Generał Barcz/II - Wikiźródła, wolna biblioteka\nGenerał Barcz. Powieść - II\nRADOŚĆ Z ODZYSKANEGO ŚMIETNIKA!\nSprzedawszy powieść, przykładał się Rasiński pilniej do redakcyjnej pracy.\nAle mu nie szło! Nie mógł się pomieścić ze swym wielkim pstrym językiem w oschłych ramach codziennego pisma.\nPostanowił jednak mimo wszystko nie wstydzić się i razem z innymi „wynosić kubły“...\nPolegało to na rozlicznem tłumaczeniu z zagranicznych pism ważniejszych wydarzeń i objawień.\nZresztą wszystkie te objawienia?! Uważał, że niemasz słowa, ani okrzyku, ani wyrazu, któryby zdołał odtworzyć to, co się dzieje!\nJuż pryskała żelazna obręcz państw. Front się łamał... Miały nadejść niesłychane burze sprawiedliwości!\nTo już odbywało się tam na zachodzie, — w mlaskaniu tanków, w ryku bębniącego ognia.\nTylko my tutaj, krzywdy sobie pocichu na sznurki od gaci motamy.\n„Wynoszenie kubłów“ było dalszym ciągiem teorji kretowiska... Śniadanko ubogie w mroku porannym, krótkich parę kroków przez miasto i oto już krzesełko i pióro, i nożyczki, i oto z sepleniących płacht obcego dziennika ciułasz dla swych czytelników sensację.\nZnużony odłożył pióro i słuchał.\nRedakcja trzęsła się od potężnych uderzeń maszyny rotacyjnej. Jej głos równomierny, niby tętno gęstej krwi, bił we wszystkie piętra, huczał w ścianach, zdawał się pulsować w jubileuszowych fotografjach wszystkich leaderów partyjnych, zapatrzonych retuszowanemi oczyma w lepszą przyszłość.\nNagle szarpnęły się drzwi, tupot przeleciał korytarzem.\n— Cóż ty idjoto piszesz — wołał znajomy głos — rewolucję mamy, Polska nastała, a ten idjota pisze!\nRasiński zerwał się na równe nogi.\nW drzwiach stał Jabłoński.\n— Gdzie rewolucja?...\n— Tu, na ulicy, już!! Posłowie obejmują koszary, psy latają po mieście z verdienstkreuzami pod ogonem, pułkownicy austrjaccy płaczą, zaraz będzie zmiana odwachu!\nGłos dyrektora stawał się coraz potężniejszy.\nRasiński patrzył na Jabłońskiego badawczo.\nDyrektor banku stał tu, w drzwiach ludowego pisma, odziany w granatowe zamożne palto, z iskrami czystości na szpicach drogiego obuwia. Gęba mu się darła, żółty rozdział, przez środek głowy wytyczony, podrywał się nieomal do lotu.\n— Czego chcecie, dyrektorze, ode mnie? — krzyknął Rasiński.\n Jabłoński uspokoił się już.\n— Chcę — mówił cicho, jakby komuś należytość wypominał — żeby to nie przepadło. To musi ktoś widzieć — widzieć — widzieć...\nJął szybko wytrząsać ostatnie wiadomości przed redaktorem.\n— To musi ktoś widzieć, kto ma oczy do patrzenia. Trzeba dla dzieci to zachować — dla naszych wnuków.\n— Ja mam być takim właśnie akuszerem pięknej legendy? — śmiał się Rasiński, zbierając równocześnie drobiazgi rozrzucone po stole.\nPapierośnica, zegarek, ołówek — upychał to po kieszeniach mocno, stanowczo, jakby cały okres życia miał się tam dać upchać bezpowrotnie.\nTymczasem w redakcji zjawiali się coraz tłumniej jacyś ludzie i nieproszeni, nie pytani krążyli między stołami wśród kup papieru. Naprzeciw, w zecerniach pootwierano okna. Ucichło głośne cmokanie składanych liter, linotyp przestał szczekać.\nNa parapetach okiennych, niby sine półfigury tarcz strzelniczych, ukazały się niebieskie fartuchy, wieńczone białemi twarzami zecerów.\nWtem od bramy przez podwórze wtargnął splątany ostry jazgot, a za nim chlusnął tłum.\nDrzwi redakcji trzasły naoścież, wzburzony tumult chustek, szmat, strzępów wypełnił wszystkie kąty.\n— Magistrat! Magistrat! Magistrat! Byłyśmy w magistracie!!!...\nNikt nie wiedział, o co tym kobietom chodzi.\n Właśnie redaktor osiadł na grubych nogach, właśnie mowę miał rozpocząć, — gdy Rasiński z Jabłońskim wyszli z redakcji.\nPo obu stronach Sukiennic tłumy się przewalały. Światło dnia jesiennego sprawiało, że cienka polewa blasku przydawała ludziom wyrazistej ostrości.\nTak twardo widać było każdą głowę, każdy kamyk, jakby tych twarzy i kamyków, murów i okien starczyć miało na całe wieki. Ciche powietrze ostatnich dni października obejmowało rozgwar ludzki, układając wokół głosów wzburzonych ścisłą czujność chłodu i powagi.\nPrzed kratami odwachu ciżba sobie po piętach dreptała.\n— Niech i nam drepczą — pchał się naprzód Jabłoński — niech i nam drepczą po wszystkich nagniotkach. Warto! Warto!... Ty zawsze byłeś pędziwiatrem, więc nie wiesz. Ale ja prócz tych kilku lat, com się z wami legunami wąchał, byłem porządnym człowiekiem...\nZ tłumu wyrwał się krzyk potężny. Żołnierze ze strychów odwachu spuszczali nadół, aż na sztachety, biało-amarantową flagę.\n— To tylko porządny człowiek wie — krzyczał Jabłoński — co to znaczy na tym odwachu austrjackim taki kolor!\nWargi mu znikły pod lnianym wąsem, golona broda krętemi zmarszczkami wspięła się aż pod nos, a z dużych oczu orzechowych zaczęły kapać na dostatni granat palta wielkie łzy.\nRasiński objął dyrektora mocno przez pół.\nMusieli się cofnąć, środkiem gościńca bowiem, od strony kamienia Kościuszki, nawskos ku odwachowi prószył już gęsty ciąg pauprów, gnany z głębi Rynku wielkiemi rytmami orkiestry.\nJabłoński rozpaczał, że właśnie w takiej chwili zaczyna padać kapuśniak.\n— Nie bądź znów takim artystą, nie chciej jakichś osobliwych wykończeń.\n— Artystą?... Dziś składam cały bank, melduję się zpowrotem na audytora...\n— U Dąbrowy?\n— U Dąbrowy — twierdził stanowczo Jabłoński. — U Dąbrowy, u osła, pnia, wszystko mi jedno, polskiej władzy się melduję...\nNad brukiem pękały krągłe akordy orkiestry, a dalej wśród szarego tłumu, niby żelazna brona wśród grudy ruchliwej, ciągnęła kompanja piechurów austrjackich, pomieszanych z legjonistami.\nSzli mocno, gęby uśmiechnięte wystawiając na wrzask radości, tupiąc donośnie gwoździami podeszew, które gładzili w nieobjętym trudzie na kamieniu wszystkich Alp, różnej Ukrainy, wszelakiego Podola i każdej drogi polskiej.\nRozległy się komendy, niepewnie przez oficerów polskiem słowem łatane. Nakoniec z orkiestry buchnął hymn taneczny. Tłum przedarł się przez kompanje, wynosząc wgórę na kraty odwachu piechura, który do narodowej flagi wpiął białego orła.\nKrzyk rozlał się po ciżbie i, niby przedziwne ognisko, wbrew ciągłemu mżeniu ostrego kapuśniaczka, trwał niezmiennie.\n— Idę się meldować — rzekł Jabłoński, gdy się wydostali z tłumu. — Przystanę na audytora i będę was sądzić, gałgany. Aparat brania za pysk, mój Boże, będziemy mieli własne namordniki!\nPułkownik Dąbrowa urzędował opodal w domu dawnego burmistrza „Pod obrazem Matki Boskiej“, gdzie się co roku odbywa ostatnia stacja procesji Bożego Ciała.\nRasiński zatrzymał się na samym progu pokoju, rozumiejąc odrazu, że nie czas na rozmowę.\nW wielkiej sali siedział przy biurku Dąbrowa. Sztywny, obcasami wbity w podłogę. W głębi półkolem młodzi oficerowie austrjackiej służby, przeginający się przy „spocznij“ z pośladka na pośladek.\nDąbrowa przenikał srogiemi oczyma swych nowych podwładnych.\nMagazyny, forty, składy amunicji, warty, służby, zmiany, — zaginał to wciąż na palcach.\n— Co to za cywil — ryknął nagle, spostrzegając Rasińskiego — ja tu oficerów potrzebuję! Rasiński! Przebrać się i wrócić!\nRozkazywał już bezustanku sześć godzin.\n Rozkazane rzeczy działy się posłusznie. Jeszcze nic ani w powietrze nie wyleciało, ani się nie zawaliło.\nSłowo to, niby blask płynęło pod przymkniętemi powiekami, czepiało się palców, lepiło do wszystkiego.\nNiewiadomo — narazie gniew władzy — od rana wymyślał spiskowcom, że się spóźnili.\nW istocie rzeczy nikt się nie spóźnił. Jedni za długo gotowali się, innym się zanadto śpieszyło. I z tego właśnie wynikła ta dziejowa dorożka, ozdobiona dwoma majorami, którzy pana pułkownika Dąbrowę prosto z łóżka przywieźli tu.\nCo dalej, — z władzą?...\nNie dać rozkraść dobytku.\nOni nie dadzą — myślał Dąbrowa, patrząc na sprawnych oficerów. Po tylu latach obcej służby dorwali się własnego chomąta. Byle im tylko mocno poobcierać szyje, — bodaj do krwi.\nWzgarda go przenikała dla tego posłuszeństwa. Nie śpieszyć się, — jeden na placu jestem, — czekać. Kilku spleśniałych tłuściochów w improwizowanym rządzie, — to przecież głupstwo.\nOznaczył termin następnej odprawy — i został sam.\nOd czasu, gdy sypał z siebie te rozkazy, miał wrażenie, że sam odbywa się we wszystkiem, co się dzieje. I wściekłość go ogarniała!\nBo wszystko działo się, jakby nic więcej nie umiał wydać na miasto, — prócz tej starzyzny wojennej.\n Tymczasem już od tylu miesięcy i czasów ułożył sobie całkiem inne porachunki... Terazby tylko podkreślić... I łączną sumę krzywdy strącić na wszystkie łby. Plan prosty: Równość, sprawiedliwość, — odwet!\nZakładał sobie, że wykona... Nastraszyć stare burżujskie wieprze. Razem z nimi wojsko sprzęgnąć przysięgą. Samemu stanąć na czele wojska. Potem wieprzów do rzeźni...\nTu mu właśnie wadziła pętanina zaprzysięgłych spiskowców z Barczem, gdzieś tam, niby ślepa kiszka ukrytym. Z tą tradycją, z tym legendarnym sosem...\nDąbrowa podszedł do okna.\nWieczór zapadał. Cienki blask wilgoci ślizgał się po bruku. Przed odwachem, niby gromada czarnych grzybów, tkwiła ciżba rozpiętych parasoli.\n— Co tam znowu? — odwrócił się.\nW drzwiach ukazał się Rasiński. Szedł na środek pokoju tęgim, żołnierskim krokiem. Wyprężył piersi, opięte starym mundurem, siedzenie podebrał pod siebie i, szary ze wzruszenia, z oczyma w pułkownika utkwionemi, meldował się.\n— No więc co? — mruknął Dąbrowa. Patrząc na rozpłomienione oczy Rasińskiego przypomniał sobie, że trzeba, aby koło tego nowego czasu zrobiło się też jakież opowiadanie, opowieść, tradycja.\n— Potrzebne. Coś z punktu widzenia przyzwyczajeń i życiorysu. Naprzykład, że Piotr Wielki mógł jadać kiełbasę z kapustą. Albo że Cezar Borgia był pod koniec chory i śmierdział. Coś, dzięki czemu potem człowieka nauczyciel w szkole trzciną po oleodruku głaszcze, a ludzie boją się zaczepić przez całe pokolenia. Ten kurz, — mgła, — tradycja, — piach w oczy...\n— Co pan wiesz o Niemcewiczu?\n— Napisał Śpiewy historyczne, był adjutantem Kościuszki.\n— Widzi pan — będziesz pan moim... Oficerem ordynansowym. Też mamy czasy ciekawe i też jest o czem pisać. Jakże się wam to wszystko podoba?\n— Tak właśnie, jak pan pułkownik mówił wtedy, w kawiarni. I — samo korek wysadziło. Teraz rzeczywiście jeden może zostać włosem na łydce, drugi malekułą. Całe życie stoi otworem.\n— Niby, jak stoi otworem? Ze co? Ze znowu będziemy na fabrykanta robić, — na dwór harować?... Że znowu — jacyś obcy z nożem na nas, — my na obcych?\n— Tak jest, panie pułkowniku. Już podobno Ukraińcy na Przemyśl idą. Ale teraz my sami niesiemy odpowiedzialność za każdą cegłę, kamień, za każde łajno nawet, jeżeli pan pułkownik łaskaw!!\nDąbrowa wzruszył ramionami. Bo jeśli tak samo zgadzał się Kościuszko z Niemcewiczem?... Kazał sobie towarzyszyć na miasto. Pragnął zobaczyć, jak się odbywa życie, od sześciu godzin pozostające w jego władzy.\nAle, gdy idąc ku Rynkowi, spostrzegł szyldy firm, znanych oddawna, głębokie sklepy za mętnemi wystawami, kute drzwi jakiegoś banku — zawahał się.\nCzy można za jednym zamachem, nie znając wszystkich cyfr, ilości narodzin, zawieranych małżeństw, rozwodów, przyrostu stanu bydła, liczby zgonów, różnych tabel statystycznych i przemysłu, — czy można za jednym zamachem zmienić wszystko?!\n— Cały Kraków tu stoi od rana, — objaśniał Rasiński, — i płacze ze wzruszenia.\n— Ze go ta heca tak tanio kosztuje?...\nNa Rynku trwało nieustanne przemówienie. To w tej, to w owej stronie amfilady odwachu zjawiał się młodzieniec z kokardką, spieniona działaczka, czy też weteran osiwiały.\nWznosili ręce do nieba i wykrzykiwali gromko na cześć minionej niewoli, oraz obecnej wolności.\n— Ale psiakrew — zżymał się Dąbrowa — tej kompanji służbowej na pewno nikt tu żreć nie dał i nikt o tem nie myśli.\nJacyś studenci poznali pułkownika. Ciżba ludzka poniosła go bliżej do krat. Ciepłe chwyty owinęły mu nogi, wparły się w pośladki, wzniosły wgórę ku barwom sztandaru.\nJakaś staruszka wołała: Niech żyje naczelnik nasz, — niech żyje.\nPrzez sekundę uległ Dąbrowa ogromnej rozkoszy pochlebstwa.\nGdy w podrzucie mijał balaski odwachu, przeleciało mu przez myśl, że jak Kościuszko, powinienby sobie obmyśleć jakiś strój osobisty. Może burkę sławucką? Oraz, że kto wie, czy z wysokości tych ramion nie byłoby najlepiej wrzasnąć prawdę: — Równość, sprawiedliwość — odwet!\n Zazdrosna, lękliwa zgroza zdusiła ten zamiar: — Nikomu nie mówić — nikomu...\nW miarę, jak go huśtali, puchło Dąbrowie w zaciśniętych ustach grube, twarde przezwisko.\n— Bydło, bydło — myślał z goryczą za swych obywateli.\nKrótkie przebywanie w ciepłych objęciach entuzjazmu potwierdziło pułkownikowi jego dotychczasowe teorje.\nCo zrobisz na czele czarnej masy, — twoja rzecz. Narazie jak najwięcej tradycji, — piachu w oczy.\nMuszą zaraz iść przykłady na rządzenie, na hart, na srogość, sprawiedliwość...\nPrzedewszystkiem postanowił surową małomówność.\nWszędzie pokazywał się tradycjonalnie chmurny.\nPrzez koszary starego pułku legjonów, do którego zbiegły się wybiórki i kaleki i bohatery, gdzie ludzie na deskach spali, nic nie jedli, tylko się wciąż sposobili i rychtowali, — przeszedł, obdzielając żołnierzy spojrzeniem złego psa.\nKiedy dowództwo twierdzy przyjmował od Austrjaków, to takie prztyki powietrza dawał zdenerwowanym nosem, że generał-ekscelencja przelewał się z poręczy krzesła na poręcz parę minut, nim znalazł równowagę.\nSrogość, małomówność, — zaś duchowo, — burka sławucka, rodzaj chmury dookoła...\nKiedy znaleźli się na lotnisku, w obliczu chudych aparatów, obmacał kosmatą ręką gładziutkie śmigi i pogardliwie machnął przed oficerami szpicrutą.\nWynalazł sobie swoje własne pioruny w spojrzeniu i ostry naczelniczy chód.\n Kiedy przyszedł tym chodem na czele świty do składów obuwia, mundurów, prowjantury, między białe brzuchy nieskończonej ilości worków, — wykrzyknął krótką mowę o złodziejach.\n— Złodzieje — jako czerwy!\nU siebie w komendzie „podciągał“ srogo oficerów, którzy „rozbebeszeni“ „jak żydowskie mamki“ siedzieli po trzy doby przy aparatach, łącząc się z prowincją i rozkazując w imię nowej „dąbrowskiej“ ojczyzny.\nTrzeciej nocy tych rządów poczynił pierwsze kroki na drodze swego planu. Mianowicie pchnął Rasińskiego na miasto i zakazał wracać bez domniemanych przedstawicieli przyszłego rządu.\nRasiński wyciągnął z łóżek trzech wielkich przedstawicieli: handlarza win, burmistrza i wpływowego delegata z Warszawy.\n— Istne porwanie — zaczął Dąbrowa, gdy zasiedli na aksamitnych pufach dowództwa twierdzy.\nDygnitarze w jesiennych płaszczach sapali ciężko, tocząc przekrwionym wzrokiem po salonie.\nDąbrowa skinął, Rasiński, trzasnąwszy obcasami, wyszedł.\nPanowie zawstydzili się i przestraszyli zarazem tak wybornego posłuchu. Zapalono papierosy.\n— Uważam za swój obowiązek — ciągnął Dąbrowa — uświadomić panów, co do stanu wojska. Co do stanu umysłów... Mamy do czynienia z dawnym elementem regularnej armji i z legjonowym. Na dopływ nowych sił, czyli na pobór, liczyć nie można. Musi się zatrzymać stare roczniki. Zwracam, panowie, uwagę, że to się nazywa roczniki, ale to są już tylko ludzie!... Ojcowie, mężowie, bracia..\nBył szczerze wdzięczny nauce dogmatyki, która go tak do wywodów zaprawiła.\n— Otóż ci ludzie, jak wszyscy inni, działają przez pobudkę myśli. Na to nie może pomóc żaden mundur. Więc, — co żołnierz myśli? Nie nasz legjonista, bo ten, jak wiadomo, ma zawsze czerwono w głowie. Ja sam byłem legjonistą! Tu nie chodzi o arystokratę broni, ale o czarną masę. Co żołnierz myśli? Ten czarny murzyn?... Otóż ten żołnierz patrzy na wschód, panowie... ku Moskwie. Ma tam przykład, panowie.\nPrzerwały się w pułkowniku szorstkie upusty słów i bryznęły na pokój:\n— Żołnierz nie chce już niczego pilnować! Zostawia przy budzie karabin i odchodzi!! Nie chce nikomu służyć. Sobie też nie! Powiada: Poniewieracie Leninem za to, że się całemu światu wyspowiadał? Bijecie w mordę za to, że prawdę mówi? Żołnierz powiada: Szkoda mego ścierwa!!... Co tu?... O patrjotyzmie? Szkoda mego ścierwa! O granicach? Szkoda mego ścierwa!!... O Bogu? Szkoda mego ścierwa!!...\nZ głębi piersi, z brzucha, ze wszystkich wspomnień, z głupich czasów sztuby, gdy głodny przez okna bursy patrzył na tych tuzów, jak w kontuszach nosili baldach przed Bożem Ciałem, z poniewierki seminaryjnej, ze wstydu chłopskich rodziców, z anatemy kościelnej, z ożenku cywilnego przez adwokata żydowskiego, z wojażów współdzielczych za mlekiem i krówską rasą czerwoną, z całego ciągu wojny szły Dąbrowie te słowa.\n Dygnitarze zatrzęśli rękami. Odgłos grubych, miękkich dłoni pętał się niemrawo w nagłej ciszy salonu.\n— No więc co? — zakończył tyradę pułkownik.\nHandlarz win zmarszczył popękane podgardle. — Możeby zwiększyć żołnierzom dzienne racje?...\n— Jakieś lepiwo musi się przecież znaleźć — westchnął naukowo burmistrz.\nObu kolegów ogarnął czcigodnem spojrzeniem delegat Królestwa.\nWzrok delegata, pociągając solidarne spojrzenia obu tuzów, szedł z wyrzutem wzdłuż postaci Dąbrowy wgórę, aż zatrzymał się na wiszącym dotąd ponad biurkiem portrecie cesarza.\nKoronowany zuch, w polowym mundurze, z wolem złotego runa pod szyją, z marszałkowskiemi szankrami gwiazd na piersiach, szklaną gałką źrenicy pobłażał tym spojrzeniom.\nDąbrowa wyciągnął proroczo rękę w stronę portretu. — Tego lepiwa już nie stanie, moi panowie...\n— Ale, czy wódz polski, nasz własny dowódca nie zastąpi autorytetu, który...\n— Oczywiście, że zastąpi. Należy w tym celu.\nNa łopatkowych palcach jął to pułkownik zaginać wyraźnie, jasno, podsuwając dygnitarzom szczegóły wysoko pod dziurki od nosa. Rzekłbyś, — do powąchania.\n— Wzmożenie popularności wodza, moi panowie. Na tle tradycji. Do czasu rozumne unieszkodliwienie wszystkich zamachowców legjonowych. Wtedy, — jako lepiwo, — przysięga...\n — Komu? — krzyknęli razem senatorowie.\n— A jeżeli naród narazie nie gotów?\nDąbrowa rozłożył ręce beznadziejnie. — To narazie wodzowi. Poprostu mnie! Bez jakiejś obroży, moi panowie, daleko nie pociągniemy.\nRozpoczęli przychylną dyskusję, którą Dąbrowa ożywił, bo kazał podać jeść.\nKapusta z kiełbasą, — jak Piotr Wielki.\nŻeby zaś wielkość mogła się przykładnie poufalić z dobrocią, przypomniał służącemu o kolacji dla porucznika, co tam w poczekalni siedzi.\nRasiński wziął się ze szczerą ochotą do kiełbasy i kapusty, przesianej tu i owdzie skrawkiem słoniny.\nJadł, jak cham po ciężkiej robocie, nadcinając scyzorykiem chleb w poręczne do przełknięcia klinki. Grubą skórę kiełbasy z trzaskiem rzucał do kosza na złość wszystkim pinczerom austrjackim, które tu tyle lat po wszystkich kątach paskudziły.\nDo pokoju wszedł Pyć.\n— Tyś słyszał, co oni tam gadają? — wyciągał szyję z obszernego kołnierza munduru.\n— A co? — Jem kolację.\nPyć usiadł na fotelu, podkurczył nogi, ręce schował pod pachy. Z głową pochyloną na ramieniu zastygł, zakrzepł, niby przydrożna kupka błota.\n— Toś nie słyszał?!\n— Nie podsłuchuję.\n— A ja owszem. Te durne Austrjaki nie były wcale takie durne. One ci miały w gabinecie szefa sztabu aparat, który daje wszystko, co się mówi w pokoju dowódcy.\nCałą rozmowę Dąbrowy o przysiędze powtórzył Rasińskiemu cichym, pokątnym szelestem, którym ratowali ojczyznę od tylu lat.\n— A my wobec tego?! — oburzył się Rasiński.\n— My, — przedewszystkiem pysk na kłódkę. Po drugie: Dąbrowa nie wie, że przejąłem już od Austrjaków wszystkie papiery ich szpiegowskiego biura. Tam ci jest łajna, — wystarczy na wszystkich wspólników Dąbrowy! Po trzecie.\nPyć wyciągnął z kieszeni gruby zwitek telegraficznych meldunków.\n— Weźmiesz to... Oni idą — ci Ukraińcy. To fakt. Ale my zrobimy z tego koniec świata. Będziesz od dzisiejszego wieczora ryczeć z Agencji Telegraficznej jak dziki osioł na całą Polskę! We wszystkich depeszach! Potrzebujemy teraz koniecznie krzywdy. I krwi... Jest w Przemyślu. Niech Dąbrowa sformowane jednostki legjonowe pcha na Przemyśl. Uzyskujemy naszą krzywdę, krew wroga, wreszcie Barcza, który się tamtędy przedziera... No i kompromitację komunistycznego Dąbrowy, który rozpocznie — wojnę patrjotyczną...\nPyć zeskoczył z fotela i wyciągnął się, tężąc grzbiet półokrągło, jak kot.\nJuż na drugi dzień przy referacie prasowym nie mógł się Dąbrowa dość nadziwić. Gazety aż trzeszczały od najazdu, rozpaczy, pobudek, wezwań.\nPułkownik jeździł palcami po podkreślonych zapobiegliwie przez Rasińskiego ustępach, gwałtowniejsze słowa przepoławiał paznogciem.\n— Tak się wam bardzo pali? — spytał wreszcie.\nŻal mu bowiem było rzucać te ostatnie legjonowe strzępy w błahy ogień. — Daj mi tu Pycia. — No, skąd to wszystko bierzesz Pyć, co ja tu widzę w gazetach?\nPyć jął wyciągać ze wszystkich kieszeni munduru małe rulony depesz.\nKalkulowało się to w głowie pułkownika najkorzystniej. Wyprawa ukrzepi popularność. Odprowadzi niepożądany element na front. Jedno tylko było bolesne: Że gdy stanąłeś przy władzy, zaraz ze wszystkich stron we wszystkie drzwi pcha się to zamówienie na krew.\n— A cóż my tam wyślemy, Pyć? — pytał, chcąc, by Pyć sam wskazał swych towarzyszy.\n— Co pan pułkownik rozkaże.\n— Mogę tylko to wysłać, co jest gotowe,gotowe. No, Pyć, co?...\n— No więc co?! — fuknął obiema dziurami Dąbrowa.\n— Jak pan pułkownik rozkaże.\n— Owszem rozkażę — wrzasnął Dąbrowa — rozkażę, żebyście się raz moresu nauczyli!!!\nRad był tej robocie, dzięki niej bowiem uroczystości połączone ze wzmożeniem tradycji nabierały pożądanego koloru.\nA było tego zagniatania tradycji...\n Dziś na Wawelu ogólne przyklękanie i krok „wodza Salwatora“ pod tureckiemi dywanami Sobieskiego. Jutro na kamieniu Kościuszki powitanie bataljonu warszawskiego.\nJeszcze więcej pienił się nazajutrz, gdy pod Komendą Twierdzy tłum go znów na ciepłe barki wziął i w zemście o Przemyśl obnosił przed żydowskiemi sklepami.\nPoczem siwe tuzy w bekieszach ziemiańskich zastąpiły mu drogę delegacyjnie, z prośbą o ratowanie rubieży, gdzie ziemica odwieczna, — mać. I łęgi prastare przemyskie!\nDąbrowa wziął z sobą rozśpiewanych i wystraszonych ziemian. Do swego gabinetu przez straże przeprowadził i przez warty, aby się bodaj rękawem o grozę armji otarli.\nPod portretem cesarza jeszcze raz wszystkich związał tajemnicą i odsłonił prawdę: Że wyprawa szykuje się. Tylko jeszcze nie wie żołnierz, w imię czego ma umierać... Żeby, póki co, jakaś przysięga może ustanowiła te rzeczy. Niech przysięgną wodzowi Dąbrowie.\nNa co, dzwoniąc złotemi łańcuszkami szerokich brzuchów, ziemianie zgodzili się bogobojnie.\nTrzeba to było rozegrać bardzo przebiegle, mimochodem niby a z powagą. Bo to będzie gra nie o ludzi, którzy tylko rozkażą, lecz o chłopów, co karki mają dać i żeby z tego zadowolenie było do ostatniej wdowy, nad mydlinami w podwórzu rozgibotanej.\nNazajutrz tedy postanowił Dąbrowa nie wracać do gmachu dowództwa. Żeby go tam jeszcze raz przed żydowskiemi sklepami obnosiła gawiedź na rachunek Przemyśla?\nW domu przebrał się w „cywila“ na znak, że nie rządzi — i niech się wszystko wali...\nŻony nie było. Kazał podać kawę. Nie wróci do rządów, przeczeka, niech go proszą... Do tego czasu zajmie się życiem domowem. I tak go tu delegaty sobacze znajdą, jak króla Leszczyńskiego na wygnaniu, — wzór pożycia.\nKawa się spóźniała. Poszedł do pokoju chłopców, poświecić im trochę przykładem.\nTroje małych dzieci pod opieką ordynansa raczkowało po kątach. Dwaj starsi siedzieli na oknie i grali w scyzoryki.\n— A lekcje? Czy umiane? Co zadane? Odkąd — dokąd?\n— Wszystko umiane, — odpowiadali w popłochu. — Botanika, protococcus virilis, — algebra wyciąganie pierwiastka. Pozostaje religja i niemiecki.\n— Niemiecki już się nie liczy, — śmiał się z triumfem starszy syn, — religja głupstwo...\nTych właśnie przedmiotów uczepił się Dąbrowa. Botaniką brzydził się, pierwiastków nie umiał.\n— Co to znaczy, że niemiecki się nie liczy? Czy to pan profesor wam powiedział?\n— Nikt nie powiedział, ale...\nPodnieśli obaj głowy do góry.\n— Już się skończyło z niemieckim, — zapewnili go poufnie.\n— Co to znaczy „skończyło“? Mów, co zadane.\n Chłopcy przycisnęli się do siebie, patrząc na ojca blademi oczyma.\n— Wydawaj jeden z drugim, co umiesz!!!\nWziął ich między rozległe kolana, sfrontował ku sobie i czekał, zaglądając do książki.\nMalutkie żebra chłopców przesunęły się niespokojnie pod dotknięciem ojcowskiego uda.\nNakoniec starszy białemi jak papier wargami rzekł:\n— Tatuś ma Przemyśl brać, — a my się mamy niemieckiego uczyć?...\n— Gadaj zadane, nie mędrkuj!!\nZaczęli z trudem jakieś wiersze.\nNiemiecki, religja, — stracone posterunki. Ale, — obowiązek. Ułożyło się Dąbrowie, że on i oni i cały świat tak samo cierpieć musi na straconych posterunkach.\n— Nie umiecie! — ryknął. — Spuszczać portki.\nChłopcy uderzyli w płacz.\nA kiedy ich portczęta obleciały, wyłożył jednego po drugim i zerznął na goło, starszemu ośm, młodszemu pięć, paskiem swych naczelniczych spodni.\nPoczem nieuspokojony i zły wśród wrzasku wszystkich pięciorga przeszedł do kancelarji.\nMija już prawie pół dnia, a nie wzywają. Chodziłażby maszyna władzy sama?...\nUsiadł przy biurku i jął pracować nad swym podpisem. Aby szło od ręki i aby się kończyło krótką błyskawicą, na co musi wystarczyć atramentu od jednego zamaczania.\nDopiero wieczorem zacharczał pod bramą samochód.\n Pokorna radość przejęła Dąbrowę, ale poznać po sobie nie dał, — za żadne skarby.\nPyć się meldował z ostatniemi rozkazami do podpisu. I że bataljony legjonowe, idące na Przemyśl, czekają pożegnania.\n— A wy, barany, czemu się tam tak rwiecie? — rypnął Pułkownik, podpisawszy wszystkie „kawałki“.\n— Mamy rozkaz — złożył się składnie Pyć.\n— Pana pułkownika.\nDąbrowa zarżał na cały pokój. — Macie rozkaz. Wam się zdaje, że wy tam Barcza znajdziecie? Wam się zdaje, że jego żelazne ręce... I jak to mówił Rybnicki? Tradycja. Pielgrzymstwo. Pytam się, ile set lat będzie można rznąć baranów za tym samym szlachtuzem? Widzisz bebechy swego poprzednika, brodzisz w jego krwi i myślisz, że z ciebie tak samo bebechów nie wyprują?\n— Mamy rozkaz pana pułkownika.\nDąbrowa wyciągnął pięści nad jajkowatą głową Pycia i wrzasnął:\n— No to się buntuj, baranie jeden z drugim. A nie, żebym was, jak ciasto zagniatał, — fuj!!\nPyć odpowiedział wiotkim uśmiechem posłuszeństwa.\n— No to jedziemy. — Pułkownik z obrzydzeniem strzepnął palce nad papierami.\nUsadowili się w samochodzie oględnie, by się nawet brzegi płaszczów wzajem nie ocierały.\nTylko Rasiński gadał wesoło i „żłopał uniesienie chwili“.\n — Tak pan to żłopie, że pojedziesz pan z tą wyprawą, publicystykę do niej wyczynić. Całe zwycięstwo opisać, — łupy.\nWęgiel, kretowisko, żona, korekta, — tak — odrazu zdmuchnięte... Ale nad wszystkiemi myślami rozpięła się głęboka radość czynu, zwarta i pełna, jak niebo tej nocy wyniesione wspaniale nad miastem.\nNa dworcu przywitano pułkownika uroczyście.\nKtóryś z oficerów zauważył, że wojsko ma teraz wodza po cywilnemu, — jak prezydent Francji. Duch nowych czasów.\nPociągi pancerne odeszły już. Tylko jeszcze na bocznych torach stały długie towarówki z piechotą. Wiatr między kołami świszczał przeciągle. W ciemnych wagonach słychać było ugniatanie się przesianej żelazem masy ludzkiej.\nDąbrowa był przekonany, że wyprawa nie uda się, ale w tej chwili zajmował go więcej widok Jabłońskiego.\nAudytor, obwieszony termosami, mapami, bronią i jedzeniem, za chudy w szerokim mundurze, ciągle żegnał się z żoną.\nStała pod parkanem, wysoka, pełna, w jakichś zapobiegawczych włóczkach. Niemka.\nWyciągając do męża ręce, rzucała mu na wiatr po kilka kościstych słów.\nSztab się już odmeldowywał. Dowódcy, łupnąwszy obcasami, przyskakiwali do wagonów.\nDąbrowa z kapeluszem w ręku kiwał im głową. Chwiała mu się na karku z nadmiaru goryczy i upokorzenia. Bo oto z planem, czy bez... Działa jak wszyscy wodzowie wszystkich czasów. Byleby krew mlaskała. Gdy tylko u steru stanął, już żywe mięso wysyła...\nPrzestronne, obce głosy wzdęły mu się w gardle. Żołnierze! Odczepił się od świty i jął dążyć wzdłuż biegu wagonów za czarnym ogonem dymu, żelastwa i huku.\n— Żołnierze! — wrzeszczał, machając rękami, aby zakryć łzy, które mu płynęły z oczu wezbranym upustem rozpaczy i litości.\nZ okien wozów wymachiwali oficerowie.\nJabłoński, szukający żony w tłumie stacyjnym, dowódcy kompanij. Rasiński, komendant bataljonu.\nMijali kraj ciemny, jakby przyczajony, krzepieni na stacjach zapałem urzędników.\nRasiński ciął się z Jabłońskim o to samo, co do czego z Pyciem nie mogli się porozumieć. Zdaniem Rasińskiego nie o Przemyśl tu chodziło, lecz w pierwszej linji o Barcza.\n— Jak w każdym bohaterskim okresie o jednostkę, o indywidualność. A ja chcę, żeby każdy poszczególny człowiek —\nJabłoński, syrpiąc z termosu, wzruszał pogardliwie ramionami.\n— Co to znaczy człowiek i wszystkie chcenia? Teraz słuchać musisz wołu, osła i każdej rzeczy która jego jest, — bo jest ojczyzna.\nPóźną nocą wyładowali się z wagonów. Pocichu, bez świateł. Rozdzielili się na kolumny, które niebawem wchłonęła noc.\n Rasiński z kolegami maszerował na przełaj, po dwóch, po trzech, ile komu nóg starczyło w gruncie rozmokłym.\nWiatr ledwie znad o sobie dawał, w miękkich ciemnościach otrzepując przydrożne krzewy z czarnej ciszy. Nieprzenikniony bezmiar wyłaniał łagodne szepty i ronił je na twarze idących. To parę kropel zabłąkanego dżdżu, to jakieś echa pogubionych głosów.\nGdy weszli między ogromne drzewa dworskiej alei, jakby się znaleźli pośród strun wielu, szumiących tak podniośle, iż mimowoli skierowali oczy ku niebu.\nBłyszczały na niem jesienne gwiazdy.\n— Widzisz — mówił Rasiński — jak to sobie śpi nasza ojczyzna.\nZ tej nocy wylągł się dzień doskonały do bitwy, w miarę chłodny i jasny.\nRano zameldował się Rasiński w wielkich barakach na Zasaniu.\nMłody wódz w gumowym płaszczu i szturmowym hełmie dął na wszystkich wielkim gniewem bitewnym.\n— Czekamy jeszcze dwie godziny, do południa. Ultimatum. Potrzebuję oficerów. Czy macie panowie hełmy? Frontowy atak przez trzy mosty...\nZa rzeką roiło się na wzgórzach miasto, zezowate od szyb okiennych, przebitych pochyłym blaskiem.\n— Złazić tam z szosy — wołał posterunek.\nRasiński poszedł między budynki, coś zjeść, coś złapać, może hełm, — może nic? Za ciepłym zapachem rosołu doszedł do kuchni polowej.\nJacyś ochotnicy, ułani, odjeżdżali właśnie. Przez drogę maszerował brzuchaty oddział kolejarzy. Ku dymiącym kotłom sączył się długi rząd bladych żołnierzy.\nA wszędzie, za węgłem, wśród desek, między szkieletami krzaków różowiły się wyłuskwione z pomiętej otoki portek, przykucnięte tyłki piechurów.\n— I to wszystko wyłącznie prawie dla niego, — myślał Rasiński nie bez groteskowej dumy o Barczu.\nWystrzał armatni potoczył się przez chmury.\nZaraz nad rzeką gruchnęła palba karabinowa.\nZatrzymali się za domem dróżnika przy nasypie kolejowym, naprzeciw żelaznego mostu.\nPo wodzie cięły się fale krótkie i połyskliwe.\nZ za tej budki biegał Rasiński nad brzeg do kompanij, między małe domki, wywrzaskując w opustoszałych pokojach nazwiska szukanych oficerów.\nTu gdzieś przypadli razem do podłogi i strzelali do okna, z którego obrębiał ich karabin maszynowy.\nPierwsze strzały odrazu upoiły Rasińskiego.\nPlutony piechoty polskiej podbiegały już pod most.\n— Dobra, dobra, — wrzeszczał ktoś niesamowicie, — ztyłu idzie nasza pancerka!!\nIstotnie na pagórkach, wpośród rudej fali jesiennego lasu kwitły białe kity lokomotyw.\n— Już idzie...\nNagle od strony mostu wypadli kolejarze z krzykiem w czarnych prostokątach otwartych ust.\n— Zderzenie!! Zderzenie!!! Naszego pancernika widzą — dyszał kolejarz. — Puszczają lokomotywy naprzeciw... Jedyny tor... Zderzenie... Ktoś do „wekslu“!!\n — Któryś z panów oficerów — wyfrunęło, jak z procy, z pod hełmu dowódcy.\nRzecz polegała na tem, by w chwili, gdy lokomotywy miną most, skręcić je zapomocą zwrotnicy na ślepy tor.\nRasiński machinalnie podciągnął spodnie i wyskoczył na plant.\n— Poco? poco tu lecisz, kretynie? — wyrzucał sobie, zbijając obcasy na kamieniach.\nNic narazie nie słyszał, tak potężne prażenie karabinów maszynowych darło się z obu brzegów.\nLedwie myśli niektóre. O domu. Dla ojczyzny. — Żeby się tchórze byczyć mogły...\nZa sobą, poprzez skowyt szarpiących się nad głową drutów rozróżniał już teraz tętent szyn. Na przodzie jeszcze nic. Jeszcze nic...\nRzeka fale ostro zacina, powietrze puste, wielkie niebo.\nLepiej przed siebie patrzeć, — nisko. Dokoła zwrotnicy...\nZ pobliża jej uprzystępniać się jęły oczom Rasińskiego, mnogie, potoczne nicości tego błahego miejsca. Żwir siwy, światłem dnia pomiernie przesypany, gwóźdź zardzewiały, puszka od sardynek otwarta, strzęp gazety z zupełnie czytelnym nagłówkiem. Kawałek brudnej tasiemki.\nSpoczęła w Rasińskim kojąca myśl, że taki śmietnik podręczny wszędzie leży, że nic bez niego niemasz.\nGdy z tamtego brzegu wjechały na most lokomotywy...\n Biały, jak płótno, stał na szynach, ściskając w mokrych od potu dłoniach rękojeść zwrotnicy.\nZ obu stron zbliżał się łoskot coraz potężniejszy. Już ztyłu grzały oddechy pancernika...\nAż w huku i zgrzytach żelastwa Rasiński rzucił się naprzód, przekręcił raz, — drugi — i obie maszyny spocone, sapiące zjechały wbok, zaś pociąg pancerny ruszył naprzód.\n— Chamy cholery, chamy!!! Mój śmietnik!!! — krzyczał Rasiński, gdy z polskiego pociągu pancernego na tamtej stronie wybuchły białe purchawy dymu, a piechota kruszyła się ku rzece, pod czarne głośną palbą trzeszczące łuki mostu.\nI szczęśliwy, nito ze wzoru wiecznych, tanich przeznaczeń, wyskoczył z pomiędzy tego miejsca szyn, śmierci, niedopałków i sardynek. Pędził za piechotą.\n— Chamy, cholery, śmietnik!!! — wołał dumny ze swoich, chciwy śmierci nieprzyjaciela. — Chamy, cholery, śmietnik!\nNa drugiej stronie paliły się już domy nadbrzeżne. Całe piętra wnętrz obnażały się w płomieniach, to zmrużonych, to znów rozwartych. Wrzask piechoty hulał nad wodą, pękał wśród ulic zasypywany deszczem wybijanych szyb.\nRasiński biegł z innymi, strzelał i śmiał się na widok wszystkiego, do wszystkich.\nŻołnierze parli naprzód, w ciężkich hełmach, po kilku, z gwerami wytkniętemi przed się, całe zaś miasto zamykało się trwożnie na wszystkie okna, zamki, drzwi, lufty i zawiasy.\n Znaleźli się kupą na dworcu. Mnóstwo kolejarzy biegało wśród stosu rupieci. Jakiś żołnierz bił po gębie dwóch obszarpańców.\nPrzy wejściu, z zabłąkanej beczki wybierały piechury marmoladę, zgarniając ją z ostrzy bagnetów wargami.\nMinąwszy sale, zarzucone lawiną służbowych cedułek, dobrnął nakoniec do posterunku telefonistów. Mieli już połączenie z najbliższą stacją kolejową. Można było mówić ostatecznie nawet z Krakowem.\nAle Rasiński wszedł tu złem wejściem. Musiał się teraz przepychać do aparatu przez stosy zwalonych w pośpiechu, rozkraczonych tomów.\nBibljotekę chcieli schować, — czy jak?\nRozgarniał tę literaturę, mimowoli odczytując nazwiska i tytuły. Rozrzucał, rozmiatał, a w szarem powietrzu książki tupały, jak spłoszona trzoda.\n— Halo! Halo!\nMiał połączenie z Pyciem.\n— Słuchaj!... Ty! — Pyć! — Meldunek będziecie mieli później. Teraz pisz, co ci dyktuję. Słyszysz mnie? Pisz...\nI wraz, — z pobliskiego pożaru, z rzeki czerwonej, z gór wstrząśniętych, z ludzi tryskających bagnetami, z własnych żył, czarnych od krzyku, dawał komunikat.\nDo gazet. Krótkie, obpiłowane, poprzetrącane słowa, którychby teraz nie zamienił za największe nawet nazwiska literackie, leżące pod nogami telefonistów.\nPyć domagał się wiadomości o Barczu. — To najważniejsze, — huczał z Krakowa, — to najważniejsze.\n — Czekaj, — odpowiadał Rasiński. — Bo właśnie o Barczu zapomniał.\nAle telefoniści już wiedzieli.\nJeden z nich, stary wytarty podoficer, wyprężył się radośnie i zameldował:\n— Obywatel pułkownik Barcz jest z posłami i ze sztabem w ratuszu.\n— Barcz z posłami w ratuszu, — darł się w słuchawkę Rasiński, — Barcz z posłami w ratuszu!!!\n— Melduj mu o nas, bo jest źle, — skrzeczał Pyć, — melduj mu zaraz!\nRasiński śpieszył na ratusz.\n— Barcz, Barcz, — powtarzał w duchu. Istotnie nawet nazwisko, — świetne. Krótkie, szerokie, — rzymski miecz.\nTen sam Barcz, z którym kiedyś w bratnich pomocach dyskutowało się... I w kółkach zagranicznej konspiracji... Młody Traugutt.\nPrzed ratuszem na drobnym bruku prowincji zbierał się tłum. Wewnątrz budynku, strzeżonego przez warty, biegali radcy miejscy.\nWe dwóch, trzech, czterech, pięciu, pod rękę, niby czarne, ukruszone grudy.\nRasiński dostał się nareszcie do sali sztabu. Mijając stół, powleczony zielonem suknem, zauważył obfite resztki jedzenia.\nW głębi komnaty mroczyły się matadory.\nWłaśnie prosił dowódcę ekspedycji o pozwolenie zameldowania się pułkownikowi Barczowi, gdy z pośród siedzących głowaczy wywinął się jasny, męski śmiech.\n — Co za formalistyka! Jaki mores.\nTak dobrze znany, z tyloma bitwami zespolony głos zmieszał Rasińskiego i ucieszył.\nWysoka postać, tyłem odwrócona do okna, gęsty cień rzucając na Rasińskiego, szła płynnym, bogatym krokiem świetnie wyrównanych muskułów.\n— Cóż Rasiński powiecie? — uśmiechał się pułkownik Barcz szeroko.\n— Właśnie, panie pułkowniku. — I chociaż czuł, że mówi coś dziecinnie niestosownego, trwając dalej na baczność w cieniu postaci Barcza. — Zaraz mi się przypomniało, jakeśmy tam kwaterowali na Podhalu w plebanji. Ta ludowa włoska piosenka. — Próbował nawet zanucić, ale ochrypłym głosem wydał tylko z siebie kilka dzikich jęków.\n— No, — ucieszył się Barcz, — przynajmniej jeden, który mi nie wymawia, że w bitwie, tu dla mnie omal nie zginął. Oni to sobie już na hipotekę wnoszą... — Barcz śmiał się szeroko. — Już mi wymawiają, żeby nie zdobyli miasta w jednym dniu, gdyby nie ja. Nazywa się, — że doping stanowiłem. Ale wy, artysta, jesteście bezinteresowni!\nRozkrzyżował ręce do przywitania, w którem ramiona mocno objęły, lecz usta się oszczędziły. Poczem odsunąwszy twardo Rasińskiego ku światłu: — Same znajome twarze. Sami starzy znajomi!\n— Zawsze ci sami, — zaperzył się Rasiński dumnie.\nPo twarzy Barcza ześlizgły się suche skosy.\n— To źle, to bardzo źle. To znaczy, że za mało nas będzie...\n — Może być, — burzył się Rasiński, — ale na tych ludzi możecie zato liczyć, pułkowniku!\nWszystkie rozmowy z oficerami utwierdziły Barcza w przekonaniu, że nic się tu nie zmieniło przez cały ten czas. Powstanie, — entuzjazm, — spisek. Przebrnąwszy stepy krwawego entuzjazmu od Petersburga do Podwołoczysk, marzył właśnie o czem innem. O gładkich, pełnych chirurgicznej prostoty ramach. Twarz mu się zsiadła w martwym uśmiechu. — No, a zresztą, co słychać, Rasiński?\n— Zresztą, — krzyknął Rasiński wesoło, nie mogąc nie pochwalić się tylko co przeżytym epizodem. — Zresztą wszędzie to samo. Radość, — szalona radość z odzyskanego śmietnika.\n— Który my w salon przemienimy, — uśmiechnął się Barcz, podając rękę.\nRasiński rękę przyjął, lecz pożegnania nie wykonał. Zbliżywszy się do pułkownika, w żywem, wodą kwiatową pachnącem cieple jego postaci, jął pośpiesznie spełniać swą misję. Donosił o Dąbrowie, o zamierzanej przysiędze i zamachu.\nBarcz odsunął Rasińskiego z definitywnym uśmiechem. Już wiedział to wszystko, już mu meldowano wszystkie szczęścia i nieszczęścia.\n— To głupstwo. Wracasz pan dziś ze mną do Krakowa.\nNa placu burzył się okrzyk coraz głośniejszy. Otwarto drzwi balkonu. Razem z wrzaskami potoczyły się przez podłogę zwiędłe liście.\nOficerowie stanęli u wejścia, zapraszając Barcza.\n Pośpiesznie dopinał żołnierskiego pasa.\n— Czy już? — zapytał, czując, że mu się przypatrują tak właśnie, jak spoglądają ludzie na udały owoc swej ciężkiej pracy.\n— Już. Już...\n— Proszę panów ze mną!\nSwobodnym krokiem wyszedł przez szpaler wiernych oficerów na balkon.\nZ ciżby żołnierskiej strzelił przeciągły okrzyk.\nGorące tchnienie pożaru słaniało się po placu i biło czerwonem skrzydłem jasności, — że tłum, to się wyłaniał z mroku, to gasł doszczętnie.\nGdy ujrzeli nad sobą swego wodza... Świetlisty gzyms profilu przez pół czerwienią zachodu, przez pół nocą zalany... Z płomieniem włosów nad czołem, z krwawemi szkłami na oczach, odzianego w szorstki łachman szeregowca, — wszelką miarę radości przebrali.\nBarcz patrzył na nich z góry, świadomem spojrzeniem, które uśmiecha się do masy, nie widząc poszczególnego człowieka. Rozumiał, że z piersi tych starych żołnierzy i spiskowców wydziera się potrzeba doraźnego zadośćuczynienia. Wiedział, że to jest pierwsza chwila ich triumfu, po czterech latach wojny. Wiedział lepiej, niż oni, ilu z nich nie dożyło tej skąpej nagrody, a ilu może już jutro cieszyć się nią przestanie.\nPrzypuszczał, że gdyby teraz do nich przemówił, — uszczęśliwiłby wszystkich. Ale chcąc dalej mnożyć swój zarobek w masie żołnierstwa, — milczał.\nBłądził wzrokiem po piętrach przeciwległych domów, między kusemi firankami ubóstwa, wśród glinianych doniczek codzienności, po czarnych dziurach strychów, z których płaskiemi ramionami wymachiwała bielizna.\nI czekał, aż się krzyki same wyczerpią, — dopalą.\nLecz zapał nie ucichał.\nDelegacja ochrypłych podoficerów dostała się na balkon. Chcieli mieć pułkownika między sobą. Wszyscy razem odprowadzą go na stację.\n— Wszyscy razem, — przeliczył ich uprzejmem spojrzeniem.\nSzli więc rudemi ulicami po ostrych kamykach, naprzeciw czarnego śniegu spalenizny.\nBarcz bez czapki w grubym płaszczu, wkoło zaś, niby od środka gwiazdy głośne promienie, — szeregi rozkrzyczanych żołnierzy.\nWspomnienia oprzędły pułkownika najdziwniejsze, rachunek się układał. Od czasu, gdy jako młodzieniec stał, nieomal że na czele robotniczej rewolucji, — przez wszystkich mężów narodu, którzy mu kamienie ciskali pod nogi, — aż do osobistych przywiązań sentymentalnych.\nŻona, — matka — brat...\nPostanowił nie myśleć o tem, lecz czujniej władać chwilą. Należało bowiem każdej nowej gromadzie żołnierzy, która podsuwała się bliżej, — okazywać świeżą ponętę oceny i przywiązania.\n— Tak, pułkowniku, — unosił się w jazgocie głosów Rasiński, — jest to zakończenie biegu większego może, niż maratoński!\nZatrzymano ich przed rynsztokiem, na skręcie ulicy.\n Z tłumu wyłoniła się delegacja podoficerów z damą pośrodku.\nMiała zamszową Czapkę na czarnych włosach, struga krwi sączyła się przez skroń. Twarz blada, rozgrzana złotemi oczyma. Strojna postać opięta we frencz i w zwalaną błotem spódnicę.\nRzuciła Barczowi w imieniu ludności, kilka białych chryzantem pod nogi.\nCofnął się, niedowierzał bowiem „ludności“, trzymanej przez żołnierzy pod rękę.\n— Niech żyje ludność! — wołały szeregi, — niech żyje ludność!!!\nPodoficerowie przedstawili damę Barczowi.\n— Pani Hanna Drwęska. Walczyła tu razem. Dostała „sztreif“ przez skroń.\nPomógł pułkownikowi w przywitaniu Rasiński. Znał tę damę. Z Wiednia, z Warszawy, z Paryża? Tasowała się wszędzie wśród wydatniejszych figur.\nDrwęska zaś, jakby niedość było uznania tłumu i krwawej rany na skroni, wyjęła z zanadrza tajną przepustkę opatrzoną rojem pieczątek, — z Odesy aż tu.\nBarcz wierzył, nie chciał oglądać, — lecz nastawano.\nŻołnierze przycichli. Ktoś poświecił latarką elektryczną.\nPułkownik i kilku najbliższych oficerów pochyliło hełmy nad tym zasmolonym świsteczkiem konspiracji.\nGdy skończyli czytać, zawołała Drwęska z głębokiem westchnieniem, aż się kształt małych piersi odznaczył pod bluzą: — A teraz chciałabym jechać w świat, jak najprędzej odszukać moje dzieci.\n — Proszę ze mną.\nResztę słów pokryły okrzyki żołnierzy.\n— Cóż mogę więcej, — myślał, wchodząc na dworzec, — mam w ogonie pisarza i męczennicę. Czyż można w krótszym czasie upiąć dokoła siebie więcej znamion epoki?\nDo salonki weszła prócz Rasińskiego i Drwęskiej tylko najbliższa świta. Nie wolno było zapalać świateł w przedziałach, aby „przepychem“ nie gorszyć żołnierzy.\nBarcz żegnał ich, rozkrzyżowany w polerowanych drzwiach wagonu i wymawiał raz za razem dobitnie:\n— Dziękuję, czołem, moi panowie. Czołem.\n— Cześć pułkownikowi, — odpowiadali.\nPociąg ruszył. Barcz palcami obu dłoni rozprasował sobie czoło i policzki. Przeszedł do salonki i tu stał cierpliwie przed oknem, czując na plecach miarkowany grzecznie oddech swej świty.\n— Tak, moi panowie, — rzekł wreszcie, wpatrzony w mijające tory, magazyny i składy stacyjne, pogrążone w kałużach. — Tak, moi panowie, cała Polska pławi się teraz w wodach porodowych.\nZaczęła się rozmowa, pełna trosk, przewidywań, rad.\nWłaśnie, gdy oficerowie treść najlepszą z siebie dobywali, przerwał niedbale i pożegnał wszystkich.\nNa Rasińskim, jako na najmłodszym szarżą, spoczęły obowiązki dyżurnego. Kręcił się tam i sam, — mniej więcej po pół godzinie zapukał jeszcze do Barcza.\nUcięli sobie długą gawędę z łaskawem poziewaniem zwierzchnika.\n Rasiński wypytywał o przejścia w Bolszewji o aresztowanie. Pocieszał troską, jaką tu najbliżsi rozwinęli w stosunku do osamotnionej matki i żony. Wreszcie, nie otrzymując żadnej zachęty do dalszych pytań, troskać się jął na nowo Dąbrową i koniecznem wyjściem, któreby...\n— Głupstwo, — odmachnął się Barcz. — Usiadł na łóżku i patrząc rozluźnionemi, po zdjęciu szkieł, jakby w wodzie przemytemi oczyma: — Nie mamy portek, butów, pasów, mundurów. Nie mamy co dać jeść żołnierzowi, — dyszał zimną parą oddechu, — trzeba będzie zatem przez pewien czas samą sławą karmić wojsko. Pan się do tego znakomicie nadaje.\nRasiński zaś, żeby się jeszcze mocniej uwypuklić:\n— Pułkownik łaskaw. Rzeczywiście tej literatury wojennej, tego nawozu bohaterskiego mam za sobą pełne fury.\nW kaloryferze przedziału syknęła para. Ciepło się jęło rozchodzić.\n— Już grzeją nareszcie — wyciągnął się Barcz. — A cóż to za bohaterka jedzie z nami? Jakież to znajomości likwidujecie Rasiński na mój rachunek?...\nZgodzili się obaj, że niemasz nagrody w tym kraju ani za wielkie czyny, ani za wzniosłe słowa, patrjarchalna bowiem cnota drepcze wszystkim wszędzie po piętach, — niewiasty po bitwie dzieci jadą szukać, zamiast bohaterów tulić.\nRasiński chciał odwiedzić jeszcze paru kolegów, ale całe bractwo spało już.\n Stał długą chwilę w oświetlonym rzęsiście korytarzu, delektując się poczuciem ważności, jakie dawał wagon aksamitny, wytworny, niby gładkie czółenko niewidzialnej maszyny, puszczony na czarne krosna nocy.\nPo chwili wahania zapukał do ostatniego przedziału pani Drwęskiej.\nCierpki chypre mieszał się tu w powietrzu z dymem papierosa.\nSiedziała przy oknie, zawinięta w gruby płaszcz.\n— Zimno strasznie — zwróciła ku Rasińskiemu swą czystą, białą twarz, wysypując przy „r“ z gładkiej, wysokiej szyi lube, zagraniczne gruchanie.\n— A czemuż pani się nie ogrzeje?\nUniosła pytająco czarne brwi z nad złotych źrenic.\nUregulował aparat i ciepło zasyczało pod pluszem ławek.\nUsiadł obok. Patrzyli w okno. Za szybą mijały roje iskier, pomieszane z popielatemi płatkami śniegu.\nSkąd się znają, — kiedy się widzieli, — o ranie w skroń przed drewnianym mostem zadanej, — o dzieciach Drwęskiej, które są albo w Warszawie, albo może wróciły do Wiednia?\nMówiła o nich z żywiołową tęsknotą.\nRasiński wydziwić się nie mógł, że dzięki niedbalstwu najzwyczajniej zgubiła je gdzieś w drodze.\nPotem o książkach Rasińskiego, które ostatnio czytała.\n— Tylko szkoda, że pan pisze o wojnie. Nie warto. Wojny, jak głupiej „passady“ wstydzi się człowiek i chętnie zapomina. Czy pan żonaty?\n Uważał to za swego rodzaju wyzwanie. Stwierdziwszy tedy, że go bolą oczy, zgasił światło.\n— Wszystko jedno — ziewnęła.\nI gdzie był, co robił podczas szturmu?\nNi stąd ni zowąd, opowiadając o obronie i wizji śmietnika, zaczął pilnie całować jej długie, białe ręce, przeguby, ramiona przez sukno frencza. Gdy schyliwszy się, tuż nad obrębem sznurowanego trzewika wyczuł cienką pończochę jedwabną i grozić zaczął, że dziś zginąć mogli byli oboje...\n— Panie Rasiński — trąciła go obcasem — tylko nie to. Tych głupstw nikt już nie trawi dziś.\nUsiadł więc znów obok i zawstydzony, wdzięczny, omijając w roztrzęsionym mroku wagonu skroń skaleczoną, — szukał jej ust.\n— Co za bezmyślność, — szeptała, nadstawiając, niby pod zabieg staranny, szyję, małe obnażone piersi, ramiona, śmigłe plecy.\nRozstali się nad ranem, gdy czas już był budzić służbę i oficerów.\nNa dworcu, w Krakowie, czekał Pyć.\nSzary, zielony, z oczyma mdlejącemi nad suchym połyskiem kości policzkowych. Przywitał się z Barczem, jakby się wczoraj rozstali.\n— Spotkanie gotowe, panie pułkowniku, wszystko przygotowane.\nBarcz nie chciał słuchać żadnych wyjaśnień, ani dopowiedzeń.\nGłupstwa — żachnął się w samochodzie, gdy go Pyć wtajemniczał w szczegóły położenia.\n W komendzie twierdzy praca szła normalnie. „Rozbebeszeni“ oficerowie tkwili przy aparatach; przed drzwiami każdego referenta gniotła się leniwie czarna ciżba cywilnych petentów.\nBarcz mijał to wszystko na czele swej świty obojętnie. Nie odpowiadał na ukłony ani pozdrowienia, wpatrzony w jakąś — wyższą od rzeczywistej — przestrzeń.\nZprzodu dzwonił przed nim ostrogami adjutancik, głośno, zbożnie, niby przed monstrancją.\nI tak, ścisły, prostokątny, jakąś sobie tylko dostępną nieśmiertelność wszędzie widzący, — wszedł pułkownik do apartamentów Dąbrowy.\nPułkownik Dąbrowa czekał w pierścieniu najbliższych oficerów oraz kilku ujeżdżonych dostatecznie tuzów miejskich, pod portretem glansowanego cesarza, blady jak płótno, historycznie wsparty na biodrze.\nBarcz zatrzymał się. Podczas, gdy oficerowie stawali za nim z krzepkim trzaskiem obcasów, — badał wzrokiem otoczenie.\nWszyscy tu byli w odznakach, z gwiazdkami na epoletach, każdy z piersią wielokrotnie przebitą żelaznemi dżetonami.\nOn jeden, — bez odznak, — wysoki, cichy, — z szarości, z ubóstwa, z pokrzyw żołnierskiego łachmana utkany.\nZaległa zupełna cisza.\nWreszcie Dąbrowa nie wytrzymał i rzucił w nią czarnemi dziurami nosa dwa głośne, srogie prztyki.\nPoliczki Barcza nabiegły czerwienią. Wyprostował się okazale i potężnym warczącym głosem: — Uważam za pierwszy swój obowiązek...\nSkreślił pokrótce przebieg boju. Podniósł znakomitą dyspozycję brygadjera Dąbrowy. Wreszcie razem z odzyskanem miastem przekazał potomności wdzięczność dla poległych. Następnie, jeszcze głośniej, mówiąc już niejako do tej, jemu samemu tylko dostępnej strefy nieśmiertelnej:\n— Mój drugi obowiązek, panowie... — W pełnym obrocie ku Dąbrowie: — Panie generale!\nDąbrowa cofnął się. Wszystka krew spłynęła mu do serca, tryskając stąd smugami czerwieni do mózgu, do pięt, do końców palców.\n— Za drugi mój obowiązek — głosił Barcz, wstrząsany rytmem bezwzględnej prawdy objawienia — uważam zakomunikować panu i jego podwładnym, że z dniem dzisiejszym armja Rzeczypospolitej liczy pana w poczet swych generałów...\nZ szeregu oficerów, wyprostowanych nagle, wyprządł się silny dźwięk ostróg.\nDąbrowa skulił się. W pierwszej chwili uczuł się skrępowany. Jakby wzdłuż i wszerz oblepiony pstrą banderolą jakiegoś straszliwego cła... Rychło jednak pstre smugi znikły z oczu. Pierś uniosła się wysoko, wydychając ostrożnie na pokój masę zapartego powietrza.\nOdpowiedział Barczowi w krótkich, skromnych, natychmiast znalezionych słowach i, dopiero odbierając gratulacje, syknął poufnie nad schyloną, pokraczną głową Pycia:\n— A to dranie...\nTę stronę ostatnio edytowano 11 paź 2018, 22:00.


Indyjscy żołnierze w trakcie patrolu przy granicy z Pakistanem wzdłuż Lodowca Siachen. / Fot. domena publiczna\nDziesięciu żołnierzy z Indyskich Sił Zbronych zaginęło po zejściu lawiny śnieżnej na wysokości ponad 5800 metrów nad poziomem morza. Żołnierze patrolowali granicę indyjsko-pakistańską, która przebiega w pobliżu Lodowca Siachen.\nLodowiec Siachen należy do pasma górskiego Karakorum na pograniczu Pakistanu, Indii i Chin. Panujące tam ekstremalne warunki pogodowe (temperatury sięgające nawet -50 stopni Celsjusza) oraz trudny teren niemal całkowicie wykluczają możliwość prowadzenia działań zbrojnych. Tymczasem pasmo górskie wielokrotnie było miejscem starć i incydentów między Pakistanem i Indiami. Podłożem konfliktu jest sam Lodowiec Sachien należący do Kaszmiru, regionu spornego między rządami w Nowym Delhi a Islamabadem. W 1984 roku indyjska armia przeprowadziła operację wojskową o kryptonimie ? Meghdoot?, zajmując 70 kilometrów Lodowca Siachen. Ponieważ Pakistan nie pogodził się z takim przebiegiem granicy, od tamtej pory dochodzi do sporadycznych incydentów, a oba kraje na całej długości spornego terytorium utrzymują posterunki wojskowe. To jednak nie działania zbrojne skutkują licznymi ofiarami śmiertelnymi. Na wysokości ponad 5800 metrów nad poziomem morza zarówno Indie , jak i Pakistan wysyłają patrole i oddziały żołnierzy, którzy często giną nie w starciach, a w wyniku ekstremalnych warunków pogodowych i trudnego terenu. Częste lawiny, zamiecie śnieżne i niskie temperatury dziesiątkują pakistańskie i indyjskie garnizony. Szacuje się, że od 1984 roku zginęło łącznie około 8 tysięcy żołnierzy, z czego większość na skutek działań sił natury.\n7 kwietnia 2012 roku doszło do jednej z najtragiczniejszych wydarzeń w regonie Lodowca Siachen, kiedy lawina śnieżna zasypała pakistańską bazę wojskową, zabijając 140 żołnierzy i cywili. Incydenty na mniejszą skalę zdarzają się niemal każdego miesiąca. 3 stycznia 2016 roku lawina zabiła czterech indyjskich żołnierzy, a w listopadzie 2015 roku zaginął kapitan Indyjskich Sił Zbrojnych. Niezależnie od licznych ofiar śmiertelnych, zarówno Pakistan, jak i Indie nadal podtrzymują swoją kontrowersyjną strategię, wysyłając patrole żołnierzy oraz zakładają posterunki wojskowe na bezludnym, skutym lodem i przysypanym śniegiem terenie Lodowca Siachen.


Pobudka w Hubie #1 - śniadanie networkingowe - Szkolenia w Katowicach, 18.07.2017 - Evenea.pl\nPobudka w Hubie #1 - śniadanie networkingowe\n18 Lipca 2017, 10:30-12:00 (Wtorek)\nWarsztaty networking - Idea Hub Katowice\nIlość miejsc: 20 (Obowiązuje kolejność zgłoszeń. Weźmiemy pod uwagę listę rezerwową.)\nTemat: Networking, czyli budowanie trwałych kontaktów biznesowych\nTo pierwsze tego typu spotkanie - pobudka w Idea Hub na śniadaniu networkingowym będzie od tej pory wydarzeniem cyklicznym. Na początek jednak warto uświadomić sobie, czym tak naprawdę jest networking.\nA jest to proces, w którym dochodzi do wymiany informacji, zasobów, wsparcia i motywacji przy wykorzystaniu swojej sieci kontaktów. To proces wymiany wiedzy i umiejętności w zamian za to samo od drugiej osoby. Networking często określany jest jako sieć trwałych kontaktów biznesowych - to właśnie w tym wymiarze idea networkingu wyraża się najlepiej. Podczas szkolenia uczestnicy zapoznają się z podstawami networkingu dla różnych grup docelowych oraz dowiedzą się jak integrować się ze środowiskiem biznesowym, aby samemu móc korzystać z tej idei.\nPodczas warsztatu zostaną poruszone takie kwestie jak:\nWyjaśnienie pojęcia networkingu.\nPodstawy networkingu dla przedsiębiorców, inwestorów, startupowców i specjalistów\nJak nawiązywać kluczowe kontakty oraz relacje biznesowe?\nJak integrować się ze środowiskiem biznesowym?\nDoświadczenia z networkingiem - dobre i złe przykłady.\nProwadzący: Michał Kozik\nW znalezieniu odpowiedzi na to pytanie pomoże nam Michał Kozik - architekt i dyrektor kreatywny w grupie KMK - katowickim, interdyscyplinarnym studio projektowym. Jest również absolwentem architektury i urbanistyki na Politechnice Śląskiej, ale studiował również architekturę i projektowanie produktu na Universidade de Beira Interior w Portugalii. Michał jest również specjalistą od zarządzania projektami - jest certyfikowanym Project Managerem metodyki zarządzania projektami PRINCE2 oraz Scrum Masterem framework'u SCRUM.\nSerdecznie zapraszamy do wzięcia udziału! Na uczestników czekać będzie spora dawka wiedzy, śniadanie i aromatyczna kawa!\nWarsztaty są bezpłatne. Udział potwierdzimy drogą e-mailową.\nPrzed wzięciem udziału w spotkaniu, należy wyrazić zgodę na przetwarzanie danych osobowych w celach promocyjnych. Idea Hub umieści galerię zdjęć z wydarzenia na swoim fanpage.\nszkolenia szkolenia w Katowicach wydarzenia Katowice Michał Kozik\nIdea Hub Katowice, Silesia City Center\n18 Lipca 2017, 10:30 (Wtorek)\n18 Lipca 2017, 12:00 (Wtorek)\nOrganizatorem wydarzenia " Pobudka w Hubie #1 - śniadanie networkingowe " jest\tIdea Hub Katowice


Programy ukierunkowane na praktyczne wykorzystanie zasad poprawności językowej w dziennikarstwie. W ramach tych szkoleń realizujemy również programy związane z zasadami public relations i media relations. Szkolenie obejmuje zagadnienia związane z warsztatem dziennikarskim (gatunki dziennikarskie: felieton, reportaż, wywiad, notatka prasowa).\nW ramach szkoleń opowiemy o języku mediów. Przedstawimy podstawy retoryki dziennikarskiej. Pokażemy, na czym polegają manipulacja językowa, różnice miedzy perswazja a manipulacja. Wyjaśnimy, na czym polegają językowe kłamstwa, podpowiemy, jakie należy zastosować środki dla osiągnięcia celów perswazyjnych.\nW kontekście dziennikarstwa poruszymy zagadnienia dotyczące reklamy w mediach (środki językowe stosowane w reklamie, tworzenie skutecznych haseł reklamowych, językowa asertywność).\nUczestnicy zapoznają się również z podstawami prawa prasowego i autorskiego, a także kodeksem etyki dziennikarskiej.


Końskie cmentarz - artykuły | Echo Dnia Świętokrzyskie\nCmentarze w Końskich otwarte. Tłumnie odwiedzamy groby bliskich [ZDJĘCIA]\nWszystkich Świętych 2020. Niedziela 1 listopada na cmentarzu w Końskich. Zobaczcie co się działo [ZDJĘCIA]\nkońskie wszystkich świętych 2020\nCmentarz w Końskich przed Świętem Zmarłych. W niedzielę wielu odwiedzających [ZDJĘCIA]\nkońskie święto zmarłych 2020\nRekordowa kwesta w Końskich. Są pieniądze na odnowę kolejnych nagrobków [ZDJĘCIA]\nPonad 20 tysięcy złotych zebrali wolontariusze związani z koneckim oddziałem Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego na koneckim cmentarzu. Kwesta trwała trzy dni. Pieniądze będą przeznaczone na odnowę zabytkowych nagrobków na koneckiej nekropolii.\nMieszkańcy powiatu koneckiego odwiedzają groby swoich bliskich\nOd rana mieszkańcy powiatu koneckiego odwiedzają groby swoich bliskich na cmentarzach. Na cmentarzu w Końskich trwa organizowana przez konecki oddział PTTK kwesta na rzecz odnowienia zabytkowych nagrobków. Na cmentarzach w powiecie trwa zbiórka na rzecz Hospicjum w Rudzie Białaczowskiej.\nDarmowy autobus w Końskich już jeździ. Sprawdź rozkład jazdy\nOd poniedziałku działa darmowa linia komunikacji publicznej w Końskich na trasie do cmentarza znajdującego się przy ulicy Browarnej.\nKwesty na koneckich cmentarzach. Wolontariuszy spotkamy na wszystkich nekropoliach\n12 grobów na koneckim cmentarzu zyskało nowy wygląd dzięki kwestom, jakie od roku 2016 organizują aktywni członkowie koneckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego. W tym roku podczas trzydniowej zbiórki będą zbierane datki na kolejne remonty. Pieniądze, na wszystkich nekropoliach zbierane będą też na hospicjum w Rudzie Białaczowskiej.\nSprawdź, jak będzie kursowała darmowa komunikacja publiczna do cmentarza w Końskich [ROZKŁAD JAZDY]\nTak jak w poprzednich latach, władze gminy zorganizowały specjalną, darmową komunikację dla osób chcących dojechać do cmentarza. Autobus kursuje od poniedziałku do soboty, z wyłączeniem piątku. Poniżej publikujemy rozkład jazdy:\nkońskie rozkłakd jazdy\nkońskie rekordowa kwesta\nKwesty w powiecie koneckim. Zebrali ponad 11 tysięcy złotych na ratowanie zabytków na cmentarzu\n- Tego się nie spodziewaliśmy – mówi z radością organizator kwesty na koneckim cmentarzu Wojciech Pasek, prezes koneckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego. – Przez dwa dni zbiórki pozyskaliśmy 11 885,39 złotych. To niemal dwa razy tyle co przed rokiem.\nOkoło 60 osób będzie kwestować przed koneckim cmentarzem na odnowę zabytkowych nagrobków\nPo raz drugi Muzeum Regionalne Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajoznawczego oraz Komisja Opieki nad Zabytkami PTTK w Końskich zachęcają do udziału w kweście, która odbywać się będzie na koneckiej nekropolii 1 i 2 listopada. Pieniądze będzie zbierać około 60 osób.\nkońskie kwesta cmentarz\nWszystkich Świętych w powiecie koneckim. Będzie zmiana w organizacji ruchu\nkońskie zmiana organizacja ruchu\nkońskie wszystkich świętych 2017\nBędą dwie kwesty w powiecie koneckim. Zbiórki na hospicjum i nagrobki\nW dzień Wszystkich Świętych, czyli 1 listopada na cmentarzach w powiecie koneckim odbywać się będą dwie kwesty.\nZaduszki Turystyczne w Końskich w niedzielę, 29 października\nMuzeum Regionalne Polskiego Towarzystwa Turystyczno – Krajoznawczego oraz Komisja Opieki nad Zabytkami PTTK w Końskich zapraszają w niedzielę 23 października na X Zaduszki Turystyczne.\nkońskie zaduszki turystyczne\nNa koneckie nagrobki zebrano prawie sześć tysięcy złotych\n5936 złotych. Tyle zebrali wolontariusze z koneckiego oddziału Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajoznawczego wraz z Komisją Ochrony Zabytków i Muzeum Regionalnym PTTK podczas kwesty przed koneckim cmentarzem w dzień Wszystkich Świętych.\nDwie kwesty na koneckich nekropoliach\nPonad 120 osób kwestuje 1 listopada na 20 cmentarzach powiatu koneckiego. Na nekropolii w Końskich odbywają się dwie kwesty: na hospicjum w Rudzie Białaczowskiej i na ratowanie zabytkowych nagrobków w Końskich.\nWszystkich Świętych w powiecie koneckim. Kwesty aż na 20 cmentarzach!\nOkoło stu wolontariuszy zobaczymy we wtorek 1 listopada przed niemal wszystkim nekropoliami w powiecie koneckim. Uczniowie kilku szkół zbierać będą pieniądze na Hospicjum imienia Błogosławionego Księdza Kazimierza Sykulskiego w Rudzie Białaczowskiej – to jest już ósma taka kwesta. Natomiast regionaliści po raz pierwszy organizują kwestę, tylko w Końskich- zbierają pieniądze na odnowienie zniszczonych nagrobków.\nWszystkich Świętych w powiecie. Bezpłatny transport na cmentarz z centrum Końskich\nOd środy 26 października do 2 listopada, pomijając 1 listopada, z centrum Końskich kursuje bezpłatny autobus na konecką nekropolię. Atrakcyjne jest nie tylko to, że jazda jest za darmo, ale i samo auto – żółty amerykański szkolny autobus.\nkonskie zaduszki turystyczne\nkonskie cmentarz parafialny


Nie potrzebuję wolności - przeciwko wypuszczaniu kotów. Koty norweskie leśne - hodowla Kiyo'Kag*PL | Kocięta Norweskie Leśne na sprzedaż\nNie potrzebują wolności\n"I don't want to live in a tree - against free roaming for cats" Paula Swepston\ntłumaczenie Anna Jakubiak\nAutorka, Paula Swepston prowadząca Sekretariat NFO, pochodzi z Południa USA.\nWolę TAK. Obecnie wraz z mężem mieszkamy z piętnastką kotów, z których żaden nie zaznał tak zwanej wolności. Najstarszy kot ma czternaście lat, inny dwanaście, mamy trzech jedenastoletnich staruszków. Oczywiście cierpią na różne, związane z wiekiem dolegliwości. Najstarsza kotka traci zęby, inny senior musi być poddawany terapii, by jego nerki funkjonowały... Lecz nigdy nie potrąci ich samochód, nie stracą oka w walce z ogromnym psem, nie zginą w konwulsjach daleko od domu, zarażone przez chorego, bezdomnego przedstawiciela swojego gatunku. Są zgodnymi kompanami, polującymi na ptaki przez kuchenne okno. Mają zewnętrzny ogrodzony wybieg i całe mieszkanie do swojej dyspozycji. Nic nie wskazuje na to, że byłyby szczęśliwsze, żyjąc na ulicy.\nFigaro, kot sąsiadów był pięknym syjamem. Nie był wykastrowany, bowiem właściciele uważali, że kastracja jest czymś okrutnym i wbrew naturze. Jego żądza przygód była więc większa, niż u sterylizowanego zwierzęcia. Często odwiedzał mnie w ogrodzie, przeskoczywszy przez płot i wiele razy odnosiłam go właścicielom mówiąc: "Spójrzcie, on jest taki ufny. Nie boicie się, że ktoś go zabierze?" Kiedy następnym razem zobaczyłam Figaro... leżał martwy ponad dwa kilometry od swojego domu... Pozostawił po sobie mnóstwo syjamopodobnych potomków i wciąż co jakiś czas widzę któregoś z nich rozjechanego na poboczu ulicy.\nJak wielu hodowców, często odpowiadam na pytania potencjalnych właścicieli dotyczące wypuszczania kociaka. Często są oburzeni, gdy tłumaczę, że nie oddamy naszych kociąt do domów, w których miałyby nieograniczony dostęp do tzw. "wolności". Każdy mówi, że okolica jest spokojna, mało samochodów, dużo drzew do wspinania się a przecież kocią naturą jest wolność! Okrucieństwem byłoby ją ograniczyć, a kot przychodzi na zawołanie! Odpowiadam: Ukochany kot zawsze przyjdzie na twoje zawołanie. JEŚLI TYLKO BĘDZIE W STANIE.\nPo drugie: walki w obronie terytorium. Nawet sterylizowane zwierzęta bronią swojego miejsca. Efekt - rany, infekcje, itp.\nPo trzecie - psy, które często atakują i gonią koty.\nPo czwarte - zdarza się, że przypadkiem kot może zawędrować do czyjegoś garażu. I zostać tam przypadkiem zamknięty - zginie, bo właściciele garażu akurat wyjechali na długie wakacje, a kot został uwięziony niechcący bez jedzenia i picia i nikt o tym nie wie.\nPo piąte - kot może zostać złapany w pułapkę zastawioną na inne zwierzę.\nPo szóste - mogą go zastrzelić myśliwi lub kłusownicy. Pewien rudy kot stracił życie, ponieważ ktoś wziął go za lisa! Przez przypadek, oczywiście. Albo i nie...\nPo siódme -ktoś inny spotka twojego kota i widząc, jaki jest przyjazny pomyśli: "Moja żona od dawna marzy o kocie. Ten byłby idealny".\nPo ósme - zawsze istnieje też ryzyko zabicia kota dla jego skóry i złapanie do celów laboratoryjnych.\nNawet tatuowanie nie daje gwarancji. Laboratoria nie kupują znakowanych zwierząt, ale czy ktoś powiedział, że nie można przyjąć kota pozbawionego jednego ucha?\nW momencie, gdy decydujesz się na kota, staje się on członkiem twojej rodziny i zasługuje na odpowiedzialną opiekę. Nieważne, czy został kupiony u hodowcy, czy znaleziony na śmietniku. Czy pozwoliłbyś swojemu czteroletniemu dziecku bawić się na ulicy?\nWiem, że jesteś miłośnikiem kotów. Gdybyś nie był, nie czytałbyś tego artykułu. Chcesz dla swojego zwierzaka jak najlepiej. Być może dorastałeś, słysząc co wieczór: "Czas nakręcić zegarek i wypuścić kota". Czułeś, że zrobiłbyś krzywdę swojemu kotu, gdybyś nie pozwolił mu zasmakować cudownej wolności.\nMam nadzieję, że po lekturze tego tekstu zastanowisz się, czy warto ryzykować. Nadchodzi lato, czas grilowania i długich wieczorów w ogrodzie. Często słyszę argument: "Ale kot tak bardzo chce być z nami!" Tak, on z pewnością chce. Ale odpowiedź jest prosta: zamknij za sobą drzwi. Wszyscy potrzebują świeżego powietrza. Otwarte okna da się zabezpieczyć, montując w nich siatki, zabudowując balkon czy konstruując wolierę. Trudniej jest oduczyć od wędrówek starszego kota, ale kociak, o ile sam go nie nauczysz, nie złapie włóczęgowskiego bakcyla. Wiedz, że kot zawsze doceni towarzystwo człowieka i żaden nie oprze się wylegiwaniu na nasłonecznionym parapecie.\nPamiętam małego gościa, który wpadł do naszego domu, gdy mój mąż uchylił drzwi wychodząc do pracy. W mgnieniu oka dobrał się do posiłku naszego kota i czuł się u nas, jak u siebie. Dowiedziawszy się, czyj to kot zostawiłam kartkę w drzwiach, informując właścicieli, że ich Charlie jest z nami i czeka, by go od nas odebrali. Charlie ucieszył się, gdy po niego przyszli, a ja byłam zadowolona z takiego obrotu sprawy. Niebawem sytuacja się powtórzyła. I znowu. Tłumaczyliśmy właścicielom, że nie powinni zostawiać kota na mrozie cały dzień! Odpowiedzieli, że Charlie uwielbia być na zewnątrz, mieszka na drzewie, łapie ptaki. A Charlie, zmarznięty, wyglądał, jakby oponował: "To nieprawda, ja kocham spać na sofie i wolałbym jeść z mojej miseczki!" Potem rodzina Charliego wyjechała na dłużej i nie zrobiła nic, by zapewnić mu jakikolwiek posiłek bądź schronienie. Ponieważ nasz weterynarz nie zgodził się na umieszczenie Charliego razem z naszymi kotami, zawieźliśmy go do schroniska. Właściciele byli wściekli, gdy poinformowaliśmy ich o tym po powrocie. Oskarżali nas o wtrącanie się, jednak ich postępowanie nadal się nie zmieniło. Mówiliśmy im, że skoro nie chcą być odpowiedzialni za własne zwierzę, to schronisko jest może lepszym rozwiązaniem. Gdy kolejny raz zawieźliśmy tam Charliego, wspólnie z pracownikami schroniska doszliśmy do wniosku, że kot powinien znaleźć nowy dom. Czułam się okropnie, moje poczucie winy było ogromne. "Właściciele" nie zainteresowali się więcej Charliem, więc po kilku dniach przestałam czuć się jak kryminalistka. Po tygodniu ucieszył nas telefon ze schroniska. Miło było usłyszeć, że Charlie ma już nowy dom, gdzie rodzina z dziećmi będzie rozpieszczać go do końca jego dni.\nUważam, że jako hodowcy kotów powinniśmy czuć się odpowiedzialni za cały rodzaj koci. Wraz z mężem lubimy oglądać program: "Za drzwiami Actors Studio". W każdym odcinku aktorzy są przepytywani według pewnego schematu, np.: jakie słowo lubisz najbardziej, co cię interesuje, czego nienawidzisz. Ostatnie pytanie brzmi zawsze: "Jeśli Bóg istnieje, co chciałbyś usłyszeć od Niego, gdy spotkacie się w niebie?" Pamiętam odpowiedź Sharon Stone: "Dobrze się spisałaś, moje dziecko".\nCzasami wyobrażam sobie, że spotykam różnych legendarnych przodków z czasów Wikingów. Stoję przed boginią Freyą. I kiedy patrzę na nią, słyszę: "Dziękuję za opiekę nad moimi kotami".\nZanim podejmiecie Państwo decyzję o powiększeniu rodzinnego stada o Kociaka,\nproszę pamiętać, że jest to decyzja na 12-15 lat!\n12-15 lat zaufania, ciepła, przyjacielskiego mruczenie, miziania i głębokich spojrzeń. Ale również sprzątania w kuwetach, czesania, dbania o czystość miseczek, biegania po najlepsze mięso, kupowania dobrej markowej karmy, żwirków i wizyt u weterynarza.\nJeżeli to właśnie TO. TO, jest waszym marzeniem i bardzo tego pragniecie, proszę zadzwonić do nas.\nDla moich kocich dzieci szukam odpowiedzialnych opiekunów.\nNasze Kocięta, już od urodzenia, są brane na ręce, głaskane, przytulane przez nas, mówimy do nich.\nMają do dyspozycji całe nasz mieszkanie i są pełnoprawnymi członkami naszej rodziny.\nKiedy mają ukończone minimum 14 tygodni, a najchętniej jak mają 16, mogą wyruszyć do nowych domów.\nPrzykładamy wagę by nasze kocięta były w najwyższym stopniu z socjalizowane do samodzielnego życia ku swojej i Państwa radości.\nKocięta opuszczające nasz dom są:\n* nauczone czystości-korzystania z kuwety,\n* trzykrotnie odrobaczone,\n* dwukrotnie zaszczepione,\n* zaczipowane i zarejestrowane w międzynarodowej bazie danych SAFE ANIMAL.\n* rodowód FIFe, wszystkie nasze kocięta to wyłącznie kocięta rodowodowe = rasowe ,\n* książeczkę zdrowia lub paszport,\n* kontrakt sprzedaży,\n* "instrukcję obsługi kota" w nowym domu,\n* wyprawkę - niezbędnik na start w nowym domu,\n* całodobowa, bezterminowa pomoc i wsparcie z naszej strony.\nPolecam również uwadze poniższe artykuły:\n» Rasowy = rodowodowy\n» Nie potrzebują wolności – przeciwko wypuszczaniu kotów\n» Zanim kupisz kociaka\n» Okno i balkon - kocie strefy zagrożenia\nHodowla Kiyo'Kag*PL jestem członkiem założycielem klubu NO PROBLEM,\npod patronatem Felis Polonia FPL, FIFe.\nKoty norweskie leśne - Kiyo'Kag*PL\ntel. +48. 601 25 69 19\nOstatnia aktualizacja: || Webdesign: SEPIS Project || Fotografie © SEPIS Project oraz Kiyo'Kag*PL\nKiyo'Kag*PL © 2007 - - kopiowanie zdjęć i treści bez zgody hodowli lub właściciela fotografii ZABRONIONE


Usługi – JAK-BUD Jacek Gontarz\nArchives: Nasze usługi\nOferujemy kompleksowe prace termomodernizacyjne związane z ocieplaniem obiektów mieszkalnych. Zajmujemy się głównie ocieplaniem elewacji budynków wielorodzinnych, użyteczności publicznej oraz docieplaniem ścian fundamentowych. Posiadamy własny transportCzytaj dalejTermomodernizacja–natrysk piany\nŚwiadczymy kompleksowe usługi w zakresie prac budowlano – konstrukcyjnych. Prace murarskie, zbrojeniowe i betoniarskie. Wykonujemy również wewnętrzne i zewnętrzne prace ogólnobudowlane takie jak tynkowanie, szpachlowanie,Czytaj dalejBudownictwo\nWykonujemy profesjonalne rozbiórki i wyburzenia starych domów i niepotrzebnych obiektów budowlanych. Jesteśmy doskonale przygotowani i wykorzystujemy najwyższej jakości specjalistyczny sprzęt. Realizujemy wszelkie prace ziemne, drogowe,Czytaj dalejRozbiórki, wyburzenia, roboty ziemne i drogowe\nŚwiadczymy usługi sprzętowo-transportowe. Dysponujemy wymienionym poniżej sprzęt wraz z operatorami: żuraw Cattaneo CM 90S4 ładowarki teleskopowe JCB koparka gąsiennicowa HYUNDAI 220 koparko-ładowarka MST 644 koparko-ładowarkaCzytaj dalejUsługi sprzętowo–transportowe


"Mój prąd". Nowy program dla gospodarstw domowych. 1 mld zł na fotowoltaikę - WP Finanse\nmój prądfotowoltaikaenergia słoneczna\n"Mój prąd". Nowy program dla gospodarstw domowych. 1 mld zł na fotowoltaikę\nNowy rządowy program "Mój prąd" zakłada, że każdy inwestujący w instalacje fotowoltaiczne może liczyć na zwrot do 50 proc. kosztów, ale nie może to być więcej niż 5 tys. zł. Szczegóły programu przybliżył we wtorek Mateusz Morawiecki.\nPremier Mateusz Morawiecki, prezentując we wtorek na konferencji prasowej program "Mój Prąd", mówił, że ma on polegać na instalacji zielonych paneli fotowoltaicznych. - Promujemy energetykę prosumencką. Chcemy, żeby ta energia rozwijała się w sposób bardzo szybki - tłumaczył.\n- To dobre dla polskiego biznesu, gospodarstw domowych i środowiska. "Mój prąd" pozwoli nam również zrealizować zobowiązania klimatyczne wobec UE - dodał premier.\nProgram "Mój prąd". "Dopłaty dla producentów zielonej energii"\nJak zapewniał, w ramach rządowego programu każdy inwestujący w instalacje fotowoltaiczne może liczyć na zwrot do 50 proc. kosztów, jednak kwota ta nie może być większa niż 5 tys. zł.\nZobacz: Fotowoltaika. Polacy pokochali energię ze słońca. Teraz ME robi wszystko, by nadążyć za przedsiębiorczymi Polakami\n- Wypłatą pieniędzy na ten cel i obsługą programu "Mój prąd" zajmie się Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej. Przewidujemy, że do jednej instalacji dopłacać będziemy po 5 tys. zł, co wystarczy dla 200 tys. prosumentów, którzy dołączą do 60 tys. już działających - zadeklarował we wtorek minister środowiska Henryk Kowalczyk.\nJak zapewnił, jedynym dokumentem uprawniającym do wypłaty środków, będzie umowa z operatorem energetycznym, potwierdzająca instalacje specjalnego licznika do obsługi instalacji fotowoltaicznej.\nCzytaj także: "Mój prąd" - nowy rządowy program 5000+. "Idea świetna. Oby tego nie zepsuli papierologią"\nJak informowaliśmy w czerwcu na money.pl, według oceny raportu Instytutu Energii Odnawialnej (IEO) fotowoltaika stanie się w najbliższych latach w Polsce głównym obszarem inwestycji w obszarze OZE, a być może i w całej polskiej elektroenergetyce.\nW raporcie "Rynek Fotowoltaiki w Polsce '2019" IEO wskazuje na spadające koszty inwestycji. Koszt przygotowania projektu, budowy i przyłączenia od sieci farmy fotowoltaicznej o mocy 1 MW w 2016 r. wynosił 3,8 mln zł, a w 2019 - już tylko 2,8 mln. Inwestycje, które wynikną z planowanej przez Ministerstwo Energii na ten rok aukcji dla PV, IEO szacuje na 2 mld zł.


COLOR MASTER | COLOR MASTER\nColor Master powstał, aby wyjść naprzeciw potrzebom wymagających klientów w zakresie profesjonalnego doboru powłok lakierniczych.\nNasi klienci znajdą u nas nie tylko materiały, których potrzebują, ale także profesjonalną obsługę klienta i niepowtarzalną atmosferę.\nPrzychodząc do Color Master otrzymasz fachową obsługę oraz doradztwo w zakresie renowacji pojazdów.\nDoradzimy jaki lakier wybrać, zaproponujemy rozwiązania naprawy uszkodzonego pojazdu, a także pomożemy skompletować wszystkie potrzebne materiały do kompleksowego i bezproblemowego przeprowadzenia operacji przygotowania powierzchni i lakierowania docelowego.\nDzięki nabytemu doświadczeniu wiemy, czego oczekuje potencjalny Klient dlatego też nasi Klienci chętnie do nas wracają.\nDoświadczenie w branży lakierniczej


Notatnik kulturalny: Więzy krwi - Hanna Greń, czyli czytać dalej czy nie czytać\nWięzy krwi - Hanna Greń, czyli czytać dalej czy nie czytać\nTrochę ręce mi opadły. Pierwszy tom z cyklu o Dionizie Remańskiej, byłej policjantce, która próbowała wyjaśnić sprawę rodzinną (całkiem udanie), był całkiem, całkiem. Bez wielkiej przemocy, dość klasycznie prowadzona fabuła, sympatyczne postacie, niewielka społeczność - to się naprawdę dało czytać. Drugi tom niestety mnie mocno rozczarował. Niby schemat podobny, jakaś sprawa rodzinna, tajemnice ukrywane w małej miejscowości gdzie wszyscy się znają, a policja traktowana jest raczej niechętnie, tym razem jednak autorka wprowadziła do książki tyle dziwnych rozwiązań, kompletnie nie trzymających się kupy, że naprawdę ręce mi opadły. Czytałem już chyba tylko siłą rozpędu.\nDo tego do głównej bohaterki, dołożona została jej "partnerka", postać, która tak bardzo drażni, że nawet sympatia do samej Dionizy nie wystarcza żeby zatrzeć złe wrażenie.\nA tu przecież jeszcze dwa tomy. I teraz dylemat: czytać czy nie czytać. Czy to był tylko wypadek przy pracy? Wydaje się, że ktoś piszący kryminały powinien mieć w głowie jakieś schematy dotyczące pracy policji - ktoś sobie znika z jednostki, nie ma z nim kontaktu i nie ma żadnych konsekwencji z tego tytułu, posługiwanie się legitymacją i bronią bez uzasadnienie też pewnie skutkowałoby kłopotami. A tu wszystko jakoś tak zostało zafundowane, jakby realia nie miały znaczenia, bo autorce akurat coś pasowało do jej historii. Niby policji nikt nie chciał nic powiedzieć, a w tej skrytej społeczności, dwie dziewczyny miałyby zostać wpuszczone do domów i zebrać wszystkie sekrety. Oj zgrzyta tu sporo, a dialogi i powiedzonka czasem aż kłują w oczy - to poziom sucharów nawet poniżej Familiady.\nPani Hanno, no tym razem wyszło słabo - jak u Hitchcocka początek mocny, ale potem całą zabawę psuje niedopracowane śledztwo i brak realizmu (nie wspominając o adrenalinie). I nie pomogą bardziej poważne odniesienie do tego jak wyglądają frustracje policjantów.


Ford Fusion 2010 w całkiem nowej odsłonie – AUTOWIZJA.pl – Motoryzacja\nFord Fusion 2010 w całkiem nowej odsłonie\nRafał\t lis 05, 2008\nNowy Ford Fusion 2010 zaprezentuje się po liftingu na Salonie Motoryzacyjnym w Los Angeles w listopadzie. Ponadto Ford szykuje całkiem nową hybrydę, której osiągi mają być konkurencyjne dla rywali. Prezentowany model to wersja produkowana na amerykański rynek.\nZ zewnątrz Fusion nabrał muskularnego wyglądu, dostał nowy, chromowany grille. Całkiem nowy jest też przedni zderzak oraz przednie reflektory. Fusion 2010 będzie miał nie tylko zmienioną stylistykę, ale także pod maską pojawi się 2.5-litrowy, czterocylindrowy silnik z nowej linii Duratec. 175 KM w nowym Fusion to o 14 KM więcej niż w poprzedniej 2.3-litrowej jednostce. Trzy-litrowy silnik zaś wyprodukuje 240 KM. W gamie modelowej 2010 dostępna będzie także nowa 3.5-litrowa jednostka V6 uzyskująca moc 263 KM.\nZe wszystkimi trzema silnikami będzie współpracować sześciostopniowa, automatyczna skrzynia biegów. Dzięki tej przekładni 2.5-litrowy silnik zużyje o 10% mniej paliwa, podczas gdy jednostki V6 zaoszczędzą 4-6% benzyny.\nJeszcze w 2009 roku Ford zaprezentuje hybrydową wersję Fusion pracującą na całkiem nowej ekologicznej jednostce. Czyste, elektroniczne silniki będą mogły przejechać na jednym tankowaniu prawie 1200 km. Ford zapowiada także, że nowe hybrydowe jednostki zdeklasują Toyotę pod względem oszczędności paliwa.


➤ Amica Chłodziarko-zamrażarka FM136.3 - Zobacz Zanim Kupisz na VideoTesty.pl\nNiestety nie znamy dokładnej ceny Amica Chłodziarko-zamrażarka FM136.3, ale zapraszamy do zapoznania się z naszym rankingiem chłodziarko - zamrażarek wolnostojących 2018.\nA może wiesz coś więcej o tym produkcie? Pomóż innym w wyborze i dodaj pierwszą opinię o Amica Chłodziarko-zamrażarka FM136.3.\nIlość agregatów: 1. Dla oszczędnych osób, ważną informacją jest ta o klasie energetycznej urządzenia, a w tym przypadku jest to konkretnie A+. Budowa omawianego modelu: zamrażalnik górny|jednodrzwiowa. Rodzaj sprzętu: Wolnostojąca. Sprzęt został wykonany w następującym kolorze: biały. Pojemność zamrażarki wynosi dokładnie 12. Wysokość sprzętu kształtuje się na poziomie 84.5 Amica Chłodziarko-zamrażarka FM136.3 okaże się wartościowym sprzętem kuchennym, który zadba o świeżość naszej żywności. Amica Chłodziarko-zamrażarka FM136.3 to solidna chłodziarko-zamrażarka, która wzbogaci naszą kuchnię i zapewni optymalne temperatury dla żywności, która ma tendencje do szybkiego psucia się. Urządzenie jest szerokie na 54.6. Pozostałe istotne parametry produktu, które warto poznać: Chłodziarka:\nPojemność netto [l]: 93\nWyposażenie: Balkoniki na drzwiach\nZużycie energii [kWh/rok]: 168\nZużycie energii [kWh/24h]: 0.46\nPojemność netto [l]: 12\nZdolność zamrażania [kg/24h]: 2. Pojemność chłodziarki: 93.\nInstrukcja obsługi do Amica Chłodziarko-zamrażarka FM136.3\nPozostałe parametry Chłodziarka:\nOpis Chłodziarko-zamrażarka jednodrzwiowa Amica FM136.3, o całkowitej pojemności użytkowej 105 litrów, szerokości 54.6 cm, w klasie energetycznej A+.\nModel ten sterowany jest mechanicznie, wewnątrz komory chłodzącej znajduje się 2 szklane półki z możliwością regulacji wysokości oraz balkoniki na drzwiach.\nChłodziarka FM136.3 rozmrażana jest automatycznie.\nPojemność chłodziarki 93 Butelki\nPojemność zamrażarki 12 l


Gazeta Polaków w Republice Czeskiej- Szkoła na odległość. Jak uczyć zdalnie, gdy szkoły są zamknięte?\nMinęły dwa tygodnie od momentu, kiedy rząd czeski zdecydował w związku z pandemią koronawirusa o całkowitym zamknięciu szkół podstawowych, średnich i wyższych. Uczniowie przyjęli ten fakt jako początek nadzwyczajnych ferii. Nauczyciele mimo wszystko próbują ich uczyć. Przynajmniej na odległość. Jak można to zrobić, rozmawiamy z dyrektorką Polskiej Szkoły im. Henryka Sienkiewicza w Jabłonkowie, Urszulą Czudek.\nJak wygląda zdalne nauczanie w waszej szkole?\n– Zmieniła się rola nauczyciela, rodzaj pracy i organizacji nauki. Nie uczymy wg rozkładu od dzwonka do dzwonka, nie mamy przestrzeni klasy, nasi uczniowie są w domach. Naszą codzienną komunikację zastąpił sprzęt. Jest to sytuacja nie tylko nowa, ale przede wszystkim nietypowa, w której znaleźli się również uczniowie i ich rodzice.\nCzym różni się nauczanie dzieci on-line, powiedzmy, w klasie pierwszej, czwartej i ósmej?\n– Nie widzę zasadniczej różnicy. Każdy nauczyciel jest odpowiedzialny za swoją klasę. W klasach 1.-4. nauczyciele nie pracują na razie na platformach edukacyjnych. Ponieważ dzieci młodsze nie mają dostępu do komputera, ważna jest pomoc rodzica, który jest pośrednikiem między dzieckiem a nauczycielem. Z rodzicami komunikacja przebiega e-mailowo lub telefonicznie. Planujemy, by nauka młodszych dzieci przebiegała również off-line, np. podczas prac domowych w ogrodzie, w kuchni, w warsztacie taty. Obecnie za nami pierwszy tydzień nauki on-line, w czasie którego każdy nauczyciel starał sobie znaleźć swoje miejsce, ustawić wirtualnie klasę, szukał odpowiednich cyfrowych pomocy dydaktycznych i treści edukacyjnych dostępnych w internecie. W tym pierwszym tygodniu naszym celem było przede wszystkim dotarcie w sieci do każdego ucznia i każdej rodziny. Chcemy bowiem, żeby nauka przebiegała wg zasad zdalnego nauczania, by nie była oparta tylko na przekazywaniu podręcznikowych zadań.\nZwłaszcza na drugim stopniu nauczania co przedmiot to inny nauczyciel. W jaki sposób koordynujecie te poszczególne działania?\n– Prowadzimy zajęcia na platformie edukacyjnej Bakaláři oraz Google Classrom, dzięki którym potrafimy stworzyć wirtualną szkołę. Nauczyciele częściej jednak korzystają z platformy googlowskiej, która pozwala lepiej przenieść szkolne działania do rzeczywistości on-line. Oprócz tego próbują wirtualnie spotykać się z uczniami na wideokonferencji poprzez googlowskie narzędzie Meet. Dużym ułatwieniem w zdalnym nauczaniu jest to, że wszyscy nauczyciele mają do dyspozycji notebooki oraz posiadają, tak samo jak uczniowie, specjalnie zabezpieczony Google profil – Gmail, co jest wielką pomocą w edukacji on-line. Starsi uczniowie, począwszy od klasy 5., pracowali już wcześniej w takiej wirtualnej klasie na zajęciach z ICT.\nCzy nie spotykacie się z problemem, że uczniowie nie mogą brać udziału w lekcjach, ponieważ w domu jest wicej dzieci w wieku szkolnym, a np. tylko jeden komputer?\n– Do wirtualnej nauki podchodzimy powoli i małymi krokach. Rozumiemy trudne sytuacje w rodzinach, zdajemy sobie sprawę z różnych problemów i komplikacji, które do rodzin wniosło zdalne nauczanie. Nie chcemy pominąć żadnego ucznia. Pamiętamy, że w wielu rodzinach jest kilkoro dzieci i jeden komputer. W praktyce wygląda to tak, że informacje na temat przebiegu zajęć znajdują się codziennie od godz. 8.00 w systemie Bakaláři. Tam pojawia się aktualny rozkład, temat lekcji oraz informacje, na jakiej platformie będą klasy pracować. Lekcje nie są na razie ograniczone czasowo, w związku z czym uczeń może odrobić je równie dobrze rano, jak i wieczorem. W tym tygodniu uczniowie nadal będą mieli tylko jeden przedmiot w ciągu dnia, później najwyżej trzy.\nDziś już wiadomo, że uczniowie nieprędko wrócą do ławek. Czy wyobraża sobie pani zdalne nauczanie nie przez dwa tygodnie, ale przez dwa miesiące?\n– Nie wiemy, jak długo potrawa ta sytuacja, dlatego od samego początku zdalne nauczanie traktujemy bardzo poważnie. Robimy wszystko, żeby jak najlepiej wykorzystać ten czas. Jeśli zdalne nauczanie ma mieć sens i przynosić korzyści, to będzie ono wymagało dużo cierpliwości i wyrozumiałości zarówno ze strony nauczycieli, jak i uczniów i rodziców. Tego przez najbliższe tygodnie, a może nawet miesiące właśnie będzie nam wszystkim potrzeba.


Wrocław - Dąb Pamięci ofiar katastrofy\nDąb Pamięci ofiar katastrofy\n2010-04-13, 00:00 autor: Dorota Przybylak\nPodczas obchodów 70, rocznicy mordu w Katyniu, wojewoda dolnośląski zasadził Dąb Pamięci ofiar katastrofy rządowego samolotu pod Smoleńskiem. - Miałem przygotowane przemówienie na tę okazję, ale kiedy w sobotę, całą Polskę dotknęła taka wielka tragedia, to nie wiem, co powiedzieć. - przyznaje Rafał Jurkowlaniec, wojewoda dolnośląski.\nDąb ma symbolizować nazwiska ofiar, które zginęły 70 lat temu. Każde drzewo nazwane jest jednym nazwiskiem. We wtorek Henryk Kamiński w asyście wojewody zasadził Dąb Pamięci, upamiętniający swojego dziadka mjr Henryka Kamińskiego, zamordowanego w Charkowie.\nNietypowo w Parku Juliusza Słowackiego zasadzono drugi Dąb Pamięci.\n- Dęby Pamięci, mają przypominać o zamordowanych w lasach katyńskich. Trzeba również pamiętać o ofiarach katastrofy samolotu rządowego. Elita naszego kraju jechała uczcić pamięć poległych tam Polaków i sami zginęli. Teraz my musimy uczcić ich pamięć o nich. O parze prezydenckiej, ministrach, kapelanach, posłach, generałach.- wspominał wojewoda w przemówieniu.\nRafał Jurkowlaniec mówił jeszcze o zasadzonych dębach. Wierzy, że w przyszłości, mimo sporej odległości między drzewami, ich korzenie splotą się tak, jak splotły się losy naszych najważniejszych rodaków.\n- Te drzewa połączą się tak, jak opaczność połączyła tych którzy zginęli 70 lat temu i tych którzy zginęli w sobotniej katastrofie. - zakończył uroczystość wojewoda Rafał Jurkowlaniec.


Moje rączki mówią Mamo! – Klub Super Mama - Nowohuckie Centrum Kultury Kraków\nStrona główna Wydarzenia Wykłady Moje rączki mówią Mamo! – Klub Super Mama\nMoje rączki mówią Mamo! – Klub Super Mama\n21 lutego 2015 (sobota), godz. 1100, sala kameralna\n„Moje rączki mówią Mamo!”\nZobacz co Twoje dziecko chce Ci powiedzieć.\nWykład wprowadzający do warsztatów Sing2Baby stymulujących komunikację werbalną przy wykorzystaniu języka migowego dla rodziców dzieci od 6 do 16 miesiąca życia.\nProwadzenie Joanna Augustyniak i Natalia Woszczek.


Niedomówienia czy niedo mówienia? - JakSięPisze.pl\nNiedomówienia czy niedo mówienia?\nJeden komentarz do “Niedomówienia czy niedo mówienia”?\nPowyższe opracowanie w temacie niedomówienia czy niedo mówienia zostało przygotowane przez redakcję serwisu JakSięPisze celem rozwiania wszelkich wątpliwości językowych związanych z tym jaka jest niedomówienia zasada pisowni. Nasz serwis wyjaśnia również inne kwestie, w szczególności skupiając się na poprawna pisownia niedomówienia, zaś dla słów występujących w języku polskim mniej powszechnie (których znaczenie i etymologia mogą być dla niektórych niejasne) funkcjonujemy jako słownik niedomówienia. Dzięki przystępnemu przedstawianiu jaka jest niedomówienia definicja nasz serwis znajduje uznanie wśród wielu użytkowników. Jeśli nasza pomoc była przydatna dajcie nam o tym znać w dziale z komentarzami. Przypominamy także, że w sekcji tej możecie zadawać naszej redakcji dowolne pytania - na wszystkie staramy się odpowiadać w możliwie najkrótszym czasie. Co więcej, nasza strona udostępnia bezpłatnie narzędzia do sprawdzania pisowni w długim tekście oraz sprytną wyszukiwarkę słówek, która rozpoznaje również błędnie wpisane słowa - czyli w przypadku niedomówienia czy niedo mówienia wpisanie dowolnej z form wyświetli związane z nią wyjaśnienia.\nDopytała czy do pytała\nPietnaście czy piętnaście\nPod winiesz czy podwiniesz\nŻadkością czy rzadkością\nDąrzenia czy dążenia


dobre wyważenie przy graniu na stojąco,\ndobry dźwięk z przystawek,\nBuzz Feiten Tuning System,\nb. dobra wytrzymałość kluczy,\nstosunek cena/jakość, ze wskazaniem na cenę (~1300 zł).\noporna regulacja wysokości przystawek + w przypadku ich wymiany nie obejdzie się bez interwencji lutniczej (niestandartowe wymiary),\nkolor osprzętu (trudności z kupieniem np. d-tunera pod kolor kluczy).\nWitam wszystkich użyszkodników i użyszkodniczki 🙂\nZapraszam do przeczytania recenzji basu ze stajni\nWashburna serii Classic, model CB 4 SP. Mam nadzieję, że recenzja jest w miarę czytelna i nie posiada za wiele błędów 😉 Bas posiadam ok. 3 miesiące, lecz zdążyłem się już pozbyć „syndromu nowego sprzętu”.\n– Konstrukcja: Bolt-on, Menzura 34″\n– Korpus: top: Spalted Maple (klon\nprzegniły/szczelinowy), tył: Mahoń\n– Mostek: N/N\n– Gryf: Klon\n– Podstrunnica: Heban\n– Siodełko: Buzz Feiten Tuning System, materiał N/N\n– Klucze: Grover w układzie 4L\n– Przetworniki: Egnater w układzie J+J\n– Elektronika: Pasywna – master vol, pickup blend, tone\n– Waga: ~4,3 Kg\nBas wygląda dosyć specyficzne za sprawą korpusu, który\nwydaje się być nieproporcjonalny do reszty. Mahoniowa decha nie\nnależy do najcieńszych – w najszczuplejszym punkcie ma 3 cm, w\nnajgrubszym zaś 4 cm. Mocowanie paska zostało umieszczone\n„do wewnątrz” – niweluje to niszczenie jego elementów.\nPierwsze co się rzuca w oczy to klonowy top – ciekawie\nprzechodzące ciemne szczeliny na linii gryf – mostek. Odrobinę\nodstaje wizualnie od reszty korpusu, ale ostatecznie wychodzi obronną\nGłówka – podobna z wyglądu do typowych Music Manów,\ngórna część pomalowana pod kolor podstrunnicy, układ kluczy 4L, dość ciasny, ale\nMarkery na podstrunnicy nie rażą dzięki(!) hebanowi.\nOznaczenia w postaci kropek są umieszczone na 3, 5, 7, 12 (x2), 15,\n17 oraz 19 zarówno na części chwytnej jak i bocznej podstrunnicy. Na\n24 progu mamy napis „Classic” – jak ktoś jest uparty może\ngo zamalować markerem…\nOsprzęt można pokochać lub znienawidzić – mostki,\ngałki, klucze a nawet mocowania paska są w kolorze satynowym – osoba\nprzyzwyczajona do błyszczącego chromu może łatwo się\nzrazić, a fani trv czarnego\nstwierdzić, że wygląda ch… brzydko 😉\nPierwsze co można zauważyć biorąc bas do ręki to niezłe\nwyważenie. Leci odrobinę na główkę gdy trzymamy bas na udzie, ale nie jest to dive bomb jak w przypadku thunderbirdów. Korpus z powodu swojej wysokości\nnie spodoba się niskim basistkom, gdyż róg może posłużyć za push-up.\nMiłą niespodziankę otrzymują osoby o drobnych dłoniach.\nGryf jest cienki, jedynie odrobinę grubszy od główki. Siodełko\npozwala łatwo objąć gryf dłonią (palce aż same się zamykają).\nSzerokość strun na mostku – 2 cm, idealnie do nauki klangu.\nBas stroi na wszystkich pozycjach dzięki zastosowaniu\nBuzz Feiten Tuning System. Fakt szczególnie cieszy, gdyż bez problemu mamy dostęp do 24 progu, nawet przy krótkich paluchach.\nWięcej nt. Buzz Feiten nim na stronie\nWysokość strun – typowa raczej dla washburnów, czyli\nbez interwencji lutnika poniżej 3mm na E można usłyszeć świergot na\nOsprzęt (poza kolorem) trzyma poziom – klucze zachowują\nstrój do 3 tygodni, bez większej korekty. Mostek – solidny,\nmasywny. Gałki są dość duże, aczkolwiek grip mógłby być odrobinę\ngęstszy i bardziej wypukły.\nDo testowania basu podszedłem bez GAS, ale z czystej\nciekawości, gdyż na tamten dzień moja znajomość Washów kończyła się\nna serii Bantam (XB).\nPierwszy test przy użyciu lampowego Hiwatta o\nmocy 2kW na pace 4×10 Galliena bez gwizdka.\nStruny mocno znoszone,\nstraciły sporo na metaliczności. Na singlach słyszalne brumienie z\npowodu nieekranowanej elektroniki i dwużyłowej sieci w sklepie.\nPrzystawki Egnater – wielka niewiadoma, nawet wujkowi Google niewiele\nudało się ustalić (sam producent Egnater milczy\nna temat przystawek).\nSingiel mostkowy o sporo cichszy od gryfowego, mało\nbasowy za sprawą przekrzywienia górnej części w stronę mostka.\nSingiel przy gryfie – typowa jazzowata bułeczka, przyjemnie muląca. W\ntrybie dwuprzystawkowym, czytelny, bardzo miły dla ucha bas. Pora na\nto co tygryski lubią najbardziej, czyli\nTreble na piecu trochę w dół, środeczek ciut w dół, balans w basie na środek. Pierwszy\nbrzdęk – o k**wa! . Dopiero pod uderzeniem z kostki Wash\npokazuje pazur. Ogromnie agresywne brzmienie w trybie dual J. Pora na zabawę: stroje. Drop D, standart D#,\ndrop C#.. – bas wychodzi naprzeciw twardym\nwarkotem, jakby był stworzony do niskich strojów – me gusta! Gdyby\nnie druty 40-95 pokusiłbym się nawet o drop C – a to już wkrótce.\nNiestety nie mam za wielkiego doświadczenia jeśli chodzi o\nbrzmienie i nie jestem w stanie porównać do większej ilości basów poza\nkilkoma niskopółkowymi aktywami, zatem\nsprzęt: bas na stockowych, starych strunach -> kabel\n-> zintegrowany realtek HD -> audacity – zero kompresji.\nAktualnie basówkę można dostać w większości polskich sklepów internetowych (m. in. maczosbass (www.maczosbass.pl/product-pol-3312-Washburn-CB-4-SP.html) , guitarcenter, dbcenter). Ceny wahają się od 1259zł przez 1389zł do 1800złów (cena katalogowa w 2007 wynosiła ~700$). Swój kupiłem w Chorzowskim oddziale Piano-Forte za równowartość 1300zł.\nWash dostępny jest jest w kilku wariantach: z klonami szczelinowym (SP – najłatwiej dostępny) i wzorzystym (MK), drewnami red gum (RG), Quilted Bubinga (QB), lub też polakierowany w kolorze czarnym matowym. Do basu otrzymujemy materiałowy, ciepły pokrowiec „Gig Bag” – nic nadzwyczajnego, ale oszczędność ~ 50zł jest.\nWashburn CB 4 może mieć swoich\nentuzjastów, ale zarówno i wrogów. Stanowi ciekawą alternatywę dla\nbasów z przedziału do 1500zł. Z mojej strony polecam i zachęcam do\nogrywania tego konkretnego modelu oraz innych ze stajni Washburn,\nszczególnie osoby jeszcze nie przekonane cd. samej firmy\nMiałbym prośbę, razem z recenzjami umiesczajcie oddzielne rubrykę o tym\ngdzie kupiliśmy, za ile, w czym i z czym przyszła.\nPomysł Blasta bardzo fajny - popieram.\nCo do Washa to trafia w fajny przedział cenowy. Brzmienie nie powala, ale jak\nza te pieniądze (nawet za nówkę, nie wspominając o używkach które pewnie\ndo 800- 1000zł zejdą przy dobrych wiatrach) jest bardzo fajnie. Wygląd\nrównież niebanalny jak na te pieniądze.\nSkonfrontowałbym chętnie z Squierem JBVM - wiem, że inna bajka ale półka\nSama recenzja rzeczowa i dość wyczerpująca. Good job.\nBTW - szybko licząc to chyba 200 recenzja na Basoofce!\nDołaczam się do głosu szanownych przedmówców - dobra, precyzyjna recka i\nciekawym gdzieś i za ile dorwał owe instrumentum, jako że w ofercie paru\nwiodących rodzimych e-sklepów akurat tego modelu nie spotkałem.\nWydzieliłem sekcję o dostępności i podlinkowałem sklepy. W razie\nproblemów niech któryś z modów usunie reflinki.\nAktualnie czekam na nowe struny, które powinny dotrzeć do końca tygodnia\n(dunlopy nikle 45-105), dodam wtedy nowe próbki.\nCd. konfrontacji - przeprowadziłbym z chęcią. Chyba niegłupie byłoby się\nspiknąć na typowe ogrywanie basów do 1,5k - gdyby tylko można było się\nteleportować między sobą :D\nBas arcyciekawy i jak pisałem już w galerii jest to najtańsza alternatywa na\nfretlessa z hebanową podstrunnicą. Dodatkowo idealnie w tym celu ułożone\npick-upy. Gdy go odprogujesz - wrzuć próbki ;)\n@KamalG: Wydzieliłem sekcję o dostępności i podlinkowałem sklepy. W razie problemów niech któryś z modów usunie reflinki.\nJuz wiem czemu nie widywałem tego basu w e-sklepach: nie ma (póki co?)\nSzkoda, bo przecinak zacnie skonfigurowany :(\nwszystko fajnie szkoda ze te próby takie kiepskie.