KONFRONTACJE: BONSAI I BANSAI!! – Automobilownia.pl\nHome › KONFRONTACJE › KONFRONTACJE: BONSAI I BANSAI!!\nSzK Opublikowany w 19/05/2020 Opublikowany w KONFRONTACJE\tTagged with Daihatsu, Datsun, Honda, Japonia, Toyota\nJapońskie słowa BANSAI i BONSAI różnią się tylko jedną literką, a znaczą coś zupełnie innego.\nBANSAI!! – to dosłownie “dziesięć tysięcy lat”, a w przenośni – radosne wyrażenie najlepszych życzeń, gratulacji albo podziwu. Czyli coś jak nasze “STO LAT!!”, tyle że Japończycy są pod tym względem stukrotnie hojniejsi od nas.\nSamo sformułowanie nie wywodzi się z Japonii, a z Chin (wymowa mandaryńska – wansui). W tamtejszych językach 10.000 jest najwyższym z podstawowych liczebników, przez co pełni rolę metaforycznego odniesienia do nieskończoności. W różnych epokach okrzyku używano różnie: dawno temu wyłącznie do czczenia cesarza, przy czym, w zgodzie z dalekowschodnim zwyczajem respektowania “harmonii świata” (czytaj: hierarchii społecznej), najwyższym urzędnikom państwowym rozmyślnie życzono co najwyżej “dziewięciu tysięcy lat”, a cesarskiej małżonce – tylko “tysiąca lat” (wciąż dziesięć razy lepiej niż u nas 😉 ). W Chinach komunistycznych często rozbrzmiewa hasło “dziesięć tysięcy lat dla Chińskiej Republiki Ludowej!!“, ale w żadnym wypadku nie dla szefa partii – bo odkąd zniesiono limit kadencji na tym stanowisku, temat wieczności w kontekście pierwszego sekretarza zrobił się cokolwiek śliski.\nW Japonii, która przez stulecia czerpała z Chin, okrzyku BANSAI!! używano dokładnie tak samo, na cześć monarchy, z tym że kultura masowa najlepiej zapamiętała go w kontekście samobójczych ataków kamikaze, którzy – według romantycznych legend – umierali głośno wielbiąc cesarza. Generalnie jednak Japończycy są bardziej wyluzowani i nieraz wrzeszczą BANSAI!! na co dzień, podobnie jak Amerykanie WOW!!\nZ kolei BONSAI to rodzaj sztuki ogrodniczej, również powszechnie kojarzony z Japonią, a faktycznie wywodzący się z Chin. Dosłownie znaczy to “roślina w naczyniu”, a rzecz polega na zasadzeniu drzewa w małej doniczce i takim przycinaniu go, żeby zachowując mały rozmiar wyglądało jak dorosły okaz w skali. Drzewka bonsai można komponować z kamieniami, mchami i innymi elementami tworząc całe połacie miniaturowych lasów i łąk, nazywane saikei (“krajobraz w naczyniu”). Potoczne rozumienie terminu bonsai zostało jednak spłycone i w naszej kulturze często określa się tak każdą miniaturkę pochodzącą z Dalekiego Wschodu, zwłaszcza z Japonii.\nW niniejszym wpisie mam zamiar przedstawić kilka bonsai-roadsterów, pochodzących z czasów, kiedy cała japońska motoryzacja przypominała “krajobraz w naczyniu”, pieczołowicie ułożony z karłowatych samochodzików poupychanych na ciasnych uliczkach.\nPonieważ w “KONFRONTACJACH” preferuję porządek alfabetyczny, zaczniemy od Daihatsu – marki słabo dziś pamiętanej, ale jeszcze w latach 80-tych świetnie znanej nad Wisłą, a to za sprawą oferowania przez PEWEX modelu Charade – hatchbacka, pod którego maską pracował najmniejszy w świecie silnik wysokoprężny (jednym słowem – bonsai-diesel, albo raczej bonsai-dizeru – bo Japończycy nie wymawiają “l”, a do obcych wyrazów zakończonych na spółgłoskę dodają “u”). W tamtym czasie Daihatsu miało już 20-letnie doświadczenie w produkcji samochodów osobowych, pierwszym modelem marki był bowiem wytwarzany od 1963r. model Compagno.\nCompagno trudno nazwać miniaturą. Auto nie mieściło się nawet w klasie kei-cars, bo mierzyło 3,8 x 1,42 metra, a jego silnik miał pojemność prawie całego litra (podczas gdy przepisy forowały pojazdy co najwyżej trzymetrowe, z silniczkami do 360 cm³). Również stylizacja nie wyglądała japońsko – to akurat nie dziwi, bo opracowało ją włoskie studio Vignale, inspirując się projektami Fiata. Przyczyna była prosta: Compagno miało zaatakować rynki eksportowe, a jako że z perspektywy Europy kwalifikowało się jako całkiem małe, postanowiłem przedstawić je jako miniaturę, choć w swojej ojczyźnie wcale nią nie było.\nPojazdy użytkowe Daihatsu produkowało już od 1960r., a pierwsze Compagno, z 800-centymetrowym silnikiem 41-konnym, również należało do kategorii dostawczaków. W 1963r. pojawiła się jednak elegantsza, lepiej wykończona wersja furgonu z przeszkleniem tylnej części i ceną wyższą o prawie 20%, którą uznaje się za pierwszą osobówkę marki. Potem doszły sedany w wersji dwu- i czterodrzwiowej, dostępne w dwóch poziomach wyposażenia (Standard/Deluxe), a na wiosnę 1965r. – również roadster.\nNie mam pojęcia, co tu jest napisane, ale podobieństwa do Fiatów pierwsze Daihatsu wyprzeć się nie może\nRoadster nawet nazywał się Spider, jak cabriolety z Italii…\n…i miał bardzo włosko wyglądający kokpit. Co jednak ciekawe, w katalogu nie widać trójramiennej, drewniano-aluminiowej kierownicy Nardi, oferowanej w droższej wersji wyposażeniowej sedana.\nSportową kierownicę dało się oczywiście domówić, seryjny był natomiast czterocylindrowy, litrowy silnik OHV z dwoma gaźnikami, który rozwijał aż 65 KM i zapewniał prędkość 145 km/h (sedan czterodrzwiowy dostawał tę samą jednostkę z jednym gaźnikiem, dającą 55 KM i 130 km/h, a pozostałe nadwozia – 0,8 litrową, 41 KM i 110 km/h). Jak większość japończyków z tego okresu, silnik Daihatsu miał motocyklową charakterystykę. Użytkownicy z krajów anglosaskich zauważyli, że na czwórce strzałki szybkościomierza i opcjonalnego obrotomierza pokazywały te same liczby: 60 mph = 6.000 obrotów, 70 = 7.000, itp. W przypadku dwugaźnikowców – aż do 90-ciu. Osiągi ograniczała spora masa autka – ponad 800 kg – wynikająca z zastosowania stalowej ramy nośnej i klasycznego układu napędowego.\nPo jakimś czasie paleta została rozszerzona o dwugaźnikowego sedana 1000 GT, pakiet wyposażenia Super Deluxe i dwubiegową skrzynię automatyczną (dostępną obok czterobiegowej ręcznej). W 1967r. egzemplarze 65-konne (czyli wszystkie roadstery i sedany GT) dostały tarczowe hamulce przednie i mechaniczny wtrysk paliwa, który jednak nie poprawił osiągów. Model znikł z rynku w 1970r., po wypuszczeniu 120 tys. egzemplarzy wszystkich wersji.\nJako ciekawostkę dodam, że Daihatsu Compagno było pierwszym japońskim autem dostępnym w Wielkiej Brytanii (od maja 1965r.), gdzie kosztowało 799 funtów: o 100 więcej od Forda Anglii i aż prawie 200 więcej od podstawowego Mini, miało jednak znacznie lepsze wyposażenie (w standardzie nagrzewnicę, barwione szyby, zapalniczkę, elektryczny zegar, a nawet radio z automatyczną anteną).\nPrawie pół wieku później, w 2017r., zaprezentowany został concept car DN Compagno, również napędzany litrowym silnikiem – tyle że turbodoładowanym\nFoto: Tokumeigakarinoaoshima, Licencja CC\nPo Daihatsu mamy w alfabecie Datsuna, czyli najstarszą markę samochodową Japonii. Samochody produkowała ona już od 1914r., a w 1933r. przeszła na własność jednego z rodowych imperiów przemysłowych (zaibatsu) o nazwie Nissan. Rozgłos zdobyła natomiast nieco wcześniej, w 1931r., przy pomocy czegoś, co można nazwać bonsai-roadsterem.\nTo autko nazywało się Datson 11 i w ciągu kilkunastu miesięcy znalazło 150 klientów. Nazwa pochodziła od pierwszych liter nazwisk założycieli firmy (Kenjiro Den, Rokuro Aoyama, Meitaro Takeuchi) i angielskiego słowa son (że niby samochód był ich synem), lecz szybko zmieniono ją na Datsun, ponieważ son znaczy po japońsku “strata”.\nFoto: HKT3012, Licencja CC\nDatson 11 miał pojemność 495 cm³ i wykorzystywał obowiązującą od 1930r. ustawę wyłączającą kierowców pojazdów poniżej 500 cm³ z obowiązku posiadania prawa jazdy. Konstrukcja bardzo przypominała brytyjskiego Austina 7 z odrobinę zmniejszonym silnikiem (z oryginalnych 696 cm³): zastosowano te same wymiary i wiele rozwiązań konstrukcyjnych, a niektórzy wskazują, że inspiracją dla konstruktorów była praca pt. “The British Light Car“, opublikowana w 1929r. w Tokio przez głównego inżyniera Austina. Mimo to, Brytyjczycy nie zdecydowali się wytoczyć procesu o naruszenie patentów.\nMy jednak skoncentrujmy się na Epoce Chromu, w której sportowe roadstery marki Datsun występowały w latach 1959-70. Podobnie jak Daihatsu Compagno Spider, były stylizowane w europejskim guście, choć bardziej na modłę brytyjską niż włoską.\nW latach 1952-58 powstawał model DC-3, przypominający skrócone MG TD. Dwie sztywne osie i trzybiegowa skrzynia bez synchronizacji raczej nie imponowały, podobnie jak czterocylindrowy silnik o pojemności 860 cm³ i mocy 20 KM, zapewniający ledwie 70 km/h, nietypowa w tym segmencie była za to możliwość przewozu czterech osób. Wyprodukowano 50 egzemplarzy, z których tylko 30 zostało sprzedanych – reszta otrzymała nadwozia użytkowe.\nW 1959r. pojawił się pierwszy model z serii o mało oryginalnej nazwie Datsun Sports, która później zyskała sławę jako Datsun Fairlady i utorowała drogę dla słynnego 240 Z oraz jego następców.\nProtoplasta nosił wewnętrzne oznaczenie S211. Bazował na sedanie Datsun 1000 (występującym również pod nazwą Nissan Bluebird), miał dwumiejscową karoserię z tworzyw sztucznych i litrowy silnik 37-konny. On również nie zrobił furory: w ciągu roku powstał w zaledwie 20 egzemplarzach.\nWnętrze Datsuna nijak nie miało się do włoskiego projektu Daihatsu\nZnacznie lepiej poradziła sobie druga generacja, SPL212, której w latach 1960-62 wytworzono 495 sztuk – między innymi dzięki podjęciu eksportu do Stanów Zjednoczonych (auto w ogóle nie było dostępne w Japonii – nie opracowano nawet wersji z kierownicą po prawej stronie). Nadwozie wykonano tym razem ze stali, silnik urósł do 1,2 litra, przekładnia zyskała czwarty bieg, a przednie zawieszenie stało się niezależne (z wahaczami trójkątnymi i drążkami skrętnymi). Pierwszych 288 egzemplarzy miało pojedyncze gaźniki i 48 KM, reszta – z oznaczeniem SPL213 – podwójne, podnoszące moc do 60 KM.\nDatsun SPL212 był pierwszym noszącym handlową nazwę Fairlady, pochodzącą od słynnego broadwayowskiego musicalu pt. “My Fair Lady“. Jak widać, już wtedy japoński kosmopolityzm patrzył się w stronę anglosaskiej pop-kultury.\nLata 1964-70 to czasy klasycznego Datsuna Fairlady, którego nazywano japońskim odpowiednikiem MGB. Występował on w trzech kolejnych wersjach ze stopniowo powiększanymi silnikami 1,5-, 1,6- i 2-litrowymi (jak na ówczesną Japonię – istne szaleństwo).\nWczesna Fairlady bazowała na podwoziu i półtoralitrowym silniku Bluebirda 310, początkowo z gaźnikiem pojedynczym (77 KM), później z podwójnym (85 KM). W przednim zawieszeniu użyto już sprężyn zamiast drążków skrętnych. Amerykańska cena nie przekraczała 2.500$ – to był poziom niedrogich, lecz pełnowymiarowych sedanów V8 Chevroleta czy Forda (kompakty w rodzaju Falcona kosztowały mniej).\nDatsun Fairlady 1500 (wewnętrznie oznaczony SPL310) bardzo przypominał MGB, choć prototyp zademonstrowano już w 1961r., kilka miesięcy przed premierą brytyjskiego roadstera. Warto zwrócić uwagę na wycieraczki poruszające się w przeciwnych kierunkach.\nPrzez pierwsze dwa lata auto miało z tyłu trzeci fotel, ustawiony bokiem do kierunku jazdy. Znikł on w 1965r.\nW 1966r. nastąpiły drobne zmiany stylistyczne i wzrost pojemności do 1,6 litra, co podniosło moc na 96 KM, a prędkość maksymalną – na 170 km/h. Wynik naprawdę godny uwagi jak na gaźnikowe OHV z lat 60-tych, z tylko trzema łożyskami wału, żeliwnym kadłubem i głowicą.\n1,6-tka pozostała w produkcji do 1970r., jednak już w 1967r. producent zaprezentował najwyższą formę rozwojową modelu – Datsuna Fairlady 2000 (SR311).\nTu zmiany były już poważne: silnik dostał aluminiową głowicę, pięć łożysk głównych i rozrząd OHC. W standardowej wersji rozwijał 135 KM, a ze specjalnym pakietem Competition (zawierającym dwuprzelotowy gaźnik, ostrzejszy wałek rozrządu i użebrowaną miskę olejową) – aż 150, czyli porównywalnie z najlepszymi wolnossącymi konstrukcjami z lat 90-tych. Seryjnie stosowano pięciobiegowe skrzynie – to też rzadkość w owych latach.\nW Japonii dwulitrowe samochody podlegały bardzo wysokiemu opodatkowaniu, dlatego Fairlady 2000 sprzedawała się głównie w Australii i USA, gdzie z kolei oferowała doskonały stosunek kosztów do dynamiki.\nWersja dwulitrowa epatowała obfitym chromowaniem, a osiągami biła na głowę co mniejsze amerykańskie V8 (prędkość maksymalna 200 km/h!!)\nWczesne egzemplarze (z pierwszych kilku miesięcy produkcji) wyróżniały się kokpitem z twardego plastiku, kierownicą z aluminiowymi, perforowanymi ramionami i szybą czołową złożoną z płaskich połówek.\nOd 1968r., czyli momentu zmiany amerykańskich standardów bezpieczeństwa, deskę rozdzielczą i piastę kierownicy pokrywano miękkim tworzywem, wystające wcześniej przełączniki wpuszczono głębiej, a szybę czołową zmieniono na jednolitą, wyższą i giętą. Pierwsze restrykcje środowiskowe obniżyły też nieco moc i zablokowały sprzedaż pakietu Competition – dlatego najbardziej poszukiwane są dziś samochody z pierwszego rocznika (poza Australią, gdzie nie wprowadzono żadnych restrykcji, a 150-konne silniki były standardem).\nWielkość produkcji Datsunów Fairlady jest niejasna – nawet firmowe archiwa dają sprzeczne informacje. Najczęściej przyjmuje się około 11 tys. sztuk z silnikiem 1.500, 32 tys. 1,6-tek i 15 tys. dwulitrówek (w tym tylko około tysiąca z pierwszej serii, ze starym kokpitem i niezdławionym silnikiem).\nDatsuny Fairlady, zwłaszcza w ostatnich wersjach, trudno określać słowem bonsai, ale roadstery Hondy nadają się do tego idealnie. Co więcej, właśnie taki pojazd został pierwszym osobowym samochodem tej marki.\nNa rynku samochodowym Honda zadebiutowała w czerwcu 1963r. przy pomocy maleńkiego kei-trucka T360, z takąż przepisową pojemnością silnika. Tyle tylko, że już rok wcześniej, 5 czerwca 1962r., gotowy był prototyp podobnie zwymiarowanego, dwumiejscowego roadstera S360.\nTutaj stylizacja nie nawiązywała bezpośrednio ani do wzorców włoskich ani angielskich – można ją śmiało określić jako oryginalnie japońską. Wielka szkoda, że skończyło się na pojedynczym egzemplarzu pokazowym, dobrze jednak, że zachował się on do dzisiaj.\nFoto: Rikita, Licencja CC\nFoto: Norio NAKAYAMA, Licencja CC\nMimo maleńkiej pojemności, narzuconej przez regulacje klasy kei-cars, silnik S360 był ogromnie zaawansowany: miał aż cztery cylindry w rzędzie, aluminiowy blok i głowicę, chłodzenie wodą, rozrząd DOHC i zasilanie czterema gaźnikami Keihin, osobno dla każdego cylindra. Nieźle, jak na zupełnego żółtodzioba na rynku – a jeszcze ciekawsze, że wał korbowy mógł kręcić się z oszałamiającą prędkością 9.000 obr/min!! Maksymalną moc 33 KM osiągał “już” przy 7.500 (co swoją drogą oznaczało 92 KM z litra – w 1962r.!!), zaś moment 26,5 Nm – przy 7.000. Stalowa karoseria miała długość trzech metrów bez jednego centymetra przy rozstawie osi równych dwóch metrów, a całe autko ważyło 650 kg i mogło jechać z prędkością do 120 km/h (też nieosiągalną dla innych kei-cars). Uwagę przyciągała też pięciobiegowa przekładnia i długie, wahliwe elementy aluminiowe, które służyły za wzdłużne wahacze tylnych kół, a jednocześnie obudowy łańcuchów napędowych (idea napędu łańcuchowego wywodziła się oczywiście z motocykli, ale sam fakt zastosowania w tej klasie niezależnego zawieszenia wszystkich kół to kolejna sensacja).\nHonda S360 nie weszła do produkcji z powodu zmiany przepisów podatkowych, pozbawiającej ją statusu kei-car. Producent nie był zadowolony, ale nie miał wyjścia: ostatecznie zdecydował się użyć 360-centymetrowego silnika wyłącznie w dostawczaku, a na tokijskim Salonie Samochodowym w październiku 1962r. przedstawił roadstera w powiększonej wersji S500 – bo jeśli i tak nie dało się skorzystać z ulg, to można było przynajmniej zrobić fajniejsze auto. Co ważne, to właśnie roadster, nie dostawczak, trafił do produkcji o cztery miesiące wcześniej i w ten sposób został pierwszym seryjnym samochodem Hondy.\nW stosunku do S360-tki model S500 urósł do 3,3 metra długości i przytył o 30 kg, ale zewnętrznie prawie się nie zmienił. Opcjonalnie oferowano hardtop z włókna szklanego.\nFoto: Maysy, Licencja CC\nWersja półlitrowa (531 cm³) została skonstruowana jak 360-tka, ale kręciła się jeszcze szybciej – aż 9.500 razy na minutę, przy maksymalnej mocy 44 KM przy 8.000, ale momencie 45 Nm przy tylko 4.500. Przyspieszenie do setki trwało 17 sekund, prędkość wzrosła niewiele – do 130 km/h – jednak charakterystyka wyraźnie się poprawiła. Łańcuchowy napęd pozostał bez zmian.\nS500 pozostało w produkcji do jesieni 1964r. znajdując 1.363 klientów (wyłącznie w Japonii – autka nie sprzedawano nigdzie indziej). Według wielu opinii ta właśnie pierwsza czterokołowa Honda pozostała najważniejszym modelem w jej historii firmy – bo na zawsze ukształtowała charakter marki.\nPo S500 przyszło S600 – z tą samą karoserią, ale powiększonym silnikiem (606 cm³, 57 KM przy 8.500 obrotów, 51 Nm przy 5.500, 140 km/h)\nFoto: Rich Niewiroski Jr., Licencja CC\nOprócz śrubowania osiągów Honda rozszerzała ofertę: S600 występowało też w wersji coupé (czasem określanej jako fastback), oraz w lepiej wyposażonej SM600 (oferującej między innymi radio z anteną w daszku przeciwsłonecznym, ogrzewanie, zapalniczkę, światła wsteczne i inne). Ten model był już eksportowany, dlatego powstała też odmiana z kierownicą po lewej stronie. Do 1966r. wyprodukowano 11.284 roadsterów i 1.800 coupé.\nTo nie jest nasz dzisiejszy temat, ale coupé/fastbacka nie zawadzi pokazać\nOstatnią ewolucją bonsai-roadstera była Honda S800 – z silnikiem 791-centymetrowym, który dotykał bariery 10.000 obrotów na minutę, oddawał do dyspozycji kierowcy 71 KM przy 8.000 obr/min, 66 Nm przy 6.000 i pozwalał osiągać 160 km/h. W ten sposób Honda oficjalnie została najszybszym w świecie samochodem poniżej jednego litra pojemności. W sam raz do atakowania krętych dróg z dzikim okrzykiem BANSAI!!\nWizualnie autko wciąż przypominało prototyp S360\nPierwsze 752 roadstery i 242 coupé zostały zbudowane jak poprzednicy, ale potem, od 1967r., miejsce nietypowego układu napędowego i tylnego zawieszenia zajął klasyczny wał i sztywna oś z czterema wahaczami i drążkiem Panharda. 604 roadstery i 69 coupé później przednie koła dostały tarczowe hamulce. Ostatnia modyfikacja miała miejsce w lutym 1968r. i obejmowała między innymi dwuobwodowy układ hamulcowy, zmodyfikowane gaźniki i światła obrysowe.\nHonda S800 znikła z oferty w maju 1970r., po wyprodukowaniu 11.536 sztuk obu odmian. Kolejny model oznaczony według tego samego schematu nazywał się S2000 i został pokazany dopiero w roku 2000-nym.\nJakkolwiek do Hondy S2000 nie można odnieść określenia bonsai, to w latach 2015-19r. na wewnętrznym rynku japońskim oferowany był model S660, z trzema cylindrami, pojemnością 660 cm³, turbodoładowaniem i mocą 63 KM. Paradoksalnie, jako jedyny z całej serii – i ogólnie niniejszego artykułu – spełniał on kryteria przynależności do klasy kei-car (co w międzyczasie zaczęło oznaczać nie tylko niższy podatek, ale też bardzo cenne zwolnienie z konieczności posiadania własnego miejsca parkingowego).\nW 2018r. Honda przedstawiła zestaw do przeróbki S660 na styl retro, nawiązujący do modeli z lat 60-tych i nazwany Neo-Classic\nNa koniec została największy z japońskich marek – Toyota. W 1961r. wypuścił ona małego sedana Publica z dwucylindrowym boxerem chłodzonym powietrzem, o pojemności 700 cm² (wzorowanym na Citroënie 2CV). Auto sprzedawano w osobnej sieci dystrybucji Toyota Publica Store, z czasem przemianowanej na Toyota Corolla Store.\nRok później Toyota zademonstrowała prototyp Publica Sports z oryginalnym, dwuosobowym nadwoziem, w którym w ogóle nie było drzwi, a jedynie przeszklona kabina odsuwana w całości do tyłu – jak w jednomiejscowych samolotach sportowych czy myśliwskich. To tak jakby ktoś ciągle jeszcze mówił, że Japończycy nie potrafią nic wymyślać, a jedynie przerabiać cudze pomysły.\nPublica Sports powstała jako pojedynczy prototyp. Nie wiadomo nawet jaki miała napęd, choć wszystko wskazuje na standardowy silnik seryjnej Publiki. Z kolei model produkcyjny ujrzał światło dzienne na wiosnę 1965r., pod nazwą Toyota S800 i również trafił do salonów Toyota Publica Store.\nJak wskazuje oznaczenie, S800 miało silnik powiększony do 800 cm³. Wraz z zasilaniem dwoma gaźnikami pozwoliło to uzyskać 45 zamiast pierwotnych 28 KM i rozpędzać lekkie autko do aż 160 km/h. Nie bez znaczenia pozostawała niska masa (zaledwie 580 kg – uzyskana m. in. dzięki szerokiemu użyciu aluminium w konstrukcji nadwozia), a nawet konfiguracja silnika (tylko dwucylindrowego i to w układzie boxer, który umożliwił obniżenie linii nadwozia i redukcję oporu aerodynamicznego).\nZa karoserię odpowiadało dwóch konstruktorów, którzy w czasie wojny projektowali wojskowe samoloty – Shozo Sato i Tatsuo Hasegawa. Z tamtego okresu wynieśli oni dużą wiedzę na temat aerodynamiki i pomysł zastosowania w prototypie przesuwnej kabiny, a w modelu seryjnym – aluminiowego dachu, który dawał się w całości zdjąć i schować do bagażnika. Jednym słowem – dachu typu targa, którego “wynalezieniem” szczyci się firma Porsche.\nTu lepiej widać brak dachu\nFoto: Cullen328, Licencja CC\nDwucylindrowy, dwugaźnikowy boxer Toyoty S800 potrafił zadowolić się czterema litrami paliwa na 100 km. Między innymi dzięki temu miniaturowy samochodzik wygrywał długodystansowe wyścigi.\nProdukcja trwała do 1969r., a w jej trakcie auto prawie się nie zmieniło (poza dodaniem synchronizacji jedynki, świateł obrysowych i kosmetyczną modyfikacją zderzaka).\nToyota S800 powstała w 3.131 egz. Nigdy nie była eksportowana, ale w około 300 sztukach kierownicę zamontowano z lewej strony – specjalnie dla wyspy Okinawa, gdzie okupacyjne siły amerykańskie wprowadziły ruch prawostronny. Dwa ostatnie epizody historii miały natomiast miejsce długo po po wycofaniu modelu z rynku.\nW 1979r. zbudowano egzemplarz z hybrydowym napędem wykorzystującym 30-konną turbinę gazową i generator prądu zasilający silnik elektryczny. Masa pojazdu wzrosła jednak prawie dwukrotnie (do całej tony), co przy mocno obniżonej mocy nie pozostawiło wiele z pierwotnych osiągów.\nZ kolei w 2010r. przedstawiono dwa prototypy w pełni elektryczne: Sports EV z silnikiem 28-kilowatowym i Sports EV Twin z dwoma takimi silnikami, ustawionymi po dwóch stronach wału napędowego (na wzór dwóch cylindrów boxera).\nNa zakończenie przeglądu bonsai-roadsterów dodam, że Japonia lat 60-tych to nie tylko minimalistyczne, pseudo-praktyczne kei-cars. Już w całkiem wczesnej fazie rozwoju tamtejszego przemysłu samochodowego powstawały ciekawe koncepcje w stylu odsuwanej kabiny Toyoty Publiki Sports albo niesamowitych, super-miniaturowych silników Hondy, które kręciły się do 10 tys. razy na minutę, generowały powyżej 90 KM z litra pojemności i rozpędzały maleńkie roadsterki do prędkości nieosiągalnych dla większości ówczesnych Mercedesów. Europa i Ameryka wciąż jeszcze śmiały się z japońskich samochodów, bo i faktycznie, one wyglądały jak zabawki. Jednak nawet po takim suchym opisie jak powyżej doskonale widać, że miały ogromny potencjał, tylko na razie ktoś je jeszcze przycinał. Dokładnie jak drzewka bonsai – pełnowartościowe i dojrzałe, a tylko celowo obcinane tak, by zmieściły się w ciasnej doniczce. Oczywiście tylko do czasu – bo już bardzo niedługo japońskie samochody miały z tej doniczki wyskoczyć i z dzikim okrzykiem BANSAI!! zaatakować strategiczne pozycje na wszystkich rynkach świata.\nPrevious Post is ‹ PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: DWADZIEŚCIA LAT MINĘŁO, JAK JEDEN DZIEŃ\nNext Post is PRZEJAŻDŻKA PO GODZINACH: JAPOŃSKI CROSSOVER PROMIENIEJĄCY ›\n19 Comments on “KONFRONTACJE: BONSAI I BANSAI!!”\n19/05/2020 o 10:03\nFairlady 2000 wygrywa dla mnie ze swoją szpanerską elegancją 🙂 Ma piękną linię i gustownie ulokowane chromy, z kolei sam wygląd przypomina mi połączenie Triumpha Heralda (te małe płetwy z tyłu) i Sunbeama Tigera z japońsko uroczym (kawaii) ryjkiem. Miałbym jednak dylemat, jeśli musiałbym wybrać pomiędzy Fairlady, a Toyotą S800, której design jest absolutnie niepodrabialny i przypomina miniaturkę Toyoty 2000GT. Również nie zgadzam się, że Japończycy potrafią tylko kopiować sprawdzone pomysły – przecież tych samochodów nie da się pomylić z żadnym innym.\nAaa tylko jedna mała uwaga – “bonsai-dizeru – bo Japończycy nie wymawiają „u”” – zakładam, że chodziło Ci o literę “l”, którą wymawiają jako “r” 😀 Przypomina mi to o niegdyś znalezionym w internecie zdjęciu japońskiego coverbandu Beatlesów, podpisanego “She roves you, yeah yeah yeah”.\n19/05/2020 o 10:13\nTak, oczywiście że chodziło o “l”, już poprawione. A Japończycy mówią nawet “KARIFORUNIA”.\n20/05/2020 o 21:04\nMają też samochody Rekusasu. Dostępne także i u nas, ale pod odrobinę lepiej brzmiącą nazwą na “L” 😉\n20/05/2020 o 22:45\nO kurka, o tym nie pomyślałem!! Może dlatego tak długo zwlekali z wprowadzeniem ich na wewnętrzny rynek…?\n21/05/2020 o 15:50\nHaha, a właśnie chciałem napisać o Lexusie 😀 Byłem ciekaw, czy są sprzedawane pod tą samą marką w Japonii i czy wymogiem dostania się do firmy jest umiejętność wymawiania jej nazwy 😀\n19/05/2020 o 11:55\nCiekawy wpis, mimo że fanem japońszczyzny ogólnie nie jestem. W Daihatsu widać włoski rysunek, najładniejsze jest 🙂 I gdybym miał wybrać któreś z tych aut to właśnie to albo Fairlady 2000 – też ładne, a do tego ma miło niejapońską pojemność. Tylko gdzie się podziała moja ulubiona, zawsze trochę niedoklejona do rzeczywistości Mazda?\n19/05/2020 o 21:41\nNiestety, MX-5 do dopiero rok 1989 – ale za to prędzej czy później dostanie osobny wpis pomnikowy.\n19/05/2020 o 13:56\nTen pierwszy Datsun był strasznie nieproporcjonalny w porównaniu do angielskich roadsterów.\nTak jak nie lubię hond, tak s800 bym pojeździł, np po pętli bieszczadzkiej.\n19/05/2020 o 21:42\nMnie też najbardziej imponuje Honda, zastanawiam się tylko, czy byłbym równie zachwycony przejażdżką – i obawiam się, że niekoniecznie, bo ona jest ciasna, twarda i masakrycznie nieelastyczna. Ale jako cud inżynierii wrażenie robi ogromne.\n19/05/2020 o 17:40\nJeżeli miałbym wybrać, to wg mnie wizualnie wygrywa Honda S600 (w S800 wg mnie zesuto tył), pytanie tylko czy mając 185 cm i ważąc ponad 90 kilo mógłbym się czymś takim wygodnie poruszać…\nZastanawia mnie też jakim trzeba było być strasznym świrem i oryginałem żeby w latach 60-tych w USA zamiast np Mustanga kupować za kupę kasy mało prestiżowy samochód praktycznie nieznanej marki, pochodzący z kraju słynącego, wówczas z tandetnie wykonanych podróbek europejskich produktów (z tego co orientuję się z książek określenie “japońska tandeta” było w połowie XX wieku prawie tak powszechne, co określanie tym mianem obecnie produktów z Chin), w dodatku o gabarytach dostosowanych bardziej do wzrostu przeciętnego Japończyka, niż Amerykanina.\nTak, prawda, te auta były bardzo ciasne. A z Ameryką odpowiedź jest prosta: to ogromny kraj, pełny indywidualistów, w dodatku bogatych. Tam nawet Isetty się sprzedawały – w minimalnych ilościach, ale zawsze jakichś. Wśród ćwierci miliarda ludzi bogatych zawsze paru świrów się znajdzie 🙂\nTaką czerwoną Toyotę S800 w pięknym stanie można oglądać w salonie tej marki w Krakowie na al. Pokoju. Niestety nie można wsiąść do środka, i niestety nie polecam też samego ASO, ale ilekroć tam bywałem to nie mogłem się napatrzyć na to auto. Wygląda jak sympatyczna zabawka.\nA Hondą S660 przejechałbym się bardzo chętnie. Ciekawy test tego auta był kiedyś na Jalopniku. To trochę taki supersamochód: kręcisz wysoko jak diabli, prowadzi się jak gokart, jest głośny, a wszystko to z legalnymi prędkościami rzędu 60 – 90 km/h 😀\nNa koniec dodam, że duchowym następcą podobnych aut miała być Toyota SFR – wprawdzie z silnikiem 1.5 l, ale to i tak podobnie do np. Fairlady. I nigdy im nie wybaczę tego, że jednak nie weszła do produkcji!\n21/05/2020 o 11:56\nFajny artykul 🙂 ja najbardziej bym chcial Datsona 11 🙂 ale najwieksze wrazenie robi oczywiscie Honda S500, ale nie tylko, wogole Japonczycy potrafia uzyskac na prawde duza moc z tych malutkich silnikow i to w dodatku bez utraty trwalosci i to jest niesamowite\n22/05/2020 o 21:55\noczywiście wszyscy wiedzą, że Datsun S211 to skradziony projekt Syreny Cabrio\n22/05/2020 o 22:25\nNo popatrz, nie pomyślałem… A przecież nawet sporo dwusuwów w Japonii produkowali – to też na pewno u nas podpatrzyli!!\n24/05/2020 o 12:06\nsuper ta s660 , może szepnij słówko Ojcu żeby wprowadził, sądzę że w Polsce byłaby popularna\n24/05/2020 o 12:35\nS660 to model na wewnętrzny rynek japoński. Nie istnieją wersje eksportowe, a auta nie są wysyłane z fabryki za granicę. To jest polityka producenta, nie pojedynczych dealerów. Jedynym wyjściem byłby prywatny import egzemplarzy używanych i ich samodzielne dostosowywanie do przepisów UE – myślę, że całkowicie nieopłacalne.\n25/05/2020 o 23:45\nŚwietne zestawienie! Sam od lat jestem fanem Compagno, ale raczej w wersjach sedan (szczególnie 2d) i kombi. Przeokrutnie mi się podoba, ma prawie wszystko to, co sprawia, że klasyk staje się jeszcze bardziej klasyczny (czyt. jeszcze bardziej inny od współczesnych samochodów) – przepiękną stylistykę, ramę i dźwignię zmiany biegów przy kierownicy. Brakuje tylko kurołapów, ale one by tu akurat nie pasowały. W kategorii roadsterów wygrywa jednak Honda ze swoją równie cudną stylistyką i niepodobnym do czegokolwiek innego przekazaniem napędu. Serio – wygooglajcie “Honda S600 chassis”. Czyste wariactwo. Uwielbiam.\n25/05/2020 o 23:51\nPrawda, też bym stawiał na Hondę w kategorii ogólnej, ale Daihatsu we kategorii stylistyka. Tak więc 100% zgodności opinii 🙂


Wydarzenia | Sulęczyno\nAutor: Suleczyno.com ⋅ 1 września, 2011 ⋅ 2 komentarze\nAutor: Suleczyno.com ⋅ 23 sierpnia, 2011 ⋅ Jeden komentarz\nW ubiegłą niedzielę w Sulęczynie miały miejsce Powiatowe Zawody Strażackie ochotniczych straży pożarnych. W szranki stanęły najlepsze drużyny z poszczególnych gmin. Najlepszą drużyną okazali się ochotnicy z Czeczewa. Na drugim miejscu znalazło się Borzestowo, na trzecim Sulęczyno. To co szczególnie zwróciło uwagę startujących i publiczności to świetne wyniki OSP Czeczewo, które to nawet zaproponowało publiczności […]


Zooleszcz DPV Logistic Indywidualnych Mistrzostwach eWinner 1. Ligi Żużlowej w Bydgoszczy | Polski Związek Motorowy\n13 lipca o godzinie 18:45 w Bydgoszczy odbędą się Indywidualne Mistrzostwa eWinner 1. Ligi Żużlowej. Do rywalizacji stanie 15 najlepszych zawodników, którzy uzyskali nominację na podstawie średnich biegopunktowych za poprzedni sezon oraz żużlowiec z tak zwaną dziką kartą – Matic Ivacic (Abramczyk Polonia Bydgoszcz). Tytułu broni Peter Ljung (Unia Tarnów).\nPoczątek sezonu będzie emocjonujący nie tylko ze względu na rozpoczęcie walki o ligowe mistrzostwo eWinner 1. Ligi Żużlowej, ale również z uwagi na wyłonienie najlepszego indywidualnego zawodnika zaplecza najsilniejszej ligi świata.\n– Zwyczajowo ta impreza odbywała się między po fazie zasadniczej sezonu. Ale w 2020 roku wszystko wygląda inaczej. Indywidualnego Mistrza eWinner 1. Ligi poznamy po pierwszej kolejce rozgrywek drużynowych. Stawka jest bardzo wyrównana i trudno wytypować faworyta. Ja wszystkim zawodnikom życzę bezpiecznej jazdy – mówi przewodniczący GKSŻ Piotr Szymański.\nDo rywalizacji stanie 15 zawodników, wyłonionych na podstawie klasyfikacji według średnich biegopunktowych uzyskanych na zakończenie sezonu 2019 i zawodnik z „dziką kartą” nominowany przez GKSŻ, w tym przypadku przedstawiciel klubu Abramczyk Polonia Bydgoszcz Matic Ivacic.\n– Cieszę się, że będę mógł zaprezentować się przed swoją publicznością w Bydgoszczy. Dziękuję władzom GKSŻ za przyznanie mi “dzikiej karty” i ze swojej strony obiecuję, że zrobię wszystko aby sprostać oczekiwaniom kibiców, jak i własnym – zaznacza słoweński zawodnik, który swoją dobrą postawą przyczynił się do awansu Polonii Bydgoszcz do eWinner 1. Ligi Żużlowej.\nTytułu natomiast będzie bronił doświadczony Peter Ljung, który jak sam zaznacza, uwielbia ścigać się na torze żużlowym przy Sportowej 2.\n– Uwielbiam bydgoski tor, to jeden z najlepszych obiektów żużlowych na świecie do ścigania. Jeden z takich, na którym czuć radość z jazdy. Miałem okazję jeździć na nim parę dni temu i wiem co mówię. Start w turnieju SEC tylko potwierdził moje zdanie – puentuje Szwed.\nNa liście startowej nie zabraknie znanych nazwisk. Mamy między innymi byłego mistrza świata Chrisa Holdera (eWinner Apator Toruń), jego klubowego kolegę Viktora Kulakova, Nicolaia Klindta (Arged Malesa TŻ Ostrovia), Timo Lahtiego (Car Gwarant Kapi Meble Budex Start Gniezno), czy Davida Bellego (Abramczyk Polonia Bydgoszcz), a także zawodników krajowych: Tobiasza Musielaka (eWinner Apator), czy Krystiana Pieszczka (Zdunek Wybrzeże Gdańsk). Walki na pewno nie zabraknie, a i formuła zawodów, gwarantuje emocje do samego końca.\nPo 20 biegach rundy zasadniczej zawodnicy sklasyfikowani zostali na miejscach od 3 do 6 przystąpią do wyścigu barażowego. Dwaj pierwsi na mecie awansują do finału, gdzie czekać już na nich będą zawodnicy sklasyfikowani na miejscach 1 i 2 po rundzie zasadniczej.\nLista startowa prezentuje się następująco:\nPierwszy w historii oficjalny turniej o miano najlepszego zawodnika pierwszej ligi (Puchar Nice Polskiej Ligi Żużlowej) został rozegrany przed czterema laty w Lublinie, na stadionie przy Al. Zygmuntowskich, z inicjatywy ówczesnego sponsora tytularnego rozgrywek – firmy Nice.\nPrzypomnijmy, że zwyciężył wówczas Robert Miśkowiak, który reprezentował klub Orzeł Łódź. Podczas kolejnego rozegranego finału w roku 2017 w Pile wygrał Norbert Kościuch, jeżdżący wówczas w barwach gospodarzy. W roku 2018 w Gdańsk najlepszy okazał się Mikkel Michelsen z Wybrzeża. Czwartą rundę rozegraną w Gnieźnie wygrał wspomniany już Peter Ljung z Unii Tarnów. Teraz pora na kolejną, piątą już odsłonę Indywidualnych Mistrzostw 1. Ligi Żużlowej, tym razem w Bydgoszczy.


Protest Greepeace przed siedzibą PGE. "Emituje więcej CO2 niż Bułgaria" - Wydarzenia - Wiadomości z kraju i ze świata - Dziennik.pl - Wydarzenia i Fakty - Dziennik.pl\n15 września 2020, 12:46 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nAktywiści Greenpeace / PAP / Radek Pietruszka\nJak poinformowała we wtorek fundacja, zamiast klarownej strategii odchodzenia od węgla, w odpowiedzi PGE GiEK na pozew znalazły się stwierdzenia negujące stanowisko i konsensus nauki w sprawie zmiany klimatu, "przeczące faktowi przyczyniania się PGE GiEK – największego emitenta gazów cieplarnianych w Polsce do kryzysu klimatycznego", a także "nie znajdujące odzwierciedlenia w rzeczywistości stwierdzenia jakoby działalność PGE GiEK służyła środowisku".\nPGE jest największym niszczycielem klimatu w Polsce. Emituje więcej dwutlenku węgla, niż nie jeden kraj europejski. Pomimo tego, że jest tak znacznym emitentem CO2 twierdzi, że jej emisje mają znikome znaczenie. Co więcej, spółka neguje wpływ działalności człowieka na zmiany klimatu. Jest to twierdzenie absurdalne - mówiła podczas wtorkowej konferencji Joanna Flisowska, koordynatorka zespołu klimatu i energii w Greenpeace.\nWzywamy grupę PGE do tego, żeby jak najszybciej przyjęła strategię, która będzie zgodna z wymaganiami Porozumienia paryskiego, czyli przede wszystkim wyznaczy datę odejścia od węgla najpóźniej do 2030 roku - mówiła podczas wtorkowej konferencji pod siedzibą spółki Joanna Flisowska, koordynatorka zespołu klimatu i energii Greenpeace.\nLiczymy na to, że prezes Dąbrowski skorzysta z naszej propozycji i już niedługo uda się przeprowadzić zajęcia dotyczące tematyki kryzysu klimatycznego dla osób kierujących spółkami z grupy PGE. Jesteśmy przekonani, że podniesienie poziomu wiedzy w strukturach koncernu pomoże w przygotowaniu strategii oraz konkretnych planów odejścia od węgla do 2030 roku - zaznaczył z kolei Piotr Wójcik, analityk rynku energetycznego w Greenpeace.\nCO2 protest aktywiści Greenpeace Greenpeace PGE zanieczyszczenie środowiska kraj\nA wracajac do "polskiego" greenpeace?\nZdelegalizować Greenpeace tak jak zrobiły to Indie!!!!!!!!!!!!!!!\nA czajka truje i cisza nic nie robiom\nnadwislańskie miejscowości na północ od Warszawy\nA może te lewackie matoły z Greenpeace zajmą się wybitym szambem w Warszawie i miliardami litrów warszawskich fekaliów w Wiśle i w Bałtyku ?\nPozamykać w Tworkach wariatów!!!\nszwaby z Greenpeace niech se protestują w swojej szwabii pod swoimi elektrowniami\nTo ten greenpeace pod niemieckim zarządem? Niech pod swoimi węglowymi protestują, w tym pod nowo otwartą. Chyba w niemczech najwiecej w europie wegla brunatnego, czy sie myle? A do tego przez likwidacje energii jadrowej, importują prund z zagranicy.\nUstalić gdzie mieszkają i rozwiązać umowy na dostawę prądu. Ciekawe ile co2 wyemitują że świeczek i lamp naftowych\ncieplo w mieszkaniach\nziemia jest plaska, aluminiowe kapelusiki, co pomagaja przewidywanie przyszlosci 2030 -2100, odwieczna antyludzka swiatowa teoria spiskowa,ze ziemia sie jednak nie kreci, a magnetyczna os sie okresowo nie odchyla - kiedy ci ludzie dorosna i uzupelniaje wyksztalcenie ? jak dlugo beda jeszcze niszczyc miejca pracy w slaskich koplaniach ?? Mam nadzeje, ze gornicy obserwuja to prorosyjksie lobby zalania nas weglem z Donbasu.


Dr Ryszard Szozda: lekarz medycyny pracy nie może być tylko "wystawcą kwitów" - Polityka zdrowotna\nAutor: WOK/Rynek Zdrowia 20 stycznia 2019 20:17\nDr Ryszard Szozda; FOT. PTWP\nJakich zmian wymaga medycyna pracy w Polsce? Na to pytanie odpowiada dr Ryszard Szozda, przewodniczący zarządu Oddziału Śląskiego Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy.\nW opinii dr. Ryszarda Szozdy, lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę nad pracownikami nie może być tylko "wystawcą różnego rodzaju kwitów", w tym m.in. orzeczeń o zdolności do pracy.\n- W zakresie badań profilaktycznych oraz ich organizacji, niestety, panuje w naszym kraju bardzo duży bałagan, ponieważ ostateczne orzeczenia (m.in. o zdolności czy niezdolności do pracy - red.) wydają nie tylko lekarze medycyny pracy, ale także lekarze innych specjalizacja, jak chociażby psychiatrzy - zaznacza dr Ryszard Szozda, biorący udział w pracach Rady Naukowej IV Kongresu Wyzwań Zdrowotnych (Katowice, 7-8 marca 2019 roku). Jedna z kongresowych sesji dotyczyć będzie postulowanych zmian w medycynie pracy.\n- Opinia lub zaświadczenie wydane przez lekarza medycyny pracy traktowane jest jako swoisty dodatek. Natomiast chodzi o to, aby lekarz obejmujący opieką profilaktyczną pracowników danego zakładu, zapoznał się dokładnie z warunkami pracy w tymże zakładzie. Lekarze powinni ponadto brać udział przy ocenie potencjalnego ryzyka zawodowego związanego z wykonywaniem określonej pracy - dodaj dr Szozda.\n- Kolejnym problem jest tzw. rehabilitacja zawodowa. Chodzi o to, aby osoba uprawniona na przykład do pobierania świadczeń rentowych, mogła powrócić do pracy na swoim dawnym stanowisku. Niestety, tak dzieje się zbyt rzadko - podsumowuje przewodniczący zarządu Oddziału Śląskiego Polskiego Towarzystwa Medycyny Pracy.\nWypowiedź zarejestrowana 10 stycznia br. podczas drugiego spotkania Rady Naukowej IV Kongresu Wyzwań Zdrowotnych (Health Challenges Congress - HCC, Katowice, 7-8 marca 2019 roku).\nProgram kongresu i rejestracja: www.hccongress.pl


Strzelanina w Gorzowie - wszystkie strzały przypadkowe - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 17 lipca 2014, 09:07\nStrzał (jedyny w celu – nodze delikwenta) powalający szaleńca też był strzałem przypadkowym, a co ciekawe - nie był strzałem ostatnim (!!!) Na koniec policjantka strzelała w kierunku gapiów patrzących na dramatyczną sytuację, oczywiście w zamiarze powstrzymania ucieczki potencjalnego przestępcy. W polskich mediach społecznościach pojawiły się słusznie uszczypliwe i krytyczne komentarze. Komentatorzy zza oceanu z politowaniem i żartem komentowali działania gorzowskiej policji: „- Powinni strzelać sportowo; - Sportowo? To zbyt dla nich niebezpieczne, powinni raczej uczestniczyć w kursie pierwszych kroków z bronią.” Zbiegło się to w czasie z doniesieniem medialnym o tym, że policjant przygotowujący się do służby postrzelił syna w głowę. Chłopak zmarł. Na własne uszy słyszałem, jak prokuratura stręczyła informację z pierwszych ustaleń, że to był niekontrolowany strzał w trakcie czyszczenia broni. Ktokolwiek i kiedykolwiek miał broń na własność, wie doskonale, że to bujda na resorach. Smutno się robi, że takimi marnymi bajkami próbuje się maskować bezgraniczną nieodpowiedzialność policjanta ojca wobec własnego syna. Na koniec, jakby na podsumowanie tematu, w Rudzie Śląskiej policjanci, usiłując doprowadzić do przestrzegania porządku publicznego przez oszołomionego pacjenta, zastrzelili go. To nic, że strzelali w nogi, skutkiem ich strzałów była śmierć pacjenta. Sporo zdarzeń z bronią jak na jeden tydzień.\n2 Zdarzenia te mają jeden wspólny mianownik. Wszystkie są z udziałem osób, które broń mają po to, aby porządku publicznego pilnować. Wszystkie te zdarzenia są z udziałem policjantów, którzy - jak zapewnia nas Policja - są przeszkoleni w posługiwaniu się tym niebezpiecznym urządzeniem. Wbrew temu, o czym zapewnia Policja, był to pokaz skrajnej nieudolności w posługiwaniu się bronią palną. Czternaście strzałów, z czego dwunasty trafia uciekającego szaleńca w nogę, a dwa kolejne padają, gdy szaleniec leży powalony na chodniku, w dodatku przedłużeniem linii strzału jest grupa gapiów. Tylko ekspert od broni pan Dziewulski może w takim bezładnym strzelaniu dostrzegać wyraz profesjonalizmu.\nPostulat pierwszy. Konieczna jest zmiana ustawy o broni i amunicji w zakresie art. 16 ust 2. Zgodnie z art. 16 ust 1 ustawy o broni i amunicji Osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń, jest obowiązana zdać egzamin przed komisją powołaną przez właściwy organ Policji ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się tą bronią. Art. 16 ust 2 zaś stanowi, że Od egzaminu, o którym mowa w ust. 1, zwolnieni są funkcjonariusze Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Celnej, Biura Ochrony Rządu, Służby Więziennej, funkcjonariusze lub pracownicy innych państwowych formacji uzbrojonych i żołnierze zawodowi Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, członkowie Polskiego Związku Łowieckiego - w zakresie broni myśliwskiej, oraz członkowie Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego posiadający licencję zezwalającą na uprawianie strzelectwa sportowego - w zakresie broni sportowej, jeżeli zdali taki egzamin na podstawie odrębnych przepisów. Moim zdaniem przepis ten należy niezwłocznie zmienić w taki sposób, aby ze zwolnienia od egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią nie korzystał nikt z racji wykonywanego zawodu mundurowego. Domniemanie umiejętności posługiwania się bronią palną przez tych, którzy broń posiadają służbowo, zostało skutecznie akcją gorzowskich policjantów obalone. Czas zerwać z domniemaniem, które nie zdaje egzaminu w życiu. Strzelając z broni palnej, trzeba umieć trafiać w cel i ta umiejętność nie może wynikać z domniemania prawnego, a musi być faktem wyćwiczonym treningiem na strzelnicy.\nAby otrzymać pozwolenie na broń w celu sportowym, należy wykazać ważną przyczynę posiadania broni. Jest nią udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych (art. 10 ust 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji). Kwalifikacje sportowe, o których mowa w art. 10b, to tzw. patent strzelecki, którego otrzymanie wiąże się z członkostwem w klubie zrzeszonym w PZSS, kursem przygotowawczym oraz egzaminem na patent. Wydatek to niebagatelny, bo około 1000 zł. Moim zdaniem należy ważną przyczynę posiadania broni w celu sportowym ograniczyć wyłącznie do członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim czy sportowym. Z jednej strony ułatwi to możliwość uzyskiwania pozwolenia w celu sportowym, a z drugiej zwiększy albo dopiero zapewni kontrolę organu administracji nad umiejętnościami posiadaczy broni. Uwzględnienie postulatu pierwszego oraz niniejszego spowoduje to, że każdy będzie musiał zdawać egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danej broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią. Takie ułatwienie, moim zdaniem, może wywołać większe zainteresowanie policjantów strzelaniem sportowym i rzeczywistym podnoszeniem umiejętności strzeleckich, a nie korzystaniem z ustawowego domniemania umiejętności. Życie to domniemanie umiejętności zweryfikowało w Gorzowie.\nTen pomysł nie jest jedynie papierowym postulatem. Dzięki społecznemu wysiłkowi Marka Bernaciaka powstał nawet projekt zmiany kodeksu karnego. Jego treść dostępna jest na portalu społecznościom Facebook: https://www.facebook.com/events/1397948277124028/permalink/1452666611652194/\n4 Podsumowując całość. Aby wydarzenia stające u podstaw niniejszego tekstu nie pozostały jedynie powodem do narzekania i ubolewania nad ludzką tragedią, musi być ich ciąg dalszy. W pojedynkę postulatów powyższych wprowadzić nie zdoła nikt. Od kilku lat istnieje ogólnopolskie stowarzyszenie Ruch Obywatelski Miłośników Broni, którego celem jest dążenie do ustanowienia i utrzymania jednoznacznych zasad dostępu do broni oraz promowanie pozytywnego wizerunku posiadaczy broni palnej. Nasze stowarzyszenie współpracuje aktywnie z Fundacją Rozwoju Strzelectwa – grupą ekspertów. Dołączcie do nas! Działamy aktywnie w dążeniu do stawianych sobie celów. http://www.romb.org.pl/app/?rejestracja


Bp senior Józef Wysocki - Diecezja Elbląska\nJesteś tutaj: Biskupi » Bp senior Józef Wysocki\nBiskup pomocniczy senior diecezji elbląskiej\ndewiza biskupia: Scio cui credidi (Wiem, komu zawierzyłem)\nurodzony: 17.10.1940, Jartypory k. Węgrowa\nświęcenia prezbiteratu: 13.06.1965, Olsztyn [bp Tomasz Wilczyński]\nświęcenia biskupie: 29.04.1989, Frombork [gł. szafarz: kard. Józef Glemp - Prymas Polski]\ndoktor teologii pastoralnej\nbiskup pomocniczy warmiński od 1989\nbiskup pomocniczy elbląski 1992 - 2015\nadres: ul. Tczewska 2, 82-300 Elbląg\ntel. 55 233 58 27\nKazanie bp. Jacka Jezierskiego: jubileusz 30-lecia święceń biskupich bp. Józefa Wysockiego [Stagniewo, 1 V 2019]:\n„…lata poprzednie wspominam…” [Psalm 77]\nSiostry i Bracia związani węzłem jednej wiary,\nNajdostojniejsi Księża Biskupi: Janie i Wojciechu,\nEkscelencjo Księże Biskupie Józefie, Jubilacie!\nFotogaleria Gościa Elbląskiego: TUTAJ!\nKościół obchodzi dziś święto św. Józefa pracownika. Opiekun Jezusa i Maryi był człowiekiem pracy, codziennego trudu. Według przekazu Ewangelii był cieślą. Zajmował się więc obróbką drewna i budował drewniane konstrukcje.\nDziś coraz częściej specjaliści od Pisma Świętego i znawcy dziejów Ziemi Świętej powiadają, że św. Józef mógł być kamieniarzem. Mógł pracować w nieodległym Seforis, gdzie Rzymianie budowali wiele dużych urządzeń publicznych, jak choćby amfiteatr. Korzystano z kamienia, z bloków i płyt kamiennych. W każdym razie św. Józef wprowadził Jezusa w arkana pracy ludzkiej. Fizycznej, trudnej, pracy w zespole, wymagającej siły, ostrożności, ale też inteligencji.\nJako ludzie jesteśmy powołani do pracy, do trudu, do twórczości. Doświadczenie pracy fizycznej jest ważne dla każdego człowieka. Pozwala nam zrozumieć trud pracy innych i odkryć godność pracownika. Praca jest naszym zadaniem. Praca sensowna, dobrze zorganizowana, odpowiednio wynagrodzona, dokonująca się w odpowiednich warunkach. Praca na miarę naszych możliwości, dla własnego dobra i dobra innych. Taka praca jest błogosławieństwem dla każdego.\nDziś obchodzimy jubileusz 30-lecia święceń biskupich i posługi biskupiej, a więc biskupiej pracy w Kościele księdza biskupa doktora Józefa Wysockiego.\nJubilat urodził się w 1940 r. na Podlasiu, w Jartyporach, w pobliżu Węgrowa. Papież Jan Paweł II ustanowił 6 kwietnia 1989 r. ks. prałata Józefa Wysockiego – proboszcza parafii św. Wojciecha w Ełku i dziekana dekanatu ełckiego [na Mazurach] - biskupem pomocniczym diecezji warmińskiej. Święcenia biskupie odbyły się w katedrze warmińskiej na wzgórzu fromborskim dnia 29 kwietnia 1989 roku. Od tamtej chwili minęło już 30 lat.\nSzafarzami święceń byli: kard. Józef Glemp – Prymas Polski [arcybiskup warszawski i gnieźnieński], Kazimierz Majdański – arcybiskup szczecińsko-kamieński oraz Edmund Piszcz – biskup warmiński. Ręce na głowę nowego biskupa wkładał również bp prof. Julian Wojtkowski oraz inni.\nPrzez prawie trzy lata bp Józef był biskupem pomocniczym diecezji warmińskiej. W tym czasie rezydował w Ełku. Dzięki swoim staraniom i dynamizmowi przyczynił się do utworzenia w tym mieście i jego okolicy dziesięciu nowych parafii, po latach powojennego, wymuszonego zastoju. Nie ulega wątpliwości, że dzięki swym staraniom Ksiądz Biskup przygotował struktury pod powstanie diecezji ełckiej. Jan Paweł II utworzył tę diecezję na Mazurach, Suwalszczyźnie i Ziemi Augustowskiej.\nW tym samym czasie 25 marca 1992 r. wraz z diecezją ełcką powstała diecezja elbląska. W pewnej mierze została wskrzeszona średniowieczna diecezja pomezańska wraz z regionem elbląskim, a także z parafiami dekanatu nadmorskiego diecezji gdańskiej. Ks. bp Józef Wysocki przeszedł z Ełku do Elbląga, aby w diecezji elbląskiej pełnić zadania biskupa pomocniczego.\nO ile pierwszy Biskup Elbląski dr Andrzej Śliwiński zajął się, co było naturalne, tworzeniem instytucji diecezjalnych, to biskup pomocniczy diecezji stał się animatorem duszpasterstwa i budowania świadomości religijnej i eklezjalnej. Okazją stał się tutaj II Synod Krajowy, który odbywał się w latach 1991-1999. W poszczególnych diecezjach powstały koła i kręgi synodalne. Czyniono to na wzór synodu krakowskiego kard. Karola Wojtyły. Ks. bp Józef spotykał się z zainteresowanymi synodem w dekanatach i parafiach. Inicjował cykle katechez dla dorosłych. Wkładał w to wiele energii i sił. Prowadził również pracę formacyjną wśród małżeństw i rodzin. Inspiracją stał się tu charyzmat Ruchu Światło-Życie, zwłaszcza jego gałąź, którą stanowi Domowy Kościół. Centrum tej działalności był ośrodek duszpasterski w Stagniewie. Tu właśnie odbywały się rekolekcje: dla młodzieży i dla rodzin. Z tym miejscem wiąże się również powstanie Wspólnoty „Betania”.\nPoglądy duszpasterskie Księdza Biskupa krystalizowały się stopniowo, także w związku z wykładami teologii pastoralnej w elbląskim seminarium duchownym. Lektura dokumentów Kościoła dawała mocne podstawy teologiczne. Chodzi o zasady i sposoby wtajemniczenia dorosłych w życie chrześcijańskie, a więc o katechumenat pochrzcielny. Chodzi tu o tzw. trójnóg Benedykta XVI: słowo – liturgia – wspólnota [por. Adhortacja Verbum Domini z 2010 r.]. Chodzi wreszcie o formację rodzin wg wskazań Jana Pawła II [Adhortacja Familiaris consortio z 1981 r.].\nWażnym wątkiem posługi pasterskiej bp. Józefa Wysockiego były jego podróże do Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej i do Kanady. Ksiądz Biskup regularnie odwiedzał placówki polonijne, głosił kazania, prowadził rekolekcje, przewodniczył uroczystościom odpustowym. Spotykał się z Polakami na obczyźnie. Potrzebny jest opis i mapa tych podróży.\nBp Wysocki przeniósł do diecezji elbląskiej swoje doświadczenie w tworzeniu i wydawaniu pisma katolickiego, które zastąpiło tu „Posłańca Warmińskiego”. Miesięcznik „Wspólnota”, którego redaktorem naczelnym był Ksiądz Biskup, ukazywał się w latach 1997-2002. W sumie światło dzienne ujrzało 114 numerów.\nBp Józef Wysocki przechodzi do historii jako budowniczy niedużego kościoła w Stagniewie. W ciągu swojej posługi nadzorował budowy wielu świątyń, był to bowiem czas intensywnego budowania. Kościół w Stagniewie powstał w latach 2005-2015 według koncepcji Księdza Biskupa, według jego wizji kształtowania przestrzeni sakralnej. Jest to kościół dostosowany do prowadzenia rekolekcji, rytów inicjacji chrześcijańskiej, celebracji liturgii godzin i adoracji Najświętszego Sakramentu. Widoczne są tu wpływy neokatechumenalnej architektury wnętrza. Piękna świątynia – jest znakiem wiary i pobożności chrześcijańskiej w początkach XXI. stulecia.\nKsiądz biskup Józef cieszył się sympatią kardynała Józefa Glempa – Prymasa Polski. Na jego wsparcie zawsze mógł liczyć.\nNasz Jubilat posiada mocną i wyrazistą osobowość. Wkład ks. bp. Józefa Wysockiego w życie diecezji elbląskiej jest wielki i niepodważalny. Ujawniło się to również w chwilach dla diecezji trudnych i bolesnych. Stąd też nasze uszanowanie i wdzięczność wobec Księdza Biskupa.\n„Wspominam dzieła Pana,\nOto wspominam Twoje dawne dzieła.\ni czyny Twoje wspominam” [Psalm 77].


Henryk Bem (chemik) – Wikipedia, wolna encyklopedia\nHenryk Bem (chemik)\nHenryk Leszek Bem\nSpecjalność: chemia fizyczna, chemia jądrowa, radiochemia, radioekologia\nHenryk Bem (ur. 1940 w Łodzi) – polski chemik, profesor Politechniki Łódzkiej.\nW 1962 roku ukończył studia na Wydziale Chemicznym Politechniki Łódzkiej, gdzie w 1970 roku uzyskał stopień doktora nauk chemicznych. Od tego czasu do 1987 roku pracował w Katedrze Chemii Fizycznej, a po reorganizacji w Międzyresortowym Instytucie Techniki Radiacyjnej PŁ. W latach 1979–1984 przebywał na stażu, a następnie pracował jako research associate w Uniwersytecie Dalhousie w Kanadzie. W 1987 roku uzyskał stopień doktora habilitowanego. W latach 1989–1995 przebywał jako konsultant ds. ochrony radiologicznej w Ministerstwie Zdrowia w Kuwejcie. W roku 1997 objął stanowisko profesora nadzwyczajnego w Międzyresortowym Instytucie Techniki Radiacyjnej PŁ, a w 2003 uzyskał tytuł profesora nauk chemicznych.\nJego zainteresowania naukowe skupiły się na opracowaniu nowych metodyk oznaczania radionuklidów w próbkach środowiskowych oraz wpływu działalności technicznej na poziom naturalnej radioaktywności i związanego z tym ewentualnego dodatkowego narażenia radiologicznego ludności.\nJest autorem ponad 80 artykułów naukowych i trzech monografii. Wypromował 5 doktorów. Od 1999 do 2005 roku pełnił funkcję prodziekana ds. nauki na Wydziale Chemicznym PŁ, a w latach 2005–2008 był dziekanem tego Wydziału.\nEwa Chojnacka, Zbigniew Piotrowski, Ryszard Przybylski (red.): Profesorowie Politechniki Łódzkiej 1945–2005. Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2006, s. 20.\nStefan Karolczak, Jan Perkowski (red.): Zeszyty Historyczne Politechniki Łódzkiej: 50 lat chemii radiacyjnej w Politechnice Łódzkiej (zeszyt 14). Łódź: Wydawnictwo Politechniki Łódzkiej, 2013, s. 66. ISSN 1731-6553.\nHenryk Bem w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI).\nISNI: 0000 0000 7215 4587\nTę stronę ostatnio edytowano 2 lis 2016, 17:44.


Margaret: "Robi się ze mnie ćpunkę" - CGM.pl\nMargaret: „Robi się ze mnie ćpunkę”\nWokalistka o tym, jak jest postrzegana.\n12 lutego na rynku pojawi się nowy album Margaret „Maggie Vision”. Na planowanym pierwotnie na jesień krążku usłyszymy kilku raperów – m.in. Kukona, Kizo i Otsochodzi. Współpraca z raperami to tylko jeden z etapów zmian w życiu artystki. Margaret zdecydowała się zakończyć współpracę z gigantem fonograficznym i założyć własny label Gaja Hornby Records, wyprowadziła się na wieś i stara się zdrowo żyć, choć przyznaje, że tego ostatniego niestety się nie dostrzega. W wywiadzie dla Gali Margaret przyznaje, że przez nawiązania do narkotyków w tekstach piosenek (choćby „Ktoś mnie zaprasza na kreskę, ja nie chcę” z kawałka „Roadster” z Kizo), ma problem z tym jak postrzega się jej osobę.\n– To jest w ogóle ciekawe, że robi się ze mnie aktualnie ćpunkę. W takim momencie w moim życiu, gdy nigdy wcześniej nie żyłam tak zdrowo, nie byłam tak szczęśliwa i tak okej sama ze sobą. Biegam, jem zdrowo, więc z jednej strony mnie to śmieszy, a z drugiej też bardzo często rani, bo to też wpływa na mnie, na mój wizerunek i na to, jak myślą o mnie ludzie. Po prostu pokazuję jakąś prawdę, w sensie, że raz na jakiś czas zajaram gibona, wszyscy to robimy i po prostu luz – komentuje artystka.\nSprawdź też: Margaret i Kukon łączą siły w mocnym kawałku „No Future”\n– Bardzo często spotykałam się z jakimiś komentarzami, że to jest demoralizacja dzieci, a ja myślę sobie, że dzieci nie przestaną sięgać po narkotyki jak będziemy robić zasłonę dymną i udawać, że ich nie ma. Zresztą narkotyki to zazwyczaj jest odpowiedz na jakieś problemy, więc dobrze byłoby usiąść ze swoim dzieciakiem i wysłuchać co ma do powiedzenia i co mu tam w głowie siedzi, że po nie sięga. Ta nagonka pokazała mi bardzo dużo na temat tego, kim i jacy jesteśmy. Panuje okropna hipokryzja, bo tak naprawdę zdjęcie z jedną bletką, uczyniło mnie ćpunką, gdzie wielu tak naprawdę sięga po alkohol częściej niż ja po marihuanę i jest dobrze – dodaje Margaret.\nkizo kukon margaret Otsochodzi


Niedziela dawania radości\nelblag.gosc.pl → Wiadomości z diecezji elbląskiej → Niedziela dawania radości\nElbląg, 17.12.2017, Mariańska Wspólnota Młodych angażuje się w przedświąteczne akcje pomocy potrzebującym.\tŁukasz Sianożęcki /Foto Gość\nJak to jest być świętym Mikołajem dla kogoś zupełnie obcego?\nCzas przed świętami Bożego Narodzenia to dni kiedy dużo myślimy także o prezentach. Chcemy obdarować naszych bliskich czymś, co przypadnie im do gustu i wywoła uśmiech na ich twarzach. Ale są także wśród nas tacy, którzy pragną zostać świętym Mikołajem dla kogoś zupełnie obcego. Pragną podarować innym radość, choć być może wcale jej nie zobaczą na własne oczy.\nDo takich ludzi należy z całą pewnością młodzież, która gromadzi się wokół parafii prowadzonej przez elbląskich księży marianów. Mariańska Wspólnota Młodych z naszego miasta przygotowała w tym roku ponad 50 paczek domowych pierniczków, które rozprowadza dziś podczas wszystkich Mszy Świętych w parafii Wszystkich Świętych. Dochód z ich sprzedaży zostanie przeznaczony w całości na pomoc Patrycji Paź, niepełnosprawnej uczennicy gimnazjum Stowarzyszenia Przyjaciół Szkół Katolickich.\n- Co roku w domach każdy z nas przygotowuje przed świętami te pierniczki - opowiada Paulina z MWM. - Potem wieczorem spotykamy się i wspólnie je dekorujemy - dodaje.\nW tym roku jednak młodzież nie wiedziała co zrobić z tak dużą liczbą przygotowanych słodkości. - Wtedy pojawił się pomysł, aby może dzięki nim udało się komuś pomóc - mówi Paulina. - W tym samym czasie w pracy usłyszałam o sytuacji Patrycji, i że jej rodzina cały czas potrzebuje wsparcia, więc powiedziałam o tym kolegom - dodaje Karolina z akademickiej części MWM. - My zaś uznaliśmy, że to świetny pomysł - uzupełnia Paulina.\nPatrycja choruje na genetyczną łamliwość kości. Choć w ostatnim czasie otrzymała specjalny wózek, który w znacznym stopniu ułatwia jej funkcjonowanie w normalnym życiu, to jednak wciąż potrzeba funduszy m.in. na skonstruowanie podjazdu pod dom nastolatki.\nŚwiąteczna atmosfera pomagania innym udzieliła się również studenckiej części wspólnoty. - Wiedzieliśmy, że w naszej parafii trwa inicjatywa robienia prezentów bożonarodzeniowych dla potrzebujących. Dlatego bez wahania postanowiliśmy się w to włączyć - wyjaśnia Karolina. Jak mówi dziewczyna, w odróżnieniu od innych tego typu akcji, tutaj znali jedynie imię i wiek dziecka, które mieli obdarować.\n- Wiedzieliśmy tylko, że nasz prezent trafi do 3-letniego Nikodema - opowiada. - A że jest to chłopiec to przy wyborze najlepszego prezentu prześcigali się chłopaki z naszej grupy. Początkowo wydawało nam się, że to nic trudnego wybrać prezent dla trzylatka, ale kiedy mężczyźni weszli w dyskusję co będzie najlepsze to na zakupach spędziliśmy niemal trzy godziny - śmieje się.\nJak mówią zgodnie wszyscy przedstawiciele MWM taka wspólna praca na rzecz potrzebujących to dla nich nie tylko miło spędzony czas w gronie przyjaciół i dobra zabawa, ale przede wszystkim radość z niesienia pomocy.


Czy sporami o przyłączenie do sieci nie powinny się zająć Wody Polskie? - GazetaPrawna.pl\nZakres kompetencyjny rozstrzygania sporów między odbiorcą usług a przedsiębiorstwem ustawodawca zakreślił dość wąsko – nie każdy „spór” w potocznym rozumieniu tego słowa jest „sporem” w rozumieniu ustawy, który mógłby podlegać rozstrzygnięciu przez organ. / shutterstock\nW ostatnich latach budownictwo, zwłaszcza to o charakterze mieszkaniowym, rozwija się w galopującym tempie. Realizowane są inwestycje zarówno jednorodzinne, jak i wielolokalowe, w szczególności deweloperskie. Trend ten stanowi nie lada wyzwanie dla wszystkich dostawców mediów. Jednak tylko w przypadku dostaw wody i odprowadzania ścieków obowiązki inwestycyjne i rozwojowe spoczywają w pełni na gminach oraz powoływanych do realizacji tego zadania – przedsiębiorstwach wodociągowo-kanalizacyjnych. Nierzadko wchodzą oni w spory z inwestorami prywatnymi, którzy oczekują bezwarunkowego wyrażenia zgody na budowę nowej infrastruktury i przyłączania jej do już istniejących urządzeń, mimo że takie inwestycje w ogóle nie są przewidziane w planach. Sprawy na tym tle ciągną się latami, kończąc nierzadko w sądach. Po nowelizacji ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków z 27 października 2017 r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2180) pojawiła się szansa na efektywniejszy i szybszy sposób rozstrzygania takich sporów.\nNowelizacja powołała do życia nowy organ regulacyjny – dyrektorów regionalnych zarządów gospodarki wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, do których zadań należy m.in. rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług. A jedną z takich spraw są odmowy przyłączenia do sieci nieruchomości osób ubiegających się o to. Można domniemywać, że do spraw takich należą również przypadki odmowy wydania inwestorowi prywatnemu warunków technicznych budowy sieci. W każdej takiej sytuacji mamy niewątpliwie do czynienia z problemem przyłączenia danej nieruchomości do sieci, tyle że wymagającym budowy poza przyłączem innych urządzeń. Odmienna interpretacja pozbawiłaby tak naprawdę część zainteresowanych możliwości oddania sporu pod rozstrzygnięcie organu.\nStojące na straży taryfowych cen i stawek opłat Wody Polskie powinny zatem takie przypadki szeroko i wnikliwie przeanalizować. Trudno bowiem wyobrazić sobie sytuację, by z jednej strony nakazywać przedsiębiorstwom wydawać warunki budowy sieci, a następnie kwestionować wzrosty cen za wodę lub ścieki spowodowane utrzymaniem i eksploatacją infrastruktury budowanej przez inwestorów prywatnych.\nWieloletnie plany, czyli kto i co buduje\nNa gruncie ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1437 ze zm.; dalej u.z.z.w) przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjne są zobowiązane zapewnić budowę urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych ustalonych przez gminę w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego – w zakresie uzgodnionym w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych.\nW literaturze dominuje dość zgodne stanowisko, że zapewnienie budowy wspomnianej infrastruktury jest obowiązkiem przedsiębiorstwa. Obowiązek ten nie jest jednak abstrakcyjny – aktualizuje się dopiero w momencie, gdy ma podstawy w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Co istotne, dla oceny istnienia obowiązku budowy kluczowym aktem jest jednak tylko i wyłącznie wieloletni plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych. Innymi słowy, gminy bądź przedsiębiorstwa są zobowiązane do budowy wodociągu lub kanalizacji tylko wtedy, gdy takie inwestycje zostały zawarte przez nie w wieloletnim planie rozwoju i modernizacji, a plany ich realizacji są zgodne ze studium oraz miejscowym planem.\nWieloletnie plany podlegają dwuetapowej weryfikacji. W pierwszej kolejności plan pod kątem zgodności z art. 21 ust. 3 u.z.z.w. bada wójt (burmistrz lub prezydenta miasta), a następnie uchwala go rada gminy. Taka weryfikacja ma niebagatelne znaczenie. Wszelkie bowiem nowe inwestycje mają bezpośredni wpływ na ceny za wodę lub ścieki. Koszty utrzymania i eksploatacji urządzeń, w tym zwłaszcza amortyzacja i podatek od nieruchomości są niewątpliwie czynnikami wpływającymi istotnie na taryfowe ceny.\nSieci brakuje w planie\nZdarza się jednak tak, że gmina lub przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie planują budowy infrastruktury, która umożliwiłaby zaopatrywanie w wodę lub odprowadzanie ścieków do/z konkretnych nieruchomości. Inwestorzy prywatni stają wtedy przed wyborem – wstrzymania planowanych budów bądź poniesienia kosztów budowy odpowiedniej infrastruktury wodociągowej lub kanalizacyjnej. Wiele z przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjne znalazło elastyczne rozwiązanie dla takich sytuacji. Informując o braku urządzeń wodociągowych lub kanalizacyjnych mogących „obsłużyć” daną nieruchomość albo nieujęciu takich inwestycji w obowiązującym wieloletnim planie, proponują budowę sieci inwestorom ze środków prywatnych wraz z możliwością odpłatnego przejęcia jej przez przedsiębiorstwo w przyszłości. Zasadniczo strony w ramach swobody umów określają warunki realizacji oraz przyłączenia takich urządzeń do istniejących systemów komunalnych, a także rozstrzygają kwestię tytułu prawnego do korzystania z urządzeń. Ścieżkę taką przewiduje zresztą art. 49 par. 2 kodeksu cywilnego (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1145, 1495). Wskazuje on, że osoba, która poniosła koszty budowy urządzeń i jest ich właścicielem, może żądać, by przedsiębiorca przyłączający urządzenia do swojej sieci, nabył ich własność za odpowiednim wynagrodzeniem, chyba że w umowie strony postanowiły inaczej.\nAle, co ważne, z przywołanego przepisu nie płynie wniosek, że gminie bądź przedsiębiorstwu musi przysługiwać własność urządzeń. W umowie strony mogą bowiem postanowić inny tytuł prawny, np. użyczenie czy dzierżawę. Ważne jest jednak, by przy tej okazji przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne nie narzucało przyszłym odbiorcom usług niekorzystnych warunków w zakresie finansowania rozbudowy sieci. Stanowisko takie potwierdzał wielokrotnie prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (zob. m.in. decyzje prezesa UOKiK – Delegatura w Krakowie: nr RKR-22/2008 z 22 sierpnia 2008 r., nr RKR-47/2008 z 30 grudnia 2008 r., nr KRK 44/2011 z 14 listopada 2011 r., Delegatura w Lubinie: nr RLU-1/2013 z 20 lutego 2013 r.).\nOdnotowania wymaga także to, iż prezes UOKiK dopuszcza ustalenie wynagrodzenia za odpłatne przejęcie urządzeń wybudowanych przez inwestora prywatnego w niższej wysokości niż faktyczne wydatki poczynione w tym celu (decyzja z 26 marca 2010 r., nr RGD 6/2010).\nInwestor odmawia zawarcia umowy\nW praktyce zdarza się, że inwestor odmawia zawarcia z gminą lub przedsiębiorstwem umowy odpłatnego przejęcia planowanego urządzenia przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, oczekując jednocześnie zgody na przyłączenie tego urządzenia do istniejącego systemu oraz określenia warunków technicznych budowy.\nZ punktu widzenia podmiotów komunalnych akceptacja rozbudowy istniejących sieci o nowe odcinki (bez równoczesnego określenia zasad ich przejęcia) rodzi niebagatelne ryzyko, przede wszystkim na płaszczyźnie finansowej. Faktyczne przyłączenie wybudowanych urządzeń do istniejącego systemu aktualizuje bowiem opisane wyżej roszczenia inwestora prywatnego na gruncie art. 49 par. 2 k.c. W spornych przypadkach sąd obowiązany jest ustalić „odpowiednie wynagrodzenie” za nabycie takich urządzeń. W ostatnim czasie orzecznictwo interpretuje jednak to pojęcia przez pryzmat aktualnej wartości rynkowej urządzeń, a jeżeli nie można jej ustalić, to w oparciu o aktualną wartość poniesionych kosztów budowy (zob. wyrok Sądu Najwyższego z 15 lutego 2017 r., sygn. akt II CSK 340/16). Przy rosnących obecnie cenach materiałów oraz pracy w branży budowlanej ustalanie przez sąd „odpowiedniego wynagrodzenia” na moment wyrokowania generuje ryzyko nabywania urządzeń przez gminy lub przedsiębiorstwa po wartościach wyższych niż rzeczywiste koszty wybudowania. Z pewnością zaś po wartościach wyższych niż koszty, jakimi przedsiębiorstwa (przy wykorzystaniu własnych sił i środków) mogłyby zrealizować inwestycję. W takim przypadku w interesie gmin czy przedsiębiorstw wodociągowo-kanalizacyjnych byłoby odmówienie zgody na przyłączenie i wydanie warunków technicznych. Takiej praktyki nie akceptował jednak prezes UOKiK. W jednym z rozstrzygnięć czytamy: „(…) w świetle obowiązujących przepisów pożądane jest, aby strony, jeszcze przed wybudowaniem sieci przez prywatnego inwestora, uregulowały to, na podstawie jakiego tytułu prawnego przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne będzie korzystało z sieci po zakończeniu inwestycji. Nie może to być jednak równoznaczne z przymuszaniem do zawarcia umowy przyłączenia do sieci (...), której niezawarcie skutkuje niemożnością uzyskania warunków technicznych budowy sieci, a zatem uniemożliwia inwestycję”. (decyzja nr RKT-47/2012 Delegatury w Krakowie z 21 grudnia 2012 r.).\nPo stronie inwestorów stanął też Sąd Apelacyjny w Warszawie. W wyroku z 24 czerwca 2015 r. (sygn. akt VI ACa 1124/14) w uzasadnieniu wskazał, że „uzależnianie ważności warunków technicznych budowy sieci zawarciem tej umowy stanowi nadużycie pozycji dominującej na rynku. Inwestor winien natomiast mieć możliwość przystąpienia do budowy urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych niezbędnych mu do korzystania z usług dostawy wody i odbioru ścieków bez konieczności zawierania umowy warunkowej sprzedaży tych urządzeń”.\nDla gmin czy przedsiębiorstw taka interpretacja oznacza, że nie mają żadnego instrumentu prawnego do wstrzymania inwestycji, nawet gdy umowy nie zawarto. Co za tym idzie, są one zobowiązane do akceptowania stanu, w którym inwestor ingeruje w istniejące urządzenia wodociągowe lub kanalizacyjne, a zatem ingeruje także w prawo własności podmiotów komunalnych. Przypomnieć też należy, że nowe odcinki sieci (wcześniej nieplanowane) generują koszty utrzymania i eksploatacji. To zaś wpływa bezpośrednio na ceny za wodę lub ścieki dla wszystkich odbiorców usług.\nStanowisko Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej z 24 września 2019 r.\nZgodnie z art. 27a ust. 3 pkt 3 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1437) do zadań organu regulacyjnego należy rozstrzyganie sporów między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a odbiorcami usług. Kompetencja ta została dalej uszczegółowiona w art. 27e, który precyzuje, że sprawy sporne mogą dotyczyć odmowy przyłączenia do sieci nieruchomości osobie ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci (ust. 1 pkt 2), zaś wśród możliwych rozstrzygnięć organu przepis wskazuje nakazanie przedsiębiorstwu przyłączenia do sieci (ust. 2 pkt 4). Kontekst temu przepisowi nadaje art. 15 ust. 4 ustawy, stanowiący że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne jest obowiązane przyłączyć do sieci nieruchomość osoby ubiegającej się o przyłączenie nieruchomości do sieci, jeżeli są spełnione warunki przyłączenia określone w regulaminie, o którym mowa w art. 19 ustawy, oraz istnieją techniczne możliwości świadczenia usług.\nPamiętać należy również o art. 15 ust. 2, który wskazuje, że realizację budowy przyłączy do sieci (…) zapewnia osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci.\nWarunki przyłączenia oraz warunki techniczne określające możliwości dostępu do usług są elementami obligatoryjnie wskazanymi do uwzględnienia w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków (art. 19 ust. 5 pkt 4 i 5 ustawy). Regulamin ten określa prawa i obowiązki zarówno przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, jak i odbiorców usług, zaś przyjmowany jest w drodze uchwały rady gminy, stanowiącej akt prawa miejscowego.\nJak wynika z powyższego, zakres kompetencyjny rozstrzygania sporów między odbiorcą usług a przedsiębiorstwem ustawodawca zakreślił dość wąsko – nie każdy „spór” w potocznym rozumieniu tego słowa jest „sporem” w rozumieniu ustawy, który mógłby podlegać rozstrzygnięciu przez organ.\nNa tle powyższego, odnosząc się bezpośrednio do pytania: jeżeli inwestor buduje przyłącze, to możemy mieć do czynienia ze sporem w rozumieniu ustawy (możemy, nie musimy – ze względu na odesłanie do regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który jest przyjmowany w drodze uchwały rady gminy, a więc na terenie każdej gminy regulacje mogą się różnić).\nJeżeli natomiast inwestor buduje sieć, czyli urządzenie (a nie przyłącze), i spór dotyczy „przyłączenia sieci do sieci”, to nie jest to spór rozstrzygany na gruncie przepisów ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu o wodę. Wprawdzie funkcjonuje w niej art. 31, to uznaje się, że został on uchylony przez art. 49 par. 2 kodeksu cywilnego (mimo braku w nowelizacji KC z 2008 r. przepisu wprost uchylającego; działa ogólna zasada lex posterior derogat legi priori). Ewentualne spory powstałe na tym tle podlegają rozstrzygnięciu na drodze sądowej.\nwoda konsumenci uokik SAMORZAD I ADMINISTRACJA spory\nWody Polskie: w Wiśle doszło do katastrofy na sporą skalę Doszło do katastrofy na sporą skalę i nakładają się na to specyficzne warunki...


Tydzień w Jaworznie - Powrót na Jaworznicką\nOpublikowano: piątek, 13, styczeń 2017 10:28\nW poniedziałek, 9 stycznia, o godz. 17.00, odbyło się otwarcie zmodernizowanego klubu na Górze Piasku. W tym samym budynku swoją działalność wznowiła Miejska Biblioteka Publiczna w Jaworznie. Zarówno klub, jak i góropiaszczańska filia książnicy zapraszają od poniedziałku do piątku. Regularne zajęcia dla dzieci i młodzieży będą odbywać się w godzinach otwarcia\nklubu, tj. od poniedziałku do czwartku w godzinach 13.00-19.00 i w piątki w godzinach 11.00-17.00. Natomiast biblioteka będzie czynna dla mieszkańców w następujących godzinach: poniedziałek 10.00 - 17.30, wtorek - 9.30 - 17.30, środa - 9.00 - 15.00, czwartek - 9.30 - 17.30, piątek - 8.00 - 15.00. - Do klubu wracają z działalnością m.in. harcerze seniorzy oraz zespół śpiewaczy Szczakowianki, który uświetnił otwarcie Klubu. Uruchomiona została pracownia ceramiki, systematycznie organizowane będą również zajęcia plastyczne oraz pomoc w nauce. “Szczak” powróci też do współpracy z filią MBP Góra Piasku.Klub został wyposażony w nowe meble, sprzęt, stanowiska komputerowe, gry planszowe oraz pracownię ceramiki. Prowadzone będą zajęcia z tańca nowoczesnego, aerobiku oraz fitnessu. W budynku znalazła się również duża sala klubowa, w której odbywać się będą różnego typu uroczystości, wydarzenia kulturalne i rekreacyjne – czytamy na stronie miejskiej.


Jak postępować, kiedy zdarzy się nam wypadek w Szkocji? - Swiatowe informacje\n« Planowanie pokoju dla potomstwa - zakup sprzętów\n- Jak zrzucić zbędne kilogramy po ciąży? »\nJak postępować, kiedy zdarzy się nam wypadek w Szkocji?\nWypadki drogowe to zazwyczaj zdarzenia losowe, jakie mogą przydarzyć się każdemu z nas. Należy pamiętać, że procedury podczas tego typu zdarzenia wyglądają inaczej, w zależności od państwa, w jakim przebywamy. W Anglii, tak samo jak w Polsce, w czasie wypadku powinno się po pierwsze zachować spokój oraz wymienić się danymi osobowymi z drugim uczestnikiem zdarzenia.\nWypadek samochodowy w UK – odszkodowanie\nKażdy, kto doznaje uszczerbku na zdrowiu podczas kolizji może domagać się o odszkodowanie. Osoby mające prawo do tego to m.in. kierowca samochodu (gdy wypadek nie był jego winą), pasażerowie (nawet, gdy wypadek był z winy kierowcy), osoby potrącone, bliska rodzina – w przypadku śmierci. W Szkocji możemy starać się o rekompensatę z tytułu np. zwrotu kosztów renowacji pojazdu, powstałych szkód fizycznych lub urazów psychicznych lub też pełnego zwrotu kosztów leczenia (można wnosić również o rentę, kiedy uszczerbek na zdrowiu jest niemożliwy do wyleczenia). Ważne jest, by od wypadku nie minęły trzy lata.\nWypadek drogowy w Anglii – co warto wiedzieć\nJeśli dochodzi do kolizji, zawsze trzeba skorzystać z pomocy lekarza – nawet, jeśli czujemy się dobrze i wypadek nie wyglądał bardzo groźnie. Podstawą jest więc wizyta w szpitalu lub u swojego lekarza rodzinnego – również, gdy na początku nie odczuwamy niepokojących symptomów (mogą się pojawić po pewnym czasie). Gdy sytuacja jest kryzysowa, powinno się szybko wezwać pogotowie.\nW UK trochę inaczej prezentuje się procedura obowiązująca przy tego rodzaju wypadku. Tu o winie i odpowiedzialności za zdarzenie decyduje zakład ubezpieczeniowy, w zgodzie z firmą prawniczą, jaka sprawę prowadzi. Starajmy się zatem wybrać rzetelną i godną zaufania firmę ubezpieczeniową.\nPoza tym, firmę ubezpieczeniową należy powiadomić o każdym wypadku – nawet, jeżeli jest to mała stłuczka i nie trzeba wzywać policji. Informacje, jakich będziemy potrzebować na miejscu kolizji to głównie wszystkie dane pasażerów, opisanie marki, modeli i numerów rejestracyjnych samochodów, szczegóły na temat ubezpieczenia. Można zdobyć również dane do kontaktu świadków kolizji, narysować plan wypadku, zwrócić uwagę na warunki atmosferyczne, niezbędne jest wykonanie zdjęć samochodów.. Źródło:: http://wypadekicodalejblog.pl\nBy radeczek21kr on Monday, April 24 2017, 05:44 - Permalink


Paul Heijnen – holenderski projektant, artysta i rzemieślnik, którego wyrafinowane, złożone, drewniane konstrukcje zachwycają świat designu, będzie jedną z gwiazd tegorocznej edycji Warsaw Home. Uczestnicy targów będą mieli okazję wysłuchać jego wykładu, a także obejrzeć jego unikalne projekty.\nPaul Heijnen to jeden z przedstawicieli młodego pokolenia holenderskich projektantów. Absolwent Design Academy Eindhoven zdobył rozgłos prezentując w 2011 roku w Mediolanie swój dyplomowy projekt CNSTR Cabinet. W tym niezwykłym meblu najważniejsza jest konstrukcja, a wszelkie funkcjonalne, wykonane precyzyjnie ze sklejki elementy, potraktowane zostały jako dekoracje i umieszczone na zewnątrz bryły. Mechanika drewnianych zawiasów i zamka jest głównym wizualnym punktem CNSTR Cabinet i determinuje jego estetykę. Mebel ten – niedawno prezentowany w Polsce po raz pierwszy na wystawie „Nieśpieszne arcydzieło” w KOOKU Art & Design Gallery w Białymstoku, teraz będziemy mieli okazję zobaczyć podczas Warsaw Home.\nPaul Heijnen tworzy swoje meble i lampy na zamówienie, wiele z nich powstaje w limitowanych edycjach lub jako indywidualne realizacje, np. na potrzeby konkretnych wnętrz. Design w jego wydaniu to ciągle wymagająca eksploracji strefa, ulokowana gdzieś między wzornictwem przemysłowym, rzemiosłem, architekturą, rzeźbą, konceptualnym eksperymentem i wieloma innymi dziedzinami.\nDyplomowy koncept Paula Heijnena stał się bazą do rozwoju kolejnych projektów i eksploracji zagadnień związanych z matematyką, geometrią, bioniką i inżynierią. W swoim studio w Eindhoven tworzy konstrukcje zadziwiające swoją złożonością – do wykonania niektórych potrzebuje nawet kilku tysięcy precyzyjnie dopasowanych elementów. Choć te przestrzenne obiekty wymagają geometrycznych obliczeń, holenderski projektant przyznaje, iż sam był zaskoczony odkryciem, że często intuicyjnie odtwarza formy stworzone przez Naturę – komórkowe i krystaliczne struktury, kształty obecne w organizmach roślin i zwierząt.\nDwoistą naturę prac Heijnena widać świetnie na przykładzie lampy Hyperion – zoomorficznej, mobilnej konstrukcji, która czasem przybiera postać filigranowego bibelotu, a czasem kilkumetrowego giganta. Zachwycają również ażurowe, sferyczne lampy, pieczołowicie składane ręcznie z niewielkich elementów z MDF, które Paul Heijnen pokazał premierowo w tym roku na prezentacji w Zona Centrale w Mediolanie. Ten nowy projekt również pojawi się w Nadarzynie.\nUczestnicy targów Warsaw Home będą mogli również wysłuchać wykładu holenderskiego projektanta. Odbędzie się on w sobotę 7 października o godz. 16.20. Partnerem tego wykładu jest platforma internetowa KOOKU, która reprezentuje Paula Heijnena w Polsce. Na stoisku KOOKU zaprezentowane zostaną – w wielu przypadkach po raz pierwszy w Polsce – wybrane projekty Paula Heijnena.\nWięcej o Paulu Heijnenie i jego projektach można dowiedzieć się na stronach:\nPoprzedni Miłość na plakacie „Człowieka z magicznym pudełkiem” Bodo Koxa\nNastępny Ubierz się jak Ewa Chodakowska!


Deon.pl – to portal katolicki nie tylko dla ludzi wierzących. Bóg, religia i teologia to nie jedyne tematy, które podejmowane są na łamach serwisu. Deon.pl jest z jednej strony rzetelnym portalem informacyjnym prezentującym aktualne wiadomości z Polski. Z drugiej zaś strony jest serwisem web 2.0 łączącym ludzi dla których ważna jest wiara, duchowość i życie wewnętrzne. Deon.pl mnóstwo uwagi poświęca życiu rodzinnemu – ojcostwo, eros, małżeństwo – codzienności każdego człowieka i tematowi psychologia. W portalu podejmowane są trudne tematy takie jak: walka z depresją, wychowanie dziecka czy religie świata. Użytkownicy mogą tu znaleźć również zupełnie nie związane z życiem duchowym porady zdrowotne czy kalendarz imieniny. Dla członków kościoła i nie tylko przygotowane zostały działy [url=http://www.deon.pl/religia/katecheza-dobrego-pasterza/]katecheza[/url], zawierający [url=http://www.deon.pl/religia/rekolekcje-o-augustyna/]rekolekcje[/url] na Wielki Post i informacje o osobie [url=http://www.deon.pl/religia/jan-pawel-ii-rekolekcje/]Jana Pawła II[/url] oraz parafie publikujący bazę kościołów i godziny mszy świętych w całej Polsce. Dla aktywnych warto polecić dział pielgrzymki oraz czytelnia prezentujący czasopisma religijne. Jako, że to ludzie są dla portalu Deon.pl najważniejsi, nie można nie wspomnieć o forum, gdzie można dyskutować, dzielić się doświadczeniami i mądrze kłócić na każdy temat.


Pielęgnacja psów ras krótko- i gładkowłosych\nTwojezwierze.pl >Psy > Pielęgnacja psa > Pielęgnacja psów ras krótko- i gładkowłosych\nZadbany pupil stanowi chlubę każdego właściciela. Dlatego w ich pielęgnację wkładamy całe serce, dużo czasu i kosztów. Jak ograniczyć naszą pracę do minimum, jednocześnie maksymalizując efekty?\nPamiętajmy przede wszystkim o tym, że tak jak u ludzi, tak i u psów pielęgnacja powinna być zabiegiem kompleksowym, wykonywanym regularnie i odpowiednio dobranym do typu włosa i skóry.\nPsy gładkowłose to grupa bardzo obszerna, popularna i posiadająca stosunkowo najprostszą do utrzymania w znakomitej kondycji sierść. Z najpopularniejszych ras wymienić tu należy: dalmatyńczyki, boksery, beagle, whippety.\nKrótka charakterystyka ich szaty:\nwłosy krótkie, przylegające do ciała;\nskóra delikatna, podatna na uczulenia i podrażnienia;\nwłosy mają tendencję do głębokiego wbijania się w tkaniny w domu, trudne do usunięcia z ubrań i mebli.\nNa ich pielęgnację powinny składać się:\nkąpiele z suszeniem;\npielęgnacja uszu i pazurów.\nBardzo ważny jest odpowiedni dobór narzędzi do pielęgnacji psa – dla tej grupy najlepiej sprawdzają się specjalne psie zgrzebła i gumowe rękawice. Bardzo przydatny jest także furminator – specjalne zgrzebło usuwające martwy włos z sierści.\nCzesanie powinno być wykonywane zależnie od kondycji sierści, ale nie rzadziej niż raz w tygodniu cały pies powinien być uważnie wyczesany. Najlepiej robić to na dworze, gdyż w domu ich sierść jest trudna do sprzątnięcia – wbija się w wykładziny i meble, także trudno usunąć je z ubrań.


TCW - "Night Will Fall"\n2010-12-24 09:58:37 ShaakTi1138 Starwars.com\nChoć TCW dawno nie zagościło na ekranach telewizorów, Oficjalna ma coś, co osłodzi oczekiwanie. Są to mianowicie dwa filmiki promocyjne. Pierwszy z nich to wideo ukazujące świat "Wojen klonów" oczami C-3PO - możecie je zobaczyć w tym miejscu. Drugi filmik to spot telewizyjny o nazwie "Night Will Fall". Reklamuje on odcinki, które wraz z nowym rokiem będą miały zmienioną godzinę emisji, czyli 20:30 czasu amerykańskiego. Wideo jest dostępne poniżej.\nZwiastun drugiej połowy trzeciego sezonu TCW - UPDATE\n2010-12-14 21:31:03 ShaakTi1138 Entertainment Weekly\nNa stronie Entertainment Weekly ukazał się najnowszy trailer drugiej połowy trzeciego sezonu „The Clone Wars”, który wyświetlano podczas kinowej premiery odcinków „Nightsisters”, „Monster” i „Witches of the Mist”. Jak napisano w artykule, druga połowa ma bardziej przypominać klimatem „Zemstę Sithów”. Zwiastun jest w chwili obecnej dostępny jedynie w artykule na ew.com, ale gdy tylko pojawi się na YouTube w lepszej jakości, wstawimy go w tym newsie.\nTrailer można zobaczyć poniżej.\n2010-12-10 10:07:00 ShaakTi1138 Oficjalny blog\nPlotki o "The Clone Wars" #16\n2010-12-07 19:10:08 ShaakTi1138 Różne\nNa początek chcemy poinformować, że „The Clone Wars” otrzymało aż cztery nominacje do nagrody Annie. Oto one:\nNajlepszy aktor dubbingowy – tutaj nagrodę może dostać Corey Burton za rolę barona Papanoidy, lub Nikka Futterman za rolę Asajj Ventress.\nNominajcę otrzymał też „Robot Chicken: Star Wars Episode III”, o czym piszemy w tym newsie. Więcej o Annie można się dowiedzieć na oficjalnej stronie nagród.\nJakiś czas temu ukazał się wywiad z Kilianem Plunkettem, jednym z głównych projektantów „Wojen klonów”. Rozmowa w języku angielskim dostępna jest tu, a oto, co ciekawego można się z niej dowiedzieć:\nJak sam mówi Plunkett: Myślę, że pod koniec sezonu trzeciego wszystkie postacie będą miały nowy wygląd.\nKlony otrzymają zbroję fazy II również na koniec trzeciego sezonu.\nPojawi się okręt bojowy Separatystów zaprojektowany przez George’a Lucasa, ale prawdopodobnie dopiero w czwartym sezonie.\nNa koniec chcielibyśmy Wam zaprezentować streszczenie odcinków wyemitowanych ostatnio w kinach w USA; pierwszy z epizodów zadebiutuje na Cartoon Network dopiero 7 stycznia. Opis pochodzi z tego tematu na forum strony TheForce.net i został napisany przez użytkownika z pamięci, więc z całą pewnością znajdują się w nim nieścisłości. Ponieważ opis jest dość długi, można ponadto przypuszczać, że w kinie wyemitowano kilka epizodów, choć na ten temat nic nie wiadomo. Prawdopodobnie pierwszy z nich nosi tytuł „Nightsisters”, jak podaje oficjalna strona Cartoon Network.\nPodczas seansu wyemitowano ponadto zwiastun drugiej połowy sezonu. Widać tam było (Spoiler):walczącego Evena Piella, kogoś zamrożonego w karbonicie, oraz Ahsokę, opętaną przez pewien rodzaj magii, i atakującą Anakina. (Koniec Spoilera) Potwierdzone zostało również, że Savage’a zagra aktor Clancy Brown.\nOstrzegamy, że poniższe streszczenie jest dość dokładne, więc jeśli nie chcecie psuć sobie niespodzianki, nie czytajcie go.\n(Spoiler):Historia rozpoczyna się w momencie, gdy Sidious kontaktuje się z Dooku i chce, by Ventress została wyeliminowana. Asajj tymczasem walczy z Anakinem i Obi-Wanem w przestrzeni kosmicznej. Zestrzeliwuje Kenobiego i jest on zmuszony do lądowania w hangarze w podobny sposób, jak to ma miejsce w „Zemście Sithów”. Mroczna Jedi też musi awaryjnie lądować i prosi swego Mistrza o pomoc. Ten jednak odrzeka, że zawiodła go po raz ostatni i zostawia ją na pewną śmierć.\nAsajj udaje się uciec w rozpadającym się statku. Jest nieprzytomna, a jej okręt dryfuje w przestrzeni. Przejmują ją piraci i przywracają jej przytomność. Ventress żąda, by zabrano ją na Darthomirę, a gdy tłum reaguje na to śmiechem, zabija ich wszystkich i leci sama.\nNa planecie zbliża się do świątyni, gdy nagle z ukrycia wychodzą Nocne Siostry i grożą, że ją zabiją. Jednak przychodzi Matka i rozpoznaje Asajj. Siostry niosą ledwo przytomną kobietę i kładą ją na stół, gdzie nacierają ją dziwną wodą. To powoduje, że Asajj ma przebłyski ze swojej przeszłości.\nWidzimy na przykład, jak została urodzona podczas sabatu [sic]. Wiedźmy przekazały ją szalonemu czarodziejowi, ponieważ były mu to winne, a on zaczyna uczyć ją jak posługiwać się Mocą/magią. W jakiś czas później nadszedł Jedi i zaczął zabijać mieszkańców wioski, mordując również owego czarodzieja. Rycerz dostrzegł jednak, że mała Ventress używa Mocy, by się bronić i bierze ją na swoją uczennicę. Lata potem, gdy jej nowy Mistrz zostaje zgładzony, Asajj w gniewie zabija napastnika, tym samym przechodząc na Ciemną Stronę. Wizja kończy się sceną z Dooku, gdy mówi, że zawiodła go po raz ostatni.\nMatka obiecuje zemstę na hrabim. Kontaktuje się z Dooku i oferuje mu nowego ucznia, „takiego samego rodzaju, jak Darth Maul”. Przywódca Konfederacji się zgadza. Później, gdy śpi, Asajj i dwie Nocne Siostry przychodzą do jego sypialni, niewidzialne dzięki magii. Wystrzeliwują w jego kierunku zatrutą strzałkę, która go oślepia. Rozpoczyna się pojedynek, po którym Asajj ucieka.\nNastępnie Mroczna Jedi podróżuje do wioski, z której pochodził Darth Maul. Przywódca osady wita kobietę i każe wszystkim przedstawicielom rodów stanąć w rzędzie, by się zaprezentowali. Po kilku komentarzach na temat postury mężczyzn, Asajj wybiera Savage’a, jego brata i innego Zabraka, po czym rozpoczynają walkę. Trzeci mężczyzna zostaje zabity i brat Opressa ma również stracić głowę, lecz Savage błaga Asajj o litość i sam się jej poddaje (jak pisze autor, „przypuszczalnie jako partner”).\nSavage zostaje zabrany do Nocnych Sióstr, które wykonują na nim swój rytuał. W trakcie obrzędu Zabrakowi rosną rogi i powiększają się mięśnie. W końcu łapie on Asajj za szyję i zaczyna ją dusić, lecz Matka mówi, że wystarczy, że Ventress wyszepta rozkaz, by przestał. Aby upewnić się, że ma nad nim całkowitą kontrolę, Mroczna Jedi prowadzi go do jego brata i każe mu go zabić, co Opress czyni. Po tym zostaje przekazany Dooku.\nHrabia rozpoczyna trening, oparty w głównej mierze na torturach ucznia. Jest też scena, która przypomina trening Luke’a, gdy Opress ma podnosić kamienie. Później widzimy, jak Savage atakuje świątynię, w której stacjonują siły republiki. Tam też zabija dwójkę Jedi. Dooku jest zadowolony, ale nadal go torturuje, tłumacząc mu, że nienawiść czyni go silniejszym.\nTymczasem komandosi przynoszą ciała zabitych Jedi, a Yoda, polegając na danych od wywiadu, każe lecieć Anakinowi i Obi-Wanowi na Darthomirę. Tam trafiają oni do wioski Zabraków i zaczynają walczyć. Skywalker grozi przywódcy, że go zabije, a ten każe im iść do Matki. Ona z kolei nie chce popadać z nimi w konflikt, patrzy więc w swoją kryształową kulę i mówi, że Opress jest na Toydarii. Dooku kazał mu porwać króla Katuunko.\nNa Toydarii Jedi zaczynają pojedynek z Zabrakiem, lecz uczeń Dooku sprawia, że spadają na nich odłamki i nie mogą się ruszyć. Savage z pomocą Mocy skręca kark króla i wraca na statek, ciągnąc ciało Katuunko za sobą i brutalnie je traktując.\nOpress ląduje na statku Dooku. Hrabia jest zdenerwowany, ponieważ Katuunko nie miał zginąć. Zaczyna torturować Zabraka, lecz w tej chwili z cienia wychodzi Ventress. Puka Savage’a w czoło i od tej chwili musi on słuchać jej rozkazów. Zaczyna się walka, lecz z jakiś powodów Opress traci nad sobą panowanie i atakuje ich oboje. Dodatkowo, do akcji wkraczają Anakin i Obi-Wan i wszyscy walczą ze wszystkimi.\nAsajj ucieka, podobnie Opress, który udaje się do Matki. Ona obiecuje mu zemstę – będzie ona możliwa, jeśli znajdzie on swojego brata. Siostra zagląda w kryształową kulę, w której widać twarz Dartha Maula. Jest on żywy i ukrywa się. Specjalny talizman ma doprowadzić Savage’a do dawno zaginionego brata. (Koniec Spoilera)\nTCW #55 w USA\n2010-12-03 08:47:04 ShaakTi1138 StarWars.com\nDziś wieczorem na amerykańskiej stacji Cartoon Network zostanie wyemitowany kolejny odcinek trzeciej odsłony "Wojen klonów". Epizod ten to "Pursuit of Peace". Komiks możecie przeczytać tutaj. Poniżej znajduje się zapowiedź wideo.\nNiestety, jak zapowiada oficjalna, to będzie ostatni odcinek w tym roku. Kolejny zadebiutuje 7 stycznia, a będzie to epizod, w którym zobaczymy po raz pierwszy Savage’a Opressa. Odcinek ten będzie wyświetlany w przyszłym tygodniu w kilku kinach w USA, o czym pisaliśmy w tym newsie. Widzowie otrzymają wówczas plakat, nawiązujący swą stylistyką do filmów grozy z lat trzydziestych.\nDodatkowo, Oficjalna pokazała fragment z owego odcinka, w którym widzimy Asajj Ventress.\nPrzypominamy, że na polskim Cartoon Network można oglądać powtórki w weekendy o 13:05.


Noclegi w Radziejowicach-Parcelu, Radziejowice-Parcel: Kwatery, Pokoje – Tani Nocleg, Centrum, Cena » e-turysta.pl\nznaleziono 65 ofert noclegowychofert (1 w Radziejowicach-Parcelu oraz 64 w okolicy)\nNoclegi w Radziejowicach-Parcelu, województwo mazowieckie, powiat żyrardowski\nNocleg w Radziejowicach-Parcelu - Twój sposób na niebanalny urlop! Szeroki wybór propozycji noclegowych w Radziejowicach-Parcelu w województwie mazowieckim tylko w serwisie turystycznym e-turysta.pl. Sprawdź możliwości zakwaterowania w zależności od standardu pokoju oraz proponowanej ceny. Znajdź dla siebie najlepsze miejsce w Radziejowicach-Parcelu wśród dostępnych hoteli, gospodarstw agroturystycznych i domków kampingowych. Zobacz również ofertę rozrywkową i wypoczynkową w Radziejowicach-Parcelu.\nZrób coś dla siebie i swoich przyjaciół - zabukuj tanie noclegi w Radziejowicach-Parcelu\nKażdemu przyda się chwila odetchnienia. Radziejowice-Parcel oferuje najróżniejsze noclegi, z roku na rok tę lokalizację odwiedza coraz większa grupa podróżnych.\nJeśli szukasz noclegów w Radziejowicach-Parcelu w promocyjnych cenach, sprawdź ofertę w serwisie turystycznym e-turysta.pl. Dostępne pokoje na każdą kieszeń w Radziejowicach-Parcelu pozwolą na oszczędne spędzenie weekendu.\nNocleg w Radziejowicach-Parcelu - pełny relaks w malowniczych okolicach\nJuż teraz zaplanuj wczasy w Radziejowicach-Parcelu w województwie mazowieckim i w zależności od pomysłu spędź aktywnie czas. Serwis e-turysta.pl dostarcza Ci aktualnych i atrakcyjnych pomysłów na nocleg w Radziejowicach-Parcelu. Nie przegap promocyjnych ofert! Dzięki naszej odpowiednio przygotowanej wyszukiwarce odszukasz bazę noclegową w Radziejowicach-Parcelu, która spełni wszystkie Twoje potrzeby.\nNajczęściej zadawane pytania dotyczące oferty noclegowej w Radziejowicach-Parcelu\nJak dodać obiekt noclegowy w Radziejowicach-Parcelu do serwisu e-turysta?\nIle obiektów w Radziejowicach-Parcelu znajduje się blisko centrum?\nW Radziejowicach-Parcelu 1 nocleg znaleźć można w ścisłym centrum, co przekłada się między innymi na bliskość atrakcji turystycznych oraz lepszą dostępność komunikacji zbiorczej i gastronomii.


K3 – podcast o dobrym życiu | Katalog Podkastów\nLink RSS Link do katalogu Numer katalogowy: 3804 Wesprzyj dobrym słowem\n#0 – Zwiastun podcastu Dariusza Bugalskiego\nZwiastun podcastu Dariusza Bugalskiego, odcinek #0. Przez 19 lat pracowałem w radiowej Trójce. „Klub Trójki”, „Trójka pod Księżycem”, „Wszystko, co najważniejsze”… To audycje, które tworzyłem. Chciałbym się z Państwem nadal spotykać. Zapraszam też nowych słuchaczy. Tworzę podcast, który nazwałem na cześć wyimaginowanej góry z eteru: K3. Zapraszam Państwa do wspólnej podróży. W odcinku #0 zaproponuję Państwu marszrutę. Do usłyszenia na szlaku! K3 to autorski podcast Dariusza Bugalskiego. Nowe odcinki pojawiają się w każdą sobotę około 9.00 rano. Wesprzyj podcast dołączając do grona osób, dzięki którym możemy spotykać się regularnie. To dzięki Waszym wpłatom K3 będzie się mogło istnieć i się rozwijać. Liczy się każda kwota, bo w grupie jest wielka siła. Kliknij i dołącz do nas: patronite.pl/K3\nZwiastun podcastu Dariusza Bugalskiego, odcinek #0. Przez 19 lat pracowałem w radiowej Trójce. „Klub Trójki”, „Trójka pod Księżycem”, „Wszystko, co najważniejsze”… To audycje, które tworzyłem. Chciałbym się z Państwem nadal spotykać. Zapraszam też nowych słuchaczy. Tworzę podcast, który nazwałem na cześć wyimaginowanej góry z eteru: K3. Zapraszam Państwa do wspólnej podróży. W odcinku #0 zaproponuję Państwu marszrutę.\nDo usłyszenia na szlaku!\nK3 to autorski podcast Dariusza Bugalskiego. Nowe odcinki pojawiają się w każdą sobotę około 9.00 rano.\nWesprzyj podcast dołączając do grona osób, dzięki którym możemy spotykać się regularnie. To dzięki Waszym wpłatom K3 będzie się mogło istnieć i się rozwijać. Liczy się każda kwota, bo w grupie jest wielka siła.\nKliknij i dołącz do nas: patronite.pl/K3


Jelena Blagojević, kapitan Developresu: U nas w klubie wiedzą, jak zrobić coś fajnego - plus.nowiny24.pl\nJelena Blagojević, kapitan Developresu: U nas w klubie wiedzą, jak zrobić coś fajnego\nJelena Blagojević dołączyła już do drużyny Developresu Rzeszów, która w najbliższy piątek rozpoczyna sezon 2019/20 Ligi Siatkówki Kobiet. Kapitan "Rysic" przywiozła ze sobą m.in. złoty medal mistrzostw Europy. Na lotnisku witali ją kibice, przedstawiciele klubu, a także wiceprezydent Rzeszowa Stanisław Sienko.\nNareszcie w Rzeszowie...\nNareszcie. Długi był ten sezon reprezentacyjny w tym roku - mówi JELENA BLAGOJEVIĆ, kapitan Developresu Rzeszów, która w poniedziałek dołączyła do zespołu po meczach w Pucharze Świata. - Długo mnie nie było, ale cieszę się, że wróciłam do mojego domu do Rzeszowa.\nKibice w Rzeszowie cieszą się z pani sukcesów...\nWiem, że się cieszą. Widziałam na facebooku, instagramie, piszą, gratulują, to bardzo miłe. To już mój drugi złoty medal na mistrzostwach Europy z Serbią. Ta praca, którą robimy, daje wyniki. Jutro zaczynamy treningi z naszą drużyną i zaczynamy walkę o nasze złoto.\nŚledziłaś, co się dzieje w Developresie?\nDzięki dziewczynom byłam na bieżąco. Wiem, że robiły swoją pracę, robią to cały czas. Brakowało mnie. Nie powinno być trudno się przestawić. Siatkówka to prosty sport. Technika, taktyka tu w klubie i w Serbii jest bardzo podobna. Mam nadzieję, że w piątek, kiedy zaczynamy sezon, będzie dobrze. Musimy jednak w tym tygodniu wykonać swoją pracę tak, jak należy.\n- Jest nas czternaście dziewczyn i trenerzy, ale każdy klub ma taki skład. Takich kibiców jak my, już nie - mówi Jelena Blagojević.