Projekt Mauritius: Minirecenzja #3 komisarz-ares\nMinirecenzja #3 komisarz-ares\nOgłoszenia parafialne! Otwieram kolejkę od minirecenzji i przyjmę do niej dwa opowiadania. W następnej kolejności postaram się trochę wyczyścić kolejkę do ocen szczegółowych, a kiedy mi się to uda, rozpiszę zmiany w regulaminie. Wolałabym uniknąć sytuacji, w której długie zadbane blogi z potencjałem marnują się, dostając minirecenzję, a z historii nieaktualizowanymi od pół roku z sześcioma rozdziałami próbuję wyciągać co się da, by autor zaraz zawiesił bloga. To właśnie dla osób z taką sytuacją – i dla początkujących autorów – stworzyłam osobny system recenzowania. Chciałabym, by z ocen szczegółowych korzystali przede wszystkim zdeterminowani twórcy niebojący się krytyki, będący już raczej na etapie doszlifowywania dzieła. Ja sama nie widzę potencjału w historii, na której pisanie autor nie ma czasu już po prologu, bo skoro na wstępie, gdy ma się ochotę wrzucić najwięcej treści, ktoś stwierdza, że to go przerasta, to nie wiem do końca, po co takiej osobie dokładna interpretacja tekstu. Uf, puf, przechodzimy do ocenki pieska Areska.\nAha, tym razem minirecenzja dość długa, ale nie przyzwyczajajcie się.\nKomisarz-ares, czyli hau hau, bo wesoła jest praca patologa sądowego\nPrzepraszam, nie mogłam się oprzeć... przerobiłam troszkę oryginalnego Aresa\nNagłówek jest… piękny. Planowałam przejść od razu do treści, ale w tym wypadku jest to niemożliwe. To, co od razu rzuca się w oczy, to okropnie nieprofesjonalny, krzywy i trochę nieporadnie narysowany obrazek, ale wykonany samodzielnie i to jeden z tych nagłówków, które zwiastują przednią zabawę przy ocenianiu. I nie, nie chodzi tu o jakąś bekę z braku wprawy autorki – żeby nie było. Może i nie jest to ideał szablonu, ale nigdy wcześniej nie zakochałam się tak w grafice od pierwszego wejrzenia. Aha, tło dość mocno rozprasza, nachodzi na tekst i przeszkadza przy czytaniu, zmieniłabym je na coś innego.\nTym razem trafiło mi się coś oryginalnego – fan fiction do serialu „Komisarz Rex”, który kojarzę, ale nie mam pojęcia, o czym jest, bo znam tylko jego założenia. Gdy zobaczyłam na podstronie, że „Opowiadanie dotyczy różnorakich zagadek kryminalnych oraz sposobów ich rozwiązania”, zaczęłam zacierać ręce z radości. Opis brzmi prosto i nieco naiwnie, jest napisany w typowy dla początkujących twórców sposób, ale to wcale mnie nie zniechęca i bardzo dobrze: do czytania podeszłam z odpowiednią dozą entuzjazmu. Wyszło dość ciekawie, choć historia ma kilka poważnych wad, które mocno pogrążają całość i to im właśnie poświęcę większość recenzji; po pozbyciu się ich dostaniemy lekkie, zabawne i dość sympatyczne opowiadanie, a takich niewątpliwie brakuje w blogosferze. Jeśli chodzi o moje wrażenia, to chwilami naprawdę dobrze się bawiłam, czytając „Komisarza Aresa” (motyw z szałem na telewizor jest taki uroczy! Tak samo urzekła mnie scenka z czytaniem pamiętnika Dżasminy na głos czy z patologiem sądowym w szampańskim humorze podczas wykonywania pracy przy dość adekwatnej reakcji otoczenia), ale też chwilami czułam się bardzo nieswojo. Dlaczego – do tego wkrótce dojdziemy, ale najpierw powiem parę słów na temat samej historii.\nGrupka niemieckich policjantów w wolnym czasie wybiera się na festyn, gdzie główny bohater (ten czarnowłosy nieogolony typek z nagłówka o aparycji Claude’a z GTA III) bierze udział w loterii z fantastycznymi nagrodami. Całe miasteczko zamiera, wstrzymuje oddech bądź obgryza paznokcie, oczekując wyników losowania, bo co roku, jeśli ma się szczęście, można wygrać nowiuteńki telewizor. Tym razem wygrywa nasz główny bohater, Nayer Kincaid. Radość zdaje się nie mieć końca: „Ty farciarzu cholerny!”, „Pewnie to telewizor! Leć!” – krzyczą koledzy; „A gdzie telewizor?”, krzyczy za to zdumiony Nayer. Okazuje się bowiem, że właśnie zmieniono regulamin i zamiast telewizora nasz bohater wygrywa owczarka niemieckiego. Wszyscy się z niego nabijają, ale wyrozumiała narzeczona (po opadnięciu emocji związanych z główną nagrodą: „Czy to telewizor?!”) zachwyca się pieskiem, dzięki czemu policjant wcale nie żałuje, że zamiast kineskopowego potwora (bo powiało latami dziewięćdziesiątymi) dostał Aresa. Niestety, pech nie opuszcza Kincaida – pod koniec rozdziału w wypadku samochodowym ginie jego dziewczyna, a w kolejnym musi potwierdzić jej tożsamość, gdyż zmasakrowane zwłoki bez rąk można rozpoznać jedynie po pieprzyku i bliźnie na kolanie, której ofiara dorobiła się, spadając z roweru jako dziecko. Patolog sądowy ma wątpliwości, czy aby na pewno doszło jedynie do zwykłej stłuczki, bo wydaje mu się podejrzane, że Sandra straciła kończyny (o których nic więcej nie wiadomo, chyba nawet nie znalazły się na stole obok dziewczyny, więc równie dobrze jakieś podłe dziecko może się nimi bawić w rowie obok drogi), a ciało zostało „zmasakrowane”, ale wszyscy to olewają i oficjalnego śledztwa nie ma. Nawet pomimo tego, że zaraz wychodzi na jaw, że w samochodzie Sandry podłożono bombę, a Kincaid po rozmowie z odpowiednimi osobami jeszcze w tym samym rozdziale odkrywa tożsamość mordercy.\nPoszukiwanie sprawcy i odkrycie motywu zbrodni mogłoby być wątkiem przewodnim opowiadania – na początku myślałam, że tak rzeczywiście jest i mimo towarzyszącej mu od pierwszych chwil okropnej przewidywalności bardzo mi się ten pomysł spodobał! – ale cóż… po aresztowaniu nie wspomina się o żadnej zemście, bo ono samo w sobie ma być chyba karą wystarczającą, więc szybko pojawiają się kolejne wątki, kryminalne sensacje i życie prywatne Kincaida (który zdaje się tylko wyprowadzać psa i imprezować po pracy z kolegami) i o sprawie niemalże zapominamy. Źle, że to nie zostało rozwinięte, bo uciekający Liddley i goniący go Kincaid w kolejnych rozdziałach powinni trzymać czytelnika przy opowiadaniu: skoro od tego rozpoczyna się historia, można się spodziewać, że zagadka prędzej (ale nie aż tak prędko…) czy później zostanie rozwiązana, więc warto czekać na rozwinięcie. Nie pojawiła się także wystarczająco silna sugestia, która w trzecim rozdziale byłaby bardzo mile widziana, że kiedyś ten wątek zostanie pociągnięty, co już na wstępie w jakiś sposób burzy rytm opowieści i rozczarowuje, bo jakby nigdy nic przechodzimy do kolejnych kryminalnych zagadek. Pomijając ten straszny zgrzyt, który później daje się odczuwać przez resztę rozdziałów (brak wątku przewodniego to spory problem, więc jeśli nie Sandra, to przydałoby się coś innego), w tym miejscu muszę pochwalić budowę dzieła. Bardzo podoba mi się, że wyszliśmy od życia prywatnego głównego bohatera do jego pracy i teraz te dwa wątki się przeplatają, zupełnie jak w serialach kryminalnych. Niestety, nie wykorzystujesz potencjału tego pomysłu i chwilami mam wrażenie, że po prostu sama za mało wiesz o swoich bohaterach, dlatego brakuje im wyraźnych charakterów, nie pojawiają się ich zainteresowania, książki, które czytają w wolnym czasie, filmy, które oglądają, żadnych głębszych rozmów ze znajomymi, rozmyślań o życiu; brakuje zwykłej szarej codzienności, bo imprezy to nie wszystko. Chwilami widzę Kincaida jako takiego robota bez emocji, który jedynie z poczucia obowiązku opiekuje się psem, którego kiedyś przypadkiem dostał. Tutaj tylko nadmienię, że jedynym bohaterem, który wzbudzał we mnie jakiekolwiek emocje, był właśnie pies; może trudno doszukiwać się u niego jakiegoś niesamowitego charakteru, a jego wielka miłość do kanapek z szynką, chwilowo pojawiająca się ponadprzeciętna inteligencja pozwalająca mu na zrozumienie słów właściciela czy bohaterskie wybawienie policjantów z opresji może były trochę zbyt naiwne, ale właśnie to mi się podobało. Miało to jakiś swój mało realistyczny urok.\nWszystkie wątki zostały spłycone, postaciom brak głębi i prawdopodobieństwa psychologicznego, ale wyszłam z założenia, że to zabieg celowy – bo przecież liczy się tylko dobra zabawa, jak to jest w przypadku serialu. Niestety, tym samym zabrakło mocnych punktów i podstaw, które uczyniłyby opowiadanie interesującym i godnym polecenia.\nNiewiele wiemy o Nayerze, o jego zainteresowaniach, bo przemyślenia praktycznie nie istnieją, a to kolejny powód, dla którego całość niespecjalnie działa. Parę razy pojawiają się delikatne wzmianki o tym, że załamał się po śmierci narzeczonej – to robi się mu ciemno przed oczami, gdy odkrywa, że jest martwa, to pies musi go pocieszać, bo zostali w dwójkę, to któryś kolega namawia go na pójście na randkę z koleżanką, mówiąc, że minęło już sporo czasu, odkąd Sandra umarła, jednak poza tym nie widzimy jego żałoby. Nie czułam w nim odpowiedniej determinacji, chęci zemsty, mimo że bohater szybko domyśla się, że ktoś upozorował pamiętny wypadek samochodowy z latającymi kończynami i jedynie impulsywna decyzja o tym, że ma ochotę zabić mordercę jakoś ratuje ten rozdział (choć zaraz koledzy wybijają mu to z głowy); nie ma w nim też chęci dowiedzenia się, kto za tym wszystkim stoi, bo nie drąży – nie dałaś mu na to czasu, pozwalając, by poznał prawdę prawie od razu, przez co właściwie świat wyręczył go we wszystkim. Przyjmuje to do wiadomości, po czym załatwia sprawę i praktycznie więcej o niej nie wspomina. Nie wpada w depresję, nie wspomina zmarłej dziewczyny zbyt intensywnie, ale też nie wiemy nic o tym, by przyjął wszystko twardo i postanowił żyć dalej, udając, że żadnej Sandry nie było. Ot, po prostu zrobił się jeszcze bardziej ponury i skryty niż wcześniej, a na randki jakby przestał chodzić z lenistwa. To trochę razi. Najbardziej uderzający jest jednak moment, w którym Kincaid idzie spotkać się z patologiem sądowym i zidentyfikować zwłoki – sam w sobie opis jest bardzo ładny, dość plastyczny, możemy wczuć się w zszokowanego bohatera, jednak nim poczujemy jakiekolwiek napięcie, wszystko się urywa i następuje dialog. Idealnie byłoby wydłużyć ten fragment urywkami myśli policjanta, który ledwo trzyma się na nogach. Brak refleksji sprawia, że czytelnik nie jest w stanie się z nim utożsamiać, czy mu współczuć, bo za mało o nim wie, poza tym przydałoby się w takim miejscu więcej emocji. Swoją drogą wielokrotnie miałam wrażenie, że chcesz akcję opisać po prostu zbyt szybko i dobrnąć do punktu kulminacyjnego w tempie godnym serialu – a na szczegóły w takim układzie po prostu nie ma miejsca. Dodam jeszcze, że zdaję sobie sprawę z tego, że mimo starań nie do końca udało Ci się poprowadzić wątek wpływu śmierci Sandry na bohatera, co widać kiedy Nayer ma wątpliwości, czy może zatańczyć z inną dziewczyną po pół roku od straty narzeczonej – podoba mi się, że próbowałaś przemycić gdzieniegdzie informacje o jego stanie psychicznym po tym tragicznym epizodzie z życia, jednak zostało to zaznaczone za słabo. Wiadomo, że nie potrzebujemy Sandry w każdym rozdziale, niemniej bardzo brakuje informacji o tym, jak Kincaid radzi sobie z żałobą w pierwszych jej tygodniach. Jeśli uzupełnisz o to rozdziały trzeci i czwarty, dalsza część radziłaby sobie pod tym kątem. Niestety – póki co jego przemyślenia wypadają dość nienaturalnie\nKincaid jest głównym bohaterem, jednak wiem o nim właściwie tylko samo, co o każdym Willu czy Martinie – prawie nic. Sprawia to, że gdy podczas śledztw dochodzi do niespodziewanego zwrotu akcji (na przykład jakiś zbir wyciąga broń), nie czuję żadnego napięcia, strachu o życie protagonistów, mimo że zaraz ktoś może umrzeć czy zostać postrzelony, jak to się zresztą zdarzyło. Brak napięcia to spory problem w przypadku opowiadania przygodowo-kryminalnego; ja poczułam je tylko raz, gdy niewychowana dziewczynka podpaliła piękne włosy pewnej kobiety, ale to raczej wynikało z moich prywatnych włosomaniackich fobii, nie z kunsztu danego fragmentu dzieła.\nOdniosłam wrażenie, że opisy poszczególnych postaci w zakładce „bohaterowie” (która nie wiem, naprawdę, czemu ma służyć – oni powinni być odpowiednio opisani w tekście, zresztą sama zaznaczasz, że opisy zdradzają fabułę) są żywsze niż oni sami w Twoim opowiadaniu.\nTo, co niewątpliwie podoba mi się w kreacji bohaterów, to dialogi, jak długo dotyczą prywatnych spraw policjantów. Oczywiście nie mamy specjalnego zwierzania się czy głębokich rozmów, ale są dość zabawne i wypadają o niebo lepiej niż te między policjantami a rodzinami ofiar… Chyba żadna nie wypadła realistycznie, co podchodzi bardziej pod brak prawdopodobieństwa psychologicznego w przypadku większości postaci niż o cokolwiek innego.\n„Spod opalonych rąk wyłoniły się wielkie, orzechowe, pełne łez oczy kobiety.\n- W takim razie niczego pan nie rozumie! – Prawie krzyknęła.\n- Nie, dziecka mi nie zabito – powtórzył czarnowłosy mężczyzna, kojąco gładząc dłonie zrozpaczonej kobiety. – Ale trzy miesiące temu została zamordowana moja narzeczona. Upozorowali wypadek samochodowy.\nOrzechowe oczy rozszerzyły się jeszcze bardziej.\n- W takim razie rzeczywiście pan rozumie mój ból – odparła matka chłopca, pociągając nosem i wycierając oczy przedramieniem, nie chcąc wysuwać swoich zimnych rąk z ciepłych dłoni komisarza” – dałam to jako przykład, choć większość rozmów wygląda podobnie. Jedno, że trudno mi sobie wyobrazić, by profesjonalny komisarz poprowadził tę rozmowę dokładnie w taki sposób, ale razi też co innego. Naprawdę nie chce mi się wierzyć, że osoba w tak wielkim szoku była w stanie beztrosko zakończyć swoje załamanie nerwowe i zacząć spokojnie odpowiadać na pytania pod wpływem jakiegoś nagłego uzewnętrzniania się obcego człowieka; z samym poczuciem, że Nayer ją w takim razie świetnie rozumie, to też tak średnio, bo nie miała podstaw do tego, by przypuszczać, że te dwie sytuacje były naprawdę porównywalne.\nZresztą można wiele o tym policjancie powiedzieć (na przykład, że każda kobieta próbuje go poderwać), ale nie, że jest profesjonalistą, o czym świadczy sprawa z pamiętnikiem, gdzie nawet nie zadał sobie trudu, żeby go samodzielnie przeczytać i poszukać jakichś wskazówek, albo pretensje do świadka, że dzień później chciał dodać kilka szczegółów do zeznania. Jeśli to zamierzone – ja bym dodała coś na temat reakcji otoczenia, zwłaszcza znajomych z pracy na jego zachowanie.\nOpowiadanie jako kryminał nie działa z kilku powodów – po pierwsze jeden rozdział na jedną zagadkę to za mało, chociaż może inaczej wyglądałoby to w przypadku opowiadania sensacyjnego, gdzie nie liczy się zawiłość sprawy, tylko efektowny sposób jej rozwiązania, narażanie policjantów na niebezpieczeństwo i takie tam. Tutaj akcja nie jest opisana dość dobrze, co raczej wynika z braku wprawy niż czegokolwiek innego, więc wiele poradzić nie mogę. Poza tym przydałoby się napięcie, o którym już się wypowiadałam, no i wydłużenie fragmentów z akcją, by odbiorca mógł się choć trochę podenerwować. Druga sprawa to to, że dobry bohater jest dobry – nieważne, że niewinny Aresek rzuca się na bandytów w czasie obławy lub zwykłej strzelaniny, rozgryzając gardła i doprowadzając do czyjejś śmierci. Koniec końców i tak zostanie nagrodzony bułką z kiełbasą. Nie mam pojęcia, dlaczego nikt nie zwrócił na to uwagi, bo ja wyobrażałam sobie za każdym razem, że pies zmienia się w wilkołaka i z niesamowitą siłą idzie mordować złoczyńców; za którymś razem może przecież pożreć jakiegoś przedszkolaka żywcem. Dobra, przesadzam, po prostu do mnie to uproszczenie dobrzy/źli zupełnie w tym przypadku nie trafiło.\nKolejna rzecz dyskwalifikująca opowiadanie jako kryminał to to, że tak naprawdę nie ma po co zastanawiać się nad rozwiązaniem sprawy morderstwa, bo świat jest zbyt chaotyczny, a czytelnik ma o nim mgliste, jeśli nie żadne, pojęcie – prawo ledwo działa, ludzie zachowują się dziwacznie, przez co trudno przewidzieć cokolwiek, bo to świat decyduje za czytelnika.\nAno właśnie – świat; z jednej strony mamy małe niemieckie miasteczko, z drugiej – cały czas ktoś kogoś tam morduje, pobicia są powszechne, nikt się nie dziwi, kiedy dziecko nie chodzi do szkoły i nie interesuje tą sprawą. Wiem, że takie tło potrzebne Ci było do stworzenia odpowiedniego worka na przestępstwa, ale mimo wszystko niektóre sprawy wydają się albo absurdalne, albo niewłaściwe. Z absurdalnych powinnam chyba najpierw przywołać lokalną mafię, która otwarcie walczy z policją, strasząc funkcjonariuszy pokazem zabijania niewinnych ludzi przez kamerkę, gdy wszyscy siedzieli w biurze i nagle ich komputery zaczęły wyświetlać ten przerażający obraz. Wystarczyłoby wezwać posiłki z sąsiedniego miasteczka, skoro ma się wszystkie dane kryminalistów i dowody na kilka makabrycznych zbrodni, bo najwyraźniej sami lubią je podsyłać. Poza tym jak chce się kogoś pomścić, to najpierw ustala się, kto odpowiada za śmierć ukochanego braciszka, a potem usuwa tego konkretnego policjanta; walka ze wszystkimi jest działaniem samobójczym.\nO ile brak realizmu nie jest tak naprawdę największym problemem – zależy, w którą stronę z tym pójdziesz, może zależy Ci głównie na lekkiej, humorystycznej opowieści z kryminałem tle, a wtedy jest jeszcze wiele sposobów na to, by to rozwiązać – to obok pewnych rzeczy obojętnie przejść nie mogłam. Rozdział, po którego przeczytaniu czułam się zwyczajnie źle, to historia szatańskiego dziecka. W większości spraw kryminalnych z opowiadania nie zastanawiałam się nad motywami morderstwa – ktoś się nad kimś znęcał, to zabił, ktoś bał się o ukochaną osobę i wpadł na… no dobra, motyw zabójstwa Dżasminy był zwyczajnie przekombinowany, ale umówmy się – szczątki realizmu zachował jedynie rozdział z Dinką. Tyle że te sprawy nie powodowały, że zastanawiałam się, co jest nie tak z tym światem. Motywy, które tak mi się nie spodobały to: siedmioletnia Lexia jako niewychowany bachor, który uspokaja się jedynie, kiedy dostaje lanie od kogoś dorosłego; ta sama bohaterka jako morderczyni zainspirowana grami komputerowymi i podająca je jako powód, by kogoś zamordować; uniwersum olewające zupełnie podany przez nią motyw zbrodni. Najpierw nikt się nie zastanawia, jak do tego dziecka podejść, co jest z nim nie tak, że w ten sposób się zachowuje i dlaczego tak się zachowuje, więc błędy wychowawcze należy maskować biciem bachora. Przy policjantach. Pomijam motyw kradzieży pistoletu przez Lexię, bo to, jak wiele innych motywów w tym opowiadaniu, było naciągane, ale kiedy już świat odkrywa, że morderstwa z zimną krwią dokonała mała dziewczynka… nie do końca wiem, jak to interpretować i możliwe, że nie miał być żaden poważny motyw, a karykaturalne szatańskie dziecko to element komediowy (?), ale ciężko coś takiego założyć, bo w innych fragmentach na próżno szukać czarnego humoru. Podejście, że jak dziecko robi coś źle, to tylko dlatego, że takie po prostu jest i nikt mu nie przyłożył, a rodzice to absolutnie nie mają z tym nic wspólnego, jest niestety wciąż żywe, a ja widzę tutaj nieświadome powielanie krzywdzącego stereotypu. Przesadzone do granic możliwości zachowanie dziecka powoduje, że ten wątek w ogóle nie pasuje do reszty, a w rozwiązanie (TO WSZYSTKO PRZEZ GRY!!!) nie mogłam uwierzyć.\nStyl masz jeszcze nie do końca wyrobiony i choć widać, że starasz się i powoli zaczynasz budować jakiś własny sposób opowiadania historii, nawet nieoczytany odbiorca zaraz się orientuje, że to nie jest szczyt Twoich możliwości. Zdradza Cię kilka powtarzających się elementów, a uporanie się z nimi sprawi, że opowiadanie wejdzie na nieco wyższy poziom:\n1. „Czarnowłosy mężczyzna”, „jasnowłosy” czy „kasztanowłosa” to najgorsze znane ludzkości określenia na bohaterów, zwłaszcza że prawie zawsze dotyczą znanych czytelnikowi osób, a rzadko kiedy postaci epizodycznych dopiero co przedstawionych i nieposiadających jeszcze imienia. Czasem podmiot da się po prostu pominąć, w innych przypadkach lepiej trzymać się imienia, a kiedy lepiej nie, żeby nie powtarzać się w dwóch sąsiadujących linijkach, można zawsze nazwać kogoś funkcją (może policjanci mają różne stopnie?). Synonim „owczarek” jest w porządku głównie dlatego, że w opowiadaniu nie pojawiają się inne podobne psy (a spaniele), więc od razu wiadomo, o kogo chodzi. To jeden z problemów, jakie powoduje Twój sposób określania postaci:\n„Mężczyzna wszedł do pokoju, ale nie odnalazł tam swojej przyszłej żony. W łazience szumiała woda, z czego wywnioskował, że się tam kąpała. Przebrał się w coś luźniejszego, zdejmując z siebie eleganckie spodnie i koszulę, które zakładał do pracy. Ruszył do kuchni, chcąc wziąć coś do jedzenia, ale w drzwiach wpadł na drobną, jasnowłosą kobietę owiniętą kremowym ręcznikiem” – początek sugeruje, że w mieszkaniu przebywał ktoś obcy (a potem bohater wpadł na jakąś jasnowłosą kobietę, nie na „Sandrę, narzeczoną”, co nasuwałoby się jako pierwsze i byłoby ładnym wprowadzeniem bohaterki do opowiadania), podczas gdy dopiero po chwili dowiadujemy się, że tajemniczą kobietą jest dziewczyna głównego bohatera.\n2. W Twoim uniwersum wystarczy założyć perukę, by stać się nierozpoznawalnym nigdzie tajnym agentem, będąc mężczyzną – kobiety muszą się nieco bardziej napracować, ale też nie jest to nic trudnego, bo prawie wszystkie są wysokie i szczupłe. Wygląd mężczyzn zwykle ogranicza się do koloru włosów; nigdy nie dowiadujemy się nic o cechach charakterystycznych rysów twarzy.\n3. Dialogi powinno się zapisywać od pauz (—) lub półpauz (–), nie dywizów (-).\n4. Chwilami miałam wrażenie, że wszyscy się wydzierają, ale to tylko nadmiar „!!!” występujących z rzędu w dialogach, które śmiało można zastąpić pojedynczym wykrzyknikiem.\n5. Zapominasz o akapitach przed dialogami.\n6. Często piszesz „oboje” zamiast „obaj”, kiedy dotyczy to Martina i Willa chociażby (czyli mężczyzn, nie kobiety i mężczyzny).\nJeśli chodzi o czystość zapisu, to z tego już Cię nic nie tłumaczy. Nieprawidłowe znaki, krzywe akapity, wiele spacji i tego typu problemy pojawiają się w każdym rozdziale, nieładnie. Poza tym dodam tylko, że bardzo lubię ten nieco archaiczny slang, którego używają bohaterowie – można się poczuć jak w latach dziewięćdziesiątych, choć tak naprawdę nie wiem, jaki jest czas akcji. Stylizację językową odbieram pozytywnie, zwłaszcza że wielokrotnie mnie rozśmieszała. Nie wszystkie dialogi brzmiały realistycznie i chwilami czułam w tym przesadę, ale nadal oceniam całość na plus. Jak będziesz więcej ćwiczyć, sama zobaczysz, że sposób wypowiadania postaci stanie się naturalniejszy, bo już na tym etapie widać, że umiesz bawić się językiem i z czasem będzie tylko lepiej.\nPodsumowując, fajnie, że ludziom chce się jeszcze pisać lekkie opka, mimo tych wszystkich wad podobał mi się sympatyczny klimat „Komisarza Aresa”, głównie dzięki wesołym rozmowom podczas prowadzenia śledztw. Gdy rozprawisz się z tymi kilkoma zgrzytami związanymi z nie do końca udaną realizacją założeń, opowiadanie będzie dużo płynniejsze i przyjemniejsze dla odbiorcy.\nPodoba mi się, że w pewnym momencie zaczęłaś eksperymentować i bawić się bohaterami. Z każdym rozdziałem widziałam postępy, trochę poprawił Ci się styl, pomysły też wydawały mi się ciekawsze, co oczywiście doceniam, jednak słaby początek sprawia, że trudno dostatecznie docenić kreację postaci przez Ciebie stworzonych, gdyż ta kuleje od podstaw – trudno się utożsamiać czy nawet z przyjemnością obserwować kogoś, kogo się ledwo zna, a wprowadzenie do świata jednak nie było dostatecznie. Nie miałabym nic przeciwko rozpoczęcia opowiadania w trakcie festynu jak obecnie, gdybyś poświęciła każdemu z bohaterów jeden akapit (albo przynajmniej ograniczyła się do właściwego nakreślenia Kincaida).\nPrzez większą część lektury miałam wrażenie, że każdy rozdział jest pisany bez dostatecznego zaangażowania; zawsze pojawia się rozbudowany wstęp, w czasie którego nic się nie dzieje, ludzie imprezują, piją kawę i rozmawiają o niczym, ale potem gdy tylko przechodzimy do sedna sprawy kryminalnej, opis akcji nie jest zbyt dokładny, a im dalej, tym bardziej „byle do końca” – zero emocji, zero napięcia, ot, udało się, albo nie udało, ktoś umarł, ktoś został uratowany, przestępca będzie siedział w więzieniu, koniec. Zwróć uwagę, jak szybko rozwija się relacja między Nayerem a Akemi – ledwie przedstawili się sobie, a już zaufał jej na tyle, że wysłał ją z kluczami do swojego mieszkania, żeby popilnowała psa. Czytelnik nie widzi tego, jak Kincaid ją poznaje i powoli zaczyna przekonywać się, że to doskonała osoba do opiekowania się zwierzątkami, a nie potencjalna złodziejka i psychopatka.\nMyślę, że nie będziesz miała problemów, by wyrobić własny styl, o ile tylko będzie kontynuować opowiadanie. Na pewno ma ono jakiś potencjał, a większość błędów jest typowa dla początkujących twórców, więc tak naprawdę brakuje tu tylko ćwiczenia; no i oczywiście przejrzenia moich rad, bo brak wątku przewodniego to powód, dla którego po przeczytaniu dwóch rozdziałów nie chciałabym kontynuować lektury. Doceniam jednak humor, pozytywnych bohaterów oraz sympatyczną konwencję, nawet jeśli nie do końca jeszcze się w niej odnalazłaś, dlatego na dzień dzisiejszy wystawiam 2+. Jeszcze jedno, świetnie się składa, bo przydałby się nam jakiś patolog sądowy, który z humorem badałby poległych wię... żołnierzy, a widzę, że masz do tego idealne kwalifikacje.\nAutor: Claudinella o 19:17\nDragonowa 28 stycznia 2015 23:18\nO ja pierd... ale wstyd! :D Początkujący twórca powiadasz... oż kurde, ale dałam do ognia z tym opowiadaniem, skoro aż tak to beznadziejnie początkująco wygląda! Tak w zasadzie nie powinnam się tu bardziej jeszcze kompromitować, no ale dobra, już większej siary sobie nie narobię: początkujący pisarz to nie ja, już ładnych ho ho lat siedzę w blogosferze, a "Ares" nie jest moim pierwszym opowiadaniem. :D Ja chyba tak po prostu dziecinnie i idiotycznie piszę po prostu. :D Jak czytałam te Twoje wzmianki, że coś tam: "jest to jak najbardziej charakterystyczne dla początkujących" to aż mi głupio było. :D\nPrzede wszystkim bardzo dziękuję za poświęcenie mi czasu i uwagi, napracowałaś się, dziękuję Ci za to. :) Ze wszystkim się zgadzam, rady rzeczywiście bardzo cenne, postaram się jak najwięcej z nich skorzystać. :) Ja chyba nawet nie mam co tutaj wyjaśniać ani się bronić ani usprawiedliwiać, bo jest jak jest, co tu ukrywać. :) Mnie chyba właśnie bardziej zależy, aby było miło i przyjemnie niż dokładnie i poprawnie, co oczywiście nie jest dobre. Może tylko dodam, choć w sumie już domyśliłas się tego, ale każdy rozdział = jeden odcinek, a w serialach to zawsze się coś szybko zaczyna i kończy, cała akcja w jednym odcinku, chciałam, aby serialowo było po prostu. :) Stąd takie szybkie początki, rozwinięcia i zakończenia. I co tam jeszcze... ach, patolog niestety to nie tylko u mnie taki zabawowy typek, patolodzy w "Komisarzu Rexie" zawsze tacy byli, ja po prostu bezczelnie zgapiłam zachowanie i przełożyłam na swojego patologa. Ale jeśli go chcecie, to sobie bierzcie do tego wojska, co mnie tam, uprzejmie proszę. :)\nI chyba byłoby na tyle, idę się schować, bo aż mi wstyd, jeszcze mnie ktoś tu pod tą oceną zobaczy i dopiero będzie miał zwałę. :D Ja w sumie sama się śmieję z siebie i swojej żenującej "początkującej" twórczości, ale nic mi chyba innego nie zostało. :) Cieszę się, że atmosferę doceniłaś i się trochę pośmiałaś, śmiech to zdrowie, może Ci życie o trochę przedłużyłam swoim opkiem. :) Dziękuję raz jeszcze za wszystkie rady, pochwały i inne tam heh gorsze rzeczy, nie dziękuję za zrobienie z mojego Aresa demona, brzydko wygląda, już chyba lepszy mój. Czerwone oczy mu nie pasują, to nie królik albinos! :( A jeśli to miało być nawiązanie do akcji z pogryzieniem i rzucaniem się do gardeł, to nie do mnie pretensje tylko do reżyserów, bo Rex też tak robił, o. :) Zresztą nie wiem, ale jak zwierzątko czuje zagrożenie własnego życia oraz swoich bliskich, to chyba raczej każde by atakowało w celu tychże istnień ratowania. :) Dobra, ja uciekam póki jeszcze mnie nikt palcami nie wytyka, dzięki za ocenę, trzymaj się mocno! :)\nClaudinella 29 stycznia 2015 00:04\nTo nie Ares albinos, to aresołak-pogromca bandytów :D\nNie ma się co wstydzić, zresztą możemy inaczej nieco traktować bycie „początkującym”; nie liczy się to, jak długo człowiek pisze, tylko jak często i jak dużo :) Jeśli miałaś wcześniej kilka opowiadań porzucanych przy podobnej długości, co ten blog, to dalej mówiłabym o Tobie jako o początkującym twórcy; swoją drogą częstotliwość dodawania nowych rozdziałów nie jest imponująca, a to też ma wpływ na to, jak szybko widzisz postępy.\nPrzed pojawieniem się tej serialowej szybkości przydałby się dobry, solidny, rozbudowany wstęp, wprowadzający do świata i pozwalający czytelnikowi na poznanie wszystkich bohaterów. W serialach zwykle pojawia się takie krótkie wprowadzenie, które ciężko przełożyć na tylko jeden rozdział opowiadania, bo na ekranie widzisz wszystko jak jest, a jako autor opowiadania musisz się skupić na ukazaniu pewnych aspektów życia bohaterów. Później oczywiście nie ma nic złego w rozdziałach o takiej budowie, jak w „Komisarzu Aresie”, bo czytelnik wie, na czym stoi, więc nie czuje się zdezorientowany i może się po prostu dobrze bawić przy lekturze.\nMyślałaś może o becie? Myślę, że mogłaby Ci pomóc, bo z robienia pewnych błędów nie zdajesz sobie sprawy, a gdyby ktoś Ci je regularnie wskazywał, szybko zaczęłabyś je wyłapywać sama. Nie wszystkiego jednak możemy nauczyć się w szkole, a czyjaś pomoc na pewno się przyda.\nBardzo cieszyłam się, mogąc oceniać Twoje opowiadanie, bo brakowało mi jakiegoś lekkiego, wesołego tekstu, więc tutaj punkt dla Ciebie :) Wbrew pozorom taka forma nie jest zbyt popularna w blogosferze, więc wiele zyskałaś na oryginalności, no i na przyjemnym humorze. Ćwicz dużo, może faktycznie znajdź betę, a myślę, że „Komisarz Ares” wiele na tym zyska. Powodzenia w dalszym pisaniu :)\nDragonowa 29 stycznia 2015 00:39\nNo to skoro gadka się rozkręca, to jednak nie ucieknę tak od razu, jeszcze zostanę na jakiś czas. :) To tak o:\n1. Aresołak czy nie aresołak - nie podoba mi się, aczkolwiek również doceniam Twój talent plastyczny, kreatywność i poczucie humoru.\n2. Yyymm ja tego bloga nie porzuciłam, nigdy w życiu, wrócę! Tylko czasu niestety brak, ale pomysły jak najbardziej są. :) Pozostałych opowiadań nie porzuciłam, dzielnie dobrnęłam do samiutkiego końca. :) Acha, no i nie miały po 6 rozdziałów w momencie zakończenia, żeby nie było. :D Ale to tylko w drodze wyjaśnienia. :)\n3. Rozbudowany wstęp rzeczywiście by się przydał, masz rację, ale już teraz nic z tym nie zrobię. Może następnym razem albo w drugiej części, o ile będzie. :) Muszę zacząć teraz bardziej opisywać wszystko, chociaż nie znoszę opisów, bo mnie nudzą. Ale wiem, że mam ich stanowczo za mało i muszę coś z tym zrobić. No i jeszcze z tym Nayerem coś, cholercia, bo to w końcu główny bohater. Już nie wiem, może rzeczywiście powinnam przy okazji wypisać jakiej muzyki on słucha albo co Ty tam jeszcze napisałaś... o, jakie książki czyta. Sama nie wiem, przy następnym rozdziale może co nieco uda mi się ulepszyć. :)\n4. Beta? Ha, ha, ha, no bez jaj. :D Nie będę komuś tyłka truła swoim opowiadankiem, które piszę sobie dla zabawy. :) Szkoda by mi było zamęczać tego kogoś swoimi pierdołami, na pewno ludzie mają ciekawsze i bardziej pożyteczne rzeczy do roboty niż na zawołanie wytykać mi błędy. :) Tak czy siak dziękuję za radę. :)\n5. No ja też się cieszę, że Ty się cieszysz no i w ogóle, że oceniłaś, że Ci się chciało, czas zmarnowałaś i nawet Painta Ci się chciało otworzyć i w ogóle fajnie sobie coś o swoim opku poczytać. :) Także tego, ogromne dzięki raz jeszcze i również życzę powodzenia w pisaniu, dobranoc! :)\nClaudinella 29 stycznia 2015 15:50\nHm, tu właściwie nie chodzi o listę ulubionych rzeczy Nayera, tylko to, że w chwili obecnej ja tej postaci w ogóle nie „czuję”. To tylko przykład - ja nie jestem w stanie sobie wyobrazić, co ten bohater robi w wolnym czasie i jakie ma upodobania, a jeżeli całe jego życie poza pracą składa się wyłącznie z siedzenia z Aresem przed telewizorem i okazyjnych dyskotek, to wypada trochę słabo ;)\nJak uważasz, jeśli chodzi o betę, ale myślę, że dla takiej osoby byłaby to miła odmiana od poprawiania patetycznych fantasy i romansów :D Zresztą mnóstwo osób ma bety, bo trudno czasem zauważyć błędy samemu; jak Ci coś coś umknie, a potem piszesz jedno, drugie opowiadanie, to wszystkie te błędy Ci się utrwalają i zaczynasz postrzegać je jako poprawną formę. Z tego, co widziałam, to problemy z poprawnością są w całym tekście takie same, więc podesłanie go jakiejś osobie, która zna się i lubi poprawiać opowiadania, mogłoby bardzo pomóc. Jeśli naprawdę nie chcesz bety, pozostają wszelkie poradniki dotyczące między innymi interpunkcji, ale to dłuższa droga :)\nDragonowa 29 stycznia 2015 17:01\nAaa widzisz, w tym problem, bo ja właśnie chciałabym, aby główna postać była "odczuwalna", jak mówisz, że nie "czujesz", to dupa blada. Może kiedyś jakoś zrobię odnowę wszystkich rozdziałów i jakoś uda mi się to wszystko ubarwić, ale to na pewno nie teraz niestety, sesja zła rzecz. :( Myślisz, że to byłby dobry pomysł, aby te wszystkie obecne już rozdziały zaktualizować? Podopisywać co nieco, coś wyrzucić, coś dodać? Tak, aby lepiej było. No a na przyszłość to już się tego trzymać i już w ten sposób pisać.\nZ tą całą betą pomyślę, ale nie jestem taka pewna czy ten ktoś rzeczywiście by był taki zadowolony odmianą, to Ty tak odebrałaś (w sumie to pozytywnie) te opowiadanie, nie wiadomo, co pomyśli ktoś inny, być może "Ares" byłby dla kogoś udręką, a nie odmianą od patetycznych fantasy i romansów. No ale przemyślę to. :)\nW sumie miło na tej ocenialni, szacun, że jesteś tylko sama, a tak nieźle to ogarniasz, no i ze swojej oceny oczywiście też jestem zadowolona. :) Niby tylko 2, ale obyło się bez obrażania i wyzwisk, grzecznie i kulturalnie napisane wszystko bez przesadnych parodii (pomijając rzecz jasna przerobionego Aresa, ale jestem w stanie Ci to wybaczyć), także wszystko gra i buczy. :) Oby tak dalej! :)\nNearyh 29 stycznia 2015 20:46\nBety poprawiają najróżniejsze teksty, trust me. Jeśli mają się zrazić tym, że ktoś robi błędy, to nie są betami, tylko czytelniczkami, które chcą szybciej dostawać rozdzialiki ulubionego opka. True story.\nDragonowa 29 stycznia 2015 21:12\nPewnie masz rację, ale tak mi jakoś nieswojo z tym faktem, że miałabym jakiegoś "sługusa", który by mi błędy poprawiał... To w końcu moje opowiadanie i mój w tym zakichany interes, aby poprawiać swoje własne błędy i samodzielnie się doskonalić, a nie wykorzystywać do tego innych.:)\nClaudinella 29 stycznia 2015 23:02\nBez przesady, jeśli ktoś ocenia, betuje czy robi szablony dla innych, to dlatego, że lubi to robić i przy okazji może komuś pomóc :) Mnie bardzo cieszy, że w polskiej blogosferze utworzyło się takie miejsce, gdzie dzięki pomocy innych można podszkolić swój warsztat literacki, a sam autor ocen czy beta uczą się wiele przy poprawianiu cudzych tekstów. Na Twoim miejscu po prostu zajrzałabym na betowanie.blogspot.com i zapytała, kto miałby ochotę poprawiać „Komisarza Aresa”; w ten sposób pomoże Ci osoba, która akurat lubi tego typu opowiadania.\nBardzo się cieszę, że odbierasz tak tę ocenialnię, bo na początku jej istnienia zastanawiałam się, jak to będzie funkcjonować :D Zdziwił mnie tylko ten fragment z wyzwiskami i obrażaniem, dopóki nie przypomniałam sobie, jak wyglądały ocenialnie jeszcze dwa lata temu – w tym te uważane za porządne. Jeśli ktoś obraża autora opowiadania zamiast krytykować samo opowiadanie, to po prostu nie powinien pracować z tekstami literackimi, dziećmi i zwierzętami, a z jego opinią nie bardzo bym się liczyła :D\nWracając jeszcze do Nayera, to tutaj naprawdę pomógłby ten wydłużony wstęp, o którym już mówiłyśmy, jeśli pokazałabyś jego relacje z Sandrą, sposób spędzania wolnego czasu z nią i z psem, parę takich niby nieznaczących, rodzinnych scenek, bo zawsze można wpleść już elementy dalszej fabuły, na przykład zasugerować gdzieś, że Liddley niezdrowo interesuje się ich życiem prywatnym.\nI tak, uważam za bardzo dobry pomysł dopisywanie czy zmienianie starych rozdziałów. Teraz wiesz, jak całość mniej więcej się układa, czego tam brakuje, więc możesz śmiało to zrobić, a raczej wyjdzie to z korzyścią dla tekstu, a już na pewno dla Ciebie, bo w ten sposób zaczniesz zauważać, czego unikać i w jakim kierunku iść :) Nie bój się zmian, bo to podstawa pracy nad tekstem, a przyszli czytelnicy na tym zyskają. Jeśli piszesz coś, odkładasz to i już więcej do tego nie wracasz, to sama odbierasz sobie okazję do wyciągania wniosków; niby kolejny tekst będzie płynniejszy, pomysły bardziej rozwinięte, ale w ten sposób ciężko będzie osiągnąć lepszy poziom, bo w pewnym momencie przestaniesz się rozwijać, a nadal będziesz popełniać te same błędy.\nZresztą w przypadku Twojego opowiadania te zmiany to tak naprawdę kwestia wydłużenia dwóch, trzech rozdziałów, może dodania jakiegoś pomiędzy, bo dalsza część pod względem budowy jest w miarę w porządku.\nTa dwójka nie przekreśla potencjału Twojego bloga, bo z całą pewnością podobał mi się bardziej niż większość wyżej przeze mnie ocenionych. Dziwna sprawa, ale to już któryś raz, kiedy obiektywnie słabe opowiadanie urzekło mnie klimatem, bezpretensjonalnością czy sympatycznym humorem. Oczywiście to nadal nie jest ten poziom, bym mogła komuś Twoje opowiadanie polecić, ale po kilku ciężkich pod względem nastroju tekstach była to miła odmiana, a fajna stylizacja językowa pokazuje, że Ty umiesz bawić się językiem, ale po prostu robisz to dość nieumiejętnie, bo nikt nie wskazał Ci wcześniej dokładnie błędów. No i wracamy do punktu wyjścia, czyli bety ;)\nMyszogon 29 stycznia 2015 12:31\nKhem, informacja na początku tchnęła moje sumienie, bo zdaje się, że jest jakby skierowana trochę do mnie. ;) Na swoje usprawiedliwienie chciałam tylko zaznaczyć, że zwykle w ocenialniach tak długo czeka się na ocenę, że aż żal serce ściska, jak to wygrzane miejsce w kolejce trzeba komuś oddać, bo się dało dupy i utknęło z pisaniem. Właśnie zaczyna się sesja, a więc w najbliższym czasie na pewno wiele nie zwojuję, ale jeśli przystaniesz na moją propozycję, chciałabym sobie zostawić takie trochę otwarte drzwi. Mianowicie na ten moment poprosiłabym o zamrożenie bloga, dopóki nie dodam jeszcze chociaż dwóch, może trzech rozdziałów. To wciąż nie będzie zbyt dużo, szczególnie, że posuwam akcję w dość żółwim tempie, ale może uda się coś więcej z tego wyciągnąć. Oczywiście jeżeli uznasz, że wciąż kwalifikuje się to do mini recenzji, to będę wdzięczna i za to. Po prostu jestem chciwa i chcę sobie jak najwięcej poczytać o swoim opowiadaniu, ale doskonale rozumiem, że jeśli nie ma o czym pisać, to nie ma co na siłę wymyślać.\nMam nadzieję, że takie rozwiązanie będzie satysfakcjonujące dla obu stron, jeśli masz inne propozycje, to jestem na nie jak najbardziej otwarta.\nClaudinella 29 stycznia 2015 12:57\nSpokojnie, nikogo nie wyrzucam, nie przesuwam z kolejki do kolejki bez wiedzy drugiej strony :) Nie chcę też, żeby ktokolwiek z obecnych kolejce, na przykład Ty, brał to sobie jakoś bardzo do siebie, ja po prostu szukam idealnego systemu, żeby to jakoś ogarnąć; te szczegółowe oceny to jednak mnóstwo roboty, a nie każdy jest przygotowany na tak dokładną interpretację tekstu, więc zastanawiam się nad jakimś nowym rozwiązaniem, które wprowadzę w życie w najbliższym czasie. Zamroziłam Twojego bloga, daj znać, kiedy dopiszesz te brakujące rozdziały :)\nAnonimowy 29 stycznia 2015 22:38\nCzęsto piszesz „oboje” zamiast „obaj”, kiedy dotyczy to Martina i Willa chociażby (czyli mężczyzn, nie kobiety i mężczyzny).\nTe "mężczyzny" to specjalnie czy niedopatrzenie?\nClaudinella 29 stycznia 2015 22:48\nDotyczy – kogo? – tego mężczyzny :)\nDelta 30 stycznia 2015 17:19\nOj, zerknęłam na kolejkę i przed Maską tylko jeden niezamrożony blog. Więc tak, również prosiłabym o pominięcie mojego opka na razie, bo do zakończenia zostało mi pięć rozdziałów (i mam nadzieję, że skoro sesja prawie-prawie przeminęła, to w końcu do nich siądę) - a bardzo chciałabym zobaczyć jak wypada całość :) Mam nadzieję, że to nie kłopot?\nClaudinella 30 stycznia 2015 21:58\nJasne, że nie :) Daj znać, kiedy dokończysz opowiadanie.\nAndzia 31 stycznia 2015 20:03\nBiałe litery na białym tle? Dziwne. Nie ładuje Ci się tło? Mogę Ci przesłać całość w dokumencie Worda. Może to ułatwi Ci ocenę? :)\nAndzia 1 lutego 2015 00:21\nKej, pomajsterkowalam. Teraz powinno być czytelniej :P\nSkoiastel 27 lutego 2015 17:54\nZawieszenia, zamykanie kolejek i brak nowych, chętnych do pracy osób nie służą dalszemu rozwojowi ocenialni prowadzonych na serwisach blogowych. Znamy to z autopsji i chcemy uniknąć regresu, z którym stykamy się na co dzień na odzielnych platfomach oceniających.\nFUZJA powstała 26.02.2015.\nProjekt polega na połączeniu sił i wspólnemu ocenianiu na nowym blogu.\nBez presji czasu.\nKryteria każdy dostosowuje na własnej podstronie, dzięki której nowi zgłaszający będą wybierać Oceniającego. Kolejki i oceny będą publikowane przez wszystkich chętnych na stronie głównej. W ten sposób każdy będzie miał szansę pracować z nowymi osobami oraz zmienić stan swojej kolejki, która - niezmienna od kilku miesięcy - może przytłaczać.\nPragniemy więc wymienić się blogami z kolejek. Wymieszać je i dopasować do tego, co faktycznie chcemy oceniać. Ułatwieniem jest też fakt, że na wielu ocenialniach blogi zgłoszone się powtarzają. Równocześnie mając na uwadze wymagania autorów blogów ocenianych - poinformujemy ich o fuzji i zapytamy, do którego Oceniającego chcieliby trafić. Mamy pewność, że taki powiew świeżości przywróci nam siły do dalszego pomagania autorom blogów ocenianych i sobie nawzajem.\nUczymy się od siebie. Dyskutujemy, działamy wspólnie. Bez rywalizowania znanego z czasów świetności "Onetu", bez wytykania sobie błędów celowo palcem. Kontaktujemy się na Zamkniętej Grupie platformy Facebook. Rozwijamy się, wymieniamy doświadczeniami.\nPragniemy stworzyć profesjonalny DREAM TEAM, w którym każdy będzie odpowiedzialny za siebie samego.\nO szczególną uwagę prosimy "starych wyjadaczy". Zależy nam na rzetelności wykwalifikowanego składu i współpracy będącej czystą przyjemnością. Wielu z nas z ocenianiem ma do czynienia od kilku lat. Nie trzeba nas uczyć, co robić. Jak pisać. Nie potrzebujemy wskazówek, regulaminów i kryteriów. Autorzy blogów zgłoszonych po zapoznaniu się z naszymi podstronami sami zdecydują, kto i na jakich warunkach będzie ich oceniał.\nPomysł jest jeszcze niedopracowany, lecz liczymy na pomoc. Chcemy, aby był to WSPÓLNY projekt. Aby każdy był zadowolony i mógł w pełni obdarzyć zaufaniem innego Oceniającego, gdyż każdy z nas zostanie administratorem nie tylko swojej podstrony, ale również głównego bloga. Aby wszyscy pracowali na równych prawach, na jednej prężnie działającej platformie, a nie kilku ocenialniach, które w rzeczywistości od dawna już tylko stoją w miejscu.\n- Niebieskim Piórem\nWitam. Wydaje mi się, że nie ma potrzeby zamrażania mojego bloga, to zależy kiedy zamierzasz zabrać się za jego czytanie. ;) Ogółem poprawki w pliku na dysku mam już naniesione, pozostała kwestia podmienienia tekstu na blogu i wyjaśnienia kilku kwestii "gdzieś na boku". Jako, że mam dużo pracy obecnie, nie mam czasu tego zrobić, ale powinnam się za to zabrać i zakończyć to za tydzień, max. dwa, zależnie, kiedy będę miała wolniejszą chwilę. Dlatego też Tobie pozostawiam decyzję, kiedy Ty będziesz się za bloga zabierać, bo jeśli nie w ciągu najbliższych dwóch tygodni, to raczej nie ma potrzeby zamrażania. ;]\nAndzia 30 kwietnia 2015 15:28\nHej! Kiedy mniej więcej mogę spodziewać się recenzji? Nie popędzam, tylko z ciekawości pytam, bo miałam jakoś wkrótce zamiar wprowadzić kilka zmian u siebie :)\nAndzia 1 maja 2015 11:41\nW sumie jeszcze nie zdecydowałam, ale to nieważne, poczekam na ocenę ;)\nAndzia 26 czerwca 2015 16:16\nHej, jak tam idzie z oceną, Claudinello? :)\nClaudinella 27 czerwca 2015 21:20\nEch, no tak… Generalnie nie chcę niczego obiecywać, bo z niczym się nie wyrabiam, ale szkic, plan i cytaty są, czas też powinien się lada chwila znaleźć. Może nie będę już zapeszać z podawaniem terminu, ale nie widzę przeszkód, żeby skończyć ocenę w ciągu dwóch tygodni maksymalnie. Poczekasz tyle ze zmianami?\nAndzia 1 lipca 2015 15:35\nJasne, że poczekam ;)


Projektanci tworzący dla szwedzkich księżniczek | Swedish Princesses\nProjektanci tworzący dla szwedzkich księżniczek\nPrzynajmniej raz do roku Victoria, Sofia i Madeleine potrzebują kreacji tworzonych na specjalne zamówienie, wówczas najczęściej wybierają z listy poniższych projektantów, znanych na całym świecie bądź w Szwecji:\nJest Szwedką estońskiego pochodzenia urodzoną w Sztokholmie. Przed laty pracowała jako modelka, a następnie przez kilka lat mieszkała w Paryżu, gdzie studiowała projektowanie mody w ESMOD i Studio Berçot. Po ukończeniu studiów Linda pracowała jako asystentka projektanta w studio Alexandra McQueena w Givenchy i kontynuowała pracę jako pomocnik w Chanel (pod przewodnictwem Karla Lagerfelda).\nStworzyła kilka specjalnych projektów dla księżniczki Madeleine, a przede wszystkim jej suknię na ślub starszej siostry w 2010 roku.\nUrodził się w Västmanland 13 sierpnia 1967 roku. Wallin uczył się w Beckmans Design College. Otrzymał nagrodę World Design Award Damernas - The Gold Button w 1995 i otworzył w tym samym roku własne studio.\nZaprojektował kilkanaście sukni i sukienek dla księżniczki Victorii. Przed kilkunastoma laty jego suknię nosiła również księżniczka Madeleine. Obecnie w jego projektach możemy zobaczyć najczęściej księżną Sofię.\nDuńska projektantka mody urodzona 1 grudnia 1962 roku. W 1989 roku ukończyła Danish Design School, a od 1997 roku współtworzyła Day Birger et Mikkelsen. W 2003 roku stworzyła swoją markę by Malene Birger. Od 2014 roku prowadzi Birger1962.\nSwego czasu Victoria regularnie nosiła jej projekty zarówno na dzienne jak i wieczorne wyjścia.\nUrodzony 22 lipca 1932 w Santo Domingo. Zmarł 20 października 2014 w Kent. Oscar de la Renta kształcił się w szkole sztuk pięknych w swojej rodzinnej miejscowości. W 1952 wyjechał do Hiszpanii, gdzie studiował w madryckiej Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych św. Ferdynanda, utrzymywał się w tym czasie z wykonywania szkiców dla hiszpańskich domów mody. Od 1961 był zatrudniony jako asystent Antonia del Castillo w Paryżu. Od lat 60. projektował własne kolekcje, zyskując reputację w branży.\nW jego kreacjach mieliśmy okazję podziwiać Madeleine i Victorię oraz Sofię.\nPrzyszła na świat 27 stycznia 1976 w Sztokholmie. Dorastała w Enskede w Sztokholmie. Zainteresowanie szyciem pojawiło się u niej kiedy była dzieckiem.\nTo właśnie ona była odpowiedzialna za projekt sukni ślubnej księżnej Sofii. W jej kreacjach mogliśmy, również dwukrotnie podziwiać księżniczkę Madeleine.\nUrodzony 11 lipca 1934 w Piacenzie, we Włoszech.\nMiał być lekarzem, potem zrezygnował Z tego pomysłu i zainteresował się fotografią. Następnie pracował w domu towarowym La Rinascente jako dekorator witryn. W latach 1961-1970 Armani pracował jako projektant w domu mody Nino Cerruti, by później zacząć pracować na własną rękę.\nW 1974 roku, wspólnie ze swoim partnerem, Sergio Galeottim, założył przedsiębiorstwo pod firmą Giorgio Armani S.p.A. najpierw zajmujące się modą męską, a od 1975 również damską. Stworzył także markę Emporio Armani. Sławę zyskał, szyjąc dla wielu hollywoodzkich sław, w szczególności Richarda Gere w filmie Amerykański żigolak (American Gigolo) na początku lat 80. Armani produkuje także perfumy.\nProjektanta szczególnie ubóstwia księżna Charlene z Monako. Dawniej często mogliśmy widywać księżniczkę Victorię w jego strojach. Księżna Sofia zdecydowała się na sukienkę od Armaniego podczas oficjalnej sesji zaręczynowej.\nWłoski projektant i założyciel domu mody Valentino. Urodził się 11 maja 1932 w Voghera, we Włoszech. Valentino studiował projektowanie mody od najmłodszych lat, po ukończeniu formalnego szkolenia w Paryżu i założeniu własnej linii w Rzymie w 1959 roku stał się słynnym projektantem. W połowie lat 60. Valentino był ulubionym projektantem najlepiej ubranych kobiet na świecie, w tym Jacqueline Kennedy. Wśród jego najbardziej znanych projektów i pomysłów jest szczególny odcień tkaniny, znany jako "czerwony Valentino".\nUlubiony projektant księżniczka Madeleine. Zaprojektował jej suknię ślubną, księżniczka wybiera często jego projekty na ważne wydarzenia.\nSzwedzki projektant urodzony w Göteborgu 8 lutego 1957 roku. Sławę przyniosła mu praca dla księżniczki Victorii. Zaprojektował dla niej suknie dla niej wręczenia Nagród Nobla w 2007, 2008 i 2014, a przede wszystkim jej suknię ślubną.\nLibański projektant urodzony w 1964 roku. W 1981 roku przeprowadził się do Paryża aby studiować modę, po czym wrócił do Beirutu, aby stworzyć własną markę. Jest znany z tworzenia kreacji dla arystokratek na czele z księżniczką Victorią, królową Ranią z Jordanii czy członkiniami Luksemburskiej Rodziny Wielkoksiążęcej - Saab tworzy niemal wszystkie kreacje wieczorowe Wielkiej Księżnej oraz zaprojektował suknie ślubne księżnej Stephanie i księżnej Claire.\nVictoria bardzo lubi efektowne suknie tego projektanta i często wybiera je na ważne okazje zarówno te dzienne, jak i wieczorne. Stworzył dla Następczyni Tronu niezapomnianą kreacje na jej koncert przedślubny.\nSzwedzka projektantka urodzona w 1989 roku. W 2011 roku ukończyła Nordic Design School w Borås oraz stworzyła swoją własną markę. Stworzyła unikatowy styl projektów, któremu jest wierna. Kroje są proste i eleganckie, inspirowane kobiecymi kształtami. Często używa pięknej koronki z delikatnymi haftami czy jedwabiu, wycięcia na plecach czy asymetryczne dekolty stały się jej znakiem rozpoznawczym.\nObecnie ulubiona projektantka księżnej Sofii. Tworzyła dla niej specjalne projekty w czasie ciąż a w ostatnim czasie zaprojektowała dla niej oszałamiającą suknię na wręczenie Nagród Nobla w grudniu ubiegłego roku, czy żółtą suknię na ślub Lussan Gottlieb i kreację w kwiatowe wzory na chrzest księżniczki Adrienne.\nBrytyjska projektantka urodzona 11 marca 1965 roku. Swoją markę stworzyła w 1988 roku. Jest znana z projektowania dla gwiazd czy księżnej Cambridge.\nVictoria bardzo lubi jej suknie wieczorowe. Czuje się w nich komfortowo i chociaż nie ma ich wielu nosi je późnej wielokrotnie.\nSzwed libańskiego pochodzenia tworzy unikatowe projekty. Prowadzi swoje atelier w Sztokholmie. Stworzył jedne z niezapomnianych kreacji księżniczki Victorii i księżniczki Madeleine, co przyniosło mu sławę i rozpoznawalność.\nTworzy oszałamiające projekty dla księżniczki Victorii i księżniczki Madeleine. Zaprojektował suknię Victorii na ślub jej siostry w 2013 roku czy trzy suknie na wręczeni Nagród Nobla dla księżniczki Madeleine.\nAlbina von Roth 3 lipca 2018 22:34\nSporo tych projektantów.\nEwa 4 lipca 2018 06:48\nJak widać przeważają projektanci ze Szwecji ☺\nAnonimowy 4 lipca 2018 13:24\nNa szczęście w końcu wspaniale, że promują szwedzkich projektantów.\nKarolina Joanna 4 lipca 2018 08:34\nVictoria powinna częściej wybierać projekty swego ślubnego krawca.Madeleine najlepiej służy Fadi el Khora,natomiast współpraca z dwiema Idami przynosi świetne efekty Sofii.\nAnonimowy 4 lipca 2018 11:09\nOprócz sukien ślubnych Victorii i Madeleine, które były przepiękne najładniejsza i chyba moja ulubiona to suknia Victorii z bankietu przedślubnego, ale chyba dlatego że cała Victoria wyglądała wtedy niesamowicie. Lubię kreacje Elie Saab, Fadi el Khoury, Valentino i Armani oczywiście. Najmniej podobają mi się kreacje Idy Sjöstedt\nFajna notka, szkoda że nie dałaś jeszcze zdjęć księżniczek w ich sukniach. Było by w ogóle super, bo byłby podgląd na ogólny styl tych projektantów. To oczywiście tylko mója skromna sugestia, gdyż zapewne napisanie takiej notatki zajmuje i tak sporo czasu.\nSwedish Princesses 4 lipca 2018 13:25\nTo tylko wstęp do nowej serii postów, które będą pojawiać się w każdy wtorek. W kolejnych postach pojawią się projekty od poszczególnych projektantów wymienionych powyżej.\nSuper. To będzie na pewno ciekawa seria.\nNadia 4 lipca 2018 15:05\nSuper artykuł. Kiedyś z koleżankami się zastanowiłyśmy kto projektuje ciuchy dla królewskich rodzin\nEwa 8 lipca 2018 22:27\nPrzepraszam że piszę tutaj ale mam taki problem techniczny czytam bloga głównie w wersji mobilnej i nie mogę dodawać komentarzy dopóki ktoś wcześniej komentarza nie opublikuje nie wiem czy tylko ja mam taki problem trochę szkoda bo uwielbiam ten blog czytam zawsze posty na bieżąco\nPoparcie dla monarchii w Szwecji\nTego mogłeś nie wiedzieć o... księżniczce Victorii...\nKsiężniczka Victoria obywatelem roku Olandii\nAudiencja dla Girls Effect


Czesi otwierają granice… ale nie dla Polaków. Premier Morawiecki nie chce dołączyć do porozumienia\nCzy granice powinny zostać otwarte? Od długiego czasu kwestia ta jest tematem rozmów i sporów. Ile osób, tyle teorii. Nasi sąsiedzi otwierają kolejne granice i zaczynają żyć normalnie. Nasz rząd ma jednak inne plany.\nJuż jutro, czyli we wtorek, granice otwierają np. Czesi. Oczywiście mowa tutaj o granicach np. z Austrią oraz Niemcami, bo Polska niestety granic otwierać nie zamierza. Właśnie od jutra ruch u naszego południowego sąsiada wraca do normy, jedynie obowiązywać będą wyrywkowe kontrole i mierzenie temperatury.\nDo porozumienia na linii Czechy, Austria oraz Niemcy doszło podczas wideokonferencji, która odbyła się w ubiegły wtorek. Z jednej strony toczyły się rozmowy wymienionych wyżej krajów, z drugiej odbywał się „szczyt” Grupy Wyszehradzkiej, czyli Czech, Słowacji, Węgier oraz Polski. Podsumowując, we wszystkich tych krajach nawiązało się porozumienie… do którego nie przyłączyła tylko Polska.\nPremier Morawiecki poinformował, że Polska na ten moment do żadnego porozumienia nie dołączy i granice pozostaną zamknięte. Rząd nie wsłuchuje się zatem w apele, głównie mieszkańców i przedsiębiorców z rejonów przygranicznych. Zarówno z polskiej, jak i czeskiej strony retoryka jest tu jedna – nie ma żadnych powodów ku dalszemu ograniczaniu przekraczania polsko-czeskiej granicy.\nPrzedsiębiorcy podkreślają, że obecnie handel i turystyka w tych regionach przygranicznych są praktycznie uśmiercone. Właściciele hoteli obawiają się bankructwa, zaznaczając, że goście m.in. z Niemiec to nawet 90% klientów. Wolę wyrażają Polacy, wyrażają ją też Czesi, Niemcy i nie tylko. Wszyscy widzą, że takie decyzje odnośnie otwarcia granic są konieczne w ożywieniu handlu i turystyki.\nPomimo tego polski rząd na ten moment nie ma zamiaru otworzyć granic. Premier Czech podkreślił tylko, że w rozmowach z Polską wciąż nie ma „okoliczności sprzyjających podjęciu takiej decyzji przez sąsiada” – czyli w skrócie, Polska granic otworzyć nie chce.\nCzechy, granice, Niemcy, otwarte granice, premier morawiecki, rejony przygraniczne, zamknięte granice


Zagrali dla Daniela w Malczewie\nwtorek, 26 czerwca 2018 17:42\nRada Sołecka w Malczewie wspólnie z Wójtem Gminy Niechanowo i Stowarzyszeniem Młodych Wielkopolan zorganizowała 24 czerwca 2018 roku festyn rodzinny „Gramy dla Daniela”.\nW ramach festynu rozegrano charytatywny turniej szóstek piłkarskich o puchar Daniela Miętkiewicza. W turnieju wzięło udział 8 drużyn, rozegrano 14 meczy, które jako wolontariusz sędziował Pan Dariusz Śmiałowski. Puchar Daniela Miętkiewicza zdobyła drużyna MARBUDU pokonując w rzutach karnych Mierzewo III, które otrzymało puchar Wójta Eugeniusza Zamiara. III miejsce zajęła ekipa 4 TA – koledzy ze szkoły Daniela, a IV miejsce i puchar Tadeusza Tomaszewskiego zdobyła drużyna STARSZYCH PANÓW\nZ MALCZEWA. W turnieju uczestniczyła m.in. drużyna ENEA kolegów z pracy Daniela. Po turnieju dobył się pokaz ratowania osoby uwięzionej w samochodzie osobowym po wypadku z udziałem OSP Niechanowo. Strażacy zostali nagrodzeni brawami za szybką i skuteczna akcję z zastosowaniem specjalistycznego sprzętu. Dzieci i młodzież uczestniczyły w konkurencjach rekreacyjno-sportowych, które prowadził Tadeusz Tomaszewski wspólnie z paniami z Malczewa. Każde dziecko otrzymało nagrody rzeczowe, a zwycięzcy poszczególnych konkurencji medale ufundowane przez gminę Niechanowo. Wspólna zabawa i rozmowy na festynie odbywały się również przy degustacji pieczywa oraz grochówki i kiełbasek z ogniska. Kapryśna pogoda nie pozwoliła na organizację zabawy na zamkach dmuchanych. Całość imprezy zakończyła się spotkaniem organizatorów i przybyłych mieszkańców przy ognisku. Festyn „Gramy dla Daniela” był podsumowaniem zbiórki publicznej na rzecz leczenia i rehabilitacji Daniela.\nW ramach zbiórki publicznej zorganizowano 20 imprez kulturalnych, sportowych i wydarzeń okazjonalnych, w ramach których zebrano na szczytny cel „Pomoc dla Daniela” kwotę 21.347,86 złotych. Wpisowe z niedzielnego turnieju szóstek piłkarskich w kwocie 1160 zł Daniel postanowił przeznaczyć na pomoc dla Kacpra z Witkowa, ciężko poszkodowanego w wypadku samochodowym - piękny gest solidarności Daniela dla Kacpra.\nLink do komentarza\t środa, 27 czerwca 2018 09:13\tnapisane przez\tAnastazja\nCel szczytny, ale to bardziej zagrywki przedwyborcze Tomaszewskiego i Zamiara.


PS4 z FIFĄ 20 dostępne w specjalnych zestawach już we wrześniu! » Zagrano.pl\nzagrano.pl » Gry » Aktualności o grach » PS4 z FIFĄ 20 dostępne w specjalnych zestawach już we wrześniu!\nPS4 z FIFĄ 20 dostępne w specjalnych zestawach już we wrześniu!\nStanisław Odoj Aktualności o grach Publikacja: 23.08.2019, 16:43 Aktualizacja: 23.08.2019, 16:43\nW dniu premiery FIFA 20 do sprzedaży trafią trzy ekskluzywne zestawy tej gry z konsolą PlayStation 4. Zobacz, co przygotowało dla nas Sony we współpracy z EA.\nPS4 i FIFA 20 w jednym, promocyjnym zestawie\nJak co roku PlayStation 4 kupione może być w zestawie z grą, która stanowi dla wielu graczy wyposażenie konsoli tak podstawowe jak kontroler. Zestaw promowany przez okładkową gwiazdę FIFA 20, czyli Edena Hazarda, prezentuje się następująco:\nW ramach promocji PS4 z FIFĄ 20 możemy liczyć na kupon FUT 20, czyli jedną złotą paczkę rzadkich piłkarzy i 3 ikony do wypożyczenia na 5 meczów, oraz 14-dniową subskrypcję PlayStation Plus, czyli dostępu do wielu funkcji online konsoli i darmowych gier oraz zniżek w sklepie PlayStation. Jeżeli zamierzałeś kupić PlayStation 4, a w dodatkowo jesteś fanem serii FIFA, to chyba najlepsza możliwa okazja by kupić te dwie rzeczy za jednym zamachem.\nJakie opcje do wyboru daje nam PlayStation 4 z FIFĄ 20?\nPlayStation 4 PRO + FIFA 20 – w tym zestawie dostaniemy konsolę PlayStation 4 Pro z dyskiem o pojemności 1TB, bezprzewodowy pad Dualshock 4, grę FIFA 20, kupon FUT 20 oraz 14-dniowy kupon subskrypcji PlayStation Plus.\nPlayStation 4 1TB + FIFA 20 – konsola PlayStation 4 z dyskiem o pojemności 1TB, bezprzewodowy pad Dualshock 4, gra FIFA 20, kupon FUT 20 oraz 14-dniowy kupon subskrypcji PlayStation Plus.\nPlayStation 4 + FIFA 20 + dodatkowy Dualshock 4 – konsola PlayStation 4 Pro z dyskiem o pojemności 1TB, dwa bezprzewodowe pady Dualshock 4, gra FIFA 20, kupon FUT 20 oraz 14-dniowy kupon subskrypcji PlayStation Plus.\nCiekawe w jakich cenach będą te zestawy ?\nSony nie ogłosiło nic pewnego, ale podejrzewamy, że w podobnych jak konsole z FIFĄ 19 (nie zapowiada się bowiem na obniżkę cen samego PS4), czyli pewnie minimum 1200-1300 zł za najtańszy zestaw.\nja już swoja fifke20 zamówilem na przedsprzedazy w media expert, jezuuu tak nie mogę się doczekac 😀


Spacerkiem po Warszawie – rzeźby przy Sądzie Najwyższym - Efekt uboczny\nPlac Krasińskich znany był ostatnio z głośnych protestów w obronie Sądu Najwyższego, gdzie zapłonął łańcuch światła, a organizatorzy wręczali uczestnikom białe róże. Tu właśnie znajdują się siedziby dwóch najważniejszych sądów: Sądu Najwyższego oraz Sądu Apelacyjnego. Gmach ma bardzo ciekawą konstrukcję i choć ma nowoczesną formę oraz kolor, jego kształt doskonale komponuje się z otoczeniem. Stanowi również doskonałe tło dla innej wyjątkowej rzeźby – Pomnika Powstania Warszawskiego.\nNa tyłach tego gmachu, przy zjazdach do garaży, znajdują się wspomniane kariatydy – podpory architektoniczne w formie kobiecych sylwetek. Postacie są smukłe, subtelne i piękne. Unoszą na głowie część konstrukcji gmachu, ale nie widać na ich twarzach najmniejszego grymasu. Za to tchnie od nich dostojność i powaga. Patrząc na nie czuje się respekt, a jednocześnie spokój. To niewątpliwe zasługa otoczenia. Ich sylwetki odbijają się od okalających je przeszklonych, zielonych ścian sądowego dziedzińca. Wspaniały efekt wielowymiarowości potęguje woda znajdująca się pod stopami figur, co sprawia złudzenie, że kobiety stąpają po niej delikatnie.\nAutorami projektu architektonicznego całego kompleksu są Marek Budzyński i Zbigniew Badowski. Prawdopodobnie pierwszy z architektów projektując kariatydy odzwierciedlił twarze żony i dwóch córek. Faktem jest natomiast, że inspiracja autora przyniosła wspaniały efekt.\nCi, którzy znają to miejsce, zapewne zachwycają się nim tak, jak ja. Jeśli natomiast ktoś nie był jeszcze w tym pięknym zakątku Warszawy koniecznie powinien je odwiedzić.\nUmiejętność na wagę… życia


Mamy porady - Mamy w Poznaniu\nKategoria: Mamy porady\nMamy w Poznaniu z chęcią dzielą się doświadczeniem z wielu dziedzin życia, a najbardziej tych dotyczących Dzieci.\nCo podawać dziecku do picia? I to nie tylko w upały.\n31 lipca, 2015 Mama z Poznania Mamy porady\nOd pierwszych dni życia dziecka zastanawiamy się, co i kiedy podawać mu do picia. Nie tylko latem, gdy dzieci bardziej odczuwają pragnienie, ale przez cały rok. Są różne szkoły, jednak jeżeli chodzi o niemowlaki karmione piersią, to mleko matki długo zastępuje im jakiekolwiek napoje. Mleko matki ma właśnie te cudowne właściwości, że najpierw zaspokaja pragnienie, a później staje się bardziej sycące. […]\nOczy dziecka – czy wiesz jak je chronić?\n15 maja, 2015 Mama z Poznania Mamy porady\nW okresie wakacyjnym nie tylko dorosłym może przeszkadzać zbyt ostre słońce. Dzieci tak samo jak my mrużą oczy czy uciekają wzrokiem przed zbyt silnymi promieniami słonecznymi. Jak pomóc zwłaszcza tym najmniejszym dzieciaczkom w tym okresie? Jest kilka sposobów. Gdy dziecko leży jeszcze w wózku najprościej jest zakryć je budką, a gdy ta jest niewystarczająca można dodatkowo użyć tetrowej […]\nNa basen z niemowlakiem – co zabrać?\n19 marca, 2015 Zakochana Mama Mamy porady\nJeżeli zdecydujemy się zabrać niemowlaka na basen, warto zastanowić się co ze sobą zabrać (oprócz dziecka oczywiście). Niby oczywiste, każdy pewnie w swoim życiu nie raz był na pływalni, ale uwierzcie mi, kiedy pierwszy raz szykowałam siebie i córkę na basen, to parę razy musiałam się zastanowić, czy aby na pewno wszystko mam!\nCzy warto chodzić z niemowlakiem na basen?\n18 marca, 2015 Zakochana Mama Mamy porady\nNiemowlaki bardzo lubią wodę. W końcu przez pierwsze 9 miesięcy jest to ich środowisko naturalne. Dlaczego w takim razie nie kontynuować przebywania w wodzie po urodzeniu? Czy warto chodzić z dzieckiem na basen? U naszego zachodniego sąsiada już 6 tygodniowe niemowlaki korzystają z pływalni. My troszeczkę ten wiek przeciągamy i na basenie można spotkać bobasy od około 3-go miesiąca życia.


Nowe edycje whisky, nawiązujące do motywów z bestsellerowej serii Game of Thrones, zapowiadano już kilka miesięcy temu. Wśród nich znaleźć się ma cała seria whisky słodowych (pisaliśmy o tym w lipcu), a także whisky mieszana White Walker. W przypadku tej ostatniej nie było jasne, czy będzie to zupełnie nowa mieszanka, czy też tylko okolicznościowe opakowanie którejś ze znanych, standardowych wersji Johnnie Walkera.\nW tych dniach Diageo, właściciel marki Johnnie Walker, ogłosiło więcej szczegółów dotyczących nowej whisky. White Walker by Johnnie Walker to zdecydowanie nowa jakość. Butelki opatrzone charakterystyczną, lodową w klimacie etykietą zawierać będą whisky mieszaną, której dwa podstawowe składniki słodowe to Cardhu i Clynelish. Butelkowana w mocy 41,7%, zdaniem producenta najlepiej pokazuje swój charakter po schłodzeniu w lodówce. By zachęcić konsumentów do takiego właśnie traktowania nowej White Walker, na etykiecie umieszczono napis „Winter Is Here”, który pojawia się tylko po odpowiednim obniżeniu temperatury.\nNazwa nowej whisky, jak i stylizacja znanej od lat postaci maszerującego dżentelmena, nawiązują wprost do armii White Walkers, stworzonej przez angielskiego pisarza George’a R. R. Martina i zaadaptowanej na potrzeby małego ekranu przez producentów z HBO. Najnowszy, ósmy już (i ostatni) sezon kultowego serialu pojawić się ma na antenie wiosną przyszłego roku.\nWhite Walker by Johnnie Walker pojawić się ma na rynku w najbliższych dniach, a jego cena detaliczna ustalona została na 36 dolarów USA za butelkę.\n[03.10.2018 / zdjęcie: Diageo]


Mieszkanie na wynajem - Warszawa - Wilanów - ISP-MW-8244 - 64.00m² - InSpace\n57,03 zł/m2 cena: 3 650 zł\nDo wynajęcia 3 pokojowe mieszkanie o pow. 64 m2 w Miasteczku Wilanów w sąsiedztwie ul. Kieślowskiego i ul. Gieysztora. Mieszkanie jest w pełni umeblowane, znajduje się na piętrze 1/3 na osiedlu ogrodzonym i strzeżonym z 2014 r..\nSalon umeblowany w rozkładaną sofę, stolik kawowy, TV, stół z krzesłami oraz z wyjściem na duży balkon.\nSypialnia (13 m2) umeblowana w łóżko małżeńskie, szafę oraz wyjściem na balkon. Druga sypialnia (11 m2) wyposażona w 2 komody do dowolnej aranżacji. Łazienka wyposażona w wannę z funkcją prysznica, ukrytą pralkę, umywalkę oraz WC.\nCena 3650 PLN (w tym czynsz adm. oraz zaliczki na wodę i ogrzewanie) + opłaty za prąd.\nSymbol oferty ISP-MW-8244


Warto mówić o dysproporcji w zarobkach kobiet i mężczyzn. Tylko, że akurat w Polsce ten problem raczej nie istnieje\nFinanse Praca Społeczeństwo dołącz do dyskusji (529) 08.11.2019\nPolskie media przejmując narrację z zagranicy regularnie omawiają niezwykle palący problem dysproporcji w zarobkach kobiet i mężczyzn.\nKwestię tego czy powinno się odgórnie regulować i wyrównywać zarobki według płci można łatwo zbywać pytaniem: czy praca kobiet i mężczyzn jest tyle samo warta biorąc pod uwagę jej efektywność lub wydajność?\nTo oczywiście otwarty problem, natomiast doświadczenia polskiego sektora zatrudnienia każą generalnie dochodzić do wniosku, że: co do zasady tak. Rumuni, Luksemburczycy, Polacy czy Słoweńcy wynagradzają kobiety i mężczyzn w bardzo zbliżonym stopniu. Tego samego nie mogą powiedzieć o sobie Czesi, Niemcy czy Brytyjczycy.\nDysproporcja wynagrodzeń według płci jest więc problemem krajów Zachodu\nWedług unijnej średniej, mężczyźni zarabiają na godzinę aż 16% więcej od kobiet. Jednak w Rumunii tylko 3,5% raza więcej, we Włoszech 5% więcej, a w Polsce 7,2% więcej, co oczywiście dalej stawia kobiety w gorszej sytuacji. Dla porównania jednak: Chorwacja – 11,6, Węgry – 14,2, Hiszpania – 15,1, Holandia – 15,2, Finlandia – 16,7, Austria – 19,9, Wielka Brytania – 20,8, Niemcy – 21, Czechy – 21,1, a supernowoczesna E-stonia – 25,6.\nUnia Europejska stara się walczyć z nierównościami dementując mity. W dalszej części artykułu pogrubione zostały tezy, które te mity obalają. Kobiety nie zarabiają mniej, bo wybierają zawody z gorszymi zarobkami – badano tutaj osoby zajmujące te same stanowiska, a więc konfrontowano lekarzy i lekarki, pielęgniarzy i pielęgniarki etc. Kobiety może i biorą mniej nadgodzin, ale to nie ma wpływu na raport, gdyż oceniane są zarobki godzinowe, a nie miesięczne.. Nie jest też prawdą, że mężczyźni są lepiej wykształceni, choć akurat tutaj można polemizować z raportem Unii Europejskiej – 60% absolwentów studiów wyższych stanowią kobiety (choć ten współczynnik jest trochę mylący, jeśli nie zawężono go do branż, np. ilu informatyków/informatyczek pracuje z dyplomem – wszak kobiety stanowią większość na mniej dochodowych studiach humanistycznych czy artystycznych).\nNatychmiastowa i rozpaczliwa walka z nierównością płac to nie jest nasza wojna\nChoć w Polsce występuje nierówność płac wśród kobiet i mężczyzn, to jednak część z nas wysłuchując pełne pretensji zarzuty ze strony różnych środowisk, może odczuwać pewien dysonans poznawczy, znając zarobki swoich podwładnych czy współpracowników, które często są oparte na niczym innym, jak kompetencjach czy sprawiedliwości. Pamiętajmy, że żyjemy w świecie wolnych zawodów i coraz częściej dwie osoby na tym samym stanowisku, mają zupełnie inny zakres obowiązków i kompetencji. Jeden prawnik przynosi firmie 2 miliony złotych rocznie, a inny – pół miliona. Trudno zatem, by otrzymywali takie samo wynagrodzenie godzinowe.\nMyślę, że te 3-5% to jest realny i dopuszczalny pay gap w jedną ze stron. Mam nadzieję, że kiedyś w jakimś kraju będzie to dominacja na rzecz kobiet. 20% to już jawnie dyskryminująca patologia, ale to jest problem rzekomo postępowych i równościowych krajów Europy zachodniej.\nRaport UE ma dużo cennych danych, ale zepsuto wnioski\nPrzykładowo w jednej z kolumn pojawia się informacja, że „kobiety nie dostają się na szczyt” i mniej niż 6,9% prezesów topowych firm to kobiety. To zupełne niezrozumienie realiów biznesu. Bycia CEO nikt nie daje w prezencie, to jest rzecz, którą trzeba samemu zdobyć. Jeżeli kobiety chcą zarządzać wielkimi firmami to powinny je same tworzyć, bo CEO najczęściej są twórcy wielkich firm.\nBezsprzeczny jest natomiast fakt, że kobiety pracują więcej od mężczyzn pro publico bono, ponieważ mogą poświęcić pracy mniej godzin – tej płatnej i wynagradzanej. W skali tygodnia zdecydowanie więcej przeznaczają natomiast na obowiązki domowe (13 vs 5), zajmowanie się dziećmi (17 vs 11) czy opiekę nad starszymi (6 vs 5).\nEuropejskie kobiety przez 2 miesiące w roku pracują za darmo (w porównaniu z mężczyznami)\nW przypadku polskich kobiet współczynnik ten oscyluje w granicach 3 tygodni. To oczywiście bardzo martwiące statystyki. I choć nierówność wynagrodzeń zmniejsza się z wiekiem, u nowych pokoleń jest coraz mniej widoczna, to jednak postępujące zmiany w tym zakresie są zbyt wolne.\nTutaj swój apel o zmianę kieruję szczególnie do Niemców i Brytyjczyków z patologicznymi rynkami nierówności płacowych.\nTagi:: gender pay gap , kobiety , mężczyźni , nierówności płacowe , pay gap , pensja , unia europejska , wynagrodzenie


początek - Warsztat Trenera\nCenisz czy marnujesz swój czas?\n23 kwietnia 2017Rozwój osobistyKomentarze: 7\nW swoim życiu przegapiłam wiele rzeczy i one już nie wrócą. Dobrze, że w którymś momencie się ocknęłam, bo pewnie przegapiłabym jeszcze więcej. Zrób dla siebie coś miłego i ZWOLNIJ. Dostrzeż jak wiele rzeczy jest wokół Ciebie. Dostrzeż dobro, radość, czułość. Doceń „Tu i Teraz”. Przeszłości nie zmienisz, a przyszłość tworzysz właśnie TERAZ. Na początku kwietnia relaksując się z kawą w ogrodzie zauważyłam jak przyroda szybko przemija. …


Koalicja Europejska staje się faktem. Liderzy złożyli podpisy | INTERWIZJA.WARSZAWA TV\nW niedzielę rano przewodniczący partii PO, PSL, SLD, Nowoczesnej i Zielonych podpisali deklarację o powołaniu Koalicji Europejskiej.\nPrzedstawiciele tych partii wystartują w maju ze wspólnej listy.\n– Tylko dobry duch będzie mógł otwierać drzwi kolejnym partiom i organizacjom ponadpartyjnym – stwierdził lider Platformy Obywatelskiej. Schetyna wyjaśnił, dlaczego wśród sygnatariuszy porozumienia nie ma Barbary Nowackiej.\n– Jej organizacja rejestruje się obecnie jako partia. Mam nadzieję, że po dopełnieniu formalności dołączą do nas – powiedział o Inicjatywie Polskiej.\n– Nie robimy tego przeciwko komuś. Robimy to dla Polski i Polaków. Dla większych dotacji, większego budżetu – tłumaczył Władysław Kosiniak-Kamysz.\n– Jesteśmy tu razem, wbrew powiedzeniu, że gdzie dwóch Polaków, tam trzy opinie – powiedziała Katarzyna Lubnauer. Liderka Nowoczesnej przekonywała, że Koalicja Europejska to jedyna szansa na zakończenie „szaleńczych rządów PiS-u”. – Jeszcze będzie przepięknie, jeszcze będzie normalnie – zapewniała.\nLiderka Zielonych stwierdziła, że Polska przez 3,5 roku straciła rolę jednej z liderek Europy. – Teraz dołączamy do najbardziej proeuropejskich partii w Polsce, by przywrócić jej ten status w Unii – mówiła Małgorzata Tracz. Poza nią podpis na deklaracji o utworzeniu koalicji złożył współprzewodniczący partii Marek Kossakowski


Sprawa połączenia Wrocław-Praga była już w Senacie!\nWiadomości24 » Portfel » Transport » Sprawa połączenia Wrocław-Praga była już w Senacie!\nData dodania: 2007-08-22 08:47\nKilka dni temu pisałem o braku inicjatywy z polskiej strony w sprawie zapewnienia połączenia kolejowego Wrocław-Praga na innej trasie niż przez Lichkov lub ustanowienia zastępczych kursów autobusowych. Ta sprawa była już w Senacie!\nWczoraj znalazłem w internecie oświadczenie skierowane do ministra transportu złożone przez senatorów Andrzeja Jarocha i Mieczysława Szyszkę na 29. posiedzeniu Senatu na początku 2007 r. Warto zacytować część wystąpienia:\n"Ogromny niepokój we Wrocławiu i na Dolnym Śląsku wywołuje wiadomość, iż po 31 marca 2007 r. planowane jest zlikwidowanie kursów pociągu pospiesznego do i z Pragi, zlikwidowanie jedynego połączenia w tym kierunku. Redukowałoby to istotnie dostępność transportową Wrocławia i Dolnego Śląska, a oczywistą tego konsekwencją byłoby obniżenie oceny atrakcyjności i napływu inwestycji zagranicznych, tak ważnych dla utrzymania wzrostu zatrudnienia i poziomu życia mieszkańców.\nByłby to kolejny krok w procesie degradacji tradycyjnych połączeń kolejowych Wrocławia (...)\nJeśli omawiane plany są wymuszone pracami modernizacyjnymi, to na czas ich przeprowadzania możliwe jest ustalenie trasy zastępczej przez inne przejście graniczne niż Międzylesie - Lichkov.\nZe względu na to, że w odniesieniu do połączeń międzynarodowych zasadnicze kompetencje ma minister transportu, zwracamy się do Pana Ministra z prośbą i apelem o zalecenie działań, które umożliwią dalsze funkcjonowanie tych połączeń po 31 marca bieżącego roku i wpłyną na utrzymanie wciąż bardzo ważnej roli kolei w rozwoju regionu."\nPan minister, pismem do marszałka Senatu, odpowiedział:\n"(...) Powyższe połączenie kolejowe będzie czasowo wstrzymane z powodu wykonania prac torowych na odcinku Domaszków - granica Państwa. Przewiduje się, że pociąg Praha hl.n. - Poznań Gł. będzie kursował do 5 maja 2007 r., a pociąg Poznań Gł. - Praha hl.n. do 6 maja 2007 r. Jeśli terminy prac ustalone w harmonogramie będą zachowane, należy się spodziewać, że połączenie to będzie przywrócone od dnia 9 grudnia 2007 r Terminy zaprzestania kursowania tych pociągów zostały przedstawione w wydawnictwach Rocznego Rozkładu Jazdy 2006/2007, zgodnie z uzgodnieniem przewoźnika Przewozy Regionalne sp. z o.o. i PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. w sprawie prowadzenia robót modernizacyjnych.\nInformuję ponadto, że koleje czeskie odmówiły prowadzenia pociągu trasą zmienioną przez przejście graniczne w Mieroszowie, a także nie wyraziły chęci udziału w finansowaniu kosztów zastępczej komunikacji pasażerskiej transportem autobusowym."\nPojawia się pytanie, dlaczego to właśnie Czesi - rzekomo tak niechętni finansowaniu komunikacji zastępczej - wprowadzili autobus, jeżdżący od poniedziałku do piątku z Kłodzka do Pragi? Czy oczekiwaliśmy, że Czesi będą finansować połączenie Wrocław-Praga? Ciekawe, w czym owa niechęć się objawiła i jakie były jej powody... Pan minister nie widzi też najwyraźniej problemu w tym, że do początku grudnia - co najmniej! - strona polska nie zapewnia żadnej komunikacji zastępczej na trasie Wrocław-Praga. Jako skandal określają tę sytuację zarówno moi znajomi wrocławianie, jak i prażanie, choćby Jiří Košta, pracownik naukowy Muzeum Narodowego (Národní Museum) w Pradze:\n"Je dobře, že o té situaci píšeš, protože nedostatek spojení mezi Prahou a Wroclaví je skandální. Přímý autobus Praha - Wroclaw a zpět by byl komfortním a nejrychlejším řešením a určitě by nejezdil prázdný"\nNa pewno autobus Wrocław-Praga nie jeździłby pusty, zwłaszcza w weekendy!\nDlatego zdecydowałem się napisać do pana senatora Andrzeja Jarocha> Treść listu Czytelnicy Wiadomości24.pl znajdą tutaj\nTagi: Wrocław Praga list Senat połączenie kolejowe połączenie autobusowe komunikacja zastępcza Andrzej Jaroch\nJezus Maria, nawet w Senacie...? Gdyby autobusy były opłacalne, pewnie byle głupek by je podstawił do Wrocławia i na tym zarobił. W sumie przykro, że wali się świat Ossada i upada mit IV PRL. Każdy obywatel powinien mieć swoje miejsce w Polsce.\nA co do tekstu, to rozwlekłe cytowanie jakiś bzdetowatych wystąpień Senatorów z PiS jest żałosne.\nI o to chodzi i o to chodzi... A już myślałem, że prawdziwych DO już nie ma ;)


4 września 2018 -\n4 września 2018 22 września 2018 admin3+\nMagiczny dywan Lilka podczas sprzątania niektóre rzeczy lubi schować pod dywan (a ten ma już spore garby 🙂 ). Tak jest szybciej i rzeczy są zawsze pod ręką 🙂 Ale od jakiegoś czasu dywan jest zaczarowany. Gdy dziewczynka coś spod niego wyjmowała, przenosiła się w inne miejsca, albo stawała się inną osobą. Każda taka podróż…Continue reading Historie zamiecione pod dywan\nKajtek nie umie fruwać i Kajtek, uważaj!\n4 września 2018 3 września 2018 admin3+\nPrzygody małego miłośnika książek Uwielbiam pozycje, w których poruszany jest temat książek i czytania. W których, na ilustracjach widzimy półki z książkami, bohaterzy cały czas w ręku mają jakąś pozycję, a w tekście możemy przeczytać, jak wspaniałe jest czytanie. Te dwie książki takie właśnie są, opisują przygody szpaczka Kajtka, który kochał czytać. Mimo że musiał…Continue reading Kajtek nie umie fruwać i Kajtek, uważaj!\nherve tullet wydawnictwo bajka zakamarki zofia stanecka kapitan nauka pavla hanackova jona jung esteri inność maciej szymanowicz tako wydawnictwo literackie emilia dziubak przemek liput wojny dorosłych - historie dzieci asia gwis galeria książki mama dwie siostry ksiazkadladzieci maliczytelnicy grzegorz kasdepke ksiazki przemyslaw wechterowicz wydawnictwo tako guido von genechten wydawnictwo tekturka Paweł Pawlak mamania co ja na to? picturebook usborne benjamin chaud adamada wydawnictwo bis marta altes wilga wydawnictwo dwie siostry ulf stark wydawnictwo widnokrąg kinderkulka oliver jeffers hector dexet bookids nasza księgarnia ekologia zielona sowa debit peter carnavas egmont linh dao babaryba agora Daniel de Latour wydawnictwo literatura elżbieta zubrzycka zwierzeta prószynski książki dla dzieci gwp


Łotr :: Klasy :: Dragon Age 2 :: Gry :: Game Exe\nStyl walki Łotra opiera się na precyzji. Nieważne, czy razi przeciwnika strzałami czy ostrzem miecza, zawsze skupia się na jednym przeciwniku i rozkłada go na łopatki ze śmiertelną skutecznością.\nJako łucznik, łotr korzysta ze swojej mobilności. Z łatwością może się wydostać ze zwarcia, przez co pojedynczy przeciwnicy nie stanowią dla niego problemu. Wrogowie walczący wręcz mogą łatwo skończyć ze strzałą w nodze, gdy tylko spróbują się zbliżyć. Jeśli sytuacja staje się groźna, to wyćwiczone sposoby odwracania uwagi i unikania pozwolą łotrowi wymknąć się grupom przeciwników, pozwalając im się skupić na swoich bardziej opancerzonych towarzyszach.\nŁotr uzbrojony w dwa sztylety koncentruje się bardziej na swoim położeniu i współpracy z wojownikami oraz magami w celu zadania maksymalnych obrażeń swoim wrogom, kiedy ci są zajęci czym innym. Akrobatyczne uderzenia sprawiają, że przeciwnicy powoli się wykrwawiają, podczas gdy łotr zwinnie przemieszcza się, by zadać cios w plecy.\nŁotr skupia się na zręczności i sprycie, poświęcając siłę ataku na rzecz precyzji. Trafienia krytyczne są jego chlebem powszednim, a posiadane umiejętności znacząco zwiększają prawdopodobieństwo zadania takowych. Współczynniki te prowadzą również do wysokiej obrony, czyniąc łotra trudnym do trafienia przeciwnikiem. Jest to kluczowe dla klasy, której brakuje siły na noszenie ciężkich pancerzy.\nCień: Specjalizują się w zmyłkach i pozorach, dzięki którym wyprowadzają wrogów w pole i zadają ogromne obrażenia. W Kirkwall, będącym sporym węzłem przemytniczym, można spotkać wielu mistrzów tych sztuk, gotowych przekazać swoje tajniki tylko tym, których uznają za wystarczająco pojętnych.\nSzampierz: Specjalizują się w wywoływaniu pojedynczego przeciwnika i szybkim jego eliminowaniu. Choć sztuka pojedynkowania jest mniej popularna w Kirkwall niż w Orlais, można tu natrafić na wielu szampierzy, którzy przekażą swe talenty sprytnym adeptom. Preferowana broń łotra nie ma znaczenia dla tej specjalizacji. Zdekoncentrowanego i wkurzonego przeciwnika można wyeliminować z każdej odległości.\nZabójca: Każdy umie zabić dla pieniędzy, ale tylko profesjonalni zabójcy potrafią zrobić to z klasą. Każdy skrytobójca jest inny. Jedni wolą zabijać z bliska, inni z dystansu. Łączy ich drapieżcza zdolność do znajdywania u wrogów słabych punktów. W Kirkwall jest zdumiewająco wielu zabójców, aczkolwiek większość w danym momencie jest zajęta wykonywaniem kontraktów.


Rekrutacja do przedszkoli: ujawniamy progi punktowe (LISTA PRZEDSZKOLI) | Gazeta Wrocławska\nWeronika Skupin 29.05.2013\nPierwszy etap rekrutacji do przedszkoli we Wrocławiu zakończony. Dla ilu dzieci z Wrocławia zabrakło miejsc w wybranych placówkach? Nie wiadomo. Miasto utajniło tę informację. Magistrat początkowo odmawiał nam także podania informacji o progach punktowych w poszczególnych placówkach. Ostatecznie ujawnił te dane.\nNajłatwiej było dostać się do przedszkola nr 77 przy ulicy Niemcewicza. Tutaj wystarczył... jeden punkt. W przedszkolu nr 30 przy placu Muzealnym 13A potrzebnych było 5 punktów, a w przedszkolu nr 43 przy Kościuszki - 31 punktów.\nZ kolei w przedszkolu nr 70 przy ul. Sołtysowickiej miejsca znalazły się dla dzieci, które uzbierały ponad 718 punktów, a w przedszkolu nr 29 przy ul. Kurpiów - 791 pkt.\nDo większości przedszkoli dostawały się dzieci, które uzbierały około 630-640 punktów. Taką liczbę punktów można było zdobyć, gdy oboje rodzice rozliczyli się z podatku we Wrocławiu, pracują na pełnym etacie lub mają własne firmy, a ich dzieci korzystały dotąd ze żłobków. Dodatkowe punkty można było zdobyć także np. za posiadanie rodzeństwa czy wybór przedszkola najbliżej swego mieszkania lub miejsca pracy.\nSprawdź progi punktowe w poszczególnych przedszkolach:\nZespół Żłobkowo-Przedszkolny nr 1, ul. Dźwirzyńska 3, - 639\nZespół Żłobkowo-Przedszkolny nr 2, ul. Kwidzyńska 1, - 641\nZespół Żłobkowo-Przedszkolny nr 3, ul. Wolska 9, - 643\nPrzedszkole nr 1, al. Kasprowicza 89a, - 645\nPrzedszkole nr 2, ul. Walerego Sławka 5, - 629\nPrzedszkole nr 3, ul. Nowowiejska 80, - 633\nPrzedszkole nr 4, ul. Słowicza 7-9, - 633\nPrzedszkole nr 6, ul. Braci Gierymskich 89, - 334\nPrzedszkole nr 7, ul. Osobowicka 132, - 639\nPrzedszkole nr 8 z oddziałami integracyjnymi, ul. Suwalska 5, - 869\nPrzedszkole nr 9 z oddziałami integracyjnymi, ul. Wieczysta 105, - 659\nPrzedszkole nr 10, ul. Starogajowa 100, - 643\nPrzedszkole nr 11, ul. Stanisławowska 38-44, - 632\nPrzedszkole Integracyjne nr 12, ul. Zgodna 10-14, - 643\nPrzedszkole nr 13, ul. Zygmunta Noskowskiego 32, - 629\nPrzedszkole nr 16, ul. Wietrzna 50, - 645\nPrzedszkole nr 18, ul. Sienkiewicza 85, - 631\nPrzedszkole nr 21, Wybrzeże Conrada-Korzeniowskiego 10, - 638\nPrzedszkole nr 22, ul. Stanisławowska 90, - 643\nPrzedszkole nr 24, ul. Częstochowska 41 - 635\nPrzedszkole nr 25, ul. Kręta 1a, - 344\nPrzedszkole nr 27, ul. Dembowskiego 37, - 629\nPrzedszkole nr 28, ul. Orla 5-7, - 635\nPrzedszkole nr 29, ul. Gałczyńskiego 8, - 791\nPrzedszkole nr 30, pl. Muzealny 13a, - 5\nPrzedszkole nr 31, ul. Kolbuszowska 6, - 630\nPrzedszkole nr 33, ul. Łąkowa 2a, - 627\nPrzedszkole nr 34, ul. Gdańska 26, - 629\nPrzedszkole nr 35 z oddziałami integracyjnymi, ul. Pułaskiego 20a, - 631\nPrzedszkole nr 36, ul. Witelona 6, - 631\nPrzedszkole nr 41, ul. Dobra 16, - 629\nPrzedszkole nr 43, ul. Kościuszki 27a, - 31\nPrzedszkole nr 47, ul. Różyckiego 1a, - 632\nPrzedszkole nr 48, ul. Bartla 3, - 631\nPrzedszkole nr 49, ul. Borowska 181-187, - 646\nPrzedszkole nr 50, ul. Dyrekcyjna 15, - 629\nPrzedszkole nr 51 - w budynku przy ul. Warszawskiej 4 - 641\nPrzedszkole nr 51 - w budynku przy ul. Semaforowej 42, który zostanie uruchomiony od stycznia 2014 r. - 316\nPrzedszkole nr 52, ul. Łączności 5-7, - 629\nPrzedszkole nr 54, ul. Wittiga 3, - 329\nPrzedszkole nr 55, ul. Nowowiejska 36, - 629\nPrzedszkole nr 56, ul. Wałbrzyska 16, - 639\nPrzedszkole nr 57, ul. Chorzowska 55, - 639\nPrzedszkole nr 58, ul. Strzegomska 322, - 639\nPrzedszkole nr 59, ul. Narcyzowa 6, - 639\nPrzedszkole nr 61, ul. Gajowicka 199, - 633\nPrzedszkole nr 62, ul. Stabłowicka 97, - 643\nPrzedszkole nr 63, ul. Horbaczewskiego 27, - 639\nPrzedszkole nr 64, ul. Koszykarska 2-4, - 643\nPrzedszkole nr 65, ul. Nożownicza 35a, - 640\nPrzedszkole nr 66, ul. Łączna 1-5, - 633\nPrzedszkole Integracyjne nr 68, ul. Długosza 29, - 646\nPrzedszkole nr 69, ul. Rumiankowa 34, - 645\nPrzedszkole nr 70, ul. Sołtysowicka 34, - 718\nPrzedszkole nr 71, ul. Kiełczowska 31, - 640\nPrzedszkole nr 73, ul. Pawłowicka 78, - 641\nPrzedszkole nr 74, ul. Krzywa 3, - 323\nPrzedszkole nr 77, ul. Niemcewicza 4, - 1\nPrzedszkole nr 79, ul. Piwna 14, - 323\nPrzedszkole nr 80, ul. Zielińskiego 74, - 333\nPrzedszkole nr 82, ul. ks. Bonczyka 52, - 645\nPrzedszkole nr 84, ul. Horbaczewskiego 61, - 639\nPrzedszkole nr 87, ul. Pawłowa 6a, - 629\nPrzedszkole nr 88, ul. Szczęśliwa 9-11, - 631\nPrzedszkole Integracyjne nr 89, ul. Oporowska 1, - 639\nPrzedszkole nr 90, ul. Zaporoska 51, - 629\nPrzedszkole nr 91, ul. Zaporoska 52a , - 344\nPrzedszkole nr 92, ul. Bardzka 5, - 643\nPrzedszkole Integracyjne nr 93, ul. Grochowa 15, - 642\nPrzedszkole nr 94, ul. Grabiszyńska 147, - 634\nPrzedszkole nr 95, ul. Lwowska 30a, - 635\nPrzedszkole nr 96, Aleja Pracy 29a, - 623\nPrzedszkole nr 97 oddziałami integracyjnymi, ul. Składowa 2-4, - 343\nPrzedszkole nr 99, ul. Inowrocławska 9, - 629\nPrzedszkole nr 100, ul. Dekarska 3, - 631\nPrzedszkole nr 102, ul. Litomska 11, - 421\nPrzedszkole nr 104, ul. Niedźwiedzia 26, - 639\nPrzedszkole nr 105, ul. Poznańska 24, - 642\nPrzedszkole nr 106, ul. Sycowska 9, - 639\nPrzedszkole Nr 107, ul. Stysia 71, - 631\nPrzedszkole nr 108, ul. Drukarska 8a, - 639\nPrzedszkole nr 109 z oddziałami integracyjnymi, ul. Nowowiejska 80a, - 335\nPrzedszkole nr 110, ul. Gołężycka 4a, - 643\nPrzedszkole nr 113, ul. Lotnicza 22, - 635\nPrzedszkole nr 115, ul. Strachocińska 155-157, - 638\nPrzedszkole nr 117, ul. Fiołkowa 7a, - 338\nPrzedszkole nr 119, ul. Łódzka 23, - 637\nPrzedszkole nr 121, ul. Tramwajowa 34, - 631\nPrzedszkole nr 122, ul. Kłodnicka 23 , - 643\nPrzedszkole nr 123, ul. Wojrowicka 3, - 633\nPrzedszkole nr 124, ul. Kopańskiego 18, - 643\nPrzedszkole Integracyjne nr 125, ul. Ścinawska 10, - 639\nPrzedszkole nr 126, ul. Jugosławiańska 115, - 643\nPrzedszkole nr 130, ul. Inflancka 13, - 645\nPrzedszkole nr 131, ul. Solskiego 13, - 629\nPrzedszkole nr 133, ul. Zemska 16c, - 639\nPrzedszkole nr 136, ul. Gliniana 85, - 638\nPrzedszkole nr 140, ul. Nadbrzeżna 14 , - 633\nPrzedszkole nr 141, al. Hallera 77a, - 629\nPrzedszkole nr 146, ul. Haukego-Bosaka 9c, - 328\nPrzedszkole nr 147, ul. Gersona 39, - 629\nPrzedszkole nr 148, ul. Rogowska 18a, - 631\nPrzedszkole nr 149, ul. Obornicka 21, - 639\nPrzedszkole nr 150, ul. Ignuta 30, - 635\nMaksymalna liczba punktów w poszczególnych przedszkolach\nZespół Żłobkowo-Przedszkolny nr 1 1807\nZespół Żłobkowo-Przedszkolny nr 2 720\nZespół Żłobkowo-Przedszkolny nr 3 1335\nPrzedszkole nr 1 868\nPrzedszkole nr 2 1341\nPrzedszkole nr 3 1638\nPrzedszkole nr 4 1033\nPrzedszkole nr 6 1034\nPrzedszkole nr 7 1039\nPrzedszkole nr 8 z oddziałami integracyjnymi 1787\nPrzedszkole nr 9 z oddziałami integracyjnymi 1339\nPrzedszkole nr 10 1419\nPrzedszkole nr 11 1818\nPrzedszkole Integracyjne nr 12 1777\nPrzedszkole nr 13 1325\nPrzedszkole nr 16 1334\nPrzedszkole nr 18 1325\nPrzedszkole nr 21 1335\nPrzedszkole nr 22 1011\nPrzedszkole nr 24 1639\nPrzedszkole nr 25 1639\nPrzedszkole nr 27 1329\nPrzedszkole nr 28 1637\nPrzedszkole nr 29 1765\nPrzedszkole nr 30 1631\nPrzedszkole nr 31 1339\nPrzedszkole nr 33 1644\nPrzedszkole nr 34 1638\nPrzedszkole nr 35 z oddziałami integracyjnymi 1638\nPrzedszkole nr 36 1391\nPrzedszkole nr 41 785\nPrzedszkole nr 43 1343\nPrzedszkole nr 47 1057\nPrzedszkole nr 48 1335\nPrzedszkole nr 49 1339\nPrzedszkole nr 50 1325\nPrzedszkole nr 51 w budynku przy ul. Warszawskiej 41814\nPrzedszkole nr 51 w budynku przy ul. Semaforowej 42, który zostanie uruchomiony od stycznia 2014 r.1324\nPrzedszkole nr 52 1330\nPrzedszkole nr 54 1332\nPrzedszkole nr 55 1337\nPrzedszkole nr 56 1639\nPrzedszkole nr 57 1311\nPrzedszkole nr 58 1404\nPrzedszkole nr 59 1323\nPrzedszkole nr 61 1628\nPrzedszkole nr 62 1631\nPrzedszkole nr 63 1635\nPrzedszkole nr 64 1337\nPrzedszkole nr 65 1639\nPrzedszkole nr 66 1641\nPrzedszkole Integracyjne nr 68 1633\nPrzedszkole nr 69 1411\nPrzedszkole nr 70 1310\nPrzedszkole nr 71 1777\nPrzedszkole nr 73 795\nPrzedszkole nr 74 1023\nPrzedszkole nr 77 1478\nPrzedszkole nr 79 1488\nPrzedszkole nr 80 1639\nPrzedszkole nr 82 1332\nPrzedszkole nr 84 1639\nPrzedszkole nr 87 1638\nPrzedszkole nr 88 1335\nPrzedszkole Integracyjne nr 89 1005\nPrzedszkole nr 90 794\nPrzedszkole nr 91 1311\nPrzedszkole nr 92 1335\nPrzedszkole Integracyjne nr 93 870\nPrzedszkole nr 94 1335\nPrzedszkole nr 95 1333\nPrzedszkole nr 96 1005\nPrzedszkole nr 97 oddziałami integracyjnymi 1718\nPrzedszkole nr 99 784\nPrzedszkole nr 100 1005\nPrzedszkole nr 102 1777\nPrzedszkole nr 104 1333\nPrzedszkole nr 105 1718\nPrzedszkole nr 106 1637\nPrzedszkole Nr 107 1328\nPrzedszkole nr 108 1639\nPrzedszkole nr 109 z oddziałami integracyjnymi 1339\nPrzedszkole nr 110 1717\nPrzedszkole nr 113 1636\nPrzedszkole nr 115 1333\nPrzedszkole nr 117 1642\nPrzedszkole nr 119 1641\nPrzedszkole nr 121 1323\nPrzedszkole nr 122 1011\nPrzedszkole nr 123 1023\nPrzedszkole nr 124 1793\nPrzedszkole Integracyjne nr 125 1642\nPrzedszkole nr 126 1638\nPrzedszkole nr 130 1633\nPrzedszkole nr 131 1337\nPrzedszkole nr 133 1333\nPrzedszkole nr 136 1645\nPrzedszkole nr 140 1339\nPrzedszkole nr 141 1635\nPrzedszkole nr 146 1631\nPrzedszkole nr 147 1486\nPrzedszkole nr 148 1333\nPrzedszkole nr 149 1629\nPrzedszkole nr 150 1641\nAleksandra 20.04.2016 11:35:31\nJeśli pracują rodzice to 50 pkt\nAleksandra 20.04.2016 11:33:22\nJakie 600pkt, za pi jest tylko 30pk\nAleksandra 20.04.2016 11:31:49\noboje rodziców pracuje , TO JEST 50 PKT, a nie 200\ng 06.06.2013 15:11:59\nbędę 04.06.2013 20:34:31\ntak właśnie, zamierzam tam być, chętnie pozdrowię Pana Prezydenta i zaprezentuje mu mojego synka, który niestety nie ma co świętować w dniu przedszkolaka... to kolejne zagranie pt. "zamydlić oczy wrocławianom- wiadomo, że większość dzieci nie dostanie się do przedszkola ani w okolicy domu ani pracy, to przynajmniej zorganizujmy dzień przedszkolaka, żeby było widać, że ich niby lubię i popieram... " Taki pic na wodę...\nMIŚ 04.06.2013 18:08:07\nZAPRASZAM WSZYTKICH RODZICÓW KTÓRYCH DZIECI NIE DOSTAŁY SIĘ DO PRZEDSZKOLA NA WSPANIAŁĄ IMPREZĘ ZORGANIZOWANĄ PRZEZ PREZYDENTA DUTKIEWICZA " DZIEŃ WROCŁAWSKIEGO PRZEDSZKOLAKA"\npopieram 03.06.2013 14:25:44\ndokładnie. Bardzo liczę, że Szanowna Redakcja tak nie zostawi tej sprawy. Kpina. Wszyscy dajemy sobie mydlić oczy, że "miejsc nie zabraknie dla żadnego dziecka", ale że pół wrocławia będzie jeździć tam i z powrotem po kilkanaście- kilkadziesiąt kilometrów dziennie stojąc w mega korkach i budząc dzieci 2 godziny wcześniej niż trzeba, to na to nikt nie patrzy. A urzędnicy "utajnili dane" i są szczęśliwi, że kolejny rok udało im sie nas wszystkich wyprowadzić w pole (czy jak to powiedzieć, żeby było kulturalnie...)\nrodzice 02.06.2013 22:03:20\nDroga Redakcjo to że z nas biednych rodziców robi sobie Pan Dutkiewicz i jego urzędnicy drwiny to rozumiem (informacja lub jej brak to w demokracji siła dzięki której można nawet 4 razy wygrać wybory) ale tego że kpi sobie także z Was czwartej władzy to tego nie jestem w stanie zrozumieć!!\nSzczepan 01.06.2013 14:24:25\nTo ma sens. Mieszkańcy gmin podwrocławski mieć powinni zapewnione miejsce tam gdzie mieszkają, bo tam trafiają ich pieniądze.\nGość 31.05.2013 09:08:37\nUstawa o systemie oświaty art.105 Zadanie własne gmin prowadzenie przedszkoli, o których mowa w art. 5.ust.5 staje się zadaniem obowiązkowym z dniem 1 stycznia 1992 . Na podstawie jakiego prawa ustala się punktcję , jak dziecko w wieku przedszkolnym powinno mieć zapewnione przedszkole , gdyż wiąże się to z jego rozwojem , na jakiej podstawie dzieli się dzieci i ogranicza się im dostęp do edukacji przedszkolnej, która to uchwała Rady Miasta WRocławia to uchwaliła i kiedy. Polacy mieszkający we Włoszech , Irlandii , Wielkiej Brytanii są zawiadamiani , że dziecko ma zgłosić się do przedszkola\nMon 31.05.2013 09:02:04\nPrzynajmniej wiem, że na przedszkole w swojej dzielnicy nie miałam szans z 631 punktami... Dobrze, że wybrałam też placówkę blisko pracy. Zaskakuje pl. Muzealny - w poprzednich latach było tam chyba sporo chętnych, a teraz widzę, że wystarczyło 5 pkt, dziwne.\nxyz 30.05.2013 23:27:43\nNawet jeśli jeden rodzic wypelnia pit to jest 300 punktow?\nZa co ta kombinacja 229?\nŻuk 30.05.2013 23:15:59\nTak, ale za pit masz 600 punktów jeżeli mieszkasz we Wrocławiu.\nMieszkancy gmin podwroclawskich rozliczaja sie w 1 US na Klimasa a z tego nie ma punktów za pit.\nAnita 30.05.2013 22:22:36\nZgadzam się z Tobą. Moja córka w zeszłym roku nie dostała się nigdzie. Najbardziej zależało mi na przedszkolu koło mojej pracy. Byłam zdziwiona, że moja córka się nie dostała a syn koleżanki z Długołęki - tak. Oboje z mężem pracujemy i mieszkamy we Wrocławiu. Z tego co wiem owa koleżanka jest zameldowana w Oleśnicy (wraz z mężem) a mieszkają w Długołęce. Tak nie powinno być.\nDruga sprawa to nowe osiedla i brak nowych przedszkoli. Sama mieszkam na osiedlu, które od 4 lat ciągle się rozbudowuje. W tym roku na 70 miejsc w przedszkolu było blisko 400 chętnych!\nMoja córka dostała się do przedszkola w tym roku, ale stres był ogromy.\nA. 30.05.2013 22:14:27\nA skąd wiesz, że oboje rodzice pracują?\nJak będzie wyglądać szkoła w Lipie Piotrowskiej?


Jak kupić mieszkanie, aby być zadowolonym? - Ryniak\nZakup mieszkania jest poważną decyzją, którą trzeba przemyśleć. Przed inwestorem pojawiają się dwie możliwości zakupu- skorzystanie z rynku pierwotnego lub też z rynku wtórnego. Trudno powiedzieć, czy któraś z tych opcji jest łatwiejsza w realizacji, gdyż w przypadku jednego jak i drugiego rozwiązania mogą pojawić się problemy. Jak kupić mieszkanie od dewelopera? Trzeba się liczyć z tym, że rezerwacji, a nawet wpłaty pierwszych rat trzeba będzie dokonać jeszcze zanim budowa mieszkania zostanie ukończona. Do dyspozycji można otrzymać makiety, prospekt informacyjny oraz wgląd w projekt, aby móc wyobrazić sobie, jak będzie wyglądało mieszkanie w przyszłości. Trudno jednak pozbyć się wrażenia, że jednak w pewien sposób kupuje się kota w worku. Alternatywę stanowi zakup mieszkania w danej inwestycji w momencie, kiedy będzie ona na bardziej zaawansowanym etapie realizacji. Drugą możliwością są mieszkania z rynku wtórnego- tutaj jednak inwestorowi pozostają dyskusje ze sprzedającym, a kupowane mieszkanie może być w różnym stanie technicznym.\nCzas oszacować swoje finanse\nRozpoczynając poszukiwania lokalu idealnego można zdać się na biuro nieruchomości, ale wielu inwestorów rozpoczyna poszukiwania na własną rękę. Warto mieć na uwadze, że biuro nieruchomości pobiera prowizję od swoich usług. Już na tym etapie podstawową kwestią będzie oszacowanie swoich finansów oraz podjęcie decyzji o tym, czy konieczne będzie wnioskowanie o kredyt. Jeśli już znajdziemy nieruchomość, którą będziemy potencjalnie zainteresowani- warto wybrać się do banku, w którym chcielibyśmy zaciągnąć kredyt hipoteczny i poprosić o ocenę zdolności kredytowej. Trzeba też mieć taką świadomość, że przy wnioskowaniu o taki kredyt konieczny będzie też za pewne odpowiedni wkład własny. Szacuje się, że wkład własny nie może być niższy niż 20% szacowanej wartości rynkowej nieruchomości, którą chce się nabyć. Taką sumę pieniędzy trzeba będzie więc zgromadzić już na start.\nWażny krok w stronę zakupu nieruchomości- umowa przedwstępna\nUmowa taka bardzo często wiąże się z koniecznością uiszczenia zaliczki lub też zadatku, ale też jej podpisanie może być wymagane przez bank, który będzie miał udzielić nam kredytu. Podpisując taką umowę w pewien sposób dokonujemy więc rezerwacji danego lokalu, chociaż nie mamy jeszcze całej kwoty, jaką trzeba będzie zapłacić deweloperowi. Tym samym oczywiste jest, że deweloper będzie musiał poczekać na resztę pieniędzy do momentu, kiedy zostanie nam udzielony kredyt. Mając już taką umowę można wnioskować o kredyt, a uzyskując pozytywną odpowiedź z banku można przygotować się do podpisania umowy kredytowej. Dopełnieniem formalności zakupu danej nieruchomości jest umowa kupna-sprzedaży lokalu, wpłacenie pozostałej kwoty pieniędzy oraz sporządzenie notarialnego aktu własności. W taki oto sposób można stać się właścicielem danej nieruchomości, a następnie można mieszkanie odebrać i otrzymać do niej klucze.