"Jakiś plan na mnie jest" - wywiad z Karolem i Martyną Domagalskimi\n“Na treningach czasem bywa bardziej niebezpiecznie. Mnie wypadek przydarzył się podczas wyścigu, na prostej i szerokiej drodze. Na odcinku trzech kilometrów był jeden przepust, a ja trafiłem idealnie w niego. Muszę odwiedzić to miejsce. Jeszcze tam nie byłem, ale pojadę. Na rowerze” – mówi Karol Domagalski, który po długiej walce powraca do pełnej sprawności.\nWraz nim i jego żoną, Martyną wróciliśmy pamięcią do feralnych wydarzeń z początku czerwca.\nKarol: Rankiem, przed startem etapu moje myśli koncentrowały się wokół jednego – żeby wygrać Małopolski Wyścig Górski. Na pierwszym odcinku zająłem trzecie miejsce. Drugi, właśnie ten sobotni nie był aż tak istotny jak nadchodzący, finałowy ze wspinaczką na Przehybę, więc chciałem się oszczędzać. Razem z „Emkiem” Piaskowym, kolegą z ekipy który też był wysoko w „generalce” chcieliśmy przejechać etap z jak najmniejszą stratą energii.\nUdało nam się znaleźć w czołowej grupie, która dojeżdżała do finiszu w Nowym Targu. Wszystko szło dobrze. Wyjechaliśmy na główną drogę, łączącą stolicę Podhala z Białką Tatrzańską. Do mety było jeszcze około 10 kilometrów, pojawiały się akcje zaczepne, kontry, skoki… Chwilę po tym, jak minęliśmy znak, że do finiszu zostało już tylko pięć kilometrów, zaatakował mój inny kolega z drużyny, Jakub Kaczmarek chcąc „sprawdzić” rywali. Obejrzałem się, a kiedy odwróciłem głowę z powrotem to jeden z rywali – nie wiem już kto – minął mnie lewą stroną i wjechał przede mnie. Zahaczyłem o niego, ale nie tak zwyczajnie – „liżąc koło”, a łapiąc „rybkę”, zaczepiając o przerzutkę.\nTrudno się było wyratować. Starałem się i wyszarpałem koło. Z tego, co pamiętałem to od razu mnie „podcięło”, po czym zjechałem do rowu i uderzyłem w przepust. Później rozmawiałem jednak z Krzysztofem Dymkiem, który był na wyścigu sędzią. On opowiedział mi, że się broniłem. Po tym, jak wyciągnąłem „rybkę”, uderzyłem klatką piersiową w kierownicę i dwa razy zatoczyłem się, jeżdżąc od prawej do lewej strony drogi. Dopiero wtedy wpadłem do rowu. Broniłem się najdłużej jak mogłem. Pech chciał, że uderzyłem w ten przepust i to z jaką prędkością… Sprawdzaliśmy to później – to było 50 kilometrów na godzinę.\nPo uderzeniu byłem przytomny i świadomy. Pamiętam okropny ból… chyba wolałbym zemdleć. Wisiałem na tym przepuście i w pewnym momencie pomyślałem, że przecież inni mogą mnie tam w ogóle nie zauważyć, przejechać… Na szczęście od razu zatrzymał się wóz techniczny, wyskoczył z niego nasz dyrektor sportowy i wezwał karetkę. Na nią jednak chwilę czekaliśmy, bo jechała chyba za ostatnią grupą, a nasza była pierwsza… W każdym razie – chwilę zeszło.\nKiedy ratownik zobaczył jak wyglądam od razu wiedział, że jest poważnie. Wyłożono mnie na taką specjalną deskę, bo sam nie mogłem się ruszać. Miałem bardzo płytki oddech. Doznałem odmy opłucnej. Wiedziałem… zdawałem sobie sprawę, że na pewno mam złamaną rękę i żebro. Ból był nie do zniesienia. W trakcie, gdy byłem przenoszony do karetki ratownicy chcieli mnie wyprostować, a wtedy prawa ręka zwyczajnie „odwinęła się” w drugą stronę… Kiedy już trafiłem do karetki, ból błyskawicznie odpuścił. Coś mi pewnie podano.\nW drodze do szpitala poprosiłem ratownika o telefon, chciałem poinformować żonę. Oczywiście się zgodził. Podyktowałem mu numer, pamiętałem go doskonale i zadzwoniłem do Martyny. Już nie pamiętam, co wtedy mówiłem…\nMartyna: Pamiętam, że tego dnia było bardzo ciepło. Wyszliśmy na spacer z dzieckiem. Zobaczyłam, że dzwoni jakiś obcy numer. Po odebraniu przedstawił się ratownik i powiedział, że przekaże mi męża. Już wtedy zapaliła mi się czerwona lampka.\nKarol powiedział, że miał wypadek. „Rywal zajechał mi drogę, nic się nie martw kochanie” – mówił. Dodał, że prawdopodobnie ma złamaną rękę i żebro. Słyszałam, jak ciężko oddycha. Powiedział, że bardzo mnie kocha i… na tym nasza rozmowa się skończyła.\nPotem rozmawiałam jeszcze z ratownikiem, który przekazał, że nie musimy jechać do szpitala do Nowego Targu, bo mąż prawdopodobnie będzie transportowany do Krakowa. Później okazało się jednak, że stan Karola jest zbyt poważny, by było to możliwe.\nKarol: Przytomność straciłem dopiero w szpitalu. Analizowaliśmy to z żoną, trafiłem tam jakoś między 17:00 a 18:00. Na miejscu była już moja siostra, która wyjechała od razu po telefonie od ratowników. Wykrwawiałem się, a wszystko strasznie długo trwało. Opowiadała mi, że na zmianę traciłem przytomność i ją odzyskiwałem. Straciłem dwa i pół litra krwi. Na stół operacyjny trafiłem o 22:30, po tym, jak miałem pierwsze „zejście”. To było tam. Pierwsza reanimacja… Kolejnych tygodni nie pamiętam.\nMartyna: Kiedy ja dotarłam do szpitala, Karol już wjeżdżał na blok operacyjny. Wbiegałam na oddział, a za nim zamykały się drzwi windy, jak w filmie… Pani doktor zaprowadziła mnie i jego siostrę pod samą salę operacyjną. Czekałyśmy i się modliłyśmy, bo słyszałyśmy, że jest naprawdę ciężko. Że ratują mu życie. Pomińmy to…\nPo operacji miałyśmy możliwość, żeby go zobaczyć. Chcieliśmy, żeby go przetransportowano do Krakowa, ale ze względu na stan nadal nie było to możliwe.\nPo kilku dniach od pierwszej operacji, w trakcie której zabezpieczono organy wewnętrzne Karola, dwa dni później przeprowadzona została kolejna. Pierwotnie poinformowano mnie, że mężowi zostanie usunięta nerka, jednak zdecydowano się ją pozostawić. Była jednak w kawałkach… Oprócz tego miał uszkodzoną wątrobę, złamaną rękę, żebra, miednicę…\nKarol: …wyrostek kręgu L2…\nMartyna: …ale o tym dowiedzieliśmy się dopiero później. W środę, cztery dni po wypadku Karola przetransportowano nagle do Krakowa, bo jego stan zaczął się pogarszać. Wątroba dawała o sobie znać. Ze względu na złe warunki pogodowe (burzę w Nowym Targu i Krakowie) został przewieziony karetką, a nie helikopterem.\nKiedy już trafił do Krakowa, został profesjonalnie zaopatrzony, wykonano mu wszystkie badania… Pierwsze dni były naprawdę optymistyczne. Wydawało się, że wszystko zmierza w dobrym kierunku, choć Karol był przez cały czas w śpiączce, intubowany i pod aparaturą. 24 czerwca po raz pierwszy lekarze spróbowali go wybudzić…\nKarol: Przy usuwaniu rury respiratora tak się „spiąłem”, że pękła mi śledziona.\nMartyna: Wcześniej nie było żadnych oznak żeby Karol miał z nią jakieś problemy. Była cała, choć prawdopodobnie stłuczona. Początkowo lekarze w ogóle nie wiedzieli co się stało. Nastąpił kolejny wstrząs krwotoczny i reanimacja, która trwała prawie 20 minut… Lekarze bali się, czy z tego powodu mózg nie uległ uszkodzeniu. Od razu odbyła się trzecia operacja.\nDwa dni później Karola w końcu wybudzono i znów mieliśmy pozytywne sygnały. Mrugał do nas, puszczał oko… Dzień później, kiedy przyszłam do szpitala to… znowu był w śpiączce, pod pełną aparaturą. Okazało się że miał kolejny krwotok, tym razem z wątroby. Obrażenia wewnętrzne były tak poważne, że co kilka dni coś się działo.\nKarol: Bywało tak, że byłem już prawie całkowicie obudzony, że widziałem jakieś obrazy, a potem znowu traciłem przytomność. Aż w końcu, na początku lipca zostałem wybudzony. Po dwóch i pół tygodnia w śpiączce.\nMartyna: Kiedy Karol wybudził się na dobre chciał, żebyśmy wszyscy wyszli. Potem opowiadał mi, że widział zupełnie inne osoby, które były bardzo nierzeczywiste, jak kukły. Ja mu jednak powiedziałam że tak długo czekam, aż się wybudzi, że nigdzie się nie ruszę. Innym razem pytał mnie również, czy sprzedałam już nasz dom w Szczawnicy. Bał się, że leczenie było aż tak kosztowne.\nKarol: Pierwsze dni po wybudzeniu były wielką walką z gorączką, której przyczyn lekarze nie znali. Z jej powodu wciąż nie mogła być operowana moja ręka, która „czekała” na swoją kolej. Miałem tak silne halucynacje, że pielęgniarki się ze mnie śmiały. Dopiero po szczegółowych badaniach krwi okazało się, że miałem gronkowca złocistego. Kiedy udało się go zwalczyć, dopiero zaczął się „świadomy” etap mojego leczenia.\nMartyna: Ze względu na złamaną miednicę Karol praktycznie nie mógł się ruszać. Lekarze mogli go obrócić maksymalnie o 45 stopni. Leżał „plackiem”, wszystkie mięśnie osłabły, zanikły… Przymierzano się do tracheotomii, bo płuca stały się tak słabe, że obawiano się, iż prawdopodobnie nie będzie w stanie sam oddychać. Ostatecznie obeszło się jednak bez tego. Na początku lipca usunięto rurę do intubacji. Można było wreszcie z nim porozmawiać. Mógł jeść, pić, no i oddychać…\nKarol: …ale tego wszystkiego musiałem się nauczyć.\nMartyna: Mówił bardzo cicho, ochrypłym głosem. Bałam się, że tak zostanie.\nKarol: Długo mi obiecywano, że pozbędą się w końcu tej rury. No i nadszedł ten dzień, przyszedł lekarz, spytał, czy jestem gotowy i… wyciągnął. Oczywiście, wcześniej odpowiednio mnie do tego przygotowano. Specjalnym masażem oczyszczono mi oskrzela z zalegającej wydzieliny. Kiedy usunięto rurę długo próbowałem złapać oddech. W końcu się udało. Wentylowano mnie jeszcze co prawda jakimś innym sprzętem, ale to już był sukces.\nNo i wtedy zaczęła się „zabawa”. Drugiego albo trzeciego dnia po usunięciu lekarze zarządzili, że mam zacząć jeść i pić, normalnie się odżywiać. A ja tak naprawdę jeszcze nie umiałem oddychać. Nie byłem w stanie też przełykać, zanikły mięśnie. Podawano mi na strzykawce niewielką ilość wody, a ja się krztusiłem. Byłem przerażony. Kłębiły się we mnie myśli… Ale stopniowo odzyskiwałem sprawność.\nW tym czasie zaczynałem też głośniej mówić, sprawnie oddychać i powoli ze wszystkim sobie radzić. Wreszcie, cztery dni po usunięciu rury do intubacji przyszedł czas na operację ręki, która była, z tego co mówili lekarze, bardzo skomplikowana. Ja z kolei byłem przerażony, bo to było jednoznaczne: znowu będą mnie usypiać, znowu stół… Na szczęście wszystko przebiegło pomyślnie. Tyle że w związku z tą operacją kolejne dwa tygodnie musiałem spędzić na intensywnej terapii, cały czas pod ścisłą opieką bo lekarze przez wzgląd na wcześniejsze wydarzenia bali się, że znowu coś mi się przydarzy.\nW międzyczasie zaczęto mnie jednocześnie pionizować. Mniej więcej dwa miesiące po wypadku. Pamiętam, kiedy zrobiono to pierwszy raz. Naprawdę fajne uczucie, mogłem wreszcie usiąść! Minęło jednak 20 sekund i… świat zawirował. Nie wiedziałem, co się dzieje, ale wytłumaczono mi, że w takich przypadkach jak mój to zupełnie normalne, bo błędnik wariuje i trzeba go znowu „nauczyć” nowej pozycji. Wszystkiego się musiałem uczyć, wszystkiego!\nDoczekałem się też przeniesienia na regularny oddział chirurgii. Nieustannie ograniczało mnie jednak to, że nie mogłem się poruszać, cały czas musiałem leżeć.\nMartyna Ale tam już były możliwe dłuższe odwiedziny. Na intensywnej terapii można było z Karolem przebywać tylko przez dwie godziny dziennie, na chirurgii – siedem.\nKarol: Musiałem być pod ciągłą obserwacją, wciąż brałem antybiotyki by zwalczyć gronkowca, grzybicę i inne przypadłości, które przytrafiły się „po drodze”. Ale na chirurgii już nic szczególnego tak naprawdę się nie działo. Doskwierało mi wyłącznie to, że byłem niemal cały czas głodny… Od piątej rano wołałem o śniadanie, bo organizm cały czas łaknął, byłem taki „cienki”… Któregoś dnia powiedziano mi, żebym nic nie jadł, bo o 11:00 będą mi robić USG. A zrobili je o 16:00… to były katusze!\nAż w końcu przyszedł ten dzień. Lekarze oznajmili, że mogę jechać do domu.\nTen moment, kiedy transportowano mnie ze szpitala, kiedy opuściłem budynek, poczułem świeże powietrze, zobaczyłem słońce… łza zakręciła się w oku.\nKiedy trafiłem do domu, zaczął się kolejny etap – walki o odzyskanie pełnej sprawności. Miałem specjalne łóżko, które mogłem podnosić za pośrednictwem pilota i uchwyt, który też trochę pomagał. Pod opiekę wziął mnie świetny lekarz – Jacek Piekarz. Odwiedzał mnie w domu, czuwał… Od razu pojawił się też rehabilitant – pochodzący, podobnie jak ja, ze Skały Tomasz Boroń. Był bardzo konkretny. Uznał, że nie ma na co czekać, tylko trzeba zacząć pracować. Tu, teraz. Biorąc pod uwagę to, jak byłem osłabiony, to było dość karkołomne. Ważyłem około 50 kilogramów – o 26 mniej, niż przed wypadkiem.\nMartyna: Karol wciąż nie mógł siedzieć. Maksymalnie błędnik pozwalał na 5-10 minut w tej pozycji.\nKarol: Mimo wszystko pracowaliśmy. Tomek przeanalizował wszystko i wywnioskował, że zacząć trzeba od prawej stopy, która na skutek porażenia nerwu była opadająca. To była zupełnie inna praca, niż codzienne treningi i starał mi się to uświadomić. Liczyła się cierpliwość.\nNie stosowaliśmy żadnych obciążeń, pracowaliśmy bardzo powoli. A było nad czym: stopa to tylko początek. Na operowanej ręce miałem ortezę, która blokowała ruch, zgarbiłem się, a blizna na klatce piersiowej „ciągnęła”, była bardzo sztywna… Ruszaliśmy wszystkim, czymkolwiek się dało, by pobudzić mięśnie. Przez godzinę dziennie, bo zwyczajnie miałem dosyć. Marzeniem dla mnie było wtedy, by móc wejść po schodach.\nKiedy już dostałem pozwolenie na to, by móc „stale” siedzieć, to w ruch poszedł wózek inwalidzki i… coś się działo. Byłem w stanie wysiedzieć przez godzinę, więc mogłem na przykład wybrać się na wycieczkę, zobaczyć kawałek świata. W domu też sobie jakoś radziłem.\nTomek stopniowo dokładał mi obciążeń. Lekarz, Jacek powtarzał z kolei, żebym do wszystkiego podchodził bardzo spokojnie. „Jak zrobisz jeden krok za dużo, to cofniesz się o pięć” – mówił. I tak oczywiście było… Zachciało mi się wstać, odezwały się żebra i przez trzy dni musiałem leżeć plackiem, bo nawet najdrobniejszy ruch sprawiał mi ogromny ból.\n28 sierpnia pojechałem do szpitala na zabieg usunięcia protezy dróg żółciowych. Czymś mnie wtedy zarazili i na czas leczenia musieliśmy wstrzymać rehabilitację, bo przy gorączce nie dało się ćwiczyć. Dlatego na nogi stanąłem po raz pierwszy dopiero w połowie września. Mimo to – stawałem…\nMartyna: Wołał „Zobacz, sukces, stoję!”\nKarol: Na początku, pierwsze dwa, trzy razy tylko wstawaliśmy. Pomagało łóżko, bo miało podnośnik. Tomek cały czas czuwał, patrzył, żeby czegoś nie spieprzyć, bo będzie źle. W międzyczasie byłem na pierwszej wizycie u profesora Ficka. Powiedział mi wtedy: „Wypieprz ten wózek, wstań i zacznij już chodzić!”. I tak zrobiłem, oczywiście z pomocą balkonika. Uruchomił mi się tryb „turysty” mimo iż zrobić mogłem ledwie parę kroków.\nMartyna: Już sam fakt, że był w stanie pojechać do doktora Ficka jako pasażer samochodu to było dużo. No ale Karol, jak to Karol – kiedy zaczął chodzić to szybko przesadził i potem… leżał przez kilka dni.\nKarol: Człowieku, jak mnie złamało… Miałem ogień w kolanach. Ogień. Maź w stawach zanikła i po prostu, zwyczajnie je starłem. Pierwszy raz w życiu czułem taki ból. Wołałem do Martyny: „Co robić?!”. Kremy, maści, lód– nic nie pomagało. Zadziałały dopiero tabletki przeciwbólowe, które lekarz dał mi do zastosowania w razie absolutnej konieczności bo były tak mocne, że mogłem się łatwo uzależnić. To była kolejna lekcja pokory. Przez kolejne trzy dni musiałem leżeć.\nW końcu wróciliśmy jednak do pracy i kolejnym, wielkim wyzwaniem było dla mnie i Tomka zrobienie przysiadu. Z czasem przyszło jednak i to. Pracował ze mną bardzo inteligentnie. Przede wszystkim – przystosowywał mój organizm do wyjazdu do kliniki profesora Ficka tak, abym tam mógł już w trakcie rehabilitacji zrobić jak najwięcej, między innymi pracować z obciążeniami. Kiedy nabrałem już takiej siły, że byłem w stanie sam wejść i zejść po schodach, przenieśliśmy się do jego gabinetu. Mówił, że dopiero tam będzie w stanie porządnie mnie zmęczyć\nMartyna: Mimo wszystko, Karol przez cały czas musiał uważać żeby się nie potknąć, bo prawa stopa nadal się nie podnosiła.\nKarol: Wiedzieliśmy, że trzeba z nią przez cały czas pracować, ruszać setki, tysiące razy, by impulsami wreszcie pobudzić nerw…\nMartyna: …bo istniało ryzyko, że może już nigdy nie odzyskać sprawności. Że tak będzie już do końca życia.\nKarol: To był dla mnie lekki cios. Ale pocieszałem się tym, że już na pewno będę mógł chodzić. Kręgosłup był cały! Aż któregoś dnia…\nMartyna: Leżeliśmy przed telewizorem i oglądaliśmy lekkoatletyczne mistrzostwa świata. Akurat młotem rzucał Paweł Fajdek, kiedy Karol… ruszył stopą! Krzyczał w euforii: „Patrz, rusza się!”. Radość była gigantyczna, choć zakres ruchu – minimalny, może kilka milimetrów.\nKarol: Teraz mogę nią już ruszać praktycznie do połowy. Wtedy jednak cieszyła nawet taka drobnostka. Kiedy ruch się pojawił, pracowaliśmy jeszcze bardziej intensywnie. Tomek tłumaczył mi, że aby był ciągły progres, muszę być maksymalnie na tym skupiony. Aż ryknąć. I ja tak właśnie robiłem. W ten minimalny ruch wkładałem podobny wysiłek, jak kiedyś w przysiady ze stukilogramowym obciążeniem.\nW końcu, 18 listopada pojechałem do kliniki profesora Ficka w Bieruniu. Byłem tam tylko przez tydzień. Profesor chciał mi przede wszystkim przywrócić sprawność wszystkich mięśni tak, bym mógł zacząć normalnie funkcjonować. To, czy wrócę na rower, czy nie w ogóle go nie interesowało. Przyjęto mnie na tamtejszy oddział szpitalny, który przypominał niezły hotel. Piętro wyżej była gigantyczna sala do ćwiczeń i dziesięciu fizjoterapeutów. Miałem treningi dwa, czasem trzy razy dziennie.\nPoczątkowo „rozpracowywano” moje blizny. Nie wiedziałem, jak jest to ważne, ale szybko okazało się, że nawet niewielka może skutkować chociażby problemami z plecami. A ja byłem w praktyce rozkrojony na pół… W końcu mogłem się wyprostować. Kiedy się wyprostowałem – zacząć w pełni używać mięśni. I tak się to zazębiało.\nPracowaliśmy „jeden na jednego”, przez godzinę lub półtorej, w zależności od tego, ile miałem siły. Kiedy specjaliści widzieli że jestem zmęczony i „nadrabiam” innymi partiami ciała, odpuszczaliśmy. Wszystko było bardzo męczące, ale jednocześnie dawało satysfakcję. To w Bieruniu po raz pierwszy od wypadku założyłem sztangę. Robiłem „martwy ciąg” z trzydziestokilogramowym obciążeniem. Nieustannie pracowano też nad moją operowaną ręką, bo zakres ruchów był bardzo ograniczony. Do tej pory zresztą jest. Przyzwyczaiłem się, ale muszę uważać żeby się nie potknąć albo uderzyć. Gdybym upadł na ręce…\nNa początku grudnia, po powrocie z Bierunia podjęliśmy decyzję, by opuścić mój rodzinny dom i wrócić do Szczawnicy, gdzie mieszkamy na codzień. Mogę już wziąć na ręce syna, choć niewiele więcej, bo maksymalne obciążenie to póki co 20 kilogramów. Długo mogłem na niego jedynie patrzeć…\nProgres i tak jest jednak gigantyczny. Przy wyjściu ze szpitala lekarze oznajmili mi, że podnosić mogę maksymalnie szklankę wody! Naprawdę, wielki „szacun” dla Tomka i doktora Jacka, którzy opiekowali się mną w Skale, że zdecydowali się podjąć mimo to wyzwanie szybkiego przywracania mnie do sprawności. Gdyby czekać, zgodnie z pierwotnymi zaleceniami, pewnie wrósłbym w łózko, a działać zaczęlibyśmy dopiero teraz. Oni podjęli jednak ryzyko i dzięki nim jestem już w domu. Warto było.\nGdzieś w tle cały czas pojawiały się myśli o powrocie na rower…\nMartyna: Kiedy czuł się źle, to oczywiście nawet się do tego nie przymierzał. Kiedy jednak było lepiej to już słyszałam: „Ale mam ochotę na rower…”.\nKarol: Dokładnie tak było, jak chorągiewka na wietrze. Ostatecznie jednak kolarstwo wygrało, bo poświęciłem temu więcej, niż połowę życia. Zdecydowałem się na podpisanie umowy z grupą Dariusza Banaszka.\nKiedy dostałem od niej zapytanie zapaliła się iskierka. Zaczęły się trudne rozmowy: z żoną i rodzicami. W końcu zdecydowaliśmy jednak, że choć przede mną kawał ciężkiej pracy a ja zaczynam niemal od zera to chciałbym spróbować. Mam 30 lat. Nie wiem, czy jestem młody, czy stary. Wypadek tak naprawdę mnie wyeliminował. Zaczynam od zera, ale skoro jest ku temu okazja… myślę, że warto, nawet dla samego siebie. Sprawdzić się, czy dam radę. Lekarze nie widzą ku temu żadnych przeciwwskazań. Według ich zapewnień, wszystko ma być tak, jak przed kraksą.\nZdaję sobie sprawę, że przy maksymalnych obciążeniach każdy, najdrobniejszy mankament będzie się uwypuklać, a złe zespolenie miednicy nawet o kilka milimetrów szybko da o sobie znać. Póki co jestem jednak zdecydowany – chcę spróbować.\nNa pierwsze zgrupowanie z Mazowsze Serce Polski, które w styczniu odbędzie się na Majorce jeszcze nie pojadę, ale na drugie, w Turcji, już zapewne tak. Oczywiście nie będę się ścigać, ale Darkowi zależy na tym, bym po prostu był z drużyną. Robić swoje, ale z nimi. Pewnie zabiorę się na jakiś trening… zobaczymy. Cały czas rozumiem, że potrzebuję czasu i Banaszek jest tego świadom. Cieszę się, bo to fajny projekt, wieloletni, a ja nie patrzę na sezon 2020 a dalej.\nMartyna: Boję się o niego, ale zawsze się bałam. Od początku naszej znajomości mieliśmy umowę, że po zakończeniu etapu musi jak najszybciej wysłać mi SMS żebym wiedziała, że wszystko jest w porządku. Nawet, kiedy trening przeciągał mu się o godzinę ja już dzwoniłam i pytałam gdzie jest.\nKarol: Na treningach czasem bywa bardziej niebezpiecznie, Mnie wypadek przydarzył się podczas wyścigu, na prostej i szerokiej drodze. Na odcinku trzech kilometrów był jeden przepust, a ja trafiłem idealnie w niego. Muszę odwiedzić to miejsce. Jeszcze tam nie byłem, ale pojadę. Na rowerze.\nTeoretycznie już teraz mógłbym na niego wsiąść, ale ciągle nie mogę się przewrócić. Oficjalnie mogę jeździć od wigilii. Troszkę blokuje mnie psychicznie fakt, że w łokciu wciąż mam metal i każda, nawet drobna kraksa oznaczałaby poważne problemy. Kiedy pracuje się w domu, na trenażerze, jest o wiele bezpieczniej. Ciągnie mnie jednak na szosę jak cholera.\nŚwięta spędziliśmy z rodziną, po raz pierwszy był z nami nasz kilkumiesięczny syn. Patrząc na to wszystko z perspektywy czasu wiem jedno: cuda się zdarzają. Jakiś plan na mnie widocznie jest, a ktoś na górze coś dla mnie ma. Oby nie drugi krzyż…\nPewne jest jedno – po tym, co się stało wiem już, że nic nie złamie nie tylko mnie, ale i mojej rodziny.\nPrzeczytaj Także:Karol Domagalski, Mazowsze - Serce\n29 grudnia 2019 at 11:46\nCieszę się bardzo, że Karol wyszedł z tego wypadku i życzę Mu osiągnięcia dobrej kondycji! KAROL trzymaj się!!!\n1 stycznia 2020 at 11:25\nCiekawy choć ciężki wywiad. Trzymam kciuki cały czas za Karola. Jego powrót do ścigania to będzie wielka sprawa\nAccent Racing Team – nowy projekt na przełajowym podwórku


Odkryte baseny w Poznaniu znów otwarte - Radio Poznań\nOdkryte baseny w Poznaniu znów otwarte\nPublikacja: 27.06.2020 g.15:49 Aktualizacja: 27.06.2020 g.21:47 Magdalena Konieczna\nPoznaniacy znów mogą korzystać z odkrytych basenów w mieście. Poznańskie Ośrodki Sportu i Rekreacji otworzyły swoje obiekty na Chwiałce i w Parku Kasprowicza.\nNa terenie letnich basenów obowiązują obostrzenia. Do środka może wejść ograniczona liczba osób, obowiązuje dystans społeczny, a w momencie zakupu biletu maseczka.\nW Parku Kasprowicza w trzech pierwszych godzinach działalności na basen weszło dziś ponad sto osób. Zgodnie z wytycznymi sanitarnymi na całym obiekcie może być ponad dwa tysiące gości.\nZdrowy rozsądek przede wszystkim. Nie dajmy się zwariować i myślę, że to jest podstawa. Ludzie są spragnieni tego, jeżeli ktoś ma rodzinę i dzieci, co z nimi robić, siedzieć w domu? Na podwórku w maseczkach? Pierwszy raz widzę, że otworzyli basen. Mieszane mam uczucia, bo większość ludzi nie przestrzega reguł. My nie mamy obaw. Córka mówiła, że pójdziemy nad Rusałkę, ale nie wiem, jaka byłaby to różnica. Na szczęście nie ma jeszcze takiego upału, żeby człowiek musiał wejść do wody. Ja się akurat niczego nie boję. Bardzo dobrze, że otworzyli. W zeszłym roku były straszne kolejki aż do ulicy, dlatego orientacyjnie przyszłam się zapytać, jak to wygląda. Przyjdę, nie będę się w domu dusić\n- mówili poznaniacy.\nNa terenie pływalni w miejscach takich, jak kasy czy przebieralnie pojawiły się linie, które mają przypomnieć użytkownikom o zachowaniu odstępu. Przed wejściem umieszczono banery o obowiązujących zasadach bezpieczeństwa. Pracownicy obiektów regularnie dezynfekują toalety, przebieralnie, leżaki i kluczyki do szafek. Pływalnie będą czynne do końca sierpnia.\n64. rocznica powstania Czerwca 56 roku\nPoznaniacy oddadzą hołd bohaterom robotniczego zrywu. Ze względu na epidemię koronawirusa uroczystości będą wyglądały inaczej niż w latach poprzednich.\nABC niedzielnych wyborów prezydenckich\nLokale zostaną otwarte o 7.00 rano. W Wielkopolsce wybory odbędą się w czterech okręgach. Z każdego wyniki zostaną od razu przekazane do Warszawy.


The Vintage Owl: Home Is Where The Heart Is\nChranna31 sierpnia 2015 20:59Natychmiast przypomniał mi się anonimowy wierszyk w tłumaczeniu Barańczaka:Pod pagórkiem, w małej chatceBabcia sobie żyła.Jak się gdzieś nie zapodziała,To jest tam, gdzie była.(Ze Śpiewnika Tomcia Palucha)zamieszczony w mojej ulubionej "Fioletowej krowie"A poduszeczka urocza :)OdpowiedzUsuńMarzena G31 sierpnia 2015 21:45Prześliczna! Małe jest piękne :)OdpowiedzUsuńNitki Ariadny1 września 2015 09:01Przeurocza!:)OdpowiedzUsuńJulita K1 września 2015 09:28Maleńkie cudeńko, PiękneOdpowiedzUsuńeliszka81 września 2015 09:33Cudo! Maleństwo ale urokliwe!OdpowiedzUsuńLawendowa Kraina Robótek1 września 2015 12:00śliczny :)OdpowiedzUsuńelelia1 września 2015 14:14ślicznaOdpowiedzUsuńfinezja2 września 2015 10:35takie małe a oczy cieszy, bardzo ładny i faktycznie mało pracochłonny. pozdrawiamOdpowiedzUsuńraeszka2 września 2015 18:27Ale fajniutki jest ten wzorek. Super się prezentuje na podusi :).OdpowiedzUsuńRenka3 września 2015 15:28Taki mały przerywnik jest jak najbardziej wskazany :) Twój domek jest niezwykle uroczy, a zdjęcia przepiękne. Pozdrawiam :) OdpowiedzUsuńbluebru nete4 września 2015 11:12Prosty zarazem i mega uroczy :))OdpowiedzUsuńJarzębinowa5 września 2015 19:21Lubię takie "prymitywki" :)OdpowiedzUsuńdamar57 września 2015 14:10Rewelacja,zakochalam sie :DPoz.DanaOdpowiedzUsuńAnna S9 września 2015 13:54Śliczne maleństwo :) Zdjęcie cudnej urody :) Też lubię takie szybkie hafciki :DOdpowiedzUsuńDendrobium10 listopada 2015 22:29Prześliczny hafcik. Też mnie zauroczyłPozdrawiam ciepłoOdpowiedzUsuńDendrobium10 listopada 2015 22:29Prześliczny hafcik. Też mnie zauroczyłPozdrawiam ciepłoOdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


motocykle - Strona 7 z 12 - MotoRmania - Motocykle, skutery, newsy, testy, wydarzenia,\nJesteśmy świadkami frontalnego kontrataku Japończyków na europejski rynek. Po zaskakującej Yamasze MT-09 przyszedł czas na jej mniejsze wcielenie. Jak odebraliśmy Yamahę MT-07?\nYamaha FZS600 Fazer vs Suzuki GSF650 Bandit vs Suzuki SV650N: porównujemy u …\nPostaramy się odkryć dla Was nagą prawdę – w szranki postawiliśmy jedne z najbardziej popularnych sprzętów w klasie naked. Yamahę z 2000 r. i dwa diametralnie różne Suzuki z 2005 roku. Co z tego…\nSuzuki GSF1200S Bandit 2001 vs. Yamaha XJ 900 Diversion S 2002 – budż …\nTen Suzuki GSF1200 Bandit i Yamaha XJ 900 Diversion S na papierze wyglądają prawie identycznie i kosztują dokładnie 9900 zł. Sprawdzamy jak bardzo odmienne mogą być maszyny z jednej półki cenowej. …\nPamiętacie Hyosunga GT650R, który trafił do naszej redakcji w celu stunt-upalania? Jeśli nie, to przypomnicie sobie teraz. Ujeżdżać miał go Simpson, ale z racji tego, że miał cykora przed Bestią, powi…\nW najnowszej MotoRmanii odnajdziecie test BMW F800 GS Adventure. Zobaczcie krótki materiał stworzony podczas sesji zdjęciowej do magazynu. Jeśli w przyszłym sezonie chcecie oglądać więcej materiałów w…\nKTM 1290 Super Duke R – eksplozja wściekłości.\nCałkiem niedawno, w Kopernicy na Słowacji odbyła się oficjalna prezentacja nowych enduraków od KTMa. Na uczestników imprezy czekała cała gama modeli EXC na rok 2014 i wiecie co? MotoRmania też tam był…


Ponad 180 ha terenów zielonych w Rudzie Śląskiej może zostać objętych rewitalizacją. Chodzi m.in. o obszary wzdłuż Bytomki i Kochłówki, a także rejon średniowiecznego gródka w Kochłowicach. Władze miasta chcą na ten cel sięgnąć po środki zewnętrzne, także w partnerstwie z innymi miastami. Teraz swój pomysł chcą omówić z mieszkańcami.\n- Ruda Śląska to wbrew pozorom zielone miasto, którego ponad jedną trzecią powierzchni stanowią właśnie tereny zielone. Coraz częściej rudzianie z nich korzystają. Chcemy im to ułatwić i poprawić komfort użytkowania tych miejsc, stąd rozpoczęliśmy lub za chwilę ruszymy z rewitalizacją kilkunastu takich przestrzeni – podkreśla prezydent Grażyna Dziedzic – Trwa rewitalizacja hałdy, rozpoczęły się już pierwsze prace przy zagospodarowywaniu terenu w rejonie ul. Bujoczka, niedługo ogłosimy przetarg na rekultywację terenu po koksowni Orzegów, ponadto w tym roku będzie gotowy pierwszy odcinek Traktu Rudzkiego – wylicza.\nWymienione przestrzenie obejmują ponad 45 ha. Co ważne, na wszystkie te działania miasto pozyskało środku unijne. Jak zapowiadają władze Rudy Śląskiej, to nie koniec planów jeśli chodzi o zieloną rewitalizację. – Myślimy o kolejnych terenach, które chcemy udostępnić mieszkańcom. Mamy możliwość pozyskania kolejnych dofinansowań na ten cel, zarówno indywidualnie, jak i w partnerstwie z innymi miastami. Teraz te pomysły chcemy przedyskutować z mieszkańcami – tłumaczy wiceprezydent Michał Pierończyk.\nMiasto wstępnie wytypowało do potencjalnej rewitalizacji ponad 180 ha terenów zielonych.\nEwentualne partnerstwo z Chorzowem i Świętochłowicami oprócz rewitalizacji terenów zielonych w poszczególnych miastach pozwoli na utworzenie sieci połączeń pomiędzy tymi przestrzeniami. - Sprawi, że z miejsc tych będą mogli bez przeszkód korzystać mieszkańcy wszystkich tych miast. Ma to ogromne znaczenie, także w kontekście współpracy i rozwoju w ramach metropolii – ocenia Michał Pierończyk.


Olympique de Marseille - FC Lorient - kursy typy bukmacherskie oferta bukmacherów\nOlympique de Marseille 3:2 FC Lorient\nFrench Ligue 1 - (17.04.2021 17:00)\nŚredni kurs: 2.12 3.49 3.70\n3333 PLN Bonus 2.13 3.50 3.55 5 3.69\n2250 PLN Bonus 2.06 3.55 3.85 5 2.69\n2220 PLN Bonus 2.16 3.43 3.70 3 2.48\nMecz Olympique de Marseille - FC Lorient typy i kursy bukmacherskie od najlepszych bukmacherów. Oferta zakładów z Piłka nożna, French Ligue 1. Spotkanie zostanie rozegrane o godzinie 17:00, w dniu 2021.04.17. Olympique de Marseille - FC Lorient typy bukmacherskie od zawodowych typerów. Gdzie najwyższy kurs na spotkanie Olympique de Marseille - FC Lorient? Darmowe typy bukmacherów STS, Fortuna. Typy dnia na wydarzenie Olympique de Marseille - FC Lorient, które rozpocznie się o 17:00 w dniu 2021.04.17.\nPrognoza meczu Olympique de Marseille - FC Lorient typy bukmacherskie\nBonusy bukmacherskie na mecz Olympique de Marseille - FC Lorient\nInformacje o meczu Olympique de Marseille - FC Lorient\nKtóry bukmacher ma najwyższe kursy na mecz Olympique de Marseille - FC Lorient?\nNa spotkanie Olympique de Marseille - FC Lorient najwyższe kursy są u bukmachera LVbet\nKiedy rozpocznie się mecz Olympique de Marseille - FC Lorient?\nMecz Olympique de Marseille - FC Lorient z kategorii Piłka nożna, French Ligue 1 rozpocznie się o godzinie 17:00, 17.04.2021\nCzy mecz Olympique de Marseille - FC Lorient można obstawić z bonusem bez depozytu?\nNa wydarzenie Olympique de Marseille - FC Lorient bukmacher STS przygotował bonus 29 PLN na stronie www.sts.pl.\nTypy bukmacherskie na Olympique de Marseille - FC Lorient?\nTypy bukmacherskie na Olympique de Marseille - FC Lorient z ligi Piłka nożna, French Ligue 1 obstawiają typerzy na stronie głównej\nGdzie znaleźć wynik meczu Olympique de Marseille - FC Lorient?\nWynik Olympique de Marseille - FC Lorient można znaleźć na stronie BetOnline\nPoprzednie mecze Olympique de Marseille i FC Lorient\nFC Lorient 4:1 Bordeaux 25.04.2021 15:00 French Ligue 1\nStade Reims 1:3 Olympique de Marseille 23.04.2021 21:00 French Ligue 1\nFC Lille Sud 2:0 OGC Nice 01.05.2021 21:00 French Ligue 1


10 filmów postapo z lat 1980-1989, które należy znać - Adam Horowski - blog o kulturze filmowej\nBrowse: Home / 10 filmów postapo z lat 1980-1989, które należy znać\n10 filmów postapo z lat 1980-1989, które należy znać\nOpublikował Adam Horowski dnia 9 października 2016 w kategorii postapo | 4360 Wizyt | Zostaw komentarz\nLata 80. w temacie filmowej postapokalipsy stały pod znakiem dzieł ikonicznych, które nie tylko ugruntowały znaczenie gatunku w popkulturze, ale również okazały się stałym punktem odniesienia dla kolejnych filmów taśmowo realizowanych niemal na całym świecie, a w szczególności w USA, we Włoszech i na Filipinach. Oczywiście większość z nich nie wykraczała poza standardy kina klasy B. Jednak wśród tego zalewu postapokaliptycznych produkcji znalazły się też dzieła wybitne, a co najmniej jedno bez zająknięcia można nazwać arcydziełem. Ku mojemu niezadowoleniu w zestawieniu zabrakło miejsca dla Seksmisji, więc jeżeli, czytelniku, masz jakiekolwiek wątpliwości, to niniejszym je rozwiewam – film Juliusza Machulskiego również bezwzględnie należy znać.\nJeżeli istnieje coś takiego, jak kobiece kino postapokaliptyczne, to z pewnością najdoskonalszym jego przedstawicielem jest Testament. Zrealizowany w tym samym czasie, co głośne Nazajutrz, przemknął przez ekrany bez większego echa, szybko popadając w zapomnienie. Niesłusznie, jest to bowiem film wyjątkowy. Akcja dzieje się w małym miasteczku Hamlin, gdzie życie biegnie własnym torem. Nagle w telewizji pojawia się informacja o eksplozji głowic nuklearnych oraz utracie kontaktu z całym wschodnim wybrzeżem. Po chwili sygnał telewizyjny zostaje przerwany i odzywają się syreny alarmowe. Od strony San Francisco następuje potężny błysk. Od tej chwili mieszkańcy tracą kontakt z resztą świata. Choć zdają sobie sprawę, że w powietrzu unosi się radioaktywny pył, to jednak postanawiają, że miasteczko będzie funkcjonowało tak, jak do tej pory.\nReżyserka Lynne Littman z iście chirurgiczną precyzją ukazała powolne umieranie małej społeczności. Nie ma tu żadnych fajerwerków, kamera skupia się na relacjach międzyludzkich, wzajemnych emocjach i rodzącej się powoli świadomości nieuchronnego końca. Nastoletnia Mary Liz zdaje sobie sprawę, że nigdy nie będzie dane jej kochać się z mężczyzną, a Brad, że ojciec, który zginął w San Francisco, nie będzie miał okazji powiedzieć mu jaki jest z niego dumny. Główną osią filmu jest jednak pamiętnik pisany przez Carol, w którym opowiada ona o ulotnym zapachu ze swetra zmarłego męża, widoku umierających dzieci, zszywaniu dla nich prześcieradeł, by móc je potem godnie pochować. Ludzie z małego miasteczka umierają w filmie Littman tak, jak żyli – w ciszy.\n9. A gdy zawieje wiatr (1986)\nBohaterami tej animacji jest para sympatycznych staruszków Jim i Hilda spędzający emeryturę w położonym gdzieś na uboczu malowniczym domku w hrabstwie Sussex. Jednak pewnego dnia James dowiaduje się w pobliskiej bibliotece publicznej o zbliżającej się wojnie ze Związkiem Radzieckim. Bierze kilka rządowych ulotek z instrukcjami postępowania na wypadek konfliktu zbrojnego, wraca do domu i rozpoczyna przygotowania. Kilka dni później odbywa się wojna nuklearna. Małżeństwo przeżywa i cierpliwie czeka aż nadejdzie pomoc. Tymczasem pojawiają się u nich pierwsze objawy choroby popromiennej.\nNa przełomie lat 70. i 80. XX wieku rząd brytyjski wypuścił serię produktów informacyjnych pod zbiorczą nazwą „Ochrona i przetrwanie” (Protect and Survive), które miały pomóc obywatelom przygotować się na wypadek ataku nuklearnego. Ukrytym celem całej akcji było wpojenie obywatelom przekonania, że społeczeństwo jest w stanie przetrwać wojnę jądrową, co miało zalegitymizować oficjalną rządową politykę nuklearnego zastraszania. Bohaterowie filmu są doskonałym przykładem na to, że działanie urzędników w dużej mierze mogło być skuteczne – Jim skrupulatnie wykonuje zalecenia zawarte w instrukcjach, z zaufaniem dalece wykraczającym poza granice naiwności podchodzi do rządowych dyspozycji. Nie ma wątpliwości, że wszystko jest doskonale zorganizowane i zaraz po ataku nadejdzie ratunek. Twórcy animacji narysowali Jima i Hildę w taki sposób, by ci przypominali nieco dzieci, co trafnie oddaje ich charaktery. Bowiem oboje rzeczywiście są niczym dzieci – ufni, pełni wiary i optymizmu, bezradni. Nie są w stanie pojąć konsekwencji wojny nuklearnej nawet wtedy, gdy mają wszystko przed oczami, bowiem rządowe kłamstwo niczym wirus opanowało ich umysły, wyrządzając im nieodwracalną krzywdę.\n8. Krew bohaterów (1989)\nJeden z najsmutniejszych filmów postapokaliptycznych, wyreżyserowany przez Davida Webba Peoplesa, scenarzystę Łowcy androidów. W nieokreślonej przyszłości nikt nie pamięta już odległych czasów XX wieku – ery technologii i globalnych wojen. Świat zamienił się w pustynię, a ludzie, wycieńczeni głodem i ciężką pracą, żyją z dnia na dzień w rozpadających się wioskach. Podnoszą wzrok z zaciekawieniem wyłącznie wtedy, gdy zza horyzontu wyłania się wędrowna drużyna Juggerów, przeciwko którym każda lokalna społeczność wystawia własnych zawodników do brutalnej Gry, polegającej na zatknięciu na pal psiego czerepu. Pewnego dnia członkowie drużyny Sallowa, po zdobyciu licznych trofeów na „psich jarmarkach”, postanawiają rzucić wyzwanie elitarnemu zespołowi, by w okrutnym boju zawalczyć o honor, sławę oraz własne przetrwanie.\nKrew bohaterów to z pewnością najciekawszy postapokaliptyczny film lat 80. spośród tych, w których silnie pobrzmiewają echa Wojownika szos. Podobnie jak w dziele Millera, również tutaj świat zamienił się w pustynię, ale jej piasków nie przecinają zmotoryzowane gangi. Tutaj niemal wszyscy ocalali umierają solidarnie. Sami Juggerzy to ostatni ludzie znający pojęcie honoru – na arenie miażdżą sobie wzajemnie kości, rozrywają ścięgna i rozłupują czaszki, by po meczu tym, którzy są w stanie utrzymać się na nogach, podać rękę i udać się na wspólny posiłek. Niezapomnianą kreację stworzył Rutger Hauer wcielający się w rolę Sallowa. Film wywarł ogromny wpływ na postapokaliptyczny fandom, stał się bowiem inspiracją do stworzenia dyscypliny sportu o nazwie Jugger, której mecze rozgrywane są dziś w kilkunastu różnych krajach, w tym również w Polsce.\n7. Nazajutrz (1983)\nReżyser Nicholas Meyer nie chciał kręcić filmu katastroficznego, pragnął jedynie przedstawić następstwa wojny nuklearnej. Zanim rozpoczął zdjęcia, poświęcił kilka miesięcy na zapoznanie się z wynikami badań nad bronią jądrową. Dzięki temu wiarygodnie ukazał mieszkańców małego miasteczka, którzy pozostawieni samym sobie próbują przetrwać tuż po wybuchu nuklearnym. Kamera arbitralnie wybiera kilka osób, na których skupia uwagę, dominuje jednak bohater zbiorowy. Lekarze operują do utraty przytomności, ojcowie chronią swoje córki, rolnicy próbują odkazić glebę, wierni chodzą na kazania szukając pocieszenia. Na jednym z nich ksiądz w akcie rozpaczy prosi Boga o zniszczenie tych, co zniszczyli Ziemię. Świat zaczyna majaczyć w stanie agonii, a rząd, bezpieczny, ukryty w podziemnym schronie, drogą radiową informuje o powołaniu Biura Odrodzenia Narodowego oraz deklaruje dalszą gotowość do walki o wolność i demokrację.\nFilm okazał się olbrzymim sukcesem komercyjnym i artystycznym. Premierową emisję obejrzało niemal sto milionów Amerykanów, co było wówczas rekordem wśród produkcji telewizyjnych. Stacja ABC otworzyła linie telefoniczne, dzięki którym widzowie mogli dzielić się wrażeniami z seansu. W mediach rozpętała się burza, krytycy, politycy i ludzie nauki żywo dyskutowali nad zagrożeniami, jakie niesie ze sobą zimnowojenny wyścig zbrojeń i polityka nuklearnego zastraszania. Premiera odbiła się również szerokim echem w świecie, dlatego producenci zdecydowali się na sprzedanie praw do dystrybucji w innych krajach, między innymi w Polsce, Chinach, Korei Północnej, na Kubie, a nawet w ZSRR. Nazajutrz to z pewnością jeden z najgłośniejszych i najczęściej dyskutowanych filmów postapokaliptycznych w historii – to dzięki niemu amerykańskie społeczeństwo z całą mocą mogło zdać sobie sprawę z następstw ewentualnej wojny atomowej, która w pierwszej połowie lat 80., czyli w najgorętszym okresie zimnej wojny, była bardziej realna niż kiedykolwiek wcześniej.\nW latach dziewięćdziesiątych XX wieku sieć komputerów obronnych, zaprogramowana do samodzielnego uczenia się, wykształciła w sobie inteligencję i obróciła się przeciwko ludziom, wywołując wojnę nuklearną. Ci, którym udało się przetrwać, byli wyłapywani przez maszyny i zamykani w obozach przeznaczonych do eksterminacji. Garstce ocalałych pod dowództwem Johna Connora udało się zorganizować ruch oporu. Ich działania okazały się na tyle skuteczne, że maszyny postanowiły wysłać do roku 1984 terminatora, którego zadaniem jest likwidacja przyszłej matki przywódcy rebeliantów – Sary Connor. Gdy ruch oporu dowiaduje się o tym, również wysyła w przeszłość swojego żołnierza Kyle’a Reese’a, by ochronił kobietę przed okrutnym androidem.\nPrzed Terminatorem motyw technologii obracających się przeciwko swemu stwórcy pojawiał się w kinie nieraz. By ograniczyć się do najważniejszych tytułów, wystarczy wymienić Czerwoną linię (1964), 2001: Odyseję kosmiczną (1968), Projekt Forbina (1970), Świat dzikiego zachodu (1973), Gry wojenne (1983). Jednak dopiero James Cameron jako pierwszy ośmielił się przy pomocy maszyn przedzierzgnąć świat w gruzy oraz wybić niemal doszczętnie cały ludzki gatunek. Dzięki jego sugestywnej wizji film okazał się ogromnym przebojem kasowym, zapoczątkował też cały nurt kina postapokaliptycznego ukazującego ludobójcze działania zbuntowanych maszyn. Poza tym Terminator dał popkulturze dwie ikoniczne postacie – tytułowego elektronicznego zabójcę, mrocznego zwiastuna apokalipsy, w którego wcielił się Arnold Schwarzenegger, a także Sarę Connor, kelnerkę, która dla możnych tego świata do końca pozostaje anonimowa, choć razem z Kylem w mrokach nocy toczy bój o przyszły kształt ludzkości.\n5. O-bi, o-ba: Koniec cywilizacji (1984)\nWojna jądrowa przemieniła świat w radioaktywne lodowisko. Jedynym miejscem mogącym uchronić niedobitki ludzkości przed nuklearną zimą jest położona wysoko w górach budowla otoczona kopułą izolującą od wpływów atmosfery. Żeby zebrać w niej ocalałych, władze wymyśliły projekt „Arka”, którego idea opierała się na wpojeniu ludziom przekonania, że pewnego dnia przybędzie tam statek kosmiczny, a następnie zabierze wszystkich do ziemi obiecanej. Rok później około 850 obywateli wegetuje w nieludzkich warunkach wyczekując na przybycie Arki. Tymczasem nieubłaganie zbliża się ostateczna katastrofa – w kopule pojawiają się liczne pęknięcia zwiastujące rychłe zawalenie betonowej konstrukcji. Jeden z ocalałych o imieniu Soft podejmuje próbę ucieczki z rozpadającego się schronu.\nPiotr Szulkin w trzeciej części swojej tetralogii ukazał społeczeństwo w stanie rozkładu, w jego fazie schyłkowej, które mimo zbliżającego się nieubłaganie końca kurczowo trzyma się fałszywej idei, wymyślonej przez władze po to, by tym skuteczniej sterować ogółem ogłupiałych obywateli. Film został zrealizowany krótko po zakończeniu stanu wojennego w Polsce. Ówczesna rzeczywistość bez wątpienia była inspiracją i punktem wyjścia dla Szulkina, której aspekty zostały w filmie spotęgowane – wciąż brakuje żywności, rozwija się czarny rynek, ludzie nie ufają władzy, brakuje leków i mieszkań, na dodatek nad ocalałymi wisi wielkie zagrożenie, czyli szalejąca za pękającą kopułą zima. Jednak reżyser dalece wykroczył poza doświadczenie teraźniejszości i wskazał na znacznie głębsze przyczyny permanentnego kryzysu. Bowiem według niego problem zawsze tkwi w samych ludziach – złych, egoistycznych, zaciekle walczących o władzę, bądź też tchórzliwych, konformistycznych, obarczonych umysłową indolencją. Pierwsi kurczowo trzymają się stołków, drudzy obietnicę lepszego jutra traktują jak usprawiedliwienie dla egzystencjalnej pasywności i braku osobistego zaangażowania w polepszenie własnej sytuacji.\n4. Ucieczka z Nowego Jorku (1981)\nPod koniec XX wieku Stany Zjednoczone stały się państwem policyjnym. Przestępczość wzrosła do niebotycznych rozmiarów, a Nowy Jork został odgrodzony od świata piętnastometrowym murem i stał się gigantycznym więzieniem – bez strażników, z pozostawionymi samym sobie skazańcami, którzy stworzyli własny, okrutny mikroświat. Tam też zaatakowany przez terrorystów rozbija się Air Force One. Na ratunek prezydentowi wyrusza Snake Plissken, były komandos, który rozczarowany systemem wystąpił przeciwko niemu. Teraz nie ma wyścia – jeżeli zawiedzie, zginie za sprawą wszczepionych mu do arterii mikrobomb.\nUcieczka z Nowego Jorku to film, który wywarł ogromny wpływ na cały nurt kina postapokaliptycznego. Wizja upadłej, zrujnowanej metropolii była powielana przez twórców filmów kina klasy B dziesiątki razy. Ikoniczną postacią okazał się główny bohater doskonale zagrany przez Kurta Russella. Snake Plissken to outsider, który niegdyś postanowił opuścić system, teraz wrócił do niego, by zmienić porządek świata, który w obecnej formie nie jest godzien przetrwania. Bowiem Ameryka w dziele Carpentera to dystopijne państwo policyjne, w którym prezydent okazuje się takim samym skurwysynem, jak najgorsze szumowiny zsyłane za jego zgodą do Nowego Jorku. Carpenter pisząc scenariusz inspirował się aferą Watergate, podczas której okazało się, że organizacja założona przez prezydenta Richarda Nixona, oficjalnie mająca wspierać jego kampanię wyborczą, w rzeczywistości dopuszczała się przestępczych działań mających na celu skompromitowanie przeciwników politycznych. W tym kontekście wizja rządowych oficjeli odgradzających się od niewygodnych obywateli piętnastometrowym murem brzmiała niezwykle sugestywnie.\nJimmy Kemp i Ruth Beckett to dwoje młodych mieszkańców Sheffield, którym przyszło żyć w czasach nasilenia zimnej wojny. Za parę miesięcy ma im się urodzić dziecko, planują więc ślub, jednak nie przyjdzie im zaznać rodzinnego szczęścia – 26 maja w czwartek w godzinach rannych w wyniku wymiany ogniowej na linii Wschód-Zachód zostają zdetonowane rakiety jądrowe o łącznej sile 3000 megaton, z czego 210 megaton przypada na Wielką Brytanię.\nW Threads Micka Jacksona pełno jest formalnych niedoskonałości, ograniczenia budżetowe można dostrzec gołym okiem, fabuła została zepchnięta na dalszy plan, a bohaterowie są brzydcy i sami w sobie zupełnie nieinteresujący. Paradoksalnie to między innymi te przymioty, a także zastosowanie stylu dokumentalnego, złożyły się na film absolutnie wstrząsający, dzieło o piekielnej sile oddziaływania na wyobraźnię, ciąg obrazów, który utrwala się w pamięci widza w sposób nieodwracalny. Bowiem Threads jest filmem na wskroś nihilistycznym i emocjonalnym – sensem historii jest cierpienie ludzi, którzy są tak fizycznie i psychicznie wyczerpani, że nie robi im różnicy, czy śpią we własnych wymiocinach albo czy padlina, którą z braku ognia spożywają na surowo, przesiąknęła radioaktywnymi pierwiastkami. Threads to bolesne uświadomienie sobie faktu, że najgorszy nie jest koniec cywilizacji, ale to, co następuje po nim.\n2. Listy martwego człowieka (1986)\nTrwa zima nuklearna. Ludzie ukrywają się w schronach, jednak coraz więcej z nich umiera z głodu, chorób bądź wycieńczenia. Jedyną nadzieją wydaje się tzw. centralny bunkier, ale władze wpuszczają do niego tylko wybranych, resztę skazując na niechybną śmierć. Taki wyrok został wydany między innymi na grupkę dzieci zdradzających objawy stuporu i katalepsji. Profesor, który stracił swoją rodzinę, jako uczony czuje się współodpowiedzialny za katastrofę, postanawia więc zrezygnować z miejsca w centralnym bunkrze i zaopiekować się pozostawionymi samym sobie sierotami.\nListy martwego człowieka to niekwestionowane arcydzieło. Zostało zrealizowane przez ucznia Andrieja Tarkowskiego. Obaj panowie poznali się na planie Stalkera, gdzie Konstantin Łopuszański był asystentem. Ta współpraca odcisnęła niezwykle silne piętno na późniejszym reżyserze, co widać właśnie w Listach… – oba filmy mają kapitalne zdjęcia i scenografię, oba też prowadzą do wniosku, że nadzieja na przyszłość zawsze powiązana jest z dziećmi. U Łopuszańskiego to one bowiem jako jedyne są w stanie dokonać mitologizacji apokaliptycznej wojny oraz wszystkich pozostałych traumatycznych wydarzeń, które po niej nastąpiły. Innego sposobu na pozostawienie za sobą koszmarnej przeszłości i zwrócenie się ku przyszłości nie ma (psychika dorosłych nie byłaby już w stanie tego dokonać, między innymi dlatego w tytule filmu profesor nazywany jest „martwym człowiekiem”). W tle przewija się motyw władzy, która rozpoczęła proces dehumanizacji w jednej z najbardziej bezwzględnych form – poprzez segregację, dyskryminację, wykluczanie, a w konsekwencji skazywanie na śmierć ludzi niespełniających określonych wymogów.\n1. Mad Max 2: Wojownik szos (1981)\nŚwiat został wyniszczony wojną, która doprowadziła do wyczerpania światowych zasobów ropy. Pozbawione energii mocarstwa rozsypały się niczym domki z kart. Miasta zalały fale grabieży, chaosu i rozkładu. Kiedy zabrakło jedzenia, ludzie zaczęli zjadać się nawzajem. Cywilizacja stopniowo została pochłonięta przez pustynię, którą obecnie przemierzają niedobitki ludzkiego gatunku. W tym brutalnym świecie przyszło żyć Maxowi Rockatansky’emu, wojownikowi, który po stracie rodziny stał się zwykłym najemnikiem „żywiącym się padliną starego świata”. Z początku dla własnych korzyści pomaga osadnikom atakowanym przez maruderów lorda Humungusa, z czasem zawiązuje emocjonalną więź z niedobitkami, odzyskując tym samym utracone dawno temu człowieczeństwo.\nGdyby nie Wojownik szos, kino postapokaliptyczne z pewnością nie wyglądałoby dziś tak, jak wygląda, a sama tematyka zapewne nigdy nie doczekałaby się powstania fandomu z prawdziwego zdarzenia. To bowiem właśnie dzieło Millera z całą mocą rozpaliło wyobraźnię niezliczonych rzesz twórców z całego świata, którzy bezlitośnie kopiowali motywy i sceny Mad Maxa 2, do granic przyzwoitości nakręcając popularność gatunku. Na ogromny sukces tego filmu zapewne złożyło się wiele czynników – znakomita pustynna scenografia, doskonałe quasi-punkowe kostiumy, niesamowity Mel Gibson, czerpanie garściami z kina eksploatacji (fetyszyzacja prędkości, kult maszyn) i spaghetti westernu (antybohater), a także reżyserska maestria. Tę ostatnią widać szczególnie w kultowej scenie pościgu za cysterną, w której dzikość, zwierzęcość, prędkość, stal, krew, przemoc i adrenalina mieszają się ze sobą, tworząc unikalne doświadczenie filmowe. To właśnie był cel Millera – zrealizować film, którego nie będzie się analizować czy rozkładać na czynniki pierwsze, lecz doświadczać. I udało mu się to w 100%.\nPosted in postapo | Tagged A gdy zawieje wiatr, Krew bohaterów, Listy martwego człowieka, Mad Max 2, Nazajutrz, o-ba: Koniec cywilizacji, O-bi, postapo, Terminator, Testament, Threads, Ucieczka z Nowego Jorku, Wojownik szos, zestawienia


Zastępca kierownika sklepu, Świętochłowice - oferty pracy w Praca Money.pl\nrozwiń\tZastępca Kierownika Sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-15 Pyzdry, ulica Wrzesińska 19\nrozwiń\tPOLOmarket zatrudni zastępcę kierownika sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-14 Łomnica, ulica Widokowa 2\nrozwiń\tZastępca Kierownika Sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-15 Łomnica, ulica Widokowa 2\nrozwiń\tZastępca/yni Kierownika Sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-20 Pyzdry\nrozwiń\tZastępca/yni Kierownika Sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-19 Łomnica-Zdrój\nrozwiń\tPOLOmarket zatrudni zastępcę kierownika sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-21 Łomnica-Zdrój\nrozwiń\tZastępca Kierownika Sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-21 Pyzdry\nrozwiń\tPOLOmarket zatrudni zastępcę kierownika sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-18 Pyzdry\nrozwiń\tZastępca Kierownika Sklepu POLOmarket Zbudowana od podstaw z zaangażowaniem wyłącznie polskiego kapitału. Zaczynaliśmy w 1997 roku od 27 sklepów. Dziś POLOmarket to ponad 280 nowoczesnych placówek na terenie całej Polski. Jesteśmy...\t 2020-09-19 Łomnica-Zdrój\nWspółpraca z zespołem - organizowanie pracy i motywowanie pracowników


IMGW: niski poziom wody w rzekach w całym kraju - RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / IMGW: niski poziom wody w rzekach w całym kraju\n26 lipca 2019 15:51 /w Informacje, Polska\nW całej Polsce jest bardzo zła sytuacja, jeśli chodzi o niski poziom wody w rzekach. Będzie się ona pogarszała lawinowo w ciągu najbliższych dni ze względu na prognozowane upały – powiedział w piątek PAP hydrolog z IMGW Paweł Staniszewski.\nPaweł Staniszewski podkreślił, że każdego dnia przybywa ok. 10-15 stacji z niskim poziomem wód w rzekach.\n„Najgorzej jest w zachodniej Polsce, tam jest największy niedobór opadów – przede wszystkim w województwach: dolnośląskim, śląskim, wielkopolskim, ale również w centralnej Polsce – w województwach: łódzkim, mazowieckim i kujawsko-pomorskim” – poinformował hydrolog.\nJak dodał, w ubiegłym tygodniu, w wyniku opadów sytuacja się ustabilizowała. Jednak dodał, że teraz „znowu się pogarsza”. W jego ocenie tendencja ta będzie się utrzymywała.\n„Sytuacja będzie się pogarszała – i to pewnie lawinowo – w najbliższych dniach, kiedy się pojawią upały w centralnej i południowej Polsce” – wskazał Paweł Staniszewski.\n„Jedynie tylko na południu Polski było bardziej mokro – tym bardziej, że tam jest teren górzysty, więc może tam tych stanów niskich jest trochę mniej, ale jednak tam są bardzo mocno zauważalne” – dodał Paweł Staniszewski.\nJak zaznaczył, w przypadku rzek górskich szybko widać, kiedy pojawiają się na nich płycizny, kamienie czy łachy.\nPaweł Staniszewski zaznaczył, że nie we wszystkich rzekach są wodowskazy. Nie ma ich w mniej znaczących, niekontrolowanych rzekach.\n„Wiele mniejszych rzek albo już całkowicie zarosło albo praktycznie całkowicie wyschło – tak jak to było w 2015 r. Zaczyna się robić podobna sytuacja” – wskazał hydrolog.\nPaweł Staniszewski ocenił, że ze względu na prognozy na najbliższe dni, w których synoptycy przewidują wysokie temperatury i jedynie burzowe opady, sytuacja dot. poziomu wód będzie się pogarszała – susza hydrologiczna będzie się pogłębiać w całym kraju.\n„Najdotkliwsza będzie na zachodzie Polski, bo tam te upały będą największe, oraz w centralnej Polsce – tam mamy niedobór opadów z czerwca i również podobnie wygląda to w lipcu” – podkreślił Paweł Staniszewski.\nW najbliższą niedzielę sklepy otwarte Bolid studentów Politechniki Śląskiej wygrał zawody w Hiszpanii


Zakupy uzbrojenia wymagają uwzględnienia nie tylko potrzeb wojska, ale także względów politycznych i ekonomicznych, i przemysłowych mówili przedstawiciele MON, którzy wzięli w czwartek w Warszawie udział w konferencji Nowoczesne technologie dla bezpieczeństwa kraju.\nWiceminister obrony Maciej Jankowski zapewnił, że 8 ubiegłoroczne wydatki na unowocześnienie armii – 8 mld zł - nie zostały zmarnowane. „MON jest partnerem trudnym, wymagającym; preferuje polski przemysł, ale jeżeli chodzi o sprawy bezpieczeństwa państwa, kompromisów nie zawieramy. Jakość i terminy są na pierwszym miejscu” – powiedział.\nPrzyznał, że niełatwo pogodzić różne wymagania: „chcemy z jednej strony kupować świetne, najnowocześniejsze uzbrojenie, a jednocześnie wspierać wzrost gospodarczy, tworzyć miejsca pracy, rozwijać polski przemysł zbrojeniowy” – mówił Jankowski.\nRównież dyrektor departamentu polityki zbrojeniowej MON gen. bryg. Włodzimierz Nowak zwracał uwagę na konieczność pogodzenia racji politycznych, ekonomicznych, wymagań operacyjnych i kwestii przemysłowych. „Polityka zbrojeniowa to znalezienie balansu między wymaganiami operacyjnymi a ceną, względami sojuszniczymi i politycznymi a zaangażowaniem własnego przemysłu w produkcję” – powiedział.\nJankowski zaznaczył, że „takie postawienie problemu wymaga odniesień międzynarodowych”. Mówił o inwestycjach, współpracy szkoleniowej z USA i uwzględnieniu sojuszu ze Stanami Zjednoczonymi przy wyborze sprzętu. „Szczególnie potrzebna jest nam obrona antyrakietowa” – powiedział wiceminister.\nDodał, że polski system obrony powietrznej średniego zasięgu z bateriami Patriot ma być zdolny do współdziałania z elementami amerykańskiego systemu obrony powietrznej w Europie.\nNawiązał też do przetargu na śmigłowce wielozadaniowe i wstępnego wyboru maszyn H225M Caracal skonstruowanych przez Airbus Helicopters, które mają być montowane i obsługiwane w Wojskowych Zakładach Lotniczych w Łodzi.\n„Jeśli zapadnie ostateczna decyzja o wyborze tej konstrukcji, będzie to oznaczało dla tego miasta przełom” – powiedział Jankowski. Przywołał zapowiedzi producenta, że ma powstać nie tylko montownia, ale i fabryka części silników i przekładni, a „w Łodzi może powstać tysiąc nowoczesnych miejsc pracy”.\nJankowski przypomniał, że trwają prace nad projektem zwiększającym wydatki obronne do pełnych 2 proc. PKB. „To oznacza nie tylko realizację postanowień szczytu NATO w Newport, ale także istotny wzrost nakładów na zakup uzbrojenia i wyposażenia sił zbrojnych” – powiedział.\nInnym tematem konferencji były współczesne konflikty - wojna na Ukrainie i walka z Państwem Islamskim. Jak powiedział doradca ministra obrony Bogusław Pacek, choć oba konflikty są różne, jedno je łączy – ryzyko rozlania się na kolejne państwa.\nZastępca szefa Głównego Centrum Dowodzenia Sił Zbrojnych Ukrainy płk Witalij Stetsyk pytany, czego Ukraina potrzebuje od Zachodu, zastrzegł, że „dostawy broni to kwestia raczej polityczna”. Liczymy na noktowizory, środki łączności, szkolenia naszego wojska, co już się dzieje, ale nie na taką skale, jak byśmy chcieli”. (PAP)


Jak walczyć z koronawirusem? 10 wskazań WHO - Twojezdrowie.pl\nPiątek, 28 lutego 2020 (23:32)\nPodejrzewasz u siebie koronawirusa? Sprawdź co zrobić!\nNarodowy Fundusz Zdrowia zaleca, by w przypadku, kiedy istnieje podejrzenie zakażenia, ale nie dana osoba nie ma jeszcze objawów, pozostała w domu. Należy unikać kontaktu z innymi osobami, aby nie doszło do rozprzestrzeniania się wirusa.\nEpidemia koronawirusa. Sprawdź najbardziej przydatne informacje:\nWHO ostrzega: Ryzyko związane z rozprzestrzenianiem się koronawirusa jest coraz większe\nTedros zapewnił, że nadal jest szansa na ograniczenie rozprzestrzeniania koronawirusa, jeżeli zostaną podjęte zdecydowane działania związane z szybkim wykrywaniem zakażeń, izolowaniem pacjentów, odpowiednią opieką nad nimi i odnalezieniem osób, z którymi mieli oni kontakt. W różnych krajach są różne scenariusze, są też różne scenariusze w obrębie jednego kraju - dodał.\nRośnie liczba zakażeń koronawirusem. Wszystkie informacje znajdziesz w specjalnym raporcie!


Jak być piękną na wiosnę? W pierwszym dniu wiosny mogli się tego dowiedzieć gimnazjaliści i uczniowie klas szóstych z Zespołu Szkół Integracyjnych. ZSI oraz Stowarzyszenie LODOŁAMACZ zaprosiły Panią Marzenę Partykę i Panią Monikę Machaj, profesjonalne kosmetolożki, do poprowadzenia warsztatów urody. Zasady codziennej higieny i pielęgnacji skóry, produkty, które pomagają w dbaniu o urodę, aktualne trendy w makijażu - to tematy, o których nasi uczniowie mogli usłyszeć od ekspertek na co dzień pracujących w Instytucie Urody Marzena Partyka. Młodzież okazała zainteresowanie problemami związanymi z modnym tatuażem i kolczykowaniem. Specjalistki ujawniły, jakie mogą być konsekwencje podjętej w młodości decyzji o wytatuowaniu ciała. Z pewnością po warsztatach uczniowie dłużej zastanowią się nad realizacją ryzykownego pomysłu o tatuażu. Teorię makijażu można było sprawdzić w praktyce, nasze gimnazjalistki na kilka chwil stały się modelkami, na których Panie kosmetolożki zaprezentowały metodę wykonania dobrego makijażu.\nSerdecznie dziękujemy Pani Marzenie i Pani Monice za profesjonalny i interesujący pokaz!\nRedakcja dnia 25.03.2013 o godz. 17:52 ·\nPhoto Credit: Dimiter Tzankov, stock.xchng 358,798 Unikalnych wizyt


Materiały Reklamowe - transport kaźmierczak\nToday we are looking for suitable packaging for our products, because we need it. We cannot just abandon something like airless for cosmetics. Every...\nWszystkie butelki PET czy szklane z oferty naszego sklepu internetowego idealnie nadają się do pakowania różnego rodzaju kosmetyków. Butelki PET są idealnym rozwiązaniem do olejków,...\nPewnie zastanawiamy się, jaka firma chętnie nam zaoferuje konfekcjonowanie produktów. Jest to przecież wymagająca czynność, która polega na tym, by odpowiednio zapakować produkt tak, by...\nDodano: 2018-04-05Kategoria: Popularyzacja / Materiały Reklamowe\nSaszetki w niespotykanym kształcie? Trwały nadruk fleksograficzny? Estetyczne i trwałe opakowania to nasza specjalność. Produkujemy saszetki małe i płaskie, saszetki stojące oraz saszetki duo i...\nDodano: 2018-03-29Kategoria: Popularyzacja / Materiały Reklamowe\nNasze przedsiębiorstwo od wielu lat wprowadza na rynek różnego rodzaju flagi reklamowe, maszty, akcesoria okolicznościowe, artykuły wyborcze czy akcesoria państwowe. W naszej ofercie znajduje się...\nDodano: 2017-06-19Kategoria: Popularyzacja / Materiały Reklamowe\nProwadząc firmę lub kierując ośrodkiem co jakiś czas mogą pojawić się sytuacje, w których warto będzie rozważyć zamówienie takich rozwiązań jak instalacje audiowizualne, aby można było...\nEtykiety są wykorzystywane nie tylko do opakowań, które są wykonane w odpowiedniej drukarni, do których się pakuje gotowe produkty, ale również są one ręcznie naklejane...\nWiele podmiotów rozpoczynających działalność gospodarczą poważnie myśli o wykorzystaniu narzędzi reklamowych, jako sposobu na szybkie dotarcie do możliwie jak najszerszego grona potencjalnych klientów. Doskonałym wyjściem...\nOd niemal 20 lat wytwarzamy ścianki reklamowe oraz inne elementy wystawiennicze. Nasz zakład produkcyjny funkcjonuje już od 1996 roku, stale poszerzając ofertę sprzedażową. Jesteśmy w...\nOd 1990 roku produkujemy opakowania kartonowe. Wrocław to miasto, w którym znajduje się nasza siedziba. Wytwarzamy artykuły, przeznaczone do pakowania produktów spożywczych, takich jak pizza,...\nOdpowiednia promocja firmy znacznie zwiększa nasze szanse na sukces. Dlatego też warto zadbać o to, by reklamy naszej oferty były nietuzinkowe, ciekawe i estetycznie wykonane....\nMatgraf to producent różnego rodzaju kalendarzy, który od lat produkuje najwyższej jakości produkty dla firm, przedsiębiorstw oraz osób prywatnych. Kalendarze nie są tylko po to,...\nChcesz kupować taniej? Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego serwisu, w którym to przedstawiamy aktualne gazetki promocyjne. Przedstawiają one ciekawe oferty pochodzące z większości marketów,...\nDodano: 2015-10-05Kategoria: Popularyzacja / Materiały Reklamowe\nGrupa Ventus to firma, która zajmuje się dostarczaniem profesjonalnie wykonanej odzieży roboczej, pracowniczej oraz firmowej. Nasze produkty są używane przez bardzo wiele firm, które pragną...\nOd 2000 roku produkujemy wszelkiego rodzaju etykiety. Dysponujemy wysokiej jakości sprzętem poligraficznym, dzięki czemu jesteśmy w stenie podjąć się wykonania wymagających zleceń, zapewniając przy tym...\nGadżety reklamowe są często wręczanymi przez firmy upominkami. Jednak wzrost popularności tego rodzaju promocji firm powoduje, że na rynku klienckim jest coraz większe nasycenie gadżetami....\nTorby reklamowe, torby podróżnicze, torby na ramię, sportowe oraz torby ekologiczne - niezależnie od tego, jakiego opakowania czy torby szukasz, nasza firma jest w stanie...\nFormą reklamy i skutecznego marketingu coraz częściej wybieraną przez przedsiębiorców są różnego rodzaju kampanie MMS i SMS, zapewniające szybkie dotarcie ze swoim komunikatem reklamowym do...\nTorba ekologiczna, torba bawełniana, papierowa bądź foliowa - firma Miropak przygotowuje wysokiej klasy opakowania wykonane z różnego rodzaju materiałów. Współpracujemy z wieloma firmami i instytucjami,...


Broniąca tytułu Osaka odpadła, ale nie przegrała po wyjściu z Australian Open | Australian Open 2022\nW ciągu miesięcy i lat przegrana w trzeciej rundzie wielkiego szlema z nieznanym przeciwnikiem mogła dać Naomi Osaka powodować ciężkie przeżuwania. Być może męczyła się z każdym nagłówkiem i przenosiła każdy kawałek informacji zwrotnej do swojej następnej gry.\nPo tym, jak w piątek spadła na nierozstawioną amerykańską Amandę Anisimovą, nadal odinstaluje Instagram i Twitter ze swojego telefonu i „prawdopodobnie nie pobierze ich ponownie przez kilka tygodni”. Ale coś zmieniło się również fundamentalnie dla Osaki od czasu, gdy wycofała się z zeszłorocznego French Open, aby postawić na swoim zdrowiu psychicznym, zrezygnowała z Wimbledonu, a następnie zakończyła jeszcze kilka miesięcy niezdecydowania związanego z karierą.\nPomimo wszystkich sporów wokół jej niechęci do konferencji prasowych, czterokrotna mistrzyni Japonii siedziała w jednej przez 15 minut i mówiła ekspansywnie i filozoficznie o Australian Open zakończyła się obrona tytułu i jej nowe podejście do takich wyzwań.\n„Walczyłem o każdy punkt, nie mogę się z tego powodu smucić” – powiedział Osaka po przegranej 4-6, 6-3, 7-6 (5). „Wiesz, nie jestem Bogiem, nie mogę wygrać każdego meczu. Więc muszę wziąć to pod uwagę i wiedzieć, że fajnie byłoby wygrać turniej, ale to naprawdę wyjątkowe i nie mogę myśleć o sobie, żeby za każdym razem spróbować wygrać wielkiego szlema na początku roku.\n„Czuję, że bardzo się rozwinąłem w tym meczu. Myślę, że do ostatniego meczu, który rozegrałem w Nowym Jorku, miałem zupełnie inne nastawienie.” To było podczas US Open, gdzie przegrała w trzeciej rundzie kanadyjska nastolatka Leylah Fernandez opuścił Osakę we łzach i ogłoszenie, że zrobi sobie przerwę od tenisa.\n„Zdecydowanie powiedziałbym, że jestem z tego dumny [change], choć dla mnie nie wydawało mi się to krótkim czasem – czułem się jak wieki temu ”- powiedział Osaka. „Myślę, że to dla mnie największy krok, mimo że przegrałem. Myślę, że byłem bardzo skupiony przez cały mecz i nie miałem żadnego spadku. Więc to jest naprawdę dobre. Mam nadzieję, że w miarę upływu sezonu będę w stanie to utrzymać i będę w tym jeszcze lepszy ”.\n24-letnia Osaka była już szczęśliwa, że wróciła w 2022 roku i wydawało się, że pierwszy w tym roku wielki szlem – na twardych kortach, które tak lubi – mógł stać się przysłowiową trampoliną nr 14 na świecie z powrotem do pierwszej piątki, w której jest bardziej przyzwyczajony do zamieszkiwania. Jednak w dzisiejszych czasach „nie martwi się o mój ranking”, mówiąc, że medytacja i prowadzenie dziennika pomogły jej w utrzymaniu lepszych celów.\nNie będą uwzględniać zmierzenia się z Ashem Barty w czwartej rundzie w niedzielę, co jest potencjalnym spotkaniem tak oczekiwanym, że turniej wyznaczył dwie faworytki singli kobiet na rozegranie piątkowych meczów trzeciej rundy w tym samym czasie na różnych kortach.\nNapięcie było ogromne, ale gdy Barty dobrze kontrolował swoją porażkę 6-2, 6-3 z Camilą Giorgi, rozstawioną z numerem 30 we Włoszech, na Rod Laver Arena, Osaka zrezygnowała z drugiego seta na Margaret Court Arena i została zmuszona do zebrać całą swoją energię w trzecim. W końcu wrzuciła do siatki dwa punkty meczowe i odpadła w pierwszej do 10 punktów decydując o tie-breaku, dołączając do małego stosu rozstawionych kobiet już na parkiecie w tym turnieju.\nJej rywalizacja była zacięta – Anisimova była zawodniczką, która właśnie zdemontowała mistrzynię olimpijską Belindę Bencic. Największą siłą 20-latki był precyzyjny szeroki serwis, który z niszczycielską siłą otworzył kort i jej rywalkę. Wymieniła punkt meczowy ze swoim 11. asem i dwukrotnie utrzymała miłość w ostatnim secie.\nW sumie Osaka złamała ją tylko raz, w pierwszym meczu. To było naprawdę zwodnicze otwarcie, bo kolejna przerwa po nim nie nadeszła aż do drugiego seta i została zadana przez niespodziewaną imprezę. Kiedy Anisimova uzyskała przewagę 3-1, dzięki znakomicie zakamuflowanemu dropowi z bekhendu, zaczęło się niepokoić.\nAmanda Anisimova rzuca rakietę z niedowierzaniem po zwycięstwie nad Namoi Osaką. Zdjęcie: James Gourley / Shutterstock\n„Myślałem, że zdecydowanie w rajdach dyktuje trochę więcej, co było dla mnie nowym uczuciem” – powiedział Osaka. „Owszem, nigdy wcześniej z nią nie grałem, więc nie znałem tempa jej piłki, ale zdecydowanie trochę drażniło mnie bycie na tylnej nodze podczas większości rajdów”.\nIm dłużej trwał konkurs, tym odważniejsza stawała się Anisimova i tym bardziej Osaka się chwiała. Pierwsze serwisy stały się problemem, drugie serwisy zostały oddane z zainteresowaniem, a ona pracowała w nadgodzinach tylko po to, by utrzymać swoją pozycję przeciwko naporowi zwycięzców, który pod koniec wyniósł 46 do jej 21. Kiedyś miała, podczas gdy w trzecim secie miała przewagę 5-4, przegapiła te dwa punkty meczowe na zagrywce Anisimovej, a mecz należał do kogokolwiek. W sumie walka była tak intensywna, ponieważ była tak wyrównana. Nie przegrany przez Osakę, ale wygrał Anisimova.\n„Wchodząc do tego meczu wiedziałem, że muszę grać ostro, jeśli chcę dać sobie szansę” – powiedział Anisimova. „Naomi zawsze będzie grała dobrze… jest absolutną mistrzynią… Wiedziałem, że muszę poprawić swoją grę i być agresywnym i myślę, że to właśnie zrobiłem w drugim secie. Szczerze mówiąc, jestem bardzo wdzięczny, że udało mi się dzisiaj zagrać tak dobrze i zdobyć to zwycięstwo. To dużo znaczy. „\nPrevious Ponura prognoza Netflix niszczy większość infekcji giełdowych\nNext Policja: strzelanie do uczniów w szkole w Maryland; Podejrzany jest w areszcie


Prezydent o Karolu Tenderze: u schyłku swoich dni podjął ostatni bój | dzieje.pl - Historia Polski\nKarol Tendera. Fot. PAP/J. Bednarczyk\nKarol Tendera, były więzień niemieckiego obozu KL Auschwitz-Birkenau, który walczył z kłamliwym określeniem "polskie obozy koncentracyjne", został w czwartek pochowany na Cmentarzu Rakowickim w Krakowie. Zmarł w wieku 98 lat.\nJak podkreślił prezydent Andrzej Duda w liście, odczytam podczas uroczystości przez prezydenckiego ministra Wojciecha Kolarskiego, "wyjątkowej długości życie" sprawiło, że Tendera stał się świadkiem czasów "świadomych manipulacji i wypaczeń prawdy historycznej".\nDuda podkreślił, że "weteran obozów, u schyłku swoich dni podjął więc ostatni bój w obronie wierności prawdzie o tym, co widział na własne oczy, czego doświadczył on i jego pokolenie".\nWskazywał, że były więzień nie dał się złamać represjom i - w sporze z niemiecką telewizją ZDF, której sąd nakazał przeproszenie Tendery za użycie zwrotu "polskie obozy zagłady" - "raz jeszcze stanął naprzeciwko własnych, przerażających wspomnień, aby bronić godności ojczyzny i rodaków, i nieść świadectwo światu".\nPrezydent uznał, że na Polakach spoczywa teraz obowiązek, aby wytrwale kontynuować walkę "o prawdę historyczną, sprawiedliwość względem naszych przodków i poprzedników, oraz dobre imię Rzeczpospolitej".\nZ kolei reprezentujący Tenderę przed sądem mec. Lech Obara przypomniał, że kilka dni przez jego śmiercią ZDF wycofała skargę kasacyjną od wyroku krakowskiego sądu. Ocenił, że podejmując tę walkę, Tendera przekazał tym, którzy również będą się jej podejmować "ogromną cierpliwość" i "niezłomność". "I poczucie misji: że walczy nie dla siebie, ale walczy dla wszystkich więźniów, a może dla całej naszej polskiej społeczności" - dodał mecenas.\nOcenił, że zmarły zostawił po sobie coś cenniejszego niż pomniki i tablice - wyrok sądu z doktryną prawną, która pozwoli walczyć z "atakującym nas antypolonizmem".\nUrodzony w 1921 r. w Krakowie, Tendera został więźniem niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz 5 lutego 1943 r. W następnym roku został deportowany do obozu Flossenburg w czeskich Litomierzycach, gdzie doczekał wyzwolenia. Walczył z kłamliwym określeniem "polskie obozy koncentracyjne" – pod koniec życia wytoczył proces w tej sprawie niemieckiej telewizji ZDF za posłużenie się w 2013 r. określeniem "polskie obozy zagłady Majdanek i Auschwitz" w informacji na jej portalu, dotyczącej planowanej emisji programu dokumentalnego.\nKarol Tendera od wielu lat podejmował działania w celu zachowania w świadomości społecznej pamięci o ofiarach zbrodni popełnionych przez Niemców w okresie II Wojny Światowej. Był autorem książki "Polacy i Żydzi w KL Auschwitz 1940-1945", współpracował z Fundacją Pamięci Ofiar Auschwitz-Birkenau w Oświęcimiu, uczestniczył w wielu spotkaniach edukacyjnych, przedstawiając ludziom z wielu krajów swoje doświadczenia z okresu II Wojny Światowej i przestrzegając przed zgubnymi skutkami ideologii nazistowskiej. Został odznaczony przez prezydenta Andrzeja Dudę Medalem Stulecia Odzyskanej Niepodległości.(PAP)


Pomoc – JM-TRONIK\nHome > Dla Klienta > Pomoc\nZapytanie ofertowe kierowane do JM-TRONIK musi zawierać informację o produkcie jaki ma zostać wyceniony z podaniem parametrów technicznych urządzeń – formatki zamawiania ułatwiające określenie wersji wykonania znajdują się na ostatniej stronie każdej karty katalogowej , które mogą pobrać Państwo w zakładce OFERTA (przy opisie każdego produktu. W zapytaniu ofertowym należy również podać dane firmy na jaką ma być wystawiona oferta tj. pełną nazwę, adres, dane kontaktowe i nr NIP. Zapytania ofertowe należy kierować do Działu Serwisu i Obsługi Klienta drogą e-mailową sprzedaz@jmtronik.pl lub na nr fax. (22) 516 66 07\nZgodnie z przyjętą polityką nasi pracownicy nie udzielają informacji telefonicznych o cenach produktów znajdujących się w ofercie JM-TRONIK. Wiążąca jest oferta pisemna wygenerowana z systemu. Zapytania ofertowe należy kierować do Działu Serwisu i Obsługi Klienta drogą e-mailową sprzedaz@jmtronik.pl lub na nr fax. (22) 516 66 07\nCennik produktów będących w ofercie naszej firmy jest dokumentem wewnętrznym nie udostępnianym na zewnątrz. Informację o cenie danego produktu mogą Państwo otrzymać w postaci oferty cenowej przygotowanej na podstawie zapytania ofertowego, które wpłynie do nas drogą mailową lub faksem. Zapytania ofertowe należy kierować do Działu Serwisu i Obsługi Klienta drogą e-mailową sprzedaz@jmtronik.pl lub na nr fax. (22) 516 66 07\nZamówienie można przesłać drogą mailową na adres sprzedaz@jmtronik.pl bądź też na nr faksu (22) 516 66 07. Jeżeli zamówienie jest odpowiedzią na otrzymaną od nas ofertę cenową prosimy powołać się na jej numer. W odpowiedzi na otrzymane zamówienie Dział Serwisu i Obsługi Klienta zwrotnie prześle do Państwa potwierdzenie przyjęcia zamówienia do realizacji.\nAby otrzymać odroczony termin płatności należy złożyć wniosek o kredyt kupiecki oraz przedstawić: 1. Dokumenty rejestracyjne firmy KRS w imieniu i na rzecz której ubiegamy się o kredyt kupiecki. 2. Zaświadczenie z ZUS o nie zaleganiu ze składkami, 3. Zaświadczenie US o nie zaleganiu z podatkami, 4. Bilans za ostatnie 3 lata, 5. Rachunek zysków i strat za ostatnie 3 lata, 6. Zaświadczenie z banku o zdolności kredytowej lub stanie posiadanych środków 7. W przypadku osób fizycznych i spółek jawnych, cywilnych, należy zamiast pkt. 4 i 5 należy przedstawić deklarację rocznych zeznań PIT za ostatnie 3 lata z pieczęcią urzędu skarbowego. Wniosek wraz z dokumentami należy przesłać na adres e-mail controlling@jmtronik.pl\nZgłoszenia serwisowe prosimy dokonywać za pośrednictwem formularza dostępnego w zakładce SERWIS, faxu lub poczty elektronicznej wraz z załączoną kartą gwarancyjną i dowodem zakupu oraz ze wskazaniem osoby zgłaszającej usterkę i krótkim opisem uszkodzenia. tel: 022 516 66 07 e-mail serwis@jmtronik.pl\nFirma JM-TRONIK organizuje szkolenia i prezentacje z zakresu obsługi i parametryzacji produkowanych urządzeń. W celu uzgodnienia szczegółów prosimy o kontakt pod nr. tel. 022 516 66 07 lub e-mail na adres szkolenia@jmtronik.pl. Więcej informacji znajdziecie Państwo również na naszej stronie internetowej.


Impericon Never Say Die Tour w Krakowie [zdjęcia] | HardCore Tattoo\nImpericon Never Say Die Tour w Krakowie [zdjęcia]\nadmin Galerie Październik 23, 2011\nW piątek (21 października) w ramach europejskiej części trasy Impericon Never Say Die Tour, w Krakowie zagrały legendy amerykańskiej i australijskiej sceny metal/hardcore.\nPo raz pierwszy w Polsce zagrał zespół Suicide Silence z Kalifornii. Amerykanie promowali między innymi swój najnowszy krążek “The Black Crown”. Zespół jest dzisiaj zaliczany do grona jednego z najważniejszych pionierów nurtu deathcore. Wsławili się takimi hitami jak “No Pity For A Coward” czy “Unanswered”.\nPrzed Suicide Silence zagrali hardcorowcy z Australii – Deez Nuts oraz nowojorczycy – Emmure. Ci ostatni nagrali właśnie krążek “Speaker Of The Dead”. Dodatkowo na scenie wystąpili: cieszący się coraz większą sławą The Word Alive, deathcore’owcy z As Blood Runs Black oraz post-hardcore’owcy z The Human Abstract i Vanna.\nAs Blood Runs Black Deez Nuts w krakowie Emmure w krakowie Impericon Never Say Die Tour 2011 Impericon Never Say Die Tour kraków Suicide Silence w krakowie The Human Abstract The Word Alive Vanna\n← Never Say Die Tour już jutro!\nWrocław Tattoo Konwent – wywiad z organizatorem →


Kilka dni luksusu • AutoCentrum.pl\nW ostatnią niedzielę czerwca dobiegł końca samochodowy zlot na wrocławskim Rynku. Wszystkie zjazdy intrygują i przyciągają ludzi jak hipermarket promocjami, jednak wyjątkowość tego spotkania nie ograniczała się tylko do tego, że uczestnikami były auta marki Rolls-Royce i Bentley.\nUrok całego przedsięwzięcia podkreślał fakt, że był to pierwszy taki zlot w Polsce. Mało tego - mimo, że nasz kraj jest tak niepozorny jak uczulenie na orzeszki arachidowe, a większość wschodnich sąsiadów dziwi się, że wiemy co to jest mikrofalówka, była to jedna z większych imprez związanych z tymi markami w Europie. Za pomysł i organizację odpowiadał Rolls-Royce & Bentley Club Poland, a uczestnicy nie przestraszyli się niezrównoważonych przepowiedni prezenterów pogody i dotarło około 50 załóg - zarówno z Polski jak i z Holandii i Niemiec.\nMarkę Rolls-Royce zna każdy. Kojarzy się z luksusem, wnętrzem na które chińscy robotnicy nawet nie patrzyli i słynnym logo, które można podważyć u nasady i sprzedać na czarnym rynku. A jest co sprzedawać, bo niektóre były wykonane ze złota. Jeśli chodzi o Bentley’a - z reguły myśli są podobne z tą różnicą, że nie wiadomo jak wygląda emblemat producenta i w ogóle cały samochód. Tak naprawdę nic w tym dziwnego, bo marka przez lata nie miała własnego stylu. Pierwsze auto powstało w 1919 roku jako spełnienie sennego marzenia Woltera Bentley’a. W teorii miało wygrywać wyścigi i pobić klasowych konkurentów, ale w praktyce stworzenie sportowego wozu nie było tak proste jak przegranie majątku na giełdzie. Dzięki samozaparciu producenta w 1924 roku nadeszły pierwsze sukcesy w Le Mans. Co po wygranych? Żeby nie było tak różowo, to firma upadła w 1931. Wtedy do akcji wkroczył Rolls-Royce. Powstał w 1905 roku, miał pieniądze, ambitne plany na przyszłość i atrapę chłodnicy w stylu restauracyjnego grilla. Ocalił Bentley’a i zarazem go skrzywdził, bo przez lata obie marki produkowały takie same samochody z tą różnicą, że Bentley był „tym szybszym".\nW 1973 roku firma podzieliła się na Rolls-Royce plc, która zajmowała się przede wszystkim produkcją silników lotniczych i Rolls-Royce Motor Cars - od produkcji samochodów. Po fuzji z Vickers w 1980 roku przez długi czas korporacja prowadziła stosunkowo nudne życie, gdy na początku lat 90’ ruszył show na miarę pierwszej edycji Big Brothera. Firma zawiązała spółkę z BMW- chciała montować ich silniki do niektórych modeli. W 1998 zarówno BMW jak i Volkswagen zaczęli poważnie zastanawiać się nad zakupem Rolls-Royce’a i Bentley’a- ostatecznie aukcję wygrał ten drugi. Polacy potrafią kombinować, ale historia pokazuje, że Niemcy mogą nas kiedyś przebić. VW posiadł prawa m.in. do wulgarnego kształtu atrapy chłodnicy i emblematu „Spirit of Ecstasy", przypominającego postać skaczącą z dachu wieżowca. Wszystko byłoby „cacy" jak w programach Kasi Cichopek, gdyby praw do nazwy „Rolls-Royce" i oznaczenia „RR" nie kupiło BMW - od Rolls-Royce plc. VW zrozumiał, że posiadanie samej statuetki i grilla przypomina trzymanie w klatce martwego chomika, dlatego zajął się produkcją Bentley’a, a Rolls-Royce’a przekazał BMW w 2003 roku. Dzięki drobnemu nieporozumieniu obie marki nie wyglądają teraz jak jednojajowe bliźniaki i przyciągają różne osobistości, których łączy nadmiar gotówki. Klienci Bentley’a muszą jedynie zaakceptować elementy wnętrza pochodzące z aut VW.\nNa zlocie zdecydowanie przeważały starsze modele. Dosadnie mówiąc - współczesny był tylko Rolls-Royce Phantom, własność hotelu, oraz dwa Bentley’e Continental GT. Zapewne właściciele przerazili się dzieci, które stanowią zagrożenie dla lakieru, oraz gotówki, którą w czasie zlotu mogliby zarobić siedząc w swoich firmach. Jednak historię marki budują modele nie produkowane, a ich szczęśliwi nabywcy hojnie oddali swoje skarby na działanie czynników ludzkich. Polski klub był posiadaczem najstarszych modeli, ale w tym przypadku to zaleta. Model 20HP to rekordzista- pochodził z 1927 roku, co oznacza, że przeżył sporą ilość ludzi, którzy stąpali po Ziemi. Silnik miał 3.1l pojemności i 6 cylindrów. Moc? Tego sam Rolls-Royce nie wiedział, dlatego określał ją jako „wystarczającą". Odrobinę młodszy Phantom II skończył 76 lat.\nSame modele zachwycały. Na własnej skórze można było się przekonać czym jest jakość. Dźwignia hamulca ręcznego przypominała klamkę od drzwi do domu Zeusa, drewniane wstawki miały powierzchnię Alaski, a skórzana tapicerka wytrzymywała szuranie pośladkami przez kilkadziesiąt lat. Nawet kratki wentylacyjne wyglądały jak projekt Michała Anioła. Jednak podczas zlotu zwiedzający przede wszystkim mogli osobiście przekonać się, że motoryzacja zmienia się podobnie do pogody na równiku. Zaczynała od pudełkowatych kształtów stylizowanych na wojskowy hangar z czasów Drugiej Wojny Światowej. Konstrukcje były duże, zwaliste i podobne do siebie nawzajem jak słonie od tyłu. Twarde linie niespodziewanie przeszły w miękkie kształty, na których czele stał Silver Cloud. Jego uwydatnione błotniki przypominały biodra modelek z Yevs Saint Laurent i nawet dziś urzekają. W modelu o oznaczeniu III pojawił się widlasty, ośmiocylindrowy silnik o pojemności 6.2l. W latach 70’ królował Silver Shadow, na którego bazie powstało zmysłowe coupe i cabrio- Cornishe. Zawitała słynna jednostka 6.7l i choć brzmiała groźnie, to auto nie było sporo szybsze od przemieszczającego się pożaru w Australii. Silver Shadow zapoczątkował powrót kanciastych kształtów, których kwintesencją był Silver Spirit w latach 80’. Zwiększono w nim moc silnika, ale osiągi dalej były zagadką na miarę koloru skóry Marsjan.\nPo przejęciu firmy przez VW nadwozie zaokrągliło się, by ostatecznie pójść w dwóch różnych kierunkach we współczesnych modelach. Podobnie silniki- układ „V" w Rolls-Royce’ach i „W" w Bentley’ach podkreślają, że te samochody mają teraz ze sobą tyle wspólnego, co radość i kroplówka. Ceny? Wszystkie nowe modele są droższe niż jakakolwiek wycieczka w najbardziej zakopany zakątek Ziemi, za to miła niespodzianka czeka na aukcjach. Używanego Silver Shadow’a można kupić w cenie nowego Fiata Punto, a nowszego Silver Spur’a lub Silver Spirit’a- zamiast obecnej generacji Forda Focusa. Teraz każdy może sobie pozwolić na odrobinę luksusu w postaci własnego Rolls-Royce’a, jednak jedno jest pewne - w dalszym ciągu nie każdy go utrzyma.


you are fire starting in my heart.: Rozdział 33\n*** Oczami Susan***\nKto wymyślił budzik? Ugh...Przeciągnęłam się ziewając i z ledwością wstałam z cieplutkiego łóżeczka. Zaścieliłam je z miną wyrzuconego psa ze świadomością, że nie mogę sobie pospać jeszcze przez pół godzinki albo chociaż pieprzone 15 minut. Półprzytomna poczłapałam do łazienki i umyłam zęby i twarz. Następnie umyłam sobie włosy i zawinęłam je w ręcznik w tak zwany turban. Ubrałam się w zwykłe rurki i koszulę w kratę. Nałożyłam podkład i przypudrowałam twarz, a następnie ją wykonturowałam. Na rzęsy nałożyłam mascarę i podkreśliłam lekko swoje brwi. Rozczesałam mokre włosy i udałam się do kuchni żeby zrobić sobie śniadanie do szkoły i teraz coś na szybko zjeść. Po przyszykowaniu kanapek z serem i pomidorem do szkoły, zalałam czekoladowe kuleczki mlekiem i zjadłam ze smakiem. Swoje jeszcze wilgotne włosy postanowiłam wysuszyć. Spokojnie szłam do swojego pokoju, gdy nagle ze swojego pokoju wybiegła nie ogarnięta Abi. -Oooo ktoś tu chyba zaspał-zaśmiałam się.\n-A weź mnie nie wkurzaj nie zdarzę się ogarnąć-krzyknęła już z łazienki.\n-Spokojnie masz półgodziny.\n-Toś mnie pocieszyła, najgorsze jest to, że wczoraj nie zrobiłam sobie śniadania do szkoły.\n-Ejjj specjalnie to powiedziałaś, żebym tylko Tobie zrobiła.- założyłam ręce na piersiach chociaż moja przyjaciółka i tak tego nie widziała, ponieważ szykowała się w łazience. Usłyszałam tylko krótkiego buziaka kierowanego w moją stronę. Kiedy wysuszyłam włosy, postanowiłam zrobić brunetce jedzenie.\n-Abi pośpiesz się za 10 minut mamy autobus, pośpiesz się, zanim dojdziemy. Ubierając buty usłyszałam przyjaciółkę dyszącą obok mnie. -Nie mogę się doczekać,kiedy zrobimy sobie prawko-wzdechneła.\n-Oj ja też. Kanapki spakowałam ci już do torby. Chodź, nie chcę się spóźnić...\n*** Oczami Liam`a ***\nObudziłem się dość późno ze strasznym bólem głowy. Taa.. Kac morderca (…). Pierwsze co to wziąłem dwie aspiryny i udałem się do łazienki. Orzeźwiający prysznic dobrze mi zrobi, po wczorajszej nocy z Simonem przy dobrych trzech butelkach whisky... Jajecznica postawiła mnie na nogi, nie ma to jak dawka białka o południu! Dziś spotykam się z Susan. W sumie to tylko ja o tym wiem, ale trudno. Dowie się jak mnie zobaczy. Postanowiłem nie marnować czasu dopóki moja dziewczyna nie wróci ze szkoły i posprzątam w swoim samochodzie. Pierwszy raz od paru miesięcy posprzątam swoje auto. Śmieci uzbierałem dwa pełne worki. Liam co z ciebie za niechluj! Skarciłem się w myślach. Zostały mi jeszcze dwie godziny, więc postanowiłem zadzwonić do taty i po prostu porozmawiać...\nRozmowa z tatą była dość długo, w sumie to mógłbym się wybrać do nich. Ale mama powiedziała, żebym następnym razem przywiózł rudą, ale ona ma szkołę. Na szczęście ostatni rok, chociaż ruda coś wspominała, że chce iść na studia, ale mam nadzieje, że tu w Londynie. Inaczej zatęsknił bym się na śmierć..\nUbrany w czarne jeansy i również w czarny kolor bluzę z kapturem, wziąłem portfel i klucze z blatu kuchennego i ruszyłem do garażu. Wyciągnąłem swój wóz, a gdy garaż zamknął się do końca wyruszyłem...\n***Oczami Susan ***\nJedząc drugie śniadanie na stołówce śmiałam się praktycznie na cały korytarz z żartów David`a, oczywiście brunetka śmiała się ze mną, ale o pół tonu ciszej. Z daleka widziałam szkolne dziunie idące w kierunku naszego stolika. Oczywiście wiedziałam po co. Spóźniłyśmy się i nie było wolnych miejsc tylko te znienawidzone przez wszystkich. 'Miejsce' plastików. -Brown skończ ten irytujący śmiech i zabieraj dupę z mojego miejsce- powiedziała Jessica.\n-Powiedziała to osoba, która ma najbardziej irytujący śmiech w całej szkole- zaśmiał się David, a zaraz za nim ja przybijając mu piątkę.\n-Pfff-zarzuciła włosy-dobra zabieraj tą swoją gromadkę niedojebów i wynoś się- o nie. Nikt nie będzie obrażał moich przyjaciół. Ciśnienie mi podskoczyło, oj i to bardzo. Wstałam z miejsca patrząc na nią z obrzydzeniem.\n-Ta moja 'gromadka niedojebów'-naśladowałam jej piskliwy głos-nie jest pośmiewiskiem szkoły i nie bierze z ciebie i twoich koleżanek przykładu i nie puszcze się na prawo i lewo-powiedziałam wkurzona i usłyszałam głośne 'Uuu' wydobywające się z każdego ucznia przebywającego na stołówce.\n-Wypluj te słowa-powiedziała kierując na mnie palec wskazujący.\n-Ani mi się śni. Chyba, że prosto na Ciebie wtedy z miłą chęcią-uśmiechnęłam się nieszczerze, a ją zatkało bo otworzyła buzię, żeby coś powiedzieć,ale szybko ją zamknęła.\nWymijając mnie wyszła. Wszyscy słyszący tą akcję wstali i zaczęli mi klaskać, uśmiechnęłam się szerzej i usiadłam obok przyjaciółki.\n-Niezła byłaś-powiedziała Abi z uśmiechem-ja, bym nie umiała tak szybko ją zgasić, w ogóle nie umiem nikomu się odgryźć-posmutniała. --Nauczyłam się od Amy- powiedziałam, a David wraz z Abigail zaczęli się śmiać. Kiedy dzwonek zadzwonił, niechętnie ruszyliśmy na ostatnią już lekcję- Angielski. Uwielbiam czwartki za to, że mamy tylko 5 lekcji. I też, że potem jest piątunio. Jejciu muszę jeszcze prezent Zayn`owi wybrać. Ehhh. Chyba dziś po szkole wybiorę się na małe zakupki....\n-Ej Susan ten koleś, oparty na masce samochodu, do którego klei się ta dziwka Jessica to nie Liam-odezwała się brunetka, a mnie zamurowało\nPAYNO CHYBA SOBIE JAJA ROBISZ!\nSiedział do mnie tyłem, więc nie widział mojej zażenowanej miny, za to ona czarowała go. Śmiała się i kręciła swoje blond włosy wokół palca, kiedy mnie ujrzała uśmiechnęła się. Suka. Suka. Suka.\n-Ona to robi specjalnie co za suka-odezwała się przyjaciółka stojąc z takim samym wyrazem twarzy jak ja.\n-Zaraz jej przyłożę-powiedziałam podciągając rękawki od koszuli.\n-Przestań, nie warto. Tylko zastanawia mnie jedno, dlaczego Liam nią rozmawia przecież ona jest głupia.\n-Zaraz zrobię jej krzywdę. Ona go podrywa!\n-I nawet położyła rękę na jego ramieniu-powiedział Dave nie wiadomo skąd. Nie mylił się, położyła rękę, ale na szczęście Li szybko ją odtrącił i wtedy się odwrócił i ujrzał mnie. Uśmiechnął się szeroko i wstał kierując się do nas. -Cześć-przywitał się podając rękę David`owi, przytuleniem z Abi i ze mną buziakiem w policzek.\n-Właśnie poznałem twoją koleżankę-powiedział wskazując na blondynkę, która stałą obok niego.\n-Że co?!!! Kogo?-spytałam dławiąc się śliną ze śmiechu.\n-No Susan co ty?-spytała mnie „koleżanka” i objęła ręką.\n-Pojebało cię kurwa?-odepchnęłam ją wkurzona-Nigdy nie będę zadawać się z puszczalską.\n-A ta twoja przyjaciółeczka co w barze pracuje to myślisz, że kim jest-kiedy te słowa trafiły do moich uszu, z całej mojej siły walnęłam ją w twarz z otwartej ręki. Ona złapała się za cały czerwony polik i wytrzeszczyła oczy.\n-Jeszcze jeszcze raz usłyszę jak wyzywasz moją przyjaciółkę to możesz się przywitać z moim prawym sierpowym-powiedziałam uśmiechając się-\n-Teraz już możemy iść-powiedziałam do Abigail, która równie jak ja była wkurwiona. Brunetka podeszła do Jessici i naśladując mnie, uderzyła ją w drugi policzek.\n-A to ode mnie za Amy-powiedziała i podeszła do mnie.\n-Jezu nie wiedziałam, że dziewczyny mogą tak mocno bić, Chyba nie chcę się\nwam narażać-zaśmiał się Liam...\nBrunet odwiózł nas pod dom. Podczas podroży wozem Payne ustaliliśmy, że wysiądę i tylko zaniosę plecak do mieszkania i pojedziemy z Liam`em na zakupy. I tak zrobiłam.\n-To gdzie jedziemy? Co chcesz konkretnie kupić?-spytał mnie chłopak i położył rękę na moim kolanie.\n-Chciałam wybrać prezent dla Za..-szybko się poostrzyłam od powiedzenia do końca imienia szefa Amy, bo chłopacy nie zbyt się lubią i Liam pewnie nie pozwolił by mi iść-Zac`a, robi imprezę urodzinową w sobotę, na którą jesteśmy zaproszone-skłamałam, musiałam skłamać, chociaż źle się z tym czułam, ale chciałam iść na imprezę karnawałową.\n- A kto to ten Zac?-spytał Liam i uniósł jedną brew do góry.\n-Bliski kolega Abi, nawet bardzo bliski-powiedziałam zgodnie z prawdą, ponieważ przecież chodziło o Zayn`a, a widać że tą dwójkę ciągnie do siebie.\n-Aha. Wiesz w sumie to na sobotę umówiłem się z Simon`em i Davidem na piwo. Taki wieczór chłopski. Wiesz piwo i niezdrowe żarcie-zaśmiał się brunet.\n-Taaaa-odpowiedziałam-Ale pomożesz mi z prezentem?-spytałam.\n-Oczywiście tylko musisz mi powiedzieć co go interesuje może piłka nożna?\n-Nie w sumie to pracuje za biurkiem, a no i uwielbia samochody-odpowiedziałam.\n-Dobra rozejrzymy się i na pewno uda nam się coś kupić-odpowiedział, a ja dałam mu buziaka w policzek, na co chłopak się uśmiechnął....\nPo trzech godzinach szukania, byliśmy już zmęczeni. Oczywiście nie to, że nic sobie nie kupiłam. Liam chodził z dwoma torbami pełnymi jedzenia. Trzecią niosłam ja z pięknym turkusowym sweterkiem.\n-Li nie mam już siły-powiedziałam zmęczona-wracajmy najwyżej jutro jeszcze poszukam.\n-No mi też już się nie chcę, ale czekaj to ostatnia alejka tego sklepu, jeżeli niczego nie znajdziemy to wracamy, ok?-spytał skradając mi buziaka.\nNa szczęście, że Payne miał tak dobry pomysł, żeby iść do tej ostatniej alejki.\nZaleźliśmy myszkę do komputera w kształcie samochodu!\n-Bierzemy ją-powiedziałam uradowana-Dziękuje, że wspomniałeś mi o tej alejce-uściskałam Liam`a z radości-Mam nadzieje, że Zac`owi się spodoba-o mały włos bym wpadła, już chciałam powiedzieć Zayn`owi.\n-Ja też-dopowiedział chłopak i ruszyliśmy do kasy...\nSiedząc na kanapie w salonie we trójkę ( bez Amy, która postanowiła w końcu\nodwiedzić pracę) i kłóciliśmy się o to jaki film wybrać. Li chciał film akcji, Abi\nchciała jakąś komedie, a mi w sumie było wszystko obojętne.\n-Ustalajcie sobie, mi to obojętne. Pójdę zrobić popcorn i coś do picia-\npowiedziałam wstając z kanapy.\n-Weź piwo-kiedy usłyszałam to z ust mojej cichej współlokatorki te słowy to\n-O jezu. Nie wierze, że to powiedziałaś-parsknęłam śmiechem razem z brunetem.\n-No co?-spytała oburzona.\n-No nie wiem, może po prostu nigdy nie piłaś, gdy na następny dzień mieliśmy iść do szkoły.\n-E tam. Właśnie się zastanawiałam czy iść, nie mam jeszcze prezentu-zatrzymała się na chwile patrząc wprost na mnie-no wiesz na sobotę.\n-Dla Zac`a tak?-spytał Li, a przyjaciółka spojrzała na mnie dziwnym wzrokiem, ale po chwili zrozumiała i uśmiechnęła się.\n-Tak, właśnie dla niego.\n-Ja dziś pomogłem Susan i w sumie sam mi się podoba ten prezent-wstawiając\npopcorn do mikrofali usłyszałam  o czym rozmawiają.\n-Zapamiętam-krzyknęłam i po chwili usłyszałam śmiech dochodzący z  płuc\nobydwojga. Kiedy wróciłam z dwoma pełnymi miskami popcornu, film był już\nwłączony. Usiadłam między chłopakiem, a przyjaciółką i zaczęliśmy oglądać...\n-Świetny film-powiedziała Abigail, gdy na ekranie telewizora pojawiły się końcowe napisy.\n- Zgadzam się-powiedzieliśmy równocześnie z Liam`em.\n-Dobra ja już będę się zbierał, jest kwadrans przed północą-powiedział chłopak, ja zrobiłam smutną buźkę.\n-Dobra to ja idę się szybko wykąpać. Pa Liam-powiedziała i pożegnała się z\nPayne przytuleniem. Posprzątaliśmy po sobie i naczynia zanieśliśmy do kuchni.\nBrązowooki wziął mnie za rękę i namiętnie pocałował.\n-Muszę już iść naprawdę. Widzę, że jesteś zmęczona-powiedział troskliwie\ngłaskając mnie po ramieniu.\n-No dobrze. To paaa-pocałowaliśmy się ostatni raz i chłopak wyszedł.\n.Kiedy  pozmywałam brudne naczynia, usłyszałam jak Abi wyszła ze swojej łazienki, więc chyba też powinnam się umyć. Dlatego biorąc piżamę udałam się do własnej łazienki łazienki. Na szczęście mamy je oddzielnie.  Po długiej odprężającej kąpieli, opadłam na łóżko natychmiastową zasypiając....\nCześć i czołem w drugiej części!!!\nJak wam się spodobał rozdział? Mam nadzieje, że jakoś wyszedł :D\nDziękujemy za komentarze no i za nabicie tylko wyświetleń.\nCóż... Nie przedłużając.\nDo następnego misiaki! :*\nAutor: IDA. o 11:11\nEdyta Swiderska 8 maja 2015 11:14\nJak zwykle fajny :D jeju już nie mogę się doczekać tej imprezy urodzinowej Zayna. Czekam na next ♡\nKsiężniczka Własnej Bajki 9 maja 2015 02:35\nCzekam na jump-reze jak to mowi moja ciocia z zagranicy 😂😂


Na co zwrócić uwagę wybierając oświetlenie do jadalni? - Wojewódzki Sztab Wojskowy w Gdańsku\nPosted on 23 stycznia 2018 24 stycznia 2018 przez Wiktor Ratajczak\nJeszcze niedawno oświetlenie jarzeniowe było bardzo popularne. Potem pojawiły się żarówki energooszczędne, a dzisiaj częściej do swojego domu wybieramy ledy. Mają one swoich wielu zwolenników i zdobywają coraz większą popularność. Zapewniają one oszczędności, ale także pozwalają na rozmaite aranżacje w naszym domu.\nProjektując i remontując każde pomieszczenie musimy również pomyśleć o lampach. To one wypełniają nasze pokoje i pozwalają przemieszczać się, gdy za oknem jest ciemno. Wybór ich wcale nie jest taki łatwy. Do nowoczesnej aranżacji na pewno nie pasuje secesyjne i eleganckie oświetlenie do jadalni czy salonu. Jednak doskonale wpasuje się on w klimat i styl kamienicy na starówce w Bydgoszczy. Podkreśli jej klimat i nada stylu. Jednak wybierając eleganckie oświetlenie do jadalni, musimy zwrócić uwagę na kilka kwestii. Po pierwsze, czy wybrana lampa będzie jedyna w pomieszczeniu i ma rozjaśnić całą powierzchnie? Jeżeli tak, to należy zwrócić uwagę na maksymalną moc żarówek, jakie możemy wkręcić do lampy. Dzięki temu unikniemy błędu i zakupu słabego oświetlenia. Inaczej wygląda sprawa, jeżeli nie ma być to jedyne światło w pomieszczeniu. W jadalni do eleganckiej lampy wiszącej możemy dodać kinkiety na ścianę albo oświetlenie stojące. Ciepłe światło idealnie wpasuje się w jadalni i kuchni. Na to także trzeba zwrócić uwagę, przy zakupie lamp i żarówek.\nSam zakup lampy jest łatwy. Na rynku jest spory wybór eleganckiego oświetlenia do wielu pomieszczeń. Pamiętajcie jednak, że światło ma być dla nas bezpieczne i pozytywnie wpływać na samopoczucie. Nie należy także zbyt oświetlać pokoju, bo to szkodzi naszym oczom i zdrowiu. Ważny jest umiar oraz dopasowanie barwy światła do pomieszczenia.\n← „Porównanie gotowych szaf z tymi na wymiar”\n„Chodnik wizytówką miasta” →