SPRAWOZDANIE w sprawie europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej - A6-0372/2007\nProcedura : 2007/2139(INI)Przebieg prac nad dokumentem podczas sesjiDokument w ramach procedury :\nA6-0372/2007Teksty złożone :\nSPRAWOZDANIE 286k 196k\n19 października 2007PE 392.259v03-00 A6-0372/2007\nw sprawie europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej\nSprawozdawca: Thierry Cornillet\nWYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO\n– uwzględniając komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady zatytułowany „Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej” (COM(2007)0317)(1),\n– uwzględniając dokument roboczy służb Komisji Europejskiej zatytułowany „Sprawozdanie z konsultacji na temat konsensusu w sprawie europejskiej polityki pomocy humanitarnej” (SEC(2007)0782),\n– uwzględniając dokument roboczy służb Komisji Europejskiej zatytułowany „Sprawozdanie w sprawie reagowania na sytuacje kryzysowe – Demokratyczna Republika Konga, Pakistan, Liban i Birma/Związek Myanmar” (SEC(2007)0781),\n– uwzględniając traktat WE, a w szczególności jego art. 179,\n– uwzględniając konkluzje prezydencji z posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w dniach 21 - 22 czerwca 2007 r. określające mandat konferencji międzyrządowej,\n– uwzględniając rozporządzenie Rady (WE) 1257/96 z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczące pomocy humanitarnej(2),\n– uwzględniając decyzję Rady 2001/792/WE Euratom z dnia 23 października 2001 r. ustanawiającą mechanizm wspólnotowy ułatwiający wzmocnioną współpracę w interwencjach wspierających ochronę ludności(3),\n– uwzględniając Ocenę Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Pomocy Humanitarnej (DG ECHO) za lata 2000 - 2005 (2006),\n– uwzględniając Przegląd Ekspercki dotyczący strategii politycznych w dziedzinie współpracy na rzecz rozwoju i programów Wspólnoty Europejskiej (2007 r.) sporządzony przez Organizację Współpracy Gospodarczej i Rozwoju/Komitet Pomocy Rozwojowej (OECD/DAC),\n– uwzględniając sprawozdanie Michela Barnier zatytułowane „Europejskie siły ochrony ludności: pomoc Europy”, opublikowane w maju 2006 r.,\n– uwzględniając Wytyczne Unii Europejskiej w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego (MPH) z dnia 23 grudnia 2005 r.(4),\n– uwzględniając Wspólne oświadczenie Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zebranych w ramach Rady, Parlamentu Europejskiego i Komisji w sprawie polityki rozwojowej Unii Europejskiej: Konsensus Europejski(5),\n– uwzględniając komunikat Komisji zatytułowany „Unia Europejska i Narody Zjednoczone: wybór wielostronności”(6) wzywający do wszechstronnego zacieśnienia oraz zintegrowania stosunków UE - ONZ poprzez systematyczny dialog polityczny, zwiększoną współpracę, lepsze zarządzanie kryzysowe i lepszą prewencję oraz strategiczne partnerstwo pomiędzy Komisją a wybranymi organizacjami ONZ, – uwzględniając Powszechną Deklarację Praw Człowieka, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 10 grudnia 1948 r.,\n– uwzględniając konwencje genewskie z 1949 r. oraz ich protokoły dodatkowe z 1977 r.,\n– uwzględniając Konwencję ONZ o Prawach Dziecka oraz fakultatywny protokół do niej w sprawie angażowania dzieci w konflikty zbrojne, przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 20 listopada 1989 r.,\n– uwzględniając podpisaną w Londynie w dniu 13 kwietnia 1999 r. Konwencję o Pomocy Żywnościowej, poprzez którą Wspólnota zobowiązuje się do reagowania w sytuacjach kryzysowych związanych z brakiem żywności oraz odpowiedzi na inne potrzeby żywnościowe w krajach rozwijających się(7),\n– uwzględniając Zasady i sprawdzone rozwiązania w zakresie odpowiedniego udzielania pomocy humanitarnej z dnia 17 czerwca 2003 r.,\n– uwzględniając Kartę Praw Humanitarnych oraz Podstawowe Standardy Reagowania na klęski żywiołowe powstałe w ramach Projektu SPHERE i uaktualnione w 2004 r.,\n– uwzględniając zasady partnerstwa światowej platformy pomocy humanitarnej z dnia 12 lipca 2007 r.,\n– uwzględniając Wytyczne dotyczące wykorzystania majątku obrony wojskowej i ochrony ludności w celu wsparcia działań humanitarnych ONZ w zakresie klęsk żywiołowych (wytyczne z Oslo), zmienione w dniu 27 listopada 2006 r.,\n– uwzględniając Wytyczne dotyczące wykorzystania majątku obrony wojskowej i ochrony ludności w celu wsparcia działań humanitarnych ONZ w zakresie złożonych kryzysów z marca 2003 r.,\n– uwzględniając plan działania z Hyogo, przyjęty na Światowej Konferencji na temat Zapobiegania i Ograniczania Skutków Katastrof, która odbyła się w Kobe, Hyogo w Japonii w dniach 18 - 22 stycznia 2005 r.,\n– uwzględniając raport Międzynarodowej Komisji ds. Interwencji i Suwerenności Państwa z grudnia 2001 r. zatytułowany „Obowiązek ochrony”,\n– uwzględniając raport Panelu Wysokiego Szczebla ds. Zagrożeń, Wyzwań i Zmian z dnia 1 grudnia 2004 r. zatytułowany „Bezpieczniejszy świat: nasza wspólna odpowiedzialność”,\n– uwzględniając raport Sekretarza Generalnego ONZ z dnia 21 marca 2005 r. zatytułowany „Większa wolność: rozwój, bezpieczeństwo i prawa człowieka dla wszystkich”,\n– uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 60/1 z dnia 24 października 2005 r., która potwierdza, że każde państwo ma obowiązek chronić swoich obywateli przed ludobójstwem, zbrodniami wojennymi, czystkami etnicznymi i zbrodniami przeciwko ludzkości, a społeczność międzynarodowa jest zobowiązana pomóc w zakresie ochrony, oraz zobowiązuje społeczność międzynarodową do omówienia i zdefiniowania pojęcia bezpieczeństwa ludzi,\n– uwzględniając komunikat i program działania przyjęte na Forum we Fryburgu w Szwajcarii w dniach 15-16 czerwca 2000 r.,\n– uwzględniając przegląd pomocy humanitarnej opublikowany przez Biuro ds. Koordynacji Pomocy Humanitarnej ONZ w sierpniu 2005 r.,\n– uwzględniając swoje poprzednie rezolucje dotyczące świadczenia pomocy humanitarnej w krajach trzecich,\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lutego 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego o łączeniu pomocy, odbudowy i rozwoju - ocena(8),\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego zatytułowanego „Budowa skutecznego partnerstwa z Organizacją Narodów Zjednoczonych w dziedzinie rozwoju i pomocy humanitarnej”(9),\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 stycznia 2003 r. w sprawie rocznego sprawozdania Komisji w sprawie pomocy humanitarnej w roku 2000(10),\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 września 2000 r. w sprawie komunikatu Komisji dla Rady i Parlamentu Europejskiego: ocena i przyszłość działań Wspólnoty w dziedzinie pomocy humanitarnej (art. 20 rozporządzenia (WE) nr 1257/96)(11),\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 października 2006 r. w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady ustanawiającej wspólnotowy mechanizm ochrony ludności (przekształcenie)(12),\n– uwzględniając swoją rezolucję z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie reformy Organizacji Narodów Zjednoczonych(13),\n– uwzględniając sprawozdanie Komisji Rozwoju oraz opinię Komisji Spraw Zagranicznych (A6–0372/2007),\nEUROPEJSKI KONSENSUS W SPRAWIE POMOCY HUMANITARNEJ 1. z zadowoleniem przyjmuje wymieniony wyżej komunikat zatytułowany „Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej” oraz inicjatywę wspólnej deklaracji (zwanej dalej „Konsensusem”) dotyczącej zasad, celów i strategii udzielania pomocy humanitarnej w krajach trzecich; 2. podkreśla, że Konsensus musi być bardziej przejrzysty i szczegółowy, aby przyczynić się do rozwoju europejskiej polityki pomocy humanitarnej i zapewnić pełne wykorzystanie potencjału UE jako dawcy pomocy humanitarnej, a także jest zdania, że Konsensus winien wzmocnić zobowiązanie Unii do zapewnienia spójności pomocy humanitarnej ze wsparciem w dziedzinie odbudowy i rozwoju, przy jednoczesnym pełnym uznaniu odrębnego charakteru zasad mających zastosowanie do obu priorytetów;\n3. uważa, że Konsensus powinien wyjaśnić, jak najlepiej można połączyć i skoordynować poszczególne zasoby WE i państw członkowskich, biorąc pod uwagę ich szczególne atuty;\n4. odnotowuje rosnącą liczbę podmiotów zaangażowanych w pomoc humanitarną w sytuacjach kryzysowych i jest zdania, że Konsensus powinien oferować wytyczne i rozwiązania dotyczące nowych rodzajów zagrożeń i wyzwań w zakresie realizacji i koordynacji, potwierdzając jednocześnie poszanowanie przez UE zasad humanitarnych i międzynarodowego prawa humanitarnego; przypomina, że UE jest największym dawcą pomocy humanitarnej na świecie; jest ponadto zdania, że konkluzje posiedzenia Rady Europejskiej, które odbyło się w dniach 21-22 czerwca 2007 r., zgodnie z którymi po przyszłej reformie traktatu pomoc humanitarna stanie się pełnoprawnym obszarem polityki UE, są pozytywnym sygnałem uznania tego faktu;\nCZĘŚĆ I: KONCEPCJA POMOCY HUMANITARNEJ UE\na) Wspólne cele\n5. uważa, że Konsensus powinien obejmować szczegółowe określenie celów pomocy humanitarnej UE, opierające się na wymienionym wyżej rozporządzeniu (WE) nr 1257/96 Rady z dnia 20 czerwca 1996 r. dotyczącym pomocy humanitarnej, a także na zasadach i sprawdzonych rozwiązaniach w zakresie odpowiedniego udzielania pomocy humanitarnej przyjętych w Sztokholmie w dniu 17 czerwca 2003 r. oraz że w ramach tych celów szczególną uwagę należałoby poświęcić grupom najbardziej narażonym, takim jak kobiety, dzieci, osoby niepełnosprawne, osoby starsze i mniejszości etniczne, w tym również uchodźcom, którzy uciekli z terenów objętych konfliktami;\n6. podkreśla, że skuteczne działania humanitarne, w tym doraźna pomoc żywnościowa, powinny opierać się na ocenie sytuacji i potrzeb, dążyć do wymiernych rezultatów i być podporządkowane zasadzie, zgodnie z którą zachowanie środków przetrwania pozwala ratować życie; podkreśla ponadto, że pomoc humanitarna nie jest narzędziem zarządzania w sytuacjach kryzysowych i przyznawana musi być w sposób przejrzysty, wyłącznie na podstawie oceny potrzeb i niezależne od aspektów politycznych; w szczególności podkreśla, że dostarczanie pomocy żywnościowej nie może w żadnym razie mieć negatywnego wpływu na lokalne rynki, ani prowadzić do przyszłej zależności oraz powinno przyczyniać się do długoterminowego bezpieczeństwa żywnościowego; wspiera międzynarodowe wysiłki zmierzające do zreformowania Konwencji o Pomocy Żywnościowej, tak aby zapewnić przestrzeganie tych zasad;\n7. podkreśla, że celem pomocy humanitarnej musi być umożliwianie samodzielnego rozwoju i zaopatrzenia, a nie uzależnianie krajów czy regionów korzystających z pomocy od dodatkowej zewnętrznej pomocy czy wsparcia;\nb) Wspólne wartości, zasady i sprawdzone rozwiązania\n8. podkreśla, że działaniom humanitarnym UE muszą przyświecać zasady pomocy humanitarnej zatwierdzone w zasadach i sprawdzonych rozwiązaniach w zakresie odpowiedniego udzielania pomocy humanitarnej (GHD):\n- zasada humanitaryzmu, czyli nadanie centralnego znaczenia ratowaniu życia ludzkiego oraz zmniejszaniu cierpienia tam gdzie ono występuje;\n- zasada bezstronności, czyli podejmowanie działań wyłącznie w odpowiedzi na potrzeby, bez dyskryminacji pomiędzy poszkodowanymi społecznościami ani obrębie tych społeczności; - zasada nautralności oznaczająca, że działania humanitarne nie mogą faworyzować żadnej ze stron w konflikcie zbrojnym bądź innym konflikcie, gdzie takie działania są prowadzone; - zasada autonomii oznaczająca, że cele pomocy humanitarnej są niezależne od celów politycznych, gospodarczych, wojskowych czy innych, które stawia sobie jakikolwiek podmiot w odniesieniu do obszarów, którym niesiona jest pomoc humanitarna; Dodatkowo we wdrażaniu pomocy humanitarnej należy wyraźnie zaznaczyć dwa priorytety:\n- natychmiastowość, czyli zwiększenie nacisku na eliminację wszelkich nieuzasadnionych opóźnień w niesieniu pomocy humanitarnej, oraz w stosownych przypadkach kwestionowanie ewentualnych opóźnień);\n- efektywność oznaczająca, że można dokonać wyraźnej oceny skutków pozwalającej na właściwe stosowanie odpowiedzialności demokratycznej;\nuważa, że UE powinna, biorąc pod uwagę jej znaczenie polityczne i wpływ jako głównego międzynarodowego dawcy pomocy konsekwentnie promować wymienione zasady, aby zapewnić dostęp do populacji znajdującej się w sytuacji kryzysowej oraz przestrzeganie autonomii pomocy humanitarnej;\n9. z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji, polegającą na utworzeniu partnerstwa na rzecz odpowiedniego udzielania pomocy (ang. Good Humanitarian Partnership), wzmacniającą globalną reformę pomocy humanitarnej poprzez łączenie na wspólnym forum dawców pomocy, partnerów wykonawczych i beneficjentów, a także przyjęcie przez UE w 2005 r. wytycznych w sprawie promowania przestrzegania międzynarodowego prawa humanitarnego (MPH); pragnie, by UE odgrywała pierwszoplanową rolę w monitorowaniu, ochronie, promocji, szerzeniu i ściślejszym przestrzeganiu MPH, w tym przez podmioty niepaństwowe, aby chronić autonomię pomocy humanitarnej; pragnie, by wszystkie państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, bez zastrzeżeń przystąpiły do zasad i sprawdzonych rozwiązań w zakresie odpowiedniego udzielania pomocy humanitarnej, przyjętych w Sztokholmie w dniu 17 czerwca 2003 r.; zwraca uwagę na konieczność wprowadzenia tych zasad do praktyki oraz konieczność regularnej kontroli (co dwa lata) przestrzegania ich przez instytucje Unii Europejskiej oraz przez stałego sprawozdawcę Parlamentu Europejskiego do spraw pomocy humanitarnej;\n10. uważa, że należy poświęcić więcej uwagi bezpieczeństwu i ochronie wolontariuszy, którzy regularnie muszą udawać się do stref niebezpiecznych; ubolewa nad faktem, że wciąż jeszcze zbyt często padają oni ofiarą niepotrzebnej przemocy, uwięzień lub brania zakładników; surowo potępia wszelkie działania podejmowane przeciwko wolontariuszom;\n11. przyjmuje do wiadomości uznanie koncepcji „obowiązku ochrony” wprowadzonej przez ONZ w ww. rezolucji nr 60/1 w następstwie, w szczególności, wzrostu przypadków łamania międzynarodowego prawa humanitarnego i praw człowieka oraz bezsilności rządów lub ich braku woli, by chronić swoich własnych obywateli; przypomina, że pomoc humanitarna jest jednym ze sposobów przyczyniania się do ochrony zagrożonej ludności, którymi dysponuje wspólnota międzynarodowa, i podkreśla troskę UE, by nie pozostawać biernym w obliczu łamania prawa; wzywa do pogłębionej politycznej debaty między państwami członkowskimi a instytucjami Unii Europejskiej na temat prawa, a wręcz obowiązku interwencji w przypadku poważnego pogwałcenia międzynarodowego prawa humanitarnego oraz/lub praw człowieka, biorąc również pod uwagę wnioski i zalecenia zawarte w raporcie Międzynarodowej Komisji ds. Interwencji i Suwerenności Państwa z grudnia 2001 r. zatytułowanym „Obowiązek ochrony”; 12. uważa, ze UE powinna podjąć inicjatywę na rzecz urzeczywistnienia koncepcji „obowiązku ochrony”, dając jednocześnie pierwszeństwo działaniom zapobiegawczym, środkom cywilnym i wsparciu dla rządów krajów trzecich w wypełnianiu ich obowiązku ochrony ludności; podkreśla, że środki przymusu, w tym interwencja wojskowa, mogą zostać wykorzystane tylko w ostateczności oraz przy ścisłym przestrzeganiu prawa międzynarodowego; w szczególności powtarza, że biorąc pod rozwagę użycie siły Rada Bezpieczeństwa powinna zawsze brać pod uwagę pięć kryteriów zasadności określonych w raporcie Sekretarza Generalnego ONZ z marca 2005 r. i popartych przez Parlament: powagę zagrożenia, właściwość celu, ostateczność środka, proporcjonalność środka i szanse powodzenia; zgadza się, że zasady dotyczące użycia siły oraz upoważnienie do jej zastosowania powinny zostać potwierdzone rezolucją Rady Bezpieczeństwa;\nCZĘŚĆ II: PRAKTYCZNE ZASTOSOWANIE ZASAD: WSPÓLNE RAMY POMOCY HUMANITARNEJ UE\na) Koordynacja, spójność i wzajemne uzupełnianie się w UE 13. uważa, że Konsensus powinien podkreślić zasady koordynacji, spójności polityki, wzajemnego uzupełniania się i harmonizacji procedur między państwami członkowskimi, zgodnie z wymienionym wyżej europejskim konsensusem w sprawie rozwoju, a Komisja Europejska powinna w pełni skorzystać z art. 10 ww. rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/96 i odwołać się do możliwości DG ECHO, która pełni rolę łącznika; podkreśla niemniej, że służące koordynacji mechanizmy UE, zamiast powielać, winny wzmacniać międzynarodowe wysiłki koordynacyjne Narodów Zjednoczonych, w szczególności Biura ds. Koordynacji Spraw Humanitarnych (OCHA) i obejmować również władze krajowe i lokalne; wzywa UE do utworzenia wykazu darczyńców pomocy humanitarnej, podobnie jak to zrobiono w przypadku pomocy UE na rzecz rozwoju;\n14. z zadowoleniem przyjmuje uznanie we wnioskach Rady Europejskiej z czerwca 2007 r. konieczności uczynienia z polityki na rzecz pomocy humanitarnej niezależnej polityki UE oraz uważa, że Wspólnota i państwa członkowskie powinny pogłębić dyskusję na temat strategii politycznej w dziedzinie działań humanitarnych na odpowiednim forum Rady poprzez utworzenie nowej specjalnej grupy roboczej (na przykład COHUMA, tj. gruby roboczej Rady ds. pomocy humanitarnej), co pozwoliłoby na wypracowanie spójnych metod umożliwiających szybkie i konsekwentne działanie;\nb) Skuteczne i odpowiednie niesienie pomocy 15. uważa, że w Konsensusie powinno się znaleźć silne zobowiązanie ze strony UE do odpowiedniego niesienia pomocy humanitarnej, jak również odpowiedniego prognozowania i elastyczności w wykorzystaniu środków za pomocą odpowiednich rocznych prognoz budżetowych; podkreśla, że UE powinna nadać priorytetowe znaczenie kryzysom humanitarnym, na które nie przeznaczono wystarczających funduszy, które są zaniedbywane lub, o których zapomniano oraz, że powinno się zbadać innowacyjne mechanizmy, aby wypełnić lukę między potrzebami a istniejącymi funduszami oraz by zagwarantować odpowiedź na globalne potrzeby humanitarne;\n16. jest zdania, że UE powinna w wyraźny sposób potwierdzić swoją rolę w światowym procesie reformy systemu pomocy humanitarnej, a w szczególności udzielić wsparcia Centralnemu Funduszowi Narodów Zjednoczonych ds. Pomocy w Sytuacjach Kryzysowych (ang. CERF), który jest przydatnym uzupełnieniem dostępnych instrumentów finansowych, zapewniającym dodatkowe finansowanie, ale nie zastępującym wsparcia dla innych operacji i partnerów humanitarnych, zaaprobować system klastrów oraz promować angażowanie jak największej ilości organizacji humanitarnych; 17. z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji nawołujący do stworzenia wspólnych zasad UE oceniania potrzeb i wymiany analiz dokonywanych przez ekspertów; przypomina, że UE powinna, jeżeli to tylko możliwe, priorytetowo traktować zasoby lokalne i regionalne;\n18. podkreśla, że w sytuacjach nadzwyczajnych, a w szczególności w przypadku kryzysów spowodowanych klęskami żywiołowymi dla ratowania życia kluczowe znaczenie ma pierwsze 48 godzin oraz, że okazało się, iż natychmiastowa odpowiedź ze strony wspólnoty międzynarodowej nie jest wystarczająco skuteczna; uważa, że UE powinna stawić czoła temu wyzwaniu poprzez wzmocnienie działań prewencyjnych na skalę lokalną z jednaj strony, a z drugiej gotowość i zdolność reakcji dzięki poprawie koordynacji, mechanizmów wczesnego ostrzegania oraz odpowiedniemu magazynowaniu materiałów i zapasów na szczeblu międzynarodowym; wzywa UE do wspierania i uzupełniania międzynarodowych działań prowadzonych przez OCHA i ONZ, aby zwiększyć możliwości szybkiego reagowania, łącznie z natychmiastowym dostępem do funduszy, jak również siłami szybkiego reagowania w sytuacjach nadzwyczajnych;\n19. uważa, że UE powinna zwiększyć wysiłki zmierzające do zrozumienia i kontroli czynników zagrażających ludności; w szczególności wzywa UE do zagwarantowania, że we wszystkich operacjach humanitarnych zaspokojone zostaną pilne potrzeby zdrowotne, w szczególności związane ze zdrowiem reprodukcyjnym, zgodnie z odpowiednimi standardami SPHERE;\n20. IDRL) i oczekuje na wyniki 30. konferencji międzynarodowej Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, która odbędzie się w listopadzie 2007 r.;\nc) Różnorodność i wysoka jakość partnerstwa\n21. z zadowoleniem przyjmuje propozycje Komisji, aby podkreślić poparcie UE dla wielości partnerów wykonawczych, w szczególności organizacji pozarządowych, ONZ, Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca, a także popiera zaproponowane przez Komisję kryteria wyboru partnerów; wzywa Komisję do udzielenia wsparcia agencjom wykonawczym z nowych państw członkowskich (UE 12 tj. z dziesięciu nowych państw członkowskich, które przystąpiły do UE w 2004 r. oraz Rumunii i Bułgarii, które przystąpiły do UE w 2007 r.), aby zostały w pełni włączone w działalność humanitarną; uważa, że Konsensus powinien odnotować i bardziej szczegółowo określić różne role, uprawnienia i szczególne predyspozycje poszczególnych podmiotów w dziedzinie pomocy humanitarnej, aby uniknąć konfliktów uprawnień i konkurencji o zasoby, a UE powinna wesprzeć rozwój możliwości organizacji humanitarnych ze szczególnym uwzględnieniem możliwości na szczeblu lokalnym i regionalnym; uważa, że szczególną uwagę należy zwrócić na rolę organizacji pozarządowych, krajowych stowarzyszeń Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca oraz podmiotów społeczeństwa obywatelskiego zarówno z Południa, jak i Północy, nie tylko w zakresie niesienia pomocy, ale również opracowywania strategii politycznych, które odzwierciedlają rzeczywiste potrzeby i troski lokalnych partnerów z Południa, a także w odniesieniu do zdobywania wsparcia Europejczyków;\n22. jest zdania, że UE powinna opracować strategie, aby pozyskać nowych darczyńców, których środki finansowe są często przeznaczane na konkretny cel i/lub warunkowe, aby promować pomoc ukierunkowaną na potrzeby, zasady międzynarodowego prawa humanitarnego i ideę partnerstwa; podkreśla jednak, że te nowe źródła finansowania nie mogą przyczyniać się do zmniejszenia funduszy z państw członkowskich UE i Komisji;\n23. uważa, że pomoc humanitarna UE powinna być wdrażana przez organizacje humanitarne, które stosują wyłącznie dobre praktyki i są zaangażowane w promowanie odpowiedzialności, wydajności i skuteczności we wdrażaniu działań humanitarnych;\nd) Skuteczność, jakość i rozliczalność 24. uważa, że rozliczanie się przed wspólnotami dotkniętymi przez katastrofy, które są głównymi beneficjentami pomocy, jest podstawowym elementem oceny skuteczności pomocy humanitarnej, a Konsensus powinien w należyty sposób odzwierciedlać tę zasadę; uznaje w szczególności, że UE powinna sprzyjać inicjatywom podejmowanym dobrowolnie przez organizacje pozarządowe, których celem jest rozliczenie się z działań tych organizacji; 25. uważa, że UE powinna promować wykorzystanie zaleceń i zasad Międzyinstytucjonalnego Stałego Komitetu ds. Pomocy Humanitarnej, przewodnich zasad przesiedlenia wewnątrz kraju, kodeksu postępowania Międzynarodowego Ruchu Czerwonego Krzyża i Czerwonego Półksiężyca z 1994 r. oraz organizacji pozarządowych na wypadek klęsk i katastrof oraz Karty Humanitarnej (SPHERE);\ne) Wykorzystanie zdolności i majątku obrony wojskowej i ochrony ludności poza terytorium UE\n26. powtarza, że wykorzystanie zasobów służących ochronie ludności i sił obrony wojskowej musi uzupełniać i wspierać pracę organizacji pozarządowych oraz ograniczać się do przypadków lub obszarów, gdzie takie użycie może stanowić prawdziwą wartość dodaną i na podstawie wcześniej przeprowadzonej wnikliwej analizy sytuacji ;\n27. uważa, że UE powinna jasno zdefiniować i zagwarantować respektowanie roli i uprawnień podmiotów ochrony cywilnej i wojskowych w operacjach humanitarnych, w szczególności w przypadkach konfliktu, gdzie bezstronność i niezależność są kluczowe dla zagwarantowania bezpiecznego dostępu do ofiar oraz skutecznego udzielania pomocy humanitarnej;\n28. uważa, że UE powinna zaangażować się w aktywne promowanie stosowania wytycznych z zakresu wykorzystania majątku obrony wojskowej i ochrony ludności oraz wytycznych z Oslo przez wszystkie podmioty biorące udział w akcjach humanitarnych i zapewnienie utrzymania w mocy zasad zawartych w ww. wytycznych;\n29. uważa, że zgodnie z międzynarodowymi wytycznymi korzystanie z publicznego majątku służącego ochronie ludności w przypadku złożonych sytuacji kryzysowych powinno należeć do wyjątków, natomiast siły obrony wojskowej jako wsparcie w operacjach humanitarnych powinny być wykorzystywane jedynie w ostateczności, i w obu przypadkach, zawsze zgodnie z wytycznymi organizacji humanitarnych ONZ i zgodnie z zasadą podatności na konflikty;\nf) Propagowanie idei zapobiegania katastrofom i gotowości na wypadek katastrof 30. stwierdza rosnącą częstotliwość występowania klęsk żywiołowych oraz ich niszczycielskie skutki; zdaje sobie również sprawę z coraz większej trudności w odróżnianiu katastrof naturalnych od tych, które są spowodowane przez człowieka; przyznaje, że ryzyko spowodowane jest w równym stopniu działalnością człowieka i brakiem planowania, co naturalnymi zagrożeniami; wzywa do ułożenia czasowej strategii mającej na celu włączenie zapobiegania katastrofom i ograniczania ich skutków (DRR) do ogólnej pomocy dla rozwoju i pomocy humanitarnej UE, w oparciu o plan działania z Hyogo (HFA); przyznaje, że bez integracji z DRR pomoc na rozwój może nieumyślnie zwiększyć ryzyko zagrożenia katastrofami;\n31. zwraca uwagę na olbrzymie wyzwanie przyszłości związane ze zmianą klimatu przejawiającą się ekstremalnymi warunkami pogodowymi oraz ze zmniejszaniem się zasobów naturalnych, co pociąga za sobą poważne skutki dla rozwoju i bezpieczeństwa, między innymi pogorszenie sytuacji ludzi ubogich, gwałtowne konflikty pozostałe zasoby naturalne oraz przepływy migracyjne na dużą skalę; zwraca uwagę na zagrożenia związane ze zmianą klimatu dla zmniejszenia ubóstwa oraz osiągnięcia milenijnych celów rozwoju oraz wzywa do włączenia DRR oraz środków dostosowawczych do strategii na rzecz redukcji ubóstwa (strategia na rzecz ograniczania ubóstwa – PRSP); podkreśla, że aby zachować skuteczność operacje w ramach DRR mające na celu ograniczenie przyczyn niekorzystnego położenia muszą w znacznym stopniu pokrywać się z działaniami dążącymi do złagodzenia skutków zmian klimatu i przystosowania się do tych zmian;\n32. podkreśla, że strategie DRR, zgodnie z planem działania z Hyogo, powinny wspierać działania społeczności i władz lokalnych w długoterminowym podejściu do zmniejszania bezsilności w przypadku katastrof, jak sugeruje doświadczenie zdobyte w trakcie stosowania mechanizmu finansowego i programu gotowości do walki z klęskami żywiołowymi;\n33. wzywa UE do przeznaczenia co najmniej 10% dodatkowych nowych funduszy na zasilenie budżetu pomocy humanitarnej na rzecz obniżania ryzyka klęsk żywiołowych oraz do znacznego zwiększenia środków dla DRR w obrębie budżetu na pomoc na rzecz rozwoju; nalega, że w perspektywie średnio- i długoterminowej istnieje potrzeba zmiany podejścia w zakresie międzynarodowej pomocy humanitarnej, uwzględniająca znaczne wzmocnienie DRR;\ng) Wzmacnianie powiązań między różnymi instrumentami pomocy 34. zwraca się do UE, by we współpracy z międzynarodowymi podmiotami udzielającymi zwraca się do UE, by we współpracy z międzynarodowymi podmiotami udzielającymi pomocy humanitarnej, rozbudowała wytyczne mające na celu wzmocnienie powiązania pomiędzy pomocą doraźną, odbudową i rozwojem, w celu uniknięcia potencjalnych luk pomiędzy szybką reakcją a fazą odbudowy i rozwoju, opierając się na sprawdzonych rozwiązaniach i zdobytych doświadczeniach; uważa, że podejście UE powinno się opierać na zasadach „nie czyń krzywdy” i na 10 zasadach „odbudowuj lepiej”; podkreśla cel, jakim jest wypełnienie luki pomiędzy pomocą humanitarną a pomocą na rzecz rozwoju przy jak najlepszym wykorzystaniu szeregu instrumentów finansowania, jakimi dysponuje UE;\n35. przyznaje również, że zarówno wśród pracowników organizacji na rzecz pomocy dla rozwoju, jak pomocy humanitarnej brakuje wiedzy i uwrażliwienia na związki między pomocą humanitarną a rozwojem; wzywa UE do nadania priorytetowego znaczenia organizowaniu odpowiednich szkoleń w tych dziedzinach;\n36. podkreśla konieczność wyjaśnienia związków pomiędzy działaniami wspieranymi przez Komisję za pośrednictwem instrumentu na rzecz stabilności w zakresie prewencji, zarządzania kryzysowego i wychodzenia z sytuacji kryzysowych (rozbrojenie, demobilizacja, rozminowywanie, ponowna integracja przesiedleńców/uchodźców, itd.) oraz działaniami towarzyszącymi, realizowanymi przez DG ECHO, przy jednoczesnym poszanowaniu jej uprawnień, jak i humanitarnych zasad; h) Realizacja zasad udzielania pomocy humanitarnej UE\n37. wzywa do wprowadzenia do konsensusu obszernej i konkretnej mapy drogowej dotyczącej jego realizacji, obejmującej ramy czasowe najważniejszych projektów i inicjatyw które podejmą wszyscy darczyńcy UE w ciągu następnych 5 lat;\n38. wzywa do przeprowadzania regularnej oceny postępów i stanu realizacji konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej, włączając Parlament w pełni i na równi z innymi instytucjami w ten proces wzywa do wprowadzenia właściwej struktury międzyinstytucjonalnej i ustrukturyzowanego dialogu z Parlamentem w tej dziedzinie;\nDz.U. L 163 z 2.7.1996, str. 1.\nDz.U. L 297 z 15.11.2001, str. 7.\nDz.U. C 327 z 23.12.2005, str. 4.\nDz.U. C 46 z 24.2.2006, str. 1.\nDz.U. L 163 z 4.7.2000, str. 37.\nDz.U. C 284E z 21.11.2002, str. 108.\nDz.U. C 180E z 31.7.2003, str. 538.\nDz.U. C 38E z 12.2.2004, str. 85. (11)\nDz.U. C 135 z 7.5.2001, str. 72.\nTeksty przyjęte, P6_TA(2006)0434.\nDz.U C 124 z 25.5.2006, str.549\nW dniu 13 czerwca 2007 r. Komisja ogłosiła komunikat zatytułowany „Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej”. Komunikat ten oparty jest na wynikach konsultacji przeprowadzonych z głównymi operatorami tego sektora, formułuje zbiór zasad i wartości oraz wysuwa propozycje mające na celu polepszenie jakości, spójności i skuteczności europejskiej polityki w dziedzinie pomocy humanitarnej. Komisja zwraca się do Rady i Parlamentu Europejskiego o przyjęcie wspólnej deklaracji dotyczącej „Europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej”, opartej na elementach zawartych w komunikacie.\nStwierdza, że w obecnej chwili inicjatywa ta jest niezbędna i wzywa do przeprowadzenia pogłębionej debaty na temat zasad i strategii Unii Europejskiej w zakresie dostarczania pomocy najbardziej potrzebującym. Proces negocjacji między trzema instytucjami stanowi istotną okazję do osiągnięcia konsensusu politycznego w sprawie sposobu reagowania na sytuacje kryzysowe, które stają coraz bardziej złożone, oraz do określenia zakresu działań humanitarnych Europy. Dzięki przyjęciu wyraźnej wspólnej deklaracji Unia będzie mogła określić jaśniej swoje stanowisko i przemawiać jednym głosem na scenie międzynarodowej w dziedzinie pomocy humanitarnej przypominając, że UE nie jest tylko superorganizacją pozarządową, ale troszczy się również o to, by zapobiegać przyczynom, które sprawiają, że świadczenie pomocy humanitarnej jest konieczne oraz by w stosownych przypadkach dostarczać najbardziej odpowiednich rozwiązań politycznych. Unia Europejska i pomoc humanitarna\nUnia Europejska, łącząc Komisję Europejską i państwa członkowskie, jest głównym dawcą pomocy humanitarnej na świecie. Działania w tej dziedzinie leżą we wspólnej kompetencji państw członkowskich i Wspólnoty. W 2006 r. wkład UE na rzecz pomocy humanitarnej przekroczył 2 mld euro, co reprezentowało ponad 40% oficjalnej międzynarodowej pomocy humanitarnej. Szacuje się, że w 2006 r. z pomocy humanitarnej Unii Europejskiej skorzystało 75 państw i 100 mln osób.\nWspólnota bierze udział w akcjach humanitarnych począwszy od końca lat 60. Wiele z akcji humanitarnych przeprowadzonych od końca lat 80. stanowiło główny element działań zewnętrznych Wspólnoty. Biuro Pomocy Humanitarnej (ECHO), utworzone w 1992 r. na wniosek Parlamentu Europejskiego, stało się niedawno dyrekcją generalną (DG ECHO) i dysponuje personelem 200 osób pracujących w jej siedzibie i 100 ekspertami obecnymi w terenie. Rozporządzenie (WE) nr 1257/96 Rady, które weszło w życie w 1996 r., określa zakres, cele i procedury dostarczania pomocy humanitarnej Wspólnoty.\nW latach 2000-2005 średni budżet DG ECHO wynosił 543 mln euro (wraz z rezerwą przeznaczoną na pomoc doraźną). W okresie 2007-2013 budżet ten będzie rósł i osiągnie 875 mln euro w 2013 r., jednakże źródłem tego wzrostu jest w dużej części transfer z DG AIDCO do DG ECHO komponentu pomocy humanitarnej w ramach pomocy żywnościowej. Corocznie potrzeby w zakresie pomocy humanitarnej przekraczają zarezerwowany dla ECHO budżet i Komisja musi odwoływać się do funduszy rezerwowych.\nPomoc humanitarna nie stanowi odrębnej dziedziny polityki w aktualnych traktatach WE i UE. Pomoc humanitarna Wspólnoty opiera się zasadniczo na art. 177 - 179 traktatu WE (współpraca na rzecz rozwoju). W traktacie konstytucyjnym dostarcza się jej nowej podstawy prawnej dzięki wprowadzeniu odrębnego artykułu poświęconego pomocy humanitarnej (art. III-321). Na posiedzeniu Rady Europejskiej w dniach 21-22 czerwca 2007 r. podjęto decyzję, zgodnie z którą w traktacie reformującym, który ma zostać wynegocjowany w trakcie konferencji międzyrządowej, przepisy te mają zostać zachowane i w ten sposób utworzona zostanie odrębna polityka UE w zakresie pomocy humanitarnej.\nPomoc humanitarna podlega procedurze współdecyzji. Parlament, podjąwszy zresztą decyzję o utworzeniu stanowiska stałego sprawozdawcy ds. pomocy humanitarnej, z uwagą śledzi rozwój sytuacji w tej dziedzinie i nie zaprzestaje w swoich naleganiach na przyznanie jej odpowiedniego finansowania.\nZmiana sytuacji w zakresie pomocy humanitarnej\nWarunki, w jakich dochodzi do udzielania pomocy humanitarnej uległy znacznej zmianie w ciągu ostatnich piętnastu lat. Przede wszystkim po pierwszym konflikcie wschód-zachód radykalnie zmienił się charakter konfliktów zbrojnych. Liczba konfliktów wewnętrznych wrosła, a wraz z nią liczba wewnętrznych przesiedleńców. Nieprzestrzeganie, a nawet wyraźne i umyślne odrzucanie międzynarodowego prawa humanitarnego jest obecnie powszechne. Dostęp ofiar do pomocy humanitarnej jest często ograniczony, a pracownicy organizacji humanitarnych coraz częściej narażeni są na ryzyko napaści lub morderstwa. W ogólnym ujęciu „przestrzeń humanitarna” znajduje się w sytuacji zagrożenia.\nPo drugie, częstotliwość występowania klęsk żywiołowych wzrosła, a ich skutki są coraz bardziej znaczące, co z pewnością spowodowane jest zmianami klimatycznymi. W sytuacji tej powstają problemy na poziomie środków i inwestycji przewidzianych na przygotowanie na ewentualność katastrof. Konieczne jest wzmocnienie interwencji, które poza dostarczaniem jednorazowej pomocy wiązałyby się również z udzielaniem wsparcia w zakresie zdolności samych społeczności w dziedzinie gotowości na wypadek katastrof, a także akcji ratunkowych i odbudowy.\nPo trzecie, częściowo w wyniku wyżej wspomnianych dwóch czynników, w akcjach humanitarnych biorą udział nowe podmioty, których liczba wzrosła. Poza jednostkami pomocy humanitarnej sensu stricto (agencjami ONZ, organizacjami Czerwonego Krzyża, organizacjami pozarządowymi), do działań w terenie wkraczają już siły ochrony ludności i obrony wojskowej (tzn. podmioty państwowe). W przypadku korzystania z kontrolowanych przez państwo środków wojskowych i ochrony ludności neutralność i niezależność akcji humanitarnych może zostać zakwestionowana. Może to przełożyć się zwłaszcza na zwiększenie ryzyka dla pracowników organizacji humanitarnych o tyle, o ile mogą oni być postrzegani jako sprzymierzeńcy jednej ze stron konfliktu.\nUnia Europejska w 2001 r. wprowadziła mechanizm ochrony ludności oraz ośrodek monitoringu i informacji w ramach DG ds. Środowiska w celu udzielania pomocy tak wewnątrz, jak i na zewnątrz UE. W sprawozdaniu Barnier, opublikowanym w maju 2006 r., zaproponowano utworzenie europejskich sił obrony cywilnej. Przed angażowaniem podmiotów państwowych w realizowanie akcji humanitarnych należy jednak rozważyć aspekty związane z koordynacją, skutecznością i kosztami.\nPrywatni dawcy w coraz większym stopniu przyczyniają się do finansowania pomocy i w związku z tym należy określić, jaki charakter należałoby nadać uzupełniającej pomocy tych nowych podmiotów. Wreszcie, nie można pominąć refleksji nad kwestią „odpowiedzialności za ochronę” („prawa / obowiązku interwencji”) nawet, jeżeli uważa się, że odpowiedzialność za ochronę nie ma bezpośredniego związku z pomocą humanitarną.\nTymczasem pomoc humanitarna jest jednym ze środków, którymi dysponuje wspólnota międzynarodowa, dzięki którym może ona przyczyniać się do ochrony ludności zagrożonej ludobójstwem, zbrodniami wojennymi, czystkami etnicznymi i zbrodniami przeciwko ludzkości, zgodnie z rozdziałami VI i VIII Karty. Kontekst międzynarodowy\nW odpowiedzi na pojawiające się nowe wyzwania uruchomionych zostało wiele inicjatyw na poziomie międzynarodowym.\nInicjatywa w zakresie zasad odpowiedniego udzielania pomocy humanitarnej (ang.\nGood Humanitarian Donorship lub GHD) przyjęta została w Sztokholmie w 2003 r. Inicjatywę tą, określającą zasady i sprawdzone rozwiązania w zakresie odpowiedniego udzielania pomocy humanitarnej, przyjęło 21 państw (w tym 16 państw członkowskich UE) oraz Komisja Europejska.\nBiorąc pod uwagę fakt, że celem jest gotowość na wypadek katastrof i łagodzenie ich skutków, plan działania z Hyogo, przyjęty na Światowej Konferencji na temat Zapobiegania i Ograniczania Skutków Katastrof w 2005 r. określił na szczeblu międzynarodowym cele i priorytety dla dawców i odbiorców pomocy humanitarnej.\nW celu ustalenia roli nowych podmiotów zajmujących się pomocą humanitarną wytyczne z Oslo oraz wytyczne w sprawie wykorzystania majątku obrony wojskowej i ochrony ludności (ang. Military and Civil Defence Assets - MCDA) mają na celu zagwarantowanie przestrzegania zasad bezstronności i neutralności podczas prowadzenia działań humanitarnych z wykorzystaniem majątku obrony wojskowej i ochrony ludności. Wytyczne z Oslo dotyczą działań humanitarnych w zakresie klęsk żywiołowych. Z kolei wytyczne w sprawie wykorzystania majątku obrony wojskowej i ochrony ludności dotyczą sytuacji złożonych kryzysów. Oba zbiory wytycznych wprowadzają podstawową zasadę, zgodnie z którą środki wojskowe i ochrony ludności powinno się wykorzystywać w działaniach humanitarnych tylko w ostateczności. Wraz z Forum we Fryburgu, które odbyło się w czerwcu 2000 r., Narody Zjednoczone rozpoczęły program reform mających na celu podniesienie skuteczności i jakości pomocy humanitarnej. Wśród zaproponowanych innowacji znajduje się utworzenie tzw. systemu klastrów („grup tematycznych”), wzmocnienie systemu koordynacji pomocy humanitarnej oraz ustanowienie Centralnego Funduszu ds. Pomocy w Sytuacjach Kryzysowych (CERF) w celu zagwarantowania szybkiego udostępnienia funduszy podczas działań w ramach natychmiastowej pomocy.\nReforma nabrała rozmachu po opublikowaniu Humanitarian Response Review 2005 (przeglądu pomocy humanitarnej z 2005 r.), który został opracowany na wniosek J. Egelanda, byłego koordynatora ONZ ds. pomocy humanitarnej.\nWyzwania stojące przez Unią Europejską Unia Europejska stoi przed trzema wyzwaniami, w ramach których europejski konsensus musi dostarczyć rozwiązań. Po pierwsze, Unia Europejska musi określić, jaki jest jej nowy zakres działań humanitarnych (kiedy działania mają się rozpoczynać, a kiedy kończyć), potwierdzić swoje zobowiązanie do stosowania się do podstawowych zasad w swoich działaniach humanitarnych i dopilnować ich przestrzegania (humanitaryzm, neutralność, bezstronność i niezależność), a także dostosować swoje własne systemy i środki w celu uwzględnienia zmieniającego się charakteru konfliktów zbrojnych, częstszego występowania klęsk żywiołowych oraz pojawienia się nowych podmiotów zajmujących się pomocą humanitarną. Po drugie, Unia Europejska musi określić swoje stanowisko wobec nowych inicjatyw międzynarodowych oraz procesu reform zainicjowanych w ramach Narodów Zjednoczonych. Po trzecie, Unia Europejska musi sprecyzować, jaki sposób połączenia i skoordynowania środków, którymi dysponuje Wspólnota i państwa członkowskie, byłby najlepszy, aby polepszyć ich skuteczność i efektywność. Ponadto Unia Europejska musi umocnić swoją rolę polityczną na scenie międzynarodowej w dziedzinie pomocy humanitarnej, tak aby odpowiadała ona jej statusowi jako głównego międzynarodowego dawcy pomocy humanitarnej.\nPotencjał Unii Europejskiej nie jest w pełni wykorzystany. Według ostatniej oceny przeprowadzonej przez DG ECHO, ECHO jest „pierwszoplanowym dawcą pomocy humanitarnej w skali światowej”. Tymczasem sprawozdanie w sprawie oceny, jak i sprawozdanie OECD ujawniają pewne niedoskonałości strukturalne oraz pewne paradoksy. Unia Europejska nie dysponuje np. składem Rady odpowiednim do dyskusji na temat polityki w dziedzinie pomocy humanitarnej, w związku z tym należałoby może utworzyć, na wzór Grupy Roboczej ds. Współpracy na rzecz Rozwoju (CODEV), Radę COHUMA, poświęconą właśnie tym kwestiom. Komisja nie wykorzystała możliwości oferowanych przez rozporządzenie w sprawie pomocy humanitarnej, przypisujące jej rolę koordynatora między państwami członkowskimi. Mimo podjęcia pewnych wysiłków, koordynacja pomiędzy różnymi DG, która ma miejsce w przypadku klęsk humanitarnych (zwłaszcza pomiędzy DG ds. Środowiska i DG ECHO) jest niewystarczająca. Wreszcie, wzmożoną uwagę należy poświęcić powiązaniu między działaniami doraźnymi oraz działaniami w zakresie odbudowy i rozwoju. Kierunek dalszych działań\nParlament z zadowoleniem przyjmuje proces zainicjowany przez Komisję w jej komunikacie dotyczącym europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej. Co więcej, zobowiązał się on do aktywnego i konstruktywnego udziału w negocjacjach.\nKonsensus będzie pierwszym wspólnym dokumentem w sprawie polityki w zakresie pomocy humanitarnej od rozporządzenia w sprawie pomocy humanitarnej przyjętego w 1996 r. Czas najwyższy, by odnowić istniejące podstawy i dojść do porozumienia w sprawie wspólnego podejścia, aby: o potwierdzić przywiązanie Unii Europejskiej do zasad humanitarnych i do międzynarodowego prawa humanitarnego;\no rozwinąć silną europejską politykę w instytucjach międzynarodowych, adekwatną do udostępnionych środków budżetowych;\no przejść do nowego etapu w dziedzinie jakości europejskiej pomocy humanitarnej, przy jednoczesnym wzmocnieniu współpracy z partnerami w terenie;\no potwierdzić zobowiązanie polegające na powiązaniu pomocy humanitarnej i pomocy na rzecz rozwoju, które zapisane zostało w europejskim konsensusie w sprawie rozwoju.\nKońcowy tekst musi być wystarczająco konkretny i precyzyjny, aby doprowadzić do realizacji tych celów. Poza wizją, zasadami i wartościami, musi on również zawierać wskazówki w zakresie polepszenia koordynacji i umożliwienia skutecznego dostarczania pomocy, uwzględniwszy aktualne wyzwania. OPINIA Komisji Spraw Zagranicznych (4.10.2007)\ndla Komisji Rozwoju w sprawie: Unia Europejska a pomoc humanitarna\n1. popiera propozycję Komisji dotyczącą podpisania międzyinstytucjonalnej deklaracji w sprawie „Europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej” nadającego znaczenie celom politycznym, warunkom, zasadom i instrumentom technicznym europejskiej pomocy humanitarnej, która to deklaracja wydaje się być rzeczywistym dokumentem wyznaczającym kierunek polityczny po przyjęciu w 1996 r. przepisów technicznych w zakresie zarządzania pomocą;\n2. jest przekonany o konieczności uzupełniania się, spójności, skuteczności i koordynacji w zakresie technicznym i politycznym działalności humanitarnej Unii Europejskiej i jej 27 państw członkowskich, aby zoptymalizować globalne działania humanitarne; zgadza się z naciskiem, jaki Komisja kładzie na potrzebę większej koordynacji między działaniami Unii Europejskiej i państw członkowskich, stanowiącą centralny i decydujący element przyszłej „deklaracji”; zachęca Radę i państwa członkowskie do wspierania strategii Komisji oraz do uczynienia z działalności humanitarnej nakazu moralnego i politycznego opierającego się w większym stopniu na solidarności obywateli europejskich i dbałości raczej o skuteczność pomocy, niż o interesy krajowe czy postkolonialne;\n3. zachęca przede wszystkim Radę i państwa członkowskie do przestrzegania zadań politycznych i terminów zawartych w dokumencie „Ramy Działania z Hyogo”, podpisanym w 2005 r. w Kobe przez 168 państw podczas Światowej Konferencji na temat Zapobiegania i Ograniczania Skutków Katastrof, którego celem jest ograniczenie o 50% strat ludzkich w katastrofach humanitarnych do roku 2015 oraz promowanie lepszej koordynacji działalności humanitarnej i rozwoju;\n4. jest świadom konieczności ochrony i rozszerzenia zasad humanitaryzmu, neutralności, bezstronności i niezależności pomocy humanitarnej - których nieprzestrzeganie mogłoby zaszkodzić zarówno pracownikom organizacji humanitarnych, jak i dotkniętej ludności - nie zapominając o rzeczywistych potrzebach i stwierdzonych kryzysach humanitarnych, zwracając szczególną uwagę na najbardziej narażone grupy ludności, jak kobiety i dzieci oraz obowiązku przestrzegania również zasady niedyskryminacji w rozdzielaniu pomocy; jest przekonany, że istnieje wzajemna zależność polityczna między pilną pomocą humanitarną a wznowieniem czy współistnieniem poszukiwania rozwiązań politycznych i dyplomatycznych w przypadku kryzysów będących przyczyną sytuacji krytycznej; uważa, że koncepcja „powiązania pomocy w sytuacjach krytycznych z odbudową i rozwojem” (ang. LRRD) powinna przybrać charakter strategiczny w przypadku zewnętrznych, humanitarnych działań Unii Europejskiej; podziela zatem propozycję Komisji dotyczącą określenia „krajów pilotażowych LRRD” mających doświadczenie w tej dziedzinie, szczególnie w konkretnych regionach w najbardziej drastyczny sposób doświadczających skutków zmian klimatycznych, i które powinno się szczególnie nadzorować oraz uważa ten krok za element decydujący dla powodzenia unijnych strategii na polu działalności humanitarnej;\n5. podkreśla, że celem pomocy humanitarnej musi być umożliwianie samodzielnego rozwoju i zaopatrzenia, a nie uzależnianie krajów czy regionów korzystających z pomocy od dodatkowej zewnętrznej pomocy czy wsparcia;\n6. uważa, że należy poświęcić więcej uwagi bezpieczeństwu i ochronie wolontariuszy, którzy regularnie muszą udawać się do stref niebezpiecznych; ubolewa nad faktem, że wciąż jeszcze zbyt często padają oni ofiarą niepotrzebnej przemocy, uwięzień lub brania zakładników; surowo potępia wszelkie działania podejmowane przeciwko wolontariuszom;\n7. jest zdania, że w dziedzinie pomocy humanitarnej należy w miarę możliwości priorytetowo traktować najsłabsze i najbardziej narażone grupy, w szczególności kobiety i dzieci; uważa zatem, że w ramach pomocy humanitarnej należy poświęcić więcej uwagi rozwojowi, edukacji i szkoleniu, tak aby narażone grupy szybciej zdały sobie sprawę ze swojej sytuacji i by proponowana pomoc przyczyniała się do poprawy sytuacji na miejscu;\n8. wierzy, że pomocy humanitarnej Unii Europejskiej powinny towarzyszyć także działania polityczne i dyplomatyczne, które z przestrzegania prawa międzynarodowego, a przede wszystkim międzynarodowego prawa humanitarnego, uczyniłyby priorytet w „państwie otrzymującym”; w związku z tym uważa, że priorytet stanowi przestrzeganie i wprowadzanie wytycznych operacyjnych z 2005 r. w sprawie przestrzegania przez kraje trzecie i ewentualne „strony niepaństwowe” międzynarodowego prawa humanitarnego; 9. przekonany jest, że neutralny i niezależny charakter działalności humanitarnej Unii Europejskiej idzie w parze z promowaniem neutralności i niezależności takich samych działań prowadzonych przez wojsko w celu niesienia wszelkiego rodzaju aktywnej pomocy; odnotowuje, że wojskowa ochrona przewozów humanitarnych, prowadzona w poszanowaniu prawa międzynarodowego, może się okazać niezbędna w przypadku niektórych katastrof humanitarnych;\n10. zwraca uwagę na konieczność czuwania nad bezpieczeństwem współpracujących i wszystkich pracowników organizacji humanitarnych, a także dopilnowania, by uciekanie się do środków ochrony cywilnej i zasobów wojskowych w żadnym wypadku nie utrudniało pracy organizacji humanitarnych, ale uzupełniało i wspierało ich działania;\n11. podziela rosnące zaniepokojenie wpływem zmian klimatycznych na pojawianie się zagrożeń humanitarnych związanych z brakiem żywności, powodowanych wyłącznie przez klęski żywiołowe (powodzie, pożary, pustynnienie, kryzys rolniczy, itp.); zwraca się do Komisji o łączenie pomocy humanitarnej z zapobieganiem zmianom klimatycznym w odpowiednich instancjach międzynarodowych i o zwiększenie zapobiegawczej roli pomocy humanitarnej w celu zmniejszenia ryzyka katastrof dzięki lepszemu przygotowaniu do sytuacji kryzysowych;\n12. uważa za niezbędne poświęcenie szczególnej uwagi sytuacji narażonych grup (kobiet, dzieci i osób w podeszłym wieku), jest także zdania, że takie postępowanie musi być ujęte w definicji pomocy humanitarnej;\n13. zgadza się z proponowanymi kryteriami wyboru partnerów, takich jak Organizacja Narodów Zjednoczonych, organizacje pozarządowe i Czerwony Krzyż; jest oczywiście świadomy, że odpowiedzialność i przejrzystość w odniesieniu do otrzymanych wyników są zasadnicze, ale pragnie podkreślić, że biurokracja w stosunku do tych partnerów nie powinna się niepotrzebnie komplikować, tak by mogli oni poświęcić pracę swoich współpracowników i środki przede wszystkim niesieniu pomocy humanitarnej.\nDotyczy: w sprawie europejskiego konsensusu w sprawie pomocy humanitarnej (Sprawozdawca: Mr. Cornillet)\nW imieniu Komisji Budżetowej, chciałbym przedstawić kilka uwag na temat aspektów budżetowych wyżej wymienionego sprawozdania.\nPrzede wszystkim Komisja Budżetowa zdecydowanie podziela zdanie, że potrzebne jest połączenie zasobów WE i państw członkowskich w możliwie najlepszy sposób, aby w jak największym stopniu skorzystały z tego ofiary klęsk humanitarnych. Monitorowanie tego procesu będzie równie ważne, aby ocenić postępy w zakresie zobowiązań UE w odniesieniu do celów ONZ i światowych poziomów finansowania działań w dziedzinie rozwoju i pomocy humanitarnej.\nW związku z tym chciałbym zauważyć, że porozumienie międzyinstytucjonalne w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami z dnia 17 maja 2006 r. oraz perspektywy finansowe na lata 2007-2013 stanowiące załącznik do porozumienia, ustanawiają rezerwę na pomoc nadzwyczajną przeznaczoną na potrzeby wydarzeń, które nie mogły zostać przewidziane przy ustalaniu budżetu UE. Rezerwa ta (ustalona na poziomie 221 mln EUR według cen z 2004 r.) została wpisana do budżetu jako „rezerwa” i może zostać uruchomiona powyżej ustalonych pułapów wydatków poprzez wspólną zgodę Parlamentu i Rady (w odpowiedzi na wnioski Komisji).\nKomisja Budżetowa uznaje to za doskonałe rozwiązanie, przyjęte podczas negocjacji ram finansowych na lata 2007-2013, ponieważ w znacznym stopniu zmniejszyło to presję na budżet, która w innym przypadku mogłaby ewentualnie doprowadzić do obniżenia środków przewidzianych w budżecie UE na inne działania zewnętrzne. Nie jest pewne, czy w takim przypadku mogłaby nastąpić rekompensata środkami z budżetów krajowych. Średni czas rozpatrywania wniosków o uruchomienie rezerwy został znacznie skrócony w ciągu ostatniego okresu finansowania (2000-2006), co w opinii komisji należy uznać za bardzo pozytywne.\nChciałbym podkreślić, że w okresie 2000-2006 z rezerwy uruchomiono, dodatkowo w stosunku do środków budżetowych, kwotę 1 514 mln EUR na cele wyłącznie z zakresu pomocy humanitarnej. Ponadto uruchomiono również kwotę 408 mln EUR na działania w „szarej strefie” pomiędzy pomocą humanitarną a pomocą rozwojową, na przykład w Palestynie i na Bałkanach. Niemniej jednak potencjalna kwota 615 mln EUR nie została w ogóle uruchomiona, przez co z europejskiej perspektywy wydaje się, że obszary wymagające środków na rozwój lub pomoc humanitarną nie mogły z nich skorzystać. Dzieje się tak, ponieważ wspomniane kwoty, pierwotnie przewidziane na ten cel w budżetach krajowych, z powodu braku uruchomienia mogły znaleźć się z powrotem w „budżetach ogólnych” i w związku z tym środki przewidziane konkretnie na pomoc humanitarną i urzędową pomoc na rzecz rozwoju zostały utracone. Komisja Budżetowa popiera w związku z tym realistyczne podejście do budżetowania pomocy humanitarnej, które musi rzecz jasna zawsze gwarantować sprawne działanie Wspólnoty, a także dobre wykorzystanie rezerwy na pomoc nadzwyczajną. Zagadnienia skutecznej koordynacji i komplementarności, zarówno w obrębie UE, jak i z innymi międzynarodowymi dawcami pomocy, z którymi współpracujemy, powinny być potraktowane priorytetowo w stosunku do innych kwestii, aby zmaksymalizować wyniki wysiłków UE w zakresie pomocy oraz zapewnić możliwie najlepsze wykorzystanie zasobów przeznaczonych na ten cel.\nWYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGO W KOMISJI Data przyjęcia\nPosłowie obecni podczas głosowania końcowego Margrete Auken, Thijs Berman, Josep Borrell Fontelles, Marie-Arlette Carlotti, Thierry Cornillet, Nirj Deva, Alexandra Dobolyi, Alain Hutchinson, Romana Jordan Cizelj, Filip Kaczmarek, Glenys Kinnock, Maria Martens, Gay Mitchell, Luisa Morgantini, Miguel Portas, Horst Posdorf, Toomas Savi, Frithjof Schmidt, Jürgen Schröder, Luis Yañez-Barnuevo García, Anna Záborská, Jan Zahradil\nOstatnia aktualizacja: 31 października 2007Informacja prawna


Posts by Kinga Gozdalik | Portal CEL - Page 4\nZdarzają się dni (na szczęście coraz rzadziej), że ciężko jest wyjść na ulicę. Że gdzieś pośród problemów codzienności zagubi się ta radość życia z Bogiem.\ncze 01, 2014Comments off\nJa, kot Kuba, zawsze będę żął, w czas dogodny i niedogodny, z tym akurat problemu nie mam. Oby tylko było co – zdarzało mi się\nOkazuje się, że czczenie bałwanów, oczywiście nie u mnie, kota Kuby, to nie wytwór naszych czasów, wszędzie bowiem, gdy prawdziwa chwała miała się objawić, pojawiały\nTo jeden z tych momentów, które dzieją się coraz częściej – kiedy na ulicę zstępuje potężna Boża obecność. Z jednej strony piątka uwielbiających, z drugiej\nJa, kot Kuba, idę tam, gdzie jest moc, choćby i w ciszy była. W takiej sytuacji nawet na chwilę bym zamilkł, gdyż tak mówi\nkw. 29, 2014Comments off\nW powietrzu jest tak cudowna atmosfera, że nogi same podskakują. Radość i lekkie rozproszenie, co chwila plączę słowa piosenek i wybucham śmiechem. Ale dzieje się\nJa, kot Kuba, chciałem być jak lilie polne albo ptaki niebieskie, dopóki nie zaszła potrzeba , aby wykupić firmę, w której pracuje moja pani,\nkw. 23, 2014Comments off\nSubmission has become a bad word in our society. The motto for our age is: outplay, outwit, outlast… not submit.\nSpotykamy się na Chmielnej i ruszamy w stronę Nowego Światu. Nieśmiało ogląda się za nami starsza Pani – więc śmiało podchodzimy. Jest trochę nieufna, bo\nJesteśmy w czwórkę, Agatka jeszcze w USA. Dziś chodzimy po przystankach Placu Bankowego. Od jednego do drugiego, co chwila zatrzymując się i głosząc, bo ludzi\nkw. 15, 2014Comments off\nDziś nie ma pozostałych – Agata w USA, Marysia w Izraelu, Marcin chory. Umawiamy się z Elą na skwerze Hoovera – pełni zapału dla dzieła,\nCzasem pretekst do ewangelizacji pojawia się dość nieoczekiwanie. Maszerujemy Krakowskim Przedmieściem, kiedy Michał niechcący zahacza gitarą pewnego pana. Mężczyzna odwraca się i pomimo przeprosin, mamrocze\nkw. 04, 2014Comments off\nŚpiewamy na przystankach, chodzimy, rozmawiamy. Tu zaśpiewamy babuleńce pod sklepem, tu ochroniarzom na poczcie (udaje się trochę zagadać, opowiedzieć świadectwo). Rozmawiam z wierzącą kobietą. Kiedy\nJeszcze nie do końca wiemy, jaką formułę będą miały nasze wyjścia ewangelizacyjne na miasto, ale czujemy całym sobą, że w Nowy Rok chcemy wejść z\nTwo States Solution – Is it feasible?\nThe Two States Solution has been promoted throughout several decades in the foundation of the UN partition plan made in 1947, prior to the establishment\nPrzeddzień świąt. Idziemy z Michałem nagrywać jego świadectwo na Krakowskie Przedmieście, są tam piękne światełka. Idealne tło do filmu. Rozstawiam statyw i zaczynamy.\nFelieton Społeczeństwo Izrael Małżeństwo Szkoła Bożych Liderów Kobiety Marcin Podżorski Książka Biblia błogosławieństwo Nauczanie Uwielbienie Mary Seidler Komentarze KCH Youth Głos Przebudzenia Ewangelizacja Przemyślnik Hobby i podróże Świadectwo Prawdy i mity Ty i Bóg Multimedia Proroctwa Świat Styl życia Polska Zdrowie Kreacjonizm Finanse i praca Nauka Jak zostać zbawionym Pod kątem Uzdrowienie Polecamy Mariachi Rodzina ENGLISH Mężczyźni Modlitwa Dzieci Kościół Prorocze (Selah) Archeologia biblijna o dzieciach


Strona główna › Analizy rynkowe › Ameryka Północna › USA › Informacje praktyczne dla polskiego eksportera - Stany Zjednoczone\ndodał: Redakcja MRPiT | 2018-03-26 20:32:34\nameryka północna, stany zjednoczone, informacje praktyczne dla eksportera\nGłównymi regionami inwestycyjnymi dla polskich eksporterów w Stanach Zjednoczonych są: Kalifornia, Illinois, Nowy Jork, Georgia, Floryda, a ich działalność skupia się głównie w branży informatycznej i nowoczesnych technologii. Polskie firmy, które odniosły sukces w Stanach Zjednoczonych to: KGHM Miedź (poprzez zakup przedsiębiorstwa Quadra FNX), firma meblarska Com.40., produkująca chemię budowlaną – Selena, Inglot, operator sieci restauracji – AmRest i HTL STREFA zajmująca się produkcją urządzeń medycznych.\nOgraniczenia w dostępie do rynku\nUtrudnienia w dostępie do sektora: przewozów morskich, energetyki, komunikacji, badań i rozwoju (R&D).\nObowiązek wizowy dla pracowników z Polski.\nWysokie taryfy celne.\nObowiązek uzyskania wielu certyfikatów i zezwoleń na produkty eksportowane do USA tzw. podwójne certyfikowanie.\nZaostrzone wymogi produktów importowanych z Polski dotyczą: artykułów rolno-żywnościowych i drewna.\nOgraniczenie w dostępie do zamówień rządowych (dostęp bardzo często przysługuje jedynie rodzimym przedsiębiorstwom lub firmom z 50% kapitałem amerykańskim).\nOgraniczenia w uczestnictwie w zamówieniach publicznych. W Stanach Zjednoczonych występuje preferencja zakupu towarów pochodzących z USA lub takich, które w 50% składają się z komponentów amerykańskich. W przypadku zamówień na dostawy i usługi o wartości poniżej 175 tys. USD i roboty budowlane o wartości poniżej 7.134 tys. firmy, które podpisały Government Procurment Agreement (GPA) - umowę międzynarodową GATT (WTO), w tym polskie, są traktowane na takich samych zasadach, co przedsiębiorstwa amerykańskie.\nPolskie przedsiębiorstwa nie mają dostępu do zamówień publicznych Departamentu Obrony.\nSzeroki zakres ograniczeń dla inwestycji zagranicznych, w szczególności dotyczy to takich sektorów, jak transport morski i lotniczy, rybołówstwo, energetyka i telekomunikacja.\nOgraniczenia w inwestycjach w USA dotyczą jedynie kilku sektorów (np. lotnictwa) i działalności mogących mieć wpływ na bezpieczeństwo (obronność, technologie, energia czy infrastruktura) wówczas wymagana jest zgoda Federalnego Międzyresortowego Komitetu ds. Inwestycji Zagranicznych w USA (tzw. CFIUS).\nPrzedsiębiorstwa zagraniczne inwestujące w USA duże kwoty, ich spółki-córki, oraz czasami, pośrednicy amerykańscy, zobowiązani są do składania w Departamencie Handlu rozmaitych raportów dotyczących inwestycji oraz transakcji między zagraniczną spółką-matką, a amerykańską spółką-córką.\nIstotne informacje dla przedsiębiorców przed zawarciem kontraktu\nPrzedsiębiorcom, podejmującym działalność z kontrahentami na terenie Stanów Zjednoczonych, zaleca się przed zawarciem umowy/kontraktu sprawdzenie wiarygodności potencjalnego kontrahenta, nie tylko poprzez stronę internetową, ale głównie przez:\nwyciąg z rejestru przedsiębiorców,\nwyciąg z rejestru dłużników (przy znacznych kontraktach),\nskorzystanie z usług wywiadowni gospodarczych, czyli instytucji zajmujących się informowaniem o sytuacji gospodarczej przedsiębiorstw (informacje pozyskane bezpośrednio od przedsiębiorstwa oraz poprzez tzw. biały wywiad),\ndokładne sprawdzenie (przed zwarciem kontraktu) prawidłowości umocowania przedstawiciela/pełnomocnika danego przedsiębiorcy do dokonywania określonych czynności prawnych.\nPonadto istotne jest, aby w kontrakcie znalazły się klauzule zabezpieczające umowę, czyli:\ndokładne i ścisłe określenie terminu, miejsca i sposobu płatności,\nwskazanie konieczności wystawienia potwierdzenia odebrania płatności przez wierzyciela,\nwskazanie stopy procentowej na wypadek przekroczenia terminu płatności,\nokreślenie sposobu zabezpieczenia płatności,\nwskazanie konieczności sporządzenia protokołu odbioru opisującego stan fizyczny i prawny przedmiotu świadczenia (po odebraniu całości, a w przypadku odbioru w częściach - po odebraniu każdej części),\nokreślenie języka obowiązującego pomiędzy stronami.\nZaleca się, aby przedsiębiorstwa planujące eksportować do USA po raz pierwszy skorzystały z usług doświadczonego agenta handlowego lub dystrybutora. W terminologii amerykańskiej, zarówno agenci handlowi (sales agents), jak i dystrybutorzy (distributors) znani są jako przedstawiciele handlowi (sales representatives). Obydwaj są odrębnymi podmiotami gospodarczymi i każdy z nich musi się indywidualnie zgodzić na obrót handlowy danym produktem. Główna różnica pomiędzy nimi polega na tym, że agent handlowy działa w imieniu i na rachunek swojego zleceniodawcy (producenta polskiego, który zawiera z agentem umowę agencyjną), a dystrybutor działa wyłącznie na własny rachunek – kupuje od producenta towary i dalej je odsprzedaje. Zarówno dystrybutorzy, jak i agenci handlowi najczęściej działają na rynkach stanowych. Szczegółowe różnice przedstawia poniższa tabelka:\nNabywa prawo własności do towarów Nie nabywa prawa własności do towarów\nPonosi ryzyko braku sprzedaży oraz ryzyko zniszczenia towaru To producent, a nie agent handlowy, ponosi ryzyko braku sprzedaży oraz ryzyko zniszczenia produktu\nDodaje swoją marżę i oczekuje specjalnych rabatów od producenta To producent ustala cenę towaru, agent pobiera prowizję agencyjną\nDystrybutor nie może zwrócić producentowi niesprzedanych towarów Agent handlowy może zwrócić producentowi niesprzedane towary\nDystrybutor ponosi ryzyko braku zapłaty od detalisty, a producent od dystrybutora To producent ponosi ryzyko braku zapłaty od detalisty\nProducent nie ma prawa zmienić cen produktów odsprzedanych przez dystrybutora Producent ma prawo ustalić cenę wyrobów sprzedawanych przez agenta\nZalety wyboru dystrybutora:\nprzejęcie przez niego głównych kwestii dotyczących wprowadzenia towarów na nowy rynek amerykański;\nzajmuje się bezpośrednio importowaniem produktów, wprowadzeniem ich na rynek oraz przyjmuje na siebie wszelkie konsekwencje w przypadku strat finansowych spowodowanych brakiem sprzedaży lub zapłaty od klientów;\nposiada wiedzę o lokalnym rynku, uregulowaniach prawnych, a także odpowiednie bazy kontaktów biznesowych;\nposiada znajomość preferencji klientów;\nczęsto wpływa na producentów w kwestii określonej polityki cenowej w stosunku do siebie, a także dąży do podpisania długookresowego kontraktu na prawach wyłączności;\ndecyduje o końcowej cenie towaru, którą zapłacą klienci.\nZalety wyboru agenta handlowego:\nwiększa kontrola producenta w zakresie ceny towaru dla konsumentów, wizerunku firmy i produktu oraz obsługi klienta.\nWady wyboru agenta handlowego:\nodpowiedzialność producenta za: transport, brak sprzedaży towaru lub brak zapłaty od klienta;\nmożliwe działania agenta w celu maksymalizacji swojej prowizji oraz brak sprawnego centrum obsługi klienta, co może spowodować opóźnienia w obsłudze amerykańskich klientów oraz w transporcie towarów.\nIstnieje możliwość prowadzenia działalności gospodarczej na mniejszą skalę bezpośrednio z zagranicy (nie posiadając osobnej firmy w USA) lub za pomocą mniejszej jednostki organizacyjnej typu filia bądź oddział. Czasami, zależnie od stanu, działalności prowadzonej bezpośrednio zza granicy nie trzeba rejestrować. W przypadku powołania oddziału lub filii w USA, w większości stanów należy ją zgłosić do odpowiednich organów. Jeżeli przedsiębiorca zdecyduje się na bardziej stałą obecność na rynku amerykańskim poprzez założenie firmy, podstawowymi formami prowadzenia działalności gospodarczej w USA są:\nkorporacja/spółka akcyjna (corporation),\nspółka partnerska (limited liability partnership)\n(Prowadzenie Działalności Gospodarczej w Stanie przez Przedsiębiorcę Zagranicznego – Filia i Oddział)\nW większość stanów nie wyróżnia się filii/oddziału/przedstawicielstwa (brak statusu prawnego) a jedynie działalność gospodarczą, której rejestracja (qualification to do business) dokonywana jest w odpowiednim stanowym Departamencie Stanu.\nW zależności od stanu działalność gospodarczą interpretuje się na różne sposoby, przeważnie proste czynności związane z działalnością handlową, np. odbywanie zebrań organów spółek w danym stanie, założenie konta bankowego, prowadzenie sprzedaży poprzez niezależnych dystrybutorów, niektóre formy oferowania produktów czy usług na rynku lokalnym (pod warunkiem, że wszystkie umowy są zatwierdzone przez główne biuro firmy w Polsce), zaciąganie lub nabycie długu, utworzenie czy nabycie ograniczonych praw rzeczowych, zawieranie pojedynczych umów bądź nabycie nieruchomości nie są traktowane jako prowadzenie działalności gospodarczej. W większości stanów, jeżeli firma ma biura, pracowników, konta bankowe i zawiera umowy na miejscu, oznacza to, że prowadzi działalność w tym stanie.\nPrzeważnie proces rejestracji działalności gospodarczej polega na wypełnieniu formularza, przedłożeniu dowodu zarejestrowania firmy w Polsce, mianowania przedstawiciela do otrzymywania pism procesowych w imieniu firmy i uiszczeniu opłaty, która wynosi od stu do kilkuset dolarów, zależenie od stanu oraz formy prawnej spółki.\nW większości stanów zarejestrowanie zagranicznej działalności gospodarczej pozwala na traktowanie jej jako firmy lokalnej. Rejestracja powoduje konsekwencje podatkowe, a dla spółek kapitałowych wiąże się to z koniecznością składania rocznego raportu z działalności. W przypadku niezarejestrowania, w większości stanów, skutkuje to utratą możliwości odwoływania się do sądów lub poniesieniem odpowiedzialności finansowej za każdy dzień zwłoki.\n(Osoba Fizyczna Prowadząca Działalność Gospodarczą na Podstawie Wpisu do Ewidencji)\nPodstawowa forma prowadzenia działalności gospodarczej przez mniejszych przedsiębiorców (osoby fizyczne i ewentualnie małżeństwa), która w zależności od stanu nie wymaga rejestracji lub wymaga jedynie zgłoszenia w stanowym Departamencie Stanu. Wadami tej aktywności gospodarczej są m.in. trudności z pozyskaniem kapitału, dzieleniem zysku, podziałem odpowiedzialności za starty.\nOsoba fizyczna prowadząca działalność na podstawie wpisu do ewidencji jest w pełni odpowiedzialna za długi firm, przy czym nie ma rozróżnienia między majątkiem firmy i majątkiem osobistym przedsiębiorcy. W ten sposób cały majątek właściciela (nawet ten znajdujący się za granicą) może być zajęty w celu spłaty należności.\nFirmą zarządza właściciel, który zgłosił prowadzenie działalności. Pozostałe osoby, niezależnie od swojego wkładu finansowego w firmę nie mają zagwarantowanych żadnych praw do zarządzania firmą. Właściciel może zatrudnić pracowników, którym powierzy kierowanie firmą.\nWedług prawa amerykańskiego, dochody z prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną opodatkowane są łącznie z pozostałymi dochodami właściciela z innych źródeł.\nAmerykańska spółka cywilna (partnership) jest podstawową formą prowadzenia działalności gospodarczej na małą skalę. Mimo że szczegółowe wymagania dotyczące rejestracji spółki cywilnej różnią się zależnie od stanu – jej prowadzenie należy zgłosić do odpowiedniego stanowego Departamentu Stanu. Niezależnie od lokalizacji wspólnikami mogą być osoby fizyczne, jak i osoby prawne. Podstawowe cechy spółki cywilnej to: kilku współwłaścicieli, pełna odpowiedzialność każdego wspólnika za długi firmy, opodatkowanie wspólników, a nie spółki. W większości stanów, spółka cywilna ma podmiotowość prawną.\nW przypadku zobowiązań finansowych są one spłacane zarówno z majątku firmy, jak i majątków właścicieli (również tych będących poza granicą USA). Istnieje możliwość pokrycia długów tylko przez jednego wspólnika wówczas może on domagać się od spółki pokrycia spłaconych należności od spółki.\nUmowa spółki reguluje zasady: zarządzania firmą, dzielenia się zyskiem, pokrywania strat i odwoływania wspólników oraz wysokość ich wkładu. Jeśli umowa nie określa tych warunków stosuje się ogólne postanowienia stanowe: w niektórych stanach, domniemywa się, że udział wspólnika w zysku oraz stratach spółki jest proporcjonalny do wniesionego wkładu; w innych stanach, domniemywa się, że wspólnicy dzielą się zyskiem oraz stratami równomiernie, niezależnie od wkładu.\nRegulacje stanowe różnią się także, co do zasad pozywania spółki przez wierzycieli: w niektórych stanach wierzyciel musi pozwać oraz otrzymać tytuł egzekucyjny również przeciwko spółce, jak i wszystkim wspólnikom; w innych: wierzyciel może żądać egzekucji z majątku wspólnika dopiero po nieudanych próbach zaspokojenia się z majątku spółki.\nKażdy ze wspólników ma prawo zarządzania firmą oraz zawierania umów w jej imieniu, niezależnie od swego wkładu/udziału w stratach. Jednak najczęściej interesariusze w umowie zawierają informacje o tym, kto zarządza firmą.\nWłaściciele spółki cywilnej nie płacą federalnego podatku dochodowego. Zamiast niego sporządzają formularz zawierający informację ile zysku lub straty przypadło na każdego z partnerów i uwzględniają tą wartość w swoich zeznaniach podatkowych. Jeśli spółka nie przyniosła zysku istnieje możliwość odpisania straty od dochodu uzyskanego z innych źródeł.\nSpółka komandytowa jest najmniej popularną formą prowadzenia działalności gospodarczej i przeznaczona jest głównie dla przedsiębiorstw inwestujących w nieruchomości. Spowodowane jest to atrakcyjnymi zasadami opodatkowania i amortyzacji. Spółka komandytowa składa się z co najmniej jednego komplementariusza (general partner) oraz jednego komandytariusza (limited partner). Nie ma przeszkód, aby wspólnikami w spółce komandytowej były osoby fizyczne, jednak ze względu na przedmiot działalności są to zazwyczaj osoby prawne. Dość często, komandytariuszami są udziałowcy, akcjonariusze bądź nawet członkowie zarządu spółki, która jest komplementariuszem.\nSpółkę komandytową zakłada się podobnie jak spółkę cywilną (general partnership). Dodatkowo spółka komandytowa musi złożyć w odpowiednim urzędzie (zależnie od stanu, w Departamencie Stanu bądź w jednym z urzędów lokalnych) zaświadczenie o ograniczonej odpowiedzialności (certificate of limited liability). Jeśli taki dokument nie zostanie przedłożony firma stanie się zwykłą spółką cywilną. Firma spółki komandytowej powinna również zawierać wersję słowa „limited”, informując osoby trzecie o ograniczonej odpowiedzialności komandytariusza.\nZasady rozwiązania spółki komandytowej są analogiczne do spółki cywilnej. Za długi spółki Komplementariusze odpowiadają całym swoim majątkiem, na identycznych zasadach co wspólnicy w zwykłej spółce cywilnej. Natomiast komandytariusze nie odpowiadają w ogóle za zobowiązania. Kierownikami spółki komandytowej mogą być tylko komplementariusze.\nW przypadku, gdy jest to osoba prawna, spółką zarządzać będzie w jej imieniu zarząd bądź osoby mianowane przez tą osobę prawną. Jeżeli spółka ma kilku komplementariuszy, mogą oni, podobnie jak w spółce cywilnej, ustalić umownie zasady zarządzania i reprezentowania firmy na zewnątrz, upoważniając jednego lub kilku wspólników do zarządzania spółką bądź powołując w tym celu specjalny komitet wspólników.\nSpółka LCC może być kierowana przez zarząd bądź bezpośrednio przez udziałowców. Po drugie, o ile udziałowcy nie ustalą inaczej, spółka LLC nie płaci federalnego podatku dochodowego, płacą go natomiast wspólnicy, którzy nie posiadają odpowiedzialności materialnej za długi spółki. Istnieje możliwość powołania zarządu i rady nadzorczej. Nie ma limitu osób, które mogą założyć spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Udziałowcy, którymi mogą być zarówno osoby fizyczne, jak i prawne, nie odpowiadają swoim majątkiem prywatnym za długi spółki.\nNazwę spółki (firmę) rejestruje się zwykle w stanowym Departamencie Stanu. Przed złożeniem Articles of Organization, należy sprawdzić, czy inna spółka nie korzysta już z danej nazwy. Ponadto każdy stan wprowadza pewne ograniczenia co do dopuszczalnych nazw. W przypadku spółki LLC, nazwa zwykle będzie musiała zawierać słowa „company" oraz jakąś wersję słowa „limited” informującą osoby trzecie, iż przedsiębiorstwo prowadzone jest w formie spółki LLC. Większość stanów dopuszcza „LLC”, „LC”, „Ltd. Co.”, „Limited Liability Company” bądź „Limited Company”. W Articles of Organization umieszcza się podstawowe informacje dotyczące spółki m.in.: nazwę, dane osobowe przedstawiciela spółki upoważnionego do odbierania pism sądowych, adres oficjalnej siedziby spółki, cel spółki, sposób zarządzania spółką, dane osobowe udziałowców i (ewentualnie) członków zarządu, siedzibę spółki, czas trwania spółki, podpis osoby zakładającej spółkę. Za rejestrację tego typu działalności gospodarczej pobierana jest opłata w wysokości $100-$250.\nUmowa spółki określa wszelkie istotne postanowienia dotyczące stosunków wewnętrznych panujących w spółce: wkład poszczególnych wspólników do spółki, zasady obliczania udziału poszczególnych udziałowców w spółce, sposób zarządzania spółką (zarząd czy udziałowcy), zasady podejmowania decyzji przez osoby zarządzające spółką (np. wymagana większość), udział poszczególnych udziałowców w zysku i stratach firmy, zasady podejmowania decyzji o dokonaniu wypłat z zysku, zasady opodatkowania (,,pass-through” czy opodatkowanie spółki), zbywalność udziałów w spółce, zasady na jakich nowi udziałowcy mogą wejść do spółki, zasady na jakich wspólnik może wystąpić ze spółki, czy wspólnicy mogą prowadzić działalność konkurencyjną wobec spółki.\nZasady opodatkowania spółki LLC zależą od stanu, w którym została utworzona, od liczby wspólników, a także od wyboru wspólników. W większości przypadków, spółka LLC nie płaci federalnego podatku dochodowego, a jedynie informuje federalny urząd podatkowy o dochodach lub stratach przypadających na każdego z udziałowców w danym roku. Federalny podatek dochodowy płacą natomiast udziałowcy. W przypadku strat, udziałowcy mogą odliczyć przypadające na nich straty od dochodu uzyskanego z innych źródeł. Możliwe jest obranie modelu, w którym to LLC będzie opodatkowana. Wówczas dochód spółki opodatkowany jest na szczeblu spółki i wypłacenie udziałowcom zysku w postaci dywidendy doprowadzi do ponownego opodatkowania tej części zysku na szczeblu udziałowców. Jednoosobowa spółka LLC może też zostać opodatkowana jako osoba fizyczna.\nSpółka akcyjna jest osobą prawną, niezależną od swoich akcjonariuszy. Prawo zakłada, że akcjonariusze w amerykańskiej spółce akcyjnej nie udzielają się w sposób trwały w działalności spółki. Amerykańskie spółki akcyjne zakładane są przez tzw. „założycieli” (founders, incorporators bądź promoters), którzy przygotowują dokumenty związane z założeniem spółki, składają je w odpowiednim urzędzie i po uchwaleniu zarządu firmy, ich rola się kończy. Szczegółowe wymagania dotyczące rejestracji spółki akcyjnej różnią się zależnie od stanu, w którym działalność będzie prowadzona oraz od podtypu spółki, którą się zakłada.\nNazwę spółki (firmę) rejestruje się zwykle w stanowym Departament Stanu. Przed złożeniem Articles of Incorporation, należy sprawdzić, czy inna firma nie korzysta już z danej nazwy. Ponadto każdy stan wprowadza pewne ograniczenia co do dopuszczalnej nazwy spółki akcyjnej, która zwykle będzie musiała zawierać słowa „company”, bądź ,,corporation", bądź „incorporated”, informujące osoby trzecie, iż przedsiębiorstwo prowadzone jest w formie spółki akcyjnej. W Articles of Incorporation określa się zwykle założycieli spółki, nazwę spółki (firmę), cel spółki, przedstawiciela upoważnionego do otrzymywania pism sądowych w imieniu spółki, adres oficjalnej siedziby spółki oraz liczbę akcji, które spółka może wydać. Za rejestrację tego typu działalności gospodarczej pobierana jest opłata w wysokości $100-$250.\nW zależności od stanu zarząd ustanawiany jest już w Articles of Incorporation lub po jego złożeniu. Pierwsze zebranie zarządu, na którym należy ratyfikować wszystkie umowy zawarte przez założycieli, uchwalić regulamin wewnętrzny (Bylaws), mianować officers spółki, określić format akcji spółki i dokonać ich emisji, podjąć uchwałę o otworzeniu konta w banku - powinno odbyć się jak najszybciej.\nRegulamin wewnętrzny spółki (Bylaws) określa m.in.: prawa akcjonariuszy, zasady powoływania zgromadzeń akcjonariuszy, zasady podejmowania decyzji przez akcjonariuszy, skład i zasady powołania oraz uprawnienia zarządu, zasady powoływania oraz uprawnienia officers (patrz poniżej) oraz inne istotne postanowienia (np. zasady zmiany regulaminu, wyznaczenie roku fiskalnego spółki, określenie kto może przeglądać dokumenty wewnętrzne spółki itp.). W niektórych stanach, regulamin wewnętrzny powinien zostać uchwalony przez założycieli spółki. W innych stanach, regulamin może uchwalić dopiero zarząd (directors).\nSekretarz spółki powinien założyć tzw. Corporate record book. W księdze tej powinny znajdować się wszelkie dokumenty związane z założeniem spółki, m.in. Articles of Incorporation, regulamin wewnętrzny spółki (bylaws), protokoły ze zgromadzeń akcjonariuszy, uchwały akcjonariuszy oraz dokumenty związane z emisją akcji (np. kwitki potwierdzające odbiór akcji przez akcjonariuszy).\nDługi spółki akcyjnej pokrywane są z majątku spółki. Za wyjątkiem sytuacji, w której ochrona prawna spółki akcyjnej zostanie „rozbita” i akcjonariusze odpowiadają za długi spółki, jakby spółka nie istniała (piercing the corporate veil), akcjonariusze spółki nie są odpowiedzialni za jej długi i wierzyciele nie mogą dążyć do zaspokojenia swoich wierzytelności z majątku wspólników. Jedyną stratą, jaką ponoszą akcjonariusze w przypadku niewypłacalności lub kłopotów finansowych spółki akcyjnej, jest spadek jej wartości i wynikające z niego obniżenie wartości posiadanych przez akcjonariuszy akcji spółki.\nSposób zarządzania spółką akcyjną zależy od stanu, w którym spółkę się powoła, oraz od rozmiaru spółki. Zarządzanie spółką akcyjną jest dość sformalizowane (zwykle należy powołać zarząd (directors) oraz funkcjonariuszy spółki (officers). Niektóre stany uchwaliły więc ustawy uproszczając zarząd w mniejszych spółkach (tzw. closely-held corporations), pozwalając akcjonariuszom bezpośrednio zarządzać spółką.\nDo czasu powołania pierwszego zarządu (directors bądź board of directors), spółką kierują założyciele. Po powołaniu zarządu, to on zarządza spółką. Aczkolwiek zakres uprawnień zarządu zależy od regulaminu wewnętrznego spółki (bylaws), na ogół to zarząd podejmuje decyzje o emisji akcji, sprzedaży, kupna bądź najmu nieruchomości, ustanowienia hipoteki oraz o wyborze officers. W mniejszych spółkach, zarząd kieruje spółką. W większych spółkach, zarząd jedynie mianuje oraz nadzoruje działalność funkcjonariuszy spółki (officers), czyli osób piastujących kierownicze stanowiska w spółce. W przypadku gdy spółką zarządzają officers, zarząd jedynie ich nadzoruje, wyznacza cele i podejmuje decyzje strategiczne, pełniąc rolę podobną do rady nadzorczej w spółkach polskich. Skład zarządu (directors) ustalają założyciele bądź akcjonariusze w Articles of Incorporation bądź w regulaminie wewnętrznym (bylaws). Niektóre stany regulują skład zarządu, np. wymagając, aby zarząd składał się z co najmniej trzech osób. Inne stany przewidują wyjątki dla spółek, w których jest niewielu akcjonariuszy bądź zezwalają na jednoosobowy zarząd niezależnie od ilości akcjonariuszy w spółce.\nW większych spółkach, zarząd powołuje tzw. officers. Ilość officers oraz funkcje przez nich sprawowane zależą od stanu, Articles of Incorporation oraz bylaws. Na ogół, prawo wymaga, aby spółka akcyjna miała przynajmniej prezydenta (chief executive officer, chief operating officer, bądź president), sekretarza (secretary) oraz skarbnika (treasurer).\nSpółka S Corporation nie płaci federalnego podatku dochodowego, a zysk spółki jest opodatkowany jedynie na szczeblu akcjonariuszy. Pod koniec roku podatkowego, spółka akcyjna typu S składa oświadczenie informując urząd podatkowy o zyskach bądź stratach przypadających na danego akcjonariusza. Każdy akcjonariusz uwzględnia przypadającą na niego cześć zysku bądź strat we własnym zeznaniu podatkowym. Forma prawna S Corporation jest zarezerwowana tylko dla mniejszych spółek, które spełniają poniższe warunki:\nWspólnicy w spółce partnerskiej nie odpowiadają osobiście w pełni za długi spółki. W zależności od stanu mogą oni odpowiadać lub nie za długi zaciągnięte przez wspólnika. Wspólnicy odpowiadają jednak za długi spółki wynikające z ich własnych zaniedbań, czynów niedozwolonych bądź umów przez nich zawartych. W większości stanów, wspólnicy odpowiadają również za długi spółki wynikające z zaniedbań, czynów niedozwolonych bądź umów zawartych przez osoby, nad którymi dany wspólnik miał sprawować pieczę.\nSpółka partnerska powstaje jako spółka cywilna, która następnie musi złożyć w odpowiednim urzędzie (zależnie od stanu, bądź w Departamencie Stanu, bądź w urzędzie lokalnym) zaświadczenie o "ograniczonej odpowiedzialności". Jeżeli spółka nie złoży takiego oświadczenia staje się spółką cywilną.\nSpółka partnersko-komandytowa jest spółką komandytową, w której komplementariusze (general partners) nie są odpowiedzialni osobiście za długi spółki wynikające z zaniedbań, czynów niedozwolonych bądź umów zawartych przez pozostałych wspólników, chyba że byli odpowiedzialni za nich. Zasady odpowiedzialności komandytariuszy pozostają bez zmian. Spółka LLLP musi złożyć dwa typy zaświadczeń ograniczających odpowiedzialność wspólników: oświadczenie stwierdzające, że odpowiedzialność komplementariuszy jest ograniczona na zasadach podobnych do spółki partnerskiej oraz drugie, że odpowiedzialność komandytariuszy jest ograniczona na zasadach typowych dla spółki komandytowej.\nRejestracja firm - czynności związane z założeniem firmy w USA\nProwadzenie niektórych typów działalności może wymagać w niektórych stanach uzyskania licencji. Większość usług oferowanych przez polskie przedsiębiorstwa nie wymaga licencji, zawsze należy zapoznać się z przepisami danego stanu. Licencji mogą wymagać: usługi z zakresu księgowości, pośrednictwa w handlu nieruchomościami, usługi hotelarskie, gastronomiczne, kosmetyczne, fryzjerskie, weterynaryjne, geologiczne, budowlane, kartograficzne, zagospodarowania przestrzeni, usuwania azbestu, zakładania alarmu, prowadzenia aukcji czy handel alkoholem, tytoniem bądź bronią czy też uprawnianie zawodu elektryka. Licencje przyznawane są przez różne urzędy, zależnie od przedmiotu działalności objętej licencją oraz stanu, w którym prowadzi się działalność.\nRozpoczynając działalność w Stanach Zjednoczonych należy zadbać o ochronę własności intelektualnej, przede wszystkim znaków towarowych bądź usługowych i patentów. Sugeruje się rejestrację znaku towarowego na szczeblu federalnym (ważną na ogół na cały kraj), aby uniknąć rejestracji w poszczególnych stanach. Patenty rejestruje się wyłącznie na szczeblu federalnym. Właściwym urzędem rejestracji znaków i patentów jest federalne Biuro Znaków Towarowych i Patentów (United States Patent and Trademark Office).\nZarejestrowanie przybranej nazwy\nJeśli przedsiębiorca będzie prowadził działalność pod nazwą inną niż jego nazwisko lub oficjalna nazwa jego spółki, powinien, niezależnie od formy prawnej prowadzonej działalności, również zarejestrować przybraną nazwę (fictious name lub assumed name), pod którą będzie prowadził swoje przedsiębiorstwo. Rejestracji przybranej nazwy dokonuje się w odpowiednim urzędzie na szczeblu stanowym lub lokalnym. W niektórych stanach przewiduje się możliwość zarejestrowania nazwy zanim przedsiębiorca podejmie działalność w tym stanie bądź w powiecie/gminie/mieście. Niezarejestrowanie przybranej nazwy, pod którą prowadzi się działalność, może pociągnąć szereg dotkliwych konsekwencji, w tym grzywnę, niemożność korzystania z sądów w sprawach dotyczących transakcji, które zostały zawarte pod przybraną nazwą bądź kłopoty z otwarciem konta w banku pod przybraną nazwą.\nKażde przedsiębiorstwo zatrudniające pracowników powinno zarejestrować się w federalnym Urzędzie Podatkowym (Internal Revenue Service) i otrzymać NIP (Federal Tax Identification Number lub Employer Identification Number). Jeżeli przedsiębiorstwo oferuje pracownikom świadczenia socjalne, zwykle musi uzyskać National Standard Employer Identifier w federalnym Departamencie Zdrowia (Department of Health and Human Services). Prawo stanowe może również wymagać, aby przedsiębiorca zarejestrował się w stanowych urzędach podatkowych.\nJedną z pierwszych czynności, którą powinien wykonać przedsiębiorca po założeniu firmy, jest otwarcie konta w banku. Większość banków ma własne wymagania co do dokumentacji, którą dana spółka (cywilna, komandytowa, z ograniczoną odpowiedzialnością czy akcyjna) powinna przedstawić w banku otwierając konto. W spółkach kapitałowych, najczęściej wymaga się uchwały zarządu (często banki mają już przygotowany tekst uchwały, której przyjęcia przez zarząd wymagają zanim uruchomią konto), przedłożenia kopii Articles of Incorporation w przypadku spółki akcyjnej (corporation) lub Articles of Organization w przypadku spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (LLC) oraz podania numeru identyfikacji podatkowej.\nW przypadku większych inwestycji, należy koniecznie skontaktować się z władzami lokalnymi na szczeblu miasta czy gminy/powiatu, w którym przedsiębiorca chce rozpocząć działalność. Większość władz lokalnych ma specjalnie w tym celu powołane organy, które pomagają inwestorom zadomowić się na danym obszarze. W przypadku większych inwestycji, władze mogą zaoferować przedsiębiorcom rozmaite udogodnienia, obejmujące korzystniejsze opodatkowanie, współfinansowanie niektórych inwestycji przez władze lokalne, pomoc w znalezieniu pracowników itp. Rodzaj i wartość oferowanych zachęt różni się zależnie od stanu, wartości inwestycji oraz jej charakteru przedmiotowego.\nW kontaktach biznesowych należy pamiętać, że\nAmerykanie nie prowadzą długich rozmów wstępnych, lecz od razu przechodzą do konkretnych punktów negocjacji. Dlatego warto być przygotowanym merytorycznie i szybko formułować podstawowe warunki kontraktu.\nJeśli istnieje możliwość spóźnienia powyżej dziesięciu minut na spotkanie, należy o tym uprzedzić, w przeciwnym razie będzie to odebrane jako przejaw braku dyscypliny lub nieuprzejmość.\nAmerykanie bezpośrednio przechodzą na „ty”.\nDla mieszkańców Stanów Zjednoczonych bardziej liczą się indywidualne osiągnięcia niż np. pochodzenie.\nJęzykiem kontaktów biznesowych jest angielski.\nW kontaktach interpersonalnych ceni się szczerą wymianę informacji oraz bezpośredniość.\nW Stanach Zjednoczonych obowiązuje system zezwoleń na pracę, w ramach którego uprzywilejowani w podejmowaniu pracy są obywatele amerykańscy. Cudzoziemiec może liczyć na zatrudnienie wówczas jeśli na jego miejsce nie było obywatela USA, który spełniałby kryteria ogłoszenia. W takich przypadkach cudzoziemiec zatrudniany jest na takich samych warunkach (w tym finansowych), co obywatel.\nGospodarcze umowy dwustronne pomiędzy Polską a Stanami Zjednoczonymi\nUmowa między Rządem Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej i Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o unikaniu podwójnego opodatkowania i zapobieżeniu uchylania się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz.U. nr 31, poz. 178 z 1974 r.).\nTraktat o stosunkach handlowych i gospodarczych między Rzeczpospolitą Polską i Stanami Zjednoczonymi Ameryki (Dz.U. nr 97, poz. 468 z 1994 r.)\nProtokół dodatkowy między RP a Stanami Zjednoczonymi Ameryki do Traktatu o stosunkach handlowych i gospodarczych między RP i Stanami Zjednoczonymi Ameryki sporządzonego w Waszyngtonie z dnia 21 marca 1990 r. (Dz.U. nr 3, poz. 14 z 2005 r.).\nUmowa między Rządem RP a Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki o współpracy naukowo-technicznej (MP nr 25, poz. 271 z 2007 r.).\nUmowa o zabezpieczeniu społecznym między RP a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (Dz. U. nr 46 z dn. 23 marca 2009 r. poz. 374 i 376.).\nMemorandum o współpracy w zakresie czystej i efektywnej energii (Memorandum of Understanding Between The Republic of Poland and the United States of America On Enhancing Cooperation in Energy and Climate Security) z 2001 r.\nPolsko-Amerykańskiego Dialogu Strategicznego.\nOsoby zainteresowane prowadzeniem działalności eksportowej lub inwestycyjnej w USA zapraszamy na stronę internetową Zagranicznego Biura Handlowego w San Francisco, Waszyngtonie i Los Angeles.\nInformacje pochodzą z Informatora Ekonomicznego MSZ oraz informacji zamieszczonych na stronie WPHI Nowy Jork i WPHI Waszyngton.


Po trzech latach wracają pociągi linii Kraków – Oświęcim przez Zator | Zator24 - portal informacyjny Gminy Zator i Doliny Karpia\nPociągi relacji Kraków - Skawina - Spytkowice - Oświęcim przez Zator powrócą na rozkłady jazdy w grudniu 2015 r.\nPo trzech latach przerwy na rozkładach jazdy ponownie pojawi się połączenie kolejowe Kraków – Skawina – Spytkowice – Oświęcim. Rozmowy w tej sprawie prowadzono już od 2013 r., jednak dopiero w dniu 25 czerwca 2015 r. Marszałek Województwa Małopolskiego na konferencji prasowej oficjalnie potwierdził, że pociągi pasażerskie powrócą do Zatora.\nPołączenie przywrócone zostanie wraz z nowym rozkładem jazdy, który wejdzie w życie z dniem 13 grudnia 2015 r. To szczególnie ważna informacja dla turystów, pracowników zatorskiej Strefy Aktywności Gospodarczej, a wreszcie i mieszkańców, którzy zyskają alternatywę dla podróży busami.\nJak zapowiada PKP Przewozy Regionalne, trasą Kraków – Skawina – Spytkowice – Oświęcim podróżować będzie osiem pociągów. Dokładne godziny jazdy nie są jeszcze znane, bowiem mają zostać ustalone w porozumieniu z samorządami lokalnymi. Wszystko po to, aby dostosować nowy rozkład jazdy bezpośrednio do potrzeb podróżujących.\nAdam Cze 28, 2015 at 10:59\nciekawe jak długo wytrzymają… teraz kiedy każdy znalazł sobie alternatywne możliwości dojazdu…\ngrubyBrzuch Cze 27, 2015 at 21:19\nCzyżby szykowali się na przyjęcie muzułmanów?\ntrynn Cze 27, 2015 at 14:35\nszkoda tylko że musieliśmy czekac na energylandie zeby cos rzeczywiscie sie ruszylo w tej sprawie