Mieczysław Orłowicz, WYCIECZKA NA CZARNOHORĘ\nZbiorowej wycieczce AKT w okresie 1906 r. w pasmo Czarnohory, która odbyła się od 2 do 5 czerwca, w czasie Zielonych Świąt, poświęcam ustęp nie tylko dlatego, że była to pierwsza większa i ciesząca się dużą frekwencją wycieczka AKT w ogóle, ale przede wszystkim dlatego, że była to najbardziej humorystyczna wycieczka, jaką kiedykolwiek urządzałem. Wszystkie szczegóły do dziś, po upływie 50 lat, pamiętam. Wycieczka ta należała do najweselszych, jakie zorganizowałem, i muszę wskutek tego poświęcić jej cokolwiek obszerniejsze wspomnienia. Uczestnicy jej urządzili klasyczny popis, jak nie należy ekwipować się na wycieczkę i jak nie należy się na niej zachowywać.\nZaznaczę tutaj, że Czarnohora była jedynym pasmem Wschodnich Karpat, które w okresie kiedy organizowaliśmy Akademicki Klub Turystyczny, a zatem w roku 1906, miało już pewne zagospodarowanie turystyczne w postaci dwóch schronisk, a mianowicie na Zaroślaku, polanie w dolinie Prutu, poniżej Howerli, a kilka km powyżej końcowej stacji kolejki leśnej prowadzącej z Worochty na Zaroślak. Drugie schronisko, niemal legendami otoczone, bo mało kto do niego docierał, stało na Poliwnym, daleko na zachód od Popa Iwana, końcowego szczytu Czarnohory. Dla tego pasma gór istniał wydany drukiem Przewodnik wydany przez Oddział Czarnohorski Towarzystwa Tatrzańskiego w Kołomyi. Oddział opiekował się turystyką w tym rejonie już od roku 1876, tj. od czasu swego powstania.\nW początkach XX w. jego prezesem, z którym stykałem się bardzo często i którego bardzo szanowałem za jego zasługi i pracę w dziedzinie ożywienia turystyki w tutejszym terenie, był emerytowany major wojsk austriackich, zamieszkały w Kołomyi, Hoffbauer, sekretarzem zaś, bardzo ruchliwym, znacznie młodszym od prezesa, nauczyciel gimnazjum w Kołomyi, Henryk Gąsiorowski, późniejszy prezes Oddziału i znany w Polsce autor znakomitego i bardzo dokładnego przewodnika w dwóch tomach po Wschodnich Karpatach.\nAle nie uprzedzajmy faktów. Już dwa tygodnie przedtem podałem w pismach lwowskich, głównie w „Słowie Polskim” i westybulach Uniwersytetu, Politechniki oraz wyższych szkół fachowych, ogłoszenie o organizowanej na Zielone Święta czterodniowej wycieczce w pasmo Czarnohory. Ogłosiłem, że nocować będziemy w kolibach huculskich, gdyż schronisko na Zaroślaku leży za nisko, schronisko na Poliwnym za daleko. W odróżnieniu od wycieczek jednodniowych, na których frekwencja była niezbyt duża, na tę wycieczkę, ku memu zdumieniu, a do pewnego stopnia i przerażeniu, zgłosiło się aż 65 kolegów. W dodatku wszyscy okazywali niebywały zapał, a kiedy wypytywałem ich o ekwipunek, oświadczyli, że wprawdzie nie mają wszystkiego, co trzeba, ale jakoś sobie poradzą. Widząc tak wielką liczbę chętnych zwołałem na dwa czy trzy dni przed wyruszeniem na wycieczkę zebranie informacyjne w jednej z sal Politechniki, zaznaczając w ogłoszeniu o zebraniu, że obecność uważam prawie za obowiązkową, aby uniknąć nieodpowiedniego wyekwipowania.\nOd tego zebrania zaczęły się wesołe incydenty związane z tą wycieczką. Przede wszystkim okazało się, że w posiedzeniu wzięło udział 40 kolegów, reszta zaś uważała się za tak znakomicie zorientowaną w zagadnieniach ekwipunku turysty górskiego, iż przyjście na zebranie uważała za zbyteczne. Na początek zapytałem obecnych, kto z siedzących na sali jeszcze nigdy nie był w górach. Okazało się, że prawie wszyscy i prawie wszyscy są zupełnymi nowicjuszami.\nZacząłem tedy od tego, że przedstawiłem im rozmaite części ekwipunku i dawałem rady, co jest najbardziej praktyczne. W pierwszym rzędzie zwróciłem uwagę na plecaki, jako najbardziej wygodne do przenoszenia prowiantu i okrycia. Dodałem jeszcze, a była to już pora, kiedy sprowadziliśmy raz czy drugi z Wiednia bądź z Innsbrucku partię plecaków, że kilka plecaków pozostało w rezerwie i można je nabyć w Klubie po 6 koron za plecak. Rzeczywiście paru kolegów kupiło je i nie żałowali tego. Ale dla wszystkich jednak nie starczyło. Zresztą większość odnosiła się do tej sprawy wręcz nieżyczliwie. Imieniem tych oponentów zabrał głos kolega Święcki, student weterynarii, młodzian atletycznej budowy, który powiedział, co następuje: Kolego, jeśli sądzicie, że ja z walizką nie potrafię wejść na Howerlę, to mnie nie znacie! I pokazał mi swoje wspaniałe muskuły. Tego samego mniemania byli jeszcze dwaj inni koledzy. Zabrali oni ze sobą walizki na czterodniową turę po 30 km dziennie w górach. Trzeba na ich chwałę powiedzieć, że wytrzymali tylko dwie doby, a ze szczytu Howerli zeszli na Zaroślak z tymi walizami do kolejki i wrócili do Worochty, gdyż żyły w rękach mieli naciągnięte. Szczególnie zniszczyła ich Howerla ze swoją wysokością 2058 m.\nNastępnie dyskusja zeszła na buty. Kandydatami na Czarnohorę nie byli bywalcy tatrzańscy, którzy by mieli porządne buty turystyczne. Ci mieli przeważnie płytkie buciki spacerowe, dobre na ulice Lwowa, ale nie nadające się w góry. Kilku ustrzeliło mnie wiadomością, że zabiorą ze sobą kalosze z ich śliską i gładką podeszwą gumową. Jeden stwierdził, że do chodzenia po górach nie ma lepszego obuwia jak kierpce góralskie w delikatnym i filigranowym wydaniu, coś w rodzaju pantofli porannych z cieniutkiej skóry i bez obcasów, które sprzedawał bazar wyrobów krajowych po 90 centów od pary. Kierpce te mogły się nadać na występy w balecie, ale nie chodzenie po lesie, a tym bardziej po górach. W moich oczach wadą tych kierpców była śliskość podeszwy i jej cienkość, przez którą odczuwało się każdy kamień. Ale najwięcej krytyków znalazło się pośród zwolenników butów z cholewami, których wielu z nich używało do polowania w okolicach bagnistych. Twierdzili oni, że mają znakomite buty ze skóry juchtowej i wypróbowane jako nieprzemakalne. Z ciężkim sercem zgodziłem się na buty z cholewami, ale nie bardzo godziłem się na kalosze, na płytkie buciki, na pantofle w postaci kierpców i na pantofle poranne plecione z łyka.\nPrzeciwnicy plecaków zapowiedzieli, że swoje prowianty i drobiazgi zawiną jedynie w koce, przewiązując szpagatem na krzyż, inni natomiast wezmą prowianty po prostu do worka, który będą nosili na plecach, a jeszcze inni byli entuzjastami waliz. A jeden tak lekceważąco odnosił się do gór, iż powiedział, że prowiant swój owinie w gruby papier z głowy cukru (w takiej postaci sprzedawano wówczas cukier). Przypominam, że papier ten był z jednej strony szary, z drugiej zaś, zewnętrznej, czarny i błyszczący. Na moją propozycję, aby o ile możności zabrać gumowe peleryny, a kto ich nie ma, to gumowe płaszcze, kilku odpowiedziało, że im zupełnie wystarczą koce, którymi będą się w nocy przykrywać, a w dzień wiązać na krzyż szpagatem i używać jako okrycia dla swoich drobiazgów i prowiantów. Wybijałem im jak mogłem z głowy te nonsensy, ale nie znalazłem posłuchu.\nCiągle mi przeczono, zaczynając od słów: Nie znacie mnie, kolego, nie wiecie, jakie mam walory. Rzeczywiście, nie znałem, ale muszę powiedzieć, że w Czarnohorze walory owe zobaczyłem z jak najbardziej humorystycznej strony.\nGdybym miał scharakteryzować tę wycieczkę, to musiałbym przypomnieć anegdotkę o dwóch wybitnych posłach galicyjskich, którzy niegdyś pojechali w deputacji do centralnych władz austriackich w Wiedniu. Jeden z nich, reprezentujący Lwów, nazywał się Wild (Dziki), a drugi, reprezentujący Kraków – Gross (Wielki). Jednym słowem „dziki” i „wielki” pojechali i nic nie zyskali. W Galicji wtedy powstało przysłowie: Pojechali Gross und Wild, powrócili klein und mild (mały i łagodny). Tak samo było z uczestnikami mojej wycieczki, a w dodatku powracali na bosaka i bez butów, w stanie pożałowania godnym.\nPołowa wycieczki podtrzymała swoje zgłoszenia, druga połowa wstrzymała się od wyjazdu, uważając go za niebezpieczny. W ten sposób z 65 zgłoszonych pojechało tylko 30 osób, reszta wycofała swój udział. W gruncie rzeczy byłem zadowolony, gdyż wycofał się element tchórzliwy, którego na wycieczkach nie lubiłem, a poza tym kierować wycieczką 65 osób w tym kompletnym pustkowiu, jakim jest Czarnohora w okresie, kiedy nie napłynęli tam jeszcze Huculi do szałasów i kiedy nie było żadnych prowiantów na miejscu, a jest się zdanym tylko na to, co ma się ze sobą, nie jest przyjemne.\nDość zabawnie wyglądał nasz zespół, gdy zeszliśmy się wieczorem, bowiem pociąg przez Stanisławów do Worochty wyjeżdżał ze Lwowa o godz. 11 wieczorem. Nie wyglądaliśmy zbytnio na turystów górskich. W Stanisławowie trzeba było czekać cztery godziny, od 3 rano do 7, kiedy wyruszał dopiero pierwszy pociąg na linii Stanisławów – Woronienka. Byliśmy wówczas wytrzymali na brak snu w nocy, pozostawiając więc pakunki w przechowalni wyruszyliśmy na 4-godzinną przechadzkę po Stanisławowie, gdyż w początkach czerwca było już o tej porze zupełnie widno. Zwiedzaliśmy co się dało i zjedliśmy obfite śniadanie w głównej kawiarni Stanisławowa, która była otwarta, podobnie jak główna kawiarnia we Lwowie, przez całą dobę. Wyjeżdżając o 7 rano ze Stanisławowa, dopiero w porze obiadu przekroczyliśmy granicę austriacko-węgierską w najdłuższym w b. Galicji tunelu pod Woronienką. Za tunelem, już po stronie węgierskiej głównego pasma Karpat, zobaczyliśmy piękne lasy liściaste, podczas gdy po stronie północnej rosną lasy świerkowe. W dużych łukach schodził tor kolejowy widną z góry doliną Cisy, głównej rzeki węgierskiej, płynącej ku Dunajowi. Końcową stacją graniczną była zwana po huculsku Jasina; nazwę tę przyjęła stacja dopiero w okresie rządów czeskich. Natomiast za czasów węgierskich nazywała się Korosmezo (!). Leżała w górnej części zamieszkałej przez Hucułów i Rumunów Komitatu Marmaroskiego, w którym mieszkali bardzo nieliczni Węgrzy.\nTutaj był kres naszej podróży. Pociąg galicyjski nie szedł dalej, wracał po krótkim postoju do Stanisławowa. Kto jechał dalej na Węgry, musiał zmieniać pociąg, ale już z węgierską obsługą kolejową i z wyłącznie węgierskimi napisami. To samo miało miejsce na stacji kolejowej. Chociaż była to stacja graniczna, napisy były wyłącznie węgierskie. W restauracji kolejowej był wyłącznie węgierski spis potraw. Ja jeden rozumiałem piąte przez dziesiąte język węgierski z poprzednich pobytów po węgierskiej stronie Tatr. Z kelnerami węgierskimi ani po polsku, ani po ukraińsku, ani po niemiecku nie można było się rozmówić. Raczej na migi zamawialiśmy potrawy ze spisu węgierskiego.\nOkoło godziny drugiej po południu byliśmy gotowi do wymarszu w góry, gdyż stacja Jasina leżała tuż u stóp Czarnohory, w pięknej kotlinie otoczonej dookoła górami na poziomie około 900 m. Ponieważ najbliższy stąd szczyt Czarnohory, Pietros (2020), leżał w odległości 7 km na południe, ze wzniesieniem ponad poziom stacji 1100 m, to jest mniej więcej tyle, ile Czerwone Wierchy wznoszą się nad stacją w Kuźnicach, obliczyłem, że na osiągnięcie tego szczytu trzeba będzie wysiłku 19 km, a licząc 15 min na jeden kilometr i dodając trochę czasu na odpoczynki, trzeba zużyć około siedmiu godzin na marsz. Wobec tego na szczycie staniemy o godz. 9 wieczorem, kiedy będzie się zmierzchać. Ale niestety moi uczestnicy nie posiadali zupełnie umiejętności obliczania odległości dystansów górskich. Wydawało im się, gdy wyszliśmy z budynku stacyjnego, że szczyt Pietros jest tuż, niemal jak Gubałówka w Zakopanem, i że nie będziemy potrzebowali nawet jednej godziny, aby się na niego dostać. Toteż do mojej zapowiedzi, że na Pietros będziemy szli siedem godzin, odnieśli się wręcz z głośnym śmiechem. Ci w kierpcach i kaloszach ślizgali się jak na łyżwach. Ci z walizkami coraz bardziej nerwowo zaczęli je przekładać z ręki do ręki. Wreszcie po 45 minutach marszu, widząc, że są już potężnie zmęczeni, zarządziłem 5 minut odpoczynku, w czasie którego udzielałem wyjaśnień. Na to jeden z tych, którzy obiecywali mi, że za godzinę będziemy na Pietrosie, odezwał się: Idziemy już 45 minut, a Pietros nie zbliżył się jeszcze ani o włos. Powiedziałem mu: Za drugą godzinę będzie tak samo. Tu już nie oponowali, gdyż wiedzieli, że nie mają racji. Rzeczywiście, za drugą godzinę znowu zarządziliśmy odpoczynek i krótką dyskusję.\nZbliżyliśmy się pod grzbiet Łopusznej, o której wiedziałem, że jest moczarowaty, gdyż sam grzbiet jest płaski, woda deszczowa nie ma odpływu i z tego powodu grzbietowa droga prowadzi przez tereny bardzo błotniste. Tu po raz pierwszy uśmiałem się na całe gardło. Jeden z kolegów, Kaliszanin, student architektury, Murzykowski zabrał wysokie kalosze. Gdy wlazł w nich do bagna, wylazł bez kaloszy, które zostały w bagnie. Trzeba było po łokcie zanurzać ręce w błoto, aby je wydostać w stanie nie nadającym się do użytku. Więc nosił je nadal na nogach, aby trochę przeschły. Naturalnie szkoda mówić, jak wyglądały po przejściu tego odcinka kierpce z cienkiej skórki albo płytkie buciki po kostki, podczas gdy błoto sięgało do połowy łydek. Natomiast wprost tryumfalnym wzrokiem patrzyli na nas koledzy, którzy mieli juchtowe buty z cholewami. Oni triumfowali.\nNa dalszej drodze tego dnia już większych przygód nie było, bo wyszliśmy ze zbocza Łopusznej na tereny suche i doszliśmy do dużej połoniny przed Pietrosem. Tu postanowiłem przenocować, korzystając z pustych szałasów, do których jeszcze nie przyszli Huculi z bydłem. Na połoninie zobaczyliśmy pierwszą plamę śniegu. Panował chłód przejmujący. Gdyby tu byli Huculi, byłbym się może zdecydował maszerować dalej, ale w tych warunkach, wiedząc, że mam towarzyszy źle wyekwipowanych i że dużo czasu zabierze nam ścielenie gałęzi jedliny w szałasach, pełnych jeszcze wilgoci, rozpalanie ognisk, przygotowywanie wieczerzy i noclegu, już o godzinie 6, kiedy mieliśmy jeszcze przed sobą 3 godziny widne, zarządziłem przygotowanie noclegu i gotowanie kolacji.\nI tutaj ujawniły się rażące braki w ekwipunku. Wprawdzie na razie nie brakowało prowiantu, ale koledzy mieli doskonałe apetyty wzmocnione marszem w zimnym powietrzu górskim. Już od razu musiałem pewne ograniczenia wprowadzić w konsumpcji chleba. Poza tym okazało się, że byli i tacy, którzy mimo moich poleceń na zebraniu informacyjnym, nie zabrali kubków blaszanych czy menażek aluminiowych, ale szklanki lub filiżanki porcelanowe, które zdążyli powybijać na tej krótkiej czterogodzinnej trasie.\nW każdym razie było już ciemno, gdy w 2 czy 3 szałasach, które zajmowaliśmy na nocleg i które obficie wymościliśmy jedliną, zapanowała cisza. Ponieważ niektórzy twierdzili, że nie będą mogli spać przy ognisku, gdyż dym gryzie ich w oczy, zarządziłem segregację kolegów. W dwóch szałasach, gdzie w środku paliło się ognisko, dla którego wieczorem przygotowaliśmy sporo drzewa, spali ci, którym dym nie przeszkadzał, w jednym zaś mieli spać ci, którzy nie znosili dymu i którzy nie chcieli rozpalać ogniska. Okazało się jednak, że ci ostatni nie wytrzymali zimna, którego nie docenili i musieli rozpalić ognisko, pożyczając drewno z sąsiednich szałasów, gdyż w nocy trudno było poszukiwać drew.\nNoc w początkach czerwca jest bardzo krótka, dlatego wszyscy wytrzymali ją, ale nie wszyscy potrafili spać w tych warunkach. A ponieważ noc poprzednią spędziliśmy w Stanisławowie, również bez snu, większość towarzystwa był senna, gdy o świcie zielonoświątecznej niedzieli 3 czerwca zabraliśmy się do gotowania herbaty i przygotowywania śniadania.\nPoranek był piękny, widoczność daleka, szczególnie na południowe pasmo Karpat Marmaroskich, humory dopisywały również mimo zmęczenia i senności. Tutaj już, rozpakowując wieczorem manatki i rozmaitego typu bagaże, koledzy zrozumieli, że miałem rację, radząc im zabranie ze sobą nie papierowych tobołków ani robionych z koców, lecz plecaki. Także wszyscy trzej amatorzy waliz oświadczyli, że już ich ręce dobrze bolą i ze strachem patrzyli na długą siedmiokilometrową i głęboką przełęcz, oddzielającą Pietros od największego szczytu Czarnohory, a mianowicie Howerli, którego pięknie zarysowany stożkowaty wierzchołek dominował nad całą okolicą ku wschodowi.\nWidząc, że nie wszystkim dopisuje duch bojowy jak we Lwowie, zawiadomiłem, że jednak musimy razem dojść z Pietrosa na Howerlę jeszcze po terenie czysto węgierskim. Poinformowałem również, że z Howerli będzie można zejść na północ do schroniska na Zroślaku, a stąd kolejką leśną, która kursuje trzy razy dziennie do tartaku w Worochcie, zjechać tam i wrócić do Lwowa.\nNie wiedziałem, że największe przejścia czekają nas dopiero w 3 i 4 dniu wycieczki.\nNastępnego dnia zrobiliśmy długą turę i tym samym, przy złym ekwipunku, dość męczącą. Dzień był jednak pogodny, z dobrą widocznością. Szliśmy samym grzbietem, terenem trawiastym i suchym.\nZe szczytu Pietrosa (2020 m), który jest trzecim co do wielkości szczytem Czarnohory, delektowaliśmy się wspaniałym widokiem na Gorgany od strony północno-zachodniej z Bliźnicą i Świdrowcem na zachód, Karpatami Marmaroskimi na południe i ledwie widocznymi stąd na południowym wschodzie Alpami Rodniańskimi oraz Beskidami Huculskimi na północy i na wschodzie. Przejście bardzo długiej i głębokiej przełęczy między Pietrosem a Howerlą (2058 m) zabrało nam kilka godzin. Była to najbardziej nieudana, chociaż bardzo widowiskowa partia tego dnia.\nNa Howerli stanęliśmy około południa i tutaj urządziliśmy odpoczynek obiadowy. Herbaty nie można było gotować z powodu braku wody i drewna, a więc poprzestaliśmy na jedzeniu suchego prowiantu. Tutaj pożegnali nas trzej posiadacze waliz, którzy zeszli w dół kolo wodospadu Prutu do schroniska na Zaroślaku, doskonale widocznego ze szczytu, i wieczorem byli już w Worochcie. Natomiast reszta towarzystwa, około 25 osób, ruszyła dalej ku wschodowi, przechodząc przez Breskuł i Turkuł ze stromym, piramidalnym wierzchołkiem skalistym, wznoszącym się od małego jeziorka w przełęczy na szczycie Szpyci. Pod Turkułem wydarzyła się dość zabawna przygoda. Poniżej szczytu, ku wschodowi, ciągnęło się długie pole twardego śniegu. Miałem mocne buty z obcasami podkutymi gwoździami i tęgą mocną ciupagę zakopiańską ze stalowym ostrzem, co razem znakomicie kwalifikowało mnie do zjechania po niezbyt stromym śniegu w dół. Toteż siadłem, mając przed sobą nogi zgięte w kolanach, aby móc obcasami kierować i hamować przy zjeżdżaniu w dół po śniegu. Ciupagę wsadziłem między nogi i powoli, bez żadnego niebezpieczeństwa, zacząłem zjeżdżać w dół.\nSztuki zjeżdżania po zaspach śniegowych nauczyłem się zresztą w Tatrach. Tuż obok mnie stal student politechniki, łodzianin, kol. Hirschel. Kolegę tego bardzo lubiłem, gdyż był dowcipny. Wszyscy przypatrywali się zatem, jak on pojedzie po śniegu. Zapomniał jednak, a ja nie ostrzegłem go w porę, że aby zjechać po śniegu, trzeba mieć podkute buty i obcasy z gwoździami. On zaś miał tylko owe wspomniane kierpce z cienkiej skóry za 90 grajcarów, nienadające się do kierowania piętami przy zjeżdżaniu po śniegu. Toteż szybko przeleciał głową naprzód i jechał w dół wśród wielkiej wrzawy w niezbyt co prawda dużym pędzie, gdyż śnieżne zbocze nie było strome. W każdym razie wjechał w bagno poniżej śniegu, do którego zlewała się zimna woda z zaspy śniegowej. Tam skąpał się jak należy. Wstał z czarną głową, z której lała się obficie czarna maź. Przyzwyczailiśmy się do tego, że kol. Hirschel zawsze robił kawały. Sądziliśmy więc, że to jeszcze jeden kawał więcej i śmialiśmy się. Tymczasem on nie posiadał się z gniewu, że zamiast udzielić mu pomocy, pękamy ze śmiechu; nie widział bowiem w lustrze jak wygląda. W każdym razie ta przygoda była ostrzeżeniem dla pozostałych, niedoświadczonych w jeździe po śniegu. Woleli już iść, niż wpaść w błoto. Musieliśmy co najmniej kwadrans odczekać, by kol. Hirschel doprowadził się do jakiego takiego wyglądu.\nNa szczycie Szpyci stanęliśmy dopiero o zachodzie słońca z tego powodu, że korzystając z wody zagotowaliśmy sobie obiad przy ognisku. Już o szarówce zeszliśmy dość stromym zboczem do kotła polodowcowego, położonego między Szpyciami a Munczelem, gdzie widzieliśmy z góry kilka szałasów jeszcze nieobjętych przez Hucułów, które upatrzyłem sobie jako punkt noclegowy. Na zboczach wśród kosówki widziałem pojedyncze limby, które na Czarnohorze są wielką osobliwością, natomiast w Gorganach było ich dawniej bardzo dużo.\nOd razu po zejściu do kotliny poleciłem podzielić się na trzy grupy i zabrać się, póki jeszcze było szaro, do przygotowywania pościeli z jedliny lub kosodrzewiny (ale nie z limby) oraz do przygotowania kolacji. Wszyscy rozpakowali swoje manatki, które były zupełnie suche. Kolacja była z herbatą ugotowaną we wszystkich kotlinkach, natomiast nocleg nieświetny, bo w większości szałasów były jeszcze zaspy zimowego śniegu, który pod wpływem wiosennych podmuchów zmienił się w brudny, poczerniały lód. Żeby się przed nim uchronić, kładliśmy na wierzch sporo jedliny, a tu i ówdzie deski. Nocleg ten nie był zbyt wytworny, ale po zmęczeniu całodziennym długim marszem przez Pietrosa, Howerlę i Szpyci wydawał się doskonały.\nRano wstaliśmy około 5, przeznaczając 2 godziny na gotowanie i jedzenie śniadania. Pogoda była pochmurna, ale bezdeszczowa, wszystkie szczyty dookoła widoczne. Nic więc szczególnego się nie zapowiadało. Był to drugi dzień Zielonych Świątek, poniedziałek 4 czerwca, okres kiedy zazwyczaj trwają upały poprzedzające nadejście świętojańskich słot i chłodów, które najczęściej w naszym klimacie – jako stwierdziłem na własnej skórze – zaczynają się na św. Medarda, patrona słoty, którego święto obchodzimy 8 czerwca. Liczyłem więc, że mamy jeszcze 4 dni pogody i dopiero po powrocie do Lwowa, na Medarda – jak prawie corocznie – rozpoczną się deszcze. Ale, niestety, przeliczyłem się.\nCoraz więcej kolegów, którzy nie mieli plecaków, ale rozmaitego rodzaju manatki, przychodziło do mnie i żałowało, że nie dało się namówić na nabycie plecaka i peleryny gumowej, zamiast zabierać bardzo niewygodny do transportu koc, noszony na czymś w rodzaju szelek ze szpagatu. Jak bardzo takie pakunki, owinięte w prześcieradła, worki, koce, gruby papier są niepraktyczne, mogli się na własnej skórze przekonać już za kilka godzin. Wieczorem tego dnia byli już aż zanadto doświadczonymi praktykami.\nDolina pod Szpyciami leży na poziomie około 1500 m, szczyt Munczela ma wysokość 2002 m i zarośnięty jest dużymi drzewami, co powoduje, że jest raczej podobny do szczytów Gorgan niż Czarnohory, które są przeważnie trawiaste. Przyszliśmy na niego mniej więcej w 2 godziny od wymarszu z szałasów noclegowych, tj około 9 godziny. Gdy weszliśmy na szczyt, była jeszcze widoczność, co prawda nie nadzwyczajna. Oziębiło się znacznie, ręce grabiały z zimna. Po szczytach Gorgan, Czarnohory, Alp Rodniańskich i Karpat Marmaroskich, które stąd normalnie widać bardzo dobrze, snuły się podejrzane mgły. Od północnego zachodu, tj. od strony Worochty i Gorgan, zaczął wiać silny, przenikliwy wicher, który zmusił nas do okrycia się, nie zawsze odpowiedniego dla gór. Byli tacy, którzy zabrali długie płaszcze, jedni gumowe, drudzy letnie, inni zimowe, krępujące swobodę ruchów. Ja miałem serdak. Gdy był zapięty, grzał piersi i plecy, co najważniejsze, a dla ochrony przed wichrem wdziałem na siebie dwie peleryny: lodenową dla ciepła i gumową z batystu Billrotha na wypadek deszczu. Widziałem bowiem, że w dali od strony Gorgan krajobraz się już tak zamglił, że spodziewać się należało stamtąd lada chwila deszczu. Planowałem pójść po dniu grzbietem Czarnohory z Munczela na ostatni od wschodu szczyt Pop Iwan, z którego następnie miałem zamiar zejść ku grzbietowi, gdzieś w dolinę Czeremoszu na nocleg do Żabiego, gdzie w przysiółku Słupecka istniało schronisko Oddziału Czarnohorskiego TT, i po noclegu tamże w 4 dniu wycieczki przejść 35 km po lichej bardzo błotnistej drodze z Żabiego do Worochty, stamtąd zaś wrócić koleją do Lwowa.\nNiestety fatalna pogoda całkowicie pokrzyżowała te plany. Jeszcze gdy bawiliśmy na szczycie Munczela, ok. 10 rano zaczął padać drobny deszcz, który szybko zmienił się w deszcz ze śniegiem, a w jakieś 15 minut później – śnieg pędzony wichurą z północy. Śnieg był o tyle mniej przykry od deszczu, że nie przemoczył zbytnio uczestników wycieczki, którzy nie mieli okryć gumowych, ale wykluczał możność pójścia pod wiatr, bo zalepiał oczy. W dodatku teren, spadający dość stromo w dół, stał się śliski, zmuszając do bardzo ostrożnego schodzenia. W rejonie górnym śnieg był jeszcze suchy, ale jakieś 100 m poniżej szczytu zmienił się w nasiąkłą wodą papkę, przemaczając doszczętnie obuwie, bez względu na jego solidność. Nie było mowy, żebyśmy mogli iść pod wiatr z oczyma zalepionymi śnieżycą. Jedyny kierunek, jaki mogliśmy wybrać, to było schodzenie w kierunku południowym na stronę węgierską Czarnohory, w dorzecze Cisy, która jednym ze źródłowych potoków wypływała właśnie w okolicy Popa Iwana.\nNie mając innego wyboru, zarządziłem marsz w kierunku południowym, orientując się według kompasu. Gdyby nie śnieżyca i mgła, które odległość naszego widzenia ograniczały do 5 m (tak że zarządziłem, abyśmy trzymali się jeden drugiego w obawie przed zgubieniem się), byłbym wybrał drogę grzbietową, schodząc do klauzy Balzatul. Bylibyśmy zeszli względnie wygodnie. Niestety we mgle zniknęły w ciągu 15 minut, z powodu śnieżycy, wszelkie ślady ścieżki. Szliśmy – aby w dół! Po zejściu ok. 300 m, czyli na poziomie jakiś 1700 m, gdzie była już kosówka, znaleźliśmy się w dolinie rwącego potoku, przy którym co prawda ścieżki nie było, ale wskazywał on kierunek drogi.\nWiedziałem z mapy, bo sam tam jeszcze nigdy nie byłem, że najbliższym osiedlem ludzkim w tej dolinie, na południe od Munczela, jest klauza Balzatul, na poziomie ok. 1250 m, w dolinie Czarnej Cisy, poniżej szczytu Popa Iwana, drugiego co do wysokości na Czarnohorze, który ma 2026 m, a do którego już wskutek śnieżycy nie mogliśmy dojść. Sytuacja była nieprzyjemna. O ile na 2000 m, tj na szczycie Munczela, na 1900 m, gdzie kończyły się połoniny szczytowe, a zaczynała kosodrzewina, na 1800 m, gdzie kosodrzewina stawała się coraz gęstsza – padał suchy śnieg, pędzony wiatrem, o tyle poniżej śnieg był mokry, lepki, przy temperaturze +1 do +2 stopnie, a wreszcie na wysokości 1700 m stał się obrzydliwą mokrą papką. Tutaj zarządziłem marsz w tempie zwolnionym, bez względu na to, że przedłużało to drogę w tych bardzo nieprzyjemnych warunkach. Liczyliśmy w każdym razie na to, że wkrótce wejdziemy do lasu, który na Czarnohorze sięga ok. 1600 m, i ten da nam pewną ochronę przed wichrem.\nI rzeczywiście, mniej więcej na poziomie 1600 m pojawiły się małe, ale gęste krzaki, poniżej większe drzewa, a jeszcze niżej olbrzymie świerki. Cały teren nabrał charakteru puszczy wschodniokarpackiej, z olbrzymimi świerkami białymi od śniegu, który zresztą mokry zsuwał się od czasu do czasu z obwisłych gałęzi na naszą gromadkę, posuwającą się powoli. O ile możliwości trzymaliśmy się jak najbliżej potoku, nie wiedząc zresztą, czy to jest Czarnocica czy jakiś jej dopływ. Potok wpadał nieustannie w wodospady, niebyt wysokie, 1–2 m, ale w tych warunkach utrzymanie jakiejś ścieżki dla bydła nie było możliwe. W dodatku równolegle do potoku leżały powalone grube pnie świerków i sterczące z nich gałęzie utrudniały marsz, zmuszając często do przechodzenia z brzegu na brzeg.\nZeszliśmy tak na poziom ok. 1500 m i śnieg ustał już całkowicie, padał tylko deszcz, ale deszcz rzęsisty, tzw. majowy. Byliśmy tak mokrzy, że niewiele ryzykowaliśmy idąc po tym deszczu, bo już więcej zmoknąć nie mogliśmy. Ruch, mimo bardzo zimnej temperatury, utrzymywał w naszym organizmie ciepło, tak że niektórzy narzekali nawet, idąc w pelerynach i kapiszonach na głowie, że są spoceni z gorąca i wolą moknąć, niż się pocić. Byli w towarzystwie turyści doświadczeni. Ci uważali to zejście za jedną przygodę górską więcej i nie spodziewali się żadnych ujemnych z niej skutków dla zdrowia. Inni, nowicjusze, którzy okryli się kocami, niedającymi zresztą ochrony przed deszczem, wyrzucili prowiant opakowany tymi kocami jeszcze na Munczelu, pozbawiając się prowiantu na dwa końcowe dni wycieczki.\nOd tego mniej więcej miejsca dolina stawała się coraz szersza, drzewa coraz większe i grubsze, a wreszcie na jednym brzegu pojawiło się coś w rodzaju drogi jezdnej i nie było już powalonych pni z mokrymi gałęziami, przez które musieliśmy z wielkim trudem przeciskać się wśród ulewy. Zapewniłem więc towarzyszy wycieczki, iż niedługo zobaczymy jakąś gajówkę albo samą klauzę Balzatul. Dla objaśnienia dodam, że klauzy były urządzeniem archaicznym, które po galicyjskiej stronie urządzali Austriacy, a po węgierskiej Węgrzy – dla ułatwienia spławiania drzewa. Polegały one na tym, że w poprzek głównych dolin górskich potoków robiono wysokie zapory drewniane, zbudowane przez uzdolnionych w tej dziedzinie cieśli, które spiętrzały i zatrzymywały wodę z tych potoków na głębokość do 30 m i na długość do 0,5 km. Mniej więcej dwa razy na tydzień podnoszono zaporę klauzy i puszczano wodę, która z szumem spływała w dół, porywając za sobą tratwy zbite w poprzednich dniach przez Hucułów bądź Rumunów. W ciągu 3 do 4 godzin woda w całości wypływała z klauzy. Jeżeli jednak – co się często zdarzało na Białym Czeremoszu – tratwy nie zdążyły przez ten czas spłynąć do miejsca, gdzie kończył się spływ wody, a zaczynał transport kolejowy, mówiono wtedy, że „woda uciekła” i trzeba było czekać kilka dni na ponowne puszczenie wody z klauzy.\nNa niektórych rzekach, zwłaszcza na Czeremoszu i Cisie, korzystano przez długie lata z jazdy tratwami jako atrakcji turystycznej, która dawała o wiele więcej emocji niż jazda łodziami przez Pieniny, chociaż nie wśród tak pięknej okolicy. Przy takiej klauzie stał zawsze dom dla dozorcy, gdzie zatrzymywali się także Huculi zatrudniani przy spławie tratwy oraz często przebywali leśniczowie, właściciele albo dyrektorzy tartaków i różni dygnitarze na polowania, dla których zazwyczaj w klauzie istniały pokoje gościnne, a przynajmniej łóżka. Dla reszty były drewniane tapczany z jedliną jako posłaniem. W każdym razie w klauzie nocowało się wygodnie i można było zjeść wegeteriańską kolację lub obiad złożony najczęściej z gotowanej kaszy kukurydzianej, tzw. kułeszy, i kwaśnego mleka po huculsku.\nNiezmiernie się ucieszyłem, gdy po jakichś 5 godzinach marszu w ulewie i w bardzo nieprzyjemnych warunkach wreszcie, wśród świerków w dolinie, pojawiło się dosyć duże jezioro i domyśliłem się, że to klauza Balzatul, bo innej w tej okolicy nie było. Buty miałem mokre jak flaki, spodnie do kolan również, ale górna część korpusu była sucha, co najwyżej przepocona, bo szedłem z plecakiem w dwu pelerynach. Moim butom, roboty Guziaka z Zakopanego, ta piekielna droga nic nie zaszkodziła, ale koledzy, którzy zabrali słabe buty, przyszli już prawie na bosaka, o ile nie mieli w plecaku jakiegoś obuwia rezerwowego.\nZaraz u wejścia do klauzy zapytałem:\n– Mołoko majte?\n– Fajno! – odpowiedziałem. – A kułesza bude?\n– Bude! – odpowiedział Hucuł\n– Fajno! – wyraziłem naszą radość.\nJednym słowem powitano nas gościnnie. A ja z miejsca zapewniłem: Budemo wsio płatyty! – aby zarządca klauzy nie myślał, że w 25 osób chcemy bezpłatnej gościny i pożywienia. Twarz mu się zaraz rozjaśniła tym bardziej, że idąc za radą doświadczeńszych ode mnie bywalców Karpat Wschodnich zabrałem kilka paczek najtańszego galicyjskiego tytoniu do fajki i po zdjęciu plecaka poczęstowałem nim i zarządcę klauzy, i Hucułkę posługującą (bo tam kobiety także z zapałem paliły fajki). Oczy im się zaświeciły z radości, tym bardziej, że po stronie węgierskiej tytoń galicyjski uchodził za specjał. Zaraz też zaczęli się krzątać z przygotowaniem obiadu, gotując ogromny garnek kuleszy i wnosząc sagany z zimnym kwaśnym mlekiem. Masła też nie pożałowali i wkrótce wszyscy pokrzepiliśmy się znakomitym obiadem, pościągawszy mokre ubrania, które suszono dookoła wielkiego pieca, w którym pieczono chleb, a raczej placki owsiane. O dalszym marszu nie było mowy. Zostaliśmy tu na noc, aby się ogrzać, najeść i wysuszyć.\nByłem ostrożny i gdy spostrzegłem, że Hucułka ma zamiar suszyć buty w piecu po wyjęciu chleba, własne przezornie schowałem, chociaż były mokre, pod jedlinę, na której trzymałem głowę.\nOdsunąłem blaszkę zakrywającą wnętrze pieca i w świetle pełnego dnia, który zawitał tymczasem jako dzień mglisty i deszczowy, omal nie parsknąłem śmiechem. Z pieca bowiem wyjrzało ku mnie 12 krokodylich paszcz, rozdziawionych szeroko i nabitych w szwach drobnymi zębami. To były buty uczestników wycieczki, którzy byli tak nieostrożni, że pozwolili Hucułce wstawić je do pieca. Zeschły się one tak dokumentnie, że nie mogło być mowy o ich włożeniu na nogi, gdyż wprawdzie pozwoliły się wdziać, ale cała stopa wyglądała przez nie a podeszwa była zwinięta w rulon ku dołowi.\nCzylczyn, na pierwszym planie szałas. Fot. Białkiewicz, 1939\nByło nas wtedy ze 25 osób, z tego buty ocaliło tylko 5, chowając je przed wsadzeniem do pieca. Mieliśmy buty co prawda zupełnie mokre, ale dające się włożyć na nogi. Nie było i tak szans na ich wysuszenie, bo deszcz padał w dalszym ciągu, a droga górska – jak pamiętają wszyscy, którzy tamtędy jeździli tzw. szosą z Worochty do Żabiego – to była po prostu topiel błotna. Ten marsz po błocie i w deszczu zabrał nam około 11 godzin.\nKol. Mejer, obchodząc klauzę dookoła, zauważył w pewnym miejscu skład gontów do naprawy dachu. Wpadł zatem na genialny pomysł, żeby ci, którzy stracili buty, wdziali na nogi skarpetki pościągane od wszystkich, którzy mieli je w rezerwie, a jako podeszew użyli gontów o ściętych owalnie rogach. Idea ta przypadła wszystkim do gustu, ale praktyka stwierdziła, ze chodzenie na gontach po błocie nie jest praktyczne. Podeszwa, przywiązana szpagatem do podbicia nogi, była sztywna, nie zginała się, co powodowało obcieranie nóg. Poza tym gonty nie chroniły nóg od wilgoci i błota. Jednak uczestnicy wycieczki, w miarę posiadania miejsc w plecakach, zabrali z klauzy tyle gontów, ile się zmieściło. Również po drodze, nie krępując się zbytnio, zabierali gonty z wiosek huculskich, które mijaliśmy, a szczególnie z ogromnej wsi Bogdan, położonej już w dolnej części klauzy.\nZ Bogdanu do przystanku Tisza-Kocs (!) było już tylko 10 km. Około godz. 5 po południu doszliśmy do stacji kolejowej, rozpocząwszy marsz o godz. 7 rano, czyli maszerowaliśmy przez 10 godzin, robiąc przeciętnie po 4 km na godzinę. Deszcz padał jeszcze, gdy doszliśmy do stacji kolejowej. Szczęśliwym zbiegiem okoliczności wkrótce nadszedł przed wieczorem pociąg do granicy galicyjskiej w Woronience, na który przesiedliśmy się na stacji granicznej Korosmezo (!).\nGdy pociąg nadjechał i zobaczono naszą gromadkę z plecakami, kociołkami do herbaty, kosturami w ręku, w podartych butach, obwiązanych szpagatem albo zgoła na gontach, nogami odzianymi w zabłocone skarpety, konduktorzy uznali, że jesteśmy gromadką jakichś obszarpańców, którzy chcą użyć jazdy koleją bez biletów. Chociaż wtedy konduktorzy węgierscy nigdy po ukraińsku nie mówili, udając, że tego języka nie rozumieją, tym razem konduktor zanim wpuścił nas do pociągu, rzucił nam gromkie pytanie: A byłety majte? (Czy macie bilety?) – Oczewidno (Naturalnie) – odpowiedziałem i pokazaliśmy bilety kupione przed chwilą w kasie. Kolejarze w restauracji kolejowej, którzy nas pamiętali sprzed 4 dni, gdyż jedliśmy tam obiad w drodze na Czarnohorę, także dziwili się naszemu katastrofalnemu stanowi i kompletnemu zniszczeniu obuwia, ale w końcu podano nam obiad, tylko nie w restauracji klasy I albo II, lecz III, bojąc się o zabłocenie posadzek. Konduktorzy w pociągu galicyjskim wiedzieli, że jesteśmy turystami i ryczeli ze śmiechu, patrząc na skarpetki na gontach jako surogaty obuwia. Pasażerów wsiadających do pociągu uderzał nasz nędzny wygląd, a na pytania, dlaczego się nie oczyścimy, odpowiadaliśmy gromko, że nie wystarczy na to szczotki. Trzeba by zdjąć dolne części garderoby i wyprać je, aby to jako tako wyglądało. Zresztą wszyscy uznali, że nie ma sposobu, aby ze skarpetek i z gontów zrobić eleganckie obuwie.\nW Stanisławowie czekaliśmy na pociąg do Lwowa od 11 wieczór do 3 rano. Nie chciano nas wpuścić do poczekalni I ani II klasy, żebyśmy nie pobrudzili aksamitnych siedzeń, tylko pozwolono nam wejść do poczekalni klasy III z drewnianymi ławkami. O 9 rano przyjechaliśmy do Lwowa i tramwajem pojechaliśmy do oddalonego kilka km miasta. Porozumieliśmy się poprzednio, że razem pojedziemy do centrum Lwowa na tzw. Wały Hetmańskie, aby w Kawiarni Wiedeńskiej zjeść wspólne pożegnalne śniadanie, a następnie jeszcze na pamiątkę sfotografować się w tych bandyckich kostiumach, w jakich wróciliśmy z Czarnohory. Nie chcieliśmy daleko szukać fotografa ani zachodzić do mających tutaj swoje salony przyjęć najlepszych fotografów lwowskich, jak Trzecieski przy ul. 3 Maja i inni, udaliśmy się więc do skromnego atelier fotograficznego pewnego fotografa przy ul. Jagiellońskiej. Gdy weszliśmy już wszyscy, fotograf zaczął nas błagać o życie, bo był pewny, że to napad bandytów-dezerterów z armii rosyjskiej. Oświadczyłem mu zatem uroczyście, że darujemy mu życie i jeszcze dopłacimy, jeżeli zrobi nam fotografie w tych uniformach. I rzeczywiście zrobił nam zdjęcie bardzo charakterystyczne. Toteż uważam je za dowód rzeczowy wyglądu i wyekwipowania turystów z roku 1906, kiedy zaczynaliśmy naszą karierę turystyczną w AKT.\nMniej łatwowierne były eleganckie lwowianki, z którymi zetknęliśmy się w tramwaju, wracając od fotografa. Gdy wszedłem do niego jako pierwszy, usunęły się z obrzydzeniem, widząc moje zabłocone buty i spodnie. Gdy wszedł drugi, wstały, ale gdy weszli następni, krzyknęły: Uciekajmy, bo to dezerterzy z armii rosyjskiej. Jeszcze nas wszy oblezą! – i uciekły czym prędzej. Nie żałowaliśmy tego incydentu, bo tramwaj zrobił się pusty i mieliśmy go tylko dla siebie.\nMieczysław Orłowicz (1881–1959), ur. w Komarnie k. Lwowa, zam. w Warszawie. Studia prawnicze na Uniwersytecie Lwowskim, działacz na polu turystyki i krajoznawstwa. Współtwórca turystyki zespołowej i propagator sportu w Polsce. Stworzył serię monografii regionów i przewodników.


XIV wiekiem szybkiego rozwoju gospodarczego\n« Współuczestnictwo szlachty w dziedzictwie\nGrupa zamożniejszych kmieci »\nEuropa środkowo-wschodnia, a w tym Polska, przeżywała w XIV w. okres szybkiego rozwoju gospodarczego, politycznego i kulturalnego. W tym czasie kraje zachodnie (Francja, Flandria, Anglia) i południowe (Włochy, państwa półwyspu Iberyjskiego) doświadczały wielkich wstrząsów związanych z zarazą dżumy, spadkiem produkcji, wyludnieniem i licznymi wojnami. Był to okres największego rozwoju Czech, Węgier i państwa Zakonu Krzyżackiego, oraz przyspieszonej ekspansji gospodarczej i politycznej Polski i Litwy. Krzyżowanie się interesów tych państw wywoływało liczne konflikty. 65\nW XIV w. dominująca w tej części Europy stała się idea suwerennego królestwa. Jej wprowadzenie w życie było możliwe wobec równowagi sił walczących ze sobą państw oraz dzięki słabości cesarstwa, które nie mogło kusić się o narzucenie swej woli władcom środkowoeuropejskim. Polska i Węgry uznawały wprawdzie zwierzchnictwo papieskie, lecz nie naruszało to ich suwerenności. Procesy tworzenia się suwerennych królestw nie objęły wszystkich ziem ruskich. Jedynie tak zwana Ruś Zaleska, wyzwalając się stopniowo w XIV w. spod władzy Tatarów, dała początek niezależnemu państwu rosyjskiemu. Większość księstw ruskich, rozdrobnionych i wyniszczonych latami obcej dominacji, została podbita przez Litwę, Natomiast Ruś Czerwona stała się obiektem ekspansji Węgier i Polski i ostatecznie weszła w skład Królestwa Polskiego. Dało to początek dwóm wielonarodowym monarchiom – Polski i Litwy, które w końcu stulecia zawarły związek, wykraczający poza unię dynastyczną, oparty na wspólnocie interesów i trwający potem rzeczywiście ponad 400 lat.


Wypożyczalnia samochodów! - forum dyskusyjne - forum, forum wielotematyczne, forum młodzieżowe,forum ogólnotematyczne,forum zarabianie,forum nieruchomości,forum samochodowe,forum sportowe,forum zdrowie\nPostautor: iza_kolek77 » 19 cze 2018, 12:09\nDD Partner z Krakowa oferuje profesjonalny wynajem wysokiej klasy samochodów klientom indywidualnym oraz firmom zainteresowanym wynajmem długoterminowym. Do każdego zamówienia podchodzimy w sposób elastyczny, dostosowując miejsce przekazania samochodu do możliwości klientów. Oferujemy samochody osobowe o podwyższonym standardzie już od 49 złotych netto. Dla naszych klientów przygotowaliśmy wygodny system rezerwacji online, dzięki któremu wybiorą Państwo interesujący model auta, okres korzystania z wozu oraz lokalizację odbioru i zdania pojazdu.\nDD Partner Sp. Z O. O.\nMiędzynarodowy Port Lotniczy im. Jana Pawła II - Balice,\nul. Kapitana Mieczysława Medweckiego 1, 32-083 Balice.\nTelefon: +48 606 555 999 / +48 533 994 505\nStrona internetowa: www.ddpartner.com.pl\nRe: Wypożyczalnia samochodów!\nPostautor: angelika9022 » 26 cze 2018, 07:33\nBędąc w Warszawie, można skorzystać z usług wypożyczalni http://4mobility.pl/ Mają super oferty i dobre samochody, które - uwaga - wypożyczysz sobie na minuty i jest to wszystko dużo tańsze. Jak to zrobić? Wystarczy, że skorzystasz ze specjalnej aplikacji.\nPostautor: adaam » 01 lip 2018, 13:24\nMogę polecić wypożyczalnię https://ipanek.pl . Posiada ogromny wybór samochodów z możliwością dostarczenia w wybrane przez siebie miejsce oraz odstawieniu na terenie Polski. Mają mnóstwo oddziałów na terenie Polski i bardzo korzystną ofertę, a dla stałych klientów rabat.\nPostautor: drzewiasty » 13 lip 2018, 16:11\nJeśli ktoś jest z Warszawy i to pewnie wyszukuje po frazie: wynajem samochodow warszawa. Skorzystałem kiedyś i nie zawiodłem się - wszystko jak należy\nPostautor: jjusti18 » 25 lip 2018, 14:59\nWłaśnie popsuł mi się samochód, a mam niedługo wyjazd biznesowy. Nie wiem czy do tego czasu mechanicy zdążą naprawić mi auto, dlatego będę musiała gdzieś wypożyć pojazd. W internecie trafiłam na firmę http://wypozyczalnia.konrys.pl widziałam, że oferują wypożyczanie samochodów z bardzo dobrymi warunkami. Czy ktoś z was może korzystał z ich usług?\nPostautor: angelika9022 » 26 lip 2018, 22:20\nWypożycz sobie samochód tutaj http://4mobility.pl/ Jest to wypożyczalnia, którą na dzień dzisiejszy znajdziemy w Poznaniu i w Warszawie. Uważam, że warto skorzystać z ich usług ze wglądu na dobrą cenę, ponieważ car sharing nie jest drogi.\nPostautor: lesterr » 27 lip 2018, 09:50\nTak samo jak szukam dobrego hotelu i używam Google żeby znależć to tak samo jest z wypozyczalniami aut. Teraz na oferte https://carfree.pl/wypozyczalnia-samochodow-wroclaw/pl się przyglądam i niedługo jak będę we Wrocławiu to pewnie auto na caly dzien mi sie przyda nie mam jeszcze pojecia co wybiore, ale wiem, ze musze dobrą wypożyczalnię we Wrocławiu znaleźć. Kto wie, może akurat CarFree okażą się tymi u których korzystnie wynajmę auto?\nOstatnio zmieniony 27 lip 2018, 13:17 przez lesterr, łącznie zmieniany 1 raz.\nPostautor: rektus » 27 lip 2018, 11:11\nPostautor: luna12 » 27 lip 2018, 17:26\nKiedyś wypożyczałam Seata w Panku. Auto było zadbane i widać, że z tych nowszych. Podejście do klienta jest super. Wszystko przebiegło bezproblemowo, zgodnie z umową\nPostautor: kmyk1 » 30 lip 2018, 20:59\nKorzystacie z takich wypozyczanych samochodow?\nznacie jakąś dobrą wypożyczalnie samochodów w Gdańsku?\nPostautor: Kasiaaa » 01 sie 2018, 15:33\nW Polsce znajdziemy wiele sprawdzonych i konkretnych wypożyczalni samochodów, jedna z takich są oni https://www.sixt.pl Znam osobiscie kilka osób, które korzystały z ich usług i bardzo sobie chwalą samochody jak i uproszczone formalności, które trzeba załatwić. Mobilność to bezpieczeństwo oraz komfort podróżowania.\nPostautor: piekna101 » 16 sie 2018, 14:36\nPanek to ogólnopolska wypożyczalnia. Mają wiele oddziałów i często korzystam z ich usług. Profesjonalna firma, którą mogę polecić.\nPostautor: ewelina8393 » 20 wrz 2018, 23:18\nPodpinając się do tematu polecę Wam wypożyczalnię w Poznaniu. Zostawiam link, gdyby ktoś chciał skorzystać http://4mobility.pl/ Jest to niestandardowa wypożyczalnia, ponieważ jako jedyna posiada usługę car sharing. Jest to podobno usługa znana już w innych krajach, ale u nas jest wciąż mało popularna.\nPostautor: rozaluksemburg » 12 mar 2019, 13:44\nZ kolei ja w kwestii wynajmu samochodu znam świetne miejsce w Warszawie. Żeby tylko nie było niejasności, mówię tutaj o wypożyczeniu samochodu wysokiej klasy, czyli czegoś pokroju BMW albo Mercedesa. Wszelkie szczegóły można znaleźć tutaj, jeżeli kogoś to zaintrygowało: https://www.autoreduta.pl/wynajem-aut-warszawa. Dowiedziałam się o tej usłudze stąd, że korzystam z ich usług serwisowania Mercedesa, więc przy okazji natknęłam się i na inne usługi, które posiadają w swojej ofercie .


Felgi Stalowe – Wygodny zakup felg w opony-outlet.pl\nOutlet Home > Stalowe felgi\nTutaj znajdziecie Państwo felgi stalowe do wszystkich popularnych samochodów osobowych, SUV-ów, terenowych oraz dostawczych.\nCzas dostawy wynosi około 2-4 dni robocze. W przypadku opóźnienia w dostawie, bezzwłocznie poinformujemy o tym fakcie.\nKonfigurator kompletnych kół\nProszę wybrać markę samochodu\nWybierz Alfa Romeo Audi BMW Chevrolet Chrysler Citroen Dacia Daewoo Daihatsu Dodge Fiat Ford General Motors Honda Hyundai IBC Isuzu Jaguar Jeep Kia Lada Lancia Land Rover Lexus MAN MCC-Smart Mazda Mercedes Benz Mitsubishi Nissan Opel Peugeot Proton Renault Rover Saab Seat Skoda Ssangyong Subaru Suzuki Toyota VW Volvo\nFelgi stalowe – wady i zalety\nObecnie na drogach można spotkać samochody zarówno jak z alufelgami, tak i felgami stalowymi. Każdy kierowca staje przed dylematem jakie obręcze wybrać - stalowe czy ze stopów lekkich? A zatem jakie są wady i zalety felgi stalowej?\nCześć kierowców wybiera felgi stalowe ze względu na ich niższą i bardziej dostępną cenę. Inni ceną sobie praktyczność - taka felga jest łatwiejsza do mycia i w eksploatacji, jest bardziej odporna na różne zarysowania. A gdy takie zarysowania już się pojawią, felgi stalowe nie tracą swojej odporności na uszkodzenia. Z czasem na feldze pojawia się warstwa rdzy, którą łatwo można usunąć nawet szczotką , a felgę pomalować na dowolny kolor.\nWadą i jednocześnie zaletą felgi stalowej jest ich waga, która jest 2-3 krotnie większą , niż waga felgi aluminiowej. Cięższa waga spowalnia samochód, a jazda traci dynamiczny charakter. Latem taka jazda przynosi mniej przyjemności, natomiast zimą ta cecha felg staje się ich zaletą. Stalowa felga mocniej dociska oponę do zaśnieżonej powierzchni i jeździmy bezpieczniej. Kolejną zaletą felgi jest to, ze stalowe felgi jest trudniej uszkodzić.\nWadą felg stalowych jest ich prymitywny wygląd zewnętrzny, który rzadko jest estetyczny i praktycznie nie współgra z nowoczesną stylistyką samochodu. Rozwiązaniem może być zakup kołpaków samochodowych, które zniwelują tą niedoskonałość. A zatem każdy rodzaj felgi ma swoje wady i zalety. Jaki typ najlepiej wybrać? Ostateczna decyzja należy do …kierowcy pojazdu, jego preferencji i budżetu.\nParametry felg stalowych\nObecnie producenci głównie proponują felgi samochodowe, średnica których nie przekracza 16 cali. W ofercie tylko nielicznych producentów możemy znaleźć jak 17-calowe felgi stalowe, tak i 18-calowe felgi. Felgi samochodowe z dużą średnicą sporo ważą i system hamowania wielu aut może nie poradzić z tak dużym stalowym kołem.\nWarto też zaznaczyć, iż parametry felgi stalowej różnią się od paramentów alufelgi. W przypadku felgi aluminiowej możemy dowolnie dobierać wzór, kolorystykę oraz zmieniać średnicę. Natomiast felga stalowa musi spełnić określone techniczne parametry.\nW trosce o wygodę naszych klientów, opracowaliśmy konfigurator za pomocą którego Państwo w łatwy sposób dokonają wyboru odpowiedniego produktu w sklepie opony-outlet.pl Uwzględniając markę i model samochodu, konfigurator wybierze i zaproponuje odpowiednie felgi samochodowe w różnych półkach cenowych.\nW ofercie sklepu internetowego opony-outlet.pl Państwo znajdą felgi samochodowe stalowe do wszystkich popularnych samochodów osobowych, SUV-ów, terenowych oraz dostawczych.\nCzas dostawy wynosi około 2-4 dni robocze. W przypadku opóźnienia w dostawie, bezzwłocznie poinformujemy o tym fakcie. W przypadku pytań lub wątpliwości zapraszamy do kontaktu: opony-outlet@delti.com\n© 1999-2019 by Delticom / opony-outlet.pl 07.02.2019 12:22


WIELKOPOLSKIE POPOŁUDNIE - Radio Poznań\nAUDYCJA WIELKOPOLSKIE POPOŁUDNIE\nWielkopolskie popołudnie - Wojciech Lewandowski - 04.08.2021\nW przyszłym tygodniu rusza Festiwal Dobrego Smaku. Jak wyglądają przygotowania? Czego możemy się w tym roku spodziewać na poznańskim Starym Rynku?\nWielkopolskie popołudnie - Marek Jurek - 04.08.2021\nDo księgarń trafiła książka pt. "100 godzin samotności albo rewolucja październikowa nad Wisłą". Rozmowa o nowej książce Marka Jurka i o bieżących wydarzeniach w Europie.\nWielkopolskie popołudnie - Krzysztof Westfal - 13.01.2021\nTo sąd a nie policjant ma rozstrzygać o naszej winie lub niewinności. Jest projekt ustawy, według którego ukarany nie będzie miał możliwości odmowy przyjęcia mandatu karnego od policjanta. Obywatel będzie miał 7 dni na odwołanie w sądzie.\nWielkopolskie popołudnie - Wojciech Prostak - 13.01.2021\nBez badania poziomu hałasu, proboszcz kościoła w Rawiczu, usłyszał zarzuty za zakłócanie spokoju. Kto i dlaczego atakuje Kościół w czasie pandemii?\nWielkopolskie popołudnie - Szczepan Cofta - 12.01.2021\nNa terenie szpitala tymczasowego w Poznaniu ruszyły szczepienia przeciwko koronawirusowi. Jak przebiegają? Ile osób uda się obsłużyć i w jakiej kolejności?\nWielkopolskie popołudnie - ks. Tomasz Kancelarczyk - 12.01.2021\nDla ratowania poczętego życia potrafią znaleźć mieszkanie dla matki i pomagać w utrzymaniu. Nie korzystają z dotacji ani grantów. O fenomenie działalności Fundacji Małych Stópek.\nWielkopolskie popołudnie - Paweł Łukaszewski - 11.01.2021\nCzy w blokowiskach z wielkiej płyty da się jeszcze mieszkać? O wynikach kontroli budowlanej na osiedlach w Poznaniu.\nWielkopolskie popołudnie - Mikołaj Pawlak - 11.01.2021\nWedług najnowszych badań zleconych przez Rzecznika Praw Dziecka: dla młodzieży izolacja jest gorsza niż nauka zdalna.\nWielkopolskie popołudnie - Filip Furman - 08.01.2021\nPolakowi po zawale serca w Wielkiej Brytanii grozi eutanazja, a szpital do którego trafił zdecydował o wykorzystaniu organów naszego rodaka. Trwa batalia prawna o jego życie.\nWielkopolskie popołudnie - Artur Wróblewski - 08.01.2021\nCo dzieje się w Stanach Zjednoczonych? Dlaczego policja strzela do manifestujących? Jak wydarzenia w USA komentują politycy w Polsce?\nWielkopolskie popołudnie - Michał Krzyżaniak - 05.01.2021\nW nocy z 5 na 6 stycznia 1919 roku rozpoczęło się odbijanie zajętego przez Niemców lotniska Ławica w Poznaniu. Jak przebiegała ta bitwa?\nWielkopolskie popołudnie - Jan Mosiński - 05.01.2021\nO liście pogardy. Dominikanin Ojciec Tomasz Dostatni i profesor z KUL ks. Alfred Wierzbicki podpisali się pod listem dzielącym Polaków na lepszych i gorszych i wsparli celebrytów szczepiących się przed lekarzami i pielęgniarkami. Ilu lekarzy i pielęgniarek opiekujących się ciężko chorymi na (...)\nWielkopolskie popołudnie - Damian Niemir - 04.01.2021\nJeszcze w tym miesiącu premiera aplikacji edukacyjnej o wojskach wielkopolskich w ramach Programu „Niepodległa".\nWielkopolskie popołudnie - Marta Żbikowska - 04.01.2021\nCzy w Wielkopolsce także dochodziło do szczepień przeciwko koronawirusowi poza kolejnością? Od piątku 8 stycznia wszystkie skierowania do specjalistów lekarze rodzinni wypiszą w formie elektronicznej.\nWielkopolskie popołudnie - Paweł Lisicki - 30.12.2020\nZ jednej strony rodząca się Chrystofobia w Polsce, z drugiej grzechy ludzi Kościoła. Podsumowanie wydarzeń minionego roku w Kościele w Polsce.\nWielkopolskie popołudnie - Jerzy Kwaśniewski - 30.12.2020\nDo Sejmu trafiło 150 tys. podpisów zebranych pod obywatelskim projektem ustawy mającym na celu wypowiedzenie Konwencji Stambulskiej i zastąpienie jej międzynarodową Konwencją o prawach rodziny.\nWielkopolskie popołudnie - Michał Witt - 29.12.2020\nPoznańscy naukowcy opracowali test, dzięki któremu z jednego badania dowiemy się czy mamy koronawirusa, czy wirus grypy.


Sześć lat później - Harlan Coben - opinia o książce (161959) - Lubimyczytać.pl\nSześć lat później /\n6,95 (1554 ocen\ti\t218 opinii) Zobacz oceny\nMinęło sześć lat od kiedy Jake Fisher stał w białym wiejskim kościółku i patrzył jak Natalie, miłość jego życia, wychodzi za innego mężczyznę. Przez sześć lat dotrzymywał obietnicy, jaką wymogła na nim Natalie: że zostawi ją i jej męża Todda w spokoju i nie będzie próbował nawiązać z nią kontaktu. Jednak przez tych sześć lat jego uczucia do niej nie wygasły. Jake wciąż myśli o swojej ukochanej...\nMinęło sześć lat od kiedy Jake Fisher stał w białym wiejskim kościółku i patrzył jak Natalie, miłość jego życia, wychodzi za innego mężczyznę. Przez sześć lat dotrzymywał obietnicy, jaką wymogła na nim Natalie: że zostawi ją i jej męża Todda w spokoju i nie będzie próbował nawiązać z nią kontaktu. Jednak przez tych sześć lat jego uczucia do niej nie wygasły. Jake wciąż myśli o swojej ukochanej i cudownych chwilach jakie spędzili razem w ośrodku pracy twórczej w Vermoncie. Nie może zrozumieć jej nieoczekiwanej decyzji, ani pogodzić się z jej utratą. Tak więc gdy przypadkiem natrafia w internecie na nekrolog Todda, nie może się powstrzymać i biegnie na jego pogrzeb. Tam czeka go największa niespodzianka w jego życiu.? Jake odkrywa wiele niepokojących faktów związanych z jego ukochaną Natalie, a także dowiaduje się czegoś o sobie samym. Te fakty są tak dziwne, że chwilami Jake wątpi w swoje zdrowe zmysły, a swoimi upartymi poszukiwaniami najwyraźniej budzi upiory przeszłości, gdyż nagle jego życie jest poważnie zagrożone...\nźródło opisu: Albatros, 2014\nźródło okładki: http://www.wydawnictwoalbatros.com/ksiazka,1399,22...»\njenny903 | 2015-02-24\nPrzeczytana: luty 2015\nPrzeczytałam większość książek Cobena i ciągle mi czegoś brakowało, czuję niedosyt.\nBrent Mason wspaniały i oddany przyjaciel, współwłaściciel kancelarii adwokackiej, zagorzały w boju na sali sądowej. W dzieciństwie stracił nogę, ale...


Gra zdalna w smartfonie Xperia XZ1 Compact — oficjalna witryna internetowa - Sony Mobile (Polska)\nGry | Xperia XZ1 Compact\nSmartfon Xperia XZ1 Compact współpracuje z konsolą PlayStation® 4 i pozwala grać w najnowsze gry w każdym zakątku domu.\nMniej przerw, więcej grania\nLubisz odkrywać odległe galaktyki w kuchni czy strzelać widowiskowe gole na balkonie? Połącz się z domową siecią Wi-Fi i graj w gry na PS4™ w dowolnym miejscu w domu.\nWięcej możliwości z konsolą PlayStation® 4\nPobierz aplikację PlayStation® App i używaj telefonu jako drugiego ekranu, aby korzystać z usługi PlayStation® Network do pobierania gier, rozmów z innymi graczami i czytania aktualności.\nDzięki zaawansowanemu przetwarzaniu i szybkiemu dostępowi do pamięci telefon Xperia XZ1 Compact się nie zawiesza, a gry zawsze działają płynnie. Głośniki stereo o dużej mocy potęgują niesamowite wrażenie.\nUsłyszysz w jakości stereo każdy pisk opon, każdą eksplozję i wszystkie utwory ze ścieżki dźwiękowej.\nCiesz się płynnym działaniem gier z najnowocześniejszym procesorem Qualcomm® Snapdragon™ 835 Mobile Platform.\nZwiększ możliwości dzięki akcesoriom\nSCSG60 do smartfonu Xperia XZ1 Compact\nMuzyka i rozmowy bez przewodów\n1„Days Gone” © 2017 Sony Interactive Entertainment LLC. Obrazy z konsoli PS4 Pro. Rozdzielczość 4K wymaga wyświetlacza 4K\n2„GRAVITY DAZE 2” © Sony Interactive Entertainment Inc.


Fototapeta na ścianę Yeti in the Caucasians - Zobacz modne dekoracje w dużym formacie\nFototapeta "Yeti in the Caucasians "\nCzy Fototapeta "Yeti in the Caucasians " to dobry pomysł na dekorację Twojego mieszkania? Tak - jeśli zależy Ci na nowoczesnym designie i niebanalnym, modnym wzorze! Zarówno fototapeta na wymiar "Yeti in the Caucasians " jak i pozostałe wzory tworzone są przez zespół designerów, którzy swą inspirację czerpią z najnowszych światowych trendów. Fototapeta "Yeti in the Caucasians " (dominujący kolor: kolorowy) z kategorii Fototapeta bazuje na takich motywach dekoracyjnych jak: [product_tags].\nFototapeta "Yeti in the Caucasians " od bimago to nie tylko wspaniałe wzornictwo, ale także najlepsze jakościowe materiały oraz profesjonalna technologia produkcji. Specjalistyczny wydruk w rozdzielczości do 600 dpi gwarantuje najwyższą jakość wzoru "Yeti in the Caucasians ", a wygodny w montażu i odporny na zabrudzenia materiał (flizelina) sprawia, że aplikacja fototapety jest niezwykle prosta i nie zajmuje dużo czasu. Co potrzeba, aby przykleić fototapetę "Yeti in the Caucasians " na ścianę w Twoim mieszkaniu? Niezbędny będzie klej do tapet oraz podstawowe narzędzia (pędzel lub szczotka, wałek do tapet i nożyk do przycinania nadmiaru fototapety "Yeti in the Caucasians ", np. przy suficie i przy podłodze). Nie masz czasu na dodatkowe zakupy? Zamów zestaw akcesoriów od bimago razem z fototapetą na wymiar "Yeti in the Caucasians " (wszystkie niezbędne dodatki dostępne są w sekcji "Dodaj akcesoria").\nFototapeta Yeti in the Caucasians\nAutor: © Joshua Prinsloo


Standen (East Grinstead, Anglia) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Standen\nStanden opinie, East Grinstead\nNr 1 wśród 9 atrakcji w lokalizacji East Grinstead\nStanden West Hoathly Road, East Grinstead RH19 4NE Anglia\n789recenzji5pytań z odpowiedziami\nUżytkownik D0dge51 napisał recenzję sie 2017\nEastbourne, Wielka Brytania632 przesłane treści222 podziękowania\nDom i ogrody w Standen są bardzo ciekawe i warte odwiedzenia. To mogą być dostosowane do ilości czasu masz do stracenia, ale kilka godzin dłużej, jeśli chcesz korzystać z kawiarni.\nHorsham, Wielka Brytania29 przesłanych treści9 podziękowań\nPiękne otoczenie i wspaniałe miejsce do odwiedzenia\nOdwiedziliśmy Standed jak na wycieczkę i nie byliśmy rozczarowani! Przyjechaliśmy w niedzielę około południa i prosto do parkingu bez żadnych problemów. Chodziliśmy wokół i zobaczyłem kilka ogrodów. Byliśmy bardzo zadowoleni z warzyw wydruków. Przenieśliśmy się na house, który…\nUżytkownik Hoppityskip napisał recenzję lip 2017\nBasildon, Wielka Brytania10 655 przesłanych treści710 podziękowań\nKupiłem do znajomego\nPogoda była nędzne, nie ich wina, ale z powodów nie mogę wyjaśnić to wydaje się za każdym razem kiedy się to zaczęło padać dom jest piękny, nie największe, ale dobrze podane i wspaniały personel, który włącza się dobrze. Bardzo podobał mi się słuchać człowieka, który grał na…\nUżytkownik glyn l napisał recenzję lip 2017\nFareham, Wielka Brytania674 przesłane treści176 podziękowań\nOgród i widok doskonałe , House dobre\nDom jest bardzo ładny, ale są lepsze. Okazało się, że ogród i związanych z nim Sadzenie jak najbardziej przyjemne. Widok z góry był piękny taras. Dom historia jest fascynująca jak są zdjęcia z rodziną, ale myślę, że jest to ogród, który jest najbardziej interesują.\nRedhill, Wielka Brytania556 przesłanych treści181 podziękowań\nponownie jeśli nie byłeś na chwilę ...\ni tak wiele NT w tej okolicy, nie korygowania od kilku lat. To błąd. o wiele więcej do zobaczenia. wewnętrznie w zakresie wspaniały dom i w terenie. W dniu przyjazdu nie przegap wolontariuszy Glyn Jones z jego doskonałe 15 minut wznowić na architekt Philip Webb. Inne wycieczki…\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Standen\nKiedy otwarta jest lokalizacja Standen?\nObiekt Standen jest otwarty w następujących godzinach:\nJakie hotele są w pobliżu Standen?\nHotele w pobliżu Standen:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Standen na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Standen?\nRestauracje w pobliżu Standen:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Standen na stronie Tripadvisor


¡Olé! Magazyn | Felietony | Spanglish: Feghouli - czyli jak odciążyć Payeta?\nSpanglish: Feghouli – czyli jak odciążyć Payeta?\nSofiane Feghouli | Fot. whufc.com\nWyścig transferowy na rynku Premier League trwa w najlepsze. Ścigają się zwłaszcza kluby z Manchesteru, ale gdzieś z drugiej linii mocno atakuje także West Ham Slavena Bilicia. Sprawny gracz na rynku pozyskał przynajmniej jednego klasowego zawodnika, i to za darmo. Czy Sofiane Feghouli wniesie pożądaną jakość do zespołu chorwackiego szkoleniowca?\nPoruszyć nowy obiekt\nSześćdziesiąt tysięcy ludzi, fanatycznych kibiców, których nowy stadion nie powstrzyma przed tworzeniem fantastycznej oprawy akustycznej. Po rozstaniu się z legendarnym Boleyn Ground, West Ham już w meczu eliminacyjnym do Ligi Europy z – powiedzmy szczerze – ogórkami (słoweńskie NK Domžale – przyp. red.), przekonał się, iż będzie mógł liczyć na znaną sobie atmosferę wielkiego święta we wszystkich spotkaniach na Stadionie Olimpijskim.\nOczywiście idą za tym dużo większe wymagania ze strony fanów, ale przede wszystkim klubowych działaczy. Sygnał jest jasny – West Ham ma zrobić krok naprzód i powalczyć o wejście do Ligi Mistrzów, ale patrząc po zakupach piłkarzy dobrze wyszkolonych technicznie i chcących grać niekiedy “pod publikę”, styl także będzie istotny. Klub wciąż boryka się z brakiem napastnika. Nie udało się pozyskać Batshuayiego, a i podchody pod Lacazette’a spełzły na niczym. W planach jest wciąż walka o Bakkę czy obiecującego 22-latka z Argentyny, Jonathana Calleriego. Ten ostatni zdążył już się nawet skompromitować wspólnie z reprezentacją i odpaść z turnieju Igrzysk Olimpijskich, chociaż mało kto traktuje te zawody poważnie. W każdym razie Calleri jednego gola strzelił, ale nikogo na kolana nie powalił.\nIm dalej zagłębimy się w poczynania Bilicia i spółki podczas mercado, tym lepsza jest ocena tych działań. Patrząc na drugą linię, to tytułowe odciążanie Payeta ma się bardzo dobrze, przynajmniej na papierze. Już w poprzedniej kampanii mocno zaznaczyli swój progres Michaił Antonio, który może grać zarówno na prawej stronie pomocy, jak i na pozycji bocznego obrońcy (choć sam przyznaje, że woli być ustawiony w pomocy, tam gdzie zaczynał), oraz Manuel Lanzini, który jednak zmaga się z poważnym urazem. O zabezpieczenie tyłów zadbają dobrze znani Kouyate i Noble, a do pomocy ściągnięto im również Håvarda Nordtveita, który był bardzo ważnym elementem w układance Borussi Mönchengladbach.\nDodatkowo, klub sięgnął po trzech niewątpliwej jakości ofensywnych graczy drugiej linii. Andre Ayew zaliczył bardzo udany sezon w Swansea i mimo, że jego drużyna cieniowała okrutnie – zdołał ustrzelić dwanaście ligowych bramek i dorzucić pięć asyst. 20,5 miliona funtów to jak na dzisiejsze czasy i warunki rynkowe bardzo znośna cena. Swoje powinien też dołożyć Gokhan Tore, który potrafi zrobić niezły wiatrak z rywali. Swego czasu przekonał się o tym lokalny rywal Młotów – Tottenham, rywalizujący z poprzednim klubem Tore w Lidze Europy. Turek jest wprawdzie tylko wypożyczony z Beşiktaşu, ale londyńczycy zapewnili sobie prawo wykupu po sezonie za 10 milionów funtów. Najpoważniejszy ruch, moim skromnym zdaniem, został jednak wykonany jeszcze podczas letniego zawirowania związanego z EURO 2016.\nVery happy to join @whufc for the next 3 seasons ! #Hammers #PremierLeague pic.twitter.com/amOq8znqii\n— Sofiane Feghouli (@sffeghouli) June 14, 2016\nSofiane Feghouli, o nim mowa. Za Algierczyka West Ham nie zapłacił ani grosza, a to on może się stać jednym z kluczowych elementów w projekcie Bilicia. Zdążył już wcisnąć jednego gola Domzale i przyczynić się do awansu (choć nie takiego bezproblemowego) swojego zespołu do IV rundy eliminacji Ligi Europy. Kim w zasadzie jest Feghouli, i dlaczego to właśnie w nim upatruje jednego z liderów Młotów?\nTalent na miarę Zidane’a?\nUrodził się we Francji, ale reprezentuje kraj swoich rodziców. Jest naczelnym dowodem na to, że statystyki kłamią, a przynajmniej nie mówią nam całej prawdy. Tych nigdy wybitnych nie miał od czasów gry w Ligue 2 oraz na najwyższym szczeblu rozgrywkowym we Francji. Skąd zatem porównania do najważniejszego piłkarza Trójkolorowych ostatnich lat? Dlaczego takie nawiązania, kiedy nasz bohater miał zaledwie siedemnaście lat? Przede wszystkim dlatego, że to piłkarz bardzo wszechstronny. Wcześnie przerzucony z “dziesiątki” na prawe skrzydło, zaczął stopniowo czynić postępy. Do Valencii przyszedł w momencie, kiedy kibice Nietoperze wycierały jeszcze łzy po stracie Davida Villi oraz Davida Silvy. Znakomite wyszkolenie techniczne oraz duża łatwość w wyrywaniu pojedynków jeden na jedenego musiały się przyjąć na Półwyspie Iberyjskim.\nNajwiększym wyzwaniem dla Bilicia będzie z pewnością ustabilizowanie formy Algierczyka. Bo potencjał jest zdecydowanie większy, niż wskazywałyby to liczby – nawet te z najlepszych sezonów w Valencii, kampanii 2013/14 oraz sezonu później. Sześć goli i osiem asyst w przez wielu uważanej za najlepszą lidze świata nie jest wynikiem tragicznym, ale też dalecy jesteśmy od zachwytu. Wystarczyło jednak, aby został uznany najlepszym piłkarzem z Afryki w sezonie 2014/15, a i na Czarnym Lądzie znalazł się w ścisłej czołówce.\nWszyscy pamiętamy też mistrzostwa świata z 2014 roku, kiedy Jackowi Laskowskiemu oberwało się, gdy przy pochwałach dla reprezentacji Algierii użył określenia “te zwierzęta”. Wszystko przez pseudonim Lisy Pustyni, którym przewodził właśnie Feghouli. Vahid Halihodzić mógł sobie pozwolić na bardzo efektowną grę, która zdobyła wielu fanów nie tylko w samej Brazylii. Późniejsi mistrzowie, Niemcy, musieli grać dogrywkę, aby pokonać drużynę nowego zawodnika West Hamu, a niektóre akcje kraju z Afryki były szalenie efektowne. Wtedy Feghouli był w swojej najlepszej formie i wydawało się, że może nawet trafić do jednego z najlepszych klubów. Niestety sezon później wszystko zaczęło się sypać.\nKlub z Mestalla zaoferował swojemu zawodnikowi nową umowę, ale kwestią nie do przeskoczenia okazały się wymagania finansowe skrzydłowego. Po tym jak wydatnie pomógł Valencii w awansie do kwalifikacji Ligi Mistrzów nic nie zapowiadało tak słabej kampanii w wykonaniu Feghouliego. Niestety konflikt między nim a klubem narastał. W listopadzie 2015 roku, wychowanek Grenoble miał trafić do Barcelony na galę z okazji wyboru na najlepszego afrykańskiego piłkarza ligi. Peter Lim był nawet w stanie pożyczyć swojego prywatnego jeta, aby nieco zaszpanować i w taki sposób dostarczyć zawodnika do stolicy Katalonii. Niestety Feghouli się nie pojawił, a tłumaczył to tym, że… zaspał.\nPóźniej pojawiły się jeszcze problemy z treningami, na które 26-latek potrafił po prostu nie dotrzeć. Ale zawsze potrafił sobie znaleźć wymówkę. Okiełznanie trudnego charakteru zawodnika będzie jednym z trudniejszy wyzwań dla Bilicia. To właśnie m.in. przez krnąbrne zachowanie, jego końcówka u Los Che była daleka od ideału. Jak przejrzymy konto twitterowe Feghouliego, to widać na nim wiele zdjęć, na których uśmiecha się wspólnie z nowymi kolegami. Jak czytamy w Daily Mail, Algierczyka frustruje przede wszystkim brak wygranych trofeów. Czy tej cierpliwości wystarczy w nowym klubie?\nNawet jeśli Feghouli nie zrobił kariery, jaką wróżyli mu francuscy dziennikarze, to darmowy angaż takiego piłkarza jest dla West Hamu osiągnięciem, którym można pochwalić się na obiedzie z VIP-ami. Szczególnie jak widzimy ceny za niektórych graczy na Wyspach (w grze był także Liverpool i Manchester United). – Historia klubu była bardzo ważna, w kwestii podjęcia mojej decyzji – powiedział nowy nabytek Młotów w rozmowie dla klubowej strony internetowej. Jeżeli Biliciowi uda się zmieścić na boisku tercet Ayew – Payet – Feghouli, to niejedna defensywa będzie miała poważne kłopoty. Optymizm co do algierskiego piłkarza wyraża także Piotr Świtalski, ze strony whufc.pl. – W okresie przygotowawczym prezentował się bardzo dobrze. Szybki, dynamiczny, dobre wrzutki. Wiele dobrego robił po prawej stronie – podsumowuje.\nGol i asysta w pre-sezonie, do tego trafienie w meczu eliminacji Ligi Europy wyglądają naprawdę dobrze. West Ham, w mojej opinii, urasta do kandydata na czarnego konia tego sezonu, a walka o pierwszą czwórkę jest zdecydowanie w zasięgu bandy Bilicia. Zaczynają z wysokiego “C”, od wyjazdu na Stamford Bridge. To już w najbliższy poniedziałek.\nTagi: Dimitri PayetfelietonyLa LigaPremier LeagueSlaven BilićSofiane FeghouliSpanglishValencia CFWest Ham United\nPoprzedni wpis KWKW: Czy Michu ma już za sobą łabędzi śpiew?\nKolejny wpis Jasny przekaz – Lopetegui obejmuje La Furia Roja\nVicente del Bosque pod lupą — powołania na mecz z Włochami 28 lutego, 2014\nGdybym był Adamą Traoré… 10 sierpnia, 2015\nSegunda w Olé #4: Udana pogoń za liderem 23 marca, 2018


Garaże - a więc, następny temacik z cyklu "czym to jest?" i "z czym to się konsumuje?" - edinburghonline.org.uk\nUrządź się komfortowo oraz tak jak chcesz\nZbudujemy dom – jak go wyposażyć?\nWyjazd nad Bałtyk celem polepszenia kondycji zdrowotnej.\nGaraże – a więc, następny temacik z cyklu „czym to jest?” i „z czym to się konsumuje?”\n25 czerwca 2019 by admin·0 Comments\nNasz dzisiejszy temacik, czyli Garaże, to tak naprawdę temacik z gatunku „woda”, czyli płynie, dryfuje oraz nie ma finiszu. Na temat garaży istnieje możliwość opowiadać naprawdę bardzo długo – mają tyle zagadnień, o których można mówić, iż brakłoby czasu i miejsca w naszym króciuteńkim artykule, dlatego skupimy się jedynie na paru określaniach z nim związanych, takich jak: 1. Ile kosztuje garaż?; 2. Jakie mają możliwość być jego wymiary?; 3. Jakie maja w posiadaniu spady, a także Czwarte – Z jakich surowców bywają zwykle tworzone.\nW naszym pisanym dzisiaj artykule, jak prosto się zorientować po opisie, skoncentrujemy się na wspomnianych 4 pytaniach zawartych wewnątrz wstępie.\nDlatego nie posiadając nadmiernego wstępu, po odpowiadamy teraz na te konkretne pytanka. 1. Cena garażu jest w sporej mierze zależna od odpowiedzi na pozostałe pytania, które bywają zawarte wewnątrz wstępie, czyli od jego materiałów, wielkości a także rodzaju mającego w posiadaniu spadu. Zwykle jednak nie spada ona poniżej aniżeli tysiąc – tysiąc pięćset złotych. 2. Wymiary, które może osiągnąć garaż, są tak naprawdę jedynie zależne od wielkości lokalizacji, w którym to pragniemy go zbudować, oraz liczby posiadanych przez nas funduszy.\nCzy wiesz, że podobne bardzo ekscytujące artykuły są na wyciągnięcie ręki? Kliknij i zerknij pod link (http://pojemniki-metalowe.com/pojemnik-samowyladowcze-koleby-uchylne-2/), a z pewnością poczujesz satysfakcję.\nNasz garaż może mieć wielkość 1 metr na metr, albo w rzeczywistości nie posiadać końca. 3. Co do tematu spadów, to podstawowe istniejące to: dwuspadowe, ze spadem w prawo, lub w lewa stronę, w przód albo do tyłu.\nOczywiście powstały także mocniej indywidualne alternatywy, jednak te sami wymyślamy, zamawiając garaż – jak wiadomo jeśli istnieje taka możliwość. 4.\nZainteresowały Cię informacje, które teraz znalazłeś w tym artykule? Jeśli tak, to oprócz tego zweryfikuj ofertę u źródła (http://prototypownia.com.pl/pl/oferta/synchronizacja/42-synchronizacja-agregatow-pradotworczych-2), a uznasz, że wszelkie wiadomości są autentyczne.\nGaraże zwykle są tworzone z blachy, jednak mogą być tworzone też z drewna, betonu czy nawet i pustaków.\nblachy lokal woda\nPrevious Previous post: Okna drewniane najlepszym rozwiązaniem do domu\nNext Next post: Szukasz materiału do budowy domu? Postaw na cegłę klinkierową, a z całą pewnością będziesz zachwycony!


O "przemyśle Holocaust", konflikcie z Izraelem i filmie "POKOT"!\nte wizyty u Roli są kontrproduktywne, a „drugie podejście” do Pokotu, było bardzo słabe (szczególnie momentami) i w tym kontekście zupełnie niepotrzebne, bo właśnie kontrproduktyne w kontekście rzeczy podstawowej, którą Pan robi. Do przemyślenia\nA mi się bardzo podobało streszczenie, tzn prawie tyle samo ctrwające co sam film 😀 filmu Pokocie\nRemigiusz Antczak – wizyty u Roli sa jak najbardziej produktywne, wRealu24 ma 101 tys subskrypcji, co daje K.Karoniowi cotygodniowy dostep do wiekszej publicznosci. Analiza nieslawnego „Pokotu” tez byla dobra, bez niej nikt z zaczadzonych tych waznych sekundowych ujec nie zauwazy. Nie chodzilo o film jako taki, ale o film-autodemaskacje autorow.\nAndrzej Ski no właśnie, z cała sympatią do Pan Krzysztofa ale wystarczyła sama recenzja tego kiczu, to streszczenie było niepotrzebne i co gorsza w słabym stylu\nVioletta Bennich załóżmy, że kiedyś spełni się jedno z marzeń Pana Karonia i weźmie udział w dyskusji z „Krytyką Polityczną”, założę się, że najpóźniej następnego dnia, będzie niszczony między innymi z wykorzystaniem tego filmu i innych fragmentów ględzenia u Roli. Przytoczę słowa samego Karonia, nie chodzi by przekonać do siebie… Czytaj więcej »\nRemigiusz Antczak Bardziej nieproduktywny jest pański komentarz ponieważ jak pan sam miał przyjemność powiedzieć dotyczy rzeczy kontrproduktywnej. To tak po habermasowsku. Mam nadzieje że to jest zrozmiałe, Ja swoją lekcję odrobiłem dzięki panu Krzysztofowi.\nArkadiusz Zamoyta a jednak nieuważnie Pan te lekcje odrobił\nRemigiusz Antczak – Karon jest od poczatku swojej dzialalnosci niszczony, czesto w sposob brutalny i niewybredny, przez lewice, euroentuzjastow, wolnosciowcow i protestantow. Wie, co robi. Do IPP pojechal po ohydnej nagonce wstepnej ze strony geopolitykow lubelskich, wlazl do paszczy smoka i wyszedl z tarcza. Niestraszne mu wiec, choc nie wiem,… Czytaj więcej »\nVioletta Bennich spotkania u Roli (które sam zresztą staram się oglądać i nie chodzi w sumie o niego samego) mają się nijak do tego co robi Karoń najważniejszego. Rozumiem, że są tacy, którzy teraz chcieliby by Karoń prowadził programy kulinarne, bo nagle otworzył im oczy na świat, ale to jest… Czytaj więcej »\nTe powrót 3,3ml żydów na ziemię polskie musi mieć związek z tą dziką reprywatyzacją.\nPanie Krzysztof Karoń Niektórzy obojętnie co i o czym do nich mówić to i tak nic nie zrozumieją… olać ich\nA co myślicie na pomysł że to ustawka cała ta awantura z Izraelem ? Aby w efekcie oczyścić relacje odkłamać w świetle jupiterów historię na całym świecie i w Izraelu duzo łatwiej się przebić z argumentami w oparach awantury i przekonać opinie na Świecie a na koniec następi pojednanie narodów… Czytaj więcej »\nHmm to byłby cud. Ale byłbym za\nŚwietnie opowiedziana recenzja filmu „Pokot” i / przy okazji/ świetna ocena współczesnej architektury\nW świetle tego, co mówi pan Karoń, można dojść do wniosku, że tak zwani „decydenci” światowi doszli do wniosku, że – „jeżeli nie chcecie przyjąć do siebie „uchodźców” islamskich, będziecie mieli „nachodźców” żydowskich”, co skutkować będzie podobnie…Mamy wybór? Jak między dżumą a cholerą…\nświetne, celne spostrzeżenia, Dziękuję kk


"Czarny ekran" na telefonie iPhone? Co możemy zrobić, gdy telefon nie reaguje? - Serwis iPhone Szczecin - AppleMobile.pl - iPhone, iPod, iPadSerwis iPhone Szczecin - AppleMobile.pl - iPhone, iPod, iPad\nHome aktualizacja „Czarny ekran” na telefonie iPhone? Co możemy zrobić, gdy telefon nie reaguje?\nJeżeli twój iPhone przestał reagować na próby przywrócenia go do stanu użytkowania, a na ekranie występuje tak zwany „czarny ekran„ to jeszcze nie powód, żeby oddawać go do serwisu. Zgodnie z poradnikiem rozwiązywania problemów sprzętowych, zamieszczonym na stronie internetowej apple.com istnieje sposób, na szybkie i łatwe przywrócenie telefonu do pracy, bez konieczności wydawania pieniędzy na naprawę.\nDiagnoza problemu „czarnego ekranu w iPhone”\nAby rozwiązać problem, musimy pierw upewnić się z jakim problemem boryka się nasz iPhone. Dlatego też, musimy podjąć następujące kroki.\nWyłącz dzwonek w telefonie. Żeby sprawdzić, czy telefon reaguje na Twoje polecenia. Jeśli iPhone zawibruje oznacza to że jest on zasilany, czyli włączony i że problem leży w samym wyświetlaczu.\nWyłącz i włącz ponownie swój telefon. Żeby wyłączyć telefon należy nacisnąć przycisk budzenia/usypiania i przytrzymać go przez kilka sekund. Po tej operacji na ekranie powinien wyświetlić się suwak, następnie przesuń ten suwak i znowu naciśnij i przytrzymaj ten sam przycisk aż na ekranie wyświetli się logo firmy Apple.\nJeśli Twój iPhone jest uruchomiony, wydaje dźwięki jednak ekran nadal nie reaguje, oznacza że musimy przeprowadzić na naszym urządzeniu Hard Reset. Jak tego dokonać? Otóż musimy nacisnąć jednocześnie Sleep/Wake na górnej krawędzi lub bocznej(zależnie od modelu iPhone) oraz przycisk Home(pod ekranem) i trzymamy je do momentu, aż nie pojawi się ekran z logo Apple.\ntags: brak reakcji iPhona czarny ekran w iPhone hard reset jak zresetować iphone? telefon nie reaguje\nPoprzedni Playlista na 40 urodziny Apple\nNastępny Jak poznać oryginalne słuchawki Earpods i odróżnić je od podróbek?


Gdy krzywe jest proste - Edward Zyman (eBook) - Księgarnia PWN\nGdy krzywe jest proste(eBook)\nW życiu jak w matematyce: jeżeli idzie za łatwo, zapewne robisz coś źle. Siedemnastoletnia Caroline Prajs urodziła się w Kanadzie. W wieku dwunastu lat wyjechała wraz z rodzicami do Polski. Jest więc dość rzadkim przypadkiem emigrantki, której sytuacja stanowi odwrócenie losów znacznej części współczesnej polskiej młodzieży. „Gdy krzywe jest proste” to wartka, pełna uroku, humoru i wzruszeń opowieść o relacjach rodzinnych młodej bohaterki i jej trudnej adaptacji do odmiennych warunków i nowego środowiska. Żywa narracja i dowcipne dialogi wprowadzają czytelnika w świat życiowych problemów nastolatków oraz niełatwe dylematy ich pierwszych młodzieńczych miłości.


Aktualności - strona 1423 - Prawo w biznesie - Prawo.pl\nArtykuł szczegłowo opisuje wymagania związane z prowadzeniem ewidencji odpadw oraz składaniem sprawozdań, określonych jako zbiorcze zestawienia danych, dotyczące gospodarki odpadami. Prowadzenie...\nZ danych zgromadzonych przez firmę doradczą Home Broker wynika, że obecnie lepiej jest kupić mieszkanie, niż je wynajmować. Kupno mieszkania jest korzystne zwłaszcza dla osb, ktre decydują się je...\nRząd liczy na unijne 12-15 mld zł na drogi w przyszłym roku\nRaport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest jednym z kluczowych elementw oceny oddziaływania na środowisko. Konieczność przygotowania takiego dokumentu przez inwestora i jego załączenia...\nPrawie 25 mln zł na odbudowę dróg po powodzi dla województwa świętokrzyskiego\nBez planów, nie ma rozwoju\nCzy potrzebne są plany zagospodarowania przestrzennego? Plany skracają drogę do uzyskania pozwolenia na budowę, ale paradoksalnie zbyt szczegłowe postanowienia obowiązującego planu nogą stanowić...\nŚmieci odbiorą tylko profesjonalne firmy\n1 Wczytaj poprzednie artykuły 1421 1422 1423 1424 1425 Wczytaj więcej artykułów 1476


Zdjęcia z albumu: Przyroda letnia\nDodano: 17.02.2012 Odsłony: 532\njagoda-fra 7 lat temu\nposieje w ogródku, ale to marna pociecha,za długo czekac, trzeba wchodzic tu na\nwatek, dobre i to, dzieki.\nJa zawsze co roku hoduję aksamitki w korytkach na balkonie Polecam!\nNajłatwiejsze w uprawie to: rudbekie, aksamitki,i wszystkie rumiankowe i\nPewnie masz rację Za zbyt dobrze nie znam się, bo nie jestem specjalistką i\nnie mam swojego ogrodu\nAksamitki uprawiam właśnie dlatego, że nie wymagają specjalnie dużo pielęgnacji\ni odporne są na upały\nOch... , jakie ciepełko z tej fotki emanuje , aż miło popatrzeć dłużej\nI zgadzam się z ich łatwą pielęgnacją . Mamy zawsze w ogrodzie i ślicznie dekorują Może i na balkonie je posadzę\naby owady przybywały i pozowały do fotki ??? . Czasem brakuje mi czasu aby w ogrodzie zająć się\nLatem sporo owadów przylatywało do moich aksamitek Miałam odmianę\n"pomponiastą", a te kwiatki znalazłam w lipcu w jednym ogródku przyblokowym\ntim-17 7 lat temu\npiekny ten dywanik , sliczne zdjecie\nCiesze się, że podoba się Tobie\n...tutaj przywiodły mnie kolory ...letnie jak żadne inne\nW takim razie dziękuję serdecznie za odwiedziny\nTrzeba pocieszać się letnimi wspomnieniami, gdy za oknem szaruga...\nAniu... nie patrz za okno\nPopołudniu wyszło słońce i zrobiło się całkiem ładnie\n... no to patrz\nŁadnie i kolorowo u Ciebie Aniu! Taki nastrój nieśmiało-wiosenny\nZ innej beczki...czy macie problemy z FF? czy wszystko lata u Was jak talala??\nBo u mnie strasznie wolno chodzi ten FF i zawiesza się...\nFF działa u mnie dobrze\nSprawdzałeś inne strony? Jeśli też zawieszają się, to wina nadawcy internetowego...\nU mnie cyfry nie działają.\nCzasem. Klawiatura ma humory.\nO, znowu się nie daje. Muszę "pobierać" Ctrl - c znalezione gdzie bądź cyferki,\nby mi wyszło czterdzieści sześć.\nFF - w normie\nDywanik, dywanik mnie zachwyca. Miniaturka też\nCieszy mnie Twój zachwyt\nP.S. Jeżeli nie działa Twoja klawiatura, to najwidoczniej najwyższy czas kupić\nInne strony hulają...\n1234567890 - i proszę.\nZnowu humor się jej (klawiaturze) naprawił .\nPoszło "z palca", bez żadnych wygibasów.\nKolorystyka przyciąga oko\nAlbum Przyroda letnia\nKlucz przyroda, kwiaty, lato, ogród, działka ,...\nOraz do kluczy: kwiaty, lato, ogród, działka, zielony, żółty, lipiec, pomarańczowy, rabatka, kobierzec, aksamitka\nForum Re: Letnie reminiscencje...\nRe: Wszystkie kwiaty są piękne


[rom] [TWRP] Stock V30 ROM + SuperSU2.78 + Permissive Kernel SELinux - strona 3 - ROM-y & Modyfikacje - Forum Android.com.pl\nRomy wszystkie jednakowe. Play orange i inne sieci maja ewentualnie różne CUST.\nV30o to w zasadzie V30e indonesia. Po rozpakowaniu pliku KDZ oznaczenie romu juz jest z literą o w pliku DZ. Po zainstalowaniu oczywiście widać wersję 30o. Trochę LG tu nagmatwało ale tak czy siak jest o. Zabezpieczenia chyba październikowe 2016. Ale to musiałbyś zajrzeć do tematu o oficjalnyc romach. Ja nie instaluje każdej wersji z osobna bo to bezcelowe więc nie sprawdzałem. Jesli chodzi o 30n owszem z root.\nCaly proces przygotowania romu wygląda mniej więcej tak:\n- Ściągasz oficjalny rom w pliku KDZ\n- dokonujesz jego ektrakcji odpowiednim narzędziem\n- przygotowujesz tym samym narzędziem partycję system.img poniewaz jest podzielona na części\n- za pomocą kolejnego programu przygotowujesz kernel (tzn. Bump mu robisz)\n- wciskasz potem tak przygotowane obrazy partycji do ZIPa plus modem w wersji 21c tego z MM nie możesz\n- dokladasz dowolny CUST jaki Cię interesuje (ja daje open z racji zgodności z każdą siecią)\n- tz.im i rpm.img właściwie można dać ale nie trzeba bo są juz w systemie na telefonie (ja tak zrobiłem podobnie jak autor @robalm z forum XDA)\n- ostatnia sprawa to odpowiedni skrypt ktory uruchomi instalację w TWRP\nI tyle potrzeba do gotowego systemu w formie ZIP a resztę można dograć po systemie.\nJa dla wygody instalacji dorzuciłem do skryptu dodatkowo instalację obsługi SELinux i roota, co jest dokładnie tym samym co instalacja system -> permissive selinux -> suspersu osobno.\nTroche się rozpisałem ale może ktoś przy okazji skorzysta.\nWracając do romu z PLAY to nie wiem jaki tam cust. Ok weekendu moge spojrzec na rom v30a chyba i powiem.\nBędzie to zależało od tego gdzie producent umieścił swoje aplikacje.\nJeśli zalezy Ci na samym cust z animacją to nie ma problemu. Cust mozesz wgrac na dowolny rom.\nD855 V30D from my zip\nTak nie chce APK Play. Chce tylko Cust z boot animation i tapety. Czyli innym słowy. Telefon ma mieć najnowszy ROM, ale wyglądać tak jak bym go wyjął z pudełka w salonie PLAY tyle, że bez APK Play.\nSorki, ale robię dużo na Andku jeśli chodzi o romy i modyfikacje. Zaczynałem na ZTE Blade. Ale to o czym piszesz to już dla mnie za dużo. Nigdy nie bawiłem się w takie kompilowanie romu.\n@up właściwie nie jest to trudne. Nawet bardzo proste - zapewniam. Ale ok pod koniec tygodnia zrobie Cust dla Play osobny. Może nie tylko Tobie się przyda\nSuper... Fajnie jak byś to ogarnął. Oczywiście kompilacja:\n- najnowszy ROM\n- najnowsze zabezpieczenia\n- pakiet PLAY (bootanim, tapety, NON APK PLAY)\ni paczta ZIP pod TWRP??\nTak się przypominam tylko, nic nie wymagam ale jak tam kompilacja dla mnie?\n@up na razie nie mam okazji go przetestowac. Z czasem też ciężko. Postaram się do piątku najpóźniej do soboty.\nG3 D855 Fulmics 6.5\n@slavomes Ok. Na spokojnie. Nie jest to produkt pierwszej potrzeby\nCzekam spokojnie tylko temat jakoś ucichł i dlatego pozwoliłem sobie napisać\nWłaściwie to jeśli chodzi o najnowszy ROM to jest to wersja V30o, którą już znasz, więc dogrywając do niego CUST Play dodany dziś do pobrania (link - pierwszy post), będziesz miał to samo co w wersji V30b dla Play. Jeśli wgrasz na wersję D z zipa - to otrzymasz ROM taki jak wersja V30a Play. Wybór wersji należy do Ciebie - najnowszy nie znaczy najlepszy, jak wiadomo.\nMi osobiście najbardziej odpowiada wersja V30d - wrzucam do niego CUST Orange i jestem zadowolony\nEdytowane 15 Listopada 2016 przez slavomes\nA i owszem tylko pisząc wtedy nie było v30b Play ale ok. Nie wiemsam. Po wielu próbach zawsze wracam do stockowego v30a Play. Jakoś najbardziej mi odpowiada\nNie piszemy posta pod postem, jest opcja edytuj na TT też. ;)\nCzy na tym ROM'ie mogę normalnie zainstalować Compatibility patch?\nMówisz o łatce w aktualizacjach aplikacji? Jeśli tak - to tak.\nV30d from my zip


Brzeska - Telegraf24.pl\nJuż oficjalnie. Patryk Jaki kandydatem na prezydenta stolicy\nPociął nożem koleżankę. Krzyczał, że obetnie jej głowę. Poszło o dziewczynę\nDuże zmiany w organizacji ruchu w rejonie al. Wilanowskiej\nTag Archives: Brzeska\nUchylony zwrot kamienicy Jolanty Brzeskiej\nPosted on 1 grudnia 2017 by admin in Wiadomości | 0 comments\nKomisja Weryfikacyjna w sprawie reprywatyzacji uchyliła zwrot kamienicy przy ulicy Nabielaka 9. To w tej kamienicy mieszkała zamordowana działaczka lokatorska Jolanta Brzeska. Jak poinformował w piątek na konferencji prasowej wiceminister sprawiedliwości, zarazem przewodniczący komisji weryfikacyjnej w sprawie reprywatyzacji Patryk Jaki, komisja uchyliła decyzję z 2006 roku o zwrocie kamienicy przy ulicy Nabielaka 9 na Mokotowie. […]\nSzukali dowodów w sprawie śmierci Jolanty Brzeskiej\nPosted on 31 marca 2017 by admin in Rozmaitości | 0 comments\nSześć lat po zamordowaniu działaczki lokatorskiej Jolanty Brzeskiej śledczy przeszukali miejsce zbrodni. Szukali metalowych elementów, które mogą być dowodem w sprawie – podał TVN Warszawa. Jolanta Brzeska, liderka ruchów lokatorskich walczyła z tzw. czyścicielami kamienic. w 2010 roku została spalona żywcem przez nieznanych sprawców. Choć oczywiste było, że doszło do zbrodni, śledczy początkowo rozważali wątek […]


KIA Retona 2.0TD pedał sprzęgła - luz i wysokość : Układ napędowy\nKIA Retona 2.0TD pedał sprzęgła - luz i wysokość\n31 Gru 2011, 11:43\nSzukałem, ale niestety nie znalazłem danych odnośnie ustawienia pedału sprzęgła w Kia Retona 2.0TD. Chodzi konkretnie o wysokość pedału sprzęgła, luz i wysokość przy której następuje rozłączenie tarczy (ale ta ostatnia wartość najmniej mnie interesuje). Na rysunku 1. zaznaczyłem jako "1" wysokość pedału sprzęgła - czyli odległość od powierzchni pedału do budy. Wysokość tą reguluje się śrubą oznaczoną "4" - odkręca się nakrętkę kontrującą "A" i śrubą "B" ustala się wysokość pedału. Luz reguluje się poprzez wkręcanie/wykręcanie wodzika pompy sprzęgła. Odkręca się nakrętkę kontrującą "C" i wkręca/wykręca wodzik pompy "D".\nNajprawdopodobniej nikt nie posiada takich danych\nI tu moja prośba do posiadaczy Kia Retona 2.0TD, aby sprawdzić jak te wielkości wyglądają w Waszych Retonach. Mile widziane fotki, jak wyglądają u Was śruba "3" i "4".\nDodam jeszcze że moja pompa sprzęgłowa wygląda tak jak na rysnku 2. i 3. Znakiem zapytania zaznaczyłem element, którego funkcji nie jestem do końca pewny. W Waszych Retonach powinno być to samo.\nPonieważ Kia Sportage pierwszej generacji z silnikami 2.0TD powinny posiadać to samo sprzęgło, pompę sprzęgła, wysprzęglik i ten element oznaczony jako "?", do dyskusji zapraszam również posiadaczy owych Kia Sportage 2.0TD.\nRejestracja: 16 Lip 2009, 00:10\nRe: KIA Retona 2.0TD pedał sprzęgła - luz i wysokość\njezeli jest regulacja to pedał sprzęgła zawsze się ustawia na wysokości z pedałem hamulca\n31 Gru 2011, 15:55\nJest regulacja - właśnie o tym napisałem wyżej\nA dlaczego miałoby się ustawiać pedał sprzęgła na wysokości z pedałem hamulca? Z czego to wynika? Jestem po prostu ciekaw\nDodam jeszcze, że pedał hamulca ma również regulację, praktycznie w identyczny sposób jak sprzęgło.\nJest jeszcze kwestia taka, że nie wiem czy ktoś tego wcześniej nie regulował\n02 Sty 2012, 00:36\nzawsze się ustawia na równo poto żeby nie było różnicy wysokości pedałów. a pozatym w każdym aucie tak masz przy manualnej skrzyni biegów . a pedałem hamulca bym się nie martwił i nie ruszał\nZakładając że pedały są na tej samej wysokości, to wciąż pozostaje kwestia luzu pedału sprzęgła\nW dalszym ciągu czekam na posiadaczy Kia Retona 2.0TD lub Kia Sportage 2.0TD\n02 Sty 2012, 19:51\nPedał sprzęgła i hamulca ustawia się tak aby luz pomiędzy trzpieniem a tłoczkiem wynosił z 1-2 mm.\n03 Sty 2012, 17:14\nOdniosę się znowu do Kia Sportage pierwszej generacji, z racji tego że te same silniki, skrzynie biegów, sprzęgło. Pedały też są takie same, różne są budy. Widziałem też że w Sportage występowały też inne pompy sprzęgła. Poniżej podaję link do rosyjskiej strony dotyczącej serwisowania Kia Sportage, dokładnie części dotyczącej ustawienia pedału sprzęgła\nNie rozróżniają tam silnika diesla od benzynowego. Luz pedału sprzęgła podają 8-18 mm. Więc dość sporo.\nMogę przyjąć że w Kia Retona należy ustawić właśnie tak.\nAle chciałbym prosić użytkowników Reton i Sportage, aby sprawdzili jak to u Was wygląda - czy luż pedału sprzęgła macie spory, czy biegi wchodzą bez problemów, czy nie szarpie przy przyspieszaniu z niskich obrotów, czy sprzęgło łapie tuż przy podłodze czy łapie wysoko?\n01 Lut 2012, 19:29\nWciąż czekam na odzew\nWciąż aktualne. Wciąż czekam na odzew\n07 Mar 2012, 07:35\nLand Cruiser 90 Blokada DyfraNietypowy wyciek oleju seat toledo\nTagi: sprzęgło, Kia, Kia Retona, pedał, sportage, Kia Sportage, regulacja, skrzynia, biegi, części, diesel, obroty, pompa, szarpie, tarcze, wysprzęglik, znaki, śruba, benzyna\nAR146 2,0TD luz zaworowy - Alfa Romeo forum\nAR146 2,0TD luz zaworowy - Silnik\nKia Sportage/ Retona 2.0 TD - Kia forum\n784,00 PLN Pompa wspomagania jeep compass marki Nty 495,00 PLN Makita BO5030 259,00 PLN Skil 1210AA\nMazda Design Award 2017 – ważna ...Mazda rozszerza swój mecenat w sferze designu i będzie promować najciekawsze polskie realizacje w tej dziedzinie. W tym roku po raz pierwszy zostanie przyznana nagroda Mazda Design Award dla autora najciekawszego projektu ...Seat Leon - kompaktowy hatchback do miastaNajniższym spalaniem może poszczycić się Seat Leon z 1,6-litrowym silnikiem Diesla o mocy 115 KM i pięciobiegową, manualną skrzynią biegów. W mieście wynosi ono 4,6–4,7 l/100 km, w trasie 3,8–4,0 l/100 km, a w cyklu mieszanym ...Tańsze SEAT-y - Hiszpańska zima ...Za oknami powraca zima, jednak w salonach SEAT-a temperatura rośnie. Wszystko za sprawą wyprzedaży rocznika 2012 i upustów, które mogą wywołać prawdziwą gorączkę. I tak, każda Ibiza z rocznika 2012 jest teraz tańsza o 5.000 ...


Immortal Torrent - Battlefield 4 *2013* [DUBBING PL][POLISH REPACK GTX BOX Team][.iso] [marcinc33]\nBattlefield 4 *2013* [DUBBING PL][POLISH REPACK GTX BOX Team][.iso] [marcinc33]\nBattlefield 4 data premiery gry na PC:\n29 pa�dziernika 2013 ( �wiatowa data premiery )\n31 pa�dziernika 2013 ( data wydania w Polsce )\n29 pa�dziernika 2013 ( premiera w USA )\nBattlefield 4 to strzelanka pierwszoosobowa stworzona przez szwedzkie studio EA DICE. Deweloper ma na koncie poprzednie ods�ony serii Battlefield oraz par� innych tytu��w (np. Mirror’s Edge, Pinball Dreams). DICE jest znane nie tylko ze �wietnych gier, ale te� zaawansowanych silnik�w graficznych (Frostbite).\nG��wn� atrakcj� Battlefielda 4 jest tryb multiplayer, ale gra zawiera tak�e kampani� solow�. Jej fabu�a osadzona jest w 2020 roku. Wcielamy si� w rol� Reckera, cz�onka ameryka�skiej jednostki specjalnej nazywanej Tombstone. Razem z nami w „Grabarzach” znajduj� si� r�wnie� sier�ant Dunn, go�� o pseudonimie „Irish”, medyk „Pac” oraz Ruger. W rol� Irisha wcieli� si� aktor Michael K. Williams, znany szerszej publiczno�ci jako gangster Omar Little z serialu The Wire. Wi�kszo�� kampanii rozgrywa si� na terytorium Chi�skiej Republiki Ludowej, a g��wnym celem jest uratowanie kilku VIP-�w znajduj�cych si� w Szanghaju. Z powodu do�� powa�nych tar� politycznych pomi�dzy Rosj�, Stanami Zjednoczonymi i Chinami nie jest to jednak proste i prowadzi do wywo�ania przez Tombstone globalnego konfliktu.\nKampania sk�ada si� z kilku misji rozgrywaj�cych si� w r�nych lokacjach. Tw�rcy starali si� zr�nicowa� rozgrywk� poprzez wprowadzenie zada� z pojazdami i dynamicznych scen (np. ucieczki przed helikopterem). Istotne jest to, �e gracz mo�e sam dobra� sprz�t i czasem otrzymuje namiastk� swobody dzia�ania. Mimo tego, gra jest do�� liniowa i opiera si� na skryptach. Ma�ym dodatkiem jest mo�liwo�� wydawania kompanom prostego rozkazu ataku.\nProcesor:Phenom II 550 2x3,1 GHz\nWymagana ilo�� wolnego miejsca na dysku twardym:24 GB\nProcesor:Core i7 930 2,8 GHz\nKarta graficzna:GeForce GTX 770 2 GB\n[Gry PC] Outlast + Whistleblower *2013* [PL][POLISH REPACK GTX BOX Team][iso] [marcinc33]\nDodane 24/12/2014 19:12:10\nOstatnie Uaktualnienie 21/06/2015 09:48:21\nBattlefield 4GTX BOX TEAM.iso 17.09 GB


Ośrodek Szkolno - Wychowawczy Głogówek ul. Stefana Batorego 2 uczę się z serwisem www.cousowy.pl\nul. Stefana Batorego 2, 48-250 Głogówek\ntel. (77) 437-29-29\nwww: http://www.osw-glogowek.pl e-mail: osw@osw-glogowek.pl\nOd 01.01.2015 odwiedzono tę wizytówkę 4659 razy.\n- uczniowie z upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym i znacznym\nSZKOŁA PRZYSPOSABIAJĄCA DO PRACY (3-LETNIA)\n- po ukończeniu gimnazjum\nNasz ośrodek dysponuje wykwalifikowaną kadrą pedagogiczną oraz dobrze wyposażonymi salami lekcyjnymi, pracowniami, z możliwością zakwaterowania w internacie. Uczniowie biorą udział w Olimpiadach Specjalnych i zawodach sportowych "Sprawni Rrazem".\nNauka w tej szkole przygotowuje ucznia do opanowania prostych umiejętności niezbędnych do wykonywania czynności z zakresu pracy chronionej lub innych wykonywanych pod nadzorem.\nProponujemy zajęcia w pracowniach:\nartystycznej - techniki komputerowej\nPracownie prowadzą nauczyciele z wieloletnią praktyką zawodu.\nNasza szkoła daje szansę kolejnych trzech lat edukacji, przebywania w środowisku rówieśniczym, otrzymanie świadectwa ukończenia szkoły, a w przyszłości być może otrzymania wymarzonej pracy. Wydłuża znacznie okres aktywności poznawczej i umysłowej ucznia.\nwysoko wykwalifikowaną kadrę pedagogiczną w zakresie oligofrenopedagogiki\natrakcyjne metody pracy polegające na aktywizacji ucznia\nwieloletnie doświadczenie w nauczaniu dzieci i młodzieży niepełnosprawnej intelektualnie, jak również dotkniętych niepełnosprawnościami sprzężonymi\nnowo powstałą siłownię\nbezpłatne podręczniki i ćwiczenia\nrodzinna atmosferę (wszystkie dzieci są otoczone ciepłą opieką nauczycieli i pracowników szkoły)\nprzynależność do drużyny harcerskiej "Nieprzetarty Szlak"\nPonadto w ramach zajęć rewalidacyjnych uczniowie mają możliwość korzystania z zajęć korekcyjno - kompensacyjnych, zajęć z logopedą a także rewalidacyjno - rehabilitacyjnych zajęć sportowych, zajęć informatycznych i socjoterapeutycznych.\nDysponujemy dobrze wyposażonym internatem z wysoko wykwalifikowaną kadra wychowawców, którzy dbają o zdrowie i bezpieczeństwo wychowanków. Nasza stołówka zapewnia całodzienne, dobrze skompensowane wyżywienie, które może być dofinansowane, lub w całości pokrywane przez OPS, w zależności od dochodów rodziców.\nNiedaleko Ośrodka znajduje się przystanek PKS z dobrymi połączeniami w kierunku: Prudnik, Głubczyce, Krapkowice, Kędzierzyn-Koźle i Opole.\nUczniowie szkoły przysposabiającej do pracy są odbierani z przystanku przez nauczyciela i przez niego również odprowadzani na przystanek.\nZajęcia rewalidacyjne, gabinety specjalistyczne\nW naszym ośrodku działa szereg gabinetów o charakterze specjalistycznym oraz prowadzone są zajęcia rewalidacyjne, usprawniające. Należy tu wymienić:\ngabinet terapii mowy (logopedyczny)\ngabinet terapii słuchu (metodą Tomatisa)\ngabinet regulacji fal mózgowych (terapia metodą EEG Biofeedback)\ngabinet terapii polisensorycznej (sala doświadczania świata)\nW naszym ośrodku funkcjonują 3 grupy wychowawcze objęte całodobową opieką. W grupach pracują nauczycieli-wychowawcy oraz opiekunowie nocni. W grupach realizuje się program wychowawczy w zakresie działalności opiekuńczo-wychowawczej i rewalidacyjnej w czasie wolnym. W pracy stosuje się znane w pedagogice specjalnej metody oddziaływań uwzględniające indywidualne potrzeby i możliwości wychowanków. Wszelkie działania w pracy grup nastawione są na złagodzenie rozłąki z rodziną. Wychowankowie po przyjściu ze szkoły mają możliwość rozwijania swoich zainteresowań.\nNasza prezentacja w informatorze - Ośrodek Szkolno - Wychowawczy.\ngimnazja Głogówek, kolegia Głogówek, korepetycje Głogówek, kursy, szkolenia Głogówek, licea Głogówek, przedszkola Głogówek, artystyczne Głogówek, podstawowe Głogówek, policealne Głogówek, morskie Głogówek, zawodowe Głogówek, uczelnie Głogówek, Głogówek, księgarnie Głogówek, kuratoria, poradnie Głogówek, szkolne artykuły Głogówek, językowe Głogówek, nauka jazdy Głogówek, szkolenia sportowe Głogówek, studia podyplomowe Głogówek, zielone szkoły, kolonie, noclegi Głogówek, relaks, rozrywka Głogówek, sale konferencyjne Głogówek,


Samochodzik Franek Moja Książka – książka\nWyspa diabła – książka\nLata 50. XX wieku. Thulecamp w Reykjaviku – tutaj dzieci zbyt szybko dorastają, rzeczy się zdobywa, a pracę traktuje dorywczo. Na czele wielopokoleniowej rodziny Thomassonów stoi silna i zdeterminowana wróżka Karolina. Jej córka Gogo wychodzi za mąż za żołnierza z USA, co zapoczątkuje w życiu całej rodziny islandzką wersję „amerykańskiego snu”. Wyspa diabła to w Islandii powieść kultowa. Kupił ją...


Lornetki - Lornetka - ElektroShop\nLornetki - niezbędne akcesoria turystyczne i myśliwskie\nW naszym sklepie internetowym ElektroShop prezentujemy szeroką gamę profesjonalnych lornetek, które na pewno zadowolą wymagających klientów. W sprzedaży posiadamy lornetki i monokulary takich marek jak Kandar oraz Baigish. Są to w szczególności modele turystyczne i myśliwskie, które nadają się doskonale na wyprawy górskie, imprezy masowe, do obserwacji ptaków, dla żeglarzy czy myśliwych oraz na wiele innych okazji.\nDzięki zastosowaniu najwyższej jakości optyki lornetki są w stanie zapewnić najlepsza ostrość obiektów oddalonych nawet o kilkadziesiąt metrów z wysoką rozdzielczością i niskim poziomem aberracji chromatycznej. Sprzedajemy także wysokiej klasy lornetki ze szklaną optyką. Każda lornetka posiada antypoślizgowe wykończenie.\nW zestawie z lornetkami oferujemy także akcesoria:\nZapraszamy serdecznie do zapoznania się z wszystkimi modelami lornetek znajdujących się w naszym sklepie internetowym ElektoShop – w razie potrzeby służymy pomocą w doborze tej najlepszej dla Państwa lub w prezencie.\nW ofercie naszego sklepu znajdą Pastwo także noże i latarki.\n59 2490 0005 0000 4500 4037 6342\n» wpłata na konto 12 zł\n» pobraniowa 15 zł\n» List polecony 8 zł\n» Twoje zamówienia\n» Punkt przyjęć reklamacji\nCopyright (C) 2014 Elektroshop. All rights reserved. Projekt graficzny i realizacja Annie Design