Dojrzały do zrywania — część 4 - HRANAVESELA.RO\nBryan przywiązał mnie do łóżka w podwójnie szybkim czasie, a potem wyjął z szafy aparat Pentax Spotmatic – później odkryłem, że mężczyzna był zawodowym fotografem, a jego dwie główne pasje życiowe to włóczędzy i pornografia.\nKiedy bawił się kamerą, do pokoju wszedł nagi Murzyn.\n– Miło, że w końcu się pojawiłeś, Lloyd – powiedział Bryan. - Kevin mógł tu leżeć godzinami, czekając na właściwy królewski roging z czarnej mamby.\n— Dołeczek w dupie — powiedział Lloyd. – I bardzo chudy. To super.'\nWytężyłem się, żeby spojrzeć przez ramię, żeby zobaczyć, jak wyglądał mężczyzna. Pochylał się nade mną, bawiąc się moim pękającym tyłkiem, więc widziałam tylko jego potężne uda i niesamowity kutas.\n– Był uzależniony od Jaya – powiedział Bryan. — I najwyraźniej okazało się, że to naprawdę łatwy zdobycz.\n— Nie powiedziałbym tego — powiedziałem defensywnie. – Właśnie zobaczyłem fiuta Jerome'a i wiedziałem, czego chcę.\n„Więc mamy kolejnego fana”, powiedział Lloyd do Bryana. „Ci biali chłopcy po prostu nie mają dość czarnego kutasa, są od tego uzależnieni”.\nDłonie Lloyda pieściły moje plecy, pośladki i drżące uda. Mężczyzna z pewnością wiedział, jak nacisnąć wszystkie właściwe przyciski: mój kutas był w pełni wyprostowany w ciągu kilku sekund.\nMinutę lub dwie później grzmociłem materac, gdy Bryan zaczął robić zdjęcia, a Lloyd zaczął smarować mój odbyt.\nPrzed dosiadaniem mnie Lloyd trzymał mnie na szpilkach sztywnymi palcami. Z łatwością wślizgiwali się i wysuwali z mojego odbytu, nawilżając moje wewnętrzne sanktuarium.\n– Wypocę cię, chłopcze – powiedział krzepki Murzyn. - Przybiję cię do sedna moim czarnym jak węgiel kutasem. A potem zmienię cię w uzależnionego, chłopcze, uzależnionego od czarnego kutasa.\nTen mężczyzna był bardzo nieaktualny – byłem uzależniony od czarnego kutasa w chwili, gdy zobaczyłem pożądliwą łodygę Jerome'a. Posiadanie dwóch takich długości w moim życiu było po prostu wisienką na torcie.\nPoczątkowo Lloyd nie zwracał uwagi na polecenie Bryana, aby pozować w pozycji bardziej przyjaznej kamerze – stadnina zamierzała przygwoździć mnie do celu, więc nic nie mogło zagrozić temu celowi. To zmusiło Bryana do uklęknięcia i uzyskania zbliżeń w najlepszy możliwy sposób.\n– Podnieś się, Lloyd – warknął Bryan. — I tak trzymaj, do cholery.\n— Uspokój się, Snappy — powiedział Lloyd. - Czy nie widzisz, że jesteśmy zakochani?\n- Nie gadaj bzdury - warknął Bryan. „Moje kolana nie mogą tego dłużej znieść”.\nSzał trwał dobre piętnaście minut, a Bryan stawał się coraz bardziej spięty, gdy się nasilał.\nUwielbiałam każdą minutę tego – bycie wyciągniętym na łóżku, z szalonym ogierem walącym w mój tyłek, było najlepszym seksem w historii. Nie było mowy, żebym wkurzyła Bryana, tak jak to robił Lloyd. Miałem zamiar trzymać się mężczyzny, który miał sprawić, że kutasy będą gęste i szybkie.\nKilka tygodni później pojawiłem się w jednym z filmów Bryana o porwaniu. Filmy te zostały zlecone przez brokera z City, który według Andy'ego był czołowym członkiem grupy lubieżnych starych ciuchów.\nFilm został nakręcony na miejscu w dziczy Kent, podczas tygodniowej wyprawy na kemping. Wszystkie główne sceny seksu zostały nakręcone w opuszczonej hangarze na łodzie, który stał na prawym brzegu rzeki Medway.\nScena otwierająca wideo przedstawiała mnie i Andy'ego, ubranych w białe stroje rowerowe, rozbijających obóz na polu oddalonym o nie więcej niż pięćdziesiąt metrów od małego lasu. Widok z daleka, na którym rozbijamy namiot, strzelony z samego środka lasu, sprawiał wrażenie, że jesteśmy szpiegowani przez kogoś ukrytego w zaroślach.\nPodczas gdy Andy zgłosił się na ochotnika, by zejść nad rzekę, aby napełnić nasze stołówki, ja udałam się do lasu, by zebrać trochę suchej podpałki na ognisko. To wtedy John i Roy rzucili się na mnie.\nWalczyłem przez kilka minut, zanim zostałem stonowany - szmatką nasączoną wyimaginowanym chloroformem - i zabrany do hangaru przez dwóch mężczyzn, którzy mieli na sobie czarne kominiarki, granatowe kombinezony i czarne buty.\nOpuszczona hangar na łodzie była idealnym miejscem na hałaśliwą i szorstką seksualną zabawę; i szorstki był z pewnością słowem, którego użyłabym do opisania seksu – John i Roy nie zadawali żadnych ciosów, jeśli chodziło o rozebranie mnie do naga i rzucenie mnie na solidny drewniany stół.\nMoje nadgarstki i kostki były przywiązane do stołu, tak że leżałam twarzą do góry i rozpostartymi ramionami przed kamerami – tego dnia Bryan miał dwie kamery skierowane w moją stronę: jedną obsługiwaną przez niego, a drugą obsługiwaną przez Erica.\nPrzez prawie trzy godziny moi dwaj oprawcy, teraz zupełnie nadzy, drażnili mnie i dręczyli; klepnął mnie; i pieprzył mnie w różnych pozycjach. Wyglądałem i czułem się jak prawdziwy uprowadzony, zanim Bryan powiedział: „To wszystko na dzisiaj. Zbliżenia możemy zrobić jutro. A teraz się posprzątaj.\nPo usunięciu zbliżeń Bryan i Eric zebrali grupę na następną taśmę wideo, która była kontynuacją pierwszej.\nJohn i Roy skoczyli na Andy'ego, który gorączkowo przeszukiwał las w poszukiwaniu swojego przyjaciela. Rzucili się na niego, gdy wracał do obozu. Jednak w przypadku Andy'ego został rozebrany do naga w lesie i przewieziony do hangaru, przez ramię Johna, zawiłą drogą przez gęste zarośla.\nKocioł, który pasuje do dwóch mężczyzn, chronił ich przed wieloma kolczastymi gałązkami i kolczastymi liśćmi; jednak nagie plecy i boki ich ofiary zostały celowo wystawione na wszystkie naturalne niebezpieczeństwa na ścieżce. Niskie, zwisające gałęzie zaatakowały ciało Andy'ego, który gorzko narzekał na drogę, którą podążał John.\n— Nie obwiniaj mnie, słoneczko — warknął John. – Facet, który płaci za tę epopeję, chce widzieć, jak cierpisz. Chciał zobaczyć cię biczowaną, ale Bryan i Eric wpadli na ten pomysł. Teraz ja przywiążę cię do drzewa i dam ci dwa tuziny batów.\n– Jesteś takim dupkiem – warknął Andy. – Kapitan Bligh byłby z ciebie taki dumny.\n– Tak, nie przestawaj rzucać obelg, słoneczko. Pamiętaj, kiedy wrócimy do hangaru, będziesz cała moja.\n'Przestań gadać!' warknął Bryan. „Musimy jechać ponownie. To drzewo bawi się światłem, więc cofnij się i ponownie podejdź do kamery.\nJohn roześmiał się, cofając się, by pół tuzina gałęzi pieściło goły tyłek Andy'ego.\nJohn naprawdę sprawił, że Andy się pocił tego popołudnia, zwłaszcza gdy przyszła jego kolej na mocowanie młodego steru strumieniowego. Większość sesji spędziłem w tle, zaplątany w rybacką sieć zwisającą z krokwi na linie. Na zewnątrz hangaru nadciągała letnia burza, więc trzeba było wnieść do środka przenośny generator. Szybko nastąpiły dwa kolejne zakłócenia, co oznaczało, że sesja przedłużyła się o dobrą godzinę.\nAndy wyglądał jak śmierć rozgrzana, zanim lampy łukowe zostały w końcu wyłączone. Nie był zbyt zadowolony z Bryana, który zapisał go do tego rodzaju teledysku – bycie pieprzonym przez dobrze wyposażonych czarnych mężczyzn znacznie bardziej mu się podobało. W przeciwieństwie do tego, lubiłem być spoliczkowany i zmuszany do wykonywania poleceń Johna i Roya. Dobrze było być związanym, wykorzystywanym i maltretowanym przez tych dominujących mężczyzn.\nMnie też podekscytowało obserwowanie, jak Andy jest poddawany próbie. A następnego dnia miałem to szczęście, że byłem świadkiem, jak krępowano i szkolono kolejną uległą.\nNajwyraźniej Aiden był mężczyzną, który lubił być kierowany i traktowany jak pies. Przybył do hangaru z tyłu starej furgonetki — podczas podróży z Londynu dwudziestoparolatkowi rozebrano go do naga i dano mu do noszenia obrożę dla psa. Oprócz obroży w jego odbyt włożono dildo w kształcie ogona.\nAndy i ja nie mogliśmy uwierzyć własnym oczom, kiedy Aiden wpadł do hangaru na czworakach: myślę, że jego entuzjastyczne wejście było bardziej związane ze śladami laski na jego pośladkach niż z chęcią udowodnienia, jak bardzo potrafi być psem. .\nMężczyzna z laską był równie dominujący, co brzydki. Miał krzywy, chytry uśmieszek na twarzy i diabelski błysk w oku. Był wysoki i chudy, a na głowie miał bardzo mało włosów.\nPóźniej odkryłem, że służył we francuskiej Legii Cudzoziemskiej i że Warren Mann nie było jego prawdziwym nazwiskiem: najwyraźniej zdezerterował z Green Howard na początku lat sześćdziesiątych, po tym, jak sierżant kompanii trafił do szpitala.\n– Więc który z tych chłopaków pomoże mi ukarać mojego zwierzaka? powiedział Warren. „Oboje wyglądają, jakby mogli poradzić sobie z laską”.\n— Kevin jest bardziej uległy, więc Andy jest twoim człowiekiem — powiedział Bryan, machając ręką, przywołując Andy'ego do przodu. - Kevin może być apetyczną marchewką dla kija Andy'ego.\n– Dobry pomysł – powiedział Warren. „Rover z pewnością będzie błagał i przewracał się o taki smaczny smakołyk”.\nRover (Aiden) szczeknął z aprobatą, patrząc tęsknie na mojego zwiotczałego kutasa.\nAndy bardzo chciał zostać na ten dzień mistrzem Rovera. Spodobał mu się pomysł, by człowiek-psik robił sztuczki przed kamerą; lubił też być zachęcany przez Warrena i inne głosy poza kamerą, by kijać Aidena w pośladki za wszelkie wykroczenia, nieważne jak trywialne.\nStałem za kamerą i patrzyłem, jak człowiek-pies przewraca się, błaga i aportuje. Patrzyłem, jak pije wodę z miski i macha gumowym ogonem. Warren dobrze wytresował swojego zwierzaka.\n– Daj spokój, Kevin – powiedział Warren. – Padnij na ręce i kolana i daj Roverowi pięciominutową przerwę. Widziałeś, jak być najlepszym przyjacielem człowieka; a ja przejmę od Andy'ego, więc będzie więcej werbalnych, a mniej chłost.\nBryan potrząsnął ukradkiem głową, ale nic nie powiedział.\n– Możesz być moim nowym szczeniakiem – kontynuował Warren. „Więc padnij na ręce i kolana i usiądź na nogach”.\nGodzinę po tym, jak Bryan odłożył swój aparat, nadal byłem w tym trudny. Warren był nieugiętym nadzorcą. Moje kolana były poczerwienione - musiałem okrążyć dno hangaru sto razy - a mój kutas i pośladki były tak samo poobijane i posiniaczone - Rover dosiadł mnie podczas treningu posłuszeństwa i wypieprzył mi mózg. Potem zostawił swój ślad (ukąszenia miłości) na całym moim ciele, w tym na moim tyłku, kutasie i sutkach.\nCały następny dzień spędziłem z Erikiem, dochodząc do siebie w małej przyczepie kempingowej — Bryan wynajął w tym tygodniu trzy przyczepy, które były schowane w rogu przyczepy kempingowej w pobliżu Teston. Nigdy więcej nie widziałem wnętrza hangaru na łodzie podczas tej podróży. Bryan wiedział, że chciałem zrobić więcej, ale nie chciał pchać szczęścia i wracać do domu z totalnym wrakiem na rękach.\nAiden i Andy kontynuowali występy przed kamerami przez kolejne dwa dni – Aiden został wytropiony w lesie, powieszony do góry nogami na drzewie i wychłostany przez Warrena. Andy został ponownie porwany i zerwany przez Johna, Roya i Warrena.\nPrawa autorskie (c) 2011-2013 Andy Caulden


zed świętami Bożego Narodzenia oraz w trakcie ferii zimowych. W czasie zimowych mrozów wprawdzie nie można myć okien na zewnątrz, jednak można je myć od wewnętrznej strony, a także czyścić żaluzje i ścierać kurze z parapetów. Dzię\nDodane: 09-01-2017 05:45\nPodstawa bezpieczeństwa w salonie kosmetycznym - jednorazowa odzież medycznaSkuteczne pozycjonowanie Poznań- wiesz jakZwiedzamy HiszpanięSalon kosmetyczny - o zabiegach i kosmetykachSklep sklepowi nie równy. To samo tyczy się tych internetowychCiepły dom, pełen komfortNa temat dentystów i leczeniu u nich zębówKursy bhp onlineImplantologia zabrzePoligrafia ogółem i szczegółemŚwieżo upieczona mama? Sprawdź co kupić dla dziecka!Obsługa BHPZakup auta prosto z salonuZegarki męskieJak się ochłodzić latem? KlimatyzacjąDentysta ZabrzeHandling electricityUrlop w Hiszpanii - co zobaczyćO samochodowych myjniachSzkolenia BHPO przewozach międzynarodowychO atrakcjach w AndaluzjiUsługi geodezyjne, czyli jakie?How to avoid problems with airport transferCzy trudno jest leczyć zwierzęta?\_Małe i duże. Leczenie zwierzątO badaniach marketingowych na rzecz innych firmCzyste autoWynajem mebli. Dla kogo i po co?O pomocy psychologa. Krótko i na tematCo warto wiedzieć o energetyce słonecznej?


Sprawdź Jak zarabiać w internecie teraz − fotoklubrpregiontorun.pl\nNa stronie znajdziesz informacje na temat tego jak zarobić, jakimi sposobami, tak aby całkowicie legalnie zdobyć prawdziwe pieniądze. Nie jest to ciężkie i niemożliwe jak Ci się wydaje. Strategii na to, jak sprawić, żeby na Twoje konto bankowe zaczęły wpływać pieniądze, jest pełno. Ze względu na to, osoby, które mają szerokie doświadczenie w marketingu w sieci, wymyśliły, żeby założyć forum, które będzie platformą pomagającą osobom angażującym się w zarabianie przez Internet.\nDo zarabiania w sieci wystarczy jedynie dostęp do internetu, laptop lub urządzenie mobilne. Zdobądź dodatkowe pieniądze na social media, kryptowalutach. Zacznij już dzisiaj i zarejestruj się na forum, które od 5 lat stale plasuje się w ścisłej czołówce witryn o takiej samej tematyce oraz popularyzuje każdego rodzaju środki zarabiania w sieci internetowej. Poznaj tajemnice zarabiania wieloma metodami i sprawdź jakie jeszcze korzyści możesz zyskać dzięki forum make-cash.pl i zarabiaj przez Internet!


kobiety pachna smiercia. mech. - elffi (opowiadanie)\nkobiety pachna smiercia. mech. (opowiadanie)\nMój pies to prostytutka. Odkryłem w nim kolejną zadziwiającą zależność pomiędzy ludźmi, a zwierzętami.\nDwunasty czerwiec, piętnasty...nic. Pospiesznie przewracałem kartki. Piszę książkę. O, to będzie pasowało.\nOpracował niezwykle skuteczną technikę, dzięki której udaje mu się przytyć jeszcze kilka kilo. Większość łakomych psów rozsiada się na podłodze, z wzrokiem utkwionym w talerzu i piska i szczeka i szczeka i skomle uaaa doprowadzając do szału właściciela owego jedzenia. W kulminacyjnym momencie macha radośnie ogonem, popiskując z wdzięcznością, kiedy ku jego radości na ziemi wylądują smakowite resztki. Istnieją niestety ludzie, do których serca nie docierają psie piski. Aby nie narażać się na porażkę i zbędne zmęczenie mój otyły pies postanowił się sprzedawać.\nJest to technika niezwykle prosta i skuteczna, a żeby zadziałała wystarczy jedynie być urokliwym psem, lub innym przedstawicielem zwierzęcej braci. Wystarczy wdrapać się na kolana Człowieka Posiadającego Pokarm i użyczać mu uroków poznawania mięciutkiego ciała, przytulając się raz po raz do nóg człowieka tak długo, aż rozochocony Posiadający Pokarm zacznie wsuwać do pyszczka co większe kwawałki. I będzie tak robił tak długo, aż zwały tłuszczu nie pozwolą mu sie poruszać, ale czyż nie słodko będzie karmić taką małą niedołężną kulkę na swoich kolanach?\nPrzebiegła i mądra jest ta moja psia prostytutka. Z lubością czekam, kiedy pęknie z przejedzenia.\nA to? Skąd to mam? Niebieski druk. Nie moje.\nPODRĘCZNIK WIARY W MIŁOŚĆ.\ntylko dla niepewnych\nWitajcie oczy. Skoro już tu zajżałyście, to znaczy, że czegoś szukacie, lub jakiś wewnętrzny niepokój kazał wam tu zajrzeć. Jeśli jest to czysta ciekawość-wróćcie . Nie znajdziecie tu nic dla ciekawskich. Potrzebujemy niepewnych niepewnych\nCzujecie się nieszczęśliwi, nawet kiedy odrzucacie na bok ziemskie problemy? Nie potraficie już szczerze się cieszyć? Dobrze trafiłyście. Odsłonięcie czas zacząć.\nPrawdopodobnie odzywa się w was Dusza. Chciałaby się czymś posilić. Dusze nie mają brzuchów i żywią się wiarą. Są to bardzo wygłodniałe, a zarazem leniwe stworzenia. Jeśli nie pożywiają się, to śpią. Jeśli nie chcecie, aby Wasza dusza znów zasnęła musicie nauczyć się wiary. Dusza już się przeciąga.\nPodstawą wiary jest zakładanie istnienia bytu lepszego od tego. Zakładanie istnienia doskonałości. Żeby ułatwić nazwijmy ją Bogiem. Jeśli się wam ta nazwa nie podoba możecie używać innej, to nie ma znaczenia. Logicznie odkryjecie dla czego istniejecie tu i teraz i że tzw. Śmierć nie jest żadnym końcem\nAby zacząć rozumieć logikę istnienia Boga należy zacząć od Człowieka. Ty jesteś Człowiekiem. Człowiek jest młynem mielącym zboże. Aby mógł się obracać potrzebna jest rzek, a żeby dało to jakiś rezultat młyn musi przyporządkować się rzece. Jeśli tego nie zrobi porwie go jej nurt i rozszarpie na drobne części. Bóg jest rzeka. Oczywiście młyn do swego istnienia nie potrzebuje rzeki, ale należy liczyć się z tym, iż z braku napędzającej go siły zrobi się bezużyteczny i stary. Młyn jest, nie śmiej się, czystym odbiciem Człowieka. Nieustannie krążą w nim soki i ciągle rosną mu paznokcie, może tez uczyć się i robić zakupy, ale bez Boga (rzeki napędzającej) nie byłby w stanie kochać miłością wielka, czysta i prawdziwa, gdyż jest to uczucie przesycone wprost swoja nieracjonalnością, a Człowiek z uśpioną dusza postępuje tylko racjonalnie. Byłby oczywiście zdolny do procesu chemicznego, który niektórzy głupi ludzie nazywają miłością, ale proces ten nie może trwać zbyt długo i w rzeczywistości tylko zapoczątkowuje to, co do miłości i boskości należy.\nKażdy człowiek może żyć nie znając miłości, nie świadomy istnienia Boga, działając prosto i jednostajnie. Jak budzik nakręcony, czekający na swój moment śmierci-rozdzwonienia, będący momentem oświecenia. Ze do istnienia potrzeba czegoś więcej niż cywilizacyjna bateria.\nDusza jego prawdopodobnie nie rozwinie się, a cofnie nawet w swoim rozwoju.\n-\tPodobnie jest, drogie patrzące, z planetą naszą-Ziemią, która nieustannie zatacza koła i okręgi. Całkiem to dzielna planeta - prawie idealnie się regeneruje i czerpie ze swoich zapasów tworząc nowe. Nie jest wiec potrzebny jej Bóg. Jest częścią poprawnie działającego Układu Słonecznego i wedle zawartej umowy, kiedyś zniknie, by na jej miejscu mogła pojawić się inna, bardziej niewinna planeta. Wszechświat - powiesz nie potrzebuje Boga. Ale, czy nie jest on - sam w sobie - idealnie działająca maszyna?\nW tym momencie należy sobie postawić pytanie - czym jest Bóg? Bóg jest idealnym istnieniem - przeczytacie. Tak wiec, czy wszechświat nie jest Bogiem? Nie znajdziesz w nim idealnej części, ale łącząc je ze wszystkie ze sobą stwarzamy doskonałość. Wszechświat jest Bogiem, a my jesteśmy jego częścią.\nPedantycznie przeżuciłem kolejną kartkę. Nie wiedziałem co o tym myśleć. Nigdy nie wierzyłem w te brednie o Bogu, a jednak..skłoniło mnie to do myślenia.\nBrakuje stron. Skąd to mam? Nie pamiętam.Wczorajszego wieczora wypiłem dwie butelki białego wina, które przyniosła ze sobą prostytutka. Pieściłem kobietę...cień kobiety. Szybko zasnąłem i chyba sobie poszła. Przeklinała. Zapaliłem papierosa. Poszła...Nie pamiętam.\nMyślałem tak głęboko, że przez nieuwagę potrąciłem wysoką szklankę i wylałem sok na amarantowy dywan, tak drogi, że wstyd było po nim chodzić. Nie wściekłem się jednak. Zawsze byłem bardzo spokojny. Za spokojny. Nawet w stosunku do kobiet. Mój penis też. Szczerze mówiąc nie obchodziły mnie kobiety. Zaspokajałem moje potrzeby i nic ponad to. Miałem ładne i brzydkie, grube i chude, stare i młode-żadnej nie potrafiłem kochać. Wszystkie miały papierowe dusze. Wystarczyło poszeleścić i były dla każdego. Zdecydowanie nie lubiłem tej babraniny.\nAle coś się zmieniło. Zacząlem odczuwać niepokój. Do tej pory wszystko zdawało się być ascetycznie uporządkowane. Teraz bylo ciepłe i wilgotne.\n19:22. żołądek zaczął dawać znać o sobie rozkazując tańczyć kiszkom w rytm Toccaty Bacha, którą jakiś litościwy sąsiad zdecydowal się uraczyć moje uszy.\nWyszedłem ze swojej kremowej kamienicy nie zamykając drzwi. Kradzież mi nie groziła-poza poza drogim i poplamionym dywanem, starym zegarem, stosem bezużytecznych kartek i grubym psem nie miałem nic.\nWszedłem powoli do pobliskiego baru. Wewnątrz pachniało tytoniem i nagimi kobietami. Usiadłem przy stole i zamówiłem kurczaka. Kelnerka uśmiechnęła sie wilgocią w majtkach.\n-"Już sssekundka. Proszze chfile poczekać." Na niebie zaczęły pojawiać się gwiazdy. Jestem za chudy. Chciałbym mieć zwały tłuszczu i dużo siły. Wtedy mógłbym bić kobiety.\n-"Wyobrażasz sobie czasem Boga?" Niski lekko zachrypnięty głos zakłucił moje rozmyślanie.\nSmukła, ciemnowłosa kobieta przysiadła się do mojego stolika. Miała lekko kościste nadgarstki i delikatnie skośne oczy.\n-Wyobrażam. Jest kieliszkiem koniaku, który sam się wypełnia gdy go wypijesz-Delikatnie uniosłem kąciki ust, a kobieta obnażyła przede mną biel swoich zębów. Była smukła i zdecydowana. Zaprosiła mnie do siebie.\nPo raz pierwszy to mnie kupiła kobieta. Była skromna i lekko bezpłciowa. Pociągał mnie fakt, że nie widać bylo jej piersi i ich brakiem właśnie mnie kupiła.\n-Będą twoje, jeśli nie będziesz mnie całował, a teraz chodźmy. Śmieszył mnie fakt,że oferowała mi najbiedniejszą część swojego ciała, a ja jak uczniak, onieśmielony, popędziłem za jej drobnymi szybkimi kroczkami.\nW mieszkaniu było ciemno i zimno. Zapaliła kilka świec i pokazała kartki zapisane niebieskim drukiem. Kilka brakujących stron i czerwone usta skośnookiej kobiety.\nKażdy człowiek łączy w sobie świat zwierząt i aniołów. Anielską częścią człowieka jest dusza. Musi ona odstawać od ideału tak długo, aż nie stanie się doskonała. W tym czasie krąży we wszechświecie, po wielu planetach, w wielu wymiarach. Światy te nieustannie się przenikała, a dusza otrzymuje taka powłokę, na jaka zapracowało jej poprzednie ‘życie’\nPrawdziwe życie dzieli się na wiele etapów. Dusza, dążąc do rozwoju, po każdym etapie przechodzi wyżej osiągając coraz doskonalsze stany rozwijania świadomości. Może także podążać w dół., stając się kolejno coraz bardziej prymitywnym stworzeniem. Każdy z etapów sprawia jej coraz większy ból i prowadzi do całkowitego zatracenia świadomości. Najniższy etap nazwijmy Piekłem, przeciwieństwo jego zaś - Niebem. Piekło nie jest końcem istnienia, a granica miedzy Piekłem, a Niebem jest niewyraźnie zatarta i przekroczyć ja dosyć łatwo. Nawet ‘najgorszej ‘duszy zostaje wybaczone. Piekłem dla niej jest tak ciężki sposób istnienia, czyli tzw. Życie. Poprzez ból i ona osiąga doskonałość.\nKiedy wiec będziesz krzyczał, że nie zasługujesz na ból, który napotkałeś na swej drodze, pamiętaj, ze Wszechświat jest przez swoje okrucieństwo cudownie miłosierny.\nTańczyłem obejmując jej kruchą talię, wsłuchany w krążące w niej soki. Pachniała mchem i tajemnicą. Piliśmy białe wino i połykaliśmy białe tabletki. Tańczyliśmy. Naszym oczom ukazywały się najdziwniejsze demony.Kat z twarzą dziewczynki. Oboje uwolniliśmy się od płci. Nieowłosieni wiliśmy się wokół siebie jak dwa robaki.\nPokochałem tą kobietę,a na szczycie jej płaskich piersi odkryłem różowego Boga w dwóch osobach. Byłem dzieckiem w jej ramionach i piłem mleko z niekobiecych piersi. Bawiliśmy się w Niebo długim nożem. Składałem przed moim Bogiem najpokorniejsze ukłony. Wbiłem go w jej blady brzuch i pogładziłem w środku. Całowałem w krew i śmiałem jeszcze z nią. Jest wilgotna jak wszystkie inne-pomyślałem i szybko, szybko wybiegłem zostawiając rozchylone blade usta i całą wilgoć na drewnianej podłodze. Moja mokra bogini.\nTabletki przestawały działać i zaczęły mnie przechodzić zimne dreszcze. Wróciłem do kremowej kamienicy, drogiego dywanu śpiącego psa i tykającego jeszcze zegara. Położyłem się na znalezionych kartkach i natychmiast przyszedł do mne letni i orzeźwiający sen.\nNastępnego dnia ptaki krzyczały o wolności. Nie wiedziałem co się ze mną działo. Moje dłonie były jak z plasteliny i po raz pierwszy śmierdziałem. Pogniotłem kartki.\nByłem lekko podenerwowany, mój nos nie wyglądał już tak próżno i elegancko. Coś nieproszonego we mnie zostało. Chciałem usiąść.\nTo była pierwsza. Wiem, bo zegar leżący w rogu pokoju wydaje z siebie o tej porze rozpaczliwy zgrzyt i przestaje działać. Nie porusza się tak kilka dni, aż do wizyty u zegarmistrza, po czym znów o naprawionej godzinie pierwszej robi to samo.\nLeżałem pod oknem i czekałem na ten moment. Zbliżała się ta sekunda. Zaczął stękać, więc cichutko do niego podszedłem i powolutku, by nie potknąć się o rozrzucone stosy papieru, które odpoczywały na srodku pokoju i nie spłoszyć ich przypadkiem.\n13:00. Pocałowałem wskazówki. Stały. Blisko, ustami przy dwunastej prosiłem-żyj-ale on ani drgnął. Popieściłem jeszcze malutką wskazówkę, ale była zimna.\nMam tego dosyć! Objąłem go całym ciałem i ze wszystkich sił cisnąłem nim w drzwi frontowe. Nadgarstek zaczął mnie boleć, a na czole pojawiły sie drobne krople potu o kwaskowatym zapachu. Strzeliły wszystkie wskazówki i wyleciały w powietrze z takim impetem, aż wystraszyłem się, że on wygra te starcie.\n-Nie dam się cholero...wysyczałem. Napiąłem wszystkie mięśnie i zepchnąłem go ze schodów. Musiałem się nieźle namęczyc, bo jestem chudy, a zegar zawsze sprawiał wrażenie bardzo opasłego. Uderzyłem się przy tym w łokieć i zwijając z bólu wykrzyczałem-no to kurwa masz! Nie będę z tobą więcej mieszkał!!\nNajmniejszy palec mojej stopy objęła cieniutka wskazówka. To była 13. Mam w sobie cos ze zwierza-pomyślałem, po czym zwinąłem się w kłębek.\nniczego sobie+ 12 głosów


Powracający sen, dziwna atmosfera\n/ Powracający sen, dziwna atmosfera\nMam pewien orzech do zgryzienia, mianowicie mniej więcej od roku, do mojego umysłu wkrada się pewien sen, wizja, zawsze inny, a jednak taki sam.\nSen jest bardzo realistyczny, zaczyna się niewinnie, słowem od głupot, ale w którymś momencie snu wraca do mnie pewna doza świadomości, i zauważam że coś jest nie tak, że sen ma bardzo mroczą atmosferę, stoję przed swoim blokiem i widzę ciemnie niebo, jak podczas sztormu, chmury przemieszczają się w nieprawdopodobnym tempie, jakby czas stracił swoje właściwości, a między chmurami przeziera srebrne światło, sprawiając że obłoki nabierają zielonego, lub błękitnego koloru.\nCzuje się wtedy bardzo nieswojo, jakbym wiedział że coś się zbliża, ale pozostaje to przede mną ukryte, odległe, nieubłagane, towarzyszy temu drugie uczucie, coś co najbardziej przypomina odwieczny respekt, odczuwany stając twarzą w twarz z potężną, nienamacalną siłą. Przepraszam, ale chyba nie jestem w stanie opisać tego dosadniej, jednak to uczucie sprawia, że wrastam w ziemie i patrze zahipnotyzowany, w srebrne światło, w ten dziki gon odbywający się na niebie, przed moimi oczyma. I czekam.\nA potem się budzę, czując tą energie jeszcze przez parę minut, następnie znika.\nBędę wdzięczny za każdą wskazówkę, która rzuci choć odrobinę światła na ten przypadek, jego interpretacje.\nRE: Powracający sen, dziwna atmosfera\nHm... ciekawy sen. Ciemne chmury mogą zwiastować nagłe zmiany życiowe (problemy), ale światło pojawiające się wskazuje na szczęśliwy zbieg okoliczności. Wychodzi na to, że wszystko skończy się dobrze dla Ciebie. Kolory srebrny, zieleń, błękit kojarzą mi się z "uzdrowieniem." Być może wiele sytuacji pozornie zagmatwanych okaże się całkiem proste. ** Sen może mieć jeszcze inne znaczenie, może zwiastować jakieś faktyczne zmiany pogody lub skomplikowaną sytuację polityczną nad Polską.\n(Ten post był ostatnio modyfikowany: 12-27-2014 18:38 przez Neaxx.)\nCałość bardzo kojarzy mi się z Apollyonem kroczącym na czele burzy, jakiego zobrazowano w Zbieraczu Burz Kossakowskiej, to polska fantastyka. Omega, czysta zagłada stworzona przez Światłość by u krańca czasu zniszczyć wszystko, zabić Światłość, a na koniec samego siebie. Mówi Ci to coś? Bo dużo zależy od Twoich własnych odczuć, sny posługują się znakami w pełni jasnymi jedynie dla samych śniących.\nRozumiem... chyba zaczynam dostrzegać znaczenie, wzmianka o problemach i uzdrowieniu, oraz samo destrukcja... bardzo Wam dziękuje za pomoc.


Podkategoria: Nauka Jazdy - strona 1 - Katalog stron E.NET\nNaukajazdy-olimpic.pl to serwis internetowy z informacjami o Szkole Nauki Jazdy Olimpic posiadającej swoją siedzibę w Nowym Sączu. Znajdą to Państwo zarówno informacje o kursach, firmie jak również szczegółowe dane kontaktowe. Szkoła zajmuje sie prowadzeniem kursów na prawo jazdy kategorii B, jakość prowadzonych szkoleń jest na bardzo w ...\nKażdy, kto chce prowadzić samochód, musi uprzednio zapisać się na kurs prawo jazdy. W czasie kursu zaznajomi się z przepisami ruchu drogowego a także nabierze biegłości w kierowaniu autem. Dokonując zapisu na kurs powinno się skupić uwagę na jakość prowadzonych szkoleń oraz umiejętności osób szkolących - gdyż to od niej zależeć będzie z ...


Marukameseimen, Chiyoda - recenzje restauracji - TripAdvisor\nAzja›Japonia›Kanto›Prefektura Tokio›Tokio›Chiyoda›Chiyoda Restauracje› Marukameseimen\n20 recenzje(-i) Nr 502 wśród 6 263 Restauracje w lokalizacji Chiyoda $\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 3-2-1 Kasumigaseki, Chiyoda 100-0013, Prefektura Tokio Nazwa/adres w miejscowym języku Marukameseimen\n3-2-1 Kasumigaseki, Chiyoda 100-0013, Prefektura Tokio 20 recenzje(-i) | Nr 513 wśród 6656 Aby ułatwić nawigację po lokalizacji Chiyoda, podajemy nazwę i adres tej firmy w miejscowym języku\nNazwa w miejscowym języku 丸亀製麺\nAdres w miejscowym języku 〒100-0013霞が関3-2-1 霞が関コモンゲート西館1F\nWskazówki Drukuj +81 3-3591-6604\n(20) Zacznij pisać recenzję lokalizacji Marukameseimen Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Marukameseimen — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Marukameseimen? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n3-2-1 Kasumigaseki, Chiyoda 100-0013, Prefektura Tokio Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Marukameseimen.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Marukameseimen Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 245 recenzje(-i) National Diet Building\n111 recenzje(-i) Toramomon Hills\n26 recenzje(-i) Chiyoda City's Hibiiya Library and Museum\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 26 recenzje(-i) Mr. Hungry\n13 recenzje(-i) Omusubikonbe Kasumigasekikomongetoten\n7 recenzje(-i) Kazan Kaikan


Auto Szrot Pakoszyn – tanie części Kasacja Pojazdów\nAuto Szrot Pakoszyn\nChcesz porządnych części samochodowych? Natrafiłeś na idealne miejsce – Auto szrot Pakoszyn. W naszym asortymencie odnajdziesz przede wszystkim części samochodowe – nie tylko blacharskie, ale też mechaniczne. Zapraszamy do skorzystania z naszej oferty wszystkich zainteresowanych doskonałą jakością i niewiarygodnie niską ceną. Tak wyglądają wymagania, które opisują nasz auto szrot Pakoszyn.\nNAJSZYBSZA KASACJA POJAZDÓW Pakoszyn\nKasacja pojazdów koło miasta Pakoszyn. Wszystkie Kasacja pojazdów w jednym miejscu. Nie musisz jeździć na giełdę części, kup części używane w Twojej miejscowości.\nSKUP AUT Pakoszyn\nCzęści samochodowe w hurtowych cenach, taniej niż na aukcjach internetowych. Wystarczy wejść na giełdę części używanych i zapytać o potrzebne części używane. Szukasz części z szybką wysyłką lub dostępnych na magazynie w Pakoszyn.\nAUTA ZŁOM Pakoszyn\nNa naszym szrocie możesz być pewien, że złomowanie auta przebiega w poprawnych warunkach i przede wszystkim bezpiecznie. Dzięki temu możemy zabierać komponenty z samochodów w nietrudny i przyjazny dla środowiska sposób.\nProwadzisz szrot z częściami samochodowymi w miejscowości Pakoszyn? Dołącz tutaj i zwiększ sprzedaż.\nkasacja pojazdów Pakoszyn\nzdjęcie jednego ze szrotów w miejscowości Pakoszyn\nJeśli pojazd na części jest czymś, czego Ci potrzeba, to u nas znajdziesz dokładnie to – i to w wielu sztukach, gdyż pojazdy na naszym placu można liczyć w setkach tysięcy. Co więcej, na każdy z produktów w naszej ofercie może być przyznana gwarancja – nawet do pół roku. Wspomniana wcześniej gwarancja z pewnością pozwoli na ochronę – nawet w przypadku bardziej awaryjnych części samochodowych. Sprawdź jakość naszych części i skorzystaj z naszego asortymentu już teraz. Dzięki dużej liczbie samochodów , które znajdują się w naszym posiadaniu mamy możliwość zaproponowania Państwu niezwykle wielką ilość części w małych cenach.\nOferujemy ponad 4 tysiące części do każdego pojazdu w miejscowości Pakoszyn.\nNa szrot Pakoszyn znajdziesz części do układu chłodzenia, układu hamulcowego, układu silnikowego, karoserii i wielu innych elementów samochodowych.\nSamochody z Anglii na części, samochody z Francji części samochodowe i motoryzacyjne w miejscowości Pakoszyn. Skup akumulatorów i katalizatorów wiązki elektrycznej Pakoszyn.


Wesołych Świąt! - Powiat Tarnogórski - Wiadomości z regionu - Tarnowskie Góry\nW ten wyjątkowy czas, kiedy zamilkną wszelkie spory, a dobre słowo i życzliwość staną się chlebem powszednim. Kiedy otoczeni miłością i ciepłem rodzinnych spotkań, wyciągniemy rękę w geście pojednania. Życzymy aby w każdym sercu narodziła się żywa Wiara, niegasnąca Nadzieja oraz Miłość otwierająca serca na drugiego człowieka. Niech Nowy Rok 2021 będzie wolny od trosk, a plany i marzenia staną się rzeczywistością. Błogosławionych Świąt Bożego Narodzenia!\nWójt Gminy Tworóg - Eugeniusz Gwóźdź, Zastępca Wójta - Łukasz Ziob, Przewodnicząca Rady Gminy Tworóg - Beata Czierpka, Zastępca Przewodniczącej - Jan Sobania, wraz z radnymi oraz pracownikami Urzędu Gminy Tworóg


Prawidłowe przechowywanie w lodówce - jak poprawnie przechowywać?\nOd tego, jak są rozmieszczone i zapakowane produkty znajdujące się w lodówce, zależy ich świeżość i jakość. Właściwe przechowywanie w lodówce jest niezmiernie istotne nie tylko z punktu widzenia zachowywania wartości odżywczej żywności oraz jej trwałości, lecz także bezpieczeństwa zdrowotnego jej konsumentów.\nW różnych miejscach lodówki panuje odmienna temperatura. Żeby zapewnić optymalne warunki przechowywania poszczególnych typów jedzenia, trzeba wiedzieć, jakie mają one wymagania i który obszar je spełnia.\nGórna półka – temperatura tutaj wynosi ok. 8⁰ To idealne miejsce do przechowywania jogurtów, kefirów, śmietany, masła, a także dżemów.\nŚrodkowa półka – na niej powinny znaleźć się produkty, które szybciej się psują, więc potrzebują niższej temperatury (4-7⁰C): sery, twarogi, wędliny, gotowe dania, np. zupy.\nDolna półka – to najzimniejsze miejsce w lodówce (2⁰C), idealne dla produktów bardzo szybko się psujących: surowego mięsa i ryb.\nSzuflady – panuje w nich większa wilgotność niż w pozostałych częściach lodówki, zaś temperatura wynosi ok. 10⁰ Warunki te doskonale nadają się do przechowywania warzyw i owoców.\nDrzwiczki – to miejsce do przechowywania produktów wymagających chłodzenia na poziomie 10-15⁰C: jajek, soków w kartonach, mleka, ketchupu, musztardy, majonezu, olejów (np. lnianego).\nPrzechowując produkty w chłodziarce, trzeba zadbać o odpowiednie ich opakowanie, co pozwoli zachować świeżość jedzenia, uchroni przed przenikaniem się zapachów, a także zapewni właściwy poziom higieny. Powietrze w lodówce jest dość suche, co sprzyja wysychaniu produktów. Godne polecenia są specjalne pojemniki (szklane, ceramiczne, silikonowe, plastikowe), również próżniowe. Wędlinę w plasterkach można zapakować w papier pergaminowy lub folię aluminiową. Dla wielu produktów, np. jajek, przetworów w słoikach, soków, borówek, najlepszym opakowaniem będzie to, w którym zostały zakupione. W przypadku jedzenia w puszkach, po otwarciu należy przełożyć je do innego pojemnika, żeby nie trzymać puszki w lodówce. Warto też zwrócić uwagę na sałatę – lepiej nie przechowywać jej w szczelnie zamkniętym pojemniku, bo grozi to wydzielaniem się szkodliwych azotynów.\nSergii Serdiukov / 123RF\nNieotwarte produkty można przechowywać w lodówce tak długo, jak wskazuje na to ich termin przydatności do spożycia. Podobnie w przypadku jajek. Surowe mięso może znajdować się w lodówce maksymalnie dwa dni, zaś surowe ryby tylko jeden dzień. Otwarte produkty nabiałowe, wędliny i dania domowe wymagają spożywania na bieżąco. Warzywa i owoce z reguły zachowują świeżość do kilku dni. Soki w kartonach i mleko należy spożyć w przeciągu dwóch dni. Warto czytać etykiety produktów, ponieważ często widnieje na nich informacja o czasie przydatności do spożycia po otwarciu opakowania.\nZamrażanie stanowi popularną i skuteczną metodę przechowywania żywności, pozwalającą w dużej mierze zachować jej właściwości i wartość odżywczą. Istnieją jednakże produkty, które nie nadają się do mrożenia, ponieważ zmienia ono na niekorzyść ich strukturę i smak. Należą do nich m.in. niektóre warzywa i owoce (np. surowe ziemniaki, ogórek, arbuz, jabłka, sałata), całe jaja, sery, twarogi, śmietana. Żeby mrożenie było nie tylko efektywne, ale i bezpieczne, procesowi temu należy poddawać tylko produkty o wysokim poziomie świeżości. Ciepłe dania trzeba najpierw całkowicie ostudzić.\nŻywność powinna być zapakowana w woreczki foliowe do mrożenia bądź inne, nadające się do tego celu pojemniki. Ważne, by usunąć z nich nadmiar powierza, które może wysuszać potrawy i wpływać na ich właściwości. Na opakowaniu warto napisać datę zamrożenia i opis zawartości, co ułatwi zachowanie porządku w zamrażalniku i przestrzeganie terminu spożycia.\nNigdy nie należy ponownie zamrażać produktów już raz rozmrożonych! Powtórne mrożenie grozi namnażaniem się chorobotwórczych mikroorganizmów, powodujących poważne zatrucia.\nWarto dbać o regularne rozmrażanie zamrażarki, co zwiększa wydajność jej pracy i pozwala zaoszczędzić energię elektryczną. Na rynku dostępne są lodówki No Frost – nie wymagają one rozmrażania, jak i są w stanie ograniczyć powstawanie pleśni i nieprzyjemnych zapachów, dzięki systemowi blokującemu powstawanie szronu i redukującemu opary.\nProdukty nie do lodówki\nNiektórych produktów nie należy przechowywać w lodówce, ponieważ w niskich temperaturach tracą one swoje właściwości – zarówno odżywcze, jak i organoleptyczne. Należą do nich m.in.: pomidory, świeże ogórki, cebula, czosnek, awokado, rośliny strączkowe, cukinia, dynia, cytryna i inne owoce egzotyczne, jabłka, miód. W lodówce nie należy też trzymać owoców czy warzyw wymagających jeszcze dojrzenia – odpowiednia dla nich jest temperatura pokojowa. Chleb można przechowywać w warunkach chłodniczych, ale szybciej stanie się czerstwy.\nCzy można wkładać gorące potrawy do lodówki?\nProdukty znajdujące się w lodówce powinny nie tylko leżeć we właściwych dla siebie miejscach, lecz także być ułożone w taki sposób, żeby miały zapewnione równomierne i efektywne chłodzenie. Nie warto więc przeładowywać wnętrza chłodziarki, umieszczać produktów jednych na drugich ani kłaść ich ciasno koło siebie, ponieważ utrudnia to swobodny przepływ powietrza.\nZimno w lodówce nie chroni przed namnażaniem się wszystkich mikroorganizmów. W chłodziarce pojawia się niekiedy pleśń, mogą bytować też groźne bakterie, m.in. Salmonella czy Listeria monocytogenes. By nie dopuścić do rozwoju szkodliwych mikroorganizmów, należy przestrzegać zasad higieny i dbać o czystość w lodówce. Warto ją myć co najmniej raz na dwa tygodnie wodą z dodatkiem detergentu (np. płynu do mycia naczyń) lub octu. Nie można dopuścić, by w chłodziarce znajdowały się produkty zepsute i nieświeże. Szczególnie starannie należy przechowywać surowe mięso oraz jajka. Produkty te nie mogą mieć styczności z innymi artykułami spożywczymi, bo łatwo może dojść do przenoszenia się i namnażania bakterii.\nPojawienie się wody w lodówce\nTen objaw może wskazywać na kilka przyczyn. Najczęstszą jest zatkanie się odpływu, który odprowadza wodę na zewnątrz. Mogą się w nim zgromadzić np. okruchy żywności. Wystarczy wtedy udrożnić go za pomocą wykałaczki lub cienkiego druciku. Pojawienie się wody w lodówce może też świadczyć o zapchaniu się rurki odpływowej (znajduje się na tylnej ścianie za kratownicą) bądź o nieszczelności uszczelki drzwiowej. Zdarza się, że konieczna jest specjalistyczna naprawa lodówki – jeśli doszło do awarii układu chłodniczego lub obniżenia się poziomu czynnika chłodniczego, które również skutkować mogą zbieraniem się wody w chłodziarce.\nFDA, Refrigerator Thermometes: Cold Facts about Food Safety, Washington 2011.\nFSIS-USDA, Kitchen Companion, February 2008.\nStoring Food Safety, Guide E-118, revised by C. Turner, NM State University 2011.\nVossen van der W., Dooren van C., Storage of food. Fact sheet, Netherlandes Nutrition Centre 2016.\ndr Aleksandra Szulc 6 sierpnia, 2018


"Dziewczyna w sieci pająka": baśń o dwóch siostrach [Recenzja] - WP Film\n"Dziewczyna w sieci pająka": baśń o dwóch siostrach [Recenzja]\n"Dziewczyna w sieci pająka" nie spodoba się fanom Stiega Larssona. Ale zachwyci tych, którzy kochają kino akcji i... filmy o superbohaterach.\n"Dziewczyna w sieci pająka" (Materiały prasowe)\nNa ekrany trafia właśnie "Dziewczyna w sieci pająka" – kontynuacja "Dziewczyny z tatuażem", na którą przyszło nam czekać 7 lat. Ale o ile David Fincher zabrał się za ekranizację po bożemu – od pierwszej części kultowego cyklu Millenium, o tyle Fede Alvarez sięgnął po czwartą część, dopisaną po śmierci Stiega Larssona przez Davida Lagercrantza, dość luźno traktującą kanon. I podobnie jak Lagercrantz Alvarez nie próbuje naśladować stylu poprzednika. Nie próbuje też na siłę łączyć dwóch części w logiczną fabularną całość.\nJak się ma "Dziewczyna w sieci pająka" do "Dziewczyny z tatuażem"? Film Finchera był bardziej mroczny, brutalny, z artystycznym zacięciem. Alvarez, który do tej pory tworzył głównie horrory, nie sili się na kino wysokich lotów. Tutaj najważniejsza jest akcja, która gna do przodu nie zważając na potknięcia. Ogląda się to świetnie. Ale momentami scenariusz jest tak idiotyczny, że nie sposób powstrzymać się od śmiechu. Jak w scenie, w której z szafki łazienkowej wypada fiolka leków podpisana "Amfetamina" (bo przecież każdy taką w domu ma) i akurat ratuje otumanioną zastrzykiem bohaterkę z opresji.\nAle od początku. Lisbeth Sandler, genialna hakerka, wykorzystuje swoje umiejętności, by nieść ratunek ciemiężonym przez mężczyzn w domowym zaciszu kobietom. Damscy bokserzy i zwyrodnialcy różnej maści już nie mogą czuć się bezpiecznie. Ale Lisbeth wkrótce zawiesza swoją działalność na rzecz rozprawienia się z niebezpieczną szajką, która chce przechwycić system kontroli nad światem – a dokładniej nad każdą bronią nuklearną. Wkrótce zostaje wplątana w intrygę, z której może się wyplątać tylko z pomocą starego znajomego – dziennikarza Mikaela Blomkvista.\nW Lisbeth wciela się Claire Foy – czyli Królowa Elżbieta z "The Crown". Drobna i delikatna jak Rooney Mara z "Dziewczyny…" Finchera, w kruczoczarnych krótkich włosach, punkowej stylizacji i z tatuażami wygląda świetnie. Ze smutkiem w oczach, nękającą ją mroczną przeszłością i bezwzględnością, z jaką rozprawia się z przeciwnikami – jej Lisbeth wypada chyba jeszcze lepiej od poprzedniczki. "Czarna mścicielka", twardzielka sklejająca swoje rany super glue, geniusz, którego umiejętności wyglądają jak wyjęte z filmów o hakerach z lat 90.,– to prawdziwa superbohaterka, która ratuje tyłki kilku zagubionym facetom. Kupuję ją w stu procentach.\nFilm Alvareza w zamyśle jest mroczną baśnią o dwóch siostrach, dwóch przeciwieństwach. Otwiera go scena, w której mała Lisbeth ucieka z domu od złego ojca, zostawiając z nim swoją siostrę, Camillę. Po latach spotka ją ponownie – zupełnie odmienioną. Camilla nosi czerwień, a włosy i brwi ma jasne jak słońce. Z siostrą ma jedną wspólną cechę: potrafi być równie brutalna. Szkoda, że twórcy nie poświęcili tej postaci i jej wątkowi więcej czasu. Relacja dwóch sióstr mogła być najmocniejszą stroną tego filmu. Tymczasem Camilla jest zbyt płaską postacią, by wnieść do filmu choć trochę refleksji.\nAle może refleksja jest tu zbędna. Jeśli schowamy przed seansem oczekiwania wobec tego filmu do kieszeni, będziemy zadowoleni. "Dziewczyna w sieci pająka" to porządne kino akcji z fajną bohaterką. I kropka.


7,6 (776 ocen\ti\t95 opinii) Zobacz oceny\nAnna-mojeksiążki | 2015-11-25\nOstatnio mam taką zadymę w pracy, że na czytanie pozostaje niewiele czasu. Ale Trudi Canavan skutecznie mi ten czas uprzyjemniła. Z przyjemnością sięgnęłam po wyczekiwany, drugi tom Prawa Millenium i ponownie spotkałam się z Rielle i Tyenem.\nRielle spędziła ponad 5 lat wśrod tkaczy gobelinów w Schpecie. Nauczyła się wiele, jest utalentowaną rzemieślniczką, która nie ma pojęcia, jak wielkie pokłady magii posiada. W mieście trwają walki, czas jest niesprzyjający. Po raz kolejny, Rielle spotyka Anioła Burz, Valhana, który proponuje, że zabierze ją do swego świata. Dziewczyna zgadza się i wyrusza z nim w drogę. Odwiedzają różne krainy i Valhan zostawia ją pod opieką Inekery, która porzuca dziewczynę na pustyni, skazując ją na śmierć..... Znajdują ją Podróżnicy i zabierają ze sobą. Okazują jej wiele serca i chcą nauczyć magii. Tutaj Rielle poznaje kolejnego, ważnego mężczyznę w swoim życiu. Kiedy zaczynają się do siebie zbliżać, znowu pojawia się Valhan i zabiera ją ze sobą, obiecując uczyć magii. Ona po raz kolejny poddaje się jego urokowi...\nTymczasem na świecie znowu pojawia się najpotężniejszy mag zwany Raen. Magowie wpadają w popłoch. Zostaje zamknięta szkoła magii w Liftre, gdzie nauczał magii mechanicznej Tyen. Mężczyzna zabiera swoją Vellę i zaczyna szukać dla siebie miejsca w nowych warunkach. Trafia do buntowników. Zanim jednak to się staje, zawiera pakt z Raenem. Zostaje jego szpiegiem....\nŚcieżki Tyena i Rielle w końcu się przecinają. Co z tego wyniknie? Przekonajcie się sami :)\nTrudi Canavan stworzyła niesamowity świat pełen magii, niesamowitych umiejętności, ale i wojen. Mamy czarne i białe charaktery, a granica między nimi jest bardzo cienka, a miejscami nawet zaciera się. Wszystko zależy od punktu widzenia....To, co Rielle uważa za dobre, inni uważają za zło. Nic tutaj nie jest jasne i oczywiste. Autorka porywa nas w podróż między światami, śladami Podróżników.\nPowieść mknie jak wicher i porywa czytelnika w niesamowity świat. Świat wokół nas przestaje istnieć, towarzyszymy Rielle i Tyenowi w ich perypetiach. Fascynująca i barwna opowieść przemawia do naszej wyobraźni i sprawia, że obrazy przewijają się przed oczami jak w kalejdoskopie.\nZanurzyłam się w tej opowieści i z niecierpliwością czekam na finał!


Peeta & Katniss: 2015\nAutor: Daga o 01:45 7 komentarzy:\nPrzepraszam ,że tak długo nie było rozdziału ale brak weny ;c\n(Od razu piszę kolejny ^^ )\nTym razem pisany już z Sophie ^^\nPodróż dłużyła nam się niemiłosiernie. Znowu podczas lotu czułam się źle, jedyne co mi pomagało to obecność Peety. Wylądowaliśmy na placu tuż przed pałacem prezydenckim. Stawiałam opór przed wyjściem lecz gdy tylko zobaczyłam Johannę momentalnie opuściłam pokład chcąc uniknąć jej wściekłości. Kapitol od ostatniego razu zmienił się. Zniszczenia zostały odbudowane. Już nigdzie na ulicach nie widać żołnierzy w białych mundurach, tylko dawnych rebeliantów którzy pilnują jedynie by nikt siebie nie pozabijał. Błądzę wzrokiem po pałacu. Przypominają mi się dawne wspomnienia. Najchętniej bym po prostu stąd wybiegła i nie wracała. Tracę powietrze, czuje się coraz bardziej ciężka. Peeta delikatnie łączy nasze dłonie gdy tylko zauważa, że coś się dzieje.\n- Dziękuję - mówię po cichu ze ściśniętym gardłem.\nOdchodzimy od poduszkowca i kierujemy się w stronę wejścia do pałacu. Widzę obok drzwi zarys jakiejś postaci. Jest to szczupła, wysoka kobieta o brązowych włosach i opalonej skórze.\n- Enobaria. - momentalnie staję w miejscu. Johanna robi to samo kilka kroków dalej po czym słysząc moje słowa zaczyna biec w jej stronę.\n- Ty! Ty już nie żyjesz!- rzuca się na Enobarię.\n- Chciałabyś. - odsuwa się kilka kroków do tyłu. Mało brakowało, a Jo wylądowałaby na ziemi.\nMoje ciało zaczyna ogarniać ciepło. Ze zdenerwowania ściskam mocno rękę Peety. Widzę ból na jego twarzy, lecz nie czuję aby próbował się uwolnić.\n- Po co tu przyjechałaś? - Haymitch stanął pomiędzy mną, a Enobarią. Nie chciałam, aby ktoś zauważył co się ze mną dzieje, ale jak widać nie potrafię panować nad emocjami.\n- Z tego samego powodu co wy. - spogląda na Johannę która chowa się w cieniu drzewa.\nHaymitch patrzy na Peetę. Nie potrafię zrozumieć o co im chodzi, kolejna rzecz którą chcą przede mną zataić? Nie mogą tego zrobić.\n- O co chodzi? - powoli oswobadzam rękę z uścisku.\n- Może lepiej niech ci to nasza kochana prezydent wytłumaczy. - Haymitch otwiera drzwi od pałacu i wpuszcza nas do środka. Wlokę się całkiem z tyłu. Ciągle zastanawiam się, o czym wczorajszego wieczoru rozmawiał mój mentor wraz z Peetą.\nWprowadzają nas do pokoju z okrągłym drewnianym stołem przy którym siedzi Paylor, jakiś mężczyzna w czapce i Annie która ma wyjątkowo dziwny wyraz twarzy. Siadam koło niej na jednym z wolnych krzeseł.\n- Przepraszam bardzo ale... ten to kto? - Johanna wskazuje palcem na mężczyznę. Wydaje mi się znajomy, gdzieś już go na pewno widziałam tylko nie wiem gdzie.\n- To... to jest jeden z moich zasłużonych żołnierzy. - Paylor z dziwnym lękiem w głosie odpowiada na pytanie.\n- Jakim prawem on tu jest? Może mi się wydaje, się ale to chyba spotkanie dla zwycięzców - Enobaria przedłuża temat. Z jednej strony ma rację, nawet Effie nie mogła tu przyjść.\n- Z jednej strony można uznać mnie za zwycięzcę. - mężczyzna odzywa się dosyć dziwne znanym mi głosem. Widzę oburzenie na twarzy Johanny.\n- No tak! - Paylor zaczyna się śmiać. - Bardzo sobie zasłużył podczas wojny dlatego też uhonorowałam go tym mianem. Jest po części zwycięzcą. - Paylor ewidentnie coś przed nami ukrywa.\n- Annie, a co zrobiłaś z Alexem? - Haymitch próbuje ewidentnie zmienić temat.\n- Poznałam w czwórce ostatnio pewnego faceta. Jest naprawdę miły, zaprzyjaźniłam się z nim. Wczoraj zadzwoniła do mnie pani prezydent, kompletnie nie widziałam co zrobić z małym, gdy on zaproponował mi, że z nim zostanie. - Annie zaczęła się uśmiechać. Wiem, że bardzo brakuje jej Finnicka i nikogo innego by nim nie zastąpiła. Cieszę się, że znalazła sobie kolejną bliską osobę.\nPatrzę na Peetę. Przypomina mi się jak bawił się z Alexem. On na pewno byłby super ojcem i wiem, że to kolejna rzecz która nas od siebie oddala. Ja nie chcę mieć dzieci. Nie chcę mu również zabierać marzeń. Moje przemyślenia przerywa głos prezydent.\n- To może przejdźmy do konkretów. Chciałam wam powiedzieć, że...\n- Przykro mi pani prezydent ale ja nie dam rady teraz tu być. Muszę wyjść. - mężczyzna który nawet nam się nie przedstawił wstał z krzesła i z głową w dole tak samo jak siedział pokierował się w stronę drzwi. Cały czas mierzyłam go wzrokiem i gdy był blisko mojego krzesła zerknęłam na twarz która była przez większość czasu zasłonięta czapką. Naprawdę gdzieś już go widziałam. Gdzieś już słyszałam ten głos. Moje podejrzenia co do osoby zachodzą w najcalsze zakamarki, ale to na pewno jest osoba którą podejrzewam. Kilka rzeczy by się zgadzało chociażby to, że wyszedł tuż po odpowiedzi Annie, ale przecież on... Nie to na pewno kolejne urojenie. Katniss, weź się ogarnij.\nAutor: Daga o 10:42 4 komentarze:\nDnia 12 marca 2015 roku nadszedł czas na Wielkie Zmiany. Pojawił się nowy wygląd, który jest o wiele jaśniejszy, banerek robiony specjalnie pod treść.\nW tym dniu także do załogi dołączyła Sophie, która będzie zajmowała się grafiką oraz korektą i redakcją rozdziałów :)\nA to zdjęcia dla porównania.\nOd przyszłego tygodnia notki najprawdopodobniej będą pojawiały się co 2 dni :)\nA kolejny rozdział , już w piątek ! (ten najbliższy ) :)\nNie jest źle, co nie ? :)\nEffie wyciągnęła mnie jednym szarpnięciem z mojego domu. Zimny wiatr ochłodził moje rozgrzane przez ciepłą czekoladę ciało. Johanna zamknęła za nami drzwi. Zbliżałyśmy się do domu Haymitcha. Effie otworzyła po cichu drzwi i zaczęła ciągnąć mnie w stronę kuchni. Stanęła tuż przed framugą, puściła mnie i pokazała w stronę Johanny abyśmy było cicho. Byłam zdezorientowana. O co chodzi z zachowaniem Effie?\nJuż zrozumiałam. W kuchni ktoś siedział i rozmawiał. Tak jak Effie, zaczęłam to podsłuchiwać.\n- Haymitch, nie możesz się tak zachowywać.\n- Wiem jak się czujesz. Ja tak samo nie wiedziałem co mam robić gdy mi to powiedziała. Obydwoje na pewno chcielibyśmy aby to wszystko było prawdą.\n- Tyle, że ja nie tylko tak czuję. Ja dodatkowo wyszedłem na idiotę.\nEffie złapała mnie za rękę i wepchnęła do kuchni. Zobaczyłam zdziwienie na twarzach Haymitcha i Peety. Ja nie wyglądałam o wiele lepiej.\n- Już wiem co jej jest. - Effie wyłoniła się zza moich pleców.\n- A więc? - Haymitch wyprostował się.\n- Te deski z ogniska. Skąd one były? - Johanna oparła się o blat.\n- Dał nam je jakiś facet z miasta.\n- A czy was tak samo podczas ogniska zaczęła boleć głowa, jak mnie i Johannę? - Effie zmarszczyła czoło.\n- Sądzisz, że to drewno... To ono spowodowało te "halucynacje" Katniss? - Peeta wygląda jakby już kompletnie nic nie rozumiał.\n- Bingo! Może nie tyle co drewno, chociaż to też powód, a bardziej dym z ogniska. Katniss była jeszcze osłabiona, dlatego odczuła to inaczej niż my. - twarz Effie rozpromieniła się, jakby wygrała jakąś główną nagrodę.\n- To może wszystko wyjaśniać. Jednak ominęłaś jeden szczegół: Katniss już podczas naszego spaceru miała te urojenia. - Peeta nie daje za wygraną. Effie siada zrezygnowana na krześle.\nCała sytuacja potoczyła się tak szybko, że nie zrozumiałam większości rozmowy. Jednak dalej gnębi mnie o czym mój ukochany rozmawiał z moim mentorem. Jedynym sposobem by się dowiedzieć jest po prostu spytanie się. To nie byłby za dobry pomysł. Wyszłabym za jakąś podsłuchiwaczkę i straciła zaufanie moich przyjaciół.\nEffie zrobiła nam kanapki i zaparzyła herbatę.\n- Jakieś plany na jutro? - Johanna spytała pomiędzy zajadaniem się kanapką a piciem gorącego napoju.\n- Właściwie to... - telefon przerwał Haymitchowi w połowie zdania.\n- Ja pójdę - Peeta odsunął się od stołu i powędrował w stronę telefonu.\nPostanowiłem, że odbiorę telefon. Nie chciałem im przeszkadzać w jedzeniu. Sam nie miałem apetytu po ostatnich wydarzeniach. Podniosłem słuchawkę.\n- Witam pana, panie Mellark. Zapewne wie pan z jakiego powodu dzwonię. - głos Paylor był jak zwykle ciepły. Widać, że nie była wychowywana w Kapitolu.\n- Niestety, ale nie potrafię się domyślić.\n- Miał pan się ze mną skontaktować. Olewanie Prezydenta nie jest dobrym nawykiem.\n- Przykro mi, ale jak widać pani się już dowiedziała.Więc możemy skończyć naszą rozmowę.\n- Mam jeszcze jedną ważną sprawę. Pamięta pan, głosowanie dotyczące ostatnich igrzysk ?\n- Tak. - byłem już zdecydowanie zmęczony tą rozmową.\n- Jutro w godzinach popołudniowych, przyleci po was odrzutowiec. W końcu one muszą się kiedyś odbyć, prawda panie Mellark ?\n- To nie jest dobry pomysł. Panem miało być wolne. - powoli zacząłem mówić przez zęby.\n- Do widzenia jutro. - Paylor się rozłączyła. Miałem ochotę rzucić tym telefonem o podłogę. Mieliśmy żyć w wolnym państwie. Bez igrzysk! Dalej nie rozumiem dlaczego Katniss tak zagłosowała.\nSłyszałem śmiechy dochodzące z kuchni. Trzeba im powiedzieć, że nie posiedzimy w 12 za długo.\nStanąłem w progu i oparłem się o framugę. Przeczesałem włosy ręką.\n- Co się stało? - Johanna skierowała pytanie w moją stronę.\n- Więc, pytałaś jakie plany na jutro, prawda? - mój głos zaczął po cichu drżeć, nie mam pojęcia z jakich przyczyn. Może, że znowu będę musiał oglądać śmierć dzieci? A może przez nachodzące wspomnienia, jak łatwo mogłem stracić Katniss?\n- No tak. - Johanna odpowiedziała z lekkim oburzeniem.\n- Dzwoniła Paylor. Jedziemy do Kapitolu. - mój głos się w połowie złamał, widziałem zdziwienie i rozczarowanie na twarzach moich towarzyszy i łzy w oczach Katniss.\nAutor: Daga o 14:28 7 komentarzy:\nJakoś tak nie miałam weny do rozdziału ,ale mam dla was co innego ;)\nA oto i pierwszy projekt specjalny !\nJuż chyba każdy domyślił się o czym on będzie :)\nPS; Niestety ale wszystkie posty , nawet ten będą na głównej "tablicy" (jeśli można to tak nazwać) Co nie jest fajne bo jednak wolała bym aby to było posegregowane. Dlatego też jak zapewne widzieliście stworzyłam zakładki "SPIS TREŚCI " oraz "SPECJALNE" tam będziecie mieli poukładane w kolejności chronologicznej wszystkie posty :) (Specjalne do specjalnych ,a rozdziały do Spisu ) Postaram się to uzupełniać regularnie ;)\nA i jeszcze jedno! projekty specjalne mogą nawiązywać również go głównej fabuły ! (ZWŁASZCZA TEN!) Dlatego radzę je również uważnie śledzić :)\nA TERAZ ZAPRASZAM !\nTak, nazywam się Kate. Kate Snow. Jeszcze do niedawna wiodłam normalne życie. Chodziłam do szkoły dla dziewcząt, spełniałam swoje marzenia... Większość czasu spęczałam z moim dziadkiem - on jako jedyny potrafił znaleźć dla mnie czas, choć jego obowiązki były o wiele większe od obowiązków mojej mamy. Ona praktycznie całe dnie spędzała na zakupach i pogaduchach ze swoimi przyjaciółeczkami których szczerze nienawidziłam. Ojciec taki "porządny". Całe dnie przesiadywał w kasynie. Dlatego też dziadek opłacił mi szkołę z internatem, nie żałuję tego. Na weekend zawsze zabierał mnie do siebie. Wymyślał jakieś atrakcje bylebym się nie nudziła.\nOd dnia, gdy na dożynkach wylosowano tego pięknego blondyna (tak, nie ukrywajmy. On podbił serca każdej mojej przyjaciółki.) i tą dziewczynę, coś się strasznie zmieniło. Mój dziadek coraz więcej czasu spędzał w swoim ogrodzie, a mnie oddawał pod opiekę swoich służących.\nJak już wspomniałam nie sądziłam, że w ciągu 3 lat moje życie może runąć w gruzach. Gdy tylko rozpoczęła się wojna w Kapitolu dziadek kazał mi wyjechać jak najdalej. Nie sądziłam, że mogę ujrzeć go wtedy ostatni raz.\nPo paru miesiącach wróciłam z powrotem. Miałam 16 lat. Władze w państwie przejęła Paylor. (nie jest według mnie godna noszenia mienia "prezydenta")\nChciałam skończyć naukę lecz coś mi nie pozwoliło. ,,COŚ" A RACZEJ KTOŚ. Przysięgłam sobie, że jeśli mi się uda, WSZYSCY zwycięzcy umrą.\nWszystko musiało się odbyć według ich reguł. Już miesiąc wcześniej dostałam list , w którym było jasno napisane, że muszę się tu stawić dzisiejszego dnia.W razie jakichkolwiek ucieczek jestem ciągle obserwowana. Stałam się ich więźniem. Dzieci miały być podobno losowane, tylko ja miałam zaszczyt trzymanego miejsca. Jakoś mnie to nie pocieszało. Moje życie za kilka dni mogło się skończyć. I to tylko dla tego, że byłam wnuczką Coriolanusa Snowa.\nSłońce raz ukrywało się za chmurami , raz zza nich wychodziło. Miałam na sobie zwiewną czerwoną sukienkę. Ustawiłam się w sektorze dla dziewczyn. Rozejrzałam się. Widziałam na wielu twarzach lęk i przerażenie. Nie dziwię im się. Tyle lat żyli w spokoju, byli bogaci. Mieli to czego chcieli sobie tylko zapragnąć. A TERAZ!? Ktoś im to zniszczył. Słyszę jak jakaś pani rozpoczyna swoją przemowę.\n- Witam was serdecznie! Na początek krótki film o dawnej brutalnej władzy w Panem!\nMyślałam, że za chwilkę wybuchnę! Jakiej brutalnej!? Mój dziadek był normalnym obywatelem. Zamknęłam oczy i zacisnęłam pięści. Nie miałam ochoty tego oglądać. Krew w moich żyłach raz po raz robiła się bardziej gorąca, gdy tylko słyszałam słowa z filmu.\n- A teraz przejdziemy do losowania. Jak zwykle, panie mają pierwszeństwo! - kobieta sięgnęła ręką do kuli i od razu wyłapała karteczkę różniącą się od całej reszty. Byłam przygotowana by wyjść z tłumu. - Kate Snow! - moje ręce zaczęły drżeć. Weszłam chwiejnym krokiem na scenę, słońce akurat zaszło i moje ciało ogarną zimny wiatr rozwiewający moje włosy. Tuż za mną siedzieli Zwycięzcy którzy mieli zostać naszymi mentorami, był tam on i ona. Zapewne żadne z nich tego nie chciało. A ja wiedziałam, że oni muszą przestać istnieć. Usiadłam na jednym z 24 krzeseł przygotowanych dla wylosowanych osób. Kobieta raz po raz wyjmowała nowe karteczki z kuli. Na zmianę - raz dziewczyny, raz chłopcy. Z widowni ubywało coraz więcej osób. Zostało ostatnie miejsce, przypisane dla chłopca. Kobieta włożyła rękę do kuli, kątem oka widziałam jak jej ciało przebił lęk. Otworzyła kartkę i upadła. Nie wiadomo czy to z emocji , czy ze zmęczenia. Większość zwycięzców do niej podbiegła. Chcieli wyciągnąć kartkę z jej dłoni ale uścisk był za mocny. Już mieli ją wynosić ze sceny gdy nagle jakiś chłopak zgłosił się na ochotnika. Miał ok.183 cm wysokości. Jego brązowe włosy były rozwiane na wszystkie strony. Wyglądał na dość silnego. Wszedł na scenę i usiadł na ostatnim krześle. Chyba zauważył, że się na niego patrzę. Zrobiłam się czerwona jak burak.\nAutor: Daga o 09:09 1 komentarz:\nAutor: Daga o 11:37 6 komentarzy:\nKolejny rozdział ^^\nSpoglądam z dołu na zdezorientowanego całą sytuacją Peetę. Nie wygląda na śpiącego. Chyba nikt nie rozumie obecnej sytuacji i tego jak znalazłam się na podłodze. Uciszam się trochę ze śmiechem gdyż przypominam sobie, że jest środek nocy. Napewno nikt nie chciałby mieć awantury od dopiero co przebudzonej Johanny.\n- Katniss dobrze się czujesz? - Peeta przykuca koło mnie i jedną ręką sprawdza czy przypadkiem nie mam gorączki.\n- Oczywiście. - uśmiecham się w odpowiedzi. Próbuje powstrzymać się znowu narastający śmiech. Przytykam do ust rękę, a z oczu zaczynają wypływać mi łzy. Peeta patrzy w stronę Annie i przecząco macha głową.\n- Może idź już spać Katniss? - Annie zadaje pytanie jak zwykle swoim lekkim opiekuńczym tonem.\nPodnoszę się z podłogi i spoglądam na nią.\n- Tak, to dobrze ci zrobi. Mam cię odprowadzić? - Peeta łapie mnie za rękę.\n- To ja już pójdę do Alexa. - Annie odwraca się i zamyka za sobą po cichu drzwi.\nMrok prawie całkowicie ogarną przedpokój, jedyne światło rozchodzi się z uchylonego w pokoju Peety okna. Spoglądam w jego oczy, a on w moje.\n- Peeta, nie chcę iść spać. Zostaniesz ze mną ? - w odpowiedzi dostaję tylko pocałunek w czoło.\nWchodzimy do mojego pokoju. Siadam na łóżku po turecku. Peeta przysiada na podłodze oparty o łóżko.\nNie zdążyłam mu nawet podziękować za pierścionek .\n- Dziękuję... - odwraca głowę w moją stronę i widzę jego niebieskie oczy promieniujące w uśmiechu który pojawił się na jego twarzy. - Jest naprawdę piękny. - do oczu napływają mi łzy.\n- Wiedziałem, że ci się spodoba... Czekaj! - odwraca się całkowicie w moją stronę. Zaczynam czuć się niepewnie. - Czemu wyraziłaś się w formie męskiej?\n- Bo to chyba jest forma męska. - już prawie nic nie rozumiem.\n- Katniss, o czym ty mówisz? - zachowuje się jakby zgrywał głupka.\n- No, o moim prezencie urodzinowym. - uśmiecham się i przygryzam kawałek wargi.\n- My się chyba nie rozumiemy. - podnosi się, i podchodzi do komody. Bierze z niej małe pudełeczko i wraca na miejsce. - Mówisz o tym? - podaje mi zawiniątko.\nDelikatnie otwieram pudełko. Widzę w nim złotą bransoletkę z kilkoma wiszącymi przyczepkami. Jedna jest z sercem, druga z jest odwzorowaniem mojej broszki a trzecia jest strzałą. Spoglądam na Peetę z niedowierzaniem. Mówiliśmy o dwóch kompletnie innych rzeczach?\n- Nie... - odstawiam pudełko na bok. - Mówię o tym. - podnoszę do góry rękę na której widnieje pierścionek.\nWidzę, że Peeta nic nie rozumie.\n- Mówisz o prezencie od twojej mamy? - pyta.\n- Mówię o pierścionku zaręczynowym. - odpowiadam z lekkim zdenerwowaniem.\n- Jakim pierścionku zaręczynowym?! - robi duże oczy ze zdziwienia.\n- O tym, który wczoraj od ciebie dostałam. - już zupełnie nie rozumiem o co chodzi. On widać również.\n- Katniss, dostałaś ode mnie tylko bransoletkę. To był mój prezent urodzinowy. To o czym mówisz, dostałaś od mamy. Nie było żadnych zaręczyn. - patrzy mi w oczy i próbuje coś uświadomić.\n- Ale... - do oczu napływają mi łzy. - A co z Effie i Haymitchem?\n- A co miało być?\n- No... ich zaręczyny. - mówię z płynącymi po policzkach łzami.\n- Naprawdę nie wiem co się stało podczas tych kilku miesięcy, co ty u niego jadłaś. Ale mówię ci, że wczoraj obchodziliśmy twoje urodziny. Nie było żadnych zaręczyn. Ani naszych, ani Haymitcha i Effie. - wstaje, siada na łóżku i obejmuje mnie.\n- Ale jak to...? - opieram głowę o jego pierś. Wybucham gwałtownym płaczem. - Twierdzisz, że to tylko był sen albo wyobraźnia?\n- Niestety Katniss... Ale tak. - podnosi mnie delikatnie i sadza na swoich kolanach. Obejmuje mnie jeszcze mocniej, jakby chciał mnie zatrzymać przy sobie już na zawsze. Szkoda tylko, że tak nie może być.\n- A jak wyjaśnisz twoje pytanie które zadałeś nad strumykiem ? - pytam zapłakana.\n- Nie wiem o które ci chodzi.\n- O to jak chcę spędzić przyszłość.\n- Katniss... - znam odpowiedź. Nie chcę aby on to mówił. ,,-O nic takiego nie pytałem. "\nChcąc uniknąć odpowiedzi zatykam jego usta pocałunkiem. Następnie wtulam się w niego. Moje powieki stają się coraz bardziej ciężkie. Nawet nie wiem kiedy zasypiam.\nAutor: Daga o 11:21 2 komentarze:


Wolontariusze BGK uczyli bankowości w szkołach w ramach programu „Młody Obywatel” - Bank Gospodarstwa Krajowego\nWolontariusze BGK uczyli bankowości w szkołach w ramach programu „Młody Obywatel”\nPracownicy Banku Gospodarstwa Krajowego z całej Polski w maju i czerwcu br. w 20 gimnazjach i liceach w całej Polsce przeprowadzili lekcje bankowości w ramach programu „Młody Obywatel", realizowanego wspólnie z Centrum Edukacji Obywatelskiej. Uczestniczyło w nich prawie 400 uczniów.\nZ końcem roku szkolnego zakończyła się druga edycja programu „Młody Obywatel", który Fundacja BGK im. J.K. Steczkowskiego realizowała we współpracy z Fundacją Centrum Edukacji Obywatelskiej. Przez cały rok szkoły z całego kraju realizowały projekty mające na celu poprawę relacji międzyludzkich w społecznościach lokalnych. Spośród wszystkich uczestników programu zostało wybranych 20 aktywnych placówek, w których wolontariusze BGK poprowadzili pozaprogramowe zajęcia w formie ćwiczeń poświęcone bankowości. Przekazywali uczniom swoją wiedzę na temat specyfiki działania banków, a także uczyli ich świadomego podejmowania decyzji przy wyborze produktów bankowych Lekcje trwały 90 minut i były prowadzone w formie warsztatowej mającej na celu wywołanie aktywności i włączenie młodzieży do dyskusji. Miały one czysto edukacyjny, obiektywny charakter, ponieważ BGK nie posiada w swojej ofercie produktów skierowanych do klientów indywidualnych.\n- To bardzo cenne doświadczenie i ogromna przyjemność przekazywania ważnych dla młodzieży informacji, a jednocześnie nadzieja, że dzięki takim zajęciom będą lepiej przygotowani na wejście w rolę dorosłych i odpowiedzialnych - mówił jeden z wolontariuszy. Inna wolontariuszka zaznaczyła: Praca z młodzieżą dała mi dużą satysfakcję. Wcześniej prowadziłam szkolenia i prezentacje tylko dla dorosłych.\nDla większości pracowników BGK było to zupełnie nowe doświadczenie i ciekawe wyzwanie. Podczas szkolenia w centrali Banku poznali różnorodne metody pracy z uczniami oraz scenariusz, który miał ułatwić prowadzenie lekcji. Każdemu prowadzącemu towarzyszył animator Centrum Edukacji Obywatelskiej, pomagając w kwestiach organizacyjnych i porządkowych.\nW ocenie wolontariuszy zajęcia zakończyły się sukcesem - temat trafił w potrzeby gimnazjalistów i licealistów i w przyszłości każdy z nich będzie mógł wykorzystać zdobytą wiedzę. W ubiegłym roku takich lekcji było 16, natomiast w tym liczba chętnych wolontariuszy i szkół wzrosła. Do tej pory w lekcjach, które przeprowadzili wolontariusze BGK, uczestniczyło blisko 800 młodych obywateli.\nProgram realizowany jest we współpracy ze szkołami, którym Centrum Edukacji Obywatelskiej udziela kompleksowego wsparcia. Nauczyciele uczestniczą w bezpłatnych szkoleniach i kursie internetowym, uczniowie w warsztatach i spotkaniach z animatorami CEO, a cały zespół projektowy może uzyskać dofinansowanie na organizację prezentacji lokalnej.


Chocianów • Podlesie • Regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin w Chocianowie\nNapraw turbosprężarkę w jednym z 1 warsztatów na osiedlu Podlesie w Chocianowie\nTurbosprężarki osiedle Podlesie Sklep\nW jakiej pracowni regeneracji w Chocianowie w dzielnicy Podlesie wyczyszczę turbosprężarkę?\nTurbiny w Chocianowie na osiedlu Podlesie można zregenerować w autoryzowanych serwisach systemów doładowania albo skontaktować się telefonicznie oraz ustalić wysyłkę kurierem.\nW jaki sposób przebiega naprawa układów doładowania w Chocianowie w dzielnicy Podlesie?\nNadajemy turbosprężarkę firmą kurierską bądź przywozimy turbosprężarkę do pracowni regeneracji na osiedlu Podlesie.\nJaka jest cena czyszczenia turbosprężarek w Chocianowie w dzielnicy Podlesie?\nCena regeneracji turbosprężarek związany jest od stopnia uszkodzenia turbosprężarki. Test turbin wykonujemy za darmo.\nW jaki sposób dotransportować turbosprężarki do pracowni w Chocianowie w dzielnicy Podlesie?\nNajlepiej turbinę przekazać do zakładu regeneracji w Chocianowie w dzielnicy Podlesie usługą kurierską którego możemy dla Państwa umówić niemniej jednak naturalnie zapraszamy do wizyty osobiście w naszym laboratorium gdzie będzie można przyjrzeć się jak odbywa się regeneracja turbosprężarki.\nJakie turbiny można remontować w Chocianowie w dzielnicy Podlesie?\nJakie są oznaki awarii turbo które da się naprawiać w Chocianowie w dzielnicy Podlesie?\nCzemu należy postawić na zakłady z Chocianowa na osiedlu Podlesie i nasz portal?\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek - Chocianów, Podlesie\nRozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tw Chocianowie, dzielnica Podlesie 0 złotych\nCena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych w warsztatach w dzielnicy Podlesie, w Chocianowie 285 złotych (netto) + części\nCena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych pracownie w dzielnicy Podlesie, w Chocianowie 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii (Podlesie w Chocianowie) 163 złote (netto) + części\nKoszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w warsztatach w dzielnicy Podlesie w Chocianowie 399 złotych do ok. 560 złotych (netto)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, wycena, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki\tw Chocianowie, dzielnica Podlesie Cena regeneracji turbiny samochodów osobowych i dostawczych w warsztatach w dzielnicy Podlesie, w Chocianowie Cena regeneracji turbiny samochodów ciężarowych pracownie w dzielnicy Podlesie, w Chocianowie Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii (Podlesie w Chocianowie) Koszt podstawowej regeneracji turbosprężarki (robocizna + części) w warsztatach w dzielnicy Podlesie w Chocianowie Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nChocianów (kod pocztowy 59-140), powiat polkowicki\nGłogów (kod pocztowy 67-200) z województwa dolnośląskiego\nGrunwald z Kutna (kod pocztowy 99-300)\nCennik turbosprężarek w Dynowie (kod pocztowy 36-065)\nNowe turbosprężarki pod Bychawą (kod pocztowy 23-100)\nCena turbo w Krzelowie (kod pocztowy 56-160)\nPaczkomaty na osiedlu Podlesie:\nNa osiedlu Podlesie można skorzystać do wysłania turbosprężarki do regeneracji z jednego w punktów podanych poniżej.\npolkowicki Wesoła CCW01A Pokaż na mapie Wyszukaj


Zły wpływ - Ramsey Campbell Księgralnia.pl\n» Zły wpływ - Ramsey Campbell\nKod produktu: AV0018895\nDla rodziny Faradayów słowa te okazały się początkiem koszmaru w jaki pewnego ponurego wieczoru zmieniło się ich życie. Głowa rodu Queenie umiera i zostaje pochowana razem z medalikiem w którym znajduje się kosmyk włosów jej ośmioletniej wnuczki Rowan. Wkrótce potem Rowan poznaje nową przyjaciółkę dziwnie staromodną Vicky. Pod jej wpływem dziewczynka zaczyna buntować się przeciwko własnej rodzinie nagle staje się zimna zarozumiała i zamknięta w sobie. Jedynie jej matka Alison domyśla się przerażającej prawdy - Queenie spełniła swoją przepowiednię i w ciele Rowan wróciła do świata żywych. Ale czy ktoś jej uwierzy A nawet jeśli to czy będą w stanie uwolnić dziewczynkę spod złego wpływu jaki Queenie zza grobu wywiera na jej duszę i ciało\nReplika 2011, ISBN: 978-83-7674-149-9, 145x205, 310 s., oprawa miękka\nAutor Ramsey Campbell


Lubuska policja szuka chętnych do służby. Jakie zarobki oferuje? Lista płac | Gazeta Lubuska\n(b) 11 maja 2022, 10:53\nSprawdź, jakie są pensje policjantów >>>Lubuska Policja\nW lubuskim garnizonie służy ponad 2,6 tysiąca funkcjonariuszy. Wciąż są wolne miejsca, choć ich liczba zmniejsza się w szybkim tempie – informuje podkomisarz Maciej Kimet z Komendy Wojewódzkiej Policji w Gorzowie Wielkopolskim. - Bez wątpienia jest to ciekawa służba, w której każdy może znaleźć swoje miejsce. Chętni mogą trafić do służby prewencyjnej, kryminalnej czy dochodzeniowo-śledczej, dbać o bezpieczeństwo na drogach, pracować z dziećmi i młodzieżą jako profilaktyk czy zwalczać przestępczość i pomagać jego ofiarom. To tylko niektóre, możliwe drogi, które można obrać, decydując się na służbę w szeregach Policji – zaznacza podkom. Kimet.\nSzczegółowe informacje dotyczące rekrutacji do służby można znaleźć na stronie internetowej: DOBÓR\nMożesz poćwiczyć na torze przeszkód\nKomenda Wojewódzka Policji w Gorzowie organizuje cykliczne zajęcia przygotowujące do testów sprawności fizycznej. Odbywają się one w hali sportowej przy ul. Chopina 52 w godz. 16 – 18. Policjanci zapraszają chętnych 24, 27 i 31 maja. To okazja dla kandydatów do służby, aby sprawdzili, czy są w stanie pokonać tor w wymaganym czasie, ale przyjść może każdy, kto lubi wyzwania.\nPodobne zajęcia odbywają się w Zielonej Górze, Żaganiu, Żarach oraz w Świebodzinie. Więcej informacji można znaleźć na stronie Lubuskiej Policji oraz pod numerami telefonów: 797 800 880 lub 47 79 11260.\nTerminy przyjęć do służby w Policji w 2022 roku\nLubuska policja szuka chętnych do służby. Jakie zarobki ofer...


Auto złom Milanówek Auto części Milanówek\nChcesz znaleźć nowe części zamienne w atrakcyjnej cenie do swojego samochodu i znaleźć dzięki temu jakieś oszczędności? Sprawdzimy dla Ciebie ofertę szrot auto części Milanówek, skontaktuj się z nami i podaj nam wszystkie informacje na temat Twojego samochodu, a znajdziemy Ci dobrą propozycję. W pierwszej kolejności sprawdzimy szrot Milanówek, w której się znajdujesz – to dla Ciebie wygodne rozwiązanie, dzięki któremu unikniesz problemów z odbiorem części. To właśnie dzięki naszym pracownikom możemy oferować tak wysoką jakość usług.\nOferujemy Wam najszerszą bazę części zamiennych, jakie oferuje każdy uznany i ceniony auto szrot Milanówek – stawiamy przede wszystkim na nowoczesne rozwiązania, dlatego korzystamy ze wsparcia zmodernizowanych systemów informatycznych.\nChcemy zagwarantować Państwu najwyższą jakość oferowanych usług, dlatego dokładnie sprawdzamy każdy szrot Milanówek, z którym współpracujemy. Jesteśmy specyficznym przedsiębiorstwem, który kojarzy klientów z dostawcami – w tym przypadku niezmiennie pozostaje to auto szrot Milanówek. Znajdziemy dla Państwa każdą część zamienną odpowiednią do Waszego modelu pojazdu – mogą to być sterowniki, poduszki powietrzne, lusterka, zderzaki, fotele i wiele, wiele innych. Każda część dostępna jest w szrocie z naszej bazy partnerów.\nzdjęcie z auto złom Milanówek\nCZĘŚCI UŻYWANE AUTO ZŁOMY Milanówek\nCopyright © 2019. Złom Milanówek, złomy ze Milanówek. Części ze złomu Milanówek. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Kurtka membranowa męska Columbia Ten Trails™ Jacket - Columbia - Turystyka górska - Turystyczne i wspinaczkowe - Sklep internetowy Sklep-columbia.pl\nKurtka membranowa męska Columbia Ten Trails™ Jacket\nTrekkingowa kurtka Columbia Ten Trails™ Shell to membranowa, wodoodporna kurtka męska, która sprawi, że załamanie pogody na szlaku nie pokrzyżuje Twoich planów.\nOddychalność kurtki wspomaga również podszewka z siateczki. Niezwykle fukcjonalnym rozwiązaniem są zamki wentylacyjne, za pomocą których sam możesz regulować ciepłotę własnego ciała oraz zapewnić sobie natychmiastowe odparowanie nagromadzonej energii.\nKaptur jest regulowany. Przedłużony tył ma za zadanie chronić dolną część pleców.\nMateriał główny: Omni-Tech™ 2L Soft Plain 100% poliester z recyklingu\nbryzgoszczelny zamek kieszeni na piersi oraz kieszeni na ręce\nRecenzujesz: Kurtka membranowa męska Columbia Ten Trails™ Jacket


W świecie pisarza cz. III — Jak zastawić sidła na inspirację? – Szmaragdowe Pióro – Aleksandra R.K. Stupera\nSkąd się bierze inspiracja? To częste pytanie, które dostaje twórca niemal na każdym etapie swojego życia, po wysłaniu nowego dzieła w świat. A skąd pomysł na stworzenie tego czy tamtego? Co cię zainspirowało? Skąd czerpiesz tyle pomysłów? Dlatego właśnie dzisiaj stwierdziłam, że poszukamy sposobu na to, by dorwać w końcu tę inspirację, posadzić obok siebie przy biurku, by pomogła nam napisać wiekopomne dzieło. Nie pozwolimy jej odejść, dopóki nie postawimy ostatniej kropki.\nBy złapać zająca, najpierw trzeba wiedzieć, jak on wygląda, jakie są jego zwyczaje, co lubi i gdzie żyje. A skoro zamierzam zabrać Was na małe polowanie, to musimy odpowiednio się do niego przygotować. Słowniki nie mówią nam zbyt wiele o inspiracji. Jednak podoba mi się to, co zostało napisane w WSJP: zachęta do działania, zwłaszcza do pracy twórczej. Od tego się zaczyna. Od takiej krótkiej myśli, która zachęca nas, by siąść przy biurku i napisać pierwsze słowo. Potem kolejne i następne, aż zapiszemy kilkaset stron.\nGdy mamy pomysł na to, by coś stworzyć, to wszystko może odejść na dalszy plan, aż nie dokończymy przynajmniej spisywać naszych myśli. Dopiero potem zajmujemy się tak prozaicznymi rzeczami jak jedzenie czy sen. Nie można przecież zmarnować okazji, skoro inspiracja się pojawiła. Kto wie, kiedy zjawi się znów? A może już nigdy się nie pojawi?\nWiele osób wyobraża sobie pewnie inspirację jak takiego zająca. Szybka, mała, trudna do złapania, jeśli nie znamy się na polowaniu. Jednak w rzeczywistości wygląda to nieco inaczej. A nawet bardzo inaczej. Tak, przy pierwszym pomyśle trzeba się nieźle nagimnastykować, by wpaść na coś sensownego. Gdy przypominam sobie moje początki pisania, to naprawdę nie było łatwo. Siedziałam nad kartką papieru, patrzyłam na szafę naprzeciw siebie i czekałam na niezwykłe natchnienie. Nigdy nie przychodziło, a kartka jak była pusta, tak była. Zmieniło się to w chwili, gdy stałam się molem książkowym z prawdziwego zdarzenia. W bibliotece bywałam tak często, że wszystkie bibliotekarki znały mnie doskonale (do dziś utrzymuję z nimi kontakt, zwłaszcza że wpadam do biblioteki, gdy tylko mój stos topnieje, a sytuacja w kraju mi na to pozwala). I wtedy zaczęła się właściwa przygoda.\nWiem, że nie jestem jedynym molem książkowym, który lubi przeżywać przygody razem z bohaterami. Wyobrażam sobie, jakby to było, znaleźć się tuż obok nich i razem z nimi wyruszać w świat. Na początku to byłam ja, potem zaczęłam kreować własne postacie, ich przygody (większość z nich nie nadawała się do wydania; tylu luk fabularnych i błędów logicznych nie ma chyba żadna książka) i zastanawiałam się, jakby potoczyły się losy w takiej lub innej sytuacji.\nA któregoś dnia zaczęłam to spisywać. Powstało pierwsze opowiadanie, pierwszy dłuższy tekst, który mogę nazwać swoją książką, potem dwie kolejne (wciąż je gdzieś mam, choć po latach zaległa na nich spora warstwa kurzu). To był czas, kiedy nie wiedziałam jeszcze, jak zacząć czy zakończyć rozdział (czasami zdarza się, że nawet dziś nie wiem, jak to zrobić, co redaktor wytyka mi w komentarzu), jak poprawić fabułę, by była ciekawa i wciągająca, i jak wykreować dobrych, niepłaskich bohaterów. Nie wiedziałam kompletnie nic, ale siadałam i pisałam. Czasami na kartce, czasami na komputerze i tak powstawały kolejne teksty.\nNiemal na żaden z tych tekstów nie spojrzał nikt poza mną. Rzadko się zdarzało, że komuś je czytałam lub dawałam do oceny. To były pierwsze próby, pierwsze pomysły, które nie zawsze były doskonałe. Ale wciąż sądzę, że miały pewien potencjał i może kiedyś wrócę do tych historii, poprawię je i wydam jako pełnoprawne książki z okładką, ISBN-em, całkowitą redakcją i wszystkim, czego tekst tylko potrzebuje. Jednak to w przyszłości, a na razie wróćmy do samej inspiracji.\nMoże zauważyliście już pewną rzecz, jeśli chodzi o szukanie inspiracji. Napisałam jeden tekst, potem drugi, powstały trzy książki, przez jakiś czas prowadziłam bloga, potem założyłam drugiego. Publikowałam swoje opowiadania w różnych miejscach. No właśnie. A skąd pomysły na to wszystko? Jak mogły mi się nie wyczerpać? Zwłaszcza że tworzę już od paru lat, a jak widzicie na blogu, powstają kolejne, nowe teksty, które umilają Wam dni. A inspiracja wciąż siedzi obok mnie i podpowiada, co jeszcze mogę napisać. Jak udało mi się z niej zrobić własnego niewolnika, który wykonuje posłusznie rozkazy i podrzuca kolejne pomysły?\nW taki, że nie jest niewolnikiem. Tak, wymyślenie pierwszego opowiadania było trudne, bo nie wiedziałam, gdzie szukać inspiracji. Gdyby ktoś mi powiedział wtedy, że trzeba jej zostawić spodeczek z mlekiem w progu drzwi, to może bym nawet to zrobiła, byle tylko przyszła. Bo na początku rzeczywiście jest dosyć nieśmiała. Gdy zauważa twórcę, podkrada się do niego niczym kot i ucieka, gdy tylko ten zwróci na nią swoje oczy. Pozostaje w cieniu, ale jest gdzieś obok, a pisarz musi ją zachęcić, by podeszła bliżej. Wtedy siada obok i rzuca niby obojętnie parę słów. Twórca je spisuje, a kolejne same pojawiają się w jego głowie. I tak od słowa do słowa, od zdania do zdania, od strony do strony powstaje opowiadanie, artykuł, książka. A jeśli pisarz jej nie przestraszy, to pozostanie z nim na dłużej i będzie podrzucać kolejne pomysły, ale nie jak niewolnik, tylko towarzysz w tej twórczej pracy.\nZawsze jest coś do opisania. Jeżeli nie, oznacza to, że czas, byś zaczął żyć bardziej intensywnie.\nUwierzcie mi na słowo, że inspiracja to niewyczerpywalne źródło, czego doświadczam na co dzień. Obecnie pracuję nad drugim tomem Bielijonu, piszę trzeci, w głowie mam pomysły już na kolejne dwa, niedługo będę poprawiać Kwiat ślepców, wciąż myślę nad historią Seweryna, malarza, pewnej wiedźmy, lanara i wielu innych postaci. Co jakiś czas coś dopisuję do pomysłów, bo akurat inspiracja podszeptuje mi parę słów. Poza tym powstają opowiadania na bloga i artykuły, posty na Instagrama, pomysły na zdjęcia i tak dalej, i tak dalej.\nNie piszę tego po to, by się pochwalić, jak wiele robię (założę się, że są twórcy, którzy w ciągu dnia robią jeszcze więcej), ale by pokazać Wam pewną rzecz. Pomysłów wciąż mi nie brakuje. Ba! Kraina Szeptów nie jest żadnym nowym pomysłem. Tę nazwę spisałam dobre parę miesięcy temu w swoim notesie, a gdy zastanawiałam się, o czym może napisać Jack, trafiłam między innymi na tę nazwę. I uznałam, że się nadaje idealnie. Nie miałam nic więcej. Tylko te dwa słowa, a powstała z tego opowieść w odcinkach, którą wciąż na bieżąco dla Was tworzę.\nJako pisarz starasz się słuchać tego, czego inni nie mówią… i piszesz o przerwie pomiędzy słowami.\nWarto jeszcze zastanowić się, jak wygląda inspiracja. Tak, jak napisałam wyżej czasami są to dwa słowa rzucone przez kogoś. Moim osobistym rekordem jest jedno słowo, z którego powstał cały cykl Prorok (w chwili obecnej wydany został jedynie pierwszy tom, a myślę nad tym, by zrobić drugie, poprawione wydanie, a wtedy ukażą się wszystkie części). Po prostu czytałam pewną książkę i natrafiłam na słowo: syrena. Nie pamiętam już nawet kontekstu, ale z tego jednego słowa powstał pomysł na całość. Jednak nie zawsze to są pojedyncze słowa.\nCykl Bielijon powstał dzięki mojemu zamiłowaniu do fantastyki, elfów i wielu innych ras, jakie możemy spotkać w tym gatunku. Do Kwiatu ślepców zainspirowała mnie sytuacja osób niepełnosprawnych (stąd ten ślepiec w tytule). Jack Scott powstał dzięki znajomej, która kiedyś chciała, bym napisała dla niej opowiadanie. Były tylko dwa wymagania: czasy (wiktoriańska Anglia) i pewne wydarzenie (piękny bal). Całą resztę musiałam ułożyć sama. A co do historii Jacka, jaką teraz opisuję, to ma miejsce jakiś czas po tamtej opowieści.\nMogłabym tak długo wymieniać. Rozmowy z ludźmi, słowa rzucone przelotnie, czytanie innych książek, jakaś sytuacja, która zdarzyła się w drodze do szkoły, wypowiedź wykładowcy i wiele innych rzeczy może stać się inspiracją. Wystarczy otworzyć szeroko oczy, wyczyścić uszy, zamknąć własne usta i poszukać jej, bo może siedzi w kącie i czeka, aż ktoś ją zauważy. A jeśli to nie zadziała, to bierzemy do ręki książkę, czytamy parę stron i zastanawiamy się, co by się wydarzyło, gdyby bohater wypowiedział inne słowa lub wybrał inną drogę. Co może na niego tam czekać? Kogo spotka? A może przez to zaprzepaści jedyną możliwość na niezwykłą przygodę?\nMoja inspiracja do pisania sprowadza się do dwóch słów. Dwóch najistotniejszych dla pisarza słów: co, jeśli…?\nChyba wypadałoby, bym Wam udowodniła, że naprawdę wszystko może być inspiracją. Zatem pora na małe ćwiczenie. Podnieście wzrok ponad ekran i zatrzymajcie go na pierwszej rzeczy, jaka rzuciła Wam się w oczy. W moim przypadku to… jabłko. Co można napisać o jabłku? Choćby opowieść dla dzieci. Pamiętam, że w podstawówce pisałam opowiadanie o kropli wody i jej przygodach, to dlaczego głównym bohaterem nie mógłby być owoc? Poza tym w literaturze istnieje przecież mit o jabłku niezgody. Można opowiedzieć o tym, że ktoś podarował jabłko żebrakowi, a ten potem przez całe życie chciał odwdzięczyć się darczyńcy, bo dzięki temu nie zginął. Można napisać o przyjaźni, która zaczęła się od jednego jabłka podzielonego na pół. Można opowiedzieć historię robaczka, który żył w jabłku, a któregoś dnia postanowił ruszyć w świat (tak, nawiązuję to wiersza Brzechwy Entliczek-pentliczek). Jak widzicie pomysły same się sypią jak z rękawa. A to tylko zwyczajne jabłko.\nCzym zatem jest inspiracja? To nie nadzwyczajny dar, który otrzymują tylko wybrani. To wezwanie do tego, by spisać historię. A można ją znaleźć wszędzie, jeśli tylko otworzymy się na proste wydarzenia, a nie będziemy szukać niezwykłych cudów. Przecież nawet fantastyka sięga po to, co dzieje się wokół pisarza. Opowiada o miłości, przyjaźni, nienawiści. O wojnach i pojednaniach. O wielkich podróżach i codzienności. O wszystkim, co znamy z naszego własnego życia.\nCo najważniejsze, to, że pewnego dnia pomysłów będzie więcej niż czasu na zrealizowanie ich. Sama co jakiś czas wpadam na kolejny, który zapisuję sobie i zostawiam na inny dzień, by go opisać. Nigdy nie bójcie się, że zabraknie Wam pomysłów, bo tak raczej się nie stanie. Mogą za to zdarzyć się dni, gdy pisanie w ogóle nie idzie, gdy wydaje się, że nie da się postawić ani jednej sensownej literki. Wtedy warto sięgnąć po kilka pisarskich ćwiczeń. A jakich? O tym opowiem Wam następnym razem.\nMoja inspiracja najczęściej przychodzi w nietypowych momentach (sprzątając, usypiając czy jadąc samochodem) 🙂\nInspiracja lubi przychodzić w takich chwilach 😀 Najgorzej, gdy nie ma pod ręką żadnego notesu, by spisać pomysł\nBardzo ciekawa refleksja. Tak, inspiracje mozna czerpac ze wszystkiego, pod warunkiem, ze ma sie oczy i uszy szeroko otwarte 🙂 Pozdrawiam serdecznie!\nBardzo bardzo lubię takie motywujące cytaty 🙂\nZ tą inspiracją różnie bywa! Ja jestem zdania, że inspiracje zazwyczaj przychodzą, kiedy jesteśmy w stanie odprężenia i nie odczuwamy stresu. 🙂\nZależy pewnie od inspiracji 🙂 Wygląda na to, że są różne gatunki\nBardzo ciekawie to opisałaś 🙂 Moje inspiracje wyłapuję najczęściej wtedy, gdy robię coś nowego lub robię coś w inny sposó niż zwykle. Gdy tylko pojawia się choćby cień nudy czy monotonii, nie potrafię się zainspirować do niczego twórczego 🙂\nCiekawie 😉 Inspiracja lubi właśnie przychodzić w takich momentach.\nJednym słowem, inspiracja jest wszędzie, wystarczy tylko po nią wyciągnąć rękę. 🙂\nTo prawda 😉 Trzeba tylko być uważnym


Bezpłatne badania płuc w całej Polsce - tvp.info\nakune, zbyt 27.06.2013, 11:00\nTrwa tylko chwilę, jest bezbolesne, a z okazji Polskiego Dnia Spirometrii, który przypada właśnie dziś, badanie płuc można zrobić także bezpłatne. Spirometrię powinny wykonać przede wszystkim osoby po 40. roku życia, które regularnie palą lub paliły papierosy. W czwartek takie badanie będzie można wykonać za darmo w ponad 180 gabinetach na terenie całego kraju.\nBadania organizuje Polska Federacja Stowarzyszeń Chorych na Astmę i POChP (przewlekłą obturacyjną chorobę płuc) , we współpracy z Narodowym Funduszem Zdrowia i Polskim Towarzystwem Alergologicznym, z okazji obchodzonego 27 czerwca Polskiego Dnia Spirometrii.\nAdres najbliższej placówki, która bierze udział w akcji, można znaleźć na stronie internetowej Federacji (http://www.astma-alergia-pochp.pl.) W niektórych konieczna jest wcześniejsza rejestracja na badanie. Część ośrodków będzie wykonywała bezpłatną spirometrię przez kilka dni.\nJak powiedział dr Piotr Dąbrowiecki, prezes Federacji, spirometria jest nieinwazyjnym badaniem, niezbędnym do wykrycia poważnego, groźnego dla życia schorzenia – przewlekłej obturacyjnej choroby płuc (POChP). – Odgrywa również ważną rolę w monitorowaniu leczenia astmy i oceny stopnia uszkodzenia układu oddechowego u osób, które na nią cierpią – powiedział alergolog.\nGłównym czynnikiem ryzyka POChP jest palenie tytoniu, a w dalszej kolejności bierne wdychanie dymu papierosowego, narażenie na pyły i inne zanieczyszczenia powietrza. Choroba rozwija się długo, przez około 20-30 lat, jednak początkowo nie daje wyraźnych objawów, albo daje takie, które są uważane za normalne u osób palących – kaszel, świszczący oddech, duszność przy wysiłku. POChP nieleczona i zaniedbana prowadzi do inwalidztwa oddechowego - w skrajnym stadium chorzy muszą korzystać z respiratora. Schorzenie skraca życie o ok. 10-15 lat.\nDr Dąbrowiecki zwrócił uwagę, że im wcześniej wykryje się POChP, tym wcześniej można rozpocząć leczenie, a dzięki temu wydłużyć życie chorych i poprawić jego jakość. Jego zdaniem można w ten sposób zapobiec wielu tragediom ludzkim. – Prowadzę poradnię domowego leczenia tlenem dla chorych z ciężką POCHP i ciężką astmą. Ci chorzy chcieliby cofnąć czas o 10-20 lat, ale nie mogą tego zrobić – powiedział.\nDodał, że dostęp do badania spirometrycznego jest w Polsce ograniczony, gdyż wykonuje się je u specjalistów, do których coraz trudniej ostatnio się dostać. – Osoby, które odczuwają duszność powinny mieć wykonywane EKG i spirometrię. Tymczasem, to drugie badanie jest wykonywane 10-20 razy rzadziej niż EKG – powiedział specjalista.\nDlatego, bardzo ważne jest by jak najwięcej osób skorzystało z bezpłatnych badań – zaznaczył.\n#spirometria #Polski Dzień Spirometrii #badania #bezpłatne badania #płuca\nStarszy mężczyzna jadący suzuki prawdopodobnie stracił panowanie nad kierownicą. zobacz więcej\nPsycholog polityki prof. Radkiewicz wskazuje na wartości i dylematy, którymi zobacz więcej


Magia niecodziennych rzeczy - NA WOLNYM BIEGU\nMarzec 24, 2016 Lipiec 18, 2016 Marta pisze\nChoć najczęściej jestem dość niechętna wyzwaniom blogowym, bo lubię chodzić własnymi ścieżkami i nie lubię pisania na akord, po dwumiesięcznym namyśle dałam się wciągnąć w pewną zabawę. 12 niecodziennych rzeczy to akcja na cały rok zaplanowana przez Kasię, autorkę bloga Droga do minimalizmu. Ta myśl chodziła mi po głowie z kilku względów. Po pierwsze: Kasia tworzy jedno z moich ulubionych miejsc w sieci. Po drugie: wydaje mi się, że to wyjątkowo wdzięcznie wpisujące się w codzienną praktykę uważności. W końcu to idealny pretekst do zwolnienia autopilota.\nCo niecodziennego zrobiłam w marcu? Kilka rzeczy.\nPo pierwsze: zmieniłam kolor włosów i historia tej zmiany jest baaaaardzo moja. Zabawna i symptomatyczna zarazem. Przez pół roku mówiłam, że to zrobię, rozstawałam się w duchu z moim naturalnymi, brązowymi włosami i zastanawiałam się, jak będę wyglądać w moich wymarzonych rudościach. Kilkakrotnie rozmawiałam o tym z fryzjerką, dobierałyśmy odpowiedni odcień. Z niewyjaśnionych do końca przyczyn, choć zdarzały mi się w życiu radykalne cięcia i nie miałam z tym problemu, zmiana koloru to dla mnie wyzwanie. Zmieniałam go parokrotnie, ale dość już dawno i zawsze się jakoś pilnowałam odcieni zbliżonych do naturalnych. I wiecie co się stało tym razem? Gdy wreszcie TO zrobiłam, zmianę dostrzegli tylko najbliżsi. Niektórzy z trudem, Córka dopiero po dłuższym przyjrzeniu się stwierdziła, że „tu masz mamo inny włosek”. Hmm. Wydaje mi się to niesamowicie zabawne i trochę przy okazji pouczające. Strasznie pielęgnujemy w głowach nasz własny obraz, celebrujemy go, rozstrząsamy, a zdarza się, że świat niespecjalnie zwraca uwagę na nasze przemiany. Niemniej, cieszę się z moich rudości, bo poza wszystkim był to czas wyłącznie dla mnie, trudno mi go zorganizować przy dwójce małych dzieci. Pochwaliłabym się Wam nawet efektem, ale… patrz po drugie.\nPo drugie: chwyciłam za aparat fotograficzny męża i zrobiłam kilka zdjęć z naszego wiosennego spaceru. Tu już bez szeroko zakrojonych planów, spontanicznie. Pierwsze słońce, wieś, stara poniemiecka stodoła, Mąż z Małym w chuście, Córka i jej mali kuzyni. Radość w czystej postaci. Zazwyczaj marudzę, że mąż fotografuje nas za mało, no i ja m.in nie mam zdjęcia w moich nowych rudych włosach… To marudzenie ma taki kontekst, że Łukasz jako fotograf z zawodu robi to profesjonalnie i pięknie po prostu. Pracuje duuużo, bardzo dużo i trudno go po pracy na zdjęcia namówić. Faktem jest, że nie ma takiej uroczystości czy wyjazdu, by nie był proszony, nie tylko przeze mnie, ale przez wszystkich członków rodziny, żeby zrobił zdjęcie. Więc trochę go rozumiem. Sama zaś czuję się onieśmielona wielką lustrzanką, ale tym razem dałam się skusić. Na efekt mojej zabawy Łukasz zareagował z nadspodziewanym entuzjazmem, więc przypuszczam, że to nie siła tych zdjęć, a fakt, że go trochę wyręczyłam. Hehe. Niemniej, zapis wiosennego spaceru jest. Mój niecodzienny, fotograficzny, jego blogowy. Nie wiem, czy to początek fotograficznych zabaw, może kto wie, zobaczymy. Niemniej frajdy miałam dużo.\nTe trzy powyżej są moje, ale wiodące zdjęcie z wpisu, które bardzo lubię zrobił jednak Łukasz. Tak się przypadkowo złożyło, że na każdym dzieci sfotografowane są w sam raz na nasze blogi, czyli tak, żeby ich nie było widać.\nKlimatyczne zdjęcia. A rudości na głowie gratuluję serdecznie, też taki lubię:) i też trudno mi się było przełamać.\nDziękuję! Okazuje się, że nie tylko dla mnie zmiana koloru włosów to nie lada wyczyn ;(\nuwielbiam takie zdjęcia :))))))\nKochana, dokładnie o tym myślałam tworząc akcję „12 niecodziennych rzeczy”, czyli o zbieraniu doświadczeń, ale też pochylaniu się nad nimi, rozmyślaniem, co na dały, by skłaniały do refleksji i inspirowały innych. Bardzo Ci dziękuję.\nTo ja dziękuję 🙂 Nie spodziewałam się, że będzie to aż tak inspirujące. Weszłyście mi na ambicję i nie mogłam się nie dołączyć 😉\nLiczę na zdjęcie Pani Rudej Poczytalnej 🙂\nHeh, moja sesja to byłaby bardzo niecodzienna sprawa, ale kiedyś się może doczekasz 😉