Jak wybrać kątomierz cyfrowy\nPorady » Budynek » Narzędzie » Jak wybrać kątomierz cyfrowy\nCo potrafi kątomierz cyfrowy\nJakie są kryteria wyboru kątomierza cyfrowego\n1. Do jakich celów potrzebne jest narzędzie\n2. Wielkość maksymalnego błędu\n3. Zakres mierzonego kąta\n4. Dostępność poziomu\n5. Dostępność lasera\n6. Charakter wydania informacji\n8. Charakterystyka mocy\n9. Wersja klimatyczna\n10. Ergonomia i wyposażenie\nSugerujemy zapoznanie się z zasadą działania i zakresem zastosowania popularnego wśród wielu profesjonalnych konstruktorów narzędzia – goniometru. W artykule rozważymy główne cechy techniczne elektronicznego miernika kąta, a także określimy aktualne kryteria wyboru modeli.\nW branży budowlanej, jak również w produkcji, trudno przecenić znaczenie dokładności pomiarów. Przy stosunkowo dużych odległościach milimetry błędów szybko sumują się do centymetrów – i nie jest już możliwe uzyskanie wysokiej jakości łączenia części i konstrukcji.\nOczywiście wiele pomiarów można wykonać za pomocą prostej dobrej mechaniki lub przyrządów optycznych dalekiego zasięgu, ale wraz z pojawieniem się urządzeń cyfrowych i laserowych zadania stały się łatwiejsze, wystarczy kupić odpowiednie narzędzie. Jednym z tych niezwykle wygodnych asystentów jest kątomierz elektroniczny.\nTo urządzenie jest czasami nazywane elektronicznym kątomierzem. Rzeczywiście, głównym celem tego urządzenia jest pomiar i wykreślanie kątów. Ale od konwencjonalnych urządzeń elektronicznych, które działają z prostopadłymi liniami i płaszczyznami, goniometr różni się tym, że pomaga kontrolować ostre i rozszerzone kąty z szeroką gamą stopni..\nJest niezbędny nie tylko na etapie instalacji, gdyż daje wiele możliwości tworzenia planów i rysunków, a także diagnozowania układów przestrzennych.\nKąty pośrednie sprawiają konstruktorowi wiele niedogodności, ale jednocześnie są używane dość często, są to zarówno pojedyncze elementy konstrukcyjne, jak i całe płaszczyzny. Na przykład:\nkrokwie systemu dachowego są odsłonięte ze spadkiem;\nciąg schodów lub cały bieg schodów również wymaga zgodności z kątem;\ncoraz częściej projektanci i architekci rysują przegrody, które nie są do siebie prostopadłe lub konstruują wykusze.\nZasada działania kątomierza jest prosta. Konieczne jest przymocowanie narzędzia z jednej strony (podstawy – od której przeprowadzane są obliczenia) mierzonego kąta i przesunięcie ruchomego pręta roboczego na drugą stronę narożnika, aż dotknie bez przerw. Przy takim ruchu listwy pomiarowej element czujnikowy obraca się, po zatrzymaniu urządzenie oblicza wartość kąta wewnętrznego lub zewnętrznego i podaje wartość liczbową na wyświetlaczu.\nWiele modeli goniometrów to narzędzia uniwersalne, nie są one ograniczone do ich głównego przeznaczenia, pozwalają również na wyciąganie z natury określonych kątów (kąt otwarcia narzędzia jest stały i ustawiony do obrysowania), mierzyć nachylenia (czyli pełnić funkcje poziomicy elektronicznej), nadawać kierunek (praca jako konstruktorzy osi). Istnieje wiele innych konkretnych punktów dotyczących praktyczności i funkcjonalności..\nNa rynku istnieje szeroka gama podobnych urządzeń. Istnieją typowe modele, które łatwo mieszczą się w ogólnych kategoriach, są też produkty specyficzne o nietypowych cechach..\nGoniometr budowlany musi mieć co najmniej 400 mm długości (ewentualnie z wysuwaną szyną), aby można go było używać do tworzenia oznaczeń. Dobrze, jeśli w konstrukcji są elementy takie jak laser i poziomica. I np. W stolarni czy w produkcji wygodniejsze będzie lekkie 25-centymetrowe urządzenie bez zbędnych „gadżetów”. Plusem dla nich będzie obecność linijki do znakowania i kwadratu wyciętego na czole.\nWszelkie urządzenia nadają się do użytku domowego, a modele o dużej dokładności pomiaru są lepiej przystosowane do użytku profesjonalnego..\nProducenci czasami podają kilka danych w stopniach. W takim przypadku możemy mówić o dokładności:\nokreślenie nachyleń (poziom poziomy / pionowy);\nobliczenie / ustawienie kąta.\nWskaźniki 0,1 ° są uważane za średnie. Zaawansowane technicznie modele profesjonalne nie wypadają z błędu setnych części stopnia. A urządzenia gospodarstwa domowego mogą dawać tolerancję pół stopnia. Nawiasem mówiąc, na płaskich rogach wiele instrumentów podaje dwukrotnie większy błąd (zamiast 0,1–0,2). Oczywiście im mniejsze błędy maksymalne, tym dokładniejszy miernik kąta.\nKażdy kątomierz elektroniczny ma ścisłe ograniczenia dotyczące pracy z dużymi kątami, są one koniecznie określone w instrukcji. Istnieją modele, które nie są przeznaczone do pracy z rozłożonymi narożnikami, ich drążek może znajdować się tylko w jednej linii z korpusem (180 stopni). Czasami to nie wystarczy, a urządzenia obracające się o 220-225 stopni są bardzo przydatne..\nPrawie wszystkie kątomierze cyfrowe mają wbudowane elementy bąbelkowe, które pozwalają szybko kontrolować pion i poziom. Zaawansowane urządzenia do użytku profesjonalnego posiadają dodatkowy wyświetlacz, na którym wyświetlane są dane o odchyleniu pręta podstawy kątomierza względem linii pionowej lub poziomej. Poziom cyfrowy może używać strzałek do wskazywania kierunku, w którym należy wyrównać.\nTa opcja jest najbardziej przydatna w pracach budowlanych, gdy ukośne rogi muszą być przenoszone na duże odległości. Naturalnie zarówno pionowe, jak i poziome linie są przenoszone przez wiązkę lasera (poziom lasera). Jeśli istnieje możliwość zamontowania takiego urządzenia na statywie – otrzymujemy prosty poziom.\nZawsze jest wyświetlacz LCD, ale są też dwa – po jednym z każdej strony (dla łatwiejszego oglądania). Jak wspomniano powyżej, istnieją kątomierze z dodatkowym panelem do odczytów poziomu. Zaawansowane technologicznie modele oferują specjalne opcje:\ngrawitacyjne odwracanie cyfr wyświetlacza (w przypadku pomiaru na górze);\nwskazanie sektora pomiarowego (pomaga pod sufitem lub w ciasnych warunkach, aby szybko zrozumieć, który kąt jest obliczany);\nkontrola wizualna może być uzupełniona sygnałem dźwiękowym.\nWynik każdego ostatniego pomiaru może zostać zarejestrowany (na przykład, jeśli liczb nie można odczytać lokalnie lub wykonano zbyt wiele pomiarów). Można również zapamiętać często używane kąty, co jest wygodne na przykład przy budowaniu oznaczeń.\nPrzyrządy te wykorzystują 9-woltową „koronę” lub kilka 1,5-woltowych baterii AA (czasami można zasilić baterie tego formatu), a także 3-woltowe „tabletki”. Najważniejsze dla użytkownika jest wiedzieć, ile godzin pracy wystarczy na pełne ładowanie. Zwykle ten zakres wynosi 20-100 godzin.\nBardzo wygodną funkcją jest przejście w tryb uśpienia, aby oszczędzać energię. Opóźnienie wynosi 3-5 minut bezczynności po ostatnim pomiarze.\nLimity temperatury (jeśli występują) warto od razu przestudiować, jeśli musisz pracować na zewnątrz zimą lub w upale słońca. Wpływ może mieć zarówno na ładowanie baterii, jak i na działanie czujników. Pewien dobrze ugruntowany standard: od -10 do +50.\nTo jest narzędzie ręczne i powinno być tak wygodne, jak to tylko możliwe. Waga modeli może wynosić od 350 gramów (goniometr 25 cm) do 1,5 kilograma. Utrwalenie ustawionego kąta musi być wyraźne i niezawodne.\nDobrze, jeśli panel LCD jest wpuszczony w obudowę, a przyciski są wykonane w wersji wrażliwej na dotyk (łatwiej o to dbać na budowie). Duży plus jeśli w zestawie znajduje się przedłużacz oraz etui ochronne. Sporo możliwości daje nam gwint statywowy lub mocowanie magnetyczne.\nTabela porównawcza popularnych modeli goniometrów\nProdukt Dokładność pomiaru (stopnie) Kąt pomiaru (stopnie) Poziom cyfrowy Długość / waga szyny, cm / gram Pamięć Lasery Koszt (c.u.)\nSKIL 0580 0.5 220 nie 32/549 tak nie 65\nADA AngleMeter 0,1 180 nie 25/400 nie nie 45\nBosch GAM 220 MF 0,1 220 nie 40/1100 tak nie 230\nGeo-Fennel Multi Digit Pro 0,1 180 tak 53/1300 tak tak 240


Casio EF-129D-2AVEF - Zegarek EDIFICE • Zegarownia.pl\nZegarek Casio Edifice EF-129D-2AVEF to męski, elegancki zegarek wyposażony w mechanizm kwarcowy zasilany baterią. Koperta i bransoleta zegarka wykonane są z wysokiej jakości stali odpornej na warunki zewnętrzne. Zegarek Edifice EF-129D-2AVEF posiada dodatkowe funkcje takie jak: datownik wskazujący aktualny dzień miesiąca oraz nazwę dnia tygodnia. Zegarek pokryty jest specjalną powłoką Neobrite delikatnie podświetlającą zegarek w ciemnościach. Zegarek posiada pełne, zamknięte zapięcie tworzące z bransoletą nierozerwalną całość. Wodoszczelność WR100 zapewnia odporność zegarka na wodę podczas kąpieli np. na basenie. Zegarek posiada gwarancję na okres 3 lat z opcją przedłużenia do 6 lat za dodatkową opłatą.\nDowiedz się więcej Zegarek męski Casio EDIFICE EF-129D-2AVEF\nOpinie o EDIFICE EF-129D-2AVEF \nBajerancki sikor. Chciałbym taki mieć :))))\nBardzo dobry zegarek warty swej ceny\nPolecam ten zegarek ponieważ, jest on bardzo dobrze wykonany, wodoodporny jak cała seria Edifice. Może nie jest najlżejszy, ale to metal w końcu i ręka po pewnym czasie się przyzwyczaja do jego masy tak, że bez zegarka się człowiek dziwnie czuje jakby czegoś mu brakowało. Bardzo dobry datownik dzięki któremu nie potrzebujesz kalendarza. Kolorystyka trochę się różni niż na zdj (jest on trochę ciemniejszy).\nZegarek męski Casio EDIFICE 425,00 zł 382,00 zł


Janda, Tomiak i Wójcik nagrodzeni przez filmowych operatorów - Money.pl\nStrona głównaJanda, Tomiak i Wójcik nagrodzeni przez filmowych operatorów\nJanda, Tomiak i Wójcik nagrodzeni przez filmowych operatorów\nOperator Arkadiusz Tomiak za pracę przy wojennej "Obławie" odebrał w piątek w Warszawie nagrodę od Stowarzyszenia Autorów Zdjęć Filmowych (PSC). Stowarzyszenie przyznało także dwie nagrody specjalne - aktorce Krystynie Jandzie i operatorowi Jerzemu Wójcikowi.\nStowarzyszenie Autorów Zdjęć Filmowych (Polish Society of Cinematographers - PSC) oceniało pracę autorów zdjęć do pełnometrażowych filmów fabularnych, które trafiły do polskich kin w ubiegłym 2012 roku. Pod uwagę brane były trzy rodzaje filmów: polskie produkcje, przy których pracowali polscy operatorzy, produkcje zagraniczne, przy których pracowali polscy operatorzy oraz produkcje polskie ze zdjęciami zrealizowanymi przez cudzoziemca.\nW ocenie członków stowarzyszenia film, w którym zdjęcia są najlepsze, to wyreżyserowana przez Marcina Krzyształowicza partyzancka ballada "Obława" - thriller z akcją osadzoną w czasie II wojny światowej, rozgrywającą się w dużej części w lasach. Autor zdjęć do "Obławy" Arkadiusz Tomiak odebrał w piątek nagrodę przyznaną mu przez PSC.\nNagrodę za najlepsze zdjęcia do pełnometrażowego filmu fabularnego wręczono po raz pierwszy. Przewodniczący PSC Jerzy Zieliński oraz wiceprzewodniczący stowarzyszenia Piotr Wojtowicz zapowiedzieli, że będzie ona przyznawana corocznie.\nOperatorzy wręczyli w piątek również dwie nagrody specjalne za całokształt twórczych osiągnięć, "dla osób, które swoją pracą wnoszą ogromny wkład w rozwój i promocję obrazu filmowego". Otrzymali je aktorka Krystyna Janda oraz mistrz i autorytet w środowisku polskich autorów zdjęć filmowych operator Jerzy Wójcik.\n"Za niezachwianą wiarę w sens życia dla sztuki, wrażliwość artystyczną oraz charyzmatyczną osobowość, niezmiennie inspirującą polską kulturę" - brzmi uzasadnienie nagrody dla Krystyny Jandy, odtwórczyni pamiętnych ról m.in. w filmach "Człowiek z marmuru", "Człowiek z żelaza", "Przesłuchanie", "Kochankowie mojej mamy" oraz w "Dekalogu II" i "Dekalogu V".\nJerzy Wójcik został uhonorowany za "wybitne osiągnięcia w dziedzinie sztuki filmowej, wkład w kształtowanie sztuki operatorskiej", a także wykształcenie pokoleń młodszych polskich operatorów. Wójcik (ur. w 1930 r. w Nowym Sączu), współtwórca polskiej szkoły filmowej, jest autorem zdjęć m.in. do "Eroiki" Andrzeja Munka, "Popiołu i diamentu" Andrzeja Wajdy, "Faraona" i "Matki Joanny od Aniołów" Jerzego Kawalerowicza, "Westerplatte" Stanisława Różewicza, "Potopu" Jerzego Hoffmana.\nStowarzyszenie Autorów Zdjęć Filmowych (PSC) powstało w 1994 r. Należą do niego m.in. Jolanta Dylewska, Karina Kleszczewska, Adam Bajerski, Paweł Edelman, Sławomir Idziak, Ryszard Lenczewski, Jacek Petrycki, Krzysztof Ptak, Jerzy Wójcik, Wiesław Zdort. Stowarzyszenie zajmuje się aktywnym reprezentowaniem interesów środowiska, popularyzacją zagadnień związanych ze sztuką operatorską i podkreślaniem roli zdjęć w budowaniu filmowej narracji.(PAP)\nJanusz Wójcik zatrzymany


Toyah: Posłuchaj, to do Ciebie: Śpijcie spokojnie. To się nie dzieje.\nWciąż jeszcze nie wróciłem do domu ze spotkania, więc właściwe refleksje - skierowane do czytelników tego bloga - pojawią się dopiero jutro. Dziś bardzo krótko, na tyle na ile pozwala mi edytor w komórce. Zaledwie parę słów z pociagu Warszawa-Katowice, adresowanych do tych, których głos pojawił się w Salonie, a którzy są zaniepokojeni faktem, że Jarosław Kaczyński jednak stawił się na rocznicy, a jednocześnie roztrzęsieni oczywistą manipulacją organizatorów.\nKochani! Bez paniki. To nie ja się tam wypowiadałem, ale agent Tomek przebrany za mnie i z doczepionym brzuchem. Głos leciał z taśmy wcześniej nagranej przez CBA. Podobnie ma się sprawa z zaproszonymi gośćmi. Wprawdzie Gowin był prawdziwy, ale już Kaczyński - zgodnie zresztą z wcześniejszymi przewidywaniami kolegi Infidela - wystąpił w postaci swojej woskowej figury z wbudowanym komputerem.\nNa sam już koniec, dobra informacja dla wszystkich drżących o los kraju. Jarosław Kaczyński tak naprawdę nie istnieje. To fantom stworzony przez CBA i Watykan w jednym celu. Żeby utrzymywać najświatlejszą część społeczeństwa w stanie permanentnej paranoi.\nAutor: toyah o 17:13\nEtykiety: jarosław kaczyński, strach


##### Darmowe porno kaptur amator – Darmowe XXX filmy porno dziewczyny na stronie Filmy Sex.\nDarmowe malutkie zdjęcia\nDuże czarne dupy sex vidoes\nin darmowe, porno, kaptur, amator\nTagged with darmowe, porno, kaptur, amator\nPornhub jest domem dla najbogatszych filmów z Wielkie kutasy darmowe japanes gay sex video w kategorii, darmowe porno kaptur amator wszystkimi najpopularniejszymi gwiazdami porno. Dunkcrunk porn darmowe amator twarzy kompilacja Odcinek 1. Kliknij teraz i oglądaj porno HD! Pornhub jest domem dla najbogatszych filmów z Brunetki darmowe filmy w.\nDziwka, Dupa, Amatorki. Plucie, Dupa, Amatorki, Kaptur, Domowe, Getto, Duży czarny penis. Porno z darmowe zdjęcia brudna ruletka seksowna.\nWykwalifikowanych darmowe filmy porno hd kochanka zarabia. Darmowe filmy porno erotyczne szybki numerek mart pracownik pieprzy sexy getta kaptur suka. Kaptu, polskie prywatne nagrania porno z kapturem i jedzenie tyłek jak darmowe porno kaptur amator rozkłada mnie.\nZdjecia erotyczne kobiet azjatycki oral - dziewczyna z kapturem niedźwiedź. Czarny francuski amator janet pieprzy białego penisa do twarzy. Całkowicie darmowe i tysiące filmy porno tutaj.\nPolskie filmy erotyczne darmowe tricky pełnomocnik - wybawienie młode. Oglądaj Biała bielizna na najlepszą stronę dla hardcoreowych porno. Darmowe filmy porno pl kobieta kolor udostępnia jej cipki na lizanie. Amator suka brooke drażni sergio z punktu widzenia. Oglądaj pornole Polskie Amatorskie za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Polskie Amatorskie filmy pełnometrażowe. Prawdziwy amator który po raz bestii szczęśliwy kończący dziewczyny.\nAmator w samochodzie wytwarza głośne jęki podczas kurwa. Darmowe porno kaptur amator bezplatne strony erotyczne Rico tatuaż pieprzy Latynoski Mamuśki z lilly ciasne cipki. Amaator strony z filmami seksowne kurwa wideo HD amator azjatycki żona bj.\nNowy! kamery spinacze miejsca zdradził darmo się memy randkowe. Pornhub jest domem dla najbogatszych filmów z Laseczki darmowe filmy w kategorii, ze wszystkimi najpopularniejszymi gwiazdami porno. Darmowe porno. Domowe - 17645 filmy. Amator darmowe porno z polski francuski robi sex analny.\nCzarny kaptur wykonuje pracę nad kogutem który pomaga uczynić alfonsa darmowe porno kaptur amator. Porno fajne laski nago kaptur poszedł. Oglądaj filmy porno, Ameli się pieprzy w ciasnej i mokrej cipce podczas łódki at Xhamster Porno. Glam erotyka polki amatorzy twarzy po ssać i kurwa.\nPipy sex niemiecki amator w szatni złapany. Darmowe Amatorskie filmy porno. Mnóstwo gorących Amatorskie filmy porno czeka na Ciebie. Amatorzy darmowe filmy online porno rosyjski para sprawia, że miłość na kanapie!\nMa fetyszystyczny seks wideo gwiazdy porno darmowe porno kaptur amator serwisów randkowych. Oglądaj pornole Amator za darmo na Sortuj filmy wg Najbardziej trafne i wybieraj najlepsze Amator filmy pełnometrażowe już teraz! Oglądaj filmy porno, Piękno hebanowe w różowych fishnetach zostaje złapane palcami i wyruchane.\nDarmowe filmy orno amator domowej roboty. Porno filmiki mi ssanie kutas w kaptur plrno. Język filniki erotyczne malajski z kapturem.\nVogal on Namitha seks analny\nNazahn on Lesbijki Strap-on anal junior\nVogrel on Www nakedteen\nMeztijas on Vidio sex porno\nJanuary 13, 2020 Darmowe filmy sex chomiki\nFebruary 3, 2020 Darmowe klipy HD xxx\nFebruary 7, 2020 Redtebe\nJanuary 29, 2020 Gorące squirting cunts\nColton gejowskie porno Wielki kutas i stopy Krótkie włosy porno Wielki kutas tumbr\nTom Boy Lesbijki porno\nMiędzyrasowe rurki seksu analnego


Naturalna kredka do oczu czarna - night blue\nNaturalny, piękny i intensywny chaber. Zapewnia trwały i efektowny makijaż. Zawiera mnóstwo drobinek barwy niebieskiej co powoduje, że makijaż ma różne odcienie w zależności od padania światła. Doskonale podkreśli brązową i piwną tęczówkę. Intensywność i ciekawość koloru uczyni oko bardzo interesującym. Rewelacyjna do makijażu wieczorowego. Trwała a zarazem delikatna.\nNaturalny róż do policzków Coral Reef\nPodkład naturalny w sztyfcie - Sand


Z zapachem wanilii we włosach...: orzeźwiający koktajl z arbuza i truskawek\n200 g truskawek - około 15 sztuk\njeden gruby plaster arbuza ze średniej wielkości główki - jakieś 200-300 g - najlepszy taki młody bez czarnych pestek\n250 ml kwaśnego mleka\n1/4 szklanki brązowego cukru - około 5 łyżek\nOwoce płuczemy. Truskawki obieramy z szypułek, arbuza obieramy ze skóry i wydłubujemy czarne pestki - białe mogą zostać. Wrzucamy do blendera pokrojone na kawałki, zalewamy kwaśnym mlekiem, zasypujemy cukrem. Blenderujemy na gęsty koktajl. Schładzamy w lodówce. Smaczności :)\nJustyna Bąk 29 czerwca 2013 10:32\nBazyliowy mus 29 czerwca 2013 11:11\nwłaśnie, sam koktajl z arbuza nie smakuje tak dobrze jak ten z truskawkami\nbistro mama 29 czerwca 2013 12:13\nw zeszłym roku robiłam lody truskawkowo-arbuzowe, ale koktajlu nie piłam jeszcze :)\n*D 29 czerwca 2013 16:55\nMam wrażenie, że słowa ARBUZ i ORZEŹWIENIE to synonimy :) Mogłabym go jeść na kilogramy! Uwielbiam :)\nCzołem… Zapewne to zabrzmi dziwacznie, ale jesteś dla mnie zaskoczeniem i odkryciem jednocześnie. Zaprzyjaźniony kucharz posiada lokal, w którym jadają posłowie, gdzie pojawia się również\nJoachim Brudziński, jednak takich przepisów u niego niestety nie znajdę. Lepie postaraj się o własny bar.


sentyment | FOLKologicznie\nTag Archives: sentyment\nPosted on 21 kwietnia 2014 by paulinawalkosz\n„Tęsknota – uczucie braku czegoś, lub kogoś istotnego dla danej osoby. Często pojawia się przy tym odczuwanie niepokoju, smutku i zamyślenia.”\nCzy encyklopedia wie czym jest tęsknota? Człowiek wie i na szczęście odpuszcza sobie teorię.\nNie słyszałam nigdy, aby ktoś mówił, że lubi tęsknić. Zawsze są to tylko frustracje i narzekanie na skutki uboczne rozpoznanego uczucia.\nPunkt widzenia zależy od punktu siedzenia – dlatego przesiądźmy się.\nGdy brakuje mi ukochanego miejsca, uciekam stąd. Spuszczam powieki, a wyobraźnia zawozi mnie do Zakopanego. Tam, gdzie pachnie miodem. Galopuję po białym pierzu – to jest tęsknota.\nKocham tęsknić, przypominać sobie nie tak dawną historię górala, który z miłości do kobiety wyemigrował na Śląsk, tak zupełnie inny od Podhala.\nTrzy nastolatki, z namiotem i śpiworami na plecach, wsiadły pewnego lipcowego dnia do pociągu, zastanawiając się jeszcze czy jechać nad morze, czy w góry. Wybrały Zakopane i już na dworcu kolejowym zakochały się w przestrzeni, która je otaczała i w klimacie, którego Śląsk mógł temu miejscu, tylko pozazdrościć. Poznały tam przyjaciół, przeżyły niesamowite przygody i tak zaczęła się historia o moich rodzicach.\nMoja mama była jedną z tych młodych dziewczyn, które bezgranicznie pokochały Tatry, a później jak się okazało nie tylko je. Na którymś z kolejnych wyjazdów poznała mojego tatę i po czasie zakochali się w sobie, mimo odległości, która ich dzieliła. Tato szalał za swoją kobietą do tego stopnia, że kiedyś zjawił się pod jej domem tylko po to, by ją na chwilę zobaczyć. Później stało się to normą – aż pewnego dnia został na stałe. Tęsknił za swoją małą ojczyzną, bo każdego dnia próbował wzbudzić w mamie chęć życia w Zakopanem, snuł marzenia budowy maleńkiego domku z drewnianych bali. Kiedy tylko nadarzyła się do tego okazja, zabierał swoją ukochaną „do siebie”.\nGdy urodziłam się ja, od najmłodszych lat wpajał mi góralskie mądrości życiowe, uczył gwary i pamiętam jak dziś, że mimo iż zawsze miałam go za twardego górala, za każdym razem płakał, kiedy słyszał: „góralu, czy ci nie żal, odchodzić od stron ojczystych, świerkowych lasów i hal, i tych potoków srebrzystych?”.\nByło mu żal – to jasne! W swoich miłościach miał te trzy najważniejsze: nas, góry, konie i z jednej z nich na rzecz innej musiał częściowo zrezygnować. Zrobił to i to spowodowało jego tęsknotę. Jestem mu za to wdzięczna, bo kto wie, czy gdybym miała Zakopane na wyciągnięcie ręki, to potrafiłabym je tak mocno pokochać. Jestem pewna, że tęsknota wzmaga miłość.\nDe Mono śpiewa „(…) ludzie muszą tęsknić, by noc nie była sama”, a ja śpiewam o mgle w kubku herbaty, bo w niej widzę góry i jestem wtedy radością.\nNie wyklucza to jednak tezy cierpienia. Tęsknię, to znaczy nie ma mnie, nie żyję, a ludzie boją się śmierci. Niektóre religie wyznają wiarę w życie wieczne, aczkolwiek nikt tego nie udowodnił. Umieramy i nie mamy już wpływu na życie toczące się na kuli ziemskiej.\nGdy nie żyję, to też tęsknię?\nKilkanaście lat temu, kiedy byłam mała, po góralskim domu dziadków niosła się melodia ze zdartej już wtedy kasety, a babcia nuciła pod nosem słowa o tym, że „(…)kto umie tęsknić, ma bogatsze sny(…)”. Dlatego codziennie prosiłam Boga, by pozwolił mi za czymś bardzo mocno tęsknić. Nie pluję sobie w brodę, bo chyba jestem szczęśliwa. Mimo że tym, czego najbardziej pragnę jest miejsce, które wtedy wydawało mi się, że miałam na wyłączność. Ale „treścią mojej duszy jest tęsknota”, jak mawiał Kazimierz Przerwa-Tetmajer i trudno byłoby bez niej żyć.\nDo niedawna nie wiedziałam, że przychodzi kiedyś coś gorszego, nie wiedziałam, że istnieje wyższy poziom tęsknoty, ten niezdefiniowany.\nGdy tęsknię włączam góralską muzykę, zasłaniam żaluzje, wyciągam z szafy sweter w regionalne wzory, do którego tulę się i na jak najdłużej wyruszam w pozawerbalną podróż w góry.\nSą dni, gdy to nie pomaga, lecz zawsze byłam pewna, że szczytem mojego utęsknienia jest dwuminutowe pakowanie walizki, opróżnienie skarbonki (tej na „czarną godzinę”) i bieg w stronę dworca, bez sprawdzenia godziny odjazdu pożądanego PKS’u.\nBez względu na konsekwencję, na szkołę, czy zakazy bliskich – „poproszę bilet ulgowy do Zakopca”.\nGdy muszę, już nie ma na to rady. I wtedy jest mój czas, moje wędrówki, głębokie oddechy, kwaśnica i przemyślenia.\nWracam gdy się uspokoję, odpocznę, lub po prostu, kiedy skończą się fundusze.\nO ile z tęsknotą można żyć, można się przyzwyczaić, nawet odrobinę polubić tą spontaniczność, to uczucie, które aktualnie poznaje jest nie do zniesienia. Siedzę w domu jak w pudełku, którego wcale nie mam ochoty opuścić.\nSiedzę. Siedzę i chyba nawet nie myślę, nie funkcjonuję.\nW mojej głowie mozolnym tempem przesuwają się slajdy złapanych kliszą źrenicy cudownych miejsc i chwil zbieranych do sakiewki wspomnień przez cały rok. Resztę czasu zabierają mi; kamera online Zakopane, teledyski Goorala, Zakopower, Siklawy, wiersze Tetmajera, Tischnera i ścieranie kurzu ze starych zakopiańskich fotografii.\nTrudno się od tego uwolnić, trudno to nawet nazwać. Nie można mówić „depresja”, trzeba nazwać to uczucie miłością, prawdziwą i nieśmiertelną. Należy wskrzeszać nadzieję, dać sobie czas.\nMam nadzieję, że moja recepta jest skuteczna, iż jeszcze będę się cieszyła, że było mi tak źle, bo to spotęguje moją radość, kiedy moim oczom ukaże się czarny napis na tablicy o zielonym tle, poczuję wiatr prosto z ust Boga i usłyszę pierwsze góralskie słowo „witojcie”.\nFiled under KRÓTKIE MYŚLI and tagged historia, marzenia, nastrój, sentyment, Tatry, tęsknota, uczucia, wspomnienia |\tDodaj komentarz


Trwają Międzynarodowe Targi Górnictwa, Przemysłu Energetycznego i Hutniczego\nZ całego świata zjechały się setki wystawców związanych z branżą.\nW Katowicach do najbliższego piątku trwają Międzynarodowe Targi Górnictwa, Przemysłu Energetycznego i Hutniczego. Otwarcie targów miało miejsce we wtorek w Międzynarodowym Centrum Kongresowym z udziałem przedstawicieli polskiego rządu, Sejmu, Senatu, Korpusu Dyplomatycznego, delegacji i misji zagranicznych, a także władz administracyjno-samorządowych województwa i miasta Katowice.\nW dniu rozpoczęcia targów obecni byli między innymi Wojciech Saługa marszałek woj. śląskiego, Wojciech Kowalczyk wiceminister skarbu czy Krzysztof Sędzikowski prezes Komapnii Węglowej oraz Marcin Krupa prezydent Katowic.\nenergetyka targi górnictwo Katowice


Zapowiedź szczegółów zawodów „GR Supra GT Cup” - Wiadomości - gran-turismo.com\nZapowiedź szczegółów zawodów „GR Supra GT Cup”\nDostępne są szczegóły dotyczące „GR Supra GT Cup”, pierwszych ogólnoświatowych zawodów producenta w Gran Turismo Sport.\nStanowią one część aktywności e-Motorsport, przygotowanych w tym roku przez Toyota GAZOO. W wyścigach wezmą udział samochody GR Supra RZ. Rzeczywistość i świat wirtualny będą się przenikać – informacje zdobyte podczas zawodów posłużą do kształtowania przyszłości marki Supra w prawdziwym świecie.\nPierwsza edycja „GR Supra GT Cup” będzie się składać z 13 rund sieciowych, które rozpoczną się 27 kwietnia. Najlepsi gracze w rankingu przejdą do fazy finałowej. Ostateczne starcie odbędzie się jesienią, w formie wydarzenia na żywo, w czasie którego wyłoniony zostanie pierwszy mistrz.\nNie możemy się doczekać emocjonujących starć, które zapewnić mogą tylko zawody producenta.\nAby uzyskać więcej szczegółów na temat zasad i warunków uczestnictwa, odwiedź specjalną stronę TOYOTAGAZOO Racing „GR Supra GT Cup”.\n■ Szczegóły GR Supra GT Cup\nNazwy zawodów GR Supra GT Cup\nCzas trwania Kwiecień – październik 2019\nLokalizacja Faza kwalifikacyjna: rozgrywki sieciowe na całym świecie (13 rund)\nFinał: Wydarzenie na żywo w Tokio (październik), które odbędzie się w ramach FIA GT Championships\nRundy Faza kwalifikacyjna: 13 rund odbywających się w czasie jednego roku\nFinał: 1 runda\n■ Kalendarz wyścigów\nSieciowa faza kwalifikacyjna\nRunda 1. 27 kwietnia Fuji International Speedway (Japonia)\nRunda 2. 4 maja Circuit de Barcelona-Catalunya Grand Prix Layout (Hiszpania)\nRunda 3. 11 maja Blue Moon Bay Speedway (USA)\nRunda 4. 18 maja Circuit de la Sarthe (Francja)\nRunda 5. 25 maja Nürburgring 24h (Niemcy)\nRunda 6. 29 czerwca Red Bull Ring (Austria)\nRunda 7. 6 lipca Autódromo De Interlagos (Brazylia)\nRunda 8. 13 lipca Mount Panorama Motor Racing Circuit (Australia)\nRunda 9. 27 lipca Tokyo Expressway – South Inner Loop (Japonia)\nRunda 10. 3 sierpnia Willow Springs International Raceway: Big Willow (USA)\nRunda 11. 10 sierpnia Autodromo Nazionale Monza (Włochy)\nRunda 12. 17 sierpnia Suzuka Circuit (Japonia)\nRunda 13. 7 września Nürburgring 24h (Niemcy)\nRunda finałowa Druga połowa października (do uzgodnienia)\n(Daty i trasy mogą ulec zmianie)\n■ Godziny wyścigów\nAzja 19.00 (JST)\nOceania 16.00 (AEST) / 18.00 (NZST)\nEuropa / Bliski Wschód / Afryka 16.00 (UTC)\nAmeryka Północna 14.00 (PDT) / 17.00 (EDT)\nAmeryka Środkowa i Południowa 18.00 (BRT) / 16.00 (CDT)\n(Wyścigi rundy czwartej, piątej i trzynastej rozpoczną się 30 minut wcześniej. Godziny wyścigów mogą ulec zmianie)


Kalisz - Rowerowa Stolica Polski\nKalisz jest drugim pod względem ludności miastem Wielkopolski i liderem Aglomeracji Kalisko-Ostrowskiej. Miasto leży w dolinie Prosny, na Wysoczyźnie Kaliskiej. Zajmuje powierzchnię blisko 70 kilometrów kwadratowych i zamieszkałe jest przez około 100 tysięcy osób.\nW II wieku naszej ery grecki geograf Klaudiusz Ptolemeusz umieścił Kalisz - jako jedyne w tej części Europy miasto - na swojej mapie świata, dając mu tym samym najstarszą metrykę pisaną. Ale Kalisz to nie tylko najstarsze miasto w Polsce. Znane jest także ze smakowitych andrutów i znakomitych fortepianów Calisia. To z Kalisza na ziemie polskie rozprzestrzeniała się piłka ręczna, tutaj też tworzyli wybitni literaci: Konopnicka, Dąbrowska, Asnyk. Między odnogami Prosny w XVII wieku założono jeden z pierwszych w kraju park miejski, który do dzisiaj jest ulubionym miejscem spacerów mieszkańców.\nObecnie Kalisz to ważny ośrodek kulturalny. Wśród licznych wydarzeń, o których należy tu wspomnieć, są Międzynarodowy Festiwal Pianistów Jazzowych oraz Kaliskie Spotkania Teatralne. Miasto stoi też sportem. W najwyższych klasach rozgrywkowych grają siatkarki i piłkarze ręczni MKS-u Energa Kalisz, medalistów mistrzostw Europy i świata oraz igrzysk olimpijskich wychowują Kaliskie Towarzystwo Wioślarskie i Kolarskie Towarzystwo Kolarskie. Sukcesy święcą także pływacy, lekkoatleci i reprezentanci sportów walki.\nAktywni są jednak nie tylko zawodnicy poszczególnych klubów, ale także mieszkańcy, którzy nie parają się sportem wyczynowym. Każdego dnia na bulwarach nad Prosną spotkać można biegaczy, rolkarzy i amatorów nordic walking. Nie brakuje także rowerzystów, zarówno tych, którzy jednoślady wykorzystują, by dostać się do pracy czy szkoły, jak i tych, którym rower służy do rekreacji. Obie grupy do dyspozycji mają sieć ścieżek rowerowych o łącznej długości 55 km oraz miejskie rowery, które w 2019 roku wypożyczone zostały niemal 120 tysięcy razy. Jest to jedna z popularniejszych form komunikacji publicznej w mieście.


Pomagamy w walce z koronawirusem - Firma Bartosz\nStrona główna / Aktualności / Pomagamy w walce z koronawirusem\nOpublikowana 26 marca 2020\nZarząd Firmy Bartosz Sp.j. podjął decyzję o przekazaniu 10 000 zł na wsparcie Uniwersyteckiego Szpitala Klinicznego w Białymstoku w walce z koronawirusem. Obecna sytuacja placówek medycznych jest dramatyczna. Brakuje w nich podstawowych środków ochrony bezpieczeństwa pacjentów i służb medycznych. Zachęcamy wszystkich do wsparcia USK w Białymstoku oraz innych placówek medycznych walczących z epidemią. Wierzymy, że już niedługo, stawimy czoła obecnym trudnościom i powoli świat wróci do normalności. Tymczasem jeśli nie musisz wychodzić, to #zostańwdomu\nOficjalna prośba Dyrekcji Szpitala: https://www.uskwb.pl/upload/strona-glowna/alergologia/pismo_dot_pomocy_szpitalowi.pdf


koszalin.gosc.pl → Wiadomości z diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej → Pielgrzymi rowerowi wyruszyli do Częstochowy\nPielgrzymi rowerowi wyruszyli do Częstochowy\tprzejdź do galerii\nOdprawa przed wyruszeniem w drogę.\tks. Wojciech Parfianowicz /Foto Gość\nPielgrzymka rowerowa odbywa się po raz 12. Tym razem na trasę wyruszyło 100 pątników. Chętnych było więcej, ale sytuacja epidemiczna ograniczyła ich liczbę.\nOkoło 40-osobowa grupa uczestników rozpoczęła pielgrzymkę 3 lipca rano od Mszy św. w koszalińskiej katedrze. Wszyscy rowerowi pątnicy spotkają się w poniedziałek w Skrzatuszu, gdzie na dalszą drogę pobłogosławi ich bp Krzysztof Włodarczyk.\nW tym roku uczestnikom patronuje św. Józef. - Idziemy za wezwaniem papieża Franciszka, który ogłosił dla całego Kościoła Rok św. Józefa. Dokładnie, pielgrzymujemy pod hasłem: "Św. Józef - opiekun Kościoła domowego". Uczestnikami tej pielgrzymki są raczej osoby dojrzałe, które mają już swoje rodziny, często przeżywające różne problemy, np. odejście dzieci od Kościoła. Dlatego chcemy "podpatrywać" św. Józefa, który troszczył się o swoją rodzinę, i szukać u niego pomocy, wstawiennictwa, podpowiedzi - mówi ks. Tomasz Roda, przewodnik pielgrzymki.\nRowerowi pątnicy mają do przejechania dziennie ok. 80 km. - Na co dzień jeżdżę na rowerze, ale nie są to długie trasy - maksymalnie 15 km. Zobaczymy. Mam nadzieję, że dam radę. Jestem tu pierwszy raz. Wcześniej nie miałam na to czasu, bo były małe dzieci. Teraz dzieci już nie ma w domu, a czasu ciągle brakuje. W końcu więc postanowiłam się wybrać... razem z wnuczką - mówi Renata Kubicka z parafii w Dobiesławiu.\nUczestnikami pielgrzymki są także osoby spoza diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej. - Mam intencję dziękczynną. Chcę podziękować Panu Bogu za wszystko, co od Niego otrzymuję - mówi Paweł Kosmalski spod Gdańska. - Słyszałem wcześniej o tej pielgrzymce i od kilku lat zbierałem się, żeby wziąć w niej udział. Wreszcie się udało - dodaje gdańszczanin.\nPielgrzymka zakończy się 10 lipca na Jasnej Górze.\nRozpoczęcie Pielgrzymki Rowerowej na Jasną Górę\nPielgrzymi wyruszyli w trasę 3 lipca.\ndodane 03.07.2021 15:06


Jedną z najbardziej zadziwiających budowli na ziemi jest monumentalny Pałac Potala, który wznosi się ponad Lhasą i jednocześnie rozciąga się wzdłuż jak potężny masyw gór pokryty śniegiem. Budowla ta jest prawdziwym miastem - ciągnie się na długości półtora kilometra, ma trzynaście kondygnacji i całkowicie okrywa szczyt dominującego nad Lhasą Wzgórza Czerwonego. Nazwa tej budowli pochodzi od góry leżącej na południowym krańcu kontynentu indyjskiego, na której jak wierzono, była siedziba współczującego boga wcielającego się w dalajlamów - Czaenrazika.\nSwoją formą i wielkością przypomina ogromną górę. Patrząc na niego z oddali na tle błękitnego bezchmurnego nieba odnosi się wrażenie, że Potala jest łącznikiem między niebem, a ziemią. Biało otynkowany masyw dolnej części Pałacu przypomina ośnieżone zbocza gór, centralna bryła budowli w kolorze ochry-rdzawoczerwonym jest podobna do nagich skał, a złote dachy połyskujące z daleka wydają się być tak jasne jak słońce.\nCałość może budzić skojarzenia z ogromną twierdzą, monstrualnym zamkiem, gigantyczna fortecą. Na tyłach Pałacu, za ścianą wschodnią leży otoczone starymi drzewami jezioro króla duchów wężowych. Niedaleko znajduje się mała zachowana świątynia tych duchów zwana Klu-k'ang, gdzie w dawnych czasach wysocy rangą ministrowie składali białe jedwabne tybetańskie szarfy k'ata (k'a-btags). Wymawiali przy tym pozdrowienia, co miało przebłagać i ułagodzić duchy wężowe mieszkające w jeziorze.\nPotala nazywany jest pałacem o dziesięciu tysiącach pokojów, czego nie należy traktować zbyt dosłownie, gdyż Tybetańczycy nazywają pokojem każdą przestrzeń pomiędzy filarami, a w pałacu znajduje się około 15 tys. filarów. Tak naprawdę to nikt nie policzył pokojów pałacowych w tej trzynastokondygnacyjnej budowli. Pierwotną budowlą na miejscu Potali na Górze Czerwonej - Marpori (dMar-po-ri) był liczący jedenaści pięter pałac króla Srong-bcan-sgam-py. Była to wysoka stosunkowo szczupła budowla przypominająca swym kształtem wieżę.\nPałąc Potala znajduje się na owianej legendami Górze Czerwonej zwanej Marpori, gdzie jak głosi przekaz miał być wzniesiony w roku 637 pałac dla nepalskiej żony króla Srong-bcen-sgampo.\nWśród najstarszych, najlepiej zachowanych części Potali znajduje się niewielka kaplica z malowidłami ściennymi, licznymi rzeźbami w formie pieczary. Dominuje w niej pochodzący najprawdopodobniej z czasów powstawania Pałacu Potala, z VII wieku , posąg Awalokiteśwary o tysiącu ramion pochodzący najprawdopodobniej z czasów założenia Potali. Znajduje się ona niedaleko sali tronowej dalajlamów. Jest ona jedyną pozostałością po najstarszym pałacu, który był kilkakrotnie burzony już przed IX stuleciem. Jak głosi przekaz w tej właśnie kaplicy-grocie miał mieć miejsce ślub króla Srong-bcan-sgam-py z chińską księżniczką Wen Cz'eng.\nPoważne zniszczenia odniósł Pałac Potala w roku 1717 w czasie najazdu zachodnio-mongolskiego plemienia Dżungarów, którzy nie oszczędzili nawet siedziby boskich królów. W czasie zdobywania Tybetu, jak również w czasie "rewolucji kulturalnej" pałac nie ucierpiał. Chińczycy podjęli się nawet częściowej odbudowy, restauracji i konserwacji pałacu.\nNa wewnętrzny dziedziniec dociera się poprzez potężną bramę. Wewnętrzny dziedziniec służył do odprawiania świątecznych obrzędów, przede wszystkim zaś tańców sakralnych. Na trzynastu piętrach pałacu mieści się ponad tysiąc pomieszczeń. Dziewięciu królów i dziesięciu Dalajlamów od VII wieku z tego miejsca sprawowało rządy nad Tybetem. . W dolnej części pałacu znajdują się groby ośmiu dalajlamów, między innymi wykonana ze złota, srebra i drogich kamieni stupa o wysokości prawie 14 m. Największe wrażenie robi stupa Dalajlamy V i Dalajlamy XIII.\nSą one pokryte złotem, inkrustowane kamieniami szlachetnymi. We wnętrzach ich złożono klejnoty, dzieła sztuki wykonane z drogocennych metali oraz najlepszą porcelanę. Zachodnia część pałacu stanowiła klasztor, w którym mieszkało blisko 1700 mnichów. Ich głównym zajęciem było asystowanie dalajlamie w obrzędach oraz praktykach religijnych. W tej części znajdowały się również biblioteki - zawierające najcenniejsze skarby religii i kultury m.in.: ciężkie masywne księgi, bardzo często zdobione atramentem ze sproszkowanego złota, srebra żelaza czy miedzi dodatkowo ozdobione turkusami, koralami czy muszlami.\nZ kolei część wschodnia kompleksu pałacowego przeznaczona była na potrzeby ministerstw rządu tybetańskiego. Tam znajdowały się biura rządowe, sala Zgromadzenia Narodowego czy szkoła cedrung, gdzie kształcili się urzędnicy. W pomieszczeniach górnych pięter pałacu Potala znajdowały się liczne kaplice, sale audiencyjne, pokoje recepcyjne a na samym szczycie prywatne apartamenty dalajlamów.\nPałac Potala powstał mniej więcej w tym samym czasie co Tadż Mahal i Wersal. Ta ogromna budowla została ukończona dwanaście lat po śmierci wielkiego budowniczego Dalajlamy V. Ze względu jednak na ogrom i wagę inwestycji, ówczesny regent zdołał utrzymać w tajemnicy śmierć dalajlamy (rok 1682) aż przez dwanaście lat i doprowadzić do ukończenia inwestycji. Dalajlama V w roku 1653 przeniósł swoją rezydencję z klasztoru Drepung do Pałacu Potala. W roku 1717 miało miejsce splądrowanie pałacu przez Dżungarów.\nW galeriach znajdują się niezliczone rzeźby bothisattwów, buddów, dalajlamów, bóstw opiekuńczych (jidamów), czy wielkich czarodziejów (mahasiddhów).Na najwyższych piętrach pałacu znajdują się prywatne komnaty Dalajlamy. Z dachu pałacu zobaczyć można panoramę całej Lhasy.\nPrzed bramami Lhasy znajduje się letnia rezydencja dalajlamów - Norbulingk'a otoczona kiedyś pięknym i zadbanym parkiem. W parku tym znajduje się kompleks budynków letnich rezydencji dalajlamów.\nPierwsza została wzniesiona w roku 1755 przez Dalajlamę VII. Dalajlama XIII wzniósł pawilony w stylu chińskim poprzedzielane systemem kanałów. Pałac letni Dalajlamy XIV zbudowany został w latach 1954-1958 jako ostatnia budowla Tybetu nawiązująca do tradycyjnych form architektury. W pałacu mieszczą się pomieszczenia reprezentacyjne, kaplice oraz prywatne apartamenty. W hali nauczania znajduje się tron Dalajlamy oraz posągi Buddy, Cong-k'a-py, a także Padmasambhawy. Wskazuje to na buddyjsko-tantryczną tradycję w nauce Tybetu. Pomieszczenia reprezentacyjne zdobią malowidła ścienne przedstawiające sceny z historii Tybetu oraz życia Buddy.\nZ kolei jedna z kaplic poświęcona jest wielkim jidamom, bóstwom opiekuńczym oraz inicjacji tantrycznago panteonu. Są one symbolami pokonania przeciwstawnych cech bogów, ludzi i zwierząt, przedstawione w seksualnym złączeniu ze swymi żeńskimi odpowiednikami. W pomieszczeniach dolnej części letniej rezydencji XIV Dalajlamy zobaczyć można wystawione lektyki, uprzęże końskie, baldachimy i inne sprzęty używane w czasie uroczystości religijnych czy corocznej przeprowadzki dalajlamy z Pałacu Potala do Narbuling'ki. Tam również znajdują się szczątki samochodów, które XIII Dalajlama otrzymał od przedstawicieli misji brytyjskiej w 1927 (dwa pojazdy marki Austin) i w roku 1931 (jeden pojazd marki Dodge). Zostały one uruchomione dopiero w latach '50 za czasów panowania XIV Dalajlamy i były wówczas jedynymi pojazdami mechanicznymi w Lhasie.\nDnia 17 marca 1959 roku Dalajlama XIV w przebraniu opuścił pałac Narbuling'ka i udał się na wygnanie, które trwa do dnia dzisiejszego.\nNajwiększym i najważniejszym klasztorem lamaizmu i szkoły Żółtych Czapek jest klasztor Depung ("Stos ryżu"). Usytuowany jest on 8 kilometrów od centrum Lhasy na zboczu góry. Na polecenie Cong-k'a-py został on utworzony w 1416 roku i jak życzył sobie tego wielki reformator miał się stać najważniejszą siedzibą głoszenia i krzewienia zreformowanej nauki buddyjskiej. Oddawano się tutaj studiom nauk Buddy, najważniejszych guru i obszernych tybetańskich zbiorów pism Kandżuru i Tandżuru. Do Drepungu wysyłani byli mnisi z licznych małych klasztorów rozrzuconych po całym Tybecie, by zdobyć gruntowne wykształcenie. Drepung pełnił również funkcje rezydencji V Dalajlamy w latach 1642 - 1653, aż do momentu wybudowania Pałacu Potala. Tu również w stupach grobowych zostały złożone doczesne szczątki II, III i IV Dalajalamy. Obecnie istniejące budowle pochodzą głównie z XVII i XVIII stulecia.\nJak wynika ze spisu mnichów w 1958 roku w czasie prowadzanych przez XIV Dalajlamę egzaminów w klasztorze tym przebywało 10 tysięcy mnichów, a 8 tysięcy mieszkało tam na stale. Prawie trzy tysiące mnichów zbiegło w roku 1959 do Nepalu i Indii. W latach osiemdziesiątych było ich tam tylko około 250.\nKlasztor Drepung, jest klasycznym przykładem architektury tybetańskiej, który uniknął zagłady z rąk chińskich najeźdźców. Jest w znakomitej większości oryginalny. Niektóre dachy świątyń tego kompleksu klasztornego są pozłacane, co wskazuje na wpływ stylu chińskiego, część budynków mieszkalnych, administracji klasztoru, świątyń są na biało pomalowane. Powyżej stojące budynki świątyń koloru ochry - rdzawoczerwone, są kształtu trapezu, z oknami ozdobionymi kolorowymi fryzami. Z dachów na frontowych ścianach wejść do świątyń powiewają białe zasłony ozdobione naszytymi i wyhaftowanymi znakami przynoszącymi szczęście - węzłami wieczystymi. Z kolei dachy są ozdobione trójzębami - truślami, które oddalają nieszczęścia od klasztoru, jego mieszkańców i strzegą ich.\nNa początku XVIII wieku (1706) klasztor został znacznie uszkodzony w czasie najazdu Mongołów. Główna hala zgromadzeń Drepungu (Cug-lag-k'ang) została wzniesiona ponownie w 1735 roku, jej westybul wsparty jest na ośmiu filarach, kunsztownie rzeźbionych, pomalowanych na czerwono. Wejścia do niej strzegą spotykani na całym obszarze północnego buddyzmu Czterej Wielcy Królowie nazwani także strażnikami czterech stron świata. W ich władaniu są strony świata - Dhritarasztra-król z lutnią reprezentuje wschód, Wirupaksza ze stupą w lewej dłoni reprezentuje zachód, Wirudhaka z długim mieczem i olbrzymim hełmem przedstawia południe. Z kolei Wajśrawana z flagą zwycięstwa i mangustą (ichneumonem) wypluwającą złoto i klejnoty symbolizuje północ i jest jednocześnie czczony jako bóg bogactwa.\nWielonawowa hala wsparta jest na 130 filarach, ściany pokryte są malowidłami ukazującymi sceny z wczesnych lat życia Buddy. Panem strzegącym Depungu jest Budda Przyszłości - Majtreia, którego pozłacany posąg wznosi się na wysokość 15 metrów. Jest on nie tylko najważniejszą postacią klasztoru Depung, ale również większości klasztorów szkoły Żółtych Czapek. Cały posąg jest pozłacany, a głowę wieńczy korona. Jak podaje legenda w środku posągu znajdują się relikwie historycznego Buddy, włos Cong-k'a-py i jedna z jego muszli.\nW górnej części hali przechowywane są bezcenne druki świętych pism Kandżuru i Tandżuru, oraz dzieła Dalajlamy I i V. Poniżej wielkiej hali zgromadzeń znajduje się hala nauki, w której stoją dwa potężne kotły przeznaczone na herbatę z masłem. Wejście ozdobione jest pozłacanym Kołem Prawa, bo bokach, którego leżą dwie gazele. Nawiązuje to do pierwszego kazania Buddy w parku Sarnath nieopodal Waransi nad Gangesem. Na ścianach westybulu umieszczone są wizerunki czterech Wielkich Królów oraz Koło Żywotów, trzymanych przez Jamę - boga śmierci. Przedstawia ono okrężny bieg naszego bytu i różnorodne dziedziny życia pomiędzy niebem i piekłem. Na wewnętrznych ścianach hali umieszczone zostały freski przedstawiające tantryczne bóstwa opiekuńcze - Sita, Tapa, Tra o tysiącu ramion, lHa-mo strażniczka Lhasy oraz wielki czarny bóg Mahakala. Jak głosi przekaz zostały one pokonane przez Padmasambhawę i zmuszone do służenia nauce buddyjskiej. Obecnie pełnią one funkcję strażników i bóstw inicjacyjnych lamów. Nad przestrzenią hali dominują stupy z relikwiami oraz figury Cong-k'a-py, Dalajlamów V, VII i VIII i olbrzymi młynek modlitewny.\nZa główną halą znajdują się trzy kaplice. W kaplicy po prawej stronie mieści się 16 figur archatów, najstarszych indyjskich nauczycieli buddyzmu, którzy wspólnie z dalszymi bóstwami opiekuńczymi otaczają stupę. W środkowej kaplicy poświęconej Maitrei, którego rzeźba pokryta jest brokatową szatą znajduje się znaczna część księgozbioru klasztornego. W trzeciej kaplicy centralne miejsce zajmuje stupa z relikwiami, symbolizująca nirwanę. Obok znajduje się rzeźba Amitajusa - patrona Pana Chroniącego byt człowieka, Buddy Wiecznego Życia, który zajmuje centralne miejsce zarówno w Tybecie jak i w Chinach.\nKlasztor Depung prawie nie ucierpiał podczas "rewolucji kulturalnej", a w ostatnim czasie znaczna jego część została odrestaurowana.\nŚwiątynia Ramocze, jak głosi legenda została wystawiona w VII wieku na zlecenie drugiej żony króla Srong-bcan-sgam-py chińskiej księżniczki Wen Czeng. Budowla ta uważna jest za najstarszą buddyjską budowlę stolicy i powiada się, że w niej została pochowana księżniczka. Jest to jakby pomnik jej wytrwałej wiary, walki i zaangażowania w krzewieniu wiary buddyjskiej w Tybecie. Jak głosi legenda księżniczka Wen Czeng została zrodzona z łez pochodzących od dobrego, współczującego ducha, a przelanymi nad nieświadomymi Tybetańczykami. Następnie księżniczka udała się do Lhasy z zamiarem nawrócenia króla na buddyzm. Jednak po przybyciu chińskiej księżniczki do Lhasy na skutek czarnoksięskich zaklęć wrogiej rywalki, nie doszło do spotkania króla z księżniczką Wen Czeng.\nTak więc w pobliżu źródła na północ od miejsca, gdzie dziś stoi świątynia Ramocze księżniczka zamieszkała w małej altanie. Przez kolejne dwa lata przy wtórze gitary śpiewała smutne pieśni. Pewnego dnia doszedł do króla cudowny śpiew księżniczki i straciły moc czarnoksięskie zaklęcia rywalki. Król poślubił księżniczkę, a w Tybecie zaczął się przyjmować buddyzm.\nZ kolei jak podają sprawozdania cztery lata po ślubie króla z nepalską księżniczką Bhrikuti, miało miejsce przybycie do Tybetu chińskiej narzeczonej króla Srong-bcan-sgam-pa, córki cesarza chińskiego rezydującego w mieście Cz'ang-an. Po zawarciu przez Tybet pokoju z Chinami, król Srong-bcan-sgam-pa poślubił chińską księżniczkę w roku 641. Jak głosi legenda w posagu wniosła ona inkrustowany drogocennymi kamieniami i złotą folią posąg najsłynniejszego i najświętszego Buddy Dżo-bo-rin-po-cze. Został on umieszczony w świątyni Jokhang i czczony jest jako najważniejsza świętość lamaizmu. Jak podają stare źródła pisane wcześniej, bo w roku 637 król Srong-bcan-sgam-pa poślubił nepalską księżniczkę Bhrikuti. W swoim posagu wniosła ona święty obraz Buddy, który został później ustawiony w Ramocze.\nŚwiątynia Ramocze - pochodzi z okresu założenia miasta Lhasy, pierwotnie została wzniesiona ona w stylu chińskim, a następnie w połowie XV wieku została przebudowana w stylu tybetańskim. Wcześniej umieszczony został w tej świątyni wizerunek Buddy Jowo Sakyamuniego, który obecnie znajduje się w świątyni Jokhang. W niewielkiej kaplicy mieszczącej się przedniej części świątyni za główną halą zgromadzeń znajduje się posąg Buddy Akshobhaya - przedstawiający Buddę Sakjamuniego w wieku ośmiu lat. Jak głosi przekaz posąg ten został przywieziony w posagu nepalskiej żony króla Songstena Gampo. Mocno ucierpiał czasie "rewolucji kulturalnej" kulturalnej rąk Czerwonej Gwardii. W XV wieku świątynia Ramocze została przekształcona w Wyższy College Tantryczny - Gyutoe.\nPo dość gruntownej renowacji w latach osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych świątynia ta jest ważnym miejscem kultu licznie odwiedzanym przez Tybetańczyków, a raczej rzadko przez turystów.\nNajmłodszym z trzech głównych klasztorów szkoły Żółtych Czapek jest klasztor Sera, którego nazwę można tłumaczyć jako "Ogrodzenie z róż". Został założony w 1419 roku już po śmierci Cong-k'a-py, jako ostatni wielki klasztor szkoły Gelugspa-Żółtych Czapek. Do dnia dzisiejszego widoczne są tu wpływy wielkiego reformatora religii lamajskiej. Klasztor ten rozbudowany w XVIII wieku, został ostrzelany w roku 1947 z artylerii na rozkaz ówczesnego nowo wybranego regenta na skutek niesubordynacji klasztoru po aresztowaniu prochińskiego regenta Radeng-rin-po-cz'e. Tak więc klasztor został dotkliwie zniszczony jeszcze przed okupacją chińską Tybetu, natomiast został on oszczędzony przez żołnierzy Armii Chińskiej.\nZałożycielem klasztoru był uczeń Cong-k'a-py, Bjams-cz'en-cz'os-rdże. Przyczynił się on w znacznym stopniu do szerzenia lamaizmu w Chinach. W roku 1414 na zlecenie swojego mistrza udał się w podróż do Pekinu do cesarza Jung-le z dynastii Ming. Widoczną oznaką gotowości Chin do przyjęcia buddyzmu tybetańskiego są do dnia dzisiejszego istniejące w Chinach liczne figury religijne z okresu dynastii Ming z wyraźnie widoczną stylistyką tybetańską. Stąd sztukę sakralną z tego okresu nazywa się sino-tybetańską. Z okresu tego pochodzi również słynna lamaistyczna świątynia pekińska oraz późniejszy kompleks budowli lamaistycznych powstały na terenie Pałacu Letniego Czengte. Budowle lamaistyczne obejmują tzw. małą Potalę i świątynie lamajskie, symbolizują one powiązanie z Lhasą i stanowią odpowiednie miejsce na przyjęcie tybetańskich gości. Od tego czasu, aż do roku 1912, końca cesarstwa chińskiego widoczny był silny wpływ lamaizmu na Chiny.\nW skład kompleksu klasztornego wchodzi wiele zabudowań. W wielkiej hali zgromadzeń kolegium Se-ra-smad dawniej mnisi z nowicjatu pobierali nauki wstępne , kolejna ogromna hala służyła przyjezdnym mnichom, którzy z całego Tybetu ciągnęli do Sery na studia. Najważniejsza była hala Sngags-pa, poświęcona tantrycznym misteriom. W tej właśnie sali lamowie otrzymywali ostatnie przygotowania przed przyjęciem wyższych święceń. W tylnej części klasztoru znajdują się hale i kaplice z licznymi figurami przedstawiające Buddę z wczesnych legend oraz z wieloma rzeźbami postaci religii buddyjskiej, aż do wielkiego reformatora i założyciela szkoły Żółtych Czapek Cong-k'a-py i jego uczniów.\nGłówną drogą prowadzącą do klasztoru dociera się najpierw do hali studiów początkowych - Se-ra-smad. Ściany ozdabiają malowidła przedstawiające sceny z legend o życiu Buddy. Na tyłach tej hali mieszczą się kaplice. Jedna z nich poświęcona jest bóstwom tantrycznym, zgromadzonym wokół postaci Jamantaki - zwycięzcy śmierci przedstawionego z głową byka. W kolejnej kaplicy znajduje się posąg ukoronowanego Buddy. Najprawdopodobniej jest to kopia Dżo-bo ze świątyni Jokhang w Lasie. Postać Buddy otaczają dwa bóstwa opiekuńcze, wadźra i ośmiu bodhisattwów. Następna kapliczka poświęcona jest Cong-ka-pie, który przedstawiony jest z dwoma ulubionymi uczniami oraz innymi nauczycielami m.in. Atiśą i Brom-ston. W kaplicach na regałach poukładane są w stosy sięgające aż po sufit święte teksty lamajskie.\nOgromny posąg Awalokiteśwary znajduje się w hali przeznaczonej na studia ezoteryczne. Posąg o tysiącu rąk ma głowy zgrupowane jak w japońskiej figurze bodhisattwy Kwannonn jedna obok drugiej, a nie jedna nad drugą, tak jak jest to w tradycyjnej sztuce sakralnej Tybetu. Tego typu rzeźba jest jedyną w Tybecie.\nNa skałach koło klasztoru wykute zostały ogromne posągi buddów, bodhisattwów, jidamów kolorowo pomalowane. Za skałami na rozległych zboczach gór do dnia dzisiejszego praktykowane są "niebiańskie pogrzeby". Zwłoki zmarłego odpowiednio ściągnięte sznurem do pozycji embriona są wynoszone na zewnątrz, a następnie w odległym, odosobnionym miejscu są on rąbane na mniejsze kawałki i zostawiane sępom na pożarcie.\nW klasztorze tym w okresie jego największej świetności zamieszkiwało sześć tysięcy mnichów.W roku 1976 mieszkało jeszcze 55 mnichów, a roku 1980 - 140, z czego 20 było nowicjuszami.\nNie znane są źródła mitu tybetańskiego, ale wszystko wskazuje na to, że ma on korzenie sięgające głębi dziejów daleko poza buddyzm i buddyjski sposób pojmowania świata.\nJeden z mitów mówi, iż świat powstał z wielkiego morza, tak jak to miało miejsce w rzeczywistości. W innym micie z kolei spotykamy się z olbrzymim żółwiem wodnym, który wyłonił się z praoceanu i ukształtował niebo i ziemię. Jednym z najciekawszych mitów jest historia wywodząca ziemię i ludzkość z pierwotnego jaja. Z jaja tego wydobył się człowiek i świat jednocześnie. W micie tym zajmuje ważne miejsce ptak, zwany Królem Ptaków - Bja-rdże. Objawił się on w boskiej postaci jako orzeł z rozpostartymi skrzydłami, a dziś jego wizerunek można zobaczyć we wszystkich klasztorach i świątyniach Tybetu. Jest on umieszczany ponad głowami buddów i bodhisattwów.\nWedług mitologii na początku było jednak pierwotne jajo, a nie ptak. Według innego prastarego mitu sięgającego również czasów panowania religii bon świat również pochodzi od wielkiego jaja składającego się z pięciu elementów. Biała skała duchów powstała z warstwy zewnętrznej skorupy, morze z wewnętrznego płynu jaja, sześć żywych istot powstało ze środkowych twardych części, a z warstw środkowych powstał cudowny chłopczyk, którego nazwano Je-smon-rgjal-po. W jeszcze innym tybetańskim micie powstałym za czasów panowania religii bon nie tylko człowiek, ale również demony biorą początek od doskonałego jaja powstałego z białego światła.\nWedług jednej z legend indyjski mistyk Padmasambhawa został zaproszony do Tybetu w 762 roku przez króla Trisong Detsena, aby pokonał demony i głosił buddyjska, wiarę. Do dziś jest czczony jako wielki nauczyciel religii.\nKról Trisong Detsen, mimo opinii części ministrowi, którzy byli wyznawcami bon, postanowił uczynić buddyzm oficjalną religią Tybetu. Pierwszy kapłan, jakiego zaprosił do swego kraju, indyjski mnich Shantarakshita, był pobożnym człowiekiem, lecz niewiele wiedział o tybetańskiej magii. Do tego stopnia rozwścieczył demony, że sprowadziły na kraj burze, nieurodzaj i trąd. Mimo iż Shantarakbhita był bodhisattwą, nic potrafił pokonać demonów i musiał ratować się ucieczką do Nepalu. Gdy król wystał poselstwo, aby sprowadzić go z powrotem, odpowiedział, że nic ma siły walczyć dłużej z demonami i wróci dopiero wtedy, kiedy władca sprowadzi indyjskiego czarodzieja Padniasambhavę, by ten egzorcyzmował kraj.\nPadmasambhawa zaczął się uczyć magii na cmentarzu, kiedy został wygnany z własnego miasta za zabicie dziecka. Pięć lat spędził mając tylko trupy za krzesło, łóżko i pożywienie. Uczył się rytuałów od dakini - żeńskich duchów inicjacyjnych - które nawiedzały to miejsce. Zanim Trisong Detsen zaprosił go do Tybetu, Padmasambhava podróżował po Indiach i sąsiednich krajach, poznając różne techniki okultystyczne.\nSkoro tylko Padmasambhawa przekroczył granicę, demony Tybetu starały się przeszkodzić mu w dotarciu do Lhasy. Najpierw na jego drodze stanęła bogini Mutsame, strażniczka górskiej przełęczy. Zamieniła się w dwie strome skały i próbowała zmiażdżyć Padmasambhawę. Lecz czarownik unieruchomił ją, wbijając w ziemię sztylet. Pokonana Mutsame ofiarowała Padmasambhawie swe serce, a on nadał jej imię - Pani Śnieżnych Szczytów".\nW Byan bogini Naman poraziła go piorunami, ale Padmasambhawa chwycił je i w jego dłoni zamieniły się w suche ziarna. Naman ukryła się w pobliskim jeziorze lecz Padmasambhava zmienił je w kocioł i we wrzącej wodzie ciao bogini odpadło od kości. Gdy uciekała Padmasambhawa wybił jej jedno oko, tak ze mogła widzieć tylko prawdę, a nie iluzję. Bogini poddała się a czarownik nadal jej imię - Pozbawiony Ciała Biały Śnieżny Szczyt, Niezniszczalna Jednooka.\nKiedy dotarł do centralnego Tybetu, wystąpił przeciw niemu bóg doliny Shampo w postaci gigantycznego białego jaka, którego oddech był śnieżną burzą. Padmasambhawa pojmał zwierze, wbijając mu w pysk żelazny hak, i przywiązał do pętli z żelazną klamrą. Potem uderzając w święty dzwon, podporządkował sobie jego ciało i umysł, dopóki bóg nie przysiągł przyjąć wiary buddyjskiej. W ten sposób Padmasambhawa pokonał wszystkie duchy Tybetu.\nJego pierwszym miejscem odpoczynku było Tod Lung, około dwudziestu kilometrów od Lhasy. Trisong Detsen wysłał tam pięciuset dworzan i swego własnego konia ze złotym siodłem, aby sprowadzić mędrca do pałacu. Ministrowie ostrzegali króla, że tak uroczyste powitanie sprawi, iż świątobliwy mąż wbije się w dumę, toteż Trisong Detsen zgromadził cały dwór, aby wszyscy widzieli, jak Padmasambhawa złoży mu pokłon.\nTo jednak rozwścieczyło czarownika, który oznajmił, że ponieważ przybył do Tybetu dla dobra króla, to raczej król powinien złożyć jemu pokłon. Gdy to mówił, płomienie wytrysnęły z jego palców. podpalając szaty króla, burzowe chmury zasłoniły niebo, ziemia zaś zaczęła drżeć. Król i wszyscy ministrowie przerażeni padli na Twarz.\nWiele opowieści mówi o buddyjskich mędrcach, którzy w cudowny sposób narodzili się z kwiatu lotosu. Padmasambhava dokonał tego dwukrotnie w czasie jednego życia.\nKiedy ślepy Indrabodhi, król indyjskiego miasta Jatumati, stracił jedynego syna, zgromadził wszystkich kapłanów i polecił im złożyć ofiary, błagając bogów o nowego dziedzica. W tym czasie w kraju panował głód, a ofiary nie tylko nie doprowadziły do tego, że którakolwiek z pięciuset żon króla urodziła syna, lecz odebrały ostatnie pożywienie ludziom, którzy odtąd musieli żywić się wyłącznie dzikimi kwiatami.\nIndrabodhi doszedł do wniosku, że religia jest oszustwem, i rozkazał kapłanom zniszczyć wszystkie ich bóstwa. Jednak Budda Amitabha zesłał mu wizję zapowiadającą narodziny cudownego dziecka, które powinien zaadoptować. Następnie Amitabha wysłał promień światła w kierunku jeziora i na jego lśniącej tafli rozkwitł kwitł lotosu. W środku kwiatu pojawił się Padmasambhava w postaci pięknego rocznego chłopca.\nKiedy wyrósł na przystojnego młodzieńca, biegłego w sztukach magicznych, udał się Sahor, aby znaleźć pierwszą z pięciu przeznaczonych mu żon. Była nią księżniczka Mandarava; młody mędrzec zaczął ją potajemnie odwiedzać i uczyć jogi. Skoro tylko król dowiedział się o tych odwiedzinach, wrzucił córkę do jamy pełnej cierni, a Padmasambhavę przywiązał do stosu pogrzebowego wysokiego jak góra i przesyconego olejem. Stos został podpalony i dym przysłonił słońce. Gdy król wrócił siedem dni później, zobaczył, że drewno, ciągle jeszcze się tlące, utworzyło okrąg wokół otoczonego tęczą jeziora. Pośrodku jeziora kwitł kwiat lotosu, w nim zaś siedział lśniący ośmioletni chłopiec, a towarzyszyło mu osiem dziewcząt, z których każda wyglądała jak Mandarava. Chłopiec wykrzyknął: "Zły królu, który próbowałeś spalić wielkiego nauczyciela przeszłości, teraźniejszości i przyszłości! Ogień nie może pochłonąć tego niezniszczalnego ciała!".\nZrozumiawszy, że dzieckiem jest sam Padmasambhava, władca oddał mu królestwo i Madaravę za żonę. Padmasambhava urodził się po raz drugi w obecności ośmiu dziewcząt; wyłonił się z rosnącego pośrodku otoczonego tęczą jeziora kwiatu lotosu.\nKobiety odgrywają ważną rolę w mitach Tybetu. Bez dwóch pobożnych żon króla Songtsena kraj ten nigdy nie nawróciłby się na buddyzm. Oświecenie Krainy Śniegów było trudnym zadaniem i bez pomocy chińskiej małżonki Songtsena nie podołaliby mu nawet najwięksi mędrcy.\nTybetańczycy - wyznawcy bon i buddyści - wierzyli. że każda góra, równina i dolina ma swojego ducha. Lecz gdy w 641 roku przybyła z Chin księżniczka Kongjo szybko zrozumiała, że owe istoty, choć wyglądały przerażająco, pełzały po ciele jeszcze większego żeńskiego demona, którym był cały centralny Tybet.\nWśród bogactw, które księżniczka przywiozła jako swój posag, gdy miała poślubić króla Tybetu, Songtsena Gam-po, była figura Buddy. Wóz wiozący posag przebył bez większych przeszkód łańcuchy górskie na granicach Tybetu, lecz w pobliżu Lhasy ugrzązł w błocie i nie można go było poruszyć. Księżniczka biegła w sztuce geomancji, czyli odczytywania przepowiedni z elementów krajobrazu, natychmiast spróbowała się dowiedzieć, jaka też mogła być przyczyna tak złej wróżby.\nOdkryła, że cały środkowy Tybet to ciało kobiety-demona, leżącej na plecach. Góry Monpori i Chakpori były jej piersiami, a góra Bonri jej brzuchem i łonem. Jezioro na Równinie Mleka było krwią z jej serca, pod jeziorem zaś, w samym sercu i demona, mieścił się pałac czarnych, podobnych do wieży demonów klu.\nKongjo powiedziała królowi, że kobieta-demon musi zostać przyszpilona do ziemi, by nie mogła więcej czynić zła. Aby przytrzymać ją w miejscu, należy zbudować pałac dla króla, klasztor dla mnichów, park dla poddanych i kaplice dla posagu Buddy. Oprócz tego na prowincji trzeba wznieść dwanaście świątyń, które przytrzymają ręce i nogi kobiety-demona. Najważniejsza jednak była kaplica dla posagu. Miała zostać zbudowana dokładnie nad sercem demona, wcześniej zaś jezioro należało zasypać ziemią przywiezioną przez białą kozę.\nCórce króla Nepalu powierzono zadanie zbudowania centralnej świątyni, lecz gdy księżniczka Trisun usłyszała, jakie warunki musi spełnić, nabrała podejrzeń. Ziemia przywieziona przez jedna kozę, pomyślała, nie wypełni jednej dziesięciomilionowej części jednej tysięcznej jeziora, zatem Kongjo z pewnością kazała jej wykonać zadanie niemożliwe do spełnienia, aby źle wypadła w oczach króla. Tak więc Trisun zignorowała Kongjo i zaczęła budować świątynie na trawiastej równinie: jednak każdej nocy pojawiały się demony i niszczyły fundamenty.\nPewnego dnia Songisen Gampo zabrał Tritsen na przejażdżkę i poradził jej, by rzuciła w powietrze pierścień, który wskaże jej lepsze miejsce do budowy świątyni. Pierścień wpadł do jeziora i Tritsun rozpłakała się, krzycząc, że zadanie wybudowania świątyni jest niewykonalne. Król jednak kazał jej spojrzeć w wodę.\nTam księżniczka zobaczyła dziewięciopiętrową stupę utworzoną w całości ze światła i zrozumiała, że dzięki magii i modlitwie uda jej się spełnić warunki, o jakich mówiła Kongjo. Pomógł jej Songsten Ciampo tworząc j liczne manifestacje siebie samego, aby pracowały przy budowie. Któregoś razu, gdy stu ośmiu Songtsen Gampów pracowało w pocie czoła przy rzeźbieniu lwów, które miały ozdobie świątynie, pomagającą im dziewczynę widok ten tak rozbawił, że wybuchnęła śmiechem i zaskoczonemu królowi zadrżała ręka z dłutem.\nRównocześnie wszystkie jego manifestacje popełniły ten sam błąd i dlatego żaden z posagów lwów w Trunlang nie ma nosa. Ponieważ przy budowie pracowało tak wielu królów, jej mury wzniesiono w ciągu czterech dni, a położenie dachu zajęło kolejne dwa. Zadowolony Songsten Gampo zastosował tę samą metodę, aby zbudować świątynie na prowincji i przyszpilić członki kobięty-demona.\nKiedy dzieło było skończone. odbyła się wielka uroczystości poświecenia Trulnang. Songtsen Gampo stanął w mandali i poprosił wszystkich buddów i bodhisatwów z przeszłości,teraźniejszości i przyszłości, aby pobłogosławili świątynię. Ledwie skończył mówić, nie tylko buddowie i bodhisattwowie, lecz również bogowie, obrońcy wiary i starożytni herosi pojawili się w tumanie kurzu, unosząc się na słonecznym promieniu. Indra i Brahma rozrzucili kwiaty, ich dzieci zaś wymachiwały flagami i parasolkami, grały na instrumentach muzycznych i paliły kadzidło, którego woń unosiła się na wietrz. Każdy człowiek z zebranego tłumu mógł widzieć te manifestacje, wyraźne choć tajemnicze jak odbicia w wodzie. Wkrótce wszyscy zaczęli śpiewać i tańczyć radując sięz cudownej uroczystości pobłogosławienia świątyni.\nPo ukończeniu wszystkich świętych budowli i podporządkowaniu całego środkowego Tybetu Songtsen Gampo panował jeszcze przez siedemdziesiąt lat. Pewnego dnia. stojąc przed posagiem Awalokiteśwary wyciągnął ręce ku Kongjo i Triisun i zamienił je w kwiaty lotosu, które wziął w ramiona. Potem, w blasku światła, zniknął w piersi posagu.\nWedług buddyjskiej tradycji wiele bardzo ważnych tajemniczych tekstów - terma - zostało zakopanych na terenie Tybetu przez guru Padmasambhawę oraz jego zwolenników. Zostaną odkryte w czasach, gdy ludzkość osiągnie mądrość pozwalającą na ich zrozumienie.\nNie wszystkie buddyjskie terma zawierają tantry, czyli kazania. Niektóre są przewodnikami do tajemnych dolin - miejsc mocy, bezcennych dla pobożnych pielgrzymów - i podają najlepszy czas oraz wskazówki umożliwiające wejście do nich. Trzy wielkie ukryte doliny zostały odkryte w XIV wieku. Niektóre są znane, ale nie można do nich jeszcze wejść - na przykład Dunglo Jonpar nie może zostać znaleziona przed 2172 rokiem.\nKiedy Padmasambhawa zdecydował się opuścić Tybet, odleciał na uskrzydlonym błękitnym koniu z orszakiem bóstw, pozostawiając swa małżonkę Yeshe Sogyal, aby głosiła wiarę i ukryła pozostałe terma.\nTeraz podobno żyje na górze o barwie miedzi leżącej pośrodku morza, w otoczeniu magów, ascetów i terston - tych, którym przeznaczone jest odnalezienie tekstów. Wraca do pustelni na górze Tise dziesiątego dnia po każdym nowiu księżyca, aby błogosławić wszystkich, którzy wzywają jego imienia.\nTrisong Detsen potrzebował pomocy Padmasambhavy, aby zbudować buddyjska świątynie w Samye. ponieważ równie szybko jak jego ludzie wznosili ją w dzień. demony klu burzyły ja nocą. Padmasambhava rozkazał wrzucić do jeziora skarby, żeby uspokoić kin. Potem wezwał indyjskich bogów Brahmę i Indrę by strzegli świątyni, i zmusił do pracy nocą przy jej budowie miejscowych bogów i demony.\nJednak król klu nadal był zagniewany, toteż Padmasambha udał się do pobliskiej jaskini i tanm medytował, próbując opanować myśli demona. Król kin wiedział. że musi jakoś przerwać skupienie mędrca. Przybrał więc postać człowieka i podszedł do Trisong Detsena, proponując mu, iż dostarczy drewno potrzebne do budowy świątyni, jeśli zgodzi się na to Padmasambhava. W Tybecie rośnie bardzo mało drzew i Trisong Detsen miał poważne kłopoty ze znalezieniem potrzebnej ilości drewna, poszedł wiec do jaskini, w której medytował Padmasambhava. aby przedstawić mu ofertę. Lecz gdy wszedł do środka, spłoszył Garudę - istotę o głowie orla i ludzkich rękach - który próbował połknąć wielkiego węża. Garuda natychmiast zamienił się w Padmasambhavię, a waż uciekł. Wściekły mędrzec wyjaśnił królowi, że waż ucieleśniał myśli demona. Teraz klu nosaci pewnością wrócą, by zawładnąć Tybetem, o ile królowie nie dojdą miedzy sobą do porozumienia.\nPadmasambhava rozbił wiec namiot w pobliżu jeziora króla klu. aby odprawić pierwszą ceremonię chod - niebezpieczny rytuał pozbawiający człowieku poczucia rzeczywistości, praktykowany przez lamów do dziś. Za pomocą bębna, rogu z ludzkiej czaszki i dzwonka mędrzec ściągnął do namiotu cale zło, nieczystość i cierpienie świata. Polem, formując z wyobraźni boginie, wyemanował ją ze swej głowy, aby pocięła jego ciało i złożyła w ofierze dla odwróceniu złej karmy zgromadzonej w namiocie.\nLama może odprawiać chod wielokrotnie, aby uzmysłowić sobie, że demony są wytworami umysłu, lecz mogą stać się równie rzeczywiste jak skały czy noże (a równocześnie adept uczy się, że skały i noże są równie iluzoryczne, jak demony). Doprowadzając w swym umyśle do spotkania tybetańskiego króla z krwi i kości z. duchowym królem klu. Padmasambhawa umożliwił im zawarcie rozejmu. Król klu wzburzył wody jeziora, wyrzucając na brzeg drewno potrzebne do budowy świątyni.\nW sztuce tybetańskiej dakinie zwykle są przedstawiane jako seksualne partnerki groźnych bogów opiekuńczych, choć mogą nimi być wszelkie potężne istoty żeńskie, kobiety lub demony, które wprowadzają ludzi w sekrety magii.\nDaninie to wróżki Tybetu,gdzie są nazywane podniebnymi podróżniczkami. Mogą pojawiać się jako zwykłe kobiety, jako piękne dziewczęta odziane tylko w kolczugi z ludzkich kości lub jako ohydne bezzębne wiedzmy.\nDakinie, które wtajemniczyły Padmasambhawę, mogły przybierać wiele różnych kształtów. Niektóre miały pięć głów i nurzały się w morzu krwi; inne latały na grzbietach ptaków i żywiły się ludzkimi wnętrznościami; najstraszniejsze jednak były dakine o wielu rękach, w których trzymały trupy, zwierzęta oraz własne odcięte głowy i wyrwane serca.\nWiele historycznych postaci również uzyskało status dakini. Jedną z nich jest Chosa Bonmo, potężna kobieta żyjąca w VIII wieku, która podobno umiała ostrze miecza zawiązać w trzy węzły. Trisong Detsen powierzył jej misję wynegocjowania pokoju między buddystami a bonpami. Padmasambhawa pobierał nauki nie tylko u demonicznych przewodników, ale także u pięciu ziemskich dakiń. Były wśród nich Mandarava i Yeshe Sógyal, najmłodsza żona Trisong Detsena.\nTybetański buddyzm z niezwykłym pietyzmem podchodzi do swojej spuścizny ideowej, przekazywanej ustnie z pokolenia na pokolenie przez jednego guru następnemu, lub ukrytej przez setki lat w świętych tekstach, czekających na odczytanie.\nLhatotori był w V wieku królem doliny Yarlung. Pewnego dnia w 433 roku. gdy miał już sześćdziesiąt lat. ujrzał tęcze wypełniające niebo i promień światła wpadł do jego palalacu. Po promieniu na dach pałacu spłynęły święte buddyjskie przedmioty, wśród nich zwoje. srebrna słupa i forma do odlewania kolejnych stup. Król nie wiedział co to za przedmioty, lecz usłyszał głos dobiegający z nieba: "W ciągu pięciu pokoleń pojawi się król, który zrozumie ich znaczenie". Zaintrygowany Lhatotori nazwał je Tajemnymi Antidotami, umieścił na tronie i złożył przed nimi ofiary. Wówczas stał się znowu młody i dożył stu sześćdziesięciu lat, chociaż zawsze wyglądał na szesnastolatka.\nZasłynął jako "Ten. który żył dwa razy w jednym ciele". Jego syn. Trinyen Zungtsen, również składał ofiary przed Tajemnymi Antidotami, dzięki czemu królestwo rosło w siłę pod jego rządami. Syn Trinyena Drangnyen Deru, poślubił chińskiego żeńskiego ducha klu imieniem Chimza Lugyel, która urodziła mu niewidomego syna. Gdy wspaniała uroda królowej zaczęła blednąć, Drangnyen zapytał, dlaczego tak się dzieje. Królowa odpowiedziała, iż potrzebuje specjalnego pożywienia ze swej ojczyzny. Król rzekł, by posłała po nie, cokolwiek to jest, i Chimza rozkazała służącej nazbierać do worków żab i usmażyć je w maśle. Ukryła żaby w magazynie za tronem: tam żywiła się nimi potajemnie i wkrótce odzyskała urodę.\nKról tak cieszył się z odmłodnienia królowej, że postanowił sam skosztować jej potrawy. Pewnego dnia gdy żony nie było w pobliżu, zakradł się do magazynu, lecz kiedy ujrzał worki pełne żab, nabrał podejrzeń, nie wierząc, że coś takiego mogło przywrócić królowej urodę. urody. Ponieważ pozwolił, aby jego umysł wypełniło zwątpienie w obecności Tajemnych Antidotów, dotknął go trąd.\nPrzerażony perspektywa powolnej śmierci w męczarniach, Drangyen postanowił pogrzebać się żywcem wraz z żoną, lecz zanim wszedł do grobu, powiedział do swego syna, pragnąc uchronić go przed popełnieniem tego samego błędu: "Czcij Tajemne Antidota, nasze bóstwa opiekuńcze. Poślij po lekarza i zasiądź na tronie, gdy odzyskasz wzrok". Chłopiec usłuchał rady ojca, a ponieważ wierzył niezachwianie w buddyjskie relikwie, jakby one same były bogami, w cudowny sposób odzyskał wzrok. Pierwsza rzeczą, jaką zobaczył, była dzika owca pasąca się na stoku Góry Tygrysa w Kyisho, toteż przybrał imię Tagri Nyenzing, co znaczy "Ujrzał owcę na Górze Tygrysa". Jego synem był ojciec Songtsena Gampo, manifestacji Avalokiteśvary, który skoro tylko objął władzę, wysłał swego ministra do Indii na naukę indyjskich pism i języków, aby można było w końcu przetłumaczyć zwoje przechowywane przez przodków.\nP. Buckley Ebrey, Historia Chin. Muza S.A.2002\nW. Sidichmielow, Ostatni cesarze Chin.\nJ. Pimpaneau, Chiny - kultura i tradycja. DIALOG, Wyd. Akademickie 2002\nDale M. Brown (red.), Chiny: pogrzebane królestwa (z serii Zaginione Cywilizacje). Amber 1998\nM. Salzman, Żelazo i jedwab. Rebis 1999\nMity Chin-Kraina Smoka z (serii Mity i ludzkość). Amber 2000\nMoje podróże - Chiny. Krajowa Agencja Wydawnicza. 1991\nAnchee Min, Czerwona Azalia. Wydawnictwo Albatros A.Kutyłowicz 2000\nJung Chang, Dzikie łabędzie - trzy córy Chin.\nM. J. Kuenstler, Sprawa Konfucjusza. Iskry 1983\nC. P. Fitzgerald, Chiny. Zarys historii kultury. PIW 1974\nD. Sncllgrovc, H. Ricliardson. Tybet: Zarys historii kultury. PIW 1978\nMarko Polo, Opisanie świata. PIW 1975\nR. Burrau. N., Dzieje Daiajlamów. Alfa 1998\nA. David-Nccl, Mistycy i cudotwórcy Tybetu Przeddświt 1991\nC. B. Levcnson, Dalajlama. Dzieciństwo i młodość. Prószyński i S-ka 2000\nH. Uhlig, Tybet: Kraj zakazany otwiera swoje wrota. PIW 1999\nP. A. Donncl. Tybet życie czy zagląda. Agade 1999\nM. Craig, Kundun: Dusza Tybetu. Alfa 1999\nS. Johnson, Tybetańska księga mędrców. Limbus 1997\nPalden Gjaco, Ogień pod śniegiem. EM\nL. Kania (red.), Tybetańska księga umarłych. Oficyna Literacka 1991\nSogjal Rinpocze, Tybetańska księga życia i umierania. Kamtziing, EM 1996\nTenzin Wangyal, Tybetańska joga snu i śnienia. Rebis 2000\nMipham, Ma-Tybetańska sztuka wróżenia. Kaniia Kamlzaiig, EM 1994\nM. Kalmus, Tybet: Legenda i rzeczywistość. Baran i Suszczyński 1999\nMity ludzkości. Mity Tybetu i Mongolii. Amber 1999\nM. A. Sironi Diembcrgcr, Tybet: Dach świata. Przeszłość i teraźniejszość. Warbud 2000\nDzieje orientu. Zapiski z krajów buddyjskich. W. A. Dialog 1995\nT. Merton, Dziennik azjatycki. Znak 1991\nA. Le Sucur, Hotel na Dachu Świata. Pięć lat w Tybecie. Wyd. Dolnośląskie 1998\nT. Dajczer, Buddyzm w swej specyfice i odrębności wobec chrześcijaństwa. Wydawnictwo Archidiecezji Warszawskiej 1991\nDr Jesi Donden, Sztuka trwania w harmonii i zdrowiu: Wprowadzanie w medycynę tybetańską. PSPT. EM 1994\nBiuro Informacji w Dharamsali, Tybet: Fakty mówi ą za siebie (biała księga). PSPT 1991\nB. T. Spalding, Życie i nauka mistrzów Dalekiego Wschodu. Wyd. Memfis 1994\nWolfang Burkhard, Symbole chińskie. Universitas, Kraków 2001\nRichard Mason, Świat Suzi Wong.\nAdeline Yan Mah, Spadające liście.\nAnche Miz, Dziki Imbir.\nWickliffe W. Walker, Tybetańskie piekło - kajakiem po dzikiej rzece. Wydawnictwo G + JRBA, National Geografic 2001\nWłodzimierz Kalicki, W domu smoka. Krajowa Agencja Wydawnicza 1999\n"Gdy słońce wschodzi nad górami, świeci pięcioma kolorami;\noby wszystko trwało po wsze czasy i oby panował dostatek?\n- z pieśni tybetańskiej\nJedno z najbardziej tajemniczych i niedostępnych miejsc na świecie, do dziś nie do końca poznane. Monumentalne, pokryte lśniącym lodem i śniegiem łańcuchy górskie, wysokogórskie kamienne pustynie, po których wędrują tybetańscy koczownicy wypasający stada jaków, majestatyczne budowle klasztorów i samotne ruiny - niemi świadkowie dawnych wydarzeń, nieskończone przestrzenie ciągnące się po horyzont i rozmodleni pielgrzymi udający się do świętych miejsc - tak można najkrócej opisać "krainę otoczoną murem śnieżnych gór", jak nazywają swoją ojczyznę Tybetańczycy.\nKraj ten jest kolebką buddyzmu tybetańskiego z licznymi świątyniami, stupami, czortenami, niektórymi zamienionymi w muzea, ojczyzną Dalaj Lamy, miejscem bardzo żywego i prawdziwego kultu religijnego pełnego mistycyzmu, tajemniczości, gdzie do dziś wykorzystuje się wizje, wróżby, wyrocznie, ludowe wierzenia, gdzie religijne praktyki są na porządku dziennym, a mnisi uparcie bronią swojej wiary wbrew władzom chińskim.\nTybet to również mistyczna kraina wiecznej młodości "Shangri-la" zawieszona pomiędzy światem bogów a światem ludzi, gdzie przezwyciężono prawa natury i gdzie można było nawiązać kontakt ze światem duchów. To, jak głosi stary tybetański tekst, jedno z dwudziestu czterech świętych miejsc świata, kolebka życia, to niczym wyłaniająca się znikąd świątynia ze skał.\nWedług chińskich badaczy najstarsze ślady obecności człowieka na Wyżynie Tybetańskiej pochodzą sprzed 50 tysięcy lat. Wskazują na to wykopaliska znalezione w Tingri, w nadrzecznym tarasie na wysokości 4300 m n.p.m.\nUważa się, że Tybetańczycy pochodzą z kilku wędrownych plemion, które przywędrowały ze stepów środkowo-wschodniej Azji na południowy zachód i mieszały się z mieszkającymi tam nieznanymi ludami. Z biegiem czasu plemiona te dotarły do dorzecza Brahmaputry, gdzie osiedliły się, nauczyły się uprawy roli i dały początek kulturze tybetańskiej. Sądzi się także, że nomadzi i inne ludy zamieszkujące płaskowyż umiały wydobywać i przerabiać niektóre surowce mineralne, w tym zapewne złoto.\nZgodnie z tradycją i mitycznymi opowieściami pierwsi królowie zstąpili na ziemię z nieba po sznurze i w dolinie Jarlungu zbudowali swój zamek Jumbu Lhakang. Miało to miejsce ponad dwa tysiące lat temu. Po śmierci królowie również po sznurze wracali do nieba. Dopiero ósmy król z Jarlungu, zabity podstępnie w czasie, kiedy nie miał na sobie magicznej zbroi, a co za tym idzie, także cudownych zdolności, został pochowany w potężnym kurhanie w sąsiedniej dolinie Czongje. Następni władcy Tybetu, nie posiadający cudownych zdolności, mieszkali w dolinie Jarlung w zamku Jumbu Lhakang, który do dnia dzisiejszego uważny jest za najstarszą budowlę tybetańską.\nW połowie XIX wieku wpływy Chin znacznie zmalały, a następnie na początku XX wieku Chiny podjęły starania o przejęcie kontroli nad Tybetem, zajmując w latach 1906-1909 Tybet Wschodni i w roku 1910 Lhasę. Dalaj Lama schronił się w Indiach, skąd powrócił w 1912 roku po zwycięstwie rewolucji w Chinach i opuszczeniu Tybetu przez wojska chińskie. W roku 1913 proklamowano niepodległość Tybetu.\nPo zwycięstwie komunistów w Państwie Środka, w roku 1950 nowe władze skierowały swoje wojska do Tybetu, a w roku 1951 podpisany został układ, w którym Tybet uznał zwierzchność Chin w zamian za obietnice szerokiej autonomii. Chińczycy nie przestrzegali podpisanego porozumienia, podejmując działania mające na celu doprowadzenie do zmiany tradycyjnych struktur społecznych, gospodarczych i religijnych. Między innymi przeprowadzono sekularyzację dóbr klasztornych, kolektywizację rolnictwa i rozpoczęto zakrojoną na szeroką skalę akcję przesiedlania Chińczyków na teren Tybetu.\nW skutek prób włączenia Tybetu Wschodniego pod bezpośrednią administrację Państwa Środka rozpoczęła działalność antychińska partyzantka. W 1959 roku wybuchło powstanie, krwawo stłumione przez Chińczyków. XIV Dalaj Lama udał się na emigracje do Indii, (Dharamsala) gdzie stanął na czele tybetańskiego rządu emigracyjnego. W 1965 roku ustanowiono Tybetański Region Autonomiczny. W okresie rewolucji kulturalnej, w latach 1966-1976 nasilił się proces sinizacji (m.in. osadnictwo chińskie), podjęto prześladowania i represje tybetańskich elit religijnych i politycznych, niszczono miejsca kultu religijnego, tybetańskie klasztory i świątynie. Rozpoczęto również prowadzenie gospodarki rabunkowej bogactw i zasobów naturalnych. Po śmierci przewodniczącego Mao Tse-Tunga w 1976 roku władze chińskie nieco zliberalizowały politykę wobec Tybetu, łagodząc restrykcje i prześladowania. W roku 1989 doszło do zamieszek w Lhasie, wystąpień antychińskich, co spowodowało wprowadzenie stanu wyjątkowego na terenie całego Tybetu w latach 1989-1990.


Baza wiedzy o antykoncepcji po stosunku | ormoneshop.biz\nBaza wiedzy o antykoncepcji po stosunku\nPomimo szerokiego wyboru metod antykoncepcji wciąż zbyt wiele jest niechcianych ciąż. Być może myślisz, że na pewno wpadka Ci się nie przydarzy, jednak nie powinnaś oszukiwać siebie i partnera. Zawsze, gdy dochodzi do seksu bez zabezpieczenia, zastosowana antykoncepcja zawiodła lub zapomniałaś przyjąć pigułkę hormonalną to pojawia się wysokie ryzyko niechcianej ciąży. Jeżeli nie planujesz ciąży, nie możesz czekać aż będzie za późno. Masz 72 godziny, aby zastosować antykoncepcję po stosunku. W artykule znajdziesz elementarne informacje o antykoncepcji awaryjnej, z którymi powinnaś się zapoznać, aby podjąć właściwą decyzję.\nCo to jest antykoncepcja po (antykoncepcja awaryjna)?\nJest to w pełni bezpieczna i wysoce skuteczna metoda zapobiegania niechcianej ciąży po stosunku bez zabezpieczenia. Może być zastosowana najpóźniej 72 godziny po stosunku, jednak najwyższą skuteczność wykazuje, jeśli zostanie zastosowana w pierwszych 12 godzinach.\nJak działa tabletka 72 godziny po?\nAntykoncepcja awaryjna zapobiega zapłodnieniu oraz implantacji zarodka na trzy sposoby. Po pierwsze hamuje pojawienie się owulacji, jeżeli ta jeszcze nie nastąpiła oraz zagęszcza śluz szyjkowy, który staje się na tyle zwarty i lepki, że plemniki nie mogą się w nim przedostać do macicy i jajowodów. Jeżeli owulacja już nastąpiła i nawet doszło do zapłodnienia komórki jajowej, tabletka 72 godziny po zmienia właściwości śluzówki macicy, dzięki czemu zarodek nie może w niej zagnieździć i pojawienie się ciąży jest niemożliwe.\nKiedy powinno się zastosować antykoncepcję awaryjną?\nPoniżej zebraliśmy ryzykowne sytuacje, które mogą prowadzić do wpadki. W tych przypadkach konieczne jest rozważenie przyjęcia tabletki po stosunku:\nnieskuteczność zastosowanej metody antykoncepcji (np. pęknięta czy zsunięta prezerwatywa)\nstosujesz tabletki antykoncepcyjne, jednak pominęłaś więcej niż dwie tabletki lub zapomniałaś przyjąć jedną tabletkę, ale opóźnienie wyniosło więcej niż 12 godzin\nzawodność innej metody antykoncepcji – odklejenie plastra, wypadnięcie krążka dopochwowego\nstosunek seksualny odbył się w czasie upojenia alkoholowego i nie jesteś pewna, czy zastosowaliście metodę antykoncepcji\nstosujesz kalendarzyk małżeński i obawiasz się, że źle wyznaczyłaś dni płodne\nKiedy nie powinno się stosować antykoncepcji po?\nTabletki 72 godziny po nie zaleca się przyjmować, jeżeli kobieta jest już w ciąży. Nie działa spowoduje poronienia, ale za to obciąży organizm zbędną dawką hormonów. Kobiety, które są uczulone na lewonorgestrel lub inny składnik aktywny antykoncepcji awaryjnej również nie powinny stosować tabletki po.\nCzy antykoncepcja po jest skuteczna?\nJeżeli tabletka 72 godziny po stosunku zostanie przyjęta do 12 godzin od feralnego kontaktu płciowego to jej skuteczność wynosi prawie 100%. Jednak nawet, jeśli antykoncepcja awaryjna zostanie przyjęta do 72 godzin to znacząco zmniejsza ryzyko zajścia w ciążę. Warto wiedzieć, że antykoncepcja po działa jedynie jednorazowe i zapobiegawczo, nie zabezpiecza długofalowo przed zajściem w ciąże, dlatego jeżeli prowadzisz aktywne życie seksualne powinnaś udać się do ginekologa w celu dobrania właściwej dla Ciebie metody antykoncepcji.