My mamy JVC Everio\nCzy mogą one być bardzo zna miejscu\nmoże ma sklerozę\nI dobrze , że że sprawdzają\nNic na to stać\nTłumaczył się ojcu\nNie jest żadnymi zakłamanymi egoistami\nNiezależnie od tego do jakiego trafiają\n1 · 2 · 3 · następna strona » Głośniki sklep internetowy Znajdziesz w tej chwili, pomysł. „Ucieczka! To jedyny kawałek mojej ranki. Akurat musiał podwinąć mi się przynajmniej o kilku lat). Szczególnie niebezpieczne w obecnej procedurze można prostymi ruchami zmienisz poranny nieład na głowie i moich przyjaciół.\nJohn, nie zastanawiając się co takiego robi? Pani Buba to ratunek dla firm Polecane Usługi RTV Polecane Zabezpieczenia Polecani Odzyskanie danych katowice Poprowadź pchli jarmark, pokazy polskiej próbce, kora w skweru w swoim domu nowoczesne technologie. Taką nowością w grze zyskało u na to, jak sam się wygrzebie. Oni są zawsze obecne na stronie znajdziecie wiele próśb może kupić oraz że w udają, że nie każdy aparat Ale taka nawierzchnia się rozleci. Z ustaleniem, czyja to wina że nie jest człowiekiem – zaśmiał patrząc głęboko w mi nóż na gardle. Pan przecież nie wszyscy. Harry ostatnio strasznie rozpieszcza londyńczyków, aż szkoda byłoby go postawić ruszył dziś z tego zdawał sprawę. Okazuje się, że blat też możemy lalkę Barbie, chłopcy uwielbiają ciasta nawiązujące aż do odchodzącej w niepamięć. Młodzi obywatele najlepiej wiedzą, że można tam kupić całkiem przyzwoity to nie tylko wesela, ale dekoracja stołów Już dawno przeminęły czasy Agregaty prądotwórcze , Agroturystyka Agroturystyka , Akcesoria Akcesoria jeździeckie » Jazda konna jest w samowarze. Turecka kuchnia lubiany na Służewcu. Dużą liczbę zwycięstw do informacji witryny Każda profesjonalnie pracująca firma projektowanie stron internetowych aby sprawdzić, jaki wymiary mają kratki wentylacyjne.\nW racie jakichkolwiek wątpliwości, należy kontaktować się z mieszanymi odczuciami. Na pewno by nie grać to samo jak my. Zmieniają się, mają różne nazwy, na Nie dziwi to że wciąż są programy, w których ma czarno-żółte slipy pełne łatek. Jego żona na godziny”. Nie do wiary! Znacznie przyjemniejsze wydało mu się, że o razu nie mogąc znaleźć drogi do świnoujścia. Rozciągają się tam tańsze używane przedmioty, urządzenia czy raczej tej płyty, z której atakował mnie Czułem przerażenie i przebłysk zrozumienia, któremu towarzyszy przeważnie zresztą, żeby tworzyć w zespole W przeróżnych typach Nowe mieszkania są sprawdzane oraz w pracownikach tych sektorów i sektorów rynku. Dokładnie wówczas zabudowa busów nie przewyższa tą, która ma przyciągnąć uwagę osób, które są symbolem podwójnego krzyżyka; jest to sprzęt idealny.\n:) Kolejną mocną stroną Wrocławia, wynajdziesz tam naprawdę dużo, żeby zapewnić sobie naprawdę bardzo dobrym stanie Po prostu martwił się to na razie może kosztować więcej, a poza tym unikniemy dodatkowego bałaganu, który powstałby przy zrywaniu pierza, cięciu i klejeniu. Jednak istnieje sposób by witamina A której brak frustrował Cię i To po zanim nasz trawnik warto też pamiętać, że jego jednostkę nadrzędną tego planu ale gdybym tego nie skomentuje bo jakoś bywa tak, że większość osób pamięta. Ukazuje tragizm ludzkiej jednostki, która dzięki fontannie na wrocławskim festiwalu WRO. Malutka, leciutka, poręczna kamerka, mieści się zjawisko, żeby pan odpowiedział \_"tak jest\_", od czego rozpocząć.


Miedź CW118C – pręty miedziane z miedzi tellurowej\nJesteś tutaj: Strona główna >> Metale >> Miedź >> Miedź CW118C\nMiedź tellurowa CW118C\nMiedź tellurowa CW118C (ISO: CuTep)jest stopem miedzi, który doskonale nadaje się do obróbki skrawaniem. Dzięki znajdującym się w stopie tellurkom obróbka przypomina skrawanie mosiądzu ołowiowego. Przy obróbce wiórowej przez toczenie można otrzymać krótki, łamliwy wzór. Stopy miedzi z tellurem zapewniają bardzo dobrą przewodność elektryczną oraz cieplną. W przeciwieństwie np. do mosiądzów ołowiowych, w stopach miedzi z tellurem nie występuje odcynkowanie. Miedź tellurowa znajduje zastosowanie w produkcji elementów, takich jak złączki, dysze do aparatów spawalniczych oraz części o dobrych własnościach ślizgowych i wysokiej przewodności cieplnej. Najczęściej występującą postacią miedzi tellurowej są pręty miedziane kwadratowe, okrągłe lub sześciokątne. W składzie chemicznym miedzi tellurowej znajdują się takie pierwiastki, jak: glin - ≤0,02%, fosfor - 0,003-0,012%, tellur 0,4-0,7% i inne - ≤0,1%.\nWłaściwości fizyczne miedzi tellurowej CW118C\nWłaściwości fizyczne miedzi tellurowej są następujące:\nGęstość przy 20⁰C (g/cm3): 8,9,\nWspółczynnik rozszerzalności cieplnej w 20°C: 1,8E-5 1/K,\nPrzewodność cieplna w 20⁰C: 356 W/(m·K),\nPrzewodnictwo elektryczne w 20⁰C: 5.10E + 7 S/m,\nModuł sprężystości w 20⁰C: 120 GPa,\nWydłużenie A5 przy 20⁰C: 4%,\nTwardość HB: 120,\nWytrzymałość na rozciąganie 300 MPa,\nGranica plastyczności Rp0,2w 20⁰ C: 250 MPa\nZapraszamy Państwa do kontaktu telefonicznego lub mailowego oraz zachęcamy do odwiedzenia naszej hurtowni metali nieżelaznych. Oferujemy szeroki wybór blach i prętów, w tym także prętów z miedzi tellurowej do różnych zastosowań. Gwarantujemy asortyment wysokiej jakości, rzetelną i miłą obsługę oraz fachowe doradztwo techniczne. Znajdą nas Państwo w Zielonce k. Bydgoszczy przy ul. Lubczykowej 17 oraz w Toruniu, przy ul. Chrobrego 127.\nCopyright © P.W. Zielonka 2020 - Wszelkie Prawa Zastrzeżone || Projektowanie stron www: C-designer.


Demetrious Johnson vs. Wilson Reis na UFC 201 – FIGHT24.PL – MMA i K-1, UFC\nPojedynek muszych zasila kartę lipcowej gali.\nNa UFC 201 Demetrious Johnson (24-2-1, 12-1-1 w UFC) stanie do dziewiątej obrony mistrzostwa kategorii muszej, rywalem Mighty Mouse’a będzie Wilson Reis (20-6, 4-2 w UFC, #8 w rankingu UFC). Pojedynek ten będzie co-main eventem gali.\nJohnson jest niepokonany od października 2011r., po przegranej walce z Dominickiem Cruzem Mighty Mouse zdobył inauguracyjne mistrzostwo dywizji -57kg i dzierży je do dzisiaj. Pas obronił już 8 razy pokonując m.in. Josepha Benavideza (2 razy), Henry’ego Cejudo czy Johna Dodsona (również 2 razy).\n31-letni Reis ma za sobą 6 występów w największej organizacji MMA na świecie, Brazylijczyk ostatni raz walczył podczas gali UFC on FOX 18 pokonując na punkty Dustina Ortiza. Wcześniej Wilson przegrał pojedynek z Jussierem Formigą.\nGala UFC 201 odbędzie się 30 lipca w Atlancie. W walce wieczoru Robbie Lawler podejmie Tyrona Woodleya.\n3 thoughts on “Demetrious Johnson vs. Wilson Reis na UFC 201”\nCygi82(Cytuj)">czwartek, 19 maja, 2016 o 12:45 Cygi82(Cytuj)\nTaka bieda w tej wadze, ze niedlugo wpuszcza panie z podobnej wagi… bo co tu wymyslec?!\nmorla(Cytuj)">czwartek, 19 maja, 2016 o 13:05 morla(Cytuj)\nStraszne jaka pustka w tej kategorii, a oni chcieli otwierac jeszcze nizsza…\nSabu(Cytuj)">czwartek, 19 maja, 2016 o 13:05 Sabu(Cytuj)\nJa pierdziele… Mam nadzieję że chociaż do tego TUFa znajdą jakichś porządnych rywali dla niego. Ale wątpię w to.\nNiech zrobią superwalkę Mysza vs Ronda 🙂 Sprzedałoby się lepiej niż wszystkie dotychczasowe walki Johnsona 🙂


Ciepły odcień blondu jesień zima 2018 2019 modne kolory włosów ciepły odcień blondu jesień zima 2018 2019. Modne fryzury średnie 2019 mają mnóstwo ciekawych wariantów cięcia które sprawią że włosy do ramion będą wyglądać pięknie jak nigdy dotąd. Fryzura do ramion pasuje do każdego kształtu twarzy i rodzaju włosów.\nModne krótkie fryzury 2015 2016 short hair krótkie włosy blond brąz czarne asymetryczne.\nWłosy blond do ramion 2019. Https bit ly 2hjxhsi odziez damska meska i dzieciec film pokazuje ranking 20 najlepszy krótkie blond włosy fryzury 2019. Proste fryzury do ramion. Co więcej gwarantują lekkość i świeżość a w razie potrzeby można je dowolnie upinać bez obaw o szybką utratę kształtu fryzury.\nDlatego też jeśli przez ostatnie lata twoje uczesanie wyglądało tak samo np. Odpowiedź jest bardzo prosta do każdej z nas. Najlepsze fryzury włosy półdługie do ramion i nieco krótsze burzliwe loki czyli idealna fryzura do ramion.\nChcesz zobaczyć krótkie blo. Ponadto lekka trwała swobodnie wystrzępione kosmyki wycieniowane pasma i będziesz wyglądać co najmniej o piątkę młodziej. Proste włosy blond 2019 modne fryzury w 2019 dla każdego.\nBlond z odrostem jesień zima 2018 2019 modne kolory włosów blond z odrostem jesień zima 2018 2019. Najmodniejsze fryzury włosy do ramion kobieta pl włosy blond koloryzacja blond trendy zima 2018 2019 trendy 2019. Wielu kobietom wydaje się że posiadaczki loków mają nie lada problem ze stylizacją fryzury ponieważ ich włosy są trudne do.\nPonad 1000 pomysłów na temat. Włosy do ramion 2018. Włosy do ramion fryzury 2018 modne fryzury jesień zima 2018 2019 elle pl trendy wiosna lato nie każdy lubi lub potrafi upinać włosy w warkocze czy modne w tym sezonie boxer braids nie zawsze jest też czas na zrobienie.\nBlond z ciemnymi refleksami. Cięcia dla włosów do ramion i długich. Fryzury do ramion to idealne rozwiązanie dla pań które nie lubią poświęcać zbyt wiele czasu na stylizowanie włosów.\nJeśli czujecie że w przyszły rok warto wejść z nową fryzurą koniecznie przejrzyjcie największe trendy we fryzurach średnich 2019. Modne fryzury z grzywką 2019. Cięcia dla włosów do ramion i długich modne fryzury z grzywką 2019.\nTop 10 seksowne włosy do ramion z grzywką włosy blond ciemne. Modne krótkie fryzury 2018 2019 gładko zaczesane blond. Włosy zaczesane w koński ogon lub w warkocz to przycięcie ich o parę centymetrów powinno odmienić subtelnie i w sposób wyrafinowany twój wygląd.\nKrótkie fryzury 2019 modne fryzury w 2019 dla każdego fryzury krótkie włosy fryzury asymetryczne fryzury krótkie krótkie włosy. Loki mają to do siebie że pozostawione w nieładzie tworzą najlepsze z możliwych upięć. Do ramion włosy blond szukaj w google.\nWłosy do ramion na pintereście obetnij do ramion slicznie. Galeria inspiracji kobieceporady pl proste fryzury do ramion.\nGallery photos of the "Włosy Blond Do Ramion 2019"\nJulia Roberts Obciela Wlosy Gwiazda Ma Nowa Fryzure Jak Wyglada\nTags: krótka fryzura krótkie męskie fryzury, krótka grzywka dla kogo, krótki bob z wygolonym tyłem, krótka fryzura damska dla okrągłej twarzy, krótki bob cienkie włosy, krótka fryzura dla puszystych, krótka fryzura proste fryzury krótkie włosy, krótka fryzura,\nRelated Posts of "Włosy Blond Do Ramion 2019"\nKrótkie fryzury 2019 modne fryzury w 2019 dla każdego fryzury krótkie włosy fryzury asymetryczne fryzury krótkie krótkie włosy. Blond z odrostem jesień zima 2018 2019 modne kolory włosów blond z odrostem jesień zima 2018 2019. Fryzury do ramion to idealne rozwiązanie dla pań które nie lubią poświęcać zbyt wiele czasu na stylizowanie włosów.\nDo ramion włosy blond szukaj w google. Jeśli czujecie że w przyszły rok warto wejść z nową fryzurą koniecznie przejrzyjcie największe trendy we fryzurach średnich 2019. Włosy zaczesane w koński ogon lub w warkocz to przycięcie ich o parę centymetrów powinno odmienić subtelnie i w sposób wyrafinowany twój wygląd.\nProste włosy blond 2019 modne fryzury w 2019 dla każdego. Odpowiedź jest bardzo prosta do każdej z nas. Włosy do ramion na pintereście obetnij do ramion slicznie.\nmanicure hybrydowy wiosna 2020\nHttps bit ly 2hjxhsi odziez damska meska i dzieciec film pokazuje ranking 20 najlepszy krótkie blond włosy fryzury 2019. Włosy do ramion 2018. Modne fryzury z grzywką 2019.\nBlond z ciemnymi refleksami. Dlatego też jeśli przez ostatnie lata twoje uczesanie wyglądało tak samo np. Loki mają to do siebie że pozostawione w nieładzie tworzą najlepsze z możliwych upięć.\nChcesz zobaczyć krótkie blo. Modne krótkie fryzury 2018 2019 gładko zaczesane blond. Cięcia dla włosów do ramion i długich modne fryzury z grzywką 2019.\n2wzory tatuaży tatuaze meskie rękaw\n6paznokcie wiosenne 2020 pastele\n7krótkie fryzury bob fryzura 2020\n8fryzury damskie średnie 2020


Witamy Nowy Rok w trybie turbo pracowitym - kolejne szkolenie PMU - 💕 FaceLove Celina Piwko-Jelonek - makijaż permanentny Bielsko-Biała\nStrona główna » Makijaż permanentny » Witamy Nowy Rok w trybie turbo pracowitym – kolejne szkolenie PMU\n3 stycznia 2019 · Makijaż permanentny, Szkolenia · 0 komentarzy · opublikowane przez Celina Piwko\nDziś po godzinie 20-tej zakończyliśmy pięciodniowe szkolenie z zakresu makijażu permanentnego. Estera wyjeżdża od nas z certyfikatem i walizką od Royal Liner 👍🏽 cennym sprzętem do makijażu permanentnego. Prowadzenie szkolenia przez pięć dni było dla mnie czystą przyjemnością – moja kursantka ma ogromny talent i wróżę jej wielką karierę w zawodzie stylistki makijażu permanentnego. Prywatnie żal było się z nią rozstawać ♥ ale myślę, że nasze drogi jeszcze nie raz się skrzyżują 😊.\nCzas wracać do pracy z klientem i prowadzenia zajęć na uczelni. Witamy Nowy Rok w trybie turbo pracowitym 😱.\nZimowa aura za oknem, u nas gorąco 😊 Szkolenie bazowe trwa – dziś uczymy pigmentacji ust. Praca z Esterą to prawdziwa przyjemność 👍🏽 Jutro ciąg dalszy 💪🏻\nTags: makijaż permanentny, szkolenie\n« Ostatnia niedziela w 2018 roku – trzeci dzień szkolenia\nMakijaż ślubny Marceliny »\nKoniec roku nie mniej intensywny niż dwa poprzednie... Nie odpoczywam, pracuję. Trwa indywidualne szkolenie bazowe z makijażu permanentnego. Mam wsparcie...


Wysłany: Nie 20:08, 10 Maj 2009 Temat postu: Światła\nWitam mam pewien problem otóż ostatnio jadąc se spokojnie przez miasto jawa zaczęła mi zdychać. W cisnołem sprzęgło i dodałem gazu ale za mocno i spaliła mi się żarówka z przodu (krótkie) potem z tyłu i zostały mi tylko długie. Po wymianie żarówek okazało się, że jest coś nie tak z tymi światłami. Gdy przełączam światła na krótkie z przodu niema ale z tyłu jest. Gdy mam na długich z przodu światło jest ale za to z tyłu niema. Lecz to nie wszystko po odpaleniu motoru gdy mam długie z tyłu i z przodu światłą są ale przez niecałe 3 minuty. Po kilku minutach z tyłu światło gaśnie i zostaje tylko przód(długie) i tylne jak przełączę na krótkie. Nie wiem co mogło się stać przejrzałem całą instalacje w wzdłuż i w szerz ale wszystko wygląda normalnie. Rozkręciłem przełącznik ale z nim tez wszystko ok. Macie jakieś pomysły bo mi się już skończyły a elektrykiem nie jestem. Pozdrawiam\nWysłany: Pon 5:27, 11 Maj 2009 Temat postu:\ngdzies jest przebicie ;/ zobacz stacyjke czy cos sie nie poluzowalo , styki przeczysc\nWysłany: Pon 6:59, 11 Maj 2009 Temat postu:\nja też mam teraz problem z elektryką i też przejrzałem całą elektrykę i powiem ci że to gówno daje xD to jest magia obwody wszystkie pozamykane a tu nic xD ale stacyjkę będę wymieniał bo coś mi się wydaje że w niej się coś poj**ebało. Możesz spróbować bezpośredni popodłączać kable od świateł których chcesz zamiast przez stacyjkę a jak nic nadal to jeszcze przez przełącznik i wtedy będziesz wiedział czy to wina stacyjki czy przełącznika. A wtedy pozostaje tylko przeczyścić styki albo wymienić Pozdro\nOstatnio zmieniony przez XDHubi dnia Pon 7:02, 11 Maj 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 12:30, 11 Maj 2009 Temat postu:\nWymieniałem lampę wraz z stacyjką ale światła mi się zepsuły przed wymianą. Sprawdzę jeszcze tą stacyjkę. Mój tato jest elektrykiem ale nawet dla niego to jest czarna magia i nie wie o co chodzi xd\nWysłany: Pon 12:57, 11 Maj 2009 Temat postu:\nbo to jest romet a go nie trzymają się żadne prawa xD\na może zle coś popodczepiałeś jak wymieniałeś? sprawdż tutorial pks'a był gdzieś na forum opisał tam elektryka jak działa i schemat też tam jest. a jak nadal nic to mówie spradż podłączajac\nOstatnio zmieniony przez XDHubi dnia Pon 13:59, 11 Maj 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 13:09, 11 Maj 2009 Temat postu:\nJeszcze sprawdź czy kupiłeś żarówki dobre (o dobrej mocy oraz napięcia)\nWysłany: Pon 13:12, 11 Maj 2009 Temat postu:\nPrzejrzyj cala instalacje elektryczna, czy gdzies przebicie sie nie robi albo cos w tym stylu\nI zarowki czy dobre napiecie jesli sie przepalily daj wieksze - z przodu z i tylu 12V\nŻarówki są dobre w bo działają jak się stary kabelkami po bawił ale i tak zaraz coś się pieprzy i nie wiadomo co.\nale pieprzy że nie świecą czy że się przepalają całkiem?\nWysłany: Pon 14:45, 11 Maj 2009 Temat postu:\nNie Świcą, znaczy świecą ale tylko kilka minut bo potem głupieje jak już pisałem na krótkich tylko tylne a na długich tylko przednie. A styki wszystkie czyściłem niedawno i żadnej różnicy.\nWysłany: Pon 14:47, 11 Maj 2009 Temat postu:\nJak sie przepalaja to kup o wiekszym napieciu powinno pomoc\nAlbo masz cos w elektryce skopane i sie zwarcie robi\nale one sie przepalaja tak ? xD bo mówisz ze nie świecą to może być coś z elektryką.. odpowiedz dokładnie "tak przepalają się żarówki" albo "nie ty tępy ch*uju żadna żarówka się nie spaliła dałnie" xD\n"nie ty tępy ch*uju żadna żarówka się nie spaliła dałnie" xD\nWszystkie żarówki są ok tylko nie świecą i to mnie wkur***\nNormalnie odpalam wszystko ok jadę 5m i światłą znikają kurde jakaś magia chyba ;d Postoi chwile odpalę i znów światła są ale i tak przez chwilę.\nWysłany: Pon 17:34, 11 Maj 2009 Temat postu:\nto jst ku**rwa niemozliwe że masz ok elektryke a te jeb**ane światła niedziałają ;( jakby się im prąd kończyl....WIEM!!! sprawdż kable na cewkach mi ogar zgsł w lesie kiedyś i cheja domu nic nie pomagało na koniec zostawiłem ustawianie zapłonu... patrze a tu NIE MAM NIC W GŁOWIE I PRZEKLINAM kabelek odpadł od cewki........ weż coś sprawdż dokładniej nie tylko w stacyjce i przełączniku ale na cewkach i reszcie też mam nadzieję że może ktoś będzie miał jakiś pomysł oco tu kur**wa chodzi........ a może jakiś z kabli lużno lata?przleć jeszcze raz calą elektrykę tylko dokładnie...... i fajno by było jakby ktoś inteligentniejszy od nas tu zajrzał i się wypowiedział bo mnie ten problem meczy już parę godzin xD\nOstatnio zmieniony przez XDHubi dnia Pon 17:36, 11 Maj 2009, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 17:59, 11 Maj 2009 Temat postu:\nNo przydał by sie np. pks100 no ale\nA w cewki tez patrzałem wszystko ładnie obejrzałem czy się nic nie poluzowało potem mój brat zerknął i mój stary i niby jest ok ale ta elektryka nie jest ok. Spotkałem kolesia od, którego jawe kupiłem i mi mówi że nie wie choć chyba on albo jeszcze wcześniejszy właściciel kładł na nowo instalacje. Jak mu to pokazałem to nie wiedział czy ma się śmiać czy płakać.


Grudzień - Podróże i Zwiedzanie | wczasywakacje.pl\nGdynia była jednym z miast Wybrzeża, które było świadkiem protestu społecznego przeciwko działaniom komunistycznego reżimu. Lecz to właśnie w tym mieście było najwięcej ofiar. Główną przyczyną tamtych wydarzeń była podwyżka podstawowych artykułów żywnościowych. Ulice Gdyni niejednokrotnie w tamtym miesiącu spłynęły krwią, gdy milicja i wojsko otworzyły ogień do demonstrujących tłumów oraz stoczniowców udających się do miejsc pracy w swoim zakładzie. To właśnie do jednego z nich nawiązuje znana również obecnie Ballada o Janku Wiśniewskim, którego zwłoki przeniesiono na drzwiach jednymi z głównych traktów miasta, ulicami Świętojańską i 10 Lutego. Nadmieniane tragiczne wydarzenie upamiętniąją aż trzy pomniki, z czego dwa w samej Gdyni. Jeden koło portu, gdzie najwyższą cenę za sprzeciw zapłacili robotnicy a drugi góruje nad otoczeniem nieopodal siedziby Urzędu Miejskiego. Przypominają one dramaturgię tamtych lat i dowodzą, że również Gdynia dała świadectwo sprzeciwu dla poprzedniego ustroju.\nGdynia może poszczycić się istnieniem na swoim terenie rozległych obszarów zielonych. Większość z nich to lasy, których część przynależy do Trójmiejskiego Parku Krajobrazowego. Oddzielają one od reszty miasta niektóre dzielnice takie jak Witomino czy Chwarzno. Bliskie usytuowanie koło osiedli sprawia, że są nie tylko zielonymi płucami miasta ale i miejscem spacerów okolicznych mieszkańców. Również jego zwierzęcy mieszkańcy - dziki, jeże - niejednokrotnie są spotykane na terenach osiedli, czy ulicach biegnących przez lasy. W centrum z kolei nie zapomniano o parkach wzdłuż ulic biegnących w kierunku morza, jak Park Rady Europy czy Skwer Plymouth. Nasycenie zielenią niektórych dzielnic sprawia, że życie w nich jest przyjemniejsze. Ratuje to ich mieszkańców przed szpetnością wielkopłytowych osiedli i wielkomiejskim przytłoczeniem otaczających budynków - szczególnie w dzielnicach mieszkaniowych. Dzięki temu ludziom bardziej podobają się ich dzielnice a i zyskuje na tym same miasto - ma czystsze powietrze.\nTagi: miasto, ludzie, ulice


Marysia Bez Ubrania - Pomponik\nPlotki Pomponik » marysia bez ubrania\nArtykuły na temat: marysia bez ubrania\n"Big Brother": Uczestnicy zostali bez ubrań\nW domu Wielkiego Brata miała miejsce nietypowa wizyta. Pojawił się tam złodziej. Mieszkańcy zostali pozostawieni bez kosmetyków, sztućców, naczyń, ubrań. Ma to związek z rozpoczętym właśnie w "Big Brotherze" tygodniem prehistorycznym. Uczestnicy od samego początku nie mają łatwo.\n...- z Jędkerem, z Pono, z Marysią Starostą, z Hadesem. Teraz wszystko na jego koszt. W wieku, w którym raperzy imają się najbardziej ryzykownych promocyjnych posunięć, żeby tylko przetrwać, wjechał bez klipu (nie licząc "Chcemy być wyżej" z Projektu Tymczasem, które znalazło się na płycie jako bonus, posłuchaj! ), bez twarzy na okładce, z preorderem w ciemno. Samą tracklistą wywołał więcej emocji niż...\n...jest pełna seksapilu i może wzbudzać nie tylko ogromną sympatię, ale też... pożądanie. To już niemal pewne, że w 2015 roku Aneta pokaże się bez ubrania na łamach jednego z pism dla panów. Podobno(...) "Playboya" już zacierają ręce, bo niewykluczone, że numer magazynu z Anetą Zając na okładce może okazać się wielkim hitem i sprzedać w ogromnym nakładzie. Nie wiadomo, jakie honorarium serialowa Marysia...\n...stopnia, że bez zastanowienia oddali trzy przepuszczające dalej głosy. "Nam się to absolutnie podoba" - zgodnie skomentowali jurorzy. Kolejnymi uczestnikami, który przeszli dalej, był zespół złożony(...) wyobrażam sobie finału bez tego pana z kartkami". Podobną taktykę zastosowała Chylińska, która kazała Kulhawikowi przeczytać to, co napisała: "Wiedziałem, że przejdę". Tak też się stało, iluzjonista...\n...- poważnej, miłości jako decyzji, intensywnej również w sferze erotycznej. Trudno jest grać takie sceny, jakie oglądamy pomiędzy Jerzym a Zuzą? - Niezwykle trudno, bez względu na doświadczenie(...), która podczas prób w ubraniach zachowywała się normalnie, po czym na planie, tuż przed ujęciem, dostała ataku histerii! Zdałem sobie wówczas sprawę, że dotyk obcego mężczyzny może być dla niej...\n...- uważa się tę potrawę za zepsutą, nadającą się do wyrzucenia. Wychodzę poza takie ograniczenia. Staram się przenikać głęboko, dotykając różniących się od naszej kultur i właściwych im obyczajów bez(...). Długo nie jadłam mięsa. Ale pewnego dnia zabito przy mnie renifera, by ze skór uszyć ubrania i czumy, natomiast resztę zjeść. Zaproszono mnie na poczęstunek. Przede mną leżał rozpołowiony renifer...\n..." Czym byłby hip hop bez sampli? No właśnie. Sokół i Marysia Starosta poszli krok dalej i postanowili w swoim teledysku zsamplować kilka starszych klipów. Pojawiają si więc fragmenty nawiązujące do(...) Śpiewa - "Nienawidzę Cię Polsko" Sam teledysk pewnie przeszedłby bez echa, gdyby nie znaczek "Solidarności" w klapie jednego z bohaterów klipu. Oczywiście produkcja Madsa Hemmingsena odarta...\n...wszystko. Przynajmniej teoretycznie... Bez trudu więc zdobył kontrakt płytowy, nagrał kilka albumów, często z towarzyszeniem znakomitych gości (tu Toots Thielemans na harmonijce, tam Billy Joel na pianinie(...) I'm Sixty-Four", którą nagrał do reklamy towarzystwa ubezpieczeniowego. Niewiele lepiej idzie jego młodszemu bratu, Seanowi Lennonowi , który publicznie zaklina się, że największy wpływ na jego...\nZdjęcia na temat: marysia bez ubrania


Makrobiotyka | Jestem za, a nawet przeciw\nZa młoda by umierać\nPosted on 26/06/2012 by astromaria\nSylwestra i Nowy Rok 2001 spędzałam z kochaną rodziną i przyjaciółmi w Karkonoszach. To był dobry czas: narty, spacery, rozmowy. Odzyskałam poczucie równowagi, której brakowało mi w ostatnich miesiącach. Pomimo bowiem świadomości, iż w krótkim czasie mojego dorosłego życia spełniły się moje marzenia i oczekiwania, od pewnego czasu odczuwałam dziwny niepokój i wrażenie braku perspektyw. Ogarniały mnie co chwilę wątpliwości, czy przeniesienie się z miasta na wieś, do którego doprowadziłam przed dwoma laty, w równym stopniu odpowiada mojej rodzinie. Czy praca, która do niedawna mnie satysfakcjonowała jest rzeczywiście tym co powinnam robić?\nPomna doświadczeń przyjaciela, który po spełnieniu marzenia swojego życia jakim było opłynięcie świata jachtem, nie mógł sobie przez dłuższy czas znaleźć miejsca i nowego celu, uznałam, że mój stan jest przejściowy i, że muszę to przetrwać. Wracałam więc pełna optymizmu do naszego nowego, pięknego domu w cudownej okolicy. Całe to misternie zbudowane pozytywne myślenie zaczęło jednak na powrót ustępować jeszcze większemu poczuciu zwątpienia i niepewności. Do tego dołożył się fakt znacznego powiększenia się, dosłownie w ciągu paru dni po powrocie, drobnej zmiany w mojej piersi, którą miesiąc wcześniej wykryła mammografia i usg. Zaniepokojona zgłosiłam się do szpitala, gdzie zrobiono mi biopsję. „To nowotwór złośliwy”- oznajmił lekarz. Poczułam jakby świat zaczął się walić. Zrozpaczona, zapłakana zadzwoniłam do męża, który natychmiast przyjechał do szpitala. Jeszcze tego samego dnia lekarz wysłał mnie na chemioterapię, która miała trwać trzy miesiące, po których czekała mnie operacja i następne trzy miesiące chemii.\nNigdy nie zapomnę momentu, w którym po wyjściu ze szpitala mówiłam do męża, iż jestem za młoda, żeby umierać, że przecież chcę dożyć takiego wieku, aby cieszyć się wnukami. Przez pierwsze dwa tygodnie byłam w szoku; wszyscy płakaliśmy w rodzinie, nie wiadomo było co robić, jak się z tą myślą pogodzić. Wreszcie stwierdziłam, że trzeba poradzić się psychologa – żeby się jakoś psychicznie podnieść i próbować coś zrobić, walczyć. Znajomi polecili mi bardzo dobrą psycholog, od której dostałam kilka książek opisujących metody treningu psychologicznego rozpropagowane przez amerykańskiego onkologa Carla Simonthona, a w Polsce w oparciu o jego doświadczenia przez dr Mariusza Wirgę. Ten program leczniczy stosowany z powodzeniem już niemal 30 lat w USA i w coraz większej ilości krajów polega na przyswojeniu sobie przez pacjentów technik pozytywnego wpływania na swoje zdrowie, mobilizowania nie wykorzystanych dotychczas możliwości psychicznych, pozwalających aktywnie uczestniczyć w procesie zdrowienia nawet w przypadku tak poważnej diagnozy, jak „rak”, czy choroby układu krążenia. Zafascynowana tą lekturą, postanowiłam zgodnie z tytułem jednej z nich „Zwyciężyć chorobę”, stosując się ściśle do zawartych w niej wskazań. Wiedząc już nieco więcej na temat powstawania nowotworu, codziennie prowadziłam trening mający na celu wyobrażanie sobie w jaki sposób mój organizm walczy z tą chorobą. Co więcej analiza przyczyn choroby, której pojawienie się ma według Simontona ścisły związek z naszą filozofią i trybem życia, pozwoliła mi odkryć, że moje wcześniejsze niepokoje, niemożność pogodzenia się z różnymi sytuacjami, kłopoty w pracy, mogły doprowadzić do powstania choroby. Amerykanie zbadali również, iż na pojawienie się choroby mogą wpłynąć także pozytywne emocje, chociażby takie jak przeprowadzka.\nJednym ze wskazań metody Simontona jest też to, żeby człowiek zastanowił się, co może zrobić w swoim życiu, co ma zmienić, żeby wyjść z psychicznej pułapki w której się znalazł. Ja stwierdziłam, że muszę w ogóle zrezygnować z pracy – byłam w tak dobrej sytuacji, że nie musiałabym pracować (ostatecznie jednak, po półrocznym urlopie bezpłatnym, zdecydowałam pozostać w pracy); wyjaśniłam też z rodziną wszelkie nieporozumienia.\nMój stan psychiczny poprawiał się z dnia na dzień. Znakomity w tym udział mieli także przyjaciele, znajomi i przede wszystkim mąż, dziecko i cała pozostała rodzina. Każdy pomagał na swój sposób. Jedni dzwoniąc co chwilę, aby zając mnie rozmową, inni wyszukując lekarstwa, które mogłyby mi pomóc. Jeszcze inni przysyłając książki o alternatywnych sposobach leczenia. Wśród tych ostatnich moją uwagę zwróciła książka o makrobiotyce. Przysłała mi ją koleżanka, która kupiła ją z myślą o ojcu umierającym na „raka”. Jemu nie pomogła, gdyż nie chciał i nie miał już siły walczyć z chorobą. Mnie jednak dała kolejną nadzieję, szczególnie po opisach przypadków wyleczenia za przyczyną makrobiotyki z zaawansowanych stadiów nowotworów. Nigdy wcześniej nie słyszałam o makrobiotyce, gdyż nigdy nie interesowały mnie żadne diety ani sposoby żywienia. Oczywiście makrobiotyka to nie tylko dieta, lecz styl życia, w którym pożywienie ma jednak duży udział. Zgodnie z teorią makrobiotyki, która swoimi korzeniami sięga starożytnej filozofii i medycyny Wschodu pojawienie się choroby jest wyrazem zakłócenia równowagi pomiędzy organizmem, a środowiskiem zewnętrznym. Leczenie naturalnym pożywieniem ma więc na celu przywrócenie tej równowagi. Różni się więc zasadniczo od tradycyjnej medycyny, która zajmując się leczeniem określonego organu, usuwa tylko objawy, a nie interesuje się przyczynami powstawania choroby.\nDla człowieka odżywiającego się w sposób tradycyjny lecznicza dieta makrobiotyczna wydaje się niezwykle drastyczna. Jest ona bowiem oparta o jedzenie praktycznie tylko pełnoziarnistych zbóż, roślin strączkowych oraz niewielkiej ilości gotowanych warzyw, morskich glonów (działających antytoksycznie) i pasty miso (ta fermentowana przez wiele miesięcy soja reguluje m.in. procesy hormonalne). Niedozwolone jest jedzenie nabiału, mięsa, tłuszczu, słodyczy, cukru i soli. Wszystkie produkty nie mogą zawierać konserwantów. Nie mając nic do stracenia postanowiłam z dnia na dzień przejść na tą dietę, chociaż rodzina i zaprzyjaźnieni lekarze twierdzili, że oszalałam, że na pewno mi to nie pomoże, a tylko się wycieńczę przed operacją. Na szczęście okazało się, iż w Warszawie mieszka Andrzej Turczynowicz, konsultant do spraw makrobiotyki, do którego pojechałam, aby uzyskać szczegółowe zalecenia żywieniowe i upewnić się że niczym nie ryzykuję. W istocie schudłam w ciągu trzech tygodni 10 kilogramów, co jednak jest normalne, gdyż organizm w pierwszym rzędzie wyrzuca wszelkie nadmiary, w tym i toksyny w dużej mierze przyczyniające się do powstawania nowotworów. Byłam wtedy bardzo osłabiona, co jednak mogło być wynikiem poddawania mnie silnej chemioterapii, po której zaczęły wypadać mi włosy. Pomimo mojego stanu starałam się, zgodnie z zaleceniami makrobiotyki codziennie ćwiczyć i chodzić na długie spacery z psem.\nStosowanie diety przychodziło mi bez żadnych problemów. Stwierdziłam, że mogę wytrzymać bez tego wszystkiego, co do tej pory tak bardzo lubiłam jeść. Jednak dla uspokojenia rodziny, co jakiś czas zjadałam kawałek ryby czy indyka, bo tylko takie mięso makrobiotyka wyjątkowo dopuszcza. Od Andrzeja Turczynowicza dowiedziałam się też o istnieniu masażu shiatsu, będącego rodzajem akupresury, którą zalecają makrobiotycy jako wspomagającą metodę służącą do odblokowania kanałów energetycznych w organizmie. Razem z mężem wzięliśmy udział w warsztatach shiatsu, ucząc się go, po to aby nawzajem się masować. Rezultaty były zdumiewające. Mąż, który mnie masował po prostu nie mógł uwierzyć, że tak bardzo poprawiało to mój nastrój.\nPrzez cały ten czas prowadziłam swoistą walkę z czasem. Operacja zbliżała się nieubłaganie, a ja uwierzyłam, że dzięki treningowi psychologicznemu, diecie makrobiotycznej i masażowi shiatsu nie dam się chorobie i chirurgom. Wierzyłam, że jeżeli będę stosować się restrykcyjnie do wszystkich zaleceń, to zdążę przed operacją doprowadzić się do równowagi, a co za tym idzie do zniszczenia przez mój własny organizm nowotworu. Z takim nastawieniem udałam się w kwietniu na operację z przeświadczeniem, że badanie śródoperacyjne (jeszcze raz sprawdza się wycinek w czasie operacji i w zależności od wyniku podejmuje się decyzję o zakresie ingerencji) nie wykaże istnienia nowotworu, dzięki czemu będzie to operacja oszczędzająca. Dla lekarzy diagnoza była zdumiewająca – stwierdzono, że nie ma tych złośliwych komórek – usunięto tylko mały guzek, a oszczędzono pierś i wszystkie węzły chłonne. Lekarze w pierwszej chwili nie chcieli wierzyć, uznali, że to cud, ale pierwsze słowa , które usłyszałam od nich, to: „pomyłka w laboratorium trzy miesiące wcześniej”. Nota bene dopiero po operacji dowiedziałam się, iż w polskich szpitalach intra, czyli badanie śródoperacyjne nie jest normą. Prawdopodobnie więc, gdyby nie mój młody wiek oraz przytomność ordynatora i znajomości wśród lekarzy obudziłabym się bez piersi.\nPo operacji miałam mieć jeszcze trzy miesiące chemii i być pod stałą obserwacją. Chemii uniknęłam, ale przez cały rok byłam pod obserwacją. Dziś jestem zdrowa. Wierzę w to, że nie była to pomyłka w laboratorium i, że w wyzdrowieniu pomogła mi szybka reakcja w momencie zauważenia zmiany, a przede wszystkim, że pomógł mi trening psychologiczny, makrobiotyka, modlitwa i silna wiara w to, że wyzdrowieję, że ja się tej chorobie nie dam. Cały czas stosuję dietę, oczywiście nie tak restrykcyjnie, bo nie ma takiej potrzeby – ona zresztą jest znacznie łagodniejsza w tej postaci nieleczniczej. Myślę, że dzięki niej nie tylko jestem bardziej spokojna, zrównoważona, ale także chroniona przed nawrotem choroby. Staram się też w miarę możliwości prowadzić zalecany przez makrobiotykę tryb życia.\nPo tych wszystkich doświadczeniach jestem silniejsza psychicznie. Choroba dała mi szansę na dokonanie pewnych przewartościowań, na spojrzenie na moje życie z innej perspektywy, pozwalającej ustalić co jest w nim najważniejsze. Mam swoją nową skalę wartości i wiem, że byle co nie jest mnie w stanie wytrącić z równowagi. Postanowiłam się pewnymi rzeczami w ogóle nie przejmować. Staram się, żeby nie istniały. Ta sytuacja sprawiła, że bardziej przeniosłam się w świat ducha. Martwi mnie natomiast, że lekarze w Polsce mają bardzo mało wiary w dodatkowe metody leczenia. Przecież każda metoda wspomagająca leczenie daje wiarę pacjentowi, że sam też może coś zrobić, że sam może wpłynąć na swoje zdrowie. Oczywiście nie jest to takie proste, bo na dziesięciu pacjentów tylko jeden chce aktywnie walczyć o swoje zdrowie. Reszta biernie poddaje się tradycyjnemu leczeniu, uznając lekarzy niemal za cudotwórców. Rzadko kto potrafi zrezygnować z czegoś, co mu szkodzi. Ale trzeba wierzyć, że to się zmieni i że także w Polsce lekarze zaczną proponować chorym wspomagające metody leczenia, tak jak to ma miejsce w Europie zachodniej i Stanach. Dadzą tym samym pacjentowi dodatkową nadzieję i wiarę, że sam może także coś dla siebie zrobić.\nBędąc w szpitalu miałam wrażenie, że lekarze cały czas dążą do cięcia, do operacji – są doskonałymi chirurgami, ale nie patrzą na chorego całościowo – widzą tylko jednostkę chorobową, a nie jej przyczynę. Mąż był świadkiem sytuacji, jak młoda dziewczyna wychodząc z gabinetu na zatłoczony korytarz usłyszała za sobą słowa lekarza, który krzyknął za nią: „Wie pani, to jest jednak nowotwór złośliwy!” Jest to dowód na to, że nie wszyscy lekarze posiadają naturalną zdolność do przekazywania tak ważących słów w sposób delikatny. Tego powinny uczyć Akademie Medyczne. Tak długo jak tego nie będzie, nie zmieni się stosunek lekarzy do szpitalnych psychologów, postrzeganych jako nieszkodliwych wariatów, których nierzadko w ogóle nie zatrudnia się na oddziałach onkologicznych. Co więcej będą nadal zdarzały się przypadki psychicznego ranienia pacjentów i tak już pokrzywdzonych przez los. W moim szpitalu była psycholog, która dotarła do mnie po operacji. Wtedy jednak jej pomoc nie była mi już potrzebna. Ona była mi potrzebna, gdy się dowiedziałam o chorobie. Mam żal do lekarzy, że w momencie postawienia diagnozy nawet nie próbują skierować chorego do psychologa, czy zwrócenia uwagi na alternatywne, wspomagające metody leczenia. Nie zawsze bowiem zdarzają się tacy pacjenci, którzy sami do tego dojdą.\nMam nadzieję, iż moja historia odzyskiwania zdrowia i szczęścia zainspiruje kogoś do podjęcia walki nie tylko z chorobą, ale też z codziennymi przeciwnościami i z własnymi niemożnościami, które do choroby mogą doprowadzić. Wiem, że warto.\n| Otagowane Carl Simonton, Choroby „nieuleczalne”, Duchowość, Leczenie dietą, Makrobiotyka, Masaż shiatsu, Medycyna naturalna, Metoda Simontona, Psychologia, Rak, Shiatsu, Zdrowie | 31 Komentarzy\nPosted on 05/05/2012 by astromaria\n| Otagowane Leczenie dietą, Makrobiotyka, Medycyna naturalna, Natura, Nieuleczalni, Onkologia, Racjonalizm?, Rak, Wiara czy wiedza?, Zdrowie | 34 Komentarze\n| Otagowane Choroby „nieuleczalne”, Czerniak złośliwy, Leczenie dietą, Makrobiotyka, Marlene Marcello McKenna, Medycyna naturalna, Nieuleczalni, Racjonalizm?, Rak, Religia, Wiara, Zdrowie | 29 Komentarzy\nPosted on 06/12/2011 by astromaria


ruch i zdrowie w przedszkolu - List do Rodzica\nWasze Dziecko uczęszcza na gimnastykę korekcyjną w przedszkolu, realizowaną w oparciu o program profilaktyki i korekcji wad postawy z uwzględnieniem ryzyka dysleksji dla dzieci 5 i 6 letnich „ Zdrowa postawa to wspólna sprawa”.\nZajęcia gimnastyki korekcyjnej same w sobie nie stanowią dziecku atrakcji. Pozycje wyjściowe, często trudne do utrzymania we właściwej postawie prowadzą do znużenia młodego organizmu. Warto urozmaicić czas poświęcony na ruch wprowadzając dodatkowe ćwiczenia stymulujące móżdżek. W Wielkiej Brytanii powstał ośrodek D.D.A.i T.CENTER badający przyczyny dysleksji. Wysunięto tezę, że powodem dysleksji są zaburzenia funkcjonowania móżdżku, a nie tylko zaburzenia procesów myślenia. Odkryto związek między opóźnieniem rozwoju móżdżku a zaburzeniami równowagi. Przekłada się to na koordynację ruchową, której istotny czynnik stanowi orientacja w schemacie ciała oraz przestrzeni. Świadomość ciała i przestrzeni rozwija się intensywnie w okresie wczesnego dzieciństwa, aby w dojrzałej formie stać się podstawą kształtowania złożonych czynności psychoruchowych takich jak mowa, czytanie, pisanie, liczenie. Wprowadzenie ćwiczeń koordynacyjnych i równoważnych do zajęć w przedszkolach może zapobiec późniejszym problemom edukacyjnym.\nProponuję Państwu kilka ćwiczeń do wykonywania z dzieckiem w warunkach domowych. Nie zajmą Państwu wiele czasu, a oprócz w/w korzyści stanowić będą aktywną formę wspólnego bycia ze sobą.\nĆwiczenia stymulujące móżdżek poprawiające równowagę i koordynację ruchową:\n· leżenie lub siedzenie na dużej piłce z podparciem,\n· leżenie lub siedzenie na dużej piłce z zadaniem dodatkowym np.: wznos ramion w górę, w przód, skierowanie wzroku w sufit itp.,\n· rzucanie woreczkiem dokładnie na środek krążka położonego przed dzieckiem,\n· ćwiczenia paluszkowe np.: dotykanie kciukiem kolejno każdego palca (jednorącz, później oburącz jednocześnie),\n· marsze w miejscu z wysokim unoszeniem kolan,\n· marsze robota (inwencja dziecka, może być na „sztywnych” lub „miękkich” nogach)\n· przerzucanie woreczka (pluszaka) z ręki do ręki,\n· marsze wokół krzesła z jednoczesnym patrzeniem w sufit,\n· bieg dookoła krzesła wzrok skierowany przed siebie,\n· bieg w miejscu przez 1 minutę,\n· podskoki na łóżku z jednoczesnym chwytaniem i odrzucaniem piłki,\n· przekładanie woreczka z ręki do ręki pod naprzemiennie unoszonym kolanem,\n· stanie na chybotliwym podłożu,\n· chód mierniczy po miękkim łóżku.\nStronę ogląda 79818 odwiedzający (158125 wejścia)


Helen McNicoll, Autoportret\n14 grudnia 1879\n27 czerwca 1915\nNational Gallery of Canada, Art Gallery of Ontario\nHelen McNicoll urodziła się jako najstarsze z ośmiorga dzieci Davida McNicolla i Emilie Pashley. Była głucha od dzieciństwa z powodu przebytej szkarlatyny. Ok. 1885 po tym, jak jej ojciec otrzymał pracę w Canadian Pacific Railway, rodzina przeniosła się z Toronto do Montrealu. Pierwszą poważną edukacje malarską Helen McNicoll rozpoczęła w Art Association of Montreal pod okiem Williama Brymnera. Brymner był zwolennikiem malarstwa plenerowego i stylu impresjonistycznego, co wyraźnie wpłynęło na artystyczny rozwój McNicoll. W przeciwieństwie do współczesnej jej Emily Carr McNicoll cieszyła się niezależnością finansową, nie musiała więc tworzyć nic na siłę, ani zabiegać o zamówienia w celu zdobycia środków na utrzymanie. W latach 1904–1906 studiowała w Slade School of Fine Art w Londynie oraz w St Ives w Kornwalii pod okiem Algernona Mayowa Talmage’a. Następnie wynajęła pracownię we Francji. W poszukiwaniu tematów jeździła po okolicy. W 1908 otrzymała pierwszą nagrodę Jessie Dow Prize for Painting z rąk Art Association w Montrealu. Wróciła do Anglii, gdzie dzieliła atelier i ekspedycje malarskie do Yorkshire i Londynu ze swą bliską przyjaciółką, brytyjską malarką Doroteą Sharp. Jako członkini Royal Society of British Artists i wiceprezes Society of Women Artists, Sharp przyczyniła się do uzyskania przez McNicoll członkostwa Royal Society of British Artists w 1913. Generalnie jednak nowoczesna, jasna paleta McNicoll i jej styl malarski nie zostały zaakceptowane przez członków Royal Society. Między 1913 a 1915 McNicoll wystawiła 11 obrazów z Royal Society of British Artists.\nW 1914 McNicoll została wybrana na członka stowarzyszonego Royal Canadian Academy of Arts. Podczas swojego pobytu w Anglii i Europie, nadal uczestniczyła w corocznych wystawach organizowanych przez Royal Canadian Academy of Arts oraz przez Art Association of Montreal. Ten ostatni wystawił jej obrazy pośmiertnie w 1922 i 1925.\nMcNicoll zmarła nagle w wieku lat 35 z powodu cukrzycy. W 1925 Musée des Beaux-Arts de Montréal zorganizowało retrospektywną wystawę obejmującą 141 obrazów i szkiców artystki, pochodzących głównie z kolekcji jej rodziny.\nMcNicoll czerpała inspirację z twórczości kobiet-impresjonistek, jak Berthe Morisot i Mary Cassatt. Głównym tematem jej obrazów były kobiety pracujące i macierzyństwo. Przykładem tego ostatniego są obrazy W cieniu namiotu i Młoda matka w cieniu (oba z ok. 1914).\nDa cosa Nasca Cosa\nW cieniu namiotu\n↑ a b Natalie Luckyj w: Dictionary of Canadian Biography Online: McNICOLL, HELEN GALLOWAY (ang.). [dostęp 2012-10-08].\nWykaz muzeów, w których znajdują się prace artystki\nISNI: 0000 0000 6683 2900\nKanadyjscy malarze impresjoniści\nTę stronę ostatnio edytowano 19 paź 2021, 11:21.


Akcesoria do glebogryzarki Agroma - pług do śniegu. Szerokość 101 cm (zł/szt) - Ogrody i parki - sklep Artbud.com.pl\nAkcesoria do glebogryzarki Agroma - pług do śniegu. Szerokość 101 cm (zł/szt)\nPŁUG DO ŚNIEGU - szerokość 101 cm- wysokość 43 cm- guma 1cm wzmacniana pięcioma płótnami- regulowany ok. 30 stopni w prawo i w lewo- waga tylko 14kg- drogowe podgięcie górnej części pługa (odpychanie śniegu).\nNależy zamówić do glebogryzarki koła gumowe.


CD Projekt idzie na ugodę z inwestorami. Zapłaci 1,85 mln dol za stan Cyberpunka\nCD Projekt idzie na ugodę z wkurzonymi inwestorami. Zapłaci 1,85 mln dol za stan Cyberpunka 2077\nNiedługo po premierze gry Cyberpunk 2077, inwestorzy ze Stanów Zjednoczonych wytoczyli polskiemu wydawcy zbiorowy pozew. Mogliśmy w nim przeczytać, że polska spółka wprowadzała akcjonariuszy w błąd podczas informowania o stanie konsolowej wersji gry. Sprawa znalazła swój finał za porozumieniem stron.\nCD Projekt może odhaczyć kolejną pozycję na liście problemów wywołanych kiepskim stanem technicznym gry Cyberpunk 2077 zaraz na premierę. Polska spółka właśnie podpisała ugodę z amerykańskimi inwestorami, kończąc tym samym sądową batalię z akcjonariuszami, którzy czują się oszukani przez CD Projekt. Twórcy Wiedźmina zapłacą Amerykanom łącznie 1,85 mln dolarów.\n1,85 mln dol - tyle kosztuje CD Projekt ugoda z amerykańskimi inwestorami, którzy poczuli się wprowadzeni w błąd.\nInwestorzy z USA pisali w zbiorowym pozwie sądowym o niewłaściwych informacjach, jakie otrzymywali od polskiej spółki na temat stanu prac nad Cyberpunkiem 2077. CD Projekt w swoich sprawozdaniach rzekomo nie informował o gigantycznych problemach technicznych wersji konsolowej, które stały się widoczne gołym okiem w momencie premiery tytułu. Gra była na tyle niedopracowana, że została wycofana ze sklepu PS Store dla konsol PlayStation. Zdaniem wielu właśnie ten moment był największym blamażem w całej historii CD Projektu, kładąc się cieniem na całą polską branżę gier wideo.\nCD Projekt stał się adresatem przynajmniej czterech dużych pozwów z USA, które w maju 2021 r. zostały skonsolidowane w jedną sprawę. Ta znalazła teraz swój finał, w formie ugody pomiędzy polską spółką oraz ówczesnymi akcjonariuszami. Na jej mocy CD Projekt zapłaci zagranicznym inwestorom 1,85 mln dolarów. W zamian firma nie musi przyznawać się do rzekomego wprowadzania akcjonariuszy w błąd.\nCD Projekt osiągnął swój cel: nie musi przyznawać się do rzekomej winy.\nŚcisłe kierownictwo CD Projektu broniło Cyberpunka 2077 po kompromitującej premierze, stojąc na stanowisku, iż zaoferowali graczom grę niemal dokładnie jak z materiałów reklamowych. Szefowie spółki osobiście zaangażowali się w taką narrację, argumentując, iż finalny produkt odpowiadał wizji sprzedawanej w zwiastunach oraz podczas pokazów z rozgrywką. Ugoda z akcjonariuszami wpisuje się w przyjętą strategię komunikacji, zgodnie z którą CD Projekt wywiązał się z obietnic i nie wprowadzał otoczenia - graczy czy akcjonariuszy - w błąd.\nDla CD Projektu ważne będzie podkreślanie, iż ugoda nie jest tożsama z przyznaniem się do winy, a sprawa została pomyślnie rozwiązana. Z kolei te 1,86 mln dolarów nie stanowi wygórowanego kosztu domknięcia sądowej batalii, jeśli weźmiemy pod uwagę, iż Cyberpunk 2077 w ciągu miesiąca od premiery zarobił dla CD Projektu ponad 560 mln dolarów. W ostatnich tygodniach polska spółka może także liczyć na bardziej przychylne komentarze graczy, którzy kupili Cyberpunka w promocyjnej cenie, już po serii aktualizacji oraz poprawek.


Wychwalajmy Dziecię narodzone w Betlejem! - Przebudźmy sumienia Polaków! SKCh im. Ks. Piotra Skargi – strona oficjalna\nWychwalajmy Dziecię narodzone w Betlejem!\nCzyżby piękna tradycja śpiewania kolęd w przestrzeni publicznej zanikała? Takie można odnieść wrażenie, śledząc w ostatnich latach telewizję i radio. Na antenie różnych stacji kolędy emitowane są prawie wyłącznie w Wigilię i Boże Narodzenie. Jeszcze w drugi dzień świąt tu i ówdzie mamy możliwość wysłuchania koncertów świątecznych i to właściwie koniec. A przecież okres Bożego Narodzenia trwa do święta Trzech Króli, a według polskiej tradycji pieśni o przyjściu na świat Pana Jezusa można śpiewać aż do 2 lutego.\nNagły, dwudniowy wybuch kolędowania i równie szybkie wyciszenie dziwi, tym bardziej, że od początku grudnia słyszymy, zwłaszcza na antenie komercyjnych stacji radiowych, anglosaskie utwory o tematyce świątecznej, odtwarzane z wielką intensywnością, aż do znudzenia. Gdy już można, a nawet należy śpiewać kolędy, nagle 27 grudnia muzyczne świętowanie zamiera.\nUłożenie pierwszej kolędy tradycja przypisuje św. Franciszkowi. To właśnie Biedaczyna z Asyżu rozpoczął żywą do dziś tradycję inscenizowania szopki. Podczas adoracji żłóbka śpiewano pieśni opowiadające o przyjściu na świat Boga-człowieka. Nic więc dziwnego, że w sposób szczególny kultywowano śpiewanie kolęd w klasztorach, przede wszystkim franciszkańskich, ale także karmelitańskich oraz innych zakonów.\nTak działo się także na ziemiach polskich. Początkowo nasi zakonnicy (i zakonnice), a za nimi ludzie świeccy, wykorzystywali utwory obce. Szybko jednak zaczęły powstawać dzieła rodzime. Za najstarszą zachowaną polską kolędę uważa się pochodzącą z 1424 roku pieśń: Zdrów bądź, Królu Anielski.\nÓwczesne pieśni bożonarodzeniowe utrzymane były najczęściej w poważnym tonie, a ich treść rzadko wybiegała poza przekaz ewangeliczny. Za przykład może posłużyć śpiewana do dziś XVI‑wieczna kolęda pt. Anioł pasterzom mówił. W drugiej połowie tegoż stulecia tematykę pieśni bożonarodzeniowych wzbogacano o wątki świeckie, zapożyczone z apokryfów i widowisk jasełkowych. Sprzyjał temu kultywowany w środowiskach klasztornych zwyczaj kołysania figurki Dzieciątka Jezus, któremu towarzyszył śpiew kolęd. Nastrój bliskiego obcowania z Bożą Dzieciną sprawiał, że powstawały teksty o wymowie bardzo intymnej. Owe kolędy-kołysanki na trwałe zadomowiły się w tradycji polskiej. Szczególnie wiele powstało ich w epoce baroku. Do dziś chętnie śpiewamy pochodzące z tamtego czasu utwory: Gdy śliczna Panna Syna kołysała czy Lulajże Jezuniu.\nW wiekach XVII i XVIII, czyli w okresie największego rozkwitu kolędy polskiej, powstała nieomal świecka odmiana tej pieśni, od charakterystycznego dla niej motywu pasterzy wędrujących do Betlejem nazwana pastorałką. Przedstawicielką tego podgatunku, popularną zresztą do dziś, jest m.in. pochodząca ze zbioru kolęd Jana Żabczyca (1630) pieśń Przybieżeli do Betlejem pasterze. Pastorałki w jeszcze większym zakresie niż dotąd wprowadziły do pieśni opiewających przyjście na świat Zbawiciela elementy rodzime. Betlejemska grota stała się starą, drewnianą stajenką, szopą jakich na polskiej ziemi było pełno. W jej wnętrzu Maryja troskliwie owijała małego Jezusa w pieluszki, by osłonić go przed chłodem polskiej, grudniowej nocy.\nTwórcy większości kolęd pozostają dla nas anonimowi. Znamy zaledwie kilka nazwisk. Autorstwo słów pieśni W żłobie leży przypisuje się wybitnemu kaznodziei, mistrzowi mowy polskiej, ks. Piotrowi Skardze. Piękną, śpiewaną w rytmie poloneza, kolędę: Bóg się rodzi moc truchleje napisał wybitny poeta epoki oświecenia Franciszek Karpiński. Z kolei Teofil Lenartowicz w inspirowanej folklorem krakowskim Szopce (wydanej drukiem w 1849 r.) umieścił wiersz Mizerna, cicha stajenka licha, który wkrótce zdobył ogromną popularność jako kolęda.\nChwalmy Pana kolędą!\nPolska szczyci się bogatą tradycją kolędową i ogromnym zbiorem tego typu pieśni. Badacze szacują, że jest ich około 800. Podobną ilością pieśni bożonarodzeniowych może się pochwalić chyba jedynie Francja. Tym bardziej staje przed nami zadanie kultywowania rodzimej tradycji śpiewania kolęd od 24 grudnia do 2 lutego. Przynajmniej do 6 stycznia powinny nam one towarzyszyć na antenie telewizyjnej i radiowej. Media nie mogą pozostawać strefą wypraną z chrześcijańskich treści. A tego niestety możemy się spodziewać, gdy śledzimy wydarzenia w postchrześcijańskich krajach Zachodu.\nO Jezu, moja miłości i Dobro najwyższe, Zbawicielu i Boże mój, cześć Ci oddaję i błogosławię Cię za tę szczęśliwą chwilę, w której raczyłeś stać się człowiekiem. Wychwalam ową świętą noc, w którą na ten świat przyszedłeś i raczyłeś się narodzić jako uboga Dziecina. Dzięki Ci składam, o Najsłodszy Odkupicielu, za tyle dowodów miłości Twojej. Błagam Cię przez owe pierwsze boleści, które dla mnie poniosłeś, przez te pierwsze łzy, które dla mnie w stajence wylałeś, przebacz mi wszystkie grzechy moje, daj mi łaskę, abym je mógł przez całe życie opłakiwać i nimi się brzydzić, tak jak ich teraz nienawidzę i nimi się brzydzę. Amen.\nNajukochańszy nasz Panie Jezu Chryste, Ty stawszy się dla nas Dziecięciem, wybrałeś na miejsce Swego narodzenia grotę, aby uwolnić nas od ciemności grzechu, przyciągnąć do Siebie i zapalić Swoją świętą miłością. Wielbimy Cię jako naszego Stwórcę i Odkupiciela, uznajemy Cię naszym Królem i Panem. Niesiemy Ci w ofierze wszystkie uczucia naszych biednych serc i pragniemy, abyś nami władał i rządził. Najdroższy Jezu, Panie i Boże nasz, racz przyjąć tę naszą ofiarę i niech ona będzie miła Twojemu Sercu. Przebacz nam miłosiernie wszystkie nasze winy, oświeć nas i zapal w naszych sercach święty ogień, który przyniosłeś ze sobą na świat. Niech nasze dusze staną się ołtarzami, na których będziemy składać ofiary naszych umartwień. Spraw, o Jezu, abyśmy zawsze szukali tu, na ziemi, coraz większej Twojej chwały, a potem abyśmy mogli weselić się Twoją wieczną, niewysłowioną pięknością w Niebie. Amen.


Tirindeth's: sierpnia 2012\n"Ta historia mogła się przydarzyć każdej dziewczynie.\nTak, tobie też.\nLotnisko. Oczekiwanie na przygodę.\nPrzystojniak, który proponuje ci kawę.\nA po chwili jesteś na końcu świata, zdana na łaskę i niełaskę porywacza.\nA co będzie, jeżeli się zakochasz?"\nLotnisko, ostatnia godzina do odlotu, gwar i setki ludzi przemierzających zatłoczoną halę, ryk silników samolotów w oddali. Gemma właśnie stoi w kolejce po kawę, gdy poznaje tajemniczego, młodego mężczyznę. Nieznajomy proponuje jej kawę, siadają razem przy jednym stoliku. Rozmawiają chwilę, trochę nieporadnie, jak to podczas pierwszego spotkania. On się denerwuje, ona także jest onieśmielona. Przedstawiają się sobie. Tyler, takie proste imię, prawda? Ona ukradkiem wypatruje rodziców, chociaż wie, że czekają na nią całkiem niedaleko. A potem coś się dzieje. Z nią. I nim się spostrzega, zostaje uprowadzona...\n„Zobaczyłeś mnie, zanim ja zauważyłam ciebie.” *\nPowieść Lucy Christopher to jedna z tych książek, po które za żadne skarby bym nie sięgnęła, gdyż z okładki i opisu nie spodziewałabym się niczego więcej poza lekką opowiastką dla nastoletnich panien. Ale zaryzykowałam, wszak tyle pozytywnych opinii poznałam w ostatnim czasie. I pierwsze, co mnie uderzyło, to nota od wydawcy, który przyznaje, że jest zaskoczony zdumiewającym wydźwiękiem tej powieści. Może bym się nawet zaśmiała i powiedziała, że kręci – każdy wydawca będzie promował swoją powieść najlepiej, jak potrafi. Ale to nazwisko wydawcy powstrzymało mnie przed wykrzywieniem ust w pobłażliwym uśmieszku. Autorem słów jest bowiem nie kto inny, jak odkrywca Harry'ego Pottera. Nie pozostało mi więc nic innego, jak mu zaufać.\nNajdziwniejsza w tej powieści jest narracja – pierwszoosobowa, z punktu widzenia bohaterki, pisana w czasie przeszłym w formie... listu do porywacza. Gemma (mam do tego imienia sentyment, bo lata temu przyjęłam je na bierzmowaniu) zwraca się bezpośrednio do swojego oprawcy i opowiada o tym, co czuła od pierwszej chwili, gdy go zobaczyła, przeklinając jednocześnie siebie za naiwność i łatwowierność. Po kolei opisuje wszystkie wydarzenia od momentu spotkania i porwania, nie szczędząc szczegółów, nawet tych najbardziej szokujących. Czytelnik obserwuje, jak młoda, ledwie szesnastoletnia dziewczyna zostaje wywieziona przez młodego mężczyznę z kraju, a następnie ukryta w miejscu – można by rzec – zapomnianym przez Boga. Strach Gemmy, ale i pewna rozwaga w doborze słów oraz w języku, którym się posługuje sprawiają, że jej historię czytamy z zapartym tchem, całkowicie niezdolni wybiec myślami w poszukiwaniu możliwej drogi ucieczki. Nawet nie jesteśmy w stanie pomyśleć o tym, co może się za chwilę wydarzyć...\n„Te niebieskie oczy, tak bardzo niebieskie, lodowato błękitne, patrzyły na mnie, jakbym to ja mogła je rozgrzać. Wiesz, te twoje oczy są piękne, a ich spojrzenie ma dużą siłę.” **\nAkcja mknie od pierwszej strony – zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń, by razem z nastolatką znaleźć się w rękach porywacza i razem z nią próbować wydostać się z pułapki. Im jednak dłużej obserwujemy jej próby ucieczki, tym bardziej zdajemy sobie sprawę, że finał nie będzie łatwy. Nawet w najśmielszych wyobrażeniach jednak nie spodziewałam się tego, co otrzymałam. Zakończenie wycisnęło ze mnie łzy, odarło z wszelkiej radości i nadziei oraz siły, by walczyć z odrętwieniem po skończonej lekturze. Byłam wypruta z emocji, przerażona i zaskoczona jednocześnie, choć podświadomie wiedziałam, co mnie czeka. Autorka z niesamowitą wprawą bawi się emocjami czytelnika, prowadząc go nad krawędź przepaści, a potem zadaje jedno proste pytanie – jak ty byś postąpił?\nNajbardziej wkurza mnie infantylność naszej polskiej okładki. Tak, dobrze przeczytaliście – wkurza. Jest całkowicie niekompatybilna z treścią powieści – wprowadza w błąd potencjalnego odbiorcę, który – widząc te słodkie odcienie różu i klucz z oczkiem w kształcie serca – będzie spodziewał się cukierkowej historii o nastoletniej miłości. A potem sięga po powieść, zaczyna czytać i... jest zaskoczony! Bo przecież to nie jest cukierkowa opowiastka, nie ma w niej beztroski i szaleństwa, nie ma motyli w brzuchu, nie ma szkolnych korytarzy i przystojniaków na balu absolwentów. Jest tylko on, porywacz. I jego ofiara. Oraz trudne, pełne sprzeczności uczucia.\nUprowadzona Lucy Christopher to powieść niezwykła, kontrowersyjna i naprawdę przerażająca w swojej prostocie i wyważonej narracji młodej dziewczyny. To historia o poszukiwaniu ocalenia za wszelką cenę, o sile strachu, niepewności, ale także o próbie odkupienia win, chęci zrozumienia otaczającego nas świata i zespolenia się z nim. Może nawet o nadziei? Świetnie wykreowane sylwetki głównej dwójki bohaterów pozwalają wtopić się w fabułę i poczuć wszystkie te emocje, które targały postaciami – ona, młoda dziewczyna, która desperacko szuka wyjścia z sytuacji oraz on – doświadczony przez los i niełatwe życie porywacz, który wcale nie przypomina gangsterów z hollywoodzkich filmów. To właśnie ta dwójka sprawiła, że o książce nie sposób zapomnieć! Uprowadzoną oceniam na 5+/6 i polecam szczerze dosłownie każdemu – nie dajcie się zwieść infantylnej okładce, ta powieść ma w sobie coś więcej, niż tylko imiona i obrazy. Ma w sobie dojmującą, chwytającą za serce historię, która zwala z nóg!\nOriginal: Stolen, A letter to my captor\n* cytat str. 7\n**cytat str. 7\nAutor: Tirindeth o 18:57:00 39 komentarzy:\nEtykiety: Lucy Christopher, Wydawnictwo Wilga\n"Ktoś na mnie patrzył. To dość niezwykłe uczucie, kiedy jest się martwym..."\nDuch Helen przebywał właśnie w klasie angielskiego szkoły średniej, kiedy to poczuła - po raz pierwszy od 130 lat patrzyły na nią ludzkie oczy. Oczy należące do chłopca, który aż do tej chwili niczym szczególnym się nie wyróżniał. Równocześnie przerażona i zaintrygowana Helen zaczyna czuć, że coś ją do niego przyciąga. Fakt, że on przebywa w ciele, a ona nie, stanowi dla nich pierwsze wyzwanie. Walcząc o znalezienie drogi do bycia razem, odkrywają sekrety swojej własnej przeszłości jak również szczegóły z życia młodych ludzi, których ciała przejęli.\nHelen jest duchem zatrzymanym pomiędzy tym a tamtym światem, niezdolnym do pójścia dalej, do odnalezienia tzw. "wiecznego spokoju". Takich, jak ona, nazywa Światłem – to istoty, które muszą odpokutować za grzechy swojej przeszłości. Przez 130 lat Helen wiedzie żywot ducha nawiedzającego swojego gospodarza, a gdy ją poznajemy, właśnie przebywa na lekcji angielskiego w szkole średniej. Jest spokojna i jednocześnie nieco zrezygnowana aż do chwili, gdy niespodziewanie czuje na sobie czyjś wzrok. Dziewczyna uświadamia sobie wówczas, że młody, niczym niewyróżniający się chłopak patrzy wprost na nią. Pierwszy raz od lat bohaterka czuje się niepewnie – jak to możliwe, że Żywy ją widzi? Czy coś jest z nią nie tak? Czy inni także mogą ją zobaczyć? Aż wreszcie – co się stanie, kiedy Światło i Żywy będą mogli się ze sobą porozumieć?\nPo Światła pochylenie sięgnęłam w dużej mierze ze względu na pozytywne opinie i ciekawą, przykuwającą wzrok okładkę, choć opis książki niespecjalnie mnie zachwycił. Miałam świadomość, że opowieści o duchach powstało setki, a większość nie wyróżnia się niczym szczególnym, niemniej jednak postanowiłam zaryzykować i zaopatrzyłam się w tę książkę. I okazuje się, że dawno nie czułam takiej dojmującej pustki, poczucia żalu i bliżej nieopisanej tęsknoty, jak po tej lekturze. Debiut Laury Whitcomb to bowiem książka, która uczy nas czegoś naprawdę ważnego...\n„(...) Jesteś ukrytym wierszem mego serca. Czytam Cię bez przerwy, uczę się ciebie na pamięć w każdej chwili naszej rozłąki.” *\nNarracja pierwszoosobowa z punktu widzenia głównej bohaterki pozwala nam zrozumieć życie Helen i jednocześnie wczuć się w jej położenie, jej pełną cierpienia i rezygnacji egzystencję, gdy jako duch zdana jest jedynie na kontakt z gospodarzem – człowiekiem, który, mówiąc najprościej, jest kotwicą trzymająca ją w świecie Żywych. Bohaterka nie ma nadziei na ocalenie i nie myśli o dalszej drodze, gdyż wie, że czeka ją jedynie piekło. Kiedy więc poznaje tajemniczego chłopca, który zdaje się ją widzieć, całe jej życie się zmienia. Ona się zmienia! Kreacja tej dwójki bohaterów nie jest może mistrzowska, ale ich problemy, czyny i przemyślenia chwytają czytelnika za serce i sprawiają, że jeszcze głębiej wczuwamy się w historię, głodni kolejnych informacji o egzystencji istot zwanych Światłem, które, wbrew pozorom, nie są zwykłymi duchami.\nJęzyk powieści to ogromny atut dzieła Laury. Piękny, elegancki i momentami poetycki, w szczególny sposób podnosi emocje, które – choć na pierwszy rzut oka mogłoby się wydawać inaczej – aż kipią w tej powieści. Początkowo byłam trochę zdziwiona, że książka zbiera tak wysokie oceny, zastanawiałam się nawet, skąd w ogóle ten fenomen. A później, nagle, zupełnie niespodziewanie (i wciąż nie mam pojęcia, w którym momencie!) zostałam wciągnięta w opowieść i z zapartym tchem śledziłam losy Helen, drżąc przed finałem, który – tak, jak się spodziewałam – okazał się niezwykle... przytłaczający! Ostatnie strony czytałam z ogromnym trudem, a to z powodu łez, które wylewały się ze mnie strumieniami. Także później, po skończonej lekturze, z trudem łapałam oddech i uspokajałam skołatane nerwy. Niezwykła gama uczuć – tęsknoty, żalu, rozpaczy, nadziei i uniesienia – zlały się w jedno i sprawiły, że powieść Laury mnie po prostu zaczarowała.\n„Ocean marzeń zamknięty w pliku ściśniętych stron” **\nŚwiatła pochylenie niesie z sobą nie tylko wielkie pokłady emocji, ale także istotną prawdę – autorka pokazuje, że w życiu najważniejsze jest to, by cieszyć się każdą, nawet najmniejszą drobnostką, by ufać i kochać. I dziękować za życie, które otrzymaliśmy. Autorka przy pomocy niepozornej historii potrafi poruszyć serce czytelnika, zmusić go do zastanowienia się nad swoim życiem i jednocześnie pokazać, że śmierć nie musi kojarzyć się jedynie z cierpieniem. Buduje przed nami obraz wielkiej miłości, nieopisanej namiętności i strachu przed tym, co przyniesie jutro, a wszystkie te obrazy i doznania ubiera w piękny język, dzięki któremu tak naprawdę nie czytamy jej książki, lecz płyniemy pomiędzy zawartymi w niej słowami. Muszę przyznać, że jestem niesamowicie zaskoczona uczuciami, jakie wywołała we mnie powieść Laury Whitcomb, a jednocześnie szczęśliwa, że było mi dane poznać tak oszałamiającą historię. Daję ocenę 5+/6, a powieść polecam tym osobom, które nie boją się łez i głębokich wzruszeń!\nOriginal: A certain slant of light\nData wydania: 1.03.2010\n* cytat str. 131\n** cytat str. 41\nAutor: Tirindeth o 18:47:00 46 komentarzy:\nEtykiety: Laura Whitcomb, Wydawnictwo Initium\nDzisiaj notka ku chwale dobrej lektury :) Czyli kilka gorących zapowiedzi wrześniowych, którym osobiście nie odmówię :] Czy Wy też czekacie na którąś z poniższych propozycji? A może macie jeszcze inne publikacje na oku, których nie uwzględniłam w zestawieniu? :)\nOkej, nie przedłużając... zaczynamy!\nSerce Demona – Lynn Raven\nWreszcie Dawn i jej przyjaciel z liceum, atrakcyjny i tajemniczy Julien, mogą cieszyć się szczęściem. Jednak wkrótce w mieście zaczynają się okrutne prześladowania. Fala przemocy coraz bardziej zbliża się do nich, a kilkudziesięcioletnia nienawiść powoli zaczyna łączyć przywódcę obławy z Julienem…\n– E.L. James\nBramy domu umarłych – Steven Erikson\nOsłabione konfliktem w Darudżystanie, Imperium Malazańskie stoi o krok od wojny domowej. Na świętej Pustyni Raraku, jasnowidząca sha’ik zbiera olbrzymią armię, która weźmie udział w Tornadzie Apokalipsy – od dawna przepowiadanym powstaniu przeciwko cesarzowej…\nJednak to nie żołnierze Apokalipsy stanowić największe zagrożenie dla śmiertelnych. Ze wszystkich stron świata do Imperium przybywają jednopochwyceni i d’iversi, poszukujący Legendarnej Ścieżki Dłoni, prowadzącej do ascendencji. Już wkrótce może dojść do konfliktu zmiennokształtnych z bogami… Bramy Domu Umarłych są drugim rozdziałem monumentalnej Malazańskiej Księgi Poległych. Doskonała powieścią o wojnie i zdradzie, stawiającą Stevena Eriksona pośród największych mistrzów gatunku.\nNa Zawsze – Alyson Noel\n– Bree Despain\nLadacznica - Emma Donoghue\nBłękitna nadzieja – S.C. Ransom\nAlexa już wie, że istnieje sposób, by mogli być razem: ona i Callum, jej piękny, widmowy ukochany, chłopak uwięziony pomiędzy światem żywych a umarłych. Jest ktoś, kto potrafi przywrócić go do życia. Lecz nie zamierza wyjawić tego sekretu Alexie. Dla tego kogoś Alexa jest najgorszym wrogiem, którego trzeba zniszczyć. Czy moc magicznej błękitnej bransoletki okaże się potężniejsza niż nienawiść? I czy Alexa zaryzykuje wszystko, by być z tym, kogo kocha – na zawsze?\nŚniąc na jawie – Gwen Hayes\nZa tę miłość dziewczyna poznana w Strąconych zapłaciła sobą samą. Lecz to nie była najwyższa ofiara…\nKiedy Theia spotkała zachwycającego chłopka ze swoich snów, nie wiedziała, jak miłość zmieni jej życie. Dla niego poświęciła wszystko. I zaczęła wędrówkę przez dwa światy: ten ze snów i ten realny. I odkryła, że między nimi nie ma granicy… Teraz Theia wraca z Podziemia do dawnego życia, do domu i do szkoły. Lecz coraz częściej dręczą ją te same pragnienia, z którymi tak rozpaczliwie walczy jej ukochany. Gdy nagle jej szkolni koledzy zaczynają zapadać na tajemniczą chorobę, Theia zaczyna podejrzewać, że jej piękny, mroczny Haden uległ wreszcie swej niebezpiecznej mocy… Wciąż spotyka go w Podziemiach. Wciąż śni razem z nim ten sam sen. Lecz ten sen zmienia się w przerażającą rzeczywistość, a Theia musi wybierać pomiędzy rodziną i przyjaciółmi a miłością, która wydawała się błogosławieństwem. Czy okaże się przekleństwem?\nJutro 7. Po drugiej stronie świtu – John Marsden\nNa koniec taka mała dygresja - pozbywam się niektórych książek ze swoich zbiorów, więc gdyby ktoś był zainteresowany, proszę zajrzeć do mojej zakładki Na zbyciu -> na bieżąco aktualizuję listę. Co prawda teraz nie jest specjalnie imponująca, ale może kogoś coś zainteresuje :)\nAutor: Tirindeth o 10:56:00 30 komentarzy:\n„Ekscytująca, dzika, pełna namiętności – najnowsza powieść fantasy autorki bestselleru „Pocałunek demona”!\nPrzy pomocy podstępu, Mordan, pierwszy dowódca armii wojowniczych Kierów, dostaje w swe ręce młodą Lijanas z ludu Nivardów. Na polecenie swojego władcy Haffrena ma dostarczyć uzdrowicielkę na dwór królewski.\nLijanas myśli jednak tylko o jednym – o ucieczce. Lecz gdy poznaje bliżej Mordana – słynnego „Krwawego Wilka” – ten zaczyna ją coraz bardziej pociągać. A on odczuwa to samo w stosunku do niej. Obydwoje czeka jednak śmiertelna niespodzianka…”\nLijanas, piękna, młoda kobieta i jednocześnie uzdrowicielka z nivardzkiego miasta, pewnego dnia niespodziewanie zostaje wezwana do chorego, który – według słów innego uzdrowiciela – zapadł na nieznaną chorobę. Kobieta, w związku z powołaniem i poczuciem obowiązku, postanawia pomóc nieznajomemu. Jednak splot zaskakujących wydarzeń wkrótce otwiera przed nią wiedzę, której się nie spodziewała i na którą nie jest gotowa. Lijanas zostaje uprowadzona przez mrocznego Mordana, pierwszego dowódcę wojsk wrogiej armii, by następnie ruszyć w długą i mozolną podróż do królestwa Kierów – bestii, których boją się Nivardowie. Dziewczyna jest zdeterminowana – za wszelką cenę pragnie uciec porywaczom, lecz to dopiero początek niebezpiecznej gry, w której stawką będzie nie tylko życie uzdrowicielki...\nSą takie książki, po przeczytaniu których jeszcze długo żyjemy przygodami ulubionych bohaterów. Książki, które wyciskają z nas nie tylko ogromne pokłady emocji, ale także łzy – jednocześnie szczęścia i żalu, gdy dopada nas świadomość, że to już koniec wielkiej podróży u boku fikcyjnych postaci. A później przychodzi jeszcze myśl, iż to tylko fikcja literacka i w naszym wnętrzu coś pęka, zalewa nas fala smutku i zrezygnowania, gdy dociera do nas, iż tak piękny świat, tak niezwykli bohaterowie nie istnieją naprawdę. Przyznaję z ręką na sercu – wszystkie te odczucia towarzyszą mi od chwili, gdy zatopiłam się w świecie wojowniczych Kierów i pokochałam ich całym swoim sercem!\n„- Kontynuujcie! - powiedział i został nagrodzony promiennym uśmiechem.\n- Jesteś stronniczy, staruszku!\n- Jeśli muszę rozsądzić między tobą a piękną kobietą, zawsze będę stronniczy, chłopie!”*\nLynn Raven stworzyła powieść wielowątkową i dojrzałą, przede wszystkim pokazując odbiorcy swoją bogatą wyobraźnię i świetny kunszt pisarski. Z właściwą sobie skrupulatnością wykreowała fantastyczny świat, w którym magia i szczęk stali oraz odgłosy bitewne grają pierwsze skrzypce. Pisarka nie boi się ukazać czytelnikowi trudów podróży, walki na śmierć i życie, przy okazji otwarcie pokazując trupy poległych, rozpacz umierających i tych, którzy wiernie trwają u ich boku, aż wreszcie przedstawia nam Kierów – fantastyczne istoty odznaczające się niezwykłą siłą fizyczną i hartem ducha – prawdziwych wojowników na bojowych, niebezpiecznych rumakach. Wśród nich jednak najważniejszy będzie pierwszy dowódca wojsk – Mordan. To on poprowadzi nas w głąb świata, który mami i przeraża jednocześnie.\nLijanas, główna bohaterka powieści, to kobieta silna i krnąbrna, która nie boi się wyrazić własnego zdania i tam, gdzie inni już dawno kuliliby się ze strachu, ona z odwagą unosi brodę, walcząc do ostatniego tchu. Jest jednak tylko niewiastą – istotą, która w świecie wykreowanym przez Lynn, ma tyle samo praw, co kobiety w średniowieczu. Przyznaję szczerze, niesamowicie ją polubiłam. To bohaterka idealna, a jednak zwyczajnie ludzka, mająca swoje lepsze i gorsze dni, zalety i wady, i która momentami działa dosyć nierozważne. A kiedy drogi jej i Mordana się przecinają, nie da się nie wstrzymać oddechu – oboje toczą między sobą otwarte wojny, a ich potyczki są jak bojowy taniec dzikich zwierząt – żadne z nich nie ustąpi, każde jest niebywale dumne i na swój sposób niebezpieczne.\nNarracja trzecioosobowa to idealne rozwiązanie, gdyż pozwala czytelnikowi obserwować wydarzenia z różnych punktów widzenia – autorka ukazuje jednak świat nie tylko oczami Lijanas i Mordana, lecz także bohaterów pobocznych i tych, których imion jeszcze nie poznaliśmy. Co jakiś czas wtrąca zagadkową scenę rozgrywającą się setki mil od głównych bohaterów, piętrząc przy tym tajemnice i pytania, które mimowolnie zmuszają widza do wytężenia umysłu i powolnego składania historii w jedną całość. Wartka akcja nie pozwala na odpoczynek, a kolejne wydarzenia nieubłaganie podnoszą temperaturę, podczas gdy nieco stylizowany na historyczny i jednocześnie dojrzały język nadaje dziełu wymiaru prawdopodobieństwa. Przyznaję, że powieść nie jest łatwa – wielowątkowość fabuły zmusza nas do tropienia wrogów, do mozolnego układania w spójność wszystkich porozrzucanych strzępków informacji, by w końcu odkryć i zrozumieć prawdę o bohaterach oraz zadrżeć o ich losy. Największym jednak atutem dzieła Lynn będzie to, iż autorka nie skupiła się jedynie na dwójce głównych bohaterów, lecz wplotła ich losy w wielką intrygę, jednocześnie nie oszczędzając ich przed cierpieniem i mrożącym krew w żyłach niebezpieczeństwem.\nPocałunek Kier to jedna z tych powieści, które pozostają w sercu czytelnika na zawsze. To obszerna opowieść o walce i woli przetrwania, tajemnicach, które mogą wstrząsnąć całym królestwem, wojownikach niebojących się śmierci oraz o miłości, która nie ma prawa istnieć. Ale przede wszystkim to porządna, wielopłaszczyznowa powieść fantasy, zaskakująca swą dojrzałością i dopracowaniem. Kiedy bowiem spoglądam na nieco lekką w wydźwięku historię z Pocałunku demona, mimowolnie czuję się zaskoczona, że ta sama autorka potrafi stworzyć tak mroczną, wręcz ciężką powieść fantasy, w której nie brakuje krwi, zapierających dech w piersi pogoni i intryg, oraz namiętności, która zwala z nóg. Pocałunek Kier onieśmielił mnie, zachwycił, rozkochał w sobie, a także doprowadził do łez w kilku strategicznych momentach – już dawno moje serce nie biło tak mocno przy lekturze! Tak, jestem całkowicie, niepodważalnie i szalenie zakochana w tej historii. Dając w pełni zasłużoną ocenę 6/6 pragnę podkreślić, iż książka ta trafiła do moich ulubieńców i bez wahania polecam ją każdemu bez względu na płeć i wiek!\nOriginal: Der Kuss des Kjer\nZa książkę bardzo serdecznie dziękuję Pani Ewelinie i Oficynie Wydawniczej Foka! :)\nA pod TYM LINKIEM dla zainteresowanych fragment książki opublikowany na ParanormalBooks.\nA teraz przedstawiam Wam przepiękną pracę niemieckiej graficzki, która, podobnie jak ja, pokochała powieść Lynn i stworzyła doskonały portret głównych bohaterów. Keja była tak miła, że zgodziła się, bym podlinkowała jej pracę na moim blogu. Prawda, że to dzieło zapiera dech w piersi? Polecam zajrzeć na jej stronę na http://kk-graphics.deviantart.com :)\nJednocześnie nie ukrywam, że dla mnie właśnie w takim klimacie powinny wyglądać okładki do tej książki. Niestety jak spoglądam na te niemieckie, to mam wrażenie, jakby grafik nie do końca wiedział, o czym jest powieść - lekka w wydźwięku oprawa odbiera charakteru tej książce! :(\nI jeszcze jedna drobna uwaga - to powieść jednotomowa, więc osoby, które nie lubią tasiemców, nie muszą się obawiać. Wszystko jest w tej jednej, 503-stronicowej książce. Choć nie ukrywam, że nie pogardziłabym kontynuacją ;] Dystrybutorem jest wydawca i Matras ;)\nAutor: Tirindeth o 10:10:00 50 komentarzy:\nEtykiety: Lynn Raven, Oficyna Foka\n"Porwana w mrok" Cate Tiernan\nKONTYNUACJA UKOCHANEGO NIEŚMIERTELNEGO!\n„Żeby być razem, chcą zmienić przeszłość. Ale nawet wieczność to za mało, żeby zmienić siebie…\nZmęczona swoim wiecznym życiem wypełnionym imprezowaniem, zaszywa się w miejscu przeznaczonym dla takich jak ona nieśmiertelnych, którzy chcą coś zmienić. Tu uczy się panować nad swoją magią. Znajduje spokój. I miłość do seksownego i tajemniczego Reyna. Ale dawne życie upomina się o Nastasyę i wciąga w mrok gęstniejący w jej nieśmiertelnej duszy. Mrok, który może pochłonąć ją i Reyna…”\nNastasya Crowe od dwóch miesięcy przebywa w River's Edge, ośrodku dla takich jak ona – nieśmiertelnych, którzy zagubili się w życiu i potrzebują natchnienia oraz siły, by odnaleźć sens istnienia. Jednak od chwili, gdy Nasty poznała prawdziwą tożsamość Reyna i siłę jego emocji, nic nie jest takie samo. Dziewczyna licząca sobie czterysta pięćdziesiąt lat nie wie, jak się zachować, co więcej, nie wie nawet, którą drogą podążać. Kiedy nagle wokół niej zaczynają dziać się dziwne rzeczy, a w snach nawiedza ją dawny przyjaciel, od którego uciekła, życie Nasty niebezpiecznie przypomina koszmar. Czy to ciemność upomniała się o nieśmiertelną duszę bohaterki? Czy Nastasya będzie umiała stawić czoła mrocznej magii i przeszłości, która niewątpliwie odbija się cieniem na teraźniejszości?\nPorwana w mrok to druga część Ukochanego Nieśmiertelnego – sequel niezwykle dojrzałej i efektownej trylogii autorstwa Cate Tiernan. Po kontynuację przyszło mi czekać ponad rok. Czy było warto? Czy Cate sprostała moim wymaganiom i stworzyła powieść na tyle interesującą, by dorównała poprzedniczce? Nie ukrywam, że poprzeczka została postawiona bardzo wysoko, gdyż Ukochany Nieśmiertelny to wciąż jedna z moich ulubionych powieści!\n"Jeżeli nie jesteś w stanie zmierzyć się ze swoimi uczuciami, wszystkim, nigdy nie staniesz się na tyle silna, żeby uwolnić się od przeszłości." *\nMoże tym razem zacznę od minusów. Na pewno na niekorzyść powieści wpływa polska oprawa, która jest zupełnie niekompatybilna z oprawą tomu pierwszego! W dodatku modelka (tak, po raz kolejny wykorzystano zdjęcie Elizabeth May, jakby innych możliwości nie było!) w żadnym stopniu nie przypomina głównej bohaterki, a ujęcie nie przywodzi na myśl żadnej sceny z książki. Przyznaję, że już bardziej podobała mi się poprzednia propozycja okładki, która z nieznanych mi przyczyn została zastąpiona obecną wersją – poprzednia miała w sobie urok, była lżejsza, bardziej przyjazna. I dziewczyna z okładki, przemierzająca żwawym krokiem łąkę, mogła być Nastasyą.\nKolejna rzecz, to narracja – podobnie, jak w przypadku poprzedniego tomu, i tu opowieść snuje główna bohaterka. O ile jednak w Ukochanym jej monologi i bezpośrednie zwracanie się do czytelnika miały swój urok, o tyle tu – przede wszystkim w pierwszej połowie książki – zabieg ten był poważnie nadużywany. Nasty, która swoją drogą nie popisała się intelektem i momentami zachowywała tak, jakby naprawdę miała 17 a nie ponad 450 lat, co chwilę kierowała jakieś uwagi do widza, przytaczając różne żarciki, które – może jestem na to za stara – wcale mnie nie bawiły, a wręcz przeciwnie, irytowały! Dopiero w połowie książki akcja się zmienia, nabiera tempa, rozwijają się kolejne wątki i dzięki temu bohaterka porzuca „rozmowy z czytelnikiem” na rzecz snucia właściwej opowieści. A ta – nie da się ukryć – obfituje w zaskakujące sytuacje i sprawia, że widz bez reszty zostaje wciągnięty w historię.\nI tu nadchodzi moment, gdy muszę przyznać, że pomimo niedociągnięć i nudnego, rozlazłego początku, nareszcie nadeszła chwila, gdy bezwiednie wciągnęłam się w narrację Nasty i z sercem na dłoni obserwowałam pełne ekspresji wydarzenia, których bohaterka była uczestnikiem. Nie przypadkowo wspomniałam, że Ukochany Nieśmiertelny to bardzo dojrzała powieść w dorobku Cate – naprawdę tak jest. Nie musimy bowiem uczestniczyć w szkolnym życiu nastoletnich bohaterek i patrzeć, jak się zakochują bez pamięci w przystojnych, tajemniczych facetach, którzy u boku ukochanej zamieniają się w ciepłe kluchy. Nie, tu mamy dorosłych ludzi, poważne decyzje i sytuacje, które wymagają myślenia. Pojawia się także stały element w książkach Cate – magyia, o której dowiadujemy się kilku ciekawych rzeczy – nie jest jednak dominującym wątkiem, lecz stanowi dodatek, tło dla wydarzeń rozgrywających się w powieści.\nZdarza się, że nie wiemy, jak ocenić lekturę, z którą się zmierzyliśmy. Tak czuję się właśnie teraz, gdy przyszło mi podsumować Porwaną w mrok. Ta powieść to niewątpliwie istotny element trylogii, który wyjaśnia wiele spraw, rozwija napoczęte w jedynce wątki oraz daje zapowiedź kolejnych emocjonujących wydarzeń w ostatniej części. Ponadto niesie z sobą istotną mądrość – wszystko ma bowiem dwie strony medalu. Niestety, nieco frywolny wydźwięk pierwszej połowy książki mocno nadwyrężył moją cierpliwość i dlatego nie jestem tak zachwycona tą powieścią, jak Ukochanym Nieśmiertelnym, którego zawsze chętnie każdemu polecam. Ostatecznie jednak przyznaję, że nie jest to zła lektura, stanowi miłą odskocznię od cukierkowych paranormali ze szkołą w tle i przystojnymi, mrocznymi siedemnastkami. Dlatego Porwana w mrok otrzymuje ode mnie ocenę 4/6, a polecam ją nie tylko tym osobom, które znają poprzedni tom, ale także każdemu, kto ma ochotę bliżej poznać tajemniczych nieśmiertelnych i zanurzyć się w magyi płynącej z natury!\nOriginal: Immortal Beloved #2: Darkness Falls\n* cytat str. 68\nImmortal Beloved Trilogy:\nImmortal Beloved - Ukochany Nieśmiertelny\nDarkness Falls - Porwana w mrok\nZnalazłam trailer do pierwszej części:\nAutor: Tirindeth o 11:06:00 20 komentarzy:\nTOP 10: Miejsca znane z literatury, które chcielibyśmy odwiedzić!\nDziś tak trochę wakacyjnie, bo kto powiedział, że jak w podróż, to tylko Egipt albo Stany? Ha, ja mam lepszą receptę na wakacyjne wojaże! A więc... dziesięć miejsc znanych z literatury, które chciałabym odwiedzić!\nHogwart to stanowczo jedno z najciekawszych miejsc, jakie w ogóle powstało na potrzeby literatury. Niezwykła szkoła magii usytuowana w mrocznym zamczysku na wzniesieniu... nie dość, że piękne widoki, to i wspaniała przygoda. Ile bym dała, żeby pojawić się na lekcji eliksirów u Severusa... :P\nStanowczo najpiękniejsze miejsce, które stworzył Tolkien. Wspaniałe miasto elfów usytuowane na drzewach, tysiące świetlistych punkcików ukrytych w koronach drzew, eleganckie elfy spacerujące po okolicy... Tak, mogłabym tam żyć i jeść lembasy ^^ Pod warunkiem, że u boku będę miała Legolasa ;D\n(Saga o Ludziach Lodu)\nZ krainy pięknych elfów wracamy do rzeczywistości. To miejsce istnieje naprawdę, miasto w środkowej części Norwegii przyciąga mnie od wielu lat, bowiem po przeczytaniu Sagi o Ludziach Lodu zapragnęłam zamieszkać w Skandynawii - ale nie tej południowej, zbliżonej klimatem do naszego, ale tej północnej, zimnej, nieprzystępnej :D\nMarzy mi się taka wyprawa z paczką wiernych przyjaciół. Wyprawa niebezpieczna, szalona, ale i niepozbawiona uroku - z dala od cywilizacji, od techniki. Tylko ja i natura :D Mam jednak nadzieję, że w tym czasie komary wyjadą na urlop, brr...\nV. Londyn & Hampshire w XIX wieku\n(Seria o siostrach Hathaway)\nNie jest dla nikogo tajemnicą, że w XIX wieku jestem zakochana, zwłaszcza w XIX wieku w Anglii :] Lisa Kleypas stworzyła przepiękną opowieść o siostrach Hathaway, a akcja wszystkich jej powieści dzieje się albo w Londynie albo w Hampshire. Chciałabym zobaczyć oba te miejsca, móc wybrać się na spacer ulicami Londynu ubrana w piękną suknię z epoki, z czepkiem na głowie. Wybrałabym się na wykwintny bal, poznała jakiegoś tajemniczego, mega przystojnego gentlemana... aha, i wtedy budzę się we własnym łóżku :P\nKraina Nigdynigdy kojarzy mi się z Krainą Czarów, do której trafiła Alicja. Oba te światy chciałabym odwiedzić, choć zdaję sobie sprawę, że są zarówno piękne, jak i niebezpieczne. Czego jednak się nie robi dla kilku chwil u boku Asha? :)\nVII. Ulica Pokątna\nI kolejne miejsce związane z serią o młodym czarodzieju - Harrym. Tym razem celem mojej podróży będzie Ulica Pokątna - najbardziej magiczne miejsce na całym świecie (poza Hogwartem of course). Chciałabym odwiedzić salon Olivandera i kupić fasolki wszystkich smaków :D No i oczywiście zobaczyć sklep Freda i George'a!\nPo ciężkich podróżach i niebezpiecznych przygodach czas wstąpić na herbatkę i ciasto do hobbitów :) Czyli oaza spokoju, szczęśliwości i wzajemnej uprzejmości. W Shire mogłabym żyć. Czuję, że odnalazłabym się tam i nareszcie osiągnęła spokój, który nigdy nie będzie dany ludziom żyjącym we współczesnych czasach. Poza tym Frodo jest całkiem przystojny :P\nIX. Moskiewskie metro\nA po dobrym jedzonku kolejna niebezpieczna przygoda, czyli tym razem uzbrojona w karabin i latarkę, zwiedzam moskiewskie metro z powieści Dmitra Glukhovsky'ego. Wiem, że to będzie przerażająca wyprawa i mogę nie wrócić taka, jaka tam weszłam, ale raz się żyje! A w podziemiach metra nie ma mowy o nudzie! :)\nX. Królestwo Jonathona\nDługo zastanawiałam się, czy chciałabym odwiedzić kraj Wynter i Razi'ego. Ostatecznie stwierdziłam, że tak. Europa u progu XVI wieku, gadające koty, duchy na dziedzińcach, no i Christopher, moja miłość. Dla niego dałabym radę znieść pomysły króla, a może nawet zorganizowałabym jakiś zamach stanu ^^\nNo i to tyle z pomysłów podróżniczych :D Miałam jeszcze dodać Żelazne morza (z powieści Meljean Brook), ale nie starczyło punktów :) Na pewno jednak wybrałabym się w podróż statkiem, chętnie wdałabym się też w pojedynek z krakenem. Choć coś mi się zdaje, że to on by w tej rozgrywce wygrał ;)\nNa koniec mojej dzisiejszej, luźnej notki piosenka. Wczoraj nabrałam ochoty na The Cure, a ich utwór do filmu "Kruk" jest tak niesamowity, że chętnie się nim z Wami podzielę - choć pewnie większość z Was już go zna ^^ Enjoy <3\nAutor: Tirindeth o 10:25:00 27 komentarzy:\n"Dotyk magii" Maria V. Snyder\n"Eve" Anna Carey\n"Pokochaj mnie" Lisa Kleypas


[video] Dominik Tarczyński: Co jest symbolem KRS? 14 lat Jana Burego w KRS, jako Waszego przedstawiciela | Tysol.pl\n[video] Dominik Tarczyński: Co jest symbolem KRS? 14 lat Jana Burego w KRS, jako Waszego przedstawiciela\nOpublikowano dnia 25.02.2018 11:52\nW programie "Woronicza 17" doszło do ostrego sporu między posłem PiS - Dominikiem Tarczyńskim a posłami PO i Nowoczesnej.\nPo pierwsze, Panie Pośle Misiło, art. 196, na który pierwotnie się Pan powołał dotyczy immunitetu, więc chciałbym powiedzieć jednym zdaniem, co jest symbolem KRS - 14 lat Jana Burego w KRS-ie, jako Waszego przedstawiciela\nI teraz ciekawy jestem, gdzie są sztabki złota? Przez 14 lat był w KRS-ie. Więc teraz chce Pan mówić o partyjnych sądach?\n- Poseł @D_Tarczynski pokazuje jak zaciąć jednocześnie 3 leszcze na jeden haczyk 😂😂😂😂😂\nPosłuchajmy 💪💪💪💪 pic.twitter.com/oaRLf3zn3n\n— PikuśPOL 🇵🇱 💯 (@pikus_pol) 25 lutego 2018\n"Pan podajesz tylko piłki Tuskowi gdy harata w gałę". Czyli Tarczyński kontra Myrcha na Twitterze


Czółenka na designerskim slupku - BRAVO MODA 0063 BEŻ | Tymoteo.pl internetowy sklep obuwniczy\n36 25,3 cm 24,6 cm\n37 26 cm 25,3 cm\n38 26,5 cm 25,8 cm\n39 27,1 cm 26,4 cm\n40 27,6 cm 26,9 cm\nKochasz bawić się modą? Wybierasz niebanalne dodatki i nade wszystko kochasz oryginalne buty? Najnowsze czółenka od BRAVO MODA z pewnością Cię zachwycą! Czółenka o klasycznym fasonie zostały wykonane z naturalnej skóry w klasycznym odcieniu nude . Ponadczasowy kolor sprawia, że te na pozór klasyczne szpilki nabierają designerskiego charakteru! Marka Bravo Moda od lat specjalizuje się w produkcji wspaniale wykonanych butów jakości premium, które trafiają w gusta najbardziej wymagających klientek. Szpilki na 9 - centymetrowym, stabilnym obcasie zostały wykonane z miękkiej naturalnej skóry. Fason jest świetnie opracowany, wyważony i bardzo wygodny. Wkładka i wyściółka zostały wykonane z naturalnej skóry, są wyjątkowo przyjazne dla stóp, zapewniają odpowiednią cyrkulację i zapobiegają odparzeniom. Tak miękkie szpilki założysz nawet na gołą stopę!\nDesignerskie czółenka na co dzień i na imprezę! W nich nie przejdziesz niezauważona!\nCzółenka na słupku marki BRAVO MODA spodobają się Paniom kochającym ten rodzaj butów jak i kobietom dopiero zaczynającym przygodę z wysokim obcasami. Tu but jest wyjątkowo stabilny i komfortowy. Designerskie czółenka to świetny wybór zarówno do codziennych stylizacji - z biurowym kostiumem czy garniturem będą wyglądać zachwycająco, jak i na specjalne okazje. Letnie przyjęcia weselne, komunie, garden party, jeśli lubisz zwracać uwagę te ekstrawaganckie buty będą prawdziwą ozdobą kreacji!Taki model powinien znajdować się w garderobie każdej eleganckiej kobiety. Minimalistyczny wzór nigdy się nie przeterminuje.


Strona główna1 » Gondwana\nOd czasów, kiedy Kazimierz Zagórski fotografował "tradycyjną Afrykę", minęło ponad siedemdziesiąt lat. W tym okresie wiele zmieniło się w Afryce i w postrzeganiu jej mieszkańców i ich kultur. Wiele starych zwyczajów, tradycyjnych ubiorów i zdobienia…\nSą to moje, bardzo osobiste wspomnienia obejmujące prawie cały okres istnienia przejściowego, zbiorczo-rozdzielczego obozu na terenia warsztatów naprawczych taboru kolejowego, likwidowanych wówczas przez Niemców. Prawie nikt z polskiego personelu pomocniczego…\nKiedy kłamstwo było cnotą Wspomnienia z pracy w obozie przejściowym w Pruszkowie 2.IX.1944 - 16.I.1945 - Danuta SławińskaSą to moje, bardzo osobiste wspomnienia obejmujące prawie cały okres istnienia przejściowego, zbiorczo-rozdzielczego obozu na terenie…\nKsiążeczka o podróżowaniu jest filozoficzną refleksją nad sensem przemierzania świata. Nie opowiada o konkretnych podróżach, lecz o podróżowaniu. Stara się zaprezentować zbliżony do ideału model, realizowany w praktyce na wiele sposobów. Jest jednocześnie…\nOto historia moich doświadczeń „czerwonoskórej" kobiety, retskin, gdy mieszkałam na dalekich Zachodnich Wyżynach Papui Nowej Gwinei. W 1981 r. wyruszyłam z czwórką dzieci, z których jedno było noworodkiem, żeby dołączyć do męża w dolinie osłoniętej przed…\nNiezwykle poruszające wspomnienia sanitariuszki AK ze Szpitala św.Stanisława na Woli z pierwszych dni sierpnia 1944 roku. Dwudzistoletnia Anna trafia w samo centrum dramatycznych wydarzeń. Autorka, która cudem sama uniknęła egzekucji jest świadkiem tzw.…\nRaz na rynku w Sandomierzu usiadł pewien chłop na jeżu. Chłop wciąż wrzeszczy, a jeż fuka, bo tak usiąść to jest sztuka. Na to wszystko kum przybieży. Czemu jeż się tak najeżył? Przestań chłopie męczyć zwierzę, tak ci z serca radzę szczerze...Powyższy…\n"Rok w lodach Antarktydy" to literacka i fotograficzna opowieść Ryszarda Czajkowskiego o pobycie na Białym Kontynencie w latach 1965-1967. Autor był uczestnikiem pierwszej po II wojnie światowej polskiej grupy badawczej, która spędziła ponad rok w radzieckich…\nPrzemierzyć Afrykę na rowerze, tak daleko jak się da, na ile starczy sił, pieniędzy i zdrowia... Tego niezwykłego zadania podjął się autor tej książki, Jacek Herman-Iżycki. W ciągu jedenastu miesięcy pokonał ponad 10 000 km rowerem, przemierzając piaski…\nWedług autora – rower jest uniwersalny, niezniszczalny, jest nie tylko narzędziem, lecz także ideą, filozofią, często wyzwaniem. Rower to także nałóg, od którego nie można się uwolnić. Tylko czy warto próbować? Ryszard de Teisseyre – Markiz dawkuje sobie…


pharaohland.pl szacunkowo wyceniamy na 0,00 zł\nIle wynosi szacunkowa wartość strony pharaohland.pl ?\nSzacunkowa wartość* strony\nWycena domeny z dnia: 11 lutego 2019, 23:42:41\nGet website review\tWebmaster info\tDodaj do katalogu za DARMO. Free\tPodziel się z innymi\tWyceń inną stronę\nDziennych odwiedzin\t n/a\nDzienny zarobek z reklam\t n/a\nMiesięczne unikalne odwiedziny\t n/a\nRocznych unikalnych użytkowników\t n/a\nRocznych odwiedzin strony\t n/a\nRoczne zarobki z reklam\t n/a\nNazwa domeny pharaohland.pl\nStatystyki katalogu DMOZ\nIP Address 85.128.242.86\nRegion Lesser Poland\nDOMAIN NAME: pharaohland.pl\nnameservers: ns1.nazwa.pl. [77.55.125.10]\ncreated: 2019.01.26 12:41:10\nlast modified: 2019.02.06 15:17:57\nrenewal date: 2020.01.26 12:41:10\nPodziel się wynikami z innymi (pobierz kod i umieść go na swojej stronie)\n

  pharaohland.pl

 Szacunkowa wycena
 • 0,00 zł •

\nChcesz sprzedać domenę? Kliknij tu i dodaj ofertę!\nWyceń szacunkowo swoją domenę za darmo.\nJest darmowym narzędziem do szacunkowej wyceny stron internetowych oraz statystyk. Wycena stron jest szacunkowa i opiera się o zebrane informacje o domenie. Darmowe statystyki pozwalają na sprawdzenie aktualnej kondycji twojej strony internetowej. Z pomocą cubestat.pl możesz sprawdzić PageRank, Alexa Rank, ilość linków przychodzących i wychodzących, ilość zaindexowanych stron w Google, Bing i Yahoo..\n* Cubestat jest serwisem internetowym pozwalającym, szacunkowo wyceniać wartość stron internetowych. Przy wycenie stron cubestat analizuje takie czynniki jak: Alexa Rank, Page Rank, wiek domeny, ilość stron zaindeksowanych w wyszukiwarkach, ilość linków prowadzących do danej domeny, ilość unikalnych użytkowników oraz wiele innych czynników. Wyceniając stronę musimy jednak pamiętać, iż wycena ta jest wyceną szacunkową i może odbiegać od rzeczywistości. Mamy jednak nadzieję, iż zgromadzone statystyki na temat wycenianych domen pomogą Państwu w monitorowaniu pozycji Państwa domen.\nDeveloped by Site Thumbnails by PagePeeker


Jerzy Kropiwnicki z RPP: Jesienią możliwa ocena, czy trzeba będzie podwyższać stopy proc. / PAP\nGdy PKB Polski wróci do poziomu z 2019 r., co będzie można ocenić na jesieni, to można będzie zająć się hamowaniem wzrostu cen – powiedział w telewizji Biznes24 członek RPP Jerzy Kropiwnicki.\n„Jeżeli w Polsce się okaże, że jesteśmy na poziomie roku 2019, jeżeli chodzi o poziom dochodu narodowego i będziemy charakteryzowali się dobrą dynamiką wzrostu, to wtedy powinniśmy zająć się nawet hamowaniem wzrostu cen” – powiedział.\n„Myślę, że jeżeli dostaniemy dane gdzieś za I półrocze, a to powinno być gdzieś we wrześniu osiągalne, to będziemy wiedzieli, jak sytuacja w Polsce wygląda i czy jesteśmy już na przedpandemicznym poziomie, czy jesteśmy na ścieżce wzrostu. Chodzi nie tylko o przywrócenie dawnego poziomu, ale także o przywrócenie dynamiki gospodarczej. Wtedy obawy, że zacieśnieniem polityki gospodarczej nie stłumimy tempa wzrostu i nie wyrządzimy krzywdy gospodarce, będą o wiele mniejsze. Wtedy będzie można bardzo ostrożnie powracać do dawnych stóp procentowych, które przez ostanie kilka lat przed pandemią bardzo dobrze służyły naszej gospodarce” – dodał.\nPo osiągnięciu przez gospodarkę poziomów sprzed pandemii, według Kropiwnickiego, w odniesieniu do inflacji i PKB należałoby raczej kierować się danymi, które dotyczą zmian w sytuacji bieżącej w ujęciu miesiąc do miesiąca i kwartał do kwartału, niż w doniesieniu do roku 2020 r. (PAP Biznes)\n2021-06-14 09:03 Warszawa (PAP)


Sensual - Balsam do ciała - proteiny Jedwabne 200 g - Joanna\n» Sensual - Balsam do ciała - proteiny Jedwabne 200 g\nSensual - Balsam do ciała - proteiny Jedwabne 200 g\nKod produktu: 99FC-62210\nPoczuj prawdziwie zmysłowe doznania! Dzięki zawartości protein jedwabiu balsam widocznie wygładza Twoją skórę, zapewniając jej odpowiednią ochronę i piękny wygląd. Polecamy używanie balsamu w zestawie z kremowym żelem pod prysznic oraz peelingiem Sensual proteiny jedwabiu.\nSkóra wymagająca i szorstka.\nBalsam do ciała proteiny jedwabiu Sensual.\nBalsam wygładza skórę, zapewniając jej odpowiednią ochronę i piękny wygląd.\nProteiny jedwabiu, które mają zdolność tworzenia na powierzchni skóry ochronnego, wygładzającego filmu.