Wyścig ze słońcem - Osłony przeciwsłoneczne do ogrodów zimowych\nStrona Główna »\togrody zimowe »\tWyścig ze słońcem - Osłony przeciwsłoneczne do ogrodów zimowych\nSłońce, które w marcu jest dla ogrodu zimowego źródłem darmowego ciepła, w lipcu może zrobić z niego małą saunę. Już teraz warto pomyśleć o zapewnieniu optymalnej temperatury wewnątrz oranżerii i wybrać odpowiednie osłony przeciwsłoneczne. Wygrajmy wyścig ze słońcem!\nGdy wiosna tuż za progiem a słońce coraz mocniej zaczyna zaglądać nam do ogrodu zimowego, powinniśmy pomyśleć o osłonach przeciwsłonecznych, które przydadzą się wkrótce, szczególnie w godzinach południowych i popołudniowych. Zwłaszcza w oranżeriach o południowej ekspozycji w najcieplejsze dni temperatura może wzrosnąć nawet do 60°C. Rodzajów zacienienia ogrodu zimowego jest wiele, jednak najwygodniejszym i najbardziej popularnym sposobem są wewnętrzne lub zewnętrzne żaluzje i rolety.\nNa początku pomyślmy o szklanym dachu, ponieważ to na niego słońce będzie świeciło najmocniej. Chcąc ograniczyć ilość absorbowanego ciepła warto go zacienić specjalnymi zewnętrznymi roletami lub markizami materiałowymi zaprojektowanymi na potrzeby dachów ogrodów zimowych, nawet tych o dużych powierzchniach. Radosław Klepko, Product Manager Reynaers Polska wyjaśnia: „Takie rozwiązania charakteryzują się bardzo dużą trwałością. Dla ułatwienia obsługi, rolety wyposażane są w silnik elektryczny, co umożliwia ich łatwe sterowanie automatyczne lub ręczne (za pomocą pilota). Doradzam wybór rolet dachowych z czujką wiatrową, która – przy silnym wietrze – zapewnia ich automatyczne zwinięcie do aluminiowej kasety zabezpieczającej”.\nKażda markiza i roleta zewnętrzna posiada specjalny system mocowania, umożliwiający jej przytwierdzenie do elementów nośnych dachu ogrodu zimowego. System naciągów i napinaczy gwarantuje, że materiał, z którego jest wykonana, nie będzie się obwieszał,\na w konsekwencji opadał na konstrukcję oranżerii. Ma to duże znaczenie dla samego procesu wentylowania markizy lub rolety, które są chłodzone powietrzem przepływającym pomiędzy materiałem a szklaną taflą dachu.\nRolety i żaluzje zewnętrzne sprawdzają się także na ścianach pionowych ogrodu zimowego. Są one bardziej masywne od rozwiązań wewnętrznych – system ich mocowania oraz prowadzenia (mocnymi stalowymi linkami lub za pomocą prowadnic) jest solidnie przytwierdzony do konstrukcji nośnej ogrodu zimowego. Rozwiązania systemowe Reynaers dla ogrodów zimowych przewidują wykorzystanie aluminiowych rolet zewnętrznych i materiałowych markiz pionowych, znanych z rynku okien i drzwi.\nRolety wewnętrzne mają jednak tą przewagę, że systemy te są ogólnie dostępne. W celu zacienienia pionowych ścian, można zastosować – typowe dla systemów okienno-drzwiowych – żaluzje wewnętrzne lub rolety materiałowe wewnętrzne oraz plisy\no sterowaniu ręcznym bądź elektrycznym. Żaluzje wewnętrzne mogą być aluminiowe (i wówczas są dostępne w kilkudziesięciu kolorach z palety RAL) lub drewniane. Droższym, ale i ciekawszym rozwiązaniem, jest zastosowanie w ogrodzie zimowym żaluzji montowanych wewnątrz szyby zespolonej. Są one bardziej funkcjonalne jako osłona przed słońcem i nie powodują żadnych ograniczeń podczas konserwacji szyb oranżerii. W przypadku wewnętrznych osłon dachowych wybór jest węższy. Na rynku dostępne są głównie rolety materiałowe i plisowane markizy.\nPomimo mniejszej efektywności blokady promieni słonecznych rolety wewnętrzne stosuje się dla podwyższenia wartości estetycznej, a także z uwagi na dość niskie koszty zakupu. Sprawdzają się także przy mało nasłonecznionej ekspozycji oranżerii. W odwrotnym przypadku warto mieć świadomość, że mogą się przyczynić do pękania szyb ogrodu zimowego. Jak tłumaczy Radosław Klepko: „w wyniku oddawanego ciepła pomiędzy szybą a osłoną tworzy się poduszka gorącego, nieruchomego powietrza, które niejednokrotnie bywa przyczyną pękania szkła na dachu”.\nOdwiedzono: 4417 razy


Z życia przedszkola w Grądach - Gmina Mędrzechów - oficjalny serwis internetowy Gminy Mędrzechów\nW tym tygodniu\t720\nW tym miesiącu\t2003\nWszystkich odwiedzin\t132337\nZ życia przedszkola w Grądach\nOpublikowano: czwartek, 12, lipiec 2018 12:59\nMaj i czerwiec 2018 roku był w przedszkolu okresem bardzo intensywnym, obfitującym w różne wydarzenia, uroczystości, spotkania. Dzięki temu nasi wychowankowie mogli doświadczyć wielu ciekawych wrażeń, a także sporo się nauczyć. W wieku przedszkolnym nauka przez działanie jest niezmiernie ważnym elementem wszechstronnego rozwoju.\n9 maja odbyły się w placówce ćwiczenia strażackie. Akcję przeprowadziły drużyny OSP Mędrzechów i OSP Grądy. Podinspektor ds. obywatelskich i wojskowo - obronnych Gminy Mędrzechów nadzorował prawidłowość wykonania ewakuacji. Dzieci miały okazję dowiedzieć się o bezpieczeństwie i poznać odpowiedzialną pracę strażaków. Nauczyły się prawidłowego zachowania w sytuacjach zagrożenia. Mogły poprzez zabawę spróbować różnych czynności, podejmowanych w akcjach ratowniczych. Bardzo dziękujemy drużynom OSP za wieloletnią współpracę.\n10 maja wzięliśmy udział w gminnym konkursie recytatorskim „ Kiedy myślę Ojczyzna….” W roku jubileuszowym podejmujemy wiele działań związanych z 100. Rocznicą Odzyskania Niepodległości.\nKażdego roku gromadzimy nakrętki, które przekazywane są na cele osób niepełnosprawnych. Od najmłodszych lat kształtowana jest wrażliwość na potrzeby innych ludzi. Dzieci bardzo chętnie podejmują takie wyzwania i rozumieją sens naszych działań.\nWycieczka do Dąbrowy Tarnowskiej\n16 maja Miejska Biblioteka w Dąbrowie Tarnowskiej przygotowała dla nas bardzo atrakcyjne zajęcia. Tajemnicza skrzynia, ciekawe opowieści i zabawy inspirowały nas do pogłębiania wiedzy o książkach. Mieliśmy możliwość wykonania własnej, pachnącej książeczki techniką dotąd nieznaną dzieciom. Następnie w Domu Kultury obejrzeliśmy teatrzyk pt. „ Przygoda to niesłychana – baran spotyka barana”.\nTo kolejne działanie związane z 100. Rocznicą Odzyskania przez Polskę Niepodległości. Wszyscy uczestnicy konkursu otrzymali pamiątkowe dyplomy i nagrody.\nWizyta kolegów ze szkoły i przedszkola w Kupieninie\n22 maja odwiedziły nas dzieci z pobliskiego ośrodka. Była to dla nas okazja do wspólnej zabawy, integracji i zawierania nowych znajomości. Zapraszamy do nas częściej.\nWyróżnienie w konkursie Ekoprzedszkole\nW dniu 29 maja, w auli Małopolskiego Urzędu Wojewódzkiego w Tarnowie odbyło się podsumowanie X Wojewódzkiego Projektu Ekologicznego "Ekoszkoła, Ekoprzedszkole 2018". Przedszkole w Grądach zdobyło wyróżnienie oraz nagrody.\n30 maja gościliśmy w przedszkolu naszych kochanych rodziców. Dla nich przygotowaliśmy występ artystyczny, piękne upominki oraz słodki poczęstunek.\nKonkurs „ Malowana chata”\n3 czerwca braliśmy udział w 55 Edycji Konkursu „Malowana Chata”. Dzieci wykonały na kółku plastycznym piękne prace pod kierunkiem nauczycielki. Zdobyły w konkursie wyróżnienie i nagrodę.\nWyjazd do Szkoły Podstawowej w Mędrzechowie\n5 czerwca zostaliśmy zaproszeni do szkoły na „ Magiczne pokazy”. Uczniowie klas starszych urządzili dla dzieci szereg interesujących eksperymentów i naukowych sztuczek. Obudzili w młodszych kolegach małych naukowców. Wspólnie bawili się doświadczeniami, które mogą okazać się w przyszłości wielkimi wynalazkami. Wizyta w szkole była okazją do rozmowy z Panią Dyrektor, która zawsze z przyjemnością przyjmuje dzieci przedszkolne, przygotowując dla nich słodkie niespodzianki. Pani Wicedyrektor poprowadziła spotkanie integracyjne. Pokazała dzieciom bibliotekę oraz salę, w której będą się uczyć od września. Nauczyciele informatyki i wychowania fizycznego zorganizowali przykładowe zajęcia w pracowni i na sali gimnastycznej. Po tak miłym przyjęciu dzieci 6 – letnie nie mogą się doczekać pierwszego dzwonka. Dziękujemy.\n14 czerwca zakończył się konkurs „ Trudna głoska – łatwa sprawa”, zorganizowany w ramach prowadzonych w przedszkolu zajęć logopedycznych.\n17 czerwca przedszkole wzięło udział w wielkim rodzinnym festynie, zorganizowanym przez Gminę Mędrzechów. Wszystkim rodzicom i zgromadzonej publiczności zadedykowaliśmy występ artystyczny wraz z najlepszymi życzeniami z okazji Dnia Rodziny. Dzieci korzystały z wielu atrakcji, przygotowanych specjalnie dla nich.\nW ciągu całego roku dzieci uczestniczą w różnych zajęciach wychowawczych, dydaktycznych, dodatkowych oraz kółkach zainteresowań. Dużym zainteresowaniem cieszą się teatrzyki i zajęcia o charakterze badawczym.\n20 czerwca 2018 roku wyruszyliśmy wraz z rodzicami w niezwykłą podróż w czasie. Głównym celem wycieczki było poznanie prehistorycznych dziejów Ziemi. Dzieci z uwagą słuchały opowieści przewodnika w Parku Dinozaurów i muzeum. Oglądały poruszające się zwierzęta, znane nam tylko z badań naukowych. Film w kinie 4D podkreślił wrażenia z naszej wyprawy. Równie ciekawy był Park Owadów, w którym dzieci rozpoznały większość eksponatów.\nWielką atrakcją okazał się także Park Mitologii, gdzie wśród mitycznych postaci mogliśmy pływać gondolą i podziwiać wspaniałe posągi, opowiadające znane mity oraz tańczące w rytm greckiej muzyki fontanny. Niezwykła sceneria sprzyjała relaksowi i zachęcała do poznawania starożytnej historii. Dom Do Góry Nogami odwrócił poczucie rzeczywistości i wprowadził w inny wymiar nasze zmysły. Wspólny obiad, atrakcje Lunaparku i licznych placów zabaw pozwoliły nam miło spędzić czas do późnego popołudnia. Większość uczestników wycieczki już zdeklarowało wyjazd z przedszkolem w kolejnym roku. Świadczy to o zadowoleniu dzieci i rodziców oraz integracji społeczności przedszkolnej.\nCztery pory roku w literaturze\n26 czerwca dzieci wyruszyły w „wakacyjną podróż”. Biblioteka w Grądach zorganizowała dla przedszkolaków zajęcia pt. „ Lato w literaturze”, które poświęcone były tematyce wakacyjnej. Po tym spotkaniu każdy ma chęć na dalekie wyprawy i poznawanie świata.\n28 czerwca odbyła się uroczystość, podczas której dzieci młodsze pożegnały kolegów kończących przedszkole. Piękne teksty wierszy i piosenek, wspólne tańce, podziękowania i serdeczne życzenia towarzyszyły dzieciom w tym wyjątkowym dniu. Spotkanie było też okazją do rozdania nagród za udział w konkursie logopedycznym „Trudna głoska – łatwa sprawa”. Dzieci otrzymały także nagrody za „Wzorowe czytelnictwo w roku szkolnym 2017/18,” ufundowane przez Bibliotekę w Grądach.\nWszystkim dzieciom rozpoczynającym naukę w szkole życzymy wielu sukcesów.\nSłonecznych wakacji, dużo zdrowia i odpoczynku oraz wielu niezapomnianych przygód!


Stan grup producenckich w Małopolsce w 2016 r. | Małopolski Ośrodek Doradztwa Rolniczego\nPrzy tym, już w tamtych latach dało się zauważyć charakterystyczną dla Małopolski tendencję dotyczącą kwestii zaangażowania rolników we wspólna działalność. Otóż o ile sadownictwo i ogrodnictwo, stanowiące bardzo istotne gałęzie małopolskiej produkcji rolnej dysponowały w istniejących grupach i organizacjach stosunkowo wysokim potencjałem produkcyjnym, to z grupami producentów rolnych sytuacja przedstawiała się nieco gorzej, mimo porównywalnej lub nawet większej okresowo ich ilości (do końca 2014 r. ich liczba osiągnęła nawet poziom 19 jednostek).\nMimo wysiłków m.in. Małopolskiego Ośrodka Doradztwa Rolniczego, skupionych na przedstawianiu i propagowaniu korzyści z działalności grupowej, rolnicy nie kwapili się do autentycznego rozwoju tej formy gospodarowania, mimo że okres 15,5 miesięcy od połowy czerwca 2010 do końca września 2011 niemal w całym kraju charakteryzował się dynamicznym wzrostem ilości grup producenckich.\nNa przykład, największy wzrost zanotowały „wlokące się wcześniej w ogonie” województwa świętokrzyskie (12 grup w 2010 r - 25 w 2012 r.) i podkarpackie (14 grup w 2010 i także 25 w 2012 r.). W województwie wielkopolskim, które jest krajowym liderem w działalności grupowej rozpoczęto już wtedy zabiegi wokół tworzenia organizacji zrzeszających grupy w większe organizmy, umożliwiające skuteczniejsze oddziaływanie na rynki. Dodatkowo, mimo już bardzo dużej ilości grup, nastąpił dalszy dynamiczny ich wzrost aż do ponad 400 jednostek.\nAnaliza sytuacji w Małopolsce pozwoliła na dokonanie następujących spostrzeżeń:\ngrupy i organizacje producentów owoców i warzyw zakładali właściciele kilku – kilkunastohektarowych sadów czy plantacji. Są to już z reguły jednostki produkcyjne o wyższym potencjale ekonomiczno-rynkowym, niż analogiczne grupy producentów rolnych. O ile bowiem np. 15 hektarowy sad daje już możliwość pełnego utrzymania rodziny, to 15 hektarowe gospodarstwo rolnicze (np. zbożowe) stanowi bardzo słaby potencjał produkcyjno - ekonomiczny;\nsadownicy, okazywali się przy tym często przedsiębiorcami, aktywnymi na innych polach działalności gospodarczej, posiadającymi spore doświadczenie w zakresie operacji biznesowych, podczas gdy rolnikom zwykle dramatycznie takiego doświadczenia brakowało.\nWiąże się to bezpośrednio z charakterystyczną dla Małopolski defensywną mentalnością, niejako pochodną rozdrobnienia agrarnego, nie sprzyjającego prawdziwej profesjonalizacji pracy, a i utrudniającego podejmowanie nowoczesnych decyzji gospodarczych.\nW rezultacie, w chwili gdy piszę te słowa (4 listopada 2016 r.), w obliczu przełomowych zmian dotyczących funkcjonowania działalności grupowej, mamy do czynienia ze stabilną stawką 12 dobrze osadzonych w rynku firm o profilu owocowo – warzywnym, oraz z niepewną sytuacją dotyczącą grup producentów rolnych.\nWraz z wdrożeniem PROW 2014 – 2020 następują bowiem poważne zmiany w przepisach regulujących działanie tych grup. W myśl obowiązujących uregulowań, grupy, które pragną kontynuować rozpoczętą w trakcie trwania PROW 2007 – 2013 działalność i otrzymywać należne wsparcie, muszą do dnia 18.12.br. wnieść odpowiednie aplikacje, zawierające wymagany obecnie plan biznesowy. Jest to dokument, którego stworzenie wymaga precyzji i dobrej organizacji, w poprzednich okresach nie wymagany. Wymogi te powodują, że obecnie rejestrowane, lub zarejestrowane są dopiero 3 grupy. Wg wstępnego rozeznania można spodziewać się, iż po 18 grudnia zafunkcjonuje być może ok. 18 grup. Ale rzeczywista ich liczba jest na razie niewiadomą.\nOczywiście po zakończeniu procesu rejestracji poinformujemy czytelników o ostatecznym stanie grup producentów w Małopolsce. Zważywszy jednak na sam proces rejestracji, jak i uwzględniając realizowany w MODR cykl wydawniczy, nastąpi to zapewne pod koniec I kwartału 2017 r.\nJacek Walczak, dn. 7.11.2016 r.


Redakcja Medonet | data publikacji: 09.05.2011, 08:21, data aktualizacji: 05.10.2015, 15:37\nWe wtorek w Poznaniu rusza akcja bezpłatnych specjalistycznych badań wzroku pod kątem zwyrodnienia plamki żółtej związanego z wiekiem (AMD). Akcja Utrzymaj ostrość wzroku potrwa do 28 maja i obejmie pięć miast Polski.\nPodczas pierwszej tury akcji przebadało się ponad 3,7 tys. osób. U ponad 700 wykryto AMD, która jest główną przyczyną ślepoty u osób powyżej 40 roku życia w krajach uprzemysłowionych.\nBadania w Poznaniu potrwają do 12 maja. Odbywać się będą w specjalnie przystosowanym autobusie wyposażonym w urządzenia diagnostyczne. Podczas akcji pacjenci będą mogli poddać się badaniu przeprowadzanemu za pomocą specjalnego aparatu fotograficznego, który wykonuje seryjne zdjęcia dna oka.\nMobilny gabinet odwiedzi Poznań, Bydgoszcz, Łódź, Katowice i Kraków.\nEksperci ze Stowarzyszenia AMD szacują, że cierpi na nie - często o tym nie wiedząc - 1 mln Polaków.\nJak wyjaśniła w piątek na konferencji prasowej dr Ewa Czaplicka z Katedry i Kliniki Okulistyki Uniwersytetu Medycznego w Poznaniu, choroba niszczy tzw. plamkę żółtą, centralną część siatkówki odpowiedzialną za ostre widzenie. Prowadzi to do spadku ostrości wzroku - zwłaszcza w centralnej części pola widzenia, gorszego rozróżniania barw oraz zniekształcenia obrazu.\nPierwotna przyczyna AMD jest nieznana. AMD występuje częściej u kobiet i jest genetycznie dziedziczone. Ryzyko AMD zwiększa m.in. palenie tytoniu i niewłaściwa dieta. Upośledzenia widzenia w AMD nie można cofnąć, można jednak zahamować lub spowolnić postępującą utratę widzenia.\nKampanię organizuje Stowarzyszenie Zwyrodnienia Plamki Związanego z Wiekiem, przy wsparciu firmy Bausch&Lomb.(PAP)


Czy warto studiować coaching podyplomowo? - Blog szkoleniowy i rekrutacyjny\nCzy warto studiować coaching podyplomowo?\nby MagWszPosted on 1 czerwca, 2021\nZastanawiasz się jak pokierować swoją karierą po ukończeniu studiów z psychologii? Koniecznie przeczytaj nasz artykuł na temat coachingu, aby dowiedzieć się więcej!\nMówiąc najprościej, Coaching to proces opierający się na współpracy. Wspiera on osoby indywidualne i organizacje w rozwoju. Ponadto zwiększa efektywności pracowników, może również podnosić ich motywację i polepszać efektywność działań. Kwestie te są bardzo ważne z punktu widzenia przedsiębiorcy oraz osoby pragnącej osiągnąć sukces. Niestety często nie zdajemy sobie nawet sprawy z potencjału jaki w nas drzemie. Warto zasięgnąć pomocy doświadczonego specjalisty w tej dziedzinie, który wskaże nam najlepsze metody do podwyższenia swojej samooceny, a także zwiększających samoświadomość. Nikt bowiem nie jest wolny od pewnych mankamentów, ale zawsze warto dbać o stały rozwój.\nJeśli lubisz pracę z innymi ludźmi to coaching może być zawodem dedykowanym właśnie Tobie. Warto jednak zdecydować się na taką specjalizację dopiero po ukończeniu wcześniejszych studiów np. psychologii. Takie połączenie wiedzy i praktyki daje możliwość kompleksowego podejścia do pomocy każdemu klientowi. Obecnie ten kierunek studiów znajdziemy w wielu uniwersytetach stacjonarnych oraz internetowych. Warto udać się na studia podyplomowe i wspierać się ewentualnymi szkoleniami lub kursami dopełniającymi naszą wiedzę. W ten sposób staniemy się dobrymi specjalistami, którzy znają się na wykonywanym zawodzie. Satysfakcja z pracy gwarantowana! Zadbaj o swoje marzenia już dziś.\nPrev Specjalista ds. logistyki studia – co powinieneś wiedzieć\nNext Szkolenia HoReCa – co to jest?


Auto Szrot Marchelówka – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Marchelówka\nZłomowanie auta Marchelówka\nPotrzeba Ci porządnych części samochodowych? Natrafiłeś na idealne miejsce – Auto szrot Marchelówka. Wśród produktów odszukasz przede wszystkim części do aut – zarówno blacharskie, jak i mechaniczne. Zachęcamy do skorzystania z naszej oferty każdą osobę, która jest zainteresowana dobrą jakością i bardzo niską ceną. Na to składają się wymagania, które opisują nasz auto szrot Marchelówka.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Marchelówka\nSkup pojazdów z Miejscowości Marchelówka w jednym miejscu. Wystarczy zgłosić zapotrzebowanie na część używaną na stronie moto2.pl – otrzymasz odpowiedzi od sprzedawców z Twojej miejscowości.\nSKUP AUT Marchelówka\nAUTA ZŁOM Marchelówka\nJak każdy szrot samochodowy, oprócz kasacji paramy się również sprzedażą podzespołów. Każdy towar jest przez nas sprawdzany pod względem sprawności, dlatego nie ma możliwości, że zakupiony produkt będzie niepełnowartościowy. Co więcej, czasami możemy zaoferować bezpłatną gwarancję rozruchową.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Marchelówka? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nkasacja pojazdów Marchelówka\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Marchelówka\nNajlepszą metodą na zdanie sobie sprawy o naszej jakości jest naturalnie wpadnięcie do naszego placu – najpierw jednak zalecamy skorzystanie z naszego numeru telefonu w celu kontaktu. Nasi doradcy klienta codziennie starają się znaleźć odpowiednie części dla naszych nabywców – tylko tak możemy być pewni, że nasi klienci będą usatysfakcjonowani zakupami u nas. Nasza długoletnia praktyka pozwala nam na stwierdzenie, że nie ma miejsca, gdzie kupisz komponenty taniej niż właśnie na szrocie. Jest tak, gdyż produkty sprzedajemy bez pośrednictwa – prosto z naszego placu.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Marchelówka.\nNa szrot Marchelówka znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Marchelówka. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Marchelówka.


Synod Biskupów na temat rodziny i powołania – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Kościół / Watykan / Synod Biskupów na temat rodziny i powołania\nSynod Biskupów na temat rodziny i powołania\n12 października 2018 19:33 /w Kościół, Watykan\nRodzina jest instytucją, która przypomina Kościół. Kościół jak rodzina musi cały czas towarzyszyć swoim dzieciom – powiedział przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski ks. abp Stanisław Gądecki uczestniczący w Watykanie w synodzie biskupów. W piątek rozważania na synodzie dotyczyły rodziny i powołania.\nW Watykanie od 3 do 28 października 2018 r. odbywa się 15. Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów. Obradom towarzyszy hasło „Młodzież, wiara i rozeznawanie powołania”.\nW komunikacie podsumowującym kolejny dzień obrad, a opublikowanym w piątek na stronie internetowej Konferencji Episkopatu Polski (KEP), czytamy, że podejmowane w tym dniu rozważania szły w stronę poszukiwania generalnych koncepcji, które mogłyby nadać nowy sens całości dokumentu. Wśród nich pojawił się temat rodziny. Konieczne jest napisanie nowego dokumentu, na podstawie „Instrumentum Laboris” – tak miał podsumować kolejny dzień prac synodalnych w grupach dyskusyjnych przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski ks. abp Stanisław Gądecki.\n„Rodzina jest instytucją, która przypomina Kościół. Kościół jak rodzina musi cały czas towarzyszyć swoim dzieciom. Tak jak nie ma powołania, które by było równe drugiemu, wszystkie są różne, tak też rodzice w stosunku do swoich dzieci, każdego dnia muszą się pytać, co zrobić, żeby je dobrze wychować, żeby doprowadzić je do pełni życia, do której zmierza wiara” – podkreślił cytowany w komunikacie ks. abp Gądecki.\nNa rolę rodziny w życiu i rozeznawaniu przez młodych powołania zwrócił również uwagę ks. abp Grzegorz Ryś, który przywołał fakt, iż według deklarowanych przez polską młodzież wartości, to właśnie rodzina jest najważniejsza.\n„Młodzi cenią rodzinę samą w sobie i jeśli im się pomoże zrozumieć wartość rodziny, to od niej wychodząc, można poprowadzić ich do wiary, do Pana Boga, który jest Stwórcą rodziny. Chcemy młodych prowadzić nie tylko do przeżywania młodości, ale do odkrywania Jezusa Chrystusa. Żeby do Niego dojść trzeba się najpierw z nimi spotkać w tych miejscach, które są dla nich istotne. Takimi miejscami są przyjaźń, praca, wolność, a rodzina z nich jest na pierwszym miejscu” – zaznaczył ks. abp Ryś.\nW komunikacie można przeczytać, że ks. abp Ryś odniósł się też do kwestii powołania.\n„Powołanie w szerokim rozumieniu dotyka odwiecznego zamysłu Bożego w stosunku do każdego człowieka. Mówiąc o powołaniu, to przede wszystkim chcemy powiedzieć, że każdy człowiek jest potrzebny i jest odwiecznie chciany przez Pana Boga, że jest potrzebny Bogu. Wraz z tym faktem zaistnienia idzie wezwanie, które jest powołaniem” – podsumował ks. abp Ryś.\nPrzewodniczący Episkopatu ks. abp Gądecki zauważył również, że podczas dzisiejszych obrad zwrócono uwagę na to, że w dokumencie brakuje stwierdzenia, iż powołanie młodego człowieka nieuchronnie musi być związane z krzyżem, jeśli ma być chrześcijańskie. Często bowiem przedstawia się zbyt łatwą wizję młodego człowieka, pozbawianą trosk i głębokiego spojrzenia transcendentalnego – zaznaczono w komunikacie.\nNa stronie internetowej KEP poinformowano także, że polska delegacja na trwający w Rzymie synod biskupów przekazała: koszulki olimpijczyków, tegoroczny pakiet lednicki oraz positio do beatyfikacji ks. Franciszka Blachnickiego jako dary od polskiej młodzieży dla papieża Franciszka. Informację o przekazaniu darów podał ks. abp Gądecki. Mówiąc o positio do beatyfikacji ks. Blachnickiego, twórcy ruchu oazowego w Polsce – jak głosi komunikat – powiedział: „Uważamy go za apostoła młodzieży, najbardziej owocnego apostoła młodzieży czasów powojennych. Właściwie drugiego takiego nie było, który by tyle zrobił dla młodzieży i ich wiary poprzez nurt oazowy i to wszystko, co z ruchu oazowego potem wyrasta”.\nOjciec Święty otrzymał również tegoroczny pakiet lednicki.\n„Jest to na pewno dalszy ciąg i kontynuacja tego, co już było wprowadzone w sensie duszpasterstwa młodzieży” – powiedział o ruchu lednickim cytowany w komunikacie ks. abp Gądecki.\nPolacy przekazali papieżowi również sportowe koszulki olimpijczyków z orłem na białym tle. Jak wyjaśnił ks. bp Marian Florczyk, delegat KEP ds. duszpasterstwa sportowców i ojciec synodalny, chodzi o postawę walki ze złem.\n„Chodziło o to, byśmy się pochwalili naszymi sportowcami. Mamy dużo sportowców, którzy imponują swoimi postawami. To są orły, ponieważ są nie tylko sprawni fizycznie, ale mają też sprawnego ducha, są również mistrzami ducha, bo opierają swoje życie na wartościach” – podkreślił ks. bp Marian Florczyk.\n„Tacy sportowcy, którzy zachowują wartości fair play, odrzucają używki i są nośnikami wartości ewangelicznych i są przykładem dla młodych” – dodał.\nW komunikacie podano, że polska delegacja spotkała się z Ojcem Świętym przed czwartkowymi obradami. Papieżowi przekazano również książkę ks. abp. Grzegorza Rysia o 10 zasadach dla życia kapłańskiego oraz książkę „The Guidebook to Effective Prevention of Youth Problems” pod redakcją dra psychologii Szymona Grzelaka z rekomendacją prof. Philipa Zimbardo, wydaną przez Instytut Profilaktyki Zintegrowanej.\nZabytkowy kościół w Nakonowie wyremontowany dzięki dofinansowaniu MKiDN 14 października – XVIII Dzień Papieski pod hasłem „Promieniowanie Oj...


W hołdzie druhom z OSP Czernikowo\nDziś o godzinie 18 nasza jednostka tak jak i wiele innych OSP i PSP z całej Polski uczciła pamięć tragicznie zmarłych druhów z Ochotniczej Straży Pożarnej w Czernikowie.\n· Pepcio dnia grudzień 02 2021 ·\nTragiczny wypadek strażaków jadących do akcji\nDziś w godzinach porannych w m. Czernikowo (pow. toruński, woj. kujawsko-pomorskie) doszło do tragicznego zdarzenia, w którym samochód OSP Czernikowo jadąc alarmowo zderzył się z samochodem ciężarowym. Samochodem OSP jechało 5 druhów OSP Czernikowo. W wyniku zderzenia, dwoje druhów poniosło śmierć a trzech zostało rannych. Wśród rannych, dwóch druhów to osoby będące również funkcjonariuszami PSP.\nDziś ratownicy wypełniając swoją misję - niosąc pomoc drugiemu człowiekowi, ponieśli najwyższą ofiarę tracąc życie!\nOgromny pożar w Gronowie Górnym\nOkoło 2 w nocy 17 listopada w miejscowości Gronowo Górne w zakładzie przerobu odpadów doszło do pożaru składowanych materiałów sztucznych przede wszystkim folii do produkcji granulatu. Jak informował oficer prasowy Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Elblągu brygadier Krzysztof Karolkiewicz pożar miał objąć powierzchnię 7 tysięcy metrów kwadratowych. Na szczęście udało się obronić znajdującą się w bezpośrednim sąsiedztwie składowiska halę produkcyjną oraz pomieszczenia biurowe. Ogień natomiast uszkodził sieć trakcyjną i wstrzymał ruch pociągów na przebiegającej pobliskiej trasie kolejowej. Na szczęście w skutek pożaru nikt nie ucierpiał. Wielkość oraz charakter pożaru a szczególności problemu w gaszeniu materiałów sztucznych spowodowały, iż w gaszenie zaangażowane były bardzo duże siły i środki zarówno Państwowej jak i Ochotniczej Straży Pożarnej z terenu powiatu elbląskiego. Nasza jednostka początkowo zadysponowana byłą do zabezpieczenia miasta i terenu gminy Pasłęk, następnie po godzinie 16 została skierowana bezpośrednio do działań gaśniczych w Gronowie Górnym.\n· Pepcio dnia listopad 21 2021 ·\nWielki sukces naszej Gminy\nNiezmiernie miło jest nam przekazać informację, iż Gmina Rychliki wygrała główną nagrodę w wysokości jednego miliona złotych w konkursie „ Rosnąca odporność” w ramach realizowania narodowego programu szczepień. Jak informuje oficjalna strona internetowa Gminy Rychliki Link w okresie od 1 sierpnia do 31 października szczepienie poddało się aż 13, 9% mieszkańców naszej gminy, co stanowi najlepszy wynik w całej Polsce.\nCzujemy się bardzo dumni, że poprzez aktywne uczestnictwo zarówno w roznoszeniu ulotek każdemu mieszkańcowi, a przede wszystkim poprzez dowóz seniorów z terenu całej gminy do punktu POZ w Rychlikach na wykonanie szczepienia dołożyliśmy swoją cegiełkę do tak wspaniałego osiągnięcia. Przy okazji bardzo dziękujemy wszystkim druhom z naszej jednostki, którzy pomimo swoich codziennych obowiązków zawsze znaleźli czas na pomoc innym.\n· Pepcio dnia listopad 12 2021 ·\nZ wielkim żalem informujemy, że w dniu 26.10.2021 w wieku 61 lat, odszedł na wieczną służbę wieloletni członek naszej jednostki dh Janusz Smargól. Zarząd oraz wszyscy druhowie jednostki składają najserdeczniejsze wyrazy współczucia dla rodziny oraz bliskich zmarłego.\n· Pepcio dnia październik 28 2021 ·\nSkutki silnie wiejącego wiatru\nPotwierdziły się prognozy synoptyków, zgodnie z którymi dziś popołudniu nasz region nawiedziły silny wiatr w porywach osiągający nawet 80km/h. Niekorzystna aura spowodowała, iż w usuwanie skutków wiatrów zaangażowane były znaczne Siły i Środki z całego powiatu. Nasza jednostka dysponowana była trzy razy do usuwania powalonych drzew na drodze między Jelonkami, a Śliwicą, na drodze między Śliwicą a Liszkami oraz na drodze między Karczowizną, a Drużnem.\n· Pepcio dnia październik 21 2021 ·\nPrzebieg: Prognozuje się wystąpienie silnego wiatru o średniej prędkości od 35 km/h do 50 km/h, w porywach do 85 km/h, z południowego-zachodu i zachodu.\nUwagi: Obniżenie stopnia ostrzeżenia i przedłużenie jego ważności.\nOd: 2021-10-21 22:00\nDo: 2021-10-22 16:00\nCzas wydania: 2021-10-21 21:54\nźródło: IMGW-PIB hLink\n· Pepcio dnia październik 19 2021 · Czytaj więcej · 106 czytań ·\nĆwiczenia sił i środków Krajowego Systemu Ratowniczo – Gaśniczego powiatu elbląskiego - Las 2021\n· Pepcio dnia październik 19 2021 · Czytaj więcej · 104 czytań ·\nPrzebieg: Wiatr stopniowo nasila się. W głębi lądu aktualnie najsilniejsze porywy wiatru rzędu około 55 km/h (14,8 m/s) zostały zanotowane na stacji meteorologicznej w Olsztynie, zaś na krańcach północno-zachodnich w rejonie Zalewu Wiślanego do 70 km/h (18,7 m/s). Od zachodu znad Pomorza i Zatoki Gdańskiej zbliża się strefa opadów konwekcyjnych, która w najbliższym czasie może przyczynić się do wystąpienia porywów o prędkości do około 75 km/h, a na krańcach północno-zachodnich do 90 km/h.\nOd: 2021-09-23 22:23\nDo: 2021-09-24 00:58\nCzas wydania: 2021-09-23 22:23\n· Pepcio dnia wrzesień 23 2021 ·\npowiat: elbląski (warmińsko-mazurskie)\nOd: Czwartek 23.09 07:30 Do: Piątek 24.09 07:30\n· Pepcio dnia wrzesień 22 2021 ·\nWygenerowano w sekund: 0.02 390,215 unikalne wizyty


Mamy przed sobą prawdziwy skarb polskiej kultury. Nikt w redakcji nie boi się tego tak nazwać, niezależnie, jak wyglądały niektóre zakulisowe relacje i układy. Efekt z perspektywy lat jest jasny. Wielka seria, która od 55 lat pokazuje, jak się kształtowała i zmieniała szeroko pojęta muzyka jazzowa w naszym kraju. Muzyka, która bardzo często wymaga od odbiorcy zaangażowania, aktywności, otwarcia i wsparcia, czyli tego, czego tak bardzo brakuje nam dziś w okresie kiczowatych produktów pseudoartystycznych, promowanych w pięć minut i na pięć minut. Nie mamy tu jednak żalu! A dlaczego? Bo mamy takie serie jak Polish Jazz, bo są artyści, którzy ambitnie, niekiedy z kompletnym niezrozumieniem otoczenia albo wręcz niechęcią, próbują kreować, tworzyć, zapisać się na kartach historii. Tak powstają dobra kultury, którymi później kolejna władza będzie sobie wycierać dumnie gęby, zapominając o trudnościach, jakie mieli artyści.\nSpójrzmy na tę serię z zewnątrz, odkładając na bok naszą polską zaciekłość i chęć rozkładania wszystkiego na czynniki pierwsze w poszukiwaniu problemów. Przecież mamy podaną na tacy kolekcję płyt ważnego wydawnictwa, która nie jest sztucznie napompowana w kilka sezonów kolejnymi odcinkami, tylko budowana od ponad półwiecza. Coś, czego może nam pozazdrościć niejeden naród, ale najpierw musimy nauczyć się doceniać to sami!\nPolish Jazz, sama anglojęzyczna nazwa wskazuje nie tyle na fakt, że jazz nie jest polskim wynalazkiem, co na aspiracje, gotowość do prezentacji naszej twórczości poza granicami kraju. Mamy się czym chwalić, bo mamy artystów wybitnych, którzy posiadają własny styl, podchodzą do muzyki w sposób nietuzinkowy, nie boją się podejmować wyzwań, ale też niejednokrotnie prezentują olbrzymią znajomość dotychczasowego, światowego dorobku. Różnie to bywało i zdarzało się, że nagranie nie spełniało oczekiwań, ale w wielu przypadkach efekt przerastał te oczekiwania.\nPrzygotowaliśmy spis wszystkich (stan na wrzesień 2020) tytułów, jakie wyszły według oficjalnej numeracji serii Polish Jazz, wydawanych przez Polskie Nagrania. Obecnie właścicielami wydawcy jest firma Warner Music, która z racji swojego pochodzenia bardzo docenia możliwość operowania materiałami polskiej muzyki jazzowej. Właśnie dzięki temu w 2016 roku nastąpiło wreszcie wznowienie serii, która od 1989 roku przechodziła wiele różnych zawirowań.\nDługoletnia przerwa miała też duży wpływ na obecność albo raczej nieobecność wielu świetnych muzyków. Na szczęście ostatnie tytuły nie tylko to nadrabiają, ale też prezentują nowe nazwiska, wspaniałe talenty coraz szerzej pojmowanej muzyki jazzowej. Właśnie, określenie widełek stylistycznych jest teraz bardzo drażliwym tematem. Z jednej strony muzycy jazzowi mówili zawsze o wielkiej wolności i swobodzie wypowiedzi, natomiast w wielu przypadkach, gdy młodzi artyści nie patrzą na szuflady z napisem gatunku i zgodnie ze wspomnianą wolnością robią, co im w duszy gra, pojawiają się komentarze, że to nie kwalifikuje się jako prawdziwy jazz.\nW związku z tym seria Polish Jazz ma ciężki orzech do zgryzienia, w którą stronę się kierować podczas selekcji i doboru nowych tytułów. Z jednej strony oddawać hołd tradycji, z drugiej otwierać się na nowe pomysły. Wydaje się jednak, że ludzie stojący za podejmowaniem decyzji co do kolejnych wydawnictw poradzą sobie z tym wyzwaniem. Nic nie stoi na przeszkodzie, by przeplatać tytuły. Dzięki temu uda nam się kultywować tradycję i dotychczasowy dorobek, jednocześnie zachęcając i przyciągając młodych wybitnych polskich muzyków oraz dając im bardzo ważny punkt do swojego artystycznego CV – płytę pod szyldem Polish Jazz.\nPrzejdźmy teraz do tego, dlaczego branżowy magazyn perkusyjny zajął się tak wielkim katalogiem płyt. W świecie muzycznym od lat krąży taki mało delikatny żarcik: „Perkusista – już nie techniczny, ale jeszcze nie muzyk”. W wielu opowieściach bębniarzy, aktywnych w latach 60 i 70, dało się słyszeć, jak duży był problem z równym traktowaniem w zespole w odniesieniu do tworzonej muzyki. Zazwyczaj świetni koledzy, ale lepiej niech siedzą z tyłu, słuchają, co tu mamy i grają pod to, co im pokażemy. Wiadomo, że mieliśmy kilka osobowości, które starały się przebijać przez tę barierę i powoli przecierały kolejne szlaki, ale faktem jest, że światła reflektorów nie świeciły zbyt często na zestaw.\nKolejna sprawa to problemy sprzętowe, o czym pisaliśmy i mówiliśmy setki razy. Najważniejsze jest tu jednak wyjście z cienia i wymienienie kolejno poszczególnych bohaterów nagrań. Mamy tu bębnienie każdego rodzaju: doskonałe, pomysłowe, perfekcyjne, dokładne, zupełnie zwykłe, przeciętne albo wtórne i przewidywalne. Jest to prawdziwy żywioł i mieszanka nastrojów, umiejętności i inspiracji. Mimo, że wpływy zachodnich mistrzów są oczywiste, nie chcemy używać tu zwrotów „tak, jak…” lub „w stylu…”. Skoro mamy serię w zasięgu ręki, to sprawdźmy sami!\nNiniejsza lista ma być docenieniem pracy wszystkich perkusistów, którzy współtworzyli tę wspaniałą polską serię. Chcemy wskazać ich z imienia i nazwiska, docenić ich pracę. W wielu przypadkach ich partie były kluczowym elementem aranżacji, które przeszły do historii muzyki.\nZANIM ZACZNIEMY PRZEGLĄD…\nBędziemy używać w opisie płyt zwrotu „wolumin” w postaci skrótu angielskiego Vol., który na przestrzeni dekad przyległ do serii, stając się jedną z charakterystycznych cech. Pamiętajmy, że opisy są najczęściej krótkimi refleksjami, związanymi z danym albumem, ponieważ w miarę wyczerpujące opisy zajęłyby łącznie około 200 stron. Dodatkowo w przypadku kilku pozycji pokusiliśmy się o dodanie znaczka, który ma jeszcze bardziej zachęcić do odsłuchania materiału. Dotyczy to oczywiście naszego perkusyjnego podwórka. Dla uspokojenia dodamy raz jeszcze, że w naszym postrzeganiu perkusji najważniejszy jest kontekst i to, jak odnajduje się w całości. Mimo to wyłamiemy się od kilku legendarnych tytułów i wskażemy czasami te mniej znane.\nNie będziemy tu mówić, kto jest lepszy, a kto gorszy. Niektóre nazwiska powtarzają się częściej, inne mniej, a inne występują tylko raz. To nie ma aż tak dużego znaczenia. Skupimy się na tym, by przedstawić choćby w kilku zdaniach każdą płytę i to, co się na nich dzieje w kwestii gry na bębnach. Nie zawsze da się powiedzieć wiele, a czasami też referat byłby za krótki. Mimo to poznajmy wszystkich bohaterów, którzy współtworzą historię polskiej muzyki.\nVol. 0 Andrzej Kurylewicz Quintet – Go Right (1963)\nBębny: Andrzej Dąbrowski\nZaczniemy dość nietypowo, w zasadzie jest to płyta, która powstała przed oficjalnym wydaniem serii Polish Jazz, ale Polskie Nagrania przyznały jej status płyty „zero”. A dlaczego? Jest to pierwsza polska długogrającą płyta jazzowa. Przed tym wydawnictwem formacje jazzowe mogły się załapać jedynie na single lub różne niestandardowe mniejsze formaty (typu 10”).\nW zaprezentowanych autorskich kompozycjach na perkusji gra 25 letni wilnianin Andrzej Dąbrowski. Jakże wspaniale słychać tu jego wielki talent! Bierzemy oczywiście poprawkę na czas powstania tego materiału, okoliczności, sytuację w kraju, dostęp do światowej muzyki itd. Mimo to mamy partie, które wspaniale unoszą poszczególne utwory, imponują lekkością i swobodą. Nieco schowane w tle bębny z wysuniętym rewelacyjnie brzmiącym talerzem ride.\nPan Andrzej Dąbrowski opowiadał kiedyś (Perkusista 5/16) na naszych łamach: „Jako perkusista byłem oczywiście szkolony do orkiestry symfonicznej w sposób klasyczny. Przechodziłem przez te wszystkie etapy i instrumenty łącznie z ksylofonem, wibrafonem. Nawet do tego doszło, że uczyłem się na ksylofonie czterorzędowym i grałem koncerty na nim, a akompaniował mi Andrzej Kurylewicz na fortepianie. Grałem „Czardasza” Montiego. Równocześnie były to początki grania jazzu (…) Był 56 rok, graliśmy na przerwach w liceum, ja tam bębniłem na krzesłach. A skład był dobry: Namysłowski, Byrczek, Andrzej Piela – puzonista świetny, Roman Dyląg, no i Wojtek Karolak (…) W roku 58 graliśmy jamy na Zaduszkach i w klubie plastyków na Łobzowskiej. W trakcie jednego z jamów Andrzej Kurylewicz zaproponował mi współpracę. W jego trio mój rozwój jazzowy następował dość szybko. W końcu tego roku można już powiedzieć, że zacząłem grać profesjonalnie.” Tę płytę po prostu należy znać!\nVol. 1 Warszawscy Stompersi – New Orleans Stompers (1965)\nBębny: Mieczysław Wadecki i Marian Ząbek\nPierwszy oficjalny album w serii Polish Jazz. Jest to zbiór nagrań z przestrzeni 5 lat. Klimaty dixieland – New Orlean. Ragtime definiują rolę i sposób gry perkusistów. Gra Mieczysława Wadeckiego (od 3 utworu) jest bardziej czytelna i bogatsza, ale ma tu też wpływ różnica w jakości nagrań. Są to w pełni autorskie kompozycje w stylistyce, która cieszyła się w kraju dużą sympatią i będzie pojawiać się niejednokrotnie, nawet w czasach, gdzie wydawać się będzie, że takie granie już mało kogo ekscytuje. Bębny w tradycyjnym jazzie za podstawę mają trzymanie time’u i nie wychylanie się, również w kwestii brzmienia w stosunku do reszty muzyków.\nVol. 2 Andrzej Kurylewicz i Big Band Polskiego Radia – Polish Radio Big Band (1965)\nBębny: Szymon Walter\nZespołom big bandowym nie było łatwo w Polsce, dlatego materiał muzyczny, który oczywiście ma swoją wartość historyczną, jest nieco zachowawczy i brakuje mu tej big bandowej bezczelności i przestrzeni. Niezależnie od tego – albumu słucha się bardzo przyjemnie. Szymon Walter rozkręca się mocniej w utworze Byk, grając krótkie kontekstowe solo. Poza tym na całej płycie jest dość wycofany i nie robi większego „wiatru”. Jeszcze raz – pamiętajmy o okolicznościach i czasach.\nVol. 3 Polish Jazz Quartet – Polish Jazz Quartet (1965)\nPan Andrzej mówił kiedyś w pewnym programie telewizyjnym, że ma najlepiej swingującą rękę w Polsce. Ciężko to ocenić, ale z pewnością trzeba przyznać, że zna się na rzeczy. Weźmy chociażby pędzący utwór Złośnica, okraszony mocną perkusyjną solóweczką. Kompozycje Jana „Ptaszyna” Wróblewskiego i Wojciecha Karolaka, czyli obecnie legendarne i zasłużone nazwiska. Zawartość możemy już określić mianem nowoczesnego jazzu, a tego typu wydawnictwa były wielką szansą na kontakt z taką muzyką, która po prostu zachęcała do samodzielnego myślenia.\nAndrzej Dąbrowski, jeden z pionierów polskiej perkusji w muzyce rozrywkowej.\nVol. 4 The Andrzej Trzaskowski Quintet – The Andrzej Trzaskowski Quintet (1965)\nBębny: Adam Jędrzejowski\nDość niepozorny początek to cisza przed burzą, jaka następuje w utworze Synopsis. Tam też znajduje się perkusyjne solo, może nie najwyższych lotów, bardzo rwane i w miarę oczywiste, ale jednocześnie odważne i bardzo pewne, pełne ambicji. Album jest konsekwentną przeplatanką kompozycji spokojnych z dynamicznymi. Na sam koniec w Wariacje na temat Chmiela mamy perkusyjne open solo, również bez jakichś wysublimowanych partii, ale pełne złości i emocji.\nVol. 5 Komeda Quintet – Astigmatic (1965)\nBębny: Rune Carlsson\nZdaniem ekspertów i fanów jest to jedna z najważniejszych płyt polskiej szkoły jazzowej. Dlaczego nie pojawia się w naszych podsumowaniach i zestawieniach? Dlatego, że za bębnami gościmy tym razem nie polskiego, a szwedzkiego bębniarza. Charakteryzuje go duża lekkość w grze, płynie przez kompozycje, bez problemu odnajduje się w danej sytuacji. W utworze tytułowym mamy pokaz jego umiejętności solowych. Mimo lepszego kontaktu ze sprzętem i nagraniami zachodnimi nie czuć jakiejś przepaści między nim a ówczesnymi polskimi bębniarzami. A sama muzyka? O tej płycie powstały całe referaty...\nVol. 6 Zbigniew Namysłowski Quartet – Zbigniew Namysłowski Quartet (1966)\nBębny: Czesław Bartkowski\nFantastyczne u Zbigniewa Namysłowskiego jest to, jak bardzo stara się podkreślić polskość w swojej muzyce, nie tylko poprzez kreowanie własnych pejzaży, ale korzystanie z muzyki ludowej. Jak wspomina ten czas pan Czesław?\n„W 1963 Zbigniew Namysłowski utworzył kwartet specjalnie na Jazz Jamboree – w składzie Zbigniew Namysłowski, Włodek Gulgowski, Tadeusz Wójcik i ja. Występ na Jazz Jamboree był naszym wielkim sukcesem, po nim dostaliśmy wiele ofert, propozycji wyjazdów na największe festiwale jazzowe w Europie: Frankfurt, Berlin, Comblain-la-Tour. No i sławetny wyjazd do Londynu, gdzie dla wytwórni Decca nagraliśmy „Lolę”. Był rok 1964. Niebywały wyczyn dla muzyków z tej strony żelaznej kurtyny. I świetna płyta – do dziś doceniana, chociaż, o ile wiem, w Polsce uchowały się zaledwie 2 albo 3 winyle.\nZ końcem 1964 r. z zespołu odeszli Włodek Gulgowski i Tadzio Wójcik, a przyszli Adam Matyszkowicz (później zmienił nazwisko na Makowicz) i Janusz Kozłowski. Nowi ludzie – nowa energia – nowe idee. Zbyszek cały czas coś pisał, szukał nowych form. I tak zamiast wcześniejszej piątawki, która w naszym wykonaniu była całkiem inna niż klasyczne „Take Five” Dave’a Brubecka, bo niosła zapowiedź grania funkowego, Zbyszek rozwinął metrum do 7/4. Kiedy w styczniu 1966 nagrywaliśmy nową płytę „Zbigniew Namysłowski Quartet”, otworzyła ją właśnie „Siódmawka”, oczywiście oparta na skali góralskiej, z której Zbyszek czerpie natchnienie do dziś. Na tej płycie ponownie nagraliśmy jeden utwór z „Loli” – „Rozpacz”. Wystarczy porównać te dwa wykonania, żeby dostrzec, w którą stronę poszliśmy, jak śmiało wyzwoliła się nasza energia w nowym składzie.”\nVol. 7 The Ragtime Jazz Band – The Ragtime Jazz Band (1966)\nBębny: Jerzy Dunin-Kozicki\nBardzo żywe i energiczne granie jak na ragtime przystało. Bębny proste i oszczędne, partie grane w kontekście, bardzo często przy wykorzystaniu obręczy, których klikające brzmienie tożsame jest ze stepowaniem. Sporadyczne pojawiają się miejsca wolności, jak np. w Kaloszu. No właśnie, cała płyta przepełniona jest humorem i pozytywną energią, co widać już chociażby po samych tytułach kolejnych kompozycji. Jakościowo dobrze zrealizowana płyta, przez co możemy się cieszyć muzyką na prawdziwie światowym poziomie.\nVol. 8 Jazz Band Ball – Jazz Band Ball (1966)\nBębny: Jacek Brzycki\nZnów tradycyjny jazz w klimacie swing, dixieland, grany przez krakowską zasłużoną ekipę. Za bębnami świetny perkusista Jacek Brzycki, który… nie stronił od grania z papierosem w ustach. Brak tu typowych perkusyjnych solowych popisów, ale nie ma absolutnie żadnej potrzeby, by takowe się pojawiły. Wszystko jest spójne w treści i formie, więc takie ego-wstawki mogłyby zaburzyć całą harmonię akurat tej płyty, gdzie układ utworów jest bardzo smacznie ułożony.\nVol. 9 Janusz Zabiegliński and His Swingtet – Janusz Zabiegliński and His Swingtet (1967)\nBębny: Tadeusz Fedorowski\nWibrafon: Józef Gawrych\nUwaga, perkusista obowiązkowy! Swingowe granie w bardzo kulturalnym wydaniu. Świetna kontrola dynamiki, w sposób wzorcowy doskonale trzymane tempo. Jest to świetny album do nauki. Tadeusz Fedorowski to pochodzący ze Śląska, przez lata związany z warszawską sceną, pionier polskiego powojennego jazzu. Rozpoczął swoją karierę w 1951 roku i przez lata stanowił wielką siłę w polskim jazzie. Jest on jednak bębniarzem tradycyjnym, którego nie każdy kojarzy ze względu na znacznie mniejsze epatowanie perkusyjną pirotechniką. Polecamy posłuchać Powrót z Antylopą, gdzie jest wspaniałe solo miotłami, co za ogień!\nVol. 10 Różni wykonawcy – Laureaci Festiwalu Jazz Nad Odrą (1967)\nBębny: Bohdan Jopyk, Janusz Trzciński, Janusz Nalaskowski, Sergiusz Perkowski, Zygmunt Adamek\nJak sama nazwa wskazuje, mamy tu do czynienia ze składanką z legendarnego festiwalu, którego popularność sięgała daleko poza granice Polski – wspominała nam o nim sama szefowa firmy Zildjian, pani Craigie Zildjian. Nagrania z koncertu z oczywistymi wstawkami popisów perkusistów, jak przystało na festiwalowe prezentacje (szczególnie rozpędził się Janusz Trzciński w kompozycji Forum).\nVol. 11 The Andrzej Trzaskowski Sextet feat. Ted Curson – Seant (1967)\nFree jazz, awangarda, bardzo otwarta forma, po prostu mocny album. W odróżnieniu od wcześniejszych wydawnictw mamy tu bardzo dużo wahań nastrojów, niepokoju, wszystko to przez otwartą formę. Adam Jędrzejowski musi tu wykazywać dużą czujność i operować w różnych warunkach – zmiana tempa, metrum sporo przeskoków i wahań. Tak też wygląda jego wstawka solowa w ostatnim utworze.\nTak na marginesie warto wspomnieć fragment komentarza do płyty, który świetnie obrazuje postrzeganie muzyki w tym czasie: „Problem naczelny można tu sformułować mniej więcej tak: jaki jest stosunek w każdym utworze partii ściśle komponowanych do partii czysto improwizowanych – innymi słowy, jaki jest stosunek kompozytorskiej dyscypliny do jazzowego żywiołu lub jeszcze inaczej nawiązując do pewnych analogii z nową muzyką – jaka w tym wszystkim jest rola pierwiastka aleatorycznego.” Tak pisał uznany muzykolog Bohdan Pociej.\nBębny: Krzysztof Adamek\nPowrót do tradycyjnego jazzu w klimatach dixieland. Mamy tu więc sporo pozytywnego grania i poczucia humoru, co doskonale widać już po samych tytułach większości kompozycji. Warstwa rytmiczna wygląda tu interesująco nie tyle ze względu na samą treść, co formę, a dokładniej wykorzystane brzmienia (np. sporo tarki), które stanowią szkielet utworów. Bardzo przemyślana zabawa muzyczna.\nBębny: Jerzy Bartz\nŚwieży powiew w serii, ponieważ mamy do czynienia z grupą wokalną. Bębny pełnią tu wybitnie rolę fundamentu rytmicznego. Zespołowi towarzyszy niesamowicie zasłużony perkusista Jerzy Bartz, który jest autorem wielu podręczników do gry. Warto więc przytoczyć słowa pana Jerzego w kwestii edukacji: „Teraz żyjemy w bardziej multimedialnych czasach. Ich zaletą, ale i przekleństwem jest, że są też nowsze metody nauczania, nie zawsze weryfikowane i rzetelne. Na szczęście wiedzą dzielą się w tych nowych mediach także uznani muzycy i w nich trzeba celować jako nauczycieli.” Cały wywiad dostępny na stronie Perkusisty.\nVol. 14 Andrzej Kurylewicz Quintet – Ten+Eight (1968)\nBębny: Sergiusz Perkowski\nPonownie ekipa muzyków Andrzeja Kurylewicza. Tym razem dużo swobody i improwizacji, przez co materiał skierowany jest raczej do koneserów. W przypadku free jazzu perkusja wychodzi znacznie dalej, zatracając rolę typowego rytmicznego „policjanta”. Sprawność instrumentalisty daje szansę, by troszkę pohasać i tak dzieje się tutaj (w dwóch kompozycjach). Druga strona płyty, czyli dwa ostatnie utwory, to obecność wokalistki Wandy Warskiej. Mimo to kwintet nie ma zamiaru wchodzić w jakiekolwiek ramy.\nVol. 15 The Włodzimierz Nahorny Trio – Heart (1968)\nKompozytor i krytyk Adam Sławiński tak opowiada o płycie, idealnie opisując jej zawartość: „Nahorny uległ tu pokusie znanej chyba wszystkim artystom: pokusie jednorazowej, natychmiastowej i doskonałej kreacji. Przyniósł do studia tematy całkiem nowe („Jak dla kogo”, „List pedanta” i obydwa utwory fortepianowe), nieznane jeszcze partnerom i postanowił je nagrać bez próby, za pierwszym razem. Chodziło o silniejsze pobudzenie wyobraźni grających, o efekt świeżości, o pewnego rodzaju grę, hazard, test muzykalności.” Naszym zdaniem test wypadł bardzo dobrze.\nVol. 16 Old Timers with Sandy Brown – Old Timers with Sandy Brown (1969)\nPo dwóch albumach z improwizowanym graniem, mamy tu powrót do klasycznego jazzu i „stabilnych” utworów. Rola perkusisty skupia się na prostym trzymaniu kursu, dużej wytrwałości i tym samym dobrym wyczuciu time’u. Mimo wszystko w utworze Białe i czarne mamy bardzo sympatyczne „Krupowe” solo na bębnach. Gościnnie Sandy Brown pojawia się w drugiej, bardzo bluesowej kompozycji, która jest jednocześnie jedyną na płycie okraszoną wokalem.\nVol. 17 Jerzy Milian Trio – Baazaar (1969)\nBębny: Grzegorz Gierłowski\nWibrafon i marimba: Jerzy Milian\nTytuł płyty idealnie oddaje jej zawartość. To prawdziwa mieszanka instrumentalno-wokalna w kameralnej odsłonie, pełna swobody, polegająca na czuciu wszystkich muzyków. Lider trio jest wibrafonistą, więc płyta ma bardzo perkusyjny charakter, tym bardziej, że Grzegorz Gierłowski jest tu bardzo czytelny i mocno zapracowany. Mimo, że zdarza mu się czasami pójść lekkim „bokiem”, dodaje to charakteru organicznie brzmiącym bębnom. Wydaje nam się jednak, że „cichą wygraną” tego albumu jest wokalistka Ewa Wanat.\nVol. 18 High Society – High Society (1969)\nBębny: Krzysztof Rzucidło\nKolejna przygoda z klimatami dixieland, ale tym razem w nieco agresywniejszej odsłonie, o ile w ogóle można użyć takiego zwrotu w stosunku do tej muzyki. Już w pierwszym utworze Krzysztof Rzucidło nomen omen rzuca się na bębny ze sprytnym dynamicznym, krótkim solo, idealnie dopasowanym pod każdym względem do całości (wspaniałe brzmienie bębnów w popularnym obecnie klimacie vintage’owym). Patrząc na cały album praca bębnów jest tu niezwykle ciekawa z racji próby zachowania dużej dystynktywności poszczególnych kompozycji, co w takiej formie stylistycznej nie jest łatwe.\nVol. 19 Jazz Studio Orchestra of The Polish Radio – Jazz Studio Orchestra of The Polish Radio (1969)\nBębny: Janusz Stefański\nBongosy i Cabasa: Józef Gawrych\nConga i tamburyn: Jerzy Bartz\nPierwsza odsłona z legendarnym panem Januszem za bębnami i to jaka odsłona! Jest to dość perkusyjna płyta, ponieważ mamy tu jeszcze lekko nieśmiałe, ale świetnie przemyślane wykorzystanie perkusjonaliów przez Józefa Gawrycha i Jerzego Bartza (np. rewelacyjna Ballada scenograficzna). Poza tym rozmach gry, wręcz brawura Janusza Stefańskiego robi wielkie wrażenie. Pościgi, wbijane akcenty, gęsta zawiesina rytmiczna, słuchając wręcz czuje się ruch powietrza. Z drugiej strony, gdy trzeba przystopować, nie ma z tym absolutnie żadnego problemu.\nWspaniały artysta perkusista, autor podręczników – Jerzy Bartz (płyty vol. 13, 19, 66) (Fot. Wojtek Andrzejewski)\nVol. 20 Różni wykonawcy – Jazz Jamboree '69 – New Faces in Polish Jazz (1969)\nBębny: Janusz Trzciński, Andrzej Dąbrowski, Janusz Stefański\nDruga płyta składankowa w serii. Tym razem zaglądamy na Jazz Jamboree, gdzie nowe twarze polskiego jazzu wspierają się wybitnymi bębniarzami, mimo, że nie wszystkie kompozycje są z udziałem perkusistów. Z racji formy jest to płyta o szerokim rozstrzale stylistycznym. Mimo to dominuje tu spokojny nastrój i dużo fortepianowego grania. Dobry przegląd tego, co tworzyli polscy muzycy pod koniec bogatych muzycznie lat 60.\nVol. 21 Krzysztof Sadowski – Krzysztof Sadowski And His Hammond Organ (1970)\nBębny: Andrzej Dąbrowski i Janusz Stefański\nCzuć już lata 70, oj, czuć. Hammondy dają o sobie znać, tworząc niesamowity klimat, jakiego jeszcze w serii Polish Jazz nie było, a to świadczy o rozwoju i poszukiwaniach, a co najważniejsze o tak potrzebnej otwartości, ponieważ mamy tu solidną dawkę… Beatlesów. Na drugiej stronie albumu Krzysztofowi Sadowskiemu towarzyszy znakomita orkiestra Studio Jazzowe Polskiego Radia pod dyrekcją Jana Ptaszyna Wróblewskiego, tam też gra Janusz Stefański. Bardzo przyjemny album tzw. towarzyszący.\nVol. 22 Tomasz Stańko Quintet – Music for K (1970)\nO tej płycie powiedziano już bardzo dużo. Nic dziwnego. Pierwszy album Tomasza Stańki w roli lidera i od razu jest bezkompromisowo, wręcz bezczelnie w pozytywnym rozumieniu tego słowa. Nowoczesne granie free jazzowe, gdzie zespół brzmi niesamowicie spójnie pod każdym względem, nie jest czymś oczywistym. Z pewnością nie jest to płyta łatwa w odbiorze i skierowana głównie do fanów w pełni otwartych form, chociaż Tomasz Stańko stara się w każdej kompozycji zostawiać jakąś drobną wskazówkę dla słuchacza. I tu przechodzimy do pracy perkusji i umiejętności najpierw odnalezienia, a później wykorzystania powstałej przestrzeni naszpikowanej punktami zaczepnymi. To właśnie, jak Janusz Stefański sobie z tym radzi, czyni z niego perkusistę wybitnego.\nKwintet Tomasza Stańki z Januszem Stefańskim na perkusji. Zdjęcie Henryka Kotowskiego z reedycji płyty Tomasz Stańko Quintet – Music for K, vol. 22.\nVol. 23 Old Metropolitan Band – Time Machine (1971)\nBębny: Zdzisław Gogulski\nKolejny powrót w stronę tradycyjnego grania w stylu dixieland. Wszystko tu jest wpisane w konwencję, łącznie z solową wstawką perkusyjną. Różnica w stosunku do wcześniejszych albumów w tym stylu polega głównie na tym, że oprócz kompozycji instrumentalnych mamy tu też polskojęzyczne piosenki. Są to lekkie, proste utwory z bardzo pozytywnym, sympatycznym przekazem. Nic dziwnego, że formacja cieszyła się spora popularnością wśród publiczności.\nVol. 24 Michał Urbaniak’s Group – Live Recording (1971)\nNa scenę wkracza jeden z najwybitniejszych polskich perkusistów. Długoletni prezes Polskiego Stowarzyszenia Jazzowego Tomasz Tłuczkiewicz tak opisuje album: „Wiele jest na tej płycie rzeczy „pierwszych”: skrzypce Urbaniaka, elektryczna klawiatura Makowicza czy free-flow bez kreski taktowej Bartkowskiego, co sprawia, że postrzega się ją jako nowe otwarcie, zapowiedź fazy fusion w twórczości Urbaniaka.” Faktycznie sporo tu elementów, które wskazują na muzykę fusion, czyli wielką rewolucyjną falę, która obrodziła masą genialnych płyt. Warto dodać, że Czesław Bartkowski na tym albumie jest w absolutnym ogniu! Taki stan będzie mu towarzyszyć przez lata 70.\nVol. 25 Mieczysław Kosz – Reminiscence (1972)\nArtysta, którego mogła poznać szersza publiczność dzięki filmowi Macieja Pieprzycy „Ikar: Legenda Mietka Kosza”. Pianista ma tu za plecami prawdziwego mistrza, który rewelacyjnie wpisuje się w założenia, jakimi kierował się Mieczysław Kosz. Tę elastyczność i różnorodność słychać już w pierwszym utworze, parafrazie kompozycji Aleksandra Borodina. Nie znajdziemy bębnów we wszystkich utworach, ale tam, gdzie się pojawiają, to w sposób taki, jaki Janusz Stefański nas przyzwyczaił – inteligentny.\nVol. 26 Paradox – Drifting Feather (1971)\nStało się! Na 26 albumie serii Polish Jazz nie uświadczymy perkusji. Gitara klasyczna, dęciaki, wiolonczela i kontrabas. Muzyka opisywana jako jazz progresywny, awangarda, zagrana bardzo spójnie i rytmicznie, szczerze mówiąc brak perkusji nie jest tu jakoś mocno odczuwalny. Jest puls, jest rytm, jest dynamika.\nVol. 27 Mieczysław Mazur – Rag Swing Time (1971)\nSkupiamy się teraz na fortepianie i gramy klimaty ragtime’owe. Czasami pojawia się perkusja i robi to w sposób wyśmienity dla gatunku. Tadeusz Fedorowski kolejny raz wykonuje swoją pracę doskonale i daje sygnał, że jest ikoną perkusji w tradycyjnym jazzie. Wie, kto jest liderem i kto prowadzi muzykę. Praca miotełkami i świetna kontrola dynamiki to znaki rozpoznawcze gry perkusisty na tym albumie.\nVol. 28 Stodoła Big Band – Let’s Swing Again (1971)\nBębny: Wojciech Kowalewski\nCiekawe, że tyle czasu minęło (Vol. 2), by mieć znowu do czynienia z big bandem z prawdziwego zdarzenia. Spójrzmy jednak szerzej. Komuna i „kapitalistyczny wymysł”, jakim jest zespół big bandowy, którego utrzymanie jest niezwykle kosztowne – to nie miało szans. Mimo wszystko udało się zebrać wyśmienitą grupę muzyków i nagrać płytę, która od razu weszła w skład serii. Mamy tu raptem dwa standardy i kompletnie autorski materiał. Wojciech Kowalewski gra tu tak, jak praca w big bandzie wymaga, co zresztą zasłużenie przylgnęło do niego na kolejne lata.\nVol. 29 Old Timers, Sami Swoi, Old Metropolitan Band, High Society – Tribute To Armstrong (1972)\nBębny: Tadeusz Fedorowski, Zbigniew Lewandowski, Zdzisław Gogulski, Ryszard Seredyński\nTytuł płyty mówi chyba wszystko. Do tego mamy listę wykonawców, którzy pokusili się o swoje interpretacje. W serii debiutuje m.in. Zbigniew Lewandowski, który w późniejszych latach stał się wielką inspiracją dla ogromnej rzeszy bębniarzy. Mamy tu kompozycje – nazwijmy to – wokół Armstrongowe, w swobodnych interpretacjach poszczególnych wykonawców. Każda z formacji gra po 3 utwory i wiadomo, że trąbka (ogólnie dęciaki) jest tutaj „mistrzem ceremonii”, ale ocenę pozostawmy fachowcom z tej dziedziny.\nVol. 30 Old Timers – Hold The Line (1972)\nJuż w pierwszym utworze perkusja idzie bezceremonialnie do przodu, doskonale rozbujana przez tego wybitnego, niestety, nieżyjącego już perkusistę. Tadeusz Fedorowski na tym albumie pokazuje wspaniałe wyczucie w kwestii, kiedy i co grać, w którym miejscu zrobić pauzę, rewelacyjny zmysł. Jeżeli chcemy poznać muzykę Old Timers możemy obejrzeć filmy „Vabank” lub „Seksmisja”, bo właśnie do tych fantastycznych klasyków polskiego kina formacja nagrywała muzykę i to w sporej ilości.\nVol. 31 Marianna Wróblewska – Sound of Marianna Wróblewska (1972)\nBębny: Kazimierz Jonkisz\nPerkusjonalia: Józef Gawrych\n7 lat po premierze pierwszej płyty w serii Polish Jazz i wydaniu 30 tytułów mamy album sygnowany przez kobietę. Owszem, słyszeliśmy już głos Ewy Wanat (np. Vol. 13 i Vol. 17), Wandy Warskiej (Vol. 14) czy Urszuli Dudziak (Vol. 20), ale tym razem mamy sygnowany album przez wokalistę. Dość miłym zaskoczeniem jest tzw. słowiański-angielski, który oczywiście wyczuwalny nie kłuje mocno w uszy. Piękną grą miotłami wita się z nami mistrz Kazimierz Jonkisz. Pierwsze 5 utworów to standardy z repertuaru Billie Holiday, drugie 5 to polskie kompozycje – nazwijmy je jazz popowymi.\nVol. 32 Sami Swoi – Circus (1972)\nBębny: Zbigniew Lewandowski\nWibrafon: Julian Kurzawa\nBardzo ciekawy album oparty na jazzie tradycyjnym, gdzie charakter muzyki kieruje się w stronę cyrkowej maniery w mniejszym lub większym stopniu. Dzięki temu wplatane są klimaty big bandowe czy też wręcz bluesowe. Płyta tak przepełniona pozytywnym przekazem, że nawet ostatnią kompozycję o nazwie Pogrzeb Drummera (ha!) ciężko traktować w pełni poważnie. Oczywiście Zbigniew Lewandowski jest tam jak najbardziej żywy i nokautuje na koniec charakterystycznym dla siebie dynamitem w grze. Po w miarę spokojnej obecności na całym albumie wkracza „Levandek” i zamyka drzwi.\nVol. 33 Zbigniew Namysłowski – Winobranie (1973)\nPerkusjonalia: Stanisław Cieślak\nAlbum będący lekturą obowiązkową. Arcybogata płyta, bardzo odważna i pełna zapożyczeń z innych stylistyk, co autor robił zawsze w sposób fenomenalny. Pełna niesamowitych partii genialnego Kazimierza Jonkisza, który kiedyś opowiadał nam tak: „Szczerze mówiąc „Winobranie” nie było free jazzem. „Winobranie” jest w zasadzie nasączone nieprawdopodobnym rytmem i to najczęściej nieparzystym. To było dla mnie bardzo duże wyzwanie, bo do tego czasu nie miałem do czynienia z rytmami takimi, jak 7/4 czy 11/4. Były tam też rytmy bułgarskie, bałkańskie, było to wyjątkowe wyzwanie. „Winobranie” to jest wielka szkoła grania, chociaż nie do końca jazzowego, takiego, jakie sobie zawsze wyobrażałem, który gram w tej chwili. Cieszę się z tego, że już nie muszę grać takich łamańców, bo niestety nie mogę pokazać siebie samego w tym wszystkim.\n„Winobranie” jest cudowną płytą, ale tam trzeba było się trzymać cały czas pewnych ram, żeby się po prostu nie wywalić. To było bardzo trudne dla człowieka, który przyjechał z Katowic z Akademii Muzycznej i który specjalnie nie miał dużego doświadczenia. Pamiętam, że Zbyszek mnie uczył osobiście, w dwójkę ćwiczyliśmy rytmy do „Winobrania”, żeby złapać sam puls tego albumu. Jeżeli o mnie chodzi, to nie była łatwa płyta, bo ja byłem jeszcze wtedy zbyt młody, ale z tego, co widzę, znalazła się ona na drugim miejscu w historii polskiego jazzu. Uważam, że to jest naprawdę bardzo wysoka pozycja i cieszę się, że mogłem brać w niej udział. Strasznie przeżywałem tę płytę, ponieważ była moją pierwszą w życiu prawdziwie jazzową.” (więcej wspomnień o tej płycie w Perkusista 7/18, a także na naszej stronie www)\nVol. 34 Jazz Carriers – Carry On! (1973)\nBębny: Zbigniew Kitliński\nNie minęło jeszcze 10 lat od pierwszych albumów w serii, a na tym przykładzie widzimy, jak mocno rozwinęła się swoboda gry w kraju, który nie miał ułatwionego dostępu do twórczości mistrzów gatunku. Dotyczy to też produkcji. Odważne łączenie różnych stylistyk podkreśla pewność działania i wyobraźnię autorów. Album rozpoczyna się bardzo perkusyjnie od perkusjonaliów Józefa Gawrycha. Podkreślić też trzeba rewelacyjne brzmienie bębnów Zbigniewa Kitlińskiego (realizator Antoni Karużas), który świetnie operuje w tej mieszance. Posłuchajmy kompozycji Carriers’ Blues, Frytki lub Supplement, tam mamy szansę podsłuchać zestawowy „vintage sound”, szczególnie w tym ostatnim nagraniu jest dużo świetnego sekcyjnego grania.\nVol. 35 Adam Makowicz – Unit (1973)\nBębny i perkusjonalia: Czesław Bartkowski\nOdgłos flexatonu ma przyjemną konotację ze starymi filmami młodzieżowymi. Tak właśnie zaczyna album Czesław Bartkowski. To kolejna płyta, na której warto zwrócić uwagę na brzmienie perkusji. W odróżnieniu od poprzednika bębny pana Czesława brzmią znacznie cieplej i miękko, co – rzecz jasna – także w pełni wpisuje się w stylistykę „vintage” i świadczy o szerokości tego terminu. Posłuchajmy War Song, tam po prostu mamy wszystko – brzmienie i powalającą grę perkusisty. Sacred Song czy też niesamowite Seven To Five i Suggestion – tak się tworzy legendę bębnów. Płyta nie doczekała się może wielkiego rozgłosu, a szkoda, bo akurat pod kątem perkusyjnym to prawdziwa perła! Muzyka obracająca się w klimatach fusion, jazz funk ma wyjątkową lekkość i swoistą kameralność mimo konkretnej formy.\nVol. 36 Michał Urbaniak Constellation – In Concert (1973)\nJest gęsto. Na dobre wkroczyła era fusion i świetnie, że zachwycił się nią Michał Urbaniak. Trzeba jasno sobie powiedzieć, że jest to album pani Urszuli Dudziak i jej męża. Oni tu rządzą, mimo, że Czesław Bartkowski wyprawia w tle prawdziwe cuda! Kolejny raz oddane rewelacyjne brzmienie perkusji (koncert w warszawskiej Filharmonii, realizacja Wojciech Piętowski), co słychać w solo pod koniec pierwszego utworu Bengal. Duża ilość instrumentów perkusyjnych, wykorzystanych ze smakiem, dodaje kolorytu całości. No i ten Bartkowski… Czy ktoś go wreszcie powstrzyma?!\nVol. 37 All Stars After Hours – Night Jam Session in Warsaw 1973 (1973)\nBębny: Czesław Bartkowski i Andrzej Dąbrowski\nPół żartem pół serio można powiedzieć, że jest to płyta z kategorii – łatwiej powiedzieć kogo nie ma niż kto jest. Czesław Bartkowski trzeci raz z rzędu. Nagranie nastąpiło po północy w warszawskiej Sali Kongresowej po koncercie w ramach Jazz Jamboree. Adnotacja na płycie opisuje atmosferę: „Skonsternowana część publiczności zastygła w miejscach... Obsługa sali, uprzedzona o mającym nastąpić dalszym ciągu, nie interweniowała i na sali wyczuwało się atmosferę oczekiwania i napięcia. Andrzej Karpiński z Polskich Nagrań, główny inicjator całego przedsięwzięcia, prowadził nerwowe rozmowy z „Ptaszynem” Wróblewskim, namawiając go do pokierowania sesją nagraniową, która – zorganizowana na zasadach jam session – utrwaliłaby muzykę czołowych polskich jazzmanów w nagraniu spontanicznym i unikalnym w historii polskiego jazzu.” Czuć jednak, że wszyscy grają bardzo bezpiecznie i trzymają się sprawdzonych rozwiązań, no, ale takie bywają pofestiwalowe noce.\nVol. 38 Jazz Band Ball Orchestra – Home (1974)\nPan Zdzisław dał już nam się poznać w serii Polish Jazz z ekipą Old Metropolitan, natomiast sama orkiestra gościła w odcinku 8. Tym samym możemy się domyślać, że będziemy mieć do czynienia z tradycyjnym jazzem. Niby tak, ale… Jaka jest różnica Jazz Band Ball Orchestra po 8 latach od pierwszego wydawnictwa w serii? Bardzo duża. Znowu mamy bardzo pozytywny przekaz, pełen humoru, ale zespół sięga po klimaty bluesowe, a nawet góralskie, poza tym jest odważniej, pewniej, czuć nabrane przez lata doświadczenie. Kolejna rzecz to więcej drobnych wstawek instrumentalnych, dzięki czemu możemy usłyszeć fajne werble w wykonaniu pana Zdzisława.\nVol. 39 Tomasz Stańko, Tomasz Szukalski, Edvard Vesala, Peter Warren – TWET (1974)\nBębny: Edvard Vesala\nKolejny raz gościmy perkusistę zagranicznego i kolejny raz skandynawskiego, tym razem jest to muzyk fiński. Wchodzimy na terytorium, gdzie musimy się mocno skupić nad dźwiękami płynącymi z głośników. Dla jednych absolutna swoboda i umiejętność natychmiastowego kreowania wypowiedzi, dla innych ciężki przekaz z ciągłym poszukiwaniem. Odbiór jest rzeczą indywidualną, gdzie nie ma sytuacji lepszy-gorszy. To wszystko nie zmienia faktu, że praca bębniarza w takich warunkach wymaga nuty szaleństwa i odwagi, odpowiedniego budowania napięcia i rozluźniania. Edvard Vesala zdaje się to wszystko posiadać.\nVol. 40 Jan „Ptaszyn” Wróblewski, Wojciech Karolak – Mainstream (1974)\nTym razem bębny są mniej szaleńcze, bardziej skupiają się na trzymaniu i prowadzeniu kompozycji. Nawet solo I Hear Music jest zdecydowanie spokojniejsze niż szaleństwa, jakie serwował nam perkusista kilka płyt wcześniej. Chociaż, kiedy pojawiają się momenty, by przyłożyć, nie ma przebacz. Jest to przede wszystkim wynik tego, że mamy do czynienia z pięcioma standardami i jednym utworem autorskim. Żeby było jasne, nie oznacza to, że mamy tu do czynienia z jakimś odgrywaniem, o nie. Cały czas czuć wielką pasję w grze i umiejętności oraz talent muzyków, których już wtedy można było nazwać weteranami polskiej sceny jazzowej.\nCZEŚĆ DRUGA PRZEGLĄDU - POLISH JAZZ – POLISH DRUMMERS (Vol.41 - 85)\nArtykuł przygotowany przez zespół redakcyjny Magazynu Perkusista.\nSerdecznie podziękowania dla Polskie Nagrania/Warner Music Poland za nieocenioną pomoc w realizacji materiału.


Oficjalnie: Wrocław miastem partnerskim Reykjaviku [VIDEO] • www.tuwroclaw.com\n2017-04-08, Autor: Damian Filipowski\n-Bardzo cieszę się z tej współpracy. Reykjavik to dynamicznie rozwijające się miasto, które będzie dla nas dobrym partnerem - powiedział po oficjalnym zawarciu umowy partnerskiej Rafał Dutkiewicz.\nVIDEO: Rafał Dutkiewicz o współpracy z Reykjavikiem ---> ZOBACZ\nCo ciekawe Polacy są najliczniejszą mniejszością w Islandii. Podkreślał to również Daggur Eggertson - burmistrz Reykjaviku, dodając - Myślę, że będzie to dobra współpraca dla naszego biznesu, rozwoju i samych mieszkańców. Oba miasta są pełne utalentowanej młodzieży, która chce się rozwijać.\nVIDEO: Dagur B. Eggertson o współpracy z Wrocławiem ---> ZOBACZ\nEggertson nawiązał również do turystyki, przypominając że już niedługo uruchomione zostanie bezpośrednie połączenie lotnicze Wrocław-Reykjavik, zachęcając tym samy wszystkich mieszkańców do odwiedzania stolicy Islandii. - W zeszłym roku odwiedziłem Wrocław z żoną i dziećmi. Wtedy w całości pochłonęły nas wrocławskie krasnale - zakończył humorystycznie Daggur Eggertson, pokazując miniaturkę skrzata.\nNa czym będzie polegać współpraca stolicy Dolnego Śląska z Reykjavikiem? - Nie chcemy ograniczać się do poszczególnych segmentów tej współpracy. Dzisiaj symbolicznie otwieramy sobie drzwi i chcemy wyciągnąć z tego jak nawięcej - powiedział Rafał Dutkiewicz. Jednym z głównych kierunków polsko-islandzkiej współpracy ma być proces rewitalizacji. Jak zaznaczył prezydent Dutkiewicz, chodzi tutaj nie tylko o aspekt architektoniczny, ale również kulturalny.\nTagi: wrocław, Reykjavik, współpraca, miasta partnerskie, rafał dutkiewicz, Daggur Eggertson


KŁOPOTY Z PIERWSZĄ WARSTWĄ - Prusa3D - 3D Printers from Josef Průša\nJest to najczęściej występujący problem w druku 3D i prawdopodobnie pierwszy, który możesz napotkać. Pierwsza warstwa jest kluczowa, ponieważ stanowi podstawę drukowanego modelu. Dlatego, jeśli nie jest idealnie położona, to zwiększa się szansa niepowodzenia wydruku. Wiele znanych problemów z drukiem 3D ma swoje podłoże w źle wydrukowanej pierwszej warstwie. Podczas jej drukowania kilka rzeczy może pójść nie tak, więc przyjrzyjmy się temu, co możemy zrobić, aby tego uniknąć.\nPrzygotuj powierzchnię druku. Utrzymują ją w czystości i odtłuszczaj. W innym przypadku pierwsza warstwa będzie gorzej przylegać do stołu. Przed rozpoczęciem wydruku z ABS, PLA i wielu innych materiałów, po prostu przetrzyj powierzchnię stołu alkoholem izopropylowym o stężeniu co najmniej 90%. Od czasu do czasu, gdy wydruki przestaną dostatecznie przylegać, możesz użyć acetonu lub płynu do mycia okien – nie używaj ich jednak codziennie, ponieważ mogą powodować utratę elastyczności powierzchni stołu.\nJeśli dysza jest ustawiona zbyt blisko powierzchni stołu, to przestrzeń może być niewystarczająca, żeby wytłoczyć plastik. Zbliżając dyszę za bardzo do stołu po prostu zablokujesz jej wylot i uniemożliwisz ekstrudowanie materiału. Z łatwością rozpoznasz tę sytuację, ponieważ nie będzie on wytłaczany na pierwszej lub pierwszych dwóch warstwach. Użyj funkcji Live Adjust Z i Kalibracji Pierwszej Warstwy, aby ustawić odpowiedni odstęp dyszy od stołu.\nJeśli dysza będzie zbyt daleko od stołu, to wytłaczany plastik nie będzie do niego przywierał. Twoim celem jest znalezienie idealnego odstępu pomiędzy dyszą a powierzchnią druku – nie za daleko i nie za blisko. Dla dobrej adhezji do stołu wymagane jest lekkie ściśnięcie materiału na powierzchni. Użyj funkcji Live Adjust Z i Kalibracji Pierwszej Warstwy, aby ustawić odpowiedni odstęp dyszy od stołu.\nRozwiązanie wyżej opisanych problemów:\nPrawidłowa kalibracja pierwszej warstwy – po pierwsze musisz przeprowadzić procedurę Kalibrację Pierwszej Warstwy (menu LCD – Kalibracja – Kal. 1. warstwy). Więcej informacji o tej procedurze znajdziesz w naszej Bazie Wiedzy. Jeśli rezultat kalibracji Cię zadowala, to możesz zacząć drukowanie. Później, podczas drukowania pierwszych trzech warstw, możesz oczywiście dokonywać drobnych regulacji przy pomocy funkcji Live Adjust Z. Po prostu przytrzymaj pokrętło przez około 2 sekundy w trakcie druku, a pojawi się menu. Pozwoli to zmieniać położenie dyszy w stosunku do stołu w odstępach +- 0,025 mm. Zmieniaj to ustawienie, aż wytłaczany plastik będzie miał odpowiednią ilość miejsca, aby wypływać bez przeszkód. Idealna pierwsza warstwa jest pokazana poniżej.\nZmniejsz prędkość druku – jeśli opisane powyżej rozwiązania nie pomogły, to spróbuj zmniejszyć prędkość druku. Najłatwiejszym sposobem jest obracanie pokrętła podczas druku. Przeciwnie do ruchu wskazówek zegara = zmniejszanie prędkości, zgodnie = zwiększanie. Zalecamy zmniejszenie prędkości do około 75% dla trzech pierwszych warstw i powrót do 100% powyżej.\nUstaw zalecane temperatury druku i upewnij się, że używasz właściwej dyszy i temperatury stołu – PrusaSlicer skonfiguruje je zgodnie z wybranym materiałem, więc nie musisz zmieniać ustawień ręcznie w drukarce. Jeśli eksperymentujesz z nowymi materiałami, które nie chcą odpowiednio przylegać, to spróbuj podbijać temperaturę stołu o 5-10°C. Powinno to pomóc plastikowi przyklejać się.\nJeśli żadne z powyższych nie rozwiązało Twojego problemu, to istnieje prawdopodobieństwo, że ekstruder jest zatkany. Może to nastąpić, gdy w dyszy utknie sporo zanieczyszczeń, plastik pozostanie w niej zbyt długo lub chłodzenie hotendu jest niewystarczające i filament mięknie ponad strefą topnienia. Naprawa blokady ekstrudera może wymagać jego rozmontowania. W naszej Bazie Wiedzy znajdziesz więcej informacji o tym problemie.\nPrawidłowo zamocowana płyta – przed drukowaniem upewnij się, że stalowa płyta stołu jest prawidłowo zamocowana i czy w jej okolicach (i pod nią) nie ma pozostałości poprzednich wydruków lub kawałka filamentu, które mogłyby wpływać na jej pozycję. Upewnij się również, że płyta leży prosto i nie jest wygięta ani uszkodzona w żaden sposób.\nNierówna powierzchnia – jeśli powierzchnia druku nie jest płaska, a poziomowanie nie pomaga, to może to być spowodowane tolerancją nakładania kleju na płytę. Aby zyskać płaską powierzchnię, możesz podłożyć kawałek papieru pod płytę w miejscu, gdzie ma zagłębienie.


Podwieszany sufit do salonu wady i zalety takiej aranżacji | Budowaidom\nSufity podwieszane jeszcze do niedawna były stosowane głównie w przestrzeniach biurowych. W ostatnich latach coraz częściej można je jednak spotkać także w przestrzeniach mieszkalnych, zwłaszcza jeśli chodzi o salonowe wnętrza. Czym więc jest sufit podwieszany i jakie są jego wady i zalety?\nSufit podwieszany to specjalistyczna konstrukcja, która oparta jest na stelażach, najczęściej wykonywanych z metalu, do których montowane są płyty kartonowo-gipsowe. Wykonanie polega na przykręceniu ram wykonanych ze stali do sufitu oraz stykających się z nim ścian, a następnie przykręceniu płyt, którymi mogą być nie tylko płyty kartonowo-gipsowe, ale także drewniane czy metalowe. Jednak najczęściej wybierana jest klasyczna opcja w postaci płyt g-k, które pozwalają na ich wykończenie w dowolny sposób, zapewniając tym samym wiele możliwości aranżacyjnych.\nSkąd wynika popularność sufitów podwieszanych w salonach?\nSufity podwieszane pozwalają przede wszystkim w prosty i efektowny sposób podkreślić aranżację wnętrza. Doskonale współgrają z wnętrzami zarówno w stylu klasycznym, jak i nowoczesnym. Zwłaszcza jeśli w przypadku tego drugiego zostaną połączone z oświetleniem wpuszczanym w ich powierzchnię. Tego typu konstrukcje cechują się także dużą funkcjonalnością, gdyż mogą być wykańczane zarówno w klasyczny sposób za pomocą farb, jak i płytek czy też elementów lustrzanych, optycznie powiększających wnętrze.\nPost udostępniony przez Pamiętnik budowy🏠 (@instabudowa)\nJak każde rozwiązanie także sufity podwieszane stosowane w salonach posiadają zarówno swoje zalety, jak i wady. Skupmy się jednak najpierw na plusach tego typu konstrukcji w przestrzeniach mieszkalnych.\nSufity podwieszane przede wszystkim cechują się szybkim i prostym montażem, dzięki czemu można w sprawny sposób wykończyć wnętrze. Ponadto za sprawą swojej konstrukcji pozwalają także skutecznie obniżyć strop, dlatego też bardzo często są wykorzystywane w starych budynkach.\nDodatkowo sufity podwieszane pozytywnie wpływają także na komfort cieplny wnętrz, gdyż umożliwiają zastosowanie pod płytami dodatkowej warstwy izolacji w postaci na przykład wełny mineralnej. Jednocześnie w takiej sytuacji automatycznie zostanie także poprawiony komfort akustyczny wnętrz z takimi sufitami.\nZastosowanie sufitu podwieszanego doskonale sprawdzi się także w mieszkaniach zlokalizowanych na poddaszach. Pozwala on bowiem skutecznie i estetycznie ukryć niewielkie skosy i wyrównać proporcje wnętrza. Jest także doskonałym elementem maskującym przewody elektryczne, zwłaszcza w przypadku zastosowania punktowego oświetlenia wnętrza.\nPost udostępniony przez A L L D E S I G N (@aleksandra.lepka)\nWady zastosowania sufitu podwieszanego\nSufity podwieszane w salonach to jednak nie tylko plusy, ale także minusy, wśród których należy przede wszystkim wymienić to, że niekorzystnie wpływają na konstrukcje stropów budynków, nadmiernie je obciążając. Dlatego też nie zawsze ich wykonanie jest możliwe, zwłaszcza w przypadku starego budownictwa. Dodatkowo płyty kartonowo-gipsowe, stanowiące główny budulec tego typu sufitów, są również o wiele mniej odporne na działanie wilgoci, dlatego wykonywanie takiej konstrukcji w przypadku salonów połączonych z aneksami kuchennymi również nie jest najlepszym pomysłem.\nSufity podwieszane w salonach uniemożliwiają także zamontowanie na nich ciężkich lamp w postaci efektownych żyrandoli, które mogłyby zbyt mocno obciążać całą konstrukcję.\nNa co zwrócić uwagę montując sufit podwieszany w salonie?\nBez względu na wady i zalety sufitów podwieszanych, przy montażu należy przede wszystkim zwrócić uwagę na to, aby metalowy stelaż, na którym mają być mocowane płyty g-k, był rozłożony odpowiednio gęsto, zapewniając im właściwe podparcie i stabilność. Istotne jest także zachowanie właściwego poziomu tego typu płyt, które nie tylko wpływają na estetykę sufitu, ale także możliwość zamontowania na nim na przykład oświetlenia.\nPodsumowując, sufity podwieszane w salonach polecane są w szczególności tam, gdzie istnieje konieczność obniżenia wysokości stropu. Nie należy ich jednak stosować we wnętrzach narażonych na podwyższoną wilgotność powietrza.\nTagipłyta karton gipspodwieszany sufitsamodzielne prace remontowe


20th Maj 2019 IncognitoAdminMateriały dla Pacjentów, zaburzenia odżywiania\nNajnowsze wiadomości i rozwój mediów społecznościowych skierowały uwagę na zaburzenia odżywiania. Celebryci zabierają głos w sprawie problemów z postrzeganiem swojego ciała, a także swoich własnych zmagań z zaburzeniami odżywiania. Jednak rzadko słyszymy o konsekwencjach jakie pociąga za sobą walka z zaburzeniem odżywiania, zwłaszcza z jadłowstrętem psychicznym (anoreksją).\nIstnieją cztery główne cechy charakteryzujące jadłowstręt psychiczny: 1. Skrajne ograniczenie przyjmowanego jedzenia; 2. Silny lęk przed przybraniem na wadze lub przytyciem; 3. Zaburzony obraz własnego ciała; 4. Dobrowolne głodzenie się. W ostatnim czasie dość dużo uwagi poświęciliśmy tym elementom.\nDziś popatrzmy na różne komplikacje, mogące dotknąć kobiety zmagające się z tą chorobą. A szczególnie przyjrzymy się brakowi miesiączki, czyli brakowi cyklu menstruacyjnego u kobiet w wieku rozrodczym.\nBrak miesiączki następuje, gdy prawidłowe wydzielanie hormonu uwalniającego gonadotropinę z podwzgórza zostaje zaburzone. Może do tego dojść, jeżeli kobieta intensywnie ćwiczy i/lub ogranicza spożywanie posiłków, czego skutkiem jest masa ciała poniżej przyjętej normy. Badania wykazują również wysoki poziom stresu jako jeden z czynników, który może zaburzyć występowanie miesiączki. Zaburzenie to można później określać jako albo pierwotny, albo wtórny brak miesiączki.\nPierwotny brak miesiączki diagnozuje się u kobiet, które nie zaczęły miesiączkować do 16-go roku życia. Wtórny brak miesiączki występuje, gdy kobieta, która w przeszłości miesiączkowała, nie ma menstruacji. Wtórny brak miesiączki staje się istotnym problemem dla osoby, która ma niską wagę i nie dostała okresu w ciągu ostatnich 3 do 6 miesięcy.\nBrak równowagi hormonalnej, który występuje, gdy kobieta nie miesiączkuje, może doprowadzić do wielu trwałych konsekwencji u kobiety zmagającej się z zaburzeniem odżywiania. Z tego powodu trzeba się na nim skupić w trakcie leczenia.\nTo, że brak miesiączki może prowadzić do bezpłodności zostało dobrze zbadane i udokumentowane. Dla wielu młodych kobiet, myśl, że w przyszłości mogą nie mieć dzieci jest przerażająca i przytłaczająca. Większość specjalistów ds. zaburzeń odżywiania często słyszy to pytanie: „Czy kiedykolwiek będę mogła mieć dzieci?”. Niestety, nie mamy łatwej odpowiedzi, ale wiemy, że im szybciej przywrócony zostanie okres, tym większe szanse na bycie płodną, jednak im dłużej kobieta żyje bez miesiączki, tym mniejsze szanse na to, że zajdzie w ciążę bez pomocy medycznej.\nObjawy zwiastujące wcześniejszą menopauzę: Kolejną z konsekwencji braku miesiączki jest spadek poziomu estrogenu, co prowadzi do zaburzenia gospodarki hormonalnej. Te zaburzenia powodują objawy, które wiele młodych kobiet opisuje jako objawy premenopauzy:\n– Częste budzenie się w nocy\n– Zwiększona drażliwość\nUbytek wapnia: osteopenia : Braku miesiączki prowadzi do ubytków wapnia w kościach. Jeżeli, jak wyżej wspomniano, organizm nie wytwarza estrogenu, nie jest on w stanie utrzymać odpowiedniego poziomu wapnia w kościach. Ubytki te nazywamy osteopenią. Osteopenia występuje, gdy dochodzi do zmniejszenia masy kości. Uznawana jest za zapowiedź osteoporozy, określanej czasem wrodzoną łamliwością kości. Osteoporoza jest wynikiem ubytku masy kostnej spowodowanym przez niedobór wapnia, witaminy D, magnezu, a także innych witamin i minerałów. U kobiet zmagających się z anoreksją częściej łamią się kości i nie zrastają się one prawidłowo. Rozwój osteopenii lub osteoporozy u młodej anorektyczki jest dużym zmartwieniem dla lekarzy, ponieważ obie te choroby mogą doprowadzić do trwałych, często nieodwracalnych zmian.\n: amenorrhea, anoreksja, bezpłodność, brak miesiączki, menopauza, osteoporoza, zaburzenia odżywiania\nPoprzedni wpis Długotrwałe skutki jadłowstrętu psychicznego (anoreksji) Następny wpis Dlaczego tak trudno pozbyć się anoreksji?\n13th Maj 2019 IncognitoAdmin


Darmowe gry hazardowe online to jedna z najpopularniejszych rozrywek ostatnich lat. Ich fenomen wynika między innymi z faktu, iż dostęp do Internetu jest powszechny. Polacy korzystają z sieci zarówno za pośrednictwem tradycyjnych komputerów, jak i telefonów komórkowych i innych urządzeń mobilnych. Życie zaskakuje miłymi niespodziankami. Tym razem: kasyna online oferują odwiedzającym darmowe gry kasynowe. Żaden gość Las Vegas nie ośmieliłby się prosić o tak królewskie traktowanie. Cokolwiek nie zapragniesz możesz to otrzymać. Przynajmniej jeśli chodzi o Euro Grand Casino lub inne kasyno online. Darmowe gry kasynowe. Baccarat en Banque – ta oto odmiana gry Bakarat pozwala nam na wybór bankiera także wśród graczy. Decyzje są podejmowane na podstawie wysokości Chcesz zagrać w bakarata online? 🤔 Popularna gra karciana baccarat w casino dla zabawy bez pobierania. ✨ Kasyno oferujące bakarat online. Kasyno Gry Hazardowe Za Darmo, Darmowe Maszyny Gra Baccarat została stworzona z gier Chemin… Punto Banko Pro Series to odmiana Baccarata…\nDarmowe gry kasynowe na automatach online U nas zagrasz na ponad 6 tysiącach gier kasynowych za darmo . Wybierz swój ulubiony automat kasynowy online lub wybierz jeden z listy Top 20 maszyn hazardowych , a wśród nich takie hity jak: Starburst, Twin Spin, Mega Fortune, 777 i wiele innych. Jak Grać W Darmowe Gry Automaty Online Nie ma nic prostszego niż znalezienie ulubionej gry w kasynie online, którą możesz cieszyć się bez wpłaty żadnych pieniędzy. Na stronie Darmowekasyno.net przedstawiamy listę dostępnych kasyn, które zagwarantują Ci nie tylko bezpieczną, ale także darmową rozrywkę przy użyciu automatów do Gry hazardowe za darmo online Według dostępnych danych, w 2019 roku światowy rynek hazardowych gier online wyniósł około 46 miliardów dolarów. Z kolei według prognoz na rok 2024, kwota ta może się nawet podwoić do sumy około 90 miliardów dolarów. Gry hazardowe online – każdy znajdzie coś dla siebie. Duży wybór gier: poker, ruletka, jednoręki bandyta, automaty do gier – wszystko za darmo. Poznaj zasady oraz jak działają gry.\nGranie w gry kasynowe online ma wiele zalet. Wśród nich należy wymienić przede wszystkim to, że dają one szansę na znacznie pomnożenie swoich zasobów finansowych, ale na uwagę zasługują również liczne walory edukacyjne rozrywki tego typu. Darmowe gry kasynowe – najlepszy sposób na rozpoczęcie. Próbowanie hazardu online po raz pierwszy może być przerażające. Nie znasz zasad, boisz się stracić pieniądze i nie wiesz z czym się to je. Ciężko jest Ci również wybrać tą jedyną grę, która będzie początkiem Twojej przygody. Darmowe Gry Slot Hazardowe up for a Darmowe Gry Slot Hazardowe casino in English line that we Darmowe Gry Slot Hazardowe recommend, since then, have the opportunity to take part in some of the best casinos free market right now and with a chance to win deals and special promotions. Gry kasynowe online za darmo – graj dla zabawy i doświadczenia! O NAS Strona internetowa Dobramine.com była stworzona, aby czytelnicy mogli czytać recenzje najlepszych kasyn online, dowiedzieć się o bonusach powitalnych oraz innych promocjach z całego świata. Jak Grać W Darmowe Gry Automaty Online Nie ma nic prostszego niż znalezienie ulubionej gry w kasynie online, którą możesz cieszyć się bez wpłaty żadnych pieniędzy. Na stronie Darmowekasyno.net przedstawiamy listę dostępnych kasyn, które zagwarantują Ci nie tylko bezpieczną, ale także darmową rozrywkę przy użyciu automatów do\nDarmowe Gry Kasynowe Sloty, ergo low profile ladder rail 18 slot cover, online casino paypal united states, roulette 4 fun free. Pay Darmowe Gry Kasynowe Sloty By Mobile Casino Sites – List Of The Best Pay Darmowe Gry Kasynowe Sloty By Phone Casinos. The Best Pay Najlepsze gry kasynowe online Sizzling Hot Deluxe automaty !Graj online za darmo Sizzling Hot2 777 Gry Kasyno!https://gryruletka.blogspot.com/ Automaty do gry za darmo to dokładnie te same gry, co w kasynach online, lecz nie musisz za nie płacić większej gotówki, powiemy nawet więcej, nie zapłacisz za nie nawet jednego grosza. Po prostu wybierasz jedną z gier, zaczynasz grać i nie musisz martwić się o żadne opłaty. Darmowe Gry Kasynowe Sloty do so is to give you a significant Darmowe Gry Kasynowe Sloty match play bonus to go along with your deposit. Our real money online casino reviews outline the best bonuses out there for slots play, table play or just general loyalty rewards.


Tomasz Larczyński ze Stowarzyszenia Lepszy Gdańsk: W obecnym kształcie MEVO nie ma szansy na przetrwanie | Dziennik Bałtycki\nTomasz Larczyński ze Stowarzyszenia Lepszy Gdańsk: W obecnym kształcie MEVO nie ma szansy na przetrwanie\nMaciej Pietrzak 13.05.2019\nO problemach z funkcjonowanie pomorskiego systemu roweru metropolitalnego Mevo i pomysłach na ich rozwiązanie rozmawiamy z dr Tomaszem Larczyńskim ze Stowarzyszenia Lepszy Gdańsk\nCzy system Mevo w obecnym kształcie, nawet gdy uruchomiona zostanie wreszcie cała jego flota ponad 4 tys. rowerów, ma szanse na przetrwanie?\nMuszę tu z góry zastrzec, że wszelkie prognozy są obarczone nieznajomością podstawowych danych, takich, jak całkowite koszty systemu. Nie miały ich nawet samorządy - jak pisał na początku kwietnia gdański oficer rowerowy, „jakie rzeczywiście szacunki przyjął NB kalkulując ofertę to się nie dowiemy nigdy, bo nie mają obowiązku ujawniania takich danych”. I to mówi osoba będąca decyzyjnie w samym środku zamieszania - a nie my, obywatelskie ruchy społeczne. Jednak z tego, co wiemy z danych publicznie dostępnych, oraz z porównania ich ze szczegółami systemów rowerów miejskich innych miast wynika, że w obecnym kształcie - powtórzmy: w obecnym kształcie - system nie ma szansy na przetrwanie. Prawdopodobnie bowiem powyżej pewnego użytkowania danego roweru strata operatora jest coraz wyższa. Mówiąc prościej, czym więcej rowery jeżdżą, tym bardziej stratny jest NB. Nie ma cudów - skoro w Warszawie utrzymanie jednego zwykłego roweru to ok. 2500 zł dotacji, a w Trójmieście, elektrycznego, ok. 180 zł, przy bardzo niskich abonamentach u nas, to można rower utrzymać tylko w jednym przypadku - jeśli stoi i nie jeździ (ale abonamenty są kupowane). To dramatyczna wada systemu - porównajmy to np. z pociągami, w których czym więcej jest pasażerów, tym bardziej koleje wychodzą na plus. A więc jeśli wprowadzona zostanie pełna flota, to będzie tylko gorzej, bo ludzie zaczną więcej jeździć, choć teoretycznie to właśnie jest celem! Tylko że to dotyczy obecnego kształtu. Być może przygotowywany plan ratunkowy zakłada gruntowne przebudowanie finansowania, jednak to oznacza wywrócenie do góry nogami warunków przetargu i możliwe skargi ze strony konkurentów, którzy go przegrali.\nWygląda na to, że NB Tricity z góry wiedział, że OMGGS nie podejmie kontroli jego oferty. I pytanie brzmi: skąd to wiedział?\nJaki macie Państwo jako Lepszy Gdańsk zarzuty wobec procedury wobec przetargu na wyłonienie operatora Mevo?\nCzym dłużej się mu przyglądamy, tym większe budzi on wątpliwości. OMGGS w warunkach przetargu zderzył ze sobą trzy sprzeczne założenia: po pierwsze, narzucenie maksymalnej taryfy na bardzo niskim poziomie (tanie abonamenty - przykładowo dwa przejazdy elektrycznym rowerem Veturilo w Warszawie po pół godziny kosztują więcej, niż nasz abonament miesięczny), po drugie, cenę (czyli wysokość dotacji) jako aż 60 proc. możliwych do uzyskania punktów, po trzecie, przyznając 35 proc. punktów za jak najwyższy odsetek rowerów elektrycznych w ofercie. A więc wygrywała ta oferta, która zawierała jak najwięcej najdroższych rowerów elektrycznych za jak najniższą cenę. Oznacza to, że racjonalnie skalkulowana oferta, a taką wydawała się propozycja Egis-BikeU (dwukrotnie droższa od oferty NB Tricity), musiała przegrać. Ale dalej robi się znacznie ciekawiej. Prawo zamówień publicznych nakłada na zamawiającego zalecenie - choć nie obowiązek - skontrolowania oferty, jeśli budzi ona uzasadnione wątpliwości przez swą rażąco niską cenę. Dokładniej wygląda to tak, że OMGGS mógł się zwrócić do NB Tricity o przedstawienie szczegółowego uzasadnienia, dlaczego jego oferta jest tak tania i czy nie zagraża to realizacji projektu. Jeżeli uzasadnienie jest nieprzekonujące, mógł bez żadnych problemów z góry odrzucić taką ofertę. Jednak w ustawie jest jeden haczyk - zalecenie zmienia się w obowiązek, jeżeli zaoferowana cena wynosi mniej niż 70 proc. wartości zamówienia, czyli tej ceny, którą sam OMGGS ustalił jako orientacyjną. I teraz najciekawsze: oferta NB Tricity wyniosła dokładnie 71 proc. wartości zamówienia. Przypadek? Nie sądzę. Oczywiście, w normalnym świecie nie miałoby znaczenia, czy oferta wynosi 71, czy 69 proc. zakładanej ceny, bo OMGGS wszcząłby kontrolę i tak. Trudno bowiem nie mieć „uzasadnionych wątpliwości”, jeśli ktoś oferuje najdroższe rowery i zakłada ich utrzymanie za siedem razy mniej niż zakładały władze! Wygląda na to, że NB Tricity z góry wiedział, że OMGGS nie podejmie kontroli, jeśli nie będzie do tego absolutnie zmuszony (czyli jeśli oferta nie wyniesie mniej niż 70 proc. zakładanej ceny). I teraz pytanie brzmi: skąd to wiedział? Nie ukrywam, że będziemy rozważać dalsze kroki w tej kwestii, jednak musimy to jeszcze dokładnie przeanalizować od strony prawnej.\nChyba bardzo duże błędy popełniono też przy promocji systemu?\nWidać tu dużą niekonsekwencję - pierwsze dziennikarskie testy rowerów elektrycznych to było dość krótkie trasy na płaskim terenie, podczas gdy po realnym starcie w marcu promowano go jako swobodę poruszania się po całym Trójmieście, czyli coś w rodzaju równoległej komunikacji miejskiej. I trudno się dziwić, że w takiej sytuacji i przy niemal darmowych aż 90 minutach dziennie użytkownicy faktycznie jeździli nim na długie dystanse między miastami Trójmiasta, a przecież koszty utrzymania roweru elektrycznego rosną praktycznie liniowo wraz z coraz dłuższym dystansem. Tymczasem w założeniach miał to być rower na krótkie dojazdy do SKM, PKM i węzłów tramwajowych górnego tarasu, na trasy rzędu kwadransa. Ewentualnie zakładano, że niewielka część użytkowników dojedzie od SKM na przyległe tereny górnego tarasu, i stąd wspomaganie elektryczne, pierwotnie zakładane dla mniejszej części rowerów. Ale w kwestii promocji trudno nie zauważyć też zbiegu pewnych terminów - przetarg rozstrzygnięto na kilka miesięcy przed wyborami samorządowymi w 2018 roku, jednak wdrożenie zaplanowano na okres tuż po wyborach, tak, by był czas na promocję hasła „będziemy mieli 100 proc. rowerów elektrycznych” bez możliwości sprawdzenia jego działania na realnych użytkownikach. Natomiast krótki okres „świetności” systemu przypadł akurat na moment rozstrzygania nagrody Pomorskich Sztormów „Gazety Wyborczej” i to też trudno uznać za przypadek.\nW założeniach MEVO miał to być rower na krótkie dojazdy do SKM, PKM i węzłów tramwajowych górnego tarasu, na trasy rzędu kwadransa, podczas gdy po realnym starcie promowano go jako swobodę poruszania się po całym Trójmieście, czyli coś w rodzaju równoległej komunikacji miejskiej\nJakie pomysły na poprawę sytuacji Mevo państwo proponują?\nPowtórzmy - bez wewnętrznych danych NB Tricity nie da się tu przedstawić jakiejś jednej dobrej recepty, możemy jedynie zaproponować kilka ogólnych scenariuszy. Niestety, jest prawdopodobne, że dobrego scenariusza nie ma. Władze zafundowały nam bowiem prawdziwą kwadraturę koła: w przetargu rozstrzygnięto kwoty dofinansowania, ale też z góry narzucono maksymalne stawki abonamentów i minimalne długości dziennych minut w abonamencie. Mamy zatem system, który najprawdopodobniej nie ma szans się utrzymać, ale nie możemy ani podwyższyć dofinansowania, ani zmienić cen abonamentów, bo wtedy narażamy się na procesy sądowe konsorcjów, które przetarg przegrały. I do tego dochodzą także zapisane w umowie kary dla operatora, które ciągle rosną z uwagi na pierwotne opóźnienie systemu i brak zakładanej liczby dostępnych rowerów. Tych kar nie można ot tak anulować, żeby nie narażać dyscypliny finansów publicznych, ale ich wyegzekwowanie oznacza natychmiastowe bankructwo spółki i załamanie systemu. Jakby tego było mało, nie możemy po prostu zamknąć całego projektu, bo wtedy musimy zwracać Unii Europejskiej 16 milionów zł. Sytuacja jest po prostu straszna i w zasadzie można tylko liczyć, gdzie będą większe straty - czy w procesach z konkurentami NB Tricity, czy w zwrocie dotacji unijnej.\nMożna próbować np. zamiany kar na większościowy pakiet akcji dla OMGGS w NB Tricity, czyli realnej komunalizacji. W ten sposób samorząd przynajmniej uzyska pełny wgląd w wewnętrzne wyliczenia NB Tricity i co też ważne - możliwość szybkiego zarządzania sytuacjami kryzysowymi. Faktem jest, że taki model, czyli zarządzanie rowerem miejskim podobnie jak miejskimi tramwajami jest w Polsce rzadki (choć mamy dobry przykład Szczecina), a i w Europie nie spotyka się go zbyt często, jednak mając 100 proc. rowerów elektrycznych mówimy o czymś innym niż zwykły rower miejski, to raczej flota 4000 pojazdów silnikowych, takich miniaturowych elektrobusów. W zwykłych rowerach raczej nie ma możliwości, by zaszła awaria, która „uziemia” praktycznie całą flotę, poza problemami z aplikacją, bo trudno sobie wyobrazić, by we wszystkich 4 tysiącach rowerów zaczęły nagle np. pękać opony. Jeśli jednak dokładamy do roweru silnik, akumulator i system ładowania, to owszem, można sobie wyobrazić jednorazową awarię wszystkiego naraz i właśnie to zobaczyliśmy na własne oczy. W tej sytuacji zwykły tryb reklamacyjny nie ma sensu. Czy jeśli na Hallera po raz kolejny zrywa się tramwajowa sieć trakcyjna, to władze Gdańska występują do zarządcy sieci z reklamacją i czekają tygodnie czy miesiące, aż wróci ruch tramwajów? Nie, takie sprawy załatwia się na telefon, bo jest to miejska spółka (nawet, jeśli w tym konkretnym przypadku wspiera się podwykonawcami). Warto też zaznaczyć, że o ile w Europie jest to model rzadki, o tyle największe systemy rowerów miejskich są w Chinach, na kolosalne liczby 70-80 tysięcy rowerów, i są, owszem, komunalne. Mając władze nad operatorem, można ustalić realną cenę dofinansowania i abonamentów, co być może oznacza też niestety konieczność ugody z konkurentami z przetargu. Być może, że w ramach ugody jakimś wyjściem bez konieczności płacenia odszkodowań jest po prostu podział rynku między te trzy konsorcja (oczywiście ze wspólną taryfą i systemem płatności), czyli analogicznie do np. przewozów autobusowych w Gdyni, choć może być to bardzo trudne, skoro w odróżnieniu od autobusów nie możemy przecież podzielić Trójmiasta na strefy przypisane konkretnym operatorom, a więc rowery różnych firm byłyby przemieszane w Trójmieście. Wreszcie jest też opcja dołożenia do tych 4 tysięcy jeszcze kilku tysięcy rowerów klasycznych (być może też w zamian za anulowanie kar), które byłyby nieco tańsze, ale utrzymywałyby resztę systemu. To jednak o tyle mało prawdopodobne, że abonamenty „elektryczne” są już tak tanie, że trudno sobie wyobrazić przy tej skali dofinansowania jakikolwiek zarobek przy jeszcze niższej taryfie, a już na pewno nie utrzymywanie potwornie drogiego komponentu elektrycznego. Z kolei opcja radykalna, czyli wyegzekwowanie kar i bankructwo spółki, oznacza, że tracimy już zapłacone 10 mln zł i dodatkowo 5 mln zł zaległych kar. Część z tego odzyskamy w postaci rowerów, ale czy mamy pewność, że NB Tricity tylko samorządom zalega z opłatami? Niezależnie od wszystkiego mamy nadzieję, że władze Trójmiasta wskażą osoby odpowiedzialne za całą tą kompromitację, i wyciągną względem nich należne konsekwencje. I że nie będą to szeregowi pracownicy.\nBruTales 13.05.2019 20:22:46\n2019-05-13T14:41:13 02:00, prezydent Ola:\nBrawo my! Nie ma to jak polec zaplątanym we własne sznurowadła z okrzykiem "pomocy!". Dziedzictwo s.p. Adamowicza w rozkwicie!\nNo klasyczna spuścizna po Adamowiczu. Galeria Forum jeszcze w pakiecie i wypadająca wszędzie chińska kostka brukowa przypomina mi o jego cudownych rządach.\nprezydent Ola 13.05.2019 14:41:13