DOŚWIADCZENIA NAUCZANIA W SKUPISKACH POLONIJNYCH NA OBCZYŹNIE - PDF\nDOŚWIADCZENIA NAUCZANIA W SKUPISKACH POLONIJNYCH NA OBCZYŹNIE\nDownload "DOŚWIADCZENIA NAUCZANIA W SKUPISKACH POLONIJNYCH NA OBCZYŹNIE"\n1 III Kongres Polskich Towarzystw Naukowych na Obczyźnie Młodzież polska na obczyźnie zadania edukacyjne 7-11 września 2011, Kraków, Polska Akademia Umiejętności Raport II Wersja robocza, proszę nie cytowad bez zgody autorek Ewa Lipińska, Anna Seretny Centrum Języka Kultury Polskiej w Świecie Uniwersytet Jagielloński DOŚWIADCZENIA NAUCZANIA W SKUPISKACH POLONIJNYCH NA OBCZYŹNIE RAPORT 1. Wprowadzenie Wystąpienia w sesji poświęconej Doświadczeniom nauczania w skupiskach polonijnych na obczyźnie, ukazują problematykę szkolnictwa polonijnego z perspektywy dydaktycznej. Nauczanie polszczyzny poza Polską ma miejsce w różnych placówkach oświatowych, w pierwszej kolejności została więc przedstawiona ich typologia oraz krótka charakterystyka. Najliczniejsze i nierozerwalnie związane z historią polskiej diaspory są sobotnie szkoły polonijne, dlatego też najwięcej miejsca poświęcono specyfice nauczania w tego typu ośrodkach, ich zadaniom i funkcjom. Szkoła to nauczyciele i uczniowie. W części raportu poświęconej głównym aktorom procesu dydaktycznego omówione zostaną konieczne kwalifikacje (merytoryczne oraz pedagogiczne) oraz predyspozycje nauczyciela polonijnej szkoły sobotniej, a także potrzeby uczniów. Raport kończą postulaty i konkluzje. 2. Szkoły polskie poza Polską 2.1. Specyfika zagranicznych placówek edukacyjnych\n2 Poza granicami kraju funkcjonują różne rodzaje szkolnych placówek światowych, w których ma miejsce nauczanie języka polskiego. Zasadniczo można je podzielić na trzy kategorie. Są to szkoły: pozostające w ramach polskiego systemu edukacji, należące do systemów edukacji innych państw; działające w ramach systemu prawnego danego kraju, lecz poza jego systemem edukacji. Do pierwszej kategorii należą: polskie szkoły realizujące pełny polski program nauczania (Ateny, Moskwa i Praga); są one finansowane przez MEN (przez Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą w Warszawie) polskie szkoły przy polskich placówkach dyplomatycznych (całkowicie finansowane przez MEN i od niego zależne). W drugiej mieszczą się: szkoły kraju osiedlenia Polaków, których Ministerstwa Edukacji gwarantują naukę w języku polskim (funkcjonują one m.in. w Danii, Francji, Szwecji, Norwegii, Niemczech; we Francji są na przykład różne oddziały międzynarodowe, wśród nich także polskojęzyczne, w których odbywa się nauczanie języka polskiego jako języka obcego lub ojczystego w formie zajęć fakultatywnych); szkoły należące do systemów edukacji innych państw, w których jest prowadzone nauczanie języka polskiego i w języku polskim (szkoły z polskim językiem nauczania); znajdują się one przede wszystkim na terenach, które od dawna zamieszkiwali Polacy (na przykład na Litwie, w Czechach, na Łotwie, Ukrainie, Białorusi i w Rumunii); szkoły europejskie dla dzieci funkcjonariuszy UE (finansowane przez MEN, MSZ i Unię Europejską). Kategorię trzecią reprezentują: polonijne szkoły sobotnie. Szkoły realizujące pełny polski program nauczania podlegają MEN, a konkretnie Ośrodkowi Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą (dawniej: Zespołowi Szkół dla Dzieci Obywateli Polskich Czasowo Przebywających za Granicą) z siedzibą w Warszawie 1. Obowiązują w nich ramy programowe oparte na krajowej podstawie programowej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z 31 sierpnia 2010 r. w sprawie organizacji kształcenia dzieci obywateli polskich czasowo przebywających za granicą (Dz.U. nr 170, poz. 1143). Szkoły przy polskich placówkach dyplomatycznych prowadzą kształcenie w zakresie sześcioletniej szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum ogólnokształcącego. Nauczanie organizuje i koordynuje również Ośrodek Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą. Realizują program uwzględniający wymagania określone w podstawie programowej 1 Szczegółowo na temat zadań i funkcji Ośrodka Rozwoju Polskiej Edukacji za Granicą pisze M. Bogusławska (2011).\n3 kształcenia ogólnego oraz uzupełniający plan nauczania szkoły kraju osiedlenia. Obejmuje on następujące przedmioty: język polski, historię Polski, geografię Polski, wychowanie obywatelskie, matematykę. Zajęcia edukacyjne odbywają się zazwyczaj w soboty w godzinach od 9.00 do Do szkół przy placówkach dyplomatycznych przyjmowane są dzieci obywateli polskich czasowo przebywających za granicą, które realizują obowiązek szkolny uczęszczając placówek oświatowych kraju 2. W szkołach należących do systemów edukacji innych państw obowiązuje program opracowany i zatwierdzony przez państwowe (tak jest m.in. w Danii, Szwecji, Niemczech, na Litwie, w Czechach) lub lokalne władze oświatowe, które akceptują korzystanie (w pewnym stopniu) z polskich programów nauczania (tak jest na przykład we Francji). Podobnie jest w szkołach z polskim językiem wykładowym. Szkoły europejskie z kolei, które powstały w krajach Unii Europejskiej m.in. w celu zapewnienia możliwości nauki języka ojczystego dzieciom pracowników instytucji europejskich 3, także funkcjonują w systemach oświatowych państw, na terenie których zostały utworzone (np. w Luksemburgu, Belgii, Wielkiej Brytanii), lecz pracują zgodnie ze Statutem Szkół Europejskich. Kształcenie obejmuje: 2 lata edukacji przedszkolnej, 5 lat nauki w szkole podstawowej i 7 w szkole średniej. Edukacja kończy się maturą europejską, która we wszystkich 27 państwach Unii Europejskiej jest traktowana identycznie jak matura wydawana lokalnie, co daje absolwentom możliwość wyboru dowolnego kierunku studiów na wszystkich uczelniach europejskich. Dotychczas tylko w dwóch Szkołach Europejskich: w Brukseli i Luksemburgu powstały sekcje polskie. W szkołach, gdzie nie istnieją sekcje językowe poszczególnych narodowości ze względu na zbyt małą liczbę uczniów, organizowane jest tylko nauczanie języka ojczystego (czasem nawet w formie zajęć indywidualnych). Sobotnie szkoły polonijne (szkoły przedmiotów ojczystych, szkoły uzupełniające) działają w ramach lokalnego systemu prawnego. Są najczęściej powoływane i prowadzone przez organizacje społeczne lub katolickie parafie. Będąc samodzielnymi placówkami, wyszukują i zatrudniają własne grono pedagogiczne, ustalają program nauczania (dotychczas były one odzwierciedleniem programów polskich) i dobierają do niego odpowiednie podręczniki. Każda ze szkół ma swój sposób finansowania i autonomicznie ustaloną wysokość czesnego. Zajęcia obejmują: język i literaturę polską, historię i geografię Polski 2 Szkoła może także przyjmować dzieci obywateli polskich stale zamieszkałych za granicą oraz dzieci osób pochodzenia polskiego nie będących obywatelami polskimi, jeżeli posiada wolne miejsca. Zob. 3 Są one także dostępne dla pozostałych dzieci, lecz odpłatnie.\n4 oraz religię. Odbywają się najczęściej w sobotnie przedpołudnia lub piątkowe popołudnia. Sobotnie szkoły polonijne stanowią najliczniejszą grupę wśród placówek edukacyjnych nauczających języka polskiego. Ich liczbę na całym świecie szacuje się na kilkaset i prawdopodobnie uczęszcza do nich kilkadziesiąt tysięcy dzieci. 3. Funkcje i zadania szkoły polonijnej Losy polskiej emigracji nierozerwalnie łączą się z organizowaniem placówek oświatowych oraz organizowaniem parafii. Szkoła i kościół były symbolami świadomości i tożsamości Polaków, świadectwem potrzeby zachowania religii ojców, chęci podtrzymywania więzów z krajem oraz kultywowania mowy ojczystej. Zadaniem szkoły było przekazywanie kolejnym pokoleniom młodych Polaków, urodzonych poza krajem, przywiązania do polskości, wychowywanie ich w duchu głębokiego patriotyzmu i przywiązania do wartości chrześcijańskich. Mieli się w nich uczyć, polskiej historii i geografii, polskiej kultury i tradycji, a przede wszystkim języka polskiego posługiwanie się mową przodków postrzegane było bowiem jako nieodłączny symbol etniczności. Nie ulega więc wątpliwości, że oświata i szkolnictwo polonijne stanowiły niezwykle ważny składnik życia i działalności Polaków na obczyźnie, będąc sferą życia duchowego i kultury, która, poza religią, najpełniej odzwierciedla narodową tożsamość ( ). (A. Koprukowniak 1995: 21) Pierwsze szkoły, w których uczono języka polskiego, powstawały przede wszystkim przy polskich parafiach (tak było m.in. w Wielkiej Brytanii, Kanadzie, Stanach Zjednoczonych), gdyż to wokół nich koncentrowało się życie pierwszych emigrantów. W miarę upływu lat pod wpływem rosnących potrzeb liczba placówek rosła i zaczęto je zakładać także pod patronatem coraz liczniej powstających organizacji świeckich. Mimo upływu lat, zmieniających się warunków społecznych i sytuacji geopolitycznej, zadania tych szkół pozostają niezmienne. Są nimi nadał: podtrzymywanie i rozwijanie znajomości języka, który jest znakiem przynależności do grupy, a także wyrazem akceptacji dla wyznawanego przez nią systemu wartości; ukazywanie dzieciom i młodzieży bogactwa dziedzictwa kulturowego kraju ich pochodzenia, a przez to umacnianie/rozwijanie ich tożsamości. Z jednej strony mają więc rozwijać kompetencję językową dzieci, z drugiej zaś, umacniać/budować ich tożsamość oraz więź z grupą, by chciały utrzymywać z nią łączność, działać na jej rzecz, reprezentować ją na zewnątrz. Należy tu podkreślić, że dzieci znające\n5 dobrze język kraju pochodzenia swoich rodziców lub dziadków, posiadające wiedzę o ojczyźnie przodków czują się pewniej i bezpieczniej, gdyż wiedzą kim są i skąd pochodzą. Nie należy jednak od młodych ludzi mieszkających za granicą wymagać, aby byli tylko Polakami, bo też nigdy by się to nam nie udało, ale pomóżmy im utrzymać wspólny język z nami, z ich dziadkami, z krajem, którego piętno noszą w imieniu, we krwi, bo bez wątpienia zaopatrzeni są przez polską naturę w charakterystyczne nam cechy. (A. Walles, 1986) Szkoła powinna więc pomagać młodym ludziom aktywnie funkcjonalizować polskość, a to może dokonać się poprzez umacnianie w nich równolegle poczucia przynależności do kultury polskiej, z jakiej wyrastają oraz do kultury kraju osiedlenia, w której żyją. O tym, jak ważna jest szkoła polska dla dzieci, najlepiej świadczą ich własne wypowiedzi: wpływa pozytywnie na podniesienie znajomości żywego języka polskiego pomaga integrować się w szkołach angielskich; młodzież może porozmawiać o systemie angielskim i lepiej zrozumieć codzienne życie w Anglii pomaga rozwijać znajomość języka angielskiego poprzez kontakty z dziećmi urodzonymi w Anglii daje pewność siebie i poczucie dumy bycia Polakiem; wzbudza w nas chęć nauki i kreuje pozytywne, aktywne postawy społeczne poszerza wiedzę o kraju ojczystym pomaga odpowiedzieć na pytanie: Kim jestem? Ugruntowuje poczucie tożsamości bez elementu wyobcowania. (zob. M. Lasocka, 2011) 4. Specyfika nauczania w szkole polonijnej Nauczanie polszczyzny na obczyźnie ma swoją specyfikę. Po p i e r w s z e, liczba godzin przeznaczona na naukę języka i kultury jest ograniczona jak już wspomniano, są to 3-4 lekcje w sobotnie przedpołudnia. Uczęszczanie do szkoły etnicznej jest więc dla dzieci dodatkowym obowiązkiem, równoznacznym z rezygnacją z wolnego czasu, który ich rówieśnicy mogą poświęcić na naukę przedmiotów szkolnych, zabawę lub przyjemności. Po d r u g i e, czynniki wspierające rozwój językowy, czyli dom i otoczenie, za granicą funkcjonują nieco inaczej niż w Polsce: w domu używa się bowiem najczęściej polszczyzny zniekształconej (odmiany kontaktowej), otoczenie natomiast wspomaga rozwój języka kraju osiedlenia. Ponadto, sami nauczyciele w szkołach polonijnych\n6 także często nie władają poprawną i/lub czystą polszczyzną 4. Nie stanowią więc dla uczniów odpowiedniego wzorca, a w konsekwencji nie zawsze są w stanie wymagać od nich używania standardowej odmiany języka. Po t r z e c i e, sama polszczyzna uczniów nie zawsze jest jednolita, gdyż jej kształt jest zależny od zróżnicowanych warunków społecznych i cywilizacyjno-kulturowych panujących w tych częściach Polski, z których przyjechali ich rodzice. Chociaż zanikające w Polsce gwary ludowe nie są już tak powszechne za granicą, jak dawniej, a wykształcenie rodziców jest zazwyczaj wyższe niż podstawowe (zob. B. Szydłowska-Ceglowa, 1991), nie zmienia to faktu, że w jednej klasie można usłyszeć polszczyznę w kilku odmianach. N a j i s t o t n i e j s z a r ó ż n i c a polega jednak na tym, że uczący się w szkołach polskich nie stanowią grupy homogenicznej. Po pierwsze, Uczniowie pochodzą z bardzo zróżnicowanych kręgów społecznych, kulturowych: z wielkich miast, małych miasteczek, ze wszelkich możliwych rejonów kraju. Mają różne aspiracje i oczekiwania. Wnoszą do szkoły polskiej na obczyźnie koloryt, którego nie spotka się w żadnej szkole w kraju. (M. Lasocka, 2011) Po drugie, o ile w polskich szkołach w jednej klasie znajdują się uczniowie słabsi i lepsi, legitymują się oni jednak takim samym bądź podobnym zakresem wiedzy językowej oraz umiejętności językowych. W szkole polonijnej natomiast w jednej klasie można spotkać uczniów o bardzo zróżnicowanych kompetencjach. Są więc i tacy, którzy bez problemu posługują się polszczyzną w mowie i/lub w piśmie 5, gdyż od niedawna przebywają za granicą. W innych przypadkach z kolei można wręcz mówić o cudzoziemcach polskiego pochodzenia, dla których nasz język, podobnie jak dla autentycznych cudzoziemców, jest obcy Heritage language, czyli język pokolenia emigracyjnego Przez lata w szkołach etnicznych uważano, że polski dla uczęszczających tam dzieci jest językiem ojczystym i w związku z tym należy go uczyć tak samo jak w Polsce. Odrzucano wszelkie próby postrzegania polszczyzny w kategoriach obcości, nie dostrzegając, że mimo iż jest to dla uczniów swój język, w pełni swoim w rzeczywistości nie jest. Jest on bowiem dla nich, ojczystym lecz drugim. 4 Braki uwidoczniają się nie tylko w warstwie fonetycznej (zmiany w intonacji), lecz także gramatycznej leksykalnej (w języku nauczycieli mieszkających w krajach anglojęzycznych pojawiają się struktury typu Koniecznie musisz wziąć tę klasę.) 5 W przypadku dzieci młodszych jedynie w mowie. 6 M. Lasocka (2011) pisze, że bardzo trudno jest zapewnić odpowiedni poziom i sprostać wymaganiom zarówno prawnuków andersowców, wnukom emigracji z lat 80-tych, dzieciom urodzonym w Anglii po 2004 oraz dzieciom, które urodziły się w Polsce i przyjechały w ostatnich latach.\n7 (zob. E. Lipińska, A. Seretny, w przygotowaniu). Określenie język ojczysty jako drugi (JOJD) jest, w przeciwieństwie do języka pierwszego czy obcego, pojęciem mniej ostrym. Ma on bowiem pewne cechy wspólne z oboma. Z językiem ojczystym łączy go s p o s ó b (naturalny, drogą słuchowo-ustną) oraz cel przyswajania (zaspokajanie podstawowych potrzeb komunikacyjnych). Ma także podobną f u n k c j ę : jest bowiem nośnikiem więzi z grupą. Do język obcego zbliża go zawężony k o n t e k s t oraz z a k r e s u ż y c i a ( komunikacja ograniczona do jednej sfery życia prywatnej). W amerykańskich pracach naukowych (zob. G. Valdés, 2000; M. Polinsky, O. Kagan, 2007) język ojczysty jako drugi określany jest mianem heritage language, które w pełni oddaje głębię tkwiącego w nim historyczno-kulturowo-emocjonalnego ładunku 7. Jedną z najbardziej widocznych/charakterystycznych cech języka odziedziczonego jest jego zawężony zasób leksykalny, gdyż, ze względu na kontekst, w jakim funkcjonuje, służy on do przekazywania tylko niektórych treści nie używa się go ani w społecznej, ani zawodowej czy edukacyjnej sferze życia, a jedynie w prywatnej (rodzinnej). To ograniczenie to sprawia więc, że niektóre dzieci wkrótce po rozpoczęciu nauki w szkole kraju osiedlenia tracą biegłość w posługiwaniu się językiem odziedziczonym ( ). Inne, mimo że używają go w kontaktach rodzinnych, nie znają go na tyle dobrze, by sprawnie posługiwać się nim w mowie i piśmie, zwłaszcza w sytuacjach bardziej oficjalnych ( ). (G. Valdes, 2000) By język odziedziczony nie został całkowicie wyparty przez język kraju osiedlenia (zob. J. Cieszyńska, 2006), w pracy dydaktycznej należy stosować takie techniki pracy, które mają na celu przede wszystkim kształtowanie umiejętności językowych. Jeśli dzieci będą umiały się nim posługiwać we wszystkich sferach życia, realizując dowolne a nie wybrane funkcje językowe (zob. M. Halliday, 1970), ich polszczyzna będzie mogła śmiało konkurować z językiem kraju osiedlenia, a one same będą miały szansę osiągnąć dwujęzyczność. Dwujęzyczność, która zawsze jest wartością, a nie ciężarem, badania dowodzą bowiem, że u dzieci władających dwoma językami obserwuje się większą kreatywność, większą zdolność abstrakcyjnego myślenia oraz łatwość przyswajania innych języków. 5. Podstawowe problemy sobotnich szkół polonijnych propozycje rozwiązań 5.1. Ukierunkowanie procesu kształcenia CLIL w wersji zmodyfikowanej 7 Język ten jest często przyswajany jako pierwszy, lecz jego użytkownicy rzadko osiągają w nim pełną kompetencję, gdyż zazwyczaj w okresie szkolnej edukacji przełączają się na język kraju osiedlenia.\n8 Nauczanie wszystkich przedmiotów w szkole polonijnej (tzw. przedmiotów ojczystych), w tym także religii, powinno być ukierunkowane językowo, gdyż to język jest podstawowym narzędziem komunikacji oraz nośnikiem tożsamości. Powinni być tego świadomi nauczyciele, uczniowie oraz rodzice. Idealnym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie do szkół polonijnych zintegrowanego kształcenia przedmiotowo-językowego (CLIL), w wersji interdyscyplinarnej (por. E. Lipińska, 2006: 179), w której za priorytet uznano by stworzenie uczniom możliwości rozwijania umiejętności językowych, zdobywanie wiedzy pozostałoby zaś w tle 8. Podejście, w którym nacisk położono by przede wszystkim na efektywną, odpowiednią do kontekstu komunikację, z jednej strony zwiększyłoby motywację uczniów do nauki polskiego dzięki wykorzystywaniu języka do rzeczywistych i praktycznych celów, z drugiej zaś umożliwiłoby im rozwijanie umiejętności uczenia się sensu stricto. Na przykład temat Powstanie listopadowe powinien pojawić się w tym samym czasie na lekcjach historii, geografii, języka polskiego i religii. Prezentacja faktów z okresu powstania (historia) może przebiegać równolegle z odczytywaniem fragmentów Reduty Ordona (materiał do ćwiczeń językowych sensu stricte), z zaznaczaniem na mapie miejsc bitew (geografia), zapoznaniem się z tekstem Modlitwy o zwycięstwo 9 (religia), a także śpiewaniem warszawianki (zajęcia umuzykalniające). (E. Lipińska, A. Seretny, w przygotowaniu) 5.2. Podział na grupy na podstawie kryterium umiejętności językowych W szkołach polonijnych często w jednej klasie spotykają się rówieśnicy, którzy niedawno wyjechali z Polski i władają doskonale językiem, z uczniami urodzonymi poza krajem, a nawet z dziećmi Polaków już urodzonych za granicą. Zróżnicowanie ich kompetencji językowych sprawia, że proces kształcenia jest mniej efektywny jedni bowiem nudzą się wyraźnie, drudzy zaś ledwie radzą sobie z materiałem. W takiej sytuacji koniecznością wręcz staje się odejście od tradycyjnego szkolnego podziału na klasy zgodnego z wiekiem uczniów a wprowadzenie w jego miejsce podziału opartego na kryterium znajomości języka w połączeniu z kryterium wieku (by w jednej klasie nie znaleźli się na przykład siedmiolatkowie oraz siedemnastolatkowie). Ułatwiłoby to nauczycielom organizację i realizację programu nauczania, uczniom zaś przyniosłoby o wiele więcej satysfakcji oraz przede wszystkim korzyści. 8 Celem CLIL jest po pierwsze, umożliwić uczniom zdobycie wiedzy z zakresu przedmiotów objętych programem nauczania; po drugie zaś, rozwinąć ich kompetencje w języku niebędącym ich normalnym językiem nauczania. 9\n9 Merytorycznym warunkiem wprowadzenia takiego rozwiązania jest opracowanie specjalnych testów plasujących opartych na opisach biegłości językowej zawartych w Europejskim Systemie Opisu Kształcenia Językowego (2003). Konieczna byłaby także szeroko zakrojona akcja, prowadzona wśród nauczycieli, dyrektorów oraz rodziców, popularyzująca takie podejście i ukazująca jego niekłamane zalety Materiały dydaktyczne Materiały wykorzystywane w procesie dydaktycznym powinny przede wszystkim umożliwić uczniom kształtowanie / rozwijanie niepełnej w większości przypadków kompetencji językowej. Dlatego też cenne są tu zarówno materiały przygotowywane przez samych nauczycieli (zob. m.in. M. Pawlusiewicz, 2005, 2011), podręczniki dla cudzoziemców (zob. m.in. oraz publikacje MEN (zob. (www.polskaszkola.pl). Zbieżność programów nauczania z programami kształcenia w Polsce jest istotna, lecz zdecydowanie nie najważniejsza. Ma ona znaczenie przede wszystkim dla tych którzy wracają, a, jak podkreśla M. Lasocka (2011), osób takich nie jest wiele. Ponadto, do powrotu do szkoły w Polsce wymagane jest udokumentowanie realizowania obowiązku szkolnego w lokalnej szkole, a nie w placówce prowadzącej nauczanie polskojęzyczne. Problemy pojawiające się na płaszczyźnie dydaktycznej a związane z reemigracją dzieci mają często podłoże językowe (deficyty w kompetencjach) oraz psychologiczne (zmiana otoczenia). Powinny się nimi zajmować się specjalnie przygotowani do tego nauczyciele/asystenci nauczyciela, absolwenci kierunku nauczanie języka polskiego jako obcego / drugiego, którzy wiedzą, jak wyrównywać braki pojawiające się w kompetencjach językowych dzieci oraz odpowiednio przygotowani (gotowi na mediację międzykulturową) psychologowie. 6. Nauczyciele szkół polonijnych 6.1. Przygotowanie pedagogiczne Część nauczycieli ma wykształcenie pedagogiczne (ukończone studia wyższe filologiczne o specjalizacji nauczycielskiej). W Chicago na przykład jest to zdecydowana większość. Skupisko to ze względu na swój rozmiar i siłę przyciągania jest jednak w pewnym sensie wyjątkowe. Dyrektorzy szkół, wybierając nauczycieli, mogą więc stawiać pewne wymagania. W innych miejscach jest inaczej pokazują to m.in. doświadczenia brazylijskie, argentyńskie Przygotowanie merytoryczne\n10 Przyjmując, że w szkołach polskich poza Polską polszczyzna jest dla dzieci i młodzieży językiem odziedziczonym (heritage language), należy stosować odpowiednie techniki jego nauczania. Dydaktyka języka odziedziczonego ojczystego jako drugiego ma swoją specyfikę. Splatają się w niej elementy kształcenia charakterystyczne dla nauczania języka ojczystego z tymi stosowanymi w glottodydaktyce (nauczanie języka obcego). W pierwszym zakresie nauczyciele najczęściej mają odpowiednie przygotowanie. Poznają sposoby nauczania języka polskiego jako rodzimego na zajęciach metodycznych na specjalizacji nauczycielskiej. Rzadko jednakże znają techniki nauczania stosowane w glottodydaktyce, a nawet jeśli znają, nie zawsze wiedzą, jak umiejętnie stosować je w praktyce, jak integrować kształtowanie kompetencji językowych z rozwijaniem sprawności oraz kompetencji lingwistycznych sensu stricto. Nauczyciele nie zawsze wiedzą więc, jak uczyć dzieci z wyraźnymi deficytami językowymi, jak im pomagać rozwijać kompetencje i umiejętności językowe Konieczność ustawicznego kształcenia (propozycje rozwiązań) Nauczyciele szkół polonijnych powinni: mieć odpowiednie wykształcenie (studia z zakresu nauczania języka polskiego jako obcego/drugiego); możliwość uczestniczenia w szkoleniach dokształcających, uzupełniających ich kwalifikacje. Szkolenia i warsztaty muszą mieć miejsce zarówno w kraju, jak i za granicą. Spotkania w Polsce umożliwiają bowiem, poza zdobyciem pewnej wiedzy merytorycznej i praktycznych umiejętności dydaktycznych, zwłaszcza z zakresu glottodydaktyki, kontakt z żywym językiem. Każdy nauczyciel języka przebywający poza krajem, w którym język ten stanowi narzędzie codziennej komunikacji, powinien przynajmniej raz na dwa, trzy lata mieć możliwość uczestniczenia w zajęciach, które pomogą mu uświadomić sobie, czy jego idiolekt nie uległ jakiemuś zniekształceniu pod wpływem języka kraju osiedlenia. 7. Konkluzje Przed polskim szkolnictwem polonijnym stoi dziś poważne wyzwanie: musi tak usprawnić system kształcenia języka polskiego i przedmiotów ojczystych, by zapewnić młodym emigrantom możliwość pielęgnowania tożsamości narodowej w globalnym świecie. Postulaty wysuwane przez różne gremia są zazwyczaj podobne. Wszyscy oczekują zwiększonego zaangażowania władz centralnych w rozwiązywanie problemów polskiej oświaty za granicą, modeli kształcenia młodzieży, systemu dokształcania nauczycieli, 10 Ten sam problem nota bene mają nauczyciele w Polsce, którzy spotykają się z dziećmi cudzoziemskimi o niepełnych kompetencjach są czasem bezradni.\n11 opracowania i dystrybucji pomocy dydaktycznych, działań promujących język polski i jego kulturę, utworzenia sprawnego systemu informacji oświatowej i stosownej bazy danych. (J. Mazur, 2009) Szczególnie ważne są rozwiązania prawne, które pozwolą na uporządkowanie oferty i dotarcie z nią do jak najszerszego kręgu odbiorców, także w nowych skupiskach emigracyjnych (np. w Irlandii, Islandii, Norwegii czy Finlandii). Wspólnym zadaniem wszystkich zajmujących się współpracą ze środowiskiem polonijnym jest więc po pierwsze ułatwianie dostępu do odpowiednich placówek szkolnych, pomoc w ich organizowaniu i poszerzaniu dostępu do innych form edukacji (kształcenie na odległość) oraz dobra informacja kierowana do rodziców i przedstawianie im realnych korzyści z dwujęzycznego (dwukulturowego) kształcenia dzieci. (G. Czetwertyńska, 2011) Istotne jest również wsparcie merytoryczne, dlatego też wszystkie placówki oświatowe za granicą powinny mieć dostęp do nowoczesnych, odpowiednio przygotowanych materiałów edukacyjnych. Powinny mieć także możliwość doskonalenia kadry nauczycielskiej w zakresie metod i technik nauczania języka odziedziczonego (heritage language). Państwo polskie powinno być zainteresowane organizowaniem i finansowaniem zajęć/kursów na uniwersytetach w krajach, w których są duże skupiska Polaków, by w ten sposób pomagać nauczycielom uzyskiwać stosowane uprawnienia (zob. J. Tatara, 2011). Należy zadbać także o popularyzację kierunku studiów, jakim jest nauczanie języka polskiego jako obcego/drugiego, umożliwiające młodym ludziom zdobycie kwalifikacji, które z powodzeniem mogą wykorzystać, ucząc języka polskiego zarówno za granicami kraju, jak w pracując z dziećmi reemigrantów w Polsce. Trzeba także umożliwiać dzieciom kontakt z krajem pochodzenia przez organizowanie dostępnych dla nich spotkań, wykładów, wystaw, konkursów, wycieczek i wymian. Współczesna szkoła etniczna musi być nowoczesna. Musi oferować ciekawe programy nauczania, przystające do rzeczywistości, umożliwiające jednakże kultywowanie tradycji, tak ważne na obczyźnie. Powinna tak organizować proces dydaktyczny, by uczestniczący w nim młodzi ludzie mieli poczucie, iż uczą się rzeczy ważnych nie tylko dla wspólnoty, której są częścią, lecz także poznając język zdobywają dodatkowy atut na rynku pracy. Należy także pomyśleć o formach współpracy rodzicami, od których tak naprawdę najwięcej zależy. Trzeba ich przekonywać, że dwujęzyczność i dwukulturowość są wielką wartością, która jednakże nie jest nikomu dana, a o którą trzeba zadbać. W celu określenia potrzeb środowisk polonijnych należy przeprowadzać i udostępniać na jednej platformie wyniki badań socjologicznych, a także tworzyć raporty i statystyki na\n12 temat wyników uczniów powracających do kraju po kilku latach nauki w szkole polskiej i polonijnej. Reasumując, powinno się dążyć do stworzenia kompleksowego systemu wspomagania rozwoju polskiej edukacji, dzięki któremu szkoły będą mogły zaoferować lepsze usługi edukacyjne (jedną z możliwości byłoby powołanie do życia Centrum Języka i Kultury Polskiej, które prowadziłoby działalność taką jak Instytut Cervantesa, Goethego, British Council itp.). Należy przy tym pamiętać, że bez wsparcia organizacji społecznych oraz finansowej pomocy Państwa Polskiego zachowanie polskości poza granicami kraju może być zagrożone. Bibliografia Bogusławska M. (2011), Misja i zadania ORPEG u, Referat na III Kongresie Polskich Towarzystw Naukowych na Obczyźnie: Młodzież polska na obczyźnie zadania edukacyjne, Kraków, 7-11 września Cieszyńska J. (2006), Dwujęzyczność, dwukulturowość przekleństwo czy bogactwo? O poszukiwaniu tożsamości Polaków w Austrii, Wydawnictwo Naukowe Akademii Pedagogicznej, Kraków. Czetweryńska G. (2011), Propozycje programowe dla oświaty polonijnej Włącz Polskę. Europejski system opisu kształcenia językowego: uczenie się, nauczanie, ocenianie, tłum. W. Martyniuk, CODN, Warszawa Halliday M.A.K. (1970), Language structure and language function [w:] New Horizons in Linguistics, pod red. J. Lyonsa, Penguin, Harmondsworth, s Koprukowniak A. (1995), Wprowadzenie [w:] Szkolnictwo polonijne na świecie. Zarys syntezy, pod red. A. Koprukowniaka, Wydawnictwo UMCS, Lublin, s Lasocka M. (20110, Polska oświata w Wielkiej Brytanii - rzeczywistość a potrzeby. Lipińska E. (2006), Nauczanie zintegrowane autorski program tematyczny [w:] Z zagadnień dydaktyki języka polskiego jako obcego. Praca zbiorowa pod red. E. Lipińskiej i A. Seretny, Universitas, Kraków, s Lipińska E., Seretny A. Język (ojczysty jako) drugi. Polszczyzna w szkole polonijnej w środowisku chicagowskim, (w przygotowaniu) Mazur J. (2009), Oświata polonijna i polskojęzyczna za granicą w świetle dyskusji i uchwał kolejnych spotkań nauczycieli. Fora Oświaty Polonijnej I-IV, [w:] z r. Pawlusiewicz M. (2005), Sercem w stronę ojczyzny, Zrzeszenie Nauczycieli Polskich, Polish\n13 Teacher Association, Chicago. Pawlusiewicz M. (2011), Kubuś idzie do szkoły, cz. I i II, Zrzeszenie Nauczycieli Polskich, Polish Teacher Association, Chicago. Polinsky M., Kagan O. (2007), Heritage Languages: In the Wild and in the Classroom, Language and Linguistics Compass, nr 1/5, s Seretny A., Lipińska E., Integrowanie kompetencji lingwistycznych na przykładzie dydaktyki języka polskiego jako obcego/drugiego, Universitas (w druku). Szydłowska-Ceglowa B. (1991), Sytuacja języka polskiego na obczyźnie [w:] Szkolnictwo parafialne w upowszechnianiu języka i kultury polskiej w środowiskach polonijnych. Materiały z konferencji naukowej w Poznaniu lipca 1988 roku, pod red. J. Kozłowskiego, PAN Zakład Badań nad Polonią Zagraniczną, Poznań. Tatara J. (2011), Nauczanie dzieci imigrantów greckich oraz chińskich w USA. Valdés G. (2000), The teaching of heritage languages: an introduction for Slavic-teaching professionals, [w:] Learning and Teaching of Slavic Languages and Cultures, pod red. O. Kagan i B. Rifkina, s Walles A. (1986), Wzbogacanie osobowości, Słowo Ojczyste, nr 4/148, Londyn. Strony internetowe\nZnaczenie nauki języka ojczystego w osiągnięciach szkolnych uczniów dwujęzycznych w Danii i Szwecji Remedium - w poszukiwaniu skutecznych form współpracy rodziców i nauczycieli w edukacji ojczystej polskich\nKSZTAŁCENIE NA EURYDICE ODLEGŁOŚĆ W EUROPIE. dla dzieci, młodzieży i dorosłych, z uwzględnieniem osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi\nEURYDICE Raport Polskiego Biura KSZTAŁCENIE NA ODLEGŁOŚĆ W EUROPIE dla dzieci, młodzieży i dorosłych, z uwzględnieniem osób ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi Opracowanie Zuzanna Bogusławska Magdalena


Marcin Najman ożenił się z Julitą Januszko - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Marcin Najman » Marcin Najman ożenił się z Julitą Januszko\nmarcin najman julita januszko marcin najman ślub marcin najman żona\nRobert Lewandowski nie był jedynym sportowcem, który w miniony weekend pożegnał się z wolnym stanem. Do grona świeżo upieczonych małżonków dołączył także Marcin Najman.\nBokser powiedział "tak" swojej ukochanej, Julicie Januszko. Uroczystość odbyła się na Jasnej Górze i była połączona z chrztem dziecka Andrzeja i Julity.\nNowożeńcom (i szczęśliwym rodzicom zarazem) gratulujemy!\nczytano: 27608 razy\nWidzicie podobieństwo do słynnej mamy? Być może niektórzy z Was nie wiedzą, że 35-letnia Liv Tyler ze związku z muzykiem Roystonem Langdomem ma syna Milo. Chłopiec ma już 9 lat i jest oczkiem w głowie mamusi. Piękna aktorka ... czytaj więcej


Autor: Andrzej Macieszczak\nCykl artykułów z m-ka BRYDŻ 1978\nPIERWSZA LEWA (1)\nOpanowanie sekretów szkoły brydżowej lub jak często to określamy umiejętność wygrywania w brydża składa się z wielu elementów, z których każdy jest równie ważny. Nie można odnosić sukcesów znając świetnie tylko np. technikę rozgrywki, gdy nasza licytacja jest nieprecyzyjna i większość kontraktów zamawiamy w stylu: 1BA - 3BA, lub -(gorzej) 1♥ - 3BA. I odwrotnie na nic zda się umiejętność lądowania w prawidłowych kontraktach, gdy gros z nich przegrywamy mając blade pojecie o bezpiecznej rozgrywce.\nPoziom brydża w ostatnich latach zdecydowanie podniósł się i umiejętności zdobyte kilka lat temu a nie poparte dalszą pracą nad podniesieniem poziomu gry okazują się aktualnie zdecydowanie niewystarczające.\nNa łamach miesięcznika „BRYDŻ" staramy się przekazać jak najwięcej wiadomości z zakresu prawidłowej licytacji, rozgrywki czy wistu, a ja z kolei chciałbym zająć się prawidłowością podejmowania decyzji i strategii gry w pierwszej lewie, zarówno z pozycji rozgrywającego jak i obrońców. Z własnej praktyki wiem, że wiele kontraktów przegrywamy lub wypuszczamy (będąc obrońcami) już w pierwszej lewie. Na wybranie optymalnego zagrania, po uprzednim dokonaniu prawidłowej analizy, składa się wiele czynników:\n— właściwa ocena złożonych szans matematycznych, częstokroć\n— wyciąganie wniosków z licytacji,\n— odwaga w podejmowaniu decyzji, l\n— uwzględnianie elementów psychologicznych,\n— „plastic valuation" (wyobraźnia brydżowa).\nWybranie prawidłowej strategii zagrania w pierwszej lewie prowadzi do odpowiedniej koncepcji rozgrywki lub wistu, co determinuje wszystkie kolejne zagrania i w konsekwencji prowadzi do osiągnięcia wyniku maksymalnego.\nNa podstawie konkretnych przykładów przeanalizujmy wspólnie błędy popełniane właśnie w pierwszej lewie, a wynikające z braku dostatecznie pełnej analizy zagrania. .;\nOparłem się na materiałach podanych w biuletynach mistrzostw świata, Europy f. olimpiad brydżowych, biuletynach prasowych IBPA (International Bridge Press Association), wybranych przykładach ze świetnej książki Freda Karpina pt. „Bridge strategy at trick one" oraz na doświadczeniach z własnej kariery zawodniczej. Przedstawiane problemy nie będą zbyt trudne £ kierowane są do brydżystów o średnim poziomie wyszkolenia.\nU graczy niezbyt zaawansowanych spotkałem się z tendencją impasowania' kiedy i gdzie tylko można, bo przecież istnieje znane powiedzonko brydżowe „impas jest duszą gry". I odwrotnie — odruchem wielu niedoświadczonych brydżystów jest strach przed impasem w pierwszej lewie, szczególnie przy rozgrywaniu kontraktów premiowych, nawet gdy szansa impasu (z reguły 50) zdecydowanie przewyższa inne, iluzoryczne często możliwości.\nZajmijmy się konkretnymi przykładami:\n♠ A D 8 5\n♣ W 9 5 3\n♠ W 7 3 2\n♣ K D 10 8 4\nBez interwencji przeciwników doszedłeś do kontraktu 5♣ i W zaatakował dwójką pik. Impas w pierwszej lewie bezapelacyjnie kładzie kontrakt. E, po dojściu królem odwraca w kiery - ten impas również nie wychodzi i „bez jednej". Bez dłuższej analizy widać, że rezygnując z impasu pikowego, oddajesz lewę atutową i teraz odwrót kierowy nie jest groźny. Bijesz asem, ściągasz atuty, i na kara wyrzucasz ze stołu przegrywające kiery.\nW początkach mojej kariery zawodniczej w jednym 'z meczy ligowych rozgrywałem 3BA. Oto rozkład:\n♥ A W 2\n♣ K W 10 8 3\nPrzeciwnik z lewej zawistował szóstką kier - ze stołu dość niefrasobliwie dołożyłem dwójkę i stało się ... E, po dojściu królem, zagrał ósemką pik. Moją dziesiątkę W pobił królem i odwrócił dwójką. Gdy oddałem lewę treflową E podegrał jeszcze raz piki i wpadka bez jednej. Obrona zainkasowała trzy lewy pikowe, króla kier i asa trefl. A przecież wystarczyło pobić w pierwszej lewie asem kier i oddać trefla. Obrońcy byliby bezradni.\nW mistrzostwach Stanów Zjednoczonych w 1975 r. Jim Cayne rozgrywał 3BA z poniższymi kartami:\n♦ A W 3 2\n♣ A W 7 5\n♥ D 9 8 6\n♦ K D 10 5\nW zawistował dziesiątką trefl. Cayne, po chwili zastanowienia, zadysponował ze stołu piątkę, a z ręki dołożył ... trójkę i kontraktu nie mógł przegrać. Widział tylko dwie ręce, a jednak bezbłędnie wybrał prawidłowe zagranie w pierwszej lewie. Zakładając dowolny podział trefli mógł tylko stracić nadróbkę gdyby W wyszedł z konfiguracji D 10 9 ... lecz bezpieczeństwo przede wszystkim.\nZnajomością psychologii popisał :się znany ongiś internacjonał amerykański Sidney Silodor w czasie rozgrywek o Puchar Yanderbildta w 1961 r.:\n♦ A W 4 3\n♠ A W 8 5 3\n♥ D 5 3\n♠ D 10 7 6 4\n♣ K W 10 9 8 2\nW zaatakował dziesiątką karo.\nSilodor bez zastanowienia pobił asem, a z ręki wyrzucił damę. Po zgraniu asa atutowego wyszedł waletem, a gdy W dołożył blotkę - przepuścił (!), ściągnął ostatnie atu i skompletował trzynaście lew.\nIndagowany o koncepcję rozgrywki Sidnej wyjaśnił: wist spod króla na szlemika wydawał mi się bardzo mało prawdopodobny, zabiłem więc asem zrzucając z ręki damę by zdezorientować przeciwników co do składu mojej ręki. Następnie zaimpasowałem kiery, w tę stronę, by po ewentualnym chybieniu doszedł do ręki gracz E. Z jego pozycji odegranie króla karo musiało- wyglądać bardzo niebezpiecznie, bo partner 'mógł przecież zawistować w konfiguracji: 1098, gdyby miał datkowo asa pik. Toteż moje szansę na zrobienie błędu wzrastały - ot i cała tajemnica.\nPodobny w temacie, chociaż o innym rozwiązaniu jest poniższy problem:\n♠ D 9 7 5 4 2\n♣ K W 4 2\n♥ K D W 10 6 5 2\n♣ D 10 9 8 7\n♠ A K W 10 3\n4 ♥ 4 ♠ 5 ♥ ktr.\nW zawistował trójką trefl.\nW świetle licytacji prawie pewnym jest, że atak nastąpił z singletona, choć nie można wykluczyć wistu spod trzeciej lub czwartej damy. Gdy położysz waleta, a rozkład przedstawia się jak na powyższym diagramie, kontraktu nic nie jest w stanie uratować. Wystarczyło w pierwszej lewie chwilę zastanowić się, na impas jeszcze będzie czas. Bijesz więc asem, ściągasz atu, eliminujesz kiery i grasz asa oraz blotkę karo. Obrońcy, po odegraniu drugiego kiera, muszą wyjść w trefle lub w podwójny renons. W obu przypadkach zyskujesz brakującą lewę. Gdyby w ręku utrzymał się gracz W i wyszedł w trefle, teraz robisz impas, z którego zrezygnowałeś w początkowej fazie rozgrywki.\nNim dołożysz z dziadka - zastanów się...\nPrzeprowadziłem małą ankietę wśród kolegów, członków kadry narodowej i drużyn I ligowych. Na zadane pytanie: ile procent wykładanych kontraktów przegrywasz już w pierwszej lewie i jaka jest tego przyczyna? otrzymałem dość charakterystyczną odpowiedź: jest ich około połowy (z tego ponad 90"/o przez zadysponowanie z dziadka złej karty) a wynika to przede wszystkim z braku dostatecznej koncentracji, zdenerwowania po poprzednim złym lub\nnieszczęśliwym rozdaniu, lekceważenia kontraktu i wreszcie z szybkości zagrania.\nZ tym ostatnim wiąże mi się wspomnienie z Mistrzostw Europy w Ostendzie w 1973 roku. W decydującym o brązowym medalu meczu z reprezentacją Austrii, świetna para Babsch - Manhard (mistrzowie świata ze Sztokholmu - 1971 r.) zalicytowała na naszym stole szlemika. Po moim pierwszym wiście, Manhard, mając w kolorze ataku A D x x na stole do singletona w ręku (z boku tylko as atutowy do zwrotu) błyskawicznie zadysponował: „Proszę damę". Janusz Połeć natychmiast dołożył króla. W tym momencie Manhard próbował zmienić nazwę karty ze stołu na asa twierdząc, że pomylił się i poprawka nastąpiła jednym tchem (w przepisach brydżowych jest to możliwość dopuszczalna). Niestety (dla Austriaków) karta drugiego obrońcy leżała już na stole i na nic zdały się odwołania do głównego sędziego mistrzostw i jury d'appel. Mecz, zamiast przegrać 6:14, wygrywamy w stosunku 11:9 i drużynę Austrii wyprzedzamy na finiszu o dwa punkty.\nW poniższych przykładach zobaczymy najczęstsze błędy popełniane przez rozgrywającego w sytuacjach typowych w momencie pierwszego zagrania ze stołu.\nRozgrywasz 3BA, a rozkład dwóch rąk przedstawia się jak poniżej:\n♠ K D 6 3\n♦ W 9 8 2\nOczywistym jest, że po ataku treflowym każdy z nas położy z dziadka damę, i zagranie to nie wymaga żadnego komentarza.\nZmieńmy jednak rozkład koloru karowego (oto całe rozdanie):\n♦ A D 10 8\n♣ A W 9 8 7 3\n♠ W 10 9 7 2\n♥ W 8 4 3\n♦ W 9 7 4 2\nCzy również w tym przypadku położenie , ze stołu damy „to jest to". Moment refleksji i trochę wyobraźni ... co stanie się, gdy impas karowy nie uda się? - odwrót treflowy i obrona zainkasuje swoje forty. Dokładasz więc ze stołu blotkę i z ręki ... blotkę. Chronisz się tym sposobem przed podziałem trefli 6-2 (obrońcy mają przerwaną komunikację), przy podziale 4-4 oddasz tylko trzy lewy treflowe i ewentualnie króla karo.\n(ciąg dalszy - ponizej)\nPIERWSZA LEWA (2)\nPoniżej zamieszczamy drugą część artykułu (początek w Brydżu 1/78) o taktyce gry w pierwszej lewie.\nJak można przegrać pewny kontrakt zobacz poniżej :\n♥ D W 9 3 2\n♦ A D 10 2\n♠ A D 8 6\nS wylądował w końcówce kierowej i W zagrał waletem pik. Ze stołu król(?) pobity asem, odwrót pikowy i podegranie kar. Zrzucanie winy, po przegraniu kontraktu, na złe rozkłady nie tłumaczy szkolnego błędu popełnionego w pierwszej lewie.\nPo przepuszczeniu waleta pik obrońcy mogą poddać się. Gdy W powtórzy piki odwrót karowy z pozycji E nie jest groźny, a po każdym innym doprowadzisz do końcówki:\nTeraz zagranie kara i położenie ze stołu dziesiątki rozwiązuje problem. Jeżeli w drugiej lewie W odwróci w karo, bijesz asem, po zaatutowaniu wyrzucasz pika na trefla i oddajesz tylko dwie lewy karowe.\n♣ W 7 5 4\n♠ W 9 5 4\n♥ A D W 9 6 3\n♣ A K D 10 2\nPrzeciwko szlemikowi treflowemu W wychodzi dwójką karo. Gdy dołożysz ze stołu blotkę, a impas kierowy nie uda się, prawie na pewno czeka cię odwrót pikowy i wpadka. Postaw się teraz w położeniu wistującego, gdy w pierwszej lewie dołożysz ze stołu damę, króla pobijesz asem, dojdziesz do stołu waletem trefl i natychmiast wykonasz impas kierowy. Masz więcej niż 50% szans na to, że W po dojściu do ręki odegra waleta karo, a nie wyjdzie w piki do hipotetycznego asa u partnera.\nPodobny temat z cyklu: pomóż przeciwnikowi zbłądzić, prezentuje poniższe rozdanie:\n♠ W 8 7 6 3 2\n♥ W 9 5\n♦ D W 9 5 3\n♦ K 10 8 7 6 4\npas 4 ♥*\n* transfer na piki\nW atakuje damą karo, ze stołu wyrzucasz ... właśnie co? Gdy przeciwnik dojdzie asem atutowym do ręki odwróci prawdopodobnie w kolor, którego pozbyłeś się z dziadka w pierwszej lewie, jeśli oczywiście nie ma innego bardziej atrakcyjnego zagrania. Zrzucasz wiec ze stołu kiera i spokojnie czekasz na odwrót w ten kolor. Udało się - prawda?\nOto przykład ilustrujący prawidłową w rozgrywce kolejność zagrań z zachowaniem komunikacji, a kluczem problemu jest zagranie w pierwszej lewie.\n♠ D 9 8 2\n♦ K W 8 5\n♥ D 9 5\n♣ W 10 9 6 3\nS rozgrywa 4♠, po ataku waletem kier. Wielu z nas bez dłuższego zastanowienia pobije na stole i natychmiast wykona impas pikowy. Obrońcy powtarzają kiery i bez jednej. Gdzie błąd zapyta ktoś?\nW zabiciu pierwszego zagrania na stole. Gdy waleta kier pobijesz w ręku i zagrasz blotkę trefl do damy, to jak widać na rozkładzie zdążysz, przed oddaniem tempa przeciwnikom, wyrzucić ze stołu kiera na asa treflowego i pozostanie tylko do oddania król atu.\nTemat z cyklu: niebezpieczny przeciwnik przedstawia poniższe rozdanie (temat dość znany lecz rozwiązanie często chybiane):\n♠ D 9 5 2\n♥ D 9 5 3\n♠ A W 10 3\n♥ K W 10 8 6 4\n♦ K D W 10 9 8 5\npas 5 ♦\nW atakuje trójką kier (nota bene tylko wist blotką kier wypuszcza kontrakt). Przed dołożeniem karty ze stołu zastanów się. Jeśli as pikowy jest źle położony, a dopuścisz niebezpiecznego przeciwnika (z lewej) do podegrania tego koloru - wpadka pewna. Zapobiegniesz temu przez przepuszczenie pierwszego kiera. Wyrzucisz następnie na asa kierowego trefla z ręki, wyrobisz trefle przebijając trzeciego w ręku (bez konieczności dopuszczenia przeciwników) i na forty treflowe pozbędziesz się z ręki pików.


Łukasz Sówka: Negocjacje z Rzeszowem nie trwały długo\nml 05.03.2012 12:18\n- ?Działacze z Zielonej Góry przedzwonili do mnie i poinformowali, że pani prezes [Marta Półtorak - przyp. red.] chciałaby skontaktować się z tatą i tak to wszystko się zaczęło. Nasze negocjacje, jeżeli chodzi o podpisanie kontraktu, nie trwały długo? - mówi w wywiadzie dla portalu SportoweFakty.pl Łukasz Sówka, junior PGE Marmy Rzeszów.\nSówka jest jednym z pięciu juniorów, którzy w zbliżającym się sezonie bronić będą barw PGE Marmy Rzeszów w Enea Speedway Ekstralidze. Do Rzeszowa przeniósł się, by jeździć, ale nie uważa się za pewniaka do składu. - "Nie ma czegoś takiego jak stałe miejsce w składzie drużyny. Każdy zawodnik musi sobie to wywalczyć. Podpisując kontrakt wiedziałem, że będę musiał wywalczyć sobie skład." - stwierdził młody żużlowiec.\nSówka opowiedział też jak doszło do podpisania kontraktu w Rzeszowie. - "Działacze z Zielonej Góry przedzwonili do mnie i poinformowali, że pani prezes [Marta Półtorak - przyp. red.] chciałaby skontaktować się z tatą i tak to wszystko się zaczęło. Nasze negocjacje, jeżeli chodzi o podpisanie kontraktu, nie trwały długo. Czekałem również na ruchy działaczy z Ostrowa, ale nie mogłem sobie pozwolić na długie oczekiwanie, bo jak wiadomo, każdy chce się przygotować jak najlepiej do sezonu. Wtedy było już bliżej początku nowego sezonu, niż początku przerwy zimowej. Dlatego też, zdecydowaliśmy się na taką, a nie inną opcję" - mówi dla SportowychFaktów.pl Łukasz Sówka.\nSłaba postawa żużlowców PGE Marmy w turnieju w Birmingham\nRzeszowscy żużlowcy PGE Marmy oswajali się motocyklami\nPGE Marma Rzeszów jedzie do Chorwacji. Trenować\nZmiana gospodarza w meczu PGE Marmy. Z Włókniarzem wcześniej\nPojedynek PGE Marmy z Unią Leszno pokaże TVP Sport


Naturalna, sojowa świeca zapachowa Piżmo Bosphaera\nKosmetyki w zgodzie z naturą Bosphaera Sojowa świeca zapachowa Piżmo\nWiodąca nuta: piżmo\nCharakterystyczny, intensywny zapach piżma jest propozycją dla osób, które cenią sobie luksus. To aromat niepodobny do żadnego innego. Doskonały do łazienki czy salonu kosmetycznego. Przez długi czas pozostaje w powietrzu, delikatnie uwodząc zmysły.\nWosk sojowy pozwala na wielogodzinne rozkoszowanie się cudownym aromatem. Z kolei drewniany knot, podczas palenia, oddaje dźwięki letniego ogniska.\nInne produkty Bosphaera\nMasło do ciała z kasztanowcem - Paczula, Wanilia


FUN - Rozmowy ogólne i Offtopic - Discussion & offtopic - Celebs Forum\nNapisano 25 styczeń 2007 - 22:03\nKaczyński dla głuchoniemych\nKaczyńscy w Daily Show\nNapisano 26 styczeń 2007 - 10:37\nhttp://www.sendspace.com/file/8xia95 Zwrot podatku 2006\nTMM Rave FM\nNapisano 27 styczeń 2007 - 01:22\nhttp://www.metacafe....close_to_death/ - Indyjski pociag\nhttp://www.break.com...ar_on_gate.html - Kobieta za kolkiem\n---------------------I na koniec gra:ZASADY:Tratwa zabiera najwyzej 2 osoby!1. Matka nie moze przebywac z synami bez ojca2. Ojciec nie moze przebywac z córkami bez matki.3. Zlodziej nie moze przebywac z czlonkami rodziny bez policjanta. 4. Tylko ojciec,matka i policjant potrafi sterowac tratwa.5. Niebieski przycisk - zaczynasz gre.6. Musisz przewiezc wszystkich na druga stroneW Japonii zagadka do rozwiazania na rozmowach o prace...\nNapisano 27 styczeń 2007 - 05:02\nZdognie z nanjwoymszi baniadmai perzporawdzomyni\nna bytyrijskch uweniretasytch nie ma zenacznia\nkojnoleść ltier przy zpiasie dengao sołwa.\nNwajżanszyeim jest, aby prieszwa i otatsnia\nlteria była na siwom mijsecu, ptzosałoe mgoą być\nw niaedziłe i w dszalym cąigu nie pwinono to\nsawrztać polbemórw ze zozumierniem tksetu.\nDzijee sie tak datgelo, ze nie czamyty wyszistkch\nlteir w sołwie, ale cłae sołwa od razu.\nNapisano 27 styczeń 2007 - 14:51\nNiunio, co zrobić, żeby widzieć te Twoje zdjęcia w pełnych rozmiarach?\nTomek - mnie się nie udało rozwiązać tej zagadki...\nPanda Ja się przy tym kończę ze śmiechu\nNapisano 28 styczeń 2007 - 02:49\nKrecenie baczkow na rowerze!\nod 1.04.2007 wchodzi nowa waluta\nNapisano 28 styczeń 2007 - 15:28\nNapisano 02 luty 2007 - 22:29\n2. Przygotowujemy pajde chleba (nie musi byc swiezy, raczej\n3. Smarujemy pajde maslem (nie margaryna) moze byc grubo\n4. Przywiazujemy pajde do kota\nWazne: pajda musi znajdowac sie na grzbiecie kota, czescia\nsucha stykac sie z jego grzbietem\n5. Calosc zrzucamy z wysokiego drzewa, ewentualnie balkonu.\nA. Kot zawsze spada na cztery lapy.\nB. Posmarowana kromka chleba spada zawsze maslem na dól\nNaped antygrawitacyjny gotowy.\nPowyzszy przepis na naped antygrawitacyjny znaja wszyscy,\nnaukowcy poszli dalej...\nPoniewaz do testów uzywam sporych rozmiarów kocura, >\nokragly, aby pajda byla stosunkowo jak najwieksza i\nuzylem masla xxx, aby\nefekt byl jak najbardziej okazaly. Zrzucilem kota z 4\n- kot ledwo przezyl bo spadl na cztery lapy i 2 z nich\n- naped antygrawitacyjny nie zadzialal, a przyczyna tego\njest fakt, ze w\ntrakcie lotu wyglodnialy kocur zlizal powloke\nI teraz nasuwaja sie pytania:\n1. Czy jesli zaknebluje tego kota, to czy z fizycznego\nsie nie zmieni?\n2. Skoro kot po upadku zwichnal 2 lapy to czy mozna go\nkolejnych próbach? (wszak jeden z warunków brzmi: - kot\nspada zawsze na 4 lapy\n1. Proponuje przed eksperymentem nakarmic kota.\n2. Kot nadal powinien spasc na 4 lapy, z uwagi na fakt,\nze je nadal\nposiada. Zwichniete, ale posiada.\n3. 4 pietro to troche za duzo. Obiekt badan moze sie\npopsuc na dobre, w\nOk, teraz mi Pan pomógl, ale i tak pewnie kot zlize\nmaslo. A moze go\nusztywnie az po kark kijem?\nProsze posypac sola.\nZnaczy sie maslo, nie kota....\nNie, bo moze to zepsuc powloke antygrawitacyjna - tzn.\nMyslalem o tym. Fakt. Tylko czy kij przymocowany do karku\nCzy to nadal kot, czy juz kot z kijem? Bo kot z kijem\nmoze nie spadac na 4lapy.\nPozwolicie panowie, ze sie wtrace. Mam w domu 3 koty,\nsprawdzic (w sposób bezbolesny dla kotów), czy ta teoria\nszanse bytu. Generalnie jest OK, ale praktyczne\nwykorzystanie kotów moze\nbyc trudne - sam sposób montazu kotów jest trudny -\ntakiego: laczymy 3 koty brzuchami - tak ze lapami sie\noplataja - przez\notrzymujemy kotowalec o rozstawie lap 120°, miedzy koty\nwkladamy kij od\nszczotki (odpowiednio skrócony).\nWynik: koty powinny lewitowac na malej wysokosci, kij\nobrotów, po zamontowaniu na kijku zebatki i podpieciu do\nmamy mala elektrownie o napedzie antygrawitacyjnym.\nCo do elektrowni - jest maly problem - kij musi byc\noblepiony ziemia, a\nkotów przymocowane kromki chleba z maslem, oczywiscie\nmaslem w kierunku\nkota - to po to aby rotujace koty nie opadaly na rdzen.\nAle reszta zdaje\nMozna inaczej - wziac mercedesa (starego, zóltego z\nodkrecic kola, a do podwozia przymocowac 40\ngrzbietów. Mozna spróbowac z zywymi kotami, jednak wycie\npowiazanych kotów na pewno mialoby negatywny wplyw na\nNalezy równiez wymontowac kierownice i zainstalowac\njoystick. Bedzie to\nsterowanie tzw. "fly by wire". Drogi sa dwie - albo po\ngrzbiety w kazdym nadkolu beda posiadaly nogi i specjalny\nelektryczny po wychyleniu drazka przez kierowce obróci\nlub lewe grzbiety z sila proporcjonalna do nacisku na\nto ukrycie w nadkolach duzej ilosci kromek chleba\nz nadkola. Co Panowie na to?\nAlbo jeszcze: bierzemy garsc ziemi, oblepiamy ja maslem i\n- od spodu. Potem smarujemy wierzch kota maslem,\nziemia i naciagamy kolejnego kota, i tak dalej i tak\nJak przekroczymy mase krytyczna - bedziemy mieli czarna\nNapisano 03 luty 2007 - 18:19\nNapęd jest świetny\nKoniecznie obejrzyjcie - http://www.humor.moc...om/z/1/Dupeczki\nNapisano 09 luty 2007 - 08:33\nThe Best of Rydzyk.Porcja cytatów z ulubionej stacji radiowej wszystkich Polaków.\nSłuchaczka RM: – Dobrze, że Ojciec Święty nie jeździ tramwajami, bo jak by zobaczył, że dziewczyna siada chłopakowi na kolanach i całuje się z nim, to by musiał pomyśleć tylko jedno: No ku**a jakaś zwyczajna.\nEkspert RM: – Filmy rysunkowe są narzędziem dewastacji psychiki dziecka. Ich bohaterowie są głosicielami satanizmu... na przykład ten kwaczący kaczor Donald... On nie zna litości. Jest okrutny i bezwzględny. Jeśli nawet dochodzi do jakiegoś celu, to po trupach. Jego prawem jest prawo zemsty.\ntelefon do RM: – „Tygodnik Powszechny”, „Gość Niedzielny” i „Fakty i Mity” zatruwają dusze katolików.\nMiś prowadził sklep w Tatrach. Przychodzi do niego zajączek i prosi chleb z górnej półki. Wściekły miś przystawia drabinę i zdejmuje ten chleb. Następnego dnia historia się powtarza, więc trzeciego dnia miś, widząc zajączka, już sam wszedł na drabinę, a ten mówi: – Poproszę masło z dolnej półki.\n– Właśnie minął mi okres...\ntelefon do RM: – Ja sam na sobie dokonałem eutanazji, bo się zatruwam trucizną o nazwie alkohol. Dzisiaj byłem w kościele – pierwszy raz od wielu lat – i jak posłuchałem co wy tam za idiotyzmy wygadujecie, to Bogu dziękuję, że jestem alkoholikiem. Nazywam się Marian z Płocka...\nz tym, że w Hiszpanii nie ma Gwadelupy, tylko w Meksyku, a to by było trochę za daleko... ale dziękujemy.\nGość RM: – A co robisz, ojcze Jacku, gdy widzisz, teraz w lecie, piękną, skąpo ubraną dziewczynę?\no. Jacek: – To rzeczywiście trudne pytanie, ale tylko trudne na oko. Bo ja wtedy natychmiast myślę o wielkości Stwórcy, który był w stanie coś tak doskonałego stworzyć. I jestem dla niego pełen wdzięczności.\nNapisano 09 luty 2007 - 09:03\nDzięki, bo już dawno się tak nie uśmiałam\nNapisano 09 luty 2007 - 17:49\nNapisano 11 luty 2007 - 11:46\nNapisano 11 luty 2007 - 13:07\nTdF, to jest\nOjciec-dyrektor jest wdzięcznym tematem, taki sobie wierszyk:\nWez się otrząśnij - nie daj się złudzie,\nNapisano 11 luty 2007 - 20:27\nHitler wszedł do swojego bunkra i ujrzał na środku wielką, żelazną\n- To najnowsza radziecka maszyna podsłuchująco-szyfrująca. Stirlitz ją tu postawił.\n- Wyrzucić mi to stąd!\n- Już próbowaliśmy. Nikt nie da rady podnieść...


Negocjacje – 11 grzechów głównych - Wyższy Poziom Przedsiębiorczości\nTym razem pokusiłam się o listę najczęściej popełnianych podczas negocjacji błędów. Czego nie robić, jakich nawyków się pozbyć i na co uważać w swoim myśleniu lub postawie podczas negocjacji.\n1. Nie odpuszczajmy im tak łatwo\nBardzo często spotykane nastawienie przed drzwiami do sali, gdzie mają za chwilę odbyć się negocjacje. Nie ma się co nad tym rozwodzić. Taka postawa to strata czasu. Nie odpuszczanie nie wpłynie na wynik negocjacji a jedynie zbuduje naszego ego kosztem ego drugiej strony. Nie odpuszczanie zniechęci naszych partnerów negocjacyjnych i zaprosi ich do usztywnienia się i też nie odpuszczania. Dalej to już autostrada do długotrwałych przepychanek, które nie doprowadzą żadnej ze stron do celu negocjacyjnego.\n2. Potargujmy się\nBardzo podobne do powyższego, przy czym nie odpuszczanie dotyczy warunków mnie policzalnych, innych niż cena, ilości dni, sztuk. Targowanie się doprowadza do sytuacji kiedy prawdopodobnie nikt z negocjacji nie wyjdzie zadowolony. Sprzedający będzie miał poczucie, że „zdjął majtki” i został „dociśnięty”. Kupujący ma wrażenie, że została mu na początku przedstawione nieuczciwa cena, skoro można ją było w trakcie targowania zbić o połowę. To może można było to kupić jeszcze taniej. Oczywiście, zdarza się, że ktoś w targowaniu się „urwie” więcej. Ktoś sprzeda za więcej niż planował, kto inny kupi za mniej. Fajnie. Na targu można tak robić. Kupujący pewnie nigdy więcej do tego sprzedawcy nie wróci, a sprzedawca będzie miał stu innych klientów tego dnia. W biznesie filozofia targowanie się niszczy relacje, wiarygodność i wzajemne zaufanie kontrahentów. Dodatkowo marnuje dużo czasu. Podobnie jak „nie odpuszczanie”.\n3. Zaczynamy negocjacje z dużo wyższej ceny, żeby było „z czego schodzić”\nJest to związane z obawą, że będziemy musieli „schodzić” i właśnie targować się. Z założenia wpędzamy się w pozycję obronną. Postawa taka prowadzi negocjujących do konieczność targowania. Obarczona wszystkimi wyżej opisanymi minusami.\n4. Fałszywie zawyżamy pozycję negocjacyjną\nNa przykład wtedy kiedy jedziemy do dealera samochodowego i mówimy, że chcemy kupić dwadzieścia aut do floty firmowej, więc żądamy atrakcyjnej ceny. Tak naprawdę chcemy kupić pięć samochodów i nie na raz tylko w ciągu kolejnych 18 miesięcy. Prawdopodobnie nasz rozmówca bardzo szybko zorientuje się, że tych aut będzie mniej i z pewnością „nie odpuści”, bo straci zaufanie i będzie uważał, że ktoś tu chce go oszukać. Nikt nie lubi być oszukiwanym. Oszustom nie daje się dobrych cen ani atrakcyjnych warunków. Oszustów się oszukuje.\n5. Pokażmy im kto tu rządzi\nW jakim celu? Nieuzasadnione biznesowo budowanie własnego ego. Nic nie wnosi do negocjacji poza usztywnieniem drugiej strony, marnowaniem czasu, a może nawet zerwaniem dobrych relacji. Nikt nie lubi, żeby ktoś mu udowadniał „kto tu rządzi”. W negocjacjach powinien rządzić zdrowy rozsądek i wzajemny szacunek i to wszystko. Tą samą kategorią grzechu są: ”dokopiemy im!”, „niech im pójdzie w pięty”, „wyduśmy z nich ostatnie soki”, itp.\n6. Nie pokazujmy im wszystkich kart\nStrategie karciane dotyczą gry w karty i tam należy je stosować. Można robić założenie przed spotkaniem, co możemy powiedzieć a co nie, przygotować strategię i zachować tajemnice firmy. Tajemnica firmy jest tajemnicą firmy. Pewnych rzeczy nie mówi się z zasady. „Nigdy nie mówi się wszystkiego na negocjacjach”. Nieprawda. Nie mówi się jeżeli nie ma takiej potrzeby. Jednak czasami bywa tak, że właśnie pokazanie „wszystkich kart”, szczerość i otwartość komunikacji umożliwia uzyskanie celu. Jedynie otwarta, rozsądna komunikacja i postawa w negocjacjach buduje wzajemne zaufanie, wiarygodność, pozwala dostrzec potrzeby drugiej strony, zrozumieć ich stanowisko i dostosować ofertę. Jeżeli nie zakomunikujesz, to nie dostaniesz.\n7. O co im chodzi?\nDochodzenie, analizowanie, robienie założeń o co chodzi drugiej stronie jest obarczone dużym błędem. Wiemy o drugiej stronie tylko tyle ile powiedzieli. Nawet jeżeli powiedzieli to i tak nie mamy pewności czy jest to prawdą, bo może: nie odpuszczają, targują się, trzymają karty przy orderach itp.. Robiąc błędne założenia wpadamy w błędne koło niezrozumienia, a nawet fałszu i manipulacji. Nie mamy i nigdy nie będziemy mieć pełnej wiedzy na temat motywów, celów, sytuacji itp. drugiej strony w negocjacjach.\n8. Ściemnianie, manipulowanie, stosowanie półprawd, niezrozumiałego języka, celowe wprowadzanie w błąd\nWszelka działalność manipulacyjna obarczona jest ryzykiem. Niesie ze sobą konsekwencje takie jak: strata czasu, utrata zaufania, wiarygodności, dobrej opinii, marki jaką mamy wypracowaną i może w konsekwencji doprowadzić do uzyskania niesatysfakcjonującego wyniku negocjacji.\n9. Socjotechnika, mowa ciała, stawianie drugiej strony w niekomfortowej sytuacji\nTrzymanie zespołów negocjacyjnych pod drzwiami przez godzinę, żeby ich „zmiękczyć”. Stosowanie chwiejących się foteli, punktowego oświetlenia w oczy, lub wręcz przeciwnie – zaciemniony pokój, który ma sprzyjać senności i zmniejszać czujność. I wiele, wile innych. Szkoda czasu nawet na to, żeby o tym pisać. Prymitywne i nieskuteczne metody. Na szczęście zdarzają się coraz rzadziej. Ostatnio wręcz sporadycznie.\n10. Metody „motywacyjne”\nKolacyjki, spotkania półformalne, rozmowy po alkoholu, w miłym towarzystwie, na polu golfowym, na korcie, jachcie itp. Również coraz rzadziej spotykane. Wszelkie takie sytuacje mogą budować relacje ale nie sprzyjają negocjacjom. Są bliskie manipulacji i również mogą tak być odbierane przez drugą stronę. Niezmiernie dalekie od współcześnie rozumianego profesjonalizmu w życiu biznesowym.\n11. Niezgodność celów negocjacyjnych z przekonaniami i wartościami\nJeżeli cel negocjacyjny lub cele Twojej organizacji są niezgodne z Twoimi przekonaniami, wartościami moralnymi i etycznymi, niezgodne z celami życiowymi i ogólnie są wbrew Tobie i jest Ci z nimi nie po drodze, to lepiej nie siadać do negocjacji. Nic z tego nie wyjdzie.


W górach jest wszystko, co kocham: Bukówka - Zadzierna, Kralovec - Kralovecky Spicak - 16 kwietnia 2016\nBukówka - Zadzierna, Kralovec - Kralovecky Spicak - 16 kwietnia 2016\nPlany na ten weekend były różne, ale pogoda do ostatniej chwili niepewna. Jeszcze w piątek wieczorem we Wrocławiu lało, a prognozy na weekend nie zachęcały do wędrówek. Plany wejścia na Wysoką Kopę odłożyłam więc na dalszy plan. Z bieżących zostały natomiast okolice Lubawki i Góry Kaczawskie. A gdyby pogoda była wyjątkowo fatalna, choćby Chełmiec czy Ślęża.\nSobota, pobudka 6.20, do okien zagląda piękne słoneczko. Jedziemy po kilka szczytów do Sudeckiego Włóczykija. Wybór padł na okolice Lubawki. Wcześniej, analizując mapę, zauważyłam w bliskim sąsiedztwie 5 górek, których zdobycie można wpisać do książeczek Sudeckiego Włóczykija i Diademu Polskich Gór: Kralovecky Spicak, Jański Wierch, Szeroka, Róg i Zadzierna. W planach mamy pierwszy, czwarty piąty szczyt. Ostatecznie udaje się wejście na pierwszy i ostatni, gdyż deszcz krzyżuje nam plany.\nZaczynamy z Bukówki. niewielkiej miejscowości tuż obok Lubawki, oddalonej od niej około 3 km. Tam parkujemy samochód tuż obok zapory na Zbiorniku Bukówka, gdzie biegnie czerwony szlak na Zadzierną (724 m n.p.m.) Nawet jeśli ktoś nie zauważy go na drzewie, to nie sposób nie wiedzieć, gdzie iść, bo górę widać bardzo dobrze. Wysiadamy z auta i zaczyna padać, ale deszcz nam nie straszny. Zakładamy kaptury i ruszamy. Podejście pod Zadzierną jest dość strome, choć krótkie. Wejście na szczyt zajmuje nam około pół godzinki. Już po kilku minutach wędrówki za plecami odsłaniają się nam piękne widoki. Deszcz przestał padać, a zza chmur wyjrzało słońce.\nZadzierna to najwyższe wzniesienie Wzgórz Bramy Lubawskiej. Można na nią się dostać zarówno z Bukówki, jak i z Paprotek. Górę łatwo rozpoznać, ponieważ wyrasta ponad otaczający ją krajobraz w kształcie dość długiej kopuły ze stromymi zboczami. Na szczycie i zboczach można spotkać liczne skalne bloki. Na jednej ze znajdujących się skał znajduje się punkt widokowy (do 1945 roku był to pomnik przyrody), z którego roztaczają się przepiękne widoki. Dziś nieco zamglone z powodu niezbyt dobrej pogody. Poniżej mamy Zalew Bukowski. Nigdy jeszcze w tych rejonach nie byłam, więc muszę się napatrzeć na widoki.\nZejście z Zadziernej to w zasadzie kilkunastominutowy spacerek tym samy szlakiem.\nPo dojściu do Bukówki wsiadamy w samochód i kierujemy się do Kralovca. W Lubawce zaczyna lać, ale nie rezygnujemy z naszych planów i podejmujemy decyzję, że mimo wszystko na Kralovecky Spicak wejdziemy :) Musimy. Parkujemy w Kralovcu obok stacji kolejowej i kierujemy się na niebieski szlak. Po kilkudziesięciu metrach marszu asfaltem stwierdzamy, że skoro pada, to można podjechać jeszcze kawałek i zatrzymać się tam, gdzie szlak skręca w las lub jakąś polną drogę. Efekt jest taki, że po drodze gubimy gdzieś niebieski szlak i docieramy do kamieniołomu, znajdującego się na zachodnich zboczach Szerokiej. Co prawda parking tam jest i nawet są drogowskazy, ale pomimo tego, że ujechaliśmy jakieś 2 km, to na szczyt jest tyle samo, ile było w Kralovcu. No nic, damy jakoś radę.\nKralovecky Spicak (881 m n.p.m.) położony jest w Górach Kruczych (czeskie Vrani hory). Jest ona najwyższym wzniesieniem Gór Kruczych, ma wyraźnie zaznaczony wierzchołek, wznoszący się na wysokość ponad 300 metrów.\nZ parkingu obok kamieniołomu kierujemy się na szlak niebieski. Tu on też jest, choć wcześniej skręcił w las. Podejrzewam, że jest to jakiś szlak łącznikowy, bo po jakiś10 minutach docieramy do rozdroża, gdzie znów pojawia się szlak niebieski (chyba ten, którym byśmy szli,m gdybyśmy wcześniej skręcili w las). Wybieramy kierunek prowadzący do Odbicia pod Kraloveckim Spicakiem, do którego stąd jest wedle znaków 1 km. Szlak w zasadzie przez cały czas pnie się w górę, ale względnie łagodnie. Co jakiś czas z prawej strony odsłaniają nam się widoki na Kralovec i Karkonosze, które powinno było widać, ale ich nie widać :) Po kilkunastu minutach marszu dochodzimy do rozejścia pod Kraloveckim Spicakiem (750 m n.p.m.), skąd na szczyt jest 1 km. Z rozdroża można iść prosto w dół do Kralovca lub szlakiem oznaczonym niebieskimi trójkątami drogą na szczyt. Od tej pory co chwilę mamy piękne, choć zamglone widoki na różne strony, zwłaszcza, że szlak prowadzi serpentyną.\nNa szczycie zastaje nam pustka, cisza i spokój, a po 10 minutach pobytu deszcz. z góry roztacza się przepiękna panorama na okolicę i Karkonosze, których dziś niestety nie widać. Jest tu też stolik z ławeczkami, pas startowy dla motolotniarzy, maszt stacji przekaźnikowej.\nPadający dość mocno deszcz zmusza nas do opuszczenia szczytu. Wypijamy resztki herbaty, zakładamy kaptury na głowę i dość szybkim tempem schodzimy na dół. Kiedy dochodzimy do auta jesteśmy już porządnie zmoczeni. To powoduje, że odkładamy plany zdobycia trzeciego dziś szczytu o krótko brzmiącej nazwie Róg. Zostanie nam on na kolejny raz, kiedy przybędziemy tu, by wejść na Jański Wierch i Szeroką.\nAutor: Małgosia o 23:01\nAnonimowy 22 sierpnia 2016 12:46\nRobiłaś ostatnio porządki na blogu? bo chyba w starszych wpisach ubyło zdjęć?\nMałgosia 24 sierpnia 2016 16:39\nRobiłam. Okoliczności życiowe... Za to w nowszych postach więcej zdjęć :)\nPasterka - Broumowskie Ściany (Bożanowski Szpiczak...\nBukówka - Zadzierna, Kralovec - Kralovecky Spicak ...\nŚwierki Dolne - Włodzicka Góra, Nowa Ruda - Góra Ś...\nPrzełęcz Jugowska - Kalenica - Przełęcz Jugowska -...


/5 lat temu (19 września) /15 komentarzy\n#arrival #zdjęcia #pullip #doll #dal #lalki #isul #hobby #lolita\nEvilCupcake: Wpis sponsorowała chemia praktyczna.\nMoże ktoś jeszcze pamięta o tym, że kiedyś miałam u siebie Dal? Była to Dal Maretti, która u mnie nazywała się Ririn, niestety po pewnym czasie wyszło, że jednak coś mi w niej nie pasuje i lalka poszła w świat.\nPrzez Moniacza znowu naszła mnie myśl, że fajnie byłoby jednak mieć jakiegoś foszka. Długo wybierałam odpowiedni model i biłam się z myślami. Pierwszy wybór padł na Galle i byłam na nią zdecydowana w 90%, ale oczywiście w ostatniej chwili skusił mnie zupełnie inny dyniak, a właściwie jej brwi oraz perspektywa wydania znacznie mniej pieniędzy. xD\nOk, lalka kupiona, obitsu w drodze, outfit "się szyje", a raczej ja go szyję, teraz tylko czekamy i czekamy i czekamy.\n*dzyń* Rano swoją obecnością zaszczycił mnie Pan listonosz, który postanowił zaszaleć i wręczyć mi za jednym razem dwie przesyłki (obitsu i poniacza z G1 :>).\n*dzyńńń* Tym razem inny Pan paczkonosz przyjechał samochodem PP i wręczył mi pudełko z lalką w środku. Innymi słowy poczta polska postanowiła urządzić mi mini święta. ;D\nOczywiście to wszystko działo się w zeszłym miesiącu, zwyczajnie długo się zbierałam na dodanie tego arrivala.\nDal Kanta, może i jej stock nie jest zbyt użyteczny, chociaż dla niego też znalazłam zastosowanie, ale makijaż tej lalki jest cudowny.\nSłodka z niej kruszyna. Swojego wiga jeszcze nie dostała więc siedzi w dwukolorowym z fmd. Jej stockowy był jednym wielkim kołtunem, kłębkiem, nie wiem jak to nazwać. Uznałam, że trochę na nim poeksperymentuję i sprawdzę czy dam radę go wyprostować. Dałam radę, a efekt końcowy przeszedł moje oczekiwania...\nTo pobojowisko powstało w trakcie przeszczepu nowego cielska.\nWypadałoby zdradzić imię nowego nabytku. Foszka nazywa się Carmen. Dlaczego? Bo bardzo lubię tę operę i zawsze chciałam nazwać tak, którąś z moich lalek, ale jakoś żadnej to imię nie pasowało.\nZ dzisiejszego dnia mam też kilka zdjęć, wyjątkowo mój aparat naładował się do pełna i mogłam wyciągnąć lalki na sesję. Niestety na dworze pada i musiałam wybrać domową scenerię, ale coś z tego wyszło.\nW roli głównej, oczywiście Carmen, gościnnie Avens i Soseki, który musiał się pochwalić nowym furkiem od Ili.;>\nKiecka i oczyska są mojego autorstwa, wyszły całkiem całkiem.\nAvens ma na sobie ten wcześniej wspomniany wig Kanty, który teraz jest mięciutki i ładnie się układa. ^^\nTo jeszcze takie mini ogłoszenie.\nMam w planach konkurs halloweenowy i jeśli wszystko wypali to na dniach powinnam dodać wpis z informacją "co i jak".\n/5 lat temu (9 września) /13 komentarzy\nKuba Z Dolls: to wyjaśnia czemu jak się zdecydowałem na zkaup jej nie było xD no cóż gratuluję :)\nAshia.: Jaka śliczna <3 Gratuluję :3\nSugarFirefly: Gratuluję nowej ślicznotki :) Wygląda super i ma piękne włoski. Zresztą cała ekipa fajna :D\n#arrival #doll family - a lauer #bjd\n•••Black Butler•••: New boy in home. Arrival!\n23 lipca okazał się dniem wyjątkowo szczęśliwym.\nSpędziłam prawie cały dzień przed oknem w oczekiwaniu na listonosza.\nZrezygnowana miałam już odpuścić, ale... JEDNAK oczekiwania nie były na marne! Mój wyczekany chłopak od Doll Family - a, Lauer (odkupiony od Arszenikk) zawitał wczoraj u mnie!\nFacet wygląda jak ćpun, ale ustatkowany ćpun. Na dodatek jest biały jak papier. Ale jestem bardzo zadowolona, ma być lekko zjarany i ogólnie będzie doktorkiem z nieco dziwnymi ciągotami...\nValter w oczekiwaniu na nowego przybysza wciągnął się w poezję, ale w życiu się nie przyzna, że nie mógł się już nowego pana doczekać...\nNo to lecimy ze zdjęciami z arrivala!\nNajpierw oczywiście mamy wieeelkie pudło:\nLecim z koksem, przedzieramy się przez warstwy kartonu, taśmy i streczu...\nWreszcie ukazuje się właściwe pudło:\nOtwieramy pudełko... Napięcie rośnie:\nŁepek zacnego pana:\nI w całej nagiej okazałości:\nZ Valterem w objęciach - wersja już jako tako wystylizowana... znaczy tylko to miałam pod ręką xD\nOgólnie chłopaczek będzie nosił imię Belphegor Lauer ... (miejsce na nazwisko, którego ciągle szukam).\nJak już wspomniałam będzie nieco psychodelicznym doktorkiem z przeróżnymi zamiłowaniami.\nNo i ćpun mafijny (pozdrawiam *Salem*)\nDobrze, na wstęp tyle wystarczy.\nLalkowa Szafa: No w końcu Valter ma... kolegę (?) XDD\nTiny Bird ♥: Taka chudzinka. Karm go dobrze. :P\ndazzle: ooo poznaję płaszczyk :3 (nie wiedziałam, ze na to wielkie cielsko tez się wbije.. ale, wow :D Gratuluję kolejnej żywiczki <3 Rodzinka widzę rośnie - fajnie, fajnie :D A nazwisko pewnie samo niedługo przyjdzie... moze coś z brytyjskiej klasyki z zamierzchłych czasów? :)\n/5 lat temu (21 lipca) /15 komentarzy\n/5 lat temu (20 czerwca) /22 komentarze\n/5 lat temu (17 czerwca) /18 komentarzy\n/5 lat temu (30 maja) /11 komentarzy\n/5 lat temu (11 marca) /21 komentarzy\n/5 lat temu (2 marca) /29 komentarzy\nBazikotek: Doll Chateau Matthew arrival\n“Zdejmiesz to ze mnie, kobieto?”\n/5 lat temu (3 lutego) /19 komentarzy\nSugarFirefly: Yaaay jak ja się cieszę!! Matthew jest boski!\n•••Black Butler•••: OMG.... ! Jaki on jest nieziemski ! Doll Chateau jest firmą, która fascynuje mnie od samego początku. Kocham te chuderlaki i te przedłużane kończyny - lalka jest po prostu niebanalna i napatrzeć się nie można *o* Kevin i Mephisto również bardzo mnie urzekają... Ale musiałabym chyba wszystkie moje lalki z rodziny Pullip sprzedać, żeby kupić jednego z nich xD W każdym razie, gratuluję zakupu i nie mogę się doczekać większej ilości zdjęć ♥♥♥\nBazikotek: @•••Black Butler•••: Dziękuję! Tak, masz rację, że fascynujące są Doll Chatki. A ja nie mogę oderwać oczu od Matthew. W dodatku jest taki zgrabny i malutki (50 cm). Pullipek szkoda byłoby sprzedawać (od niedawna mam jedną panienkę i bardzo mi się podoba:)) A zdjęcia na pewno jeszcze porobię.\n/5 lat temu (30 grudnia) /19 komentarzy\n•••Black Butler•••: Było pudło, w pudle pudło...\niPatty: Co prawda już ją widziałam i mówiłam, ale jeszcze raz coś dodam :D Shinku jest naprawdę prześliczna i rzeczywistoście model z tego roku nie jest tak ciekawy jak ten starszy :"3 Czekam na więcej zdjęć! XD\nKwas Pruski: Ja nie mam zwyczaju słodzić wszystkiemu i jawnie powiem że mnie się w tej lalce nie podobają oczy i chyba ta z 2014 ma lepsze; ale z drugiej strony ta jest bardziej "lalkowa", w znaczeniu, jeśli to ma być lalka która odgrywa lalkę z anime, to te nie aż tak realistyczne ocza do niej pasują lepiej. :P Ogólnie, ciekawa i dobrze, że ją zdobyłaś skoro tak ci się podobała. Ładne ma buty i w ogóle ubranie. Osobiście postaci nie ogarniam bo nie oglądałam Rozen Maiden więc jestem głupia. Muszę to kiedyś nadrobić. :D A masz zamiar ją jakoś zmieniać, czy będzie sobą pozostając w tej peruce itd? :)\nкαтнєяιиє ✩: Taak, oczy bardziej podobają mi się tej z 2014, ale cała reszta jest lepsza w starszej wersji. Szczególnie stock przypadł mi do gustu *-*\n/5 lat temu (8 listopada) /16 komentarzy\n#Firefly #arrival #lalka #BJD #IOS #Dollfie #CHO #Immorality of Soul\nSugarFirefly: IOS CHO head arrival\nKróciutki, bo czasu brakowało, a i światło było średnie.\nW piątek przybyła paczuszka i głowa CHO jest już w moich łapkach To mój pierwszy IOS i jestem pod wrażeniem.\nZresztą spodobał mi się od pierwszego wejrzenia, jak tylko zobaczyłam go na Immorality of Soul. Wiedziałam, że to będzie mój pierwszy chłopak od nich.\nJest idealny, ma niesamowity wyraz twarzy i te jego kiełki mrrrr....\nTeraz tylko ciałko. Trzeba poczekać, może IOS zdecyduje się na wznowienie ciałek dla 50-tek? Tymczasem zapewne będę rozglądała się za kimś, kto może będzie chciał takie sprzedać. Chwilowo skombinuje mu się jakieś w zastępstwie.\nNie zdradzę kim będzie i jakie będzie nosił imię, bo nie chce psuć niespodzianki\nCzy planuję jeszcze jakiegoś IOSa? Rozmyślam nad limitowanym Cielem, ale bardziej kusi mnie CO. Podobał mi się praktycznie na równi z CHO, więc kto wie?\nPaula ❀: Huhu kiełki ma fajne, ma :D\ncrocodilecake: Och wow. Och wow. Och wow. On ma te zmarszczone brwi wyrzeźbione na buźce! NIESAMOWITA główka.\nSugarFirefly: @Mme le c.: taak ma :D Jest piękny !\n#Dal #Arrival #Pullip\n~Rose~: 13.10.2014r. Witaj Helenko!\nDokładnie przedwczoraj doszła moja wymarzona Helenka!\nCiesze się niesamowicie ^.^\nZapraszam na krótki arrival!\nPierwsze zdjęcie zrobione po za pudełkiem\nA teraz zdjęcia robione następnego dnia\n/5 lat temu (15 października) /10 komentarzy\nDollina: Gratuluje! Helenka jest cudowna, to jeden z moich ulubionych modeli :)\n•Sugar Demon•: Ona jest śliczna.\nPaula ❀: Śliczna, gratulacje ^^\n/6 lat temu (18 września) /22 komentarze\n/6 lat temu (12 września) /17 komentarzy\nOglądasz 25-48 z 93


Lasy Miejskie Warszawa - Najczęściej zadawane pytania\nJakie zwierzęta można przywozić do Ośrodka Rehabilitacji Zwierząt?\nDo ORZ można przynosić zwierzęta ranne bądź wymagające tymczasowej opieki. Rehabilitujemy zwierzęta z gromady ssaków (Mammalia) występujące w Polsce w stanie dzikim m.in. Borsuk, Bóbr europejski, Daniel, Dzik, Gronostaj, Jeleń szlachetny, Jenot, Jeż europejski, Kuna domowa, Kuna leśna, Dziki królik, Lis, Łasica łaska, Łoś, Sarna, Tchórz zwyczajny, Nietoperz, Wiewiórka pospolita, Wydra europejska, Zając szarak.\nPotrąciłem/am dzikie zwierzę na drodze. Co mam robić?\nW przypadku znalezienia rannego zwierzęcia bądź potrącenia na drodze powinniśmy o zdarzeniu poinformować wykwalifikowane służby. Pracownicy na miejscu są w stanie poprawnie ocenić sytuacje czy zwierzę potrzebuje pomocy i jeśli tak to bezpiecznie dostarczyć je do Ośrodka Rehabilitacji Zwierząt.\nDzika zwierzyna leśna - Lasy Miejskie-Warszawa nr tel. 600 020 747\nPozostałe zwierzęta – Straż Miejska Patrol EKO nr tel. 986\nCzy mogę samodzielnie interweniować w zdarzeniach, w których udział biorą dzikie zwierzęta?\nNie zaleca się samodzielnej interwencji w sytuacjach, w których udział biorą dzikie zwierzęta. Odpowiednie służby w wykwalifikowany sposób zajmą się dziką zwierzyną. Pamiętajmy, że dzikie zwierzęta ze swojej natury unikają i boją się ludzi. Ponadto mogą przenosić choroby.\nChciałbym/abym wyciąć drzewa na swojej działce leśnej. Co powinienem/am zrobić?\nWycinka drzew na działkach leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa wymaga zgłoszenia Lasom Miejskim - Warszawa. Szczegółowe informacje oraz wskazówki można uzyskać w zakładce Gospodarka leśna.\nNa jaki rachunek należy dokonać opłaty skarbowej za wydanie decyzji?\nPrzelewem lub przekazem na rachunek bankowy Urzędu m.st. Warszawy, Centrum Obsługi Podatnika, ul. Obozowa 57, 01-161 Warszawa; 21 1030 1508 0000 0005 5000 0070\nNa jaki rachunek dokonać opłaty skarbowej za wydanie decyzji na pozyskanie drewna?\nPrzelewem lub przekazem na rachunek bankowy Urzędu m.st. Warszawy, Centrum Obsługi Podatnika, ul. Obozowa 57, 01-161 Warszawa; 21 1030 1508 0000 0005 5000 0070 koniecznie z dopiskiem: za decyzję na podstawie art. 23 ust. 4 ustawy o lasach (przekroczenie). Wydanie takiej decyzji możliwe jest tylko w przypadkach losowych na wniosek właściciela.\nChcę zorganizować spotkanie połączone z paleniem ogniska na terenie lasu. Co powinienem/am zrobić?\nKwestię rozpalania ognisk na terenach leśnych reguluje art. 30 pkt. 3 Ustawy o lasach z dnia 28 września 1991 roku, zgodnie z którym „w lasach oraz na terenach śródleśnych, jak również w odległości do 100 m od granicy lasu, zabrania się działań i czynności mogących wywołać niebezpieczeństwo, a w szczególności:\nwypalania wierzchniej warstwy gleby i pozostałości roślin.\nSpotkanie połączone z paleniem ogniska można zorganizować wyłącznie w miejscu do tego przeznaczonym takim jak polany z wyznaczonymi miejscami do rozpalania ognisk. Lasy Miejskie – Warszawa wyznaczyły dwa, ogólnodostępne miejsca do palenia ognisk: na polanie widokowej w Lesie Kabackim oraz na polanie w Lesie Młocińskim. W przypadku prywatnych imprez nie wymagamy uzgodnienia. Należy pamiętać o zakazie ruchu samochodowego w lasach (oprócz miejsc do tego przeznaczonych jak parkingi) oraz używania sprzętu nagłaśniającego. Śmieci powstałe w trakcie imprezy są sprzątane przez Lasy Miejskie - Warszawa. Ważne, aby były zgromadzone w koszach (w przypadku dużej ilości – ułożone w workach przy koszach).\nNasza fundacja//szkoła/firma chce zorganizować bieg/imprezę w lesie. Czy powinniśmy otrzymać zgodę?\nW przypadku imprez firmowych, szkolnych itp. wydajemy zgody na ich organizację. Należy zwrócić się do nas na piśmie o wyrażenie zgody na organizację imprezy, podać jej termin, przebieg (podczas organizacji np. maratonu), ilość osób uczestniczących, opisać dodatkową infrastrukturę towarzyszącą itp. Należy pamiętać, że jakiekolwiek działania komercyjne (np. stawianie stoisk reklamowych) są niedozwolone.\nW przypadku imprez planowanych w rezerwatach (jeśli wykraczają one poza formę udostępnienia danego rezerwatu) może wystąpić konieczność uzgodnienia warunków z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska


Krav Maga w Warszawie - Izraelska Sztuka Walki - podstawowe informacje\nsztuka walki z Izraela\nW Warszawie można trenować wiele sztuk i sportów walki. Jedną z nich jest stworzony w Izraelu system nie tylko samoobrony, ale i ataku. Ten artykuł ma na celu przybliżenie wszystkim czytelnikom tego, czym jest Krav Maga i gdzie można ją trenować w Warszawie.\nPowstanie izraelskiej Krav Magi\nTreningi Krav Maga Warszawa - baza klubów PRIME\nPolub i oceń stronę – Krav Maga Warszawa\nMapa klubów - Sztuki Walki w Warszawie\nHistoria stylu walki Krav Maga rozpoczyna się wraz z urodzonym jeszcze w Austro-Węgrach w 19190 roku Imim Lichtenfeldem. Młody Imi dorastał w Czechosłowacji, w Bratysławie. W młodości uczęszczał do szkoły policyjnej założonej przez jego ojca, gdzie adepci szkolili się między innymi w sportach walki. Wśród nich były ju-jitsu i boks, ale jego rozwój był zdecydowanie ogólniejszy. Obejmował między innymi gimnastykę i zapasy. Nie przyszło mu niestety żyć w spokojnych czasach i od stosunkowo wczesnej młodości musiał się przeciwstawiać prawicowym bojówkom, które brały sobie za cel żydowską populację miasta i praktycznie całej centralnej części kontynentu. Kiedy przemoc nabrała zorganizowanych form, Imi Lichtenfeld zorganizował grupy samoobrony, które chroniły żydowskie dzielnice miasta. Zdobyte przez siebie umiejętności wykorzystywał w praktyce. Szybko zauważył, że pomimo swoich osiągnięć sportowych, nie radzi sobie najlepiej, a teorię od praktyki dzieli spora przepaść. Szczególnie ważne było to, że w prawdziwym świecie starcie 1 na 1 to rzadkość. Krav Maga Warszawa narodziła się w sposób naturalny jako odpowiedź na realne wyzwania na ulicy. Nie powstała od razu. Rozwijała się powoli, na bieżąco testowana na prawdziwym poligonie przeciwko często uzbrojonym przeciwnikom. W 1940 roku Imi opuścił Europę. Przeniósł się na tereny obecnego Izraela. Po dwóch latach dołączył do organizacji HAGANA, która brała udział w tworzeniu się państwa żydowskiego, a kiedy opadł kurz, stała się zalążkiem IDF, czyli armii państwa Izrael. Lichtenfeld był początkowo trenerem HAGANA’y, a następnie szefem wyszkolenia fizycznego izraelskiej armii. Do 1968 roku Krav Maga była stylem walki wykorzystywanym jedynie w armii. Następnie jej twórca zaadaptował ją na system dający się wykorzystywać także przez cywilów. Swoją sztukę walki Imi Lichtenfeld rozwijał aż do 1988 roku, w którym zmarł.\nKrav Maga Warszawa jest systemem walki bazującym na naturalnych dla człowieka ruchach i odruchach. Nie jest to przypadek, ponieważ celem Krav Maga Warszawa jest nauczenie adeptów jak najszybciej podstawowych technik obrony tak, by już po kliku kursach byli w stanie się bronić. Na ulicach antysemickiej Bratysławy nie było czasu na teorię, a powstająca izraelska armia też musiała jak najszybciej osiągnąć gotowość bojową. Wyróżnikiem Krav Maga Warszawa jest walka z grupą przeciwników oraz kładzenie nacisku na trzeźwość myślenia w sytuacji zagrożenia. Krav Maga Warszawa to techniki obejmujące uderzenia i obrony nogami oraz rękami. Podstawowymi celami ataków są zawsze czułe punkty przeciwnika, na przykład gardło i krocze. Korzysta się także z „broni” rozumianych jako podręcznych przedmiotów codziennego użytku.\nElement pierwszej obrony - szoker\nwychwyt ręki w odpowiednim dystansie\nW szkołach Krav Maga Warszawa nauczane są oczywiście cywilne techniki samoobrony Krav Maga, które przeznaczone są dla mężczyzn, kobiet, a nawet dzieci. Są to wyjątkowo skuteczne techniki, ponieważ ich zadaniem jest nie walka z przeciwnikiem, ale jego jak najszybsze obezwładnienie, uniemożliwienie mu zadania jakichkolwiek obrażeń. Należy szybko zaatakować i uciec. Wojskowa odmiana tego stylu walki idzie o krok dalej. Jej celem jest jak najszybsze zabicie przeciwnika lub jego trwałe okaleczenie, na przykład poprzez oślepienie. Z oczywistych względów takie techniki walki nie są nauczane w szkołach Krav Maga Warszawa. Wersję cywilną Krav Maga opracował jej autor, więc nie ma powodów do wątpienia w jej efektywność.\nW stylu walki Krav Maga rozróżnia się stopnie uczniowskie: początkujące (P1-P5) i zaawansowane (G1-G5) oraz stopnie mistrzowskie: ekspercie (Expert1-Expert5) i mistrzowskie (Master1-Master5).\nKrav Maga, Stopnie uczniowskie: P1÷P5\nKrav Maga, Stopnie uczniowskie: G1÷G5\nStopnie Mistrzowskie: Expert1÷Expert5\nBaza klubów PRIME powstała z myślą o osobach chętnych ją trenować, tak by przed pójściem na trening do danego klubu można było się zorientować o ilości klubach w danym mieście, o instruktorze prowadzącym czy całej ofercie danego klubu. Mamy nadzieję, iż baza spełni swoją rolę i ułatwi w znacznej mierze dokonania wyboru poszukującym w odnalezieniu klubów Krav Magi w Warszawie.\nUtworzono: 17 March 2018


Słowo Regionu - Czy postawią maszt telefonii komórkowej?\nCzy postawią maszt telefonii komórkowej?\nRadni obradowali kilka godzin podczas ostatniej sesji budżetowej. Podjęli kilka istotnych uchwał dla lokalnej społeczności. Czy wśród nich znalazła się akceptacja budżetu na 2021 rok?\nWe wtorek, 29 grudnia 2020 roku, odbyła się XXIX sesja Rady Gminy Kondratowice. Jej celem było uchwalenie budżetu na rok 2021. Warto wspomnieć, iż radni spotkali się też na sesji kilka dni wcześniej, jednak wtedy nie doszli do porozumienia odnośnie budżetu.\nNa początku przewodniczący klubu NGND radny Wiesław Skorupski sugerował, aby zmienić tryb uchwalania zmian w budżecie. Do tej pory odbywa to się w ten sposób, że w ramach jednej uchwały proponowane są wszystkie zmiany. To powszechna praktyka we wszystkich samorządach powiatu strzelińskiego. Skorupski postulował, aby poszczególne zmiany „rozbić” na kilka odrębnych uchwał. Wójt Tomasz Gracz był zaskoczony taką propozycją. - Nie wiem, o czym państwo mówicie. Ja nigdy się nie spotkałem, czy to na posiedzeniach rady powiatu, czy rady gminy, żeby było takie rozdrobnienie projektów uchwał zmian w budżecie - odparł Gracz.\nPrevious Article Jakie będą konsekwencje (nie)odwołania wójta?\nNext Article W Kondratowicach zbudują „Dino”\nPermalink7 +4 Marian\nRE: Czy postawią maszt telefonii komórkowej?\nCo ma wspólnego maszt telefonii komórkowej z uchwalaniem budżetu gminy, pusty pismak\nReszta - w tym tekst o maszcie - jest w pełnym wydaniu pustaku.\nKolego trochę kultury osobistej :)\n2021-01-22 00:44 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink6 +11 Dinuś\nW Zarzycy za to chodnik chyba z marmuru... No za taka cene... Fiu fiu A tyle okalnych firm robi kostke granitowa...\n2021-01-21 19:44 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink5 -5 Mieszkaniec\nDrodzy Pastwo jeżeli chodzi o termin wyborów dlaczego w innych gminach i powiatach wybory odbędą się 22 stycznia jak i 7 marca są to zarówno wybory uzupełniające do rad jak i wybory na burmistrzów Miast jest takich wyborów kilka. A w Gminie Kondratowice odbyć się w lutym nie mogą. Jedni twierdzą, że to sobie załatwił Pan Wójt przy pomocy byłego Wójta, który jest w sejmiku. Inni twierdzą, że to sprawka szefa wszystkich szefów z Powiatu wtajemniczeni wiedzą o co chodzi. Ale przeanalizujmy za i przeciw: 1. Były Wójt jest w opozycji do Wojewody więc jak miał to załatwić?, Szef wszystkich szefów jest w koalicji z Wojewodą? Wnioski?... 2. Obecnemu Wójtowi zależy aby jak najdalej Wójtem być..., a szefowi wszystkich szefów aby Wójtem zostać wnioski?.., 3. Kto by więcej zyskał gdyby wybory odbyły się teraz. No wydaje się, że obecny Wójt pandemia oraz beznadziejna kampania chcących przejąć władze...., A szefa wszystkich szefów no cóż raczej by stracił, ludzie nie chcą iść na wybory ale są namawiani, że będą dowożeni i tak dalej więc niektórzy bojąc się odmawiać zasłaniają się epidemią. WNIOSKI PROSZĘ SOBIE WYCIĄGNĄ SAMEMU DRODZY MIESZKAŃCY I WYBORCY... PAMIĘTAJCIE SAMI DECYDUJECIE O TYM CO ZROBICIE.\nGracz boi się Komisarza że wszystkie przekręty jego i Wojtka ludzie się Dowiedzą. Sprzedaje pole Firmie Marten i pod DINO za bezcenn.\nDowiedz się ile kosztowały działki na chmielowej a później gadaj głupoty. Z du..y nie wyciągnął tych cen.\n2021-01-21 18:46 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink4 -5 Sprawiedliwy\n2021-01-20 20:49 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink3 +8 Sprawiedliwy\nDzień dobry. Po zapoznaniu się z postami oraz komentarzami sądzę, że jeżeli sprawa dotycząca wynagrodzenia Pani Kierownik GOPS jest tak prosta jak to opisano w komentarzu czyli wynika to wprost z ustawy. Czyli w ustawie jest napisane ile wynosi odprawa czyli w tym przypadku x krotność plus jubileusz. To wystarczyło udostępnić wyliczenia Komisji Rewizyjnej i nie było by wówczas niedomówień. Jeżeli chodzi o pracę na emeryturze to za rządów Platformy Obywatelskiej było to zakazane ot taka demokracja w wydaniu Platformy. Za rządów PIS tego reżimu jak dla niektórych można przejść na emeryturę i następnie znowu pracować.\n2021-01-20 20:30 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink2 -13 Jurek\nPustak to ty\n2021-01-20 08:31 Cytować Zgłoś administratorowi\nPermalink1 +15 Marian\n2021-01-19 19:11 Cytować Zgłoś administratorowi