Nowy NICORETTE® Spray. Uroda i Zdrowie - serwis nie tylko dla kobiet!\nNowy NICORETTE® Spray\n13 grudnia 2013, dodał: atw_communications\nNowy Rok to idealny moment na rzucenie palenia! Potrzebujesz pomocy, aby tego dokonać? Sięgnij po innowacyjny NICORETTE® Spray, który gasi głód nikotynowy już po 60 sekundach!\nW dymie tytoniowym znajduje się ponad 4 300 związków chemicznych, a 40 z nich wykazuje działanie rakotwórcze. Palenie papierosów wywołuje wiele chorób, m.in. groźne dysfunkcje układów: oddechowego, pokarmowego i krążenia. Ponadto powoduje zaburzenia płodności, przyspiesza procesy starzenia się skóry i niszczy szkliwo zębów. Co gorsze, palacz szkodzi nie tylko sobie, lecz również swoim bliskim. Osoby z otoczenia są narażone na te same schorzenia co czynni palacze. Czas przedostania się nikotyny z papierosa do mózgu to zaledwie 7-8 sekund, zaś jej działanie jest niemal błyskawiczne. To dlatego tak łatwo i szybko można popaść w nałóg. Wedle statystyk aż 76% czynnych palaczy, chcących rzucić palenie, wraca do nałogu po zaledwie tygodniu! Jeżeli nie chcesz być jednym z nich, to czas na noworoczne postanowienie!\nRzuć palenie z Nowym Rokiem\nChcesz przestać palić i zacząć cieszyć się pełnią życia? Masz ochotę pobiec w maratonie lub po prostu wejść po schodach\nbez zadyszki? Spróbuj innowacyjnego NICORETTE® Spray, który gasi głód nikotynowy już po 60 sekundach. Oznacza to,\nże po upływie 1 minuty chęć zapalenia papierosa zmaleje u Ciebie do minimum. NICORETTE® Spray to preparat, który najszybciej, w porównaniu do innych produktów zawierających nikotynę, łagodzi objawy odstawienne, w tym głód nikotynowy. Lista korzyści, wiążąca się z rzuceniem palenia, wydaje się nie mieć końca: nie dość, że zmniejszy się Twoje ryzyko zawału serca i miażdżycy, to aż o 20-krotnie spadnie prawdopodobieństwo zachorowania na raka płuc. Ponadto zyskasz świeży oddech, zdrowszą cerę i nieocenioną satysfakcję, że udało Ci się zerwać z nałogiem.\nNICORETTE® Spray – szybkie i skuteczne działanie!\nPreparat NICORETTE® Spray to idealna propozycja dla osób, które zapominają o połykaniu tabletek lub nie odpowiada im stosowanie plastrów. Główne atuty preparatu to:\n• Szybkość działania: gasi głód nikotynowy już po 60 sekundach\n• Skuteczność: 2,5 x większa szansa vs. sama silna wola\n• Forma podania: innowacyjny spray, błyskawicznie wchłania się w jamie ustnej\n• Atrakcyjna cena: 1 dawka jest 2 x tańsza niż papieros\n• Smak: odświeżający miętowy smak\n• Ekonomiczne rozwiązanie: 1 opakowanie starcza na 150 dawek\nPojemność opakowania/ rekomendowana cena: 13,2 ml/ 49 zł\nPrzez pierwsze 1-6 tygodni aplikuj 1-2 dawki NICORETTE® Spray w momencie pojawienia się chęci zapalenia papierosa (zazwyczaj jest to co ½-1godz). Następnie zmniejsz ilość dawek w ciągu doby tak, by w 9 tygodniu stosować połowę tego,\nco na I etapie procesu rzucania palenia. W 12 tygodniu stosuj nie więcej niż 4 dawki. Kiedy okaże się, że 2-4 dawki dziennie są wystarczające, to znak, że jesteś na dobrej drodze do uwolnienia się od nałogu i możesz zaprzestać stosowania aerozolu.\nEtap I (tydzień 1-6 ) Etap II (tydzień 7-9) Etap III (tydzień 10-12)\nIlość dawek: 1-2\nCzęstotliwość: co ½-1godz.\nIlość dawek: zmniejszać tak, by w 9 tygodniu stosować połowę tego, co do tej pory\nCzęstotliwość: wedle uznania Ilość dawek: mniej niż 4 dawki, ograniczać do całkowitego zaprzestania używania\nCzęstotliwość: wedle uznania\nLISTERINE® PROFESSIONAL – płyn do płukania jamy ustnej


János Thuróczi – Wikipedia, wolna encyklopedia\nJános Thuróczi – XV–wieczny węgierski kronikarz, syn Pétera Turócziego z Szentmihály, protonotariusz Królestwa Węgier. W 1470 r. wziął udział w konwencie komitatu Turóc, gdzie pełnił funkcję świeckiego sekretarza. Wybitny prawoznawca, mówca i historyk swoich czasów.\n2 Wydania dzieła\nNa temat jego życia mamy mało informacji. Urodził się w górnowęgierskiej rodzinie posiadaczy ziemskich, zaliczających się do średniej szlachty. Jego żyjący w XIII wieku przodek, komes András, otrzymał w darowiźnie od króla wieś Nádasér, położoną w komitacie Turóc. W czasie panowania Zygmunta Luksemburskiego jego wuj András Nádaséri służył na królewskim dworze i tam otrzymał nazwisko András Turóczi. Jego samego źródła wspominają po raz pierwszy w 1459 roku. Na temat jego nauki również nic nie wiemy. Wiedzę prawniczą i znajomość łaciny mógł uzyskać w którejś ze szkół kościelnych. Nie ma śladu po tym, że mógł studiować na którymś z zagranicznych uniwersytetów. Robił świecką karierę prawniczą: w 1465 roku działał jako prokurator i adwokat klasztoru norbertanów w Ipolyságu w procesie przed nadwornym sędzią królewskim, (judex curiae regiae), w 1467 roku był sekretarzem nadwornego sędziego królewskiego, potem od 1470 roku w miejscu wiary publicznej w Ipolyságu, od 1475 roku znowu działa w urzędzie nadwornego sędziego, a w 1486 roku zostaje protonotariuszem (węg. ítélőmester), czyli urzędnikiem zajmującym się redagowaniem wyroków i innych orzeczeń sądowych u Tamása Drágiego, naczelnika urzędu sędziowskiego prawnego przedstawiciela króla (węg. királyi személynök). Po raz ostatni w 1488 roku, roku wydania jego książki, imię jego pojawia się w źródłach, stąd jest prawdopodobne, że umarł przed latem 1489 roku. Jego dzieło nosi tytuł Chronica Hungarorum i jest znane jako Kronika Thurócziego.\nKról Maciej Korwin na ilustracji z Kroniki Thurócziego\nJego urzędowi zwierzchnicy (László Hásságyi i Tamás Drági) zachęcili go około roku 1480 do napisania historii dawnych Węgrów. Najpierw na podstawie wierszowanego dzieła Lorenzo de Menaciego, XIV–XV–wiecznego posła weneckiego, napisał dzieje Karola III. Następnie dokonał przeróbki pisemnej spuścizny powstałych w XIV wieku Kroniki Ilustrowanej i Kroniki Budzińskiej, polegającej głównie na poszerzeniu rozdziałów dotyczących historii Hunów i Scytów na podstawie dzieł papieża Piusa II i florenckiego biskupa Antoninusa. W tym czasie przebadał też dzieła historyczne powstałe we wczesnym średniowieczu. Oprócz dziejów Karola III dołączył do nich dzieło na temat Ludwika I autorstwa Jánosa Kükülleiego, archidiakona Küküllő. Zdarzenia z lat 1386–1470 opisał samodzielnie i jest to, z historycznego punktu widzenia, najważniejsza część jego pracy. Na końcu dodaje do niej jako załącznik „Żałobną pieśń” mistrza Rogera. Dzieło, noszące tytuł Chronica Hungarorum, ilustrowane drzeworytami, wydrukowano 20 marca 1488 roku w Brnie, a potem w Augsburgu, jako drugą książkę, po Kronice Budzińskiej, zajmującą się historią Węgier. Pierwsze wydanie zadedykował Tamásowi Drágiemu, a drugie królowi Maciejowi. W wydaniu pomagało dwóch budzińskich księgarzy, Tibold (Theobald) Feger i György Ruem oraz Erhard Ratdolt.\nChronica Hungarorum, Augsburg, Brno, 1488. OSZK\nA magyarok krónikája, Helikon Könyvkiadó, Budapest, 1986, ISBN 963-207-703-2\nA magyarok krónikája és Siralmas ének (Rogerius mester), Osiris Kiadó, Budapest, 2001, ISBN 963-389-129-9\n↑  opis stanowiska, po węgiersku\n↑ Bibliotheca Corviniana Digitalis\nKaszák József: Thuróczy János élete és krónikája, Stephaneum Nyomda, Budapest, 1906.\nMályusz Elemér: Thuróczy János krónikája és a Corvina, Akadémia Kiadó, Budapest, 1966.\nMályusz Elemér: A Thuróczy-krónika és forrásai, Akadémia Kiadó, Budapest, 1967.\nThuróczy János: Magyar krónika PDF változat (Kronika Jánosa Thurócziego w wersji PDF po węgiersku), mek.niif.hu\nISNI: 0000 0000 7979 9396\nOstatnio edytowano 18 cze 2021 o 08:29\nTę stronę ostatnio edytowano 18 cze 2021, 08:29.


Audyt Finansowy - Your Tax\nZamknięcie roku podatkowego, a podatkowa księga przychodów i rozchodów\nCo to właściwie jest ten audyt finansowy? Wątpliwości nie powinien budzić fakt istotności audytu finansowego w kontroli przedsiębiorstw oraz instytucji.\nTesty w audycie finansowym\nNa audyt finansowy składają się testy różnego rodzaju – od przeglądowych, do których zaliczamy ocenę ważnych elementów systemu kontroli oraz oszacowanie, czy osoba, która audyt taki przeprowadza, może na nich polegać, poprzez testy zgodności, aż do testów ostatecznych – rzeczywistych. Audyt finansowy stosowany jest w wielu obszarach, między innymi do kontroli środków pieniężnych, windykacji należności, funduszy specjalnych, kapitałów zasadniczych, rozrachunków i roszczeń. Dużą rolę odgrywa tu zweryfikowanie systemu ewidencji, przebadanie sposobu, według którego jednostka dokonuje rejestracji operacji gospodarczych, oraz poprawności prowadzenia ksiąg handlowych. Jest to mimo wszystko tylko część prac koniecznych do prawidłowej oceny rzetelności przygotowanego sprawozdania finansowego.\nAudyt powinien opierać się na dokładności, dzięki której wykryta powinna być każda z nieprawidłowości, a dodatkowo czas takiej rewizji nie będzie ponadnormatywny. Rewident powinien potrafić szybko i dobrze ocenić, które z elementów kontroli mogą być jego podporą. To czy audyt jest skuteczny, nie jest uzależnione jedynie od tego, czy przeprowadzony będzie rzetelnie i sprawnie. Równie istotne, a być może i ważniejsze okazuje się zrozumienie potrzeby klienta i zbadanie branży, w której funkcjonuje jego firma. Właśnie ta cecha odróżnia audyt finansowy od zwyczajnej kontroli sprawozdań finansowych. Znajomość rzeczywistych oczekiwań zleceniodawcy oraz specyfiki jego branży umożliwia usprawnienie tego procesu, a poza tym znacząco wpływa na proces tworzenia końcowych rekomendacji.\nKażdy, pełniący rolę biegłego rewidenta zobowiązany jest do wykrycia ewentualnych błędów, a po tym do przedstawienia uzyskanych wyników zarządcom jednostki. Audytorzy nie po to przeprowadzają kontrolę, aby po wykryciu błędu pociągać firmę do odpowiedzialności, a jedynie po to, by dokonać weryfikacji prawdziwości informacji umieszczonych\nw sprawozdaniu. Wszelkie dane związane z kwestią finansową jednostki muszą się zgadzać, w związku, z czym, badanie takie powinno zostać przeprowadzane raz na jakiś czas.\nOtrzymany wynik podaje informację czy firma zagrożona jest niebezpieczeństwem ze sfery ekonomicznej. Raport wydany przez biegłego rewidenta określa czy możliwe jest dalsze funkcjonowanie firmy przez pewien okres czasu.\nFirmy zobowiązane do przeprowadzania audytu\nW raporcie uzyskanym od biegłego rewidenta powinna znajdować się informacja, określająca szczegółowo czy sprawozdanie finansowe utworzone zostało zgodnie z obowiązującą polityką rachunkowości. Firmy oraz organizacje, które zobowiązane są do przeprowadzania audytu finansowego to:\nbanki, oddziały instytucji kredytowych, oddziały banków zagranicznych, zakłady reasekuracji, oddziały zagranicznych firm inwestycyjnych,\nfirmy, opierające się na obrocie papierami wartościowymi lub działające na podstawie przepisów o funduszach inwestycyjnych,\njednostki, które działają na podstawie przepisów o organizacji oraz funkcjonowaniu funduszy emerytalnych,\nwiększość spółek akcyjnych, z wyjątkiem spółek w organizacji na dzień bilansowy;\nkasy spółdzielcze oszczędnościowo-kredytowe,\npozostałe jednostki, które w minionym roku obrotowym, za który sporządzone zostało sprawozdanie finansowe, wypełniły choć jeden z poniższych warunków:\nprzychody netto z operacji finansowych oraz ze sprzedaży towarów i usług za rok obrotowy, opiewały w polskich złotych na równowartość co najmniej 5 mln euro;\nsuma aktywów bilansu była równa w polskich złotych co najmniej 2,5 mln euro;\nśrednioroczne zatrudnienie – przeliczając na pełne etaty, wyniosło minimum 50 osób.


Jesteś tutaj: Historia » Gimnazjum » Polska w czasie II wojny światowej » Okupacja ziem polskich\nTerytorialny podział ziem polskich w 1939 r.\n28 IX 1939 r. podpisano niemiecko-radziecki „traktat o granicach i przyjaźni”. Można to uznać za formalny rozbiór ziem polskich. Granica między Niemcami a ZSRR miała przebiegać wzdłuż linii rzek Pisy, Narwi, Bugu i Sanu.\nZiemie polskie włączone do ZSRR\nZiemie wcielone do Rzeszy Generalne Gubernatorstwo\nczęść woj. warszawskiego, łódzkiego i kieleckiego\npo napaści na ZSRR woj. białostockie\nczęść woj. warszawskiego, część woj. kieleckiego, część woj. krakowskiego\nziemie między Bugiem a Wisłą (województwa lubelskie, rzeszowskie)\npo napaści na ZSRR - dystrykt Galicja\nstolicą został Kraków, a generalnym gubernatorem Hans Frank\n26 X G.G. podzielono na cztery dystrykty: krakowski, radomski, lubelski i warszawski. Obszar ten miał być zapleczem siły roboczej.\nwschodnie ziemie do linii Sanu i Bugu (Podole, Wołyń, Polesie, Białostocczyzna)\nziemia wileńska z Wilnem przekazana została Litwie\nWykorzystując sytuację, w jakiej znalazła się Polska, Słowacja zajęła sporne terytorium Orawy i Spiszu.\nPlany niemieckie zakładały odmienne potraktowanie ziem wcielonych do Rzeszy oraz Generalnego Gubernatorstwa. Ziemie wcielone do Rzeszy miały ulec całkowitej germanizacji jeszcze w czasie wojny (zakończenie przewidywano w ciągu 10 lat). Ludność polska miała być wysiedlona i zastąpiona niemieckimi kolonistami.\nGeneralne Gubernatorstwo do roku 1941 traktowano jako zaplecze niewykwalifikowanej siły roboczej, utrzymywanej na niskim poziomie kulturalnym i materialnym w bezwzględnym posłuszeństwie wobec najeźdźcy.\nEksterminacja - zbrodnicze wytępienie określonych grup ludności z powodów religijnych, rasowych, narodowościowych; ludobójstwo.\nFormy eksterminacji ludności polskiej\nW pierwszych dniach września hitlerowcy dokonali masowych mordów, rozstrzeliwując Polaków według uprzednio przygotowanych list (Bydgoszcz - 9 IX 1939 r., Wawer - grudzień 1939 r.). Mniejszość niemiecka w Polsce sporządzała listy, na których umieszczano nazwiska Polaków szczególnie zasłużonych dla kraju. Na podstawie tych list w Berlinie opracowano Księgę gończą zawierającą 8700 nazwisk obywateli polskich, którzy mieli być aresztowani, a następnie zamordowani.\nMasowe wysiedlenia rozpoczęto jesienią 1939 r. Objęły one ludność ziem już wcielonych do Rzeszy. Część wysiedlonych Polaków kierowano do Rzeszy na roboty, resztę do Generalnego Gubernatorstwa. Na miejscu wysiedlonych Polaków osadzano kolonistów niemieckich, którym przekazywano majątek zagrabiony wysiedleńcom.\nW maju 1940 r. hitlerowcy rozpoczęli „akcję A - B” (Nadzwyczajna Akcja Pacyfikacyjna). W egzekucji w Palmirach pod Warszawą w czerwcu 1940 r. zginęło co najmniej 359 osób, w tym wielu przedstawicieli życia politycznego, gospodarczego, społecznego, kulturalnego (Maciej Rataj - były marszałek Sejmu, Janusz Kusociński - złoty medalista Olimpiady w Los Angeles).\nObozy koncentracyjne były jedną z form wyniszczenia narodu polskiego. Na terenie Polski utworzono ich kilkaset. Największy był obóz koncentracyjny Oświęcim-Brzezinka, wybudowany wiosną 1940 r. (pierwszy transport więźniów przybył z Tarnowa 14 VI 1940 r.). Największe obozy na terenie Polski to: Majdanek pod Lublinem, Stutthof pod Gdańskiem, Treblinka nad Bugiem, specjalny obóz dla dzieci w Łodzi. Na terenie Polski Niemcy założyli także wiele obozów pracy i obozów karnych, w których warunki bytowe nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych. Polaków wywożono również do obozów koncentracyjnych na terenie Rzeszy: Sachsenhausen, Dachau, Buchenwald, Mauthausen, RavensbrÜck.\nLiczba ofiar obozów koncentracyjnych jest trudna do ustalenia. Wiemy, że w obozie Oświęcim-Brzezinka zginęło ok. 3 mln ludzi różnych narodowości. Więźniem Oświęcimia był duchowny, ojciec Maksymilian Kolbe, który poświęcił swoje życie (poszedł dobrowolnie na śmierć), ratując współwięźnia mającego rodzinę.\nZagłada Żydów i Cyganów\nPierwszym etapem zagłady Żydów było umieszczenie ich w wydzielonych częściach miasta, tzw. gettach. Żydzi obowiązani byli do noszenia opasek z gwiazdą Syjonu, posiadali własną administrację - Radę Samorządową, własną policję żydowską. Obowiązywał ich zakaz opuszczania getta pod groźbą kary śmierci. Warunki życia w gettach były katastrofalne: panował głód, szerzyły się epidemie.\nDrugim etapem wyniszczenia Żydów była likwidacja gett przez wywiezienie Żydów do obozów zagłady. Mordowano ich w komorach gazowych przy użyciu gazu cyklon B.\nW 1942 r. powstała polska tajna organizacja społeczna Rada Pomocy Żydom „Żegota”, która dostarczała żywność, leki i ubrania do gett, ukrywała uciekinierów i zaopatrywała ich w odpowiednie dokumenty. Prowadziła akcję propagandowo-informacyjną, przekazując informacje o eksterminacji Żydów rządom państw zachodnich. Dzięki tej organizacji udało się uratować od zagłady 100 tys. Żydów.\nW kwietniu 1943 r. w getcie warszawskim wybuchło powstanie. Nie miało ono szans powodzenia, ale było aktem rozpaczy. Postawa Polaków była różna. Jedni spieszyli powstańcom z pomocą (m.in. dostarczano żywność, ukrywano zbiegów), a inni, w obawie o swoje życie, zachowali postawę bierną.\nNiszczenie inteligencji, szkolnictwa i kultury\nW pierwszych dniach okupacji Niemcy rozpoczęli akcję przeciwko inteligencji polskiej, którą aresztowano i osadzano w więzieniach i obozach koncentracyjnych. 6 XI 1939 r. władze niemieckie aresztowały profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego i Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Wysłano ich do obozu koncentracyjnego w Sachsenhausen. Kilka dni później aresztowano również profesorów Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Pod naciskiem opinii światowej (uczonych wielu krajów), pozostałych przy życiu profesorów krakowskich zwolniono z obozu.\nZamknięto szkoły wyższe, średnie, w podstawowych zakazano nauki historii, geografii, literatury ojczystej, wychowania fizycznego. Zamknięto polskie teatry, grabiono muzea (ołtarz Wita Stwosza), zniszczono zamek królewski w Warszawie. Hitlerowcy postępowali w myśl zaleceń Hitlera: „Zniszczycie narodowi zabytki i pamiątki historyczne, a przestanie on istnieć”.\nNiemcy traktowali ziemie polskie jako zaplecze surowców przemysłowych. Wywłaszczono właścicieli rolnych, podstawowe działy gospodarki pracowały na potrzeby Rzeszy. Konfiskacie uległ cały majątek państwa polskiego. Ludności polskiej przydzielono karty żywnościowe, które nie zaspokojały podstawowych potrzeb.\nW październiku 1939 r. przeprowadzono wybory, w wyniku których wybrano delegatów do zgromadzeń narodowych Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi. Zgromadzenia te zwróciły się z prośbą do Rady Najwyższej w Moskwie o włączenie do ZSRR terenów Polski, zajętych przez wojska radzieckie. Moskiewska Rada Najwyższa włączyła część terytoriów do Białoruskiej, część do Ukraińskiej Republiki Rad. Mieszkańcom tych ziem nadano obywatelstwo radzieckie. Zlikwidowano polską administrację państwową i samorządową, język polski zastąpiono białoruskim, ukraińskim i rosyjskim. Treści nauczania i publikacje były zgodne z propagandą stalinowską.\nOdmiennie potoczyły się losy Wileńszczyzny, która na mocy porozumienia litewsko-radzieckiego z 1939 r. została wcielona do Litwy. W 1940 r. znalazła się pod władzą radziecką, gdy ZSRR zajęła państwa bałtyckie.\nMasowe aresztowania na ziemiach polskich zajętych przez Armię Czerwoną objęły ok. 200 tys. oficerów i żołnierzy polskich nie zmobilizowanych we wrześniu, w tym: policjantów, żołnierzy Korpusu Ochrony Pogranicza, a także urzędników państwowych, wybitnych działaczy politycznych, ziemiaństwo, środowiska twórcze, osoby podejrzane o postawę antyradziecką. Część aresztowanych rozstrzelano, pozostałych wywieziono do łagrów.\nW 1941 r. od 150 do 200 tys. mężczyzn zostało przymusowo wcielonych do Armii Czerwonej, a ok. 140 tys. osób zmuszono do pracy w przemyśle i kopalniach.\nDeportacja - zesłanie do odległej izolowanej miejscowości na przymusowy pobyt.\nW październiku 1939 r. NKWD przystąpiło do spisu „wrogów ludu”. Spis ten obejmował wszystkich Polaków, którzy przed wojną pełnili funkcje państwowe, społeczne, należeli do jakiejkolwiek partii lub organizacji (nawet PCK). Wszyscy mieli być wywiezieni do łagrów lub osiedleni na Syberii (w czterech etapach). Pierwsza wielka deportacja odbyła się 9 II 1940 r. i objęła ok. 240 tys. osób. Wywożono całe rodziny: starców, kobiety, a nawet małe dzieci. Pozostawione mienie przejęły miejscowe komitety komunistyczne. 13 IV 1940 r. łącznie wywieziono ok. 320 tys. osób: kobiet i dzieci, zamożniejszych właścicieli ziemskich, służby dworskie oraz ludność z obszarów nadgranicznych (do Kazachstanu). Deportacja z lipca-sierpnia 1940 r. objęła 240 tys. osób, przede wszystkim uchodźców wojennych z zachodnich i centralnych ziem polskich. W czerwcu 1941 r. wywieziono łącznie 300 tys. osób: resztę uchodźców, wykwalifikowanych robotników i rzemieślników, kolejarzy, inteligencję zawodową i zamożniejszych gospodarzy. Na 26 VI 1941 r. planowano wielki wywóz ludności z Litwy. Przeszkodził temu wybuch wojny z Niemcami.\nNajwiększe skupiska deportowanych obywateli polskich znajdowały się w republikach południowych: Kazachstanie, Azji Środkowej, Ałtaju, na Syberii, w rejonie Archangielska, Wołogdy, Komi, Uralu. Część Polaków pracowała w obozach pracy, tzw. łagrach, nadzorowanych przez NKWD. Deportacje i przesiedlenia objęły ok. 1,5 mln ludzi.\nLosy jeńców polskich w ZSRR: Jeńcy zostali zgrupowani w obozach jenieckich w: Kozielsku, Ostaszkowie, Starobielsku i w miejscowości Pawliszczewo-Bór. W obozach tych zgrupowano ok. 15 tys. jeńców, w znacznej części oficerów rezerwy: lekarzy, naukowców, artystów, prawników, duchownych-kapelanów wojskowych różnych wyznań. Więźniowie obozów w Kozielsku, Ostaszkowie i Starobielsku byli likwidowani przez NKWD w okresie od 3 kwietnia do połowy maja 1940 r. Masowe groby odkryto w Katyniu k. Smoleńska (1943), Miednoje k. Tweru (1991), Charkowie (1991). Więźniowie obozu w Pawliszczewie ocaleli po wybuchu wojny niemiecko-radzieckiej.\nDo popełnienia zbrodni na polskich oficerach władze ZSRR przyznały się dopiero w 1989 r.\nOkoło 20 oficerów polskich, m.in. zwolenników współpracy z ZSRR (ppłk. Zygmunt Berling), przewieziono pod Moskwę, gdzie opracowywali plan zorganizowania polskiej dywizji wchodzącej w skład Armii Czerwonej.\nRząd polski na emigracji »


Krówkowe niebo w gębie - przepis - kasiagie - wielkiezarcie.com\nJesteś tutaj: Strona główna / Przepisy / Krówkowe niebo w gębie\nKrówkowe niebo w gębie\nSkładniki podane na brytfannę o wymiarach 40cm x 24 cm\n* paczka maślanych herbatników\n* 2 paczki słonych krakersów\n* masa krówkowa\n* 1 budyń śmietankowy lub waniliowy\n* kostka masła\n* 500 ml mleka\n* 5 łyżek cukru\n* 500 ml śmietanki łaciatej 30%\n* kokos/płatki migdałowe/starta czekolada do dekoracji\nZacznijmy od przygotowania masy budyniowej. 300 ml mleka wraz z 5 łyżkami cukru zagotować. W 200 ml mleka wymieszać budyń i dodać do gotującego się mleka. Gotować przez chwilę i odstawić do ostygnięcia. Miękkie masło rozmiksować i dodawać stopniowo po jednej łyżce budyniu. Można do masy dodać kieliszek wódki - wedle uznania.\nWyścielić brytfannę folią aluminiową. Następnie układamy herbatniki - jeden obok drugiego. Na herbatniki wykładamy budyniową masę. Wyrównujemy ją i układamy krakersy - jeden obok drugiego. Na krakersach rozsmarowujemy masę krówkową i na masę krówkową wykładamy kolejną porcję krakersów.\nŚmietankę ubijamy i pod koniec ubijania dodajemy 2 łyżki cukru pudru. Ubitą śmietankę wykładamy na krakersy i posypujemy kokosem/płatkami migdałowymi/ startą czekoladą.\nCiasto wkładamy do lodówki na całą noc, a rano cieszymy się jego wyśmienitym smakiem.\nAutor: kasiagie 2013-09-08\nCiasta Ciasta bez pieczenia Ciasta warstwowe\n3 bit ciasto z herbatnikami ciasto z krakersami herbatniki krakersy krówka snickers więcej tagów\ncalineczka32 (2013-09-08 19:07)\nTo ciasto "3 bit" tylko tu pod inną nazwą ;)\nShanna (2013-09-16 17:28)\nZnam to pod nazwa 3 bit. Tylko zamiast krakersow daje same herbatniki. A przy okazji dodam, ze ciasto pyszne I mega kaloryczne:)\nZapiekana kasza z pomidorami, koperkiem i sosem czosnkowym.\nCiasto TOFFI lexi27\nRafaello na krakersach Anna Z\nKrakersowa fantazja marta998\n3 Bit wydanie świąteczne z bakaliami Gintruś\nRaffaelo bez pieczenia Dekameron\nLetni przekładaniec z kaszy manny Mloda\nKrakersowy wypas kate79


Głowy do pozłoty Tom 1 [Jan Lam] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00563 011166 17311881 na godz. na dobę w sumie\nGłowy do pozłoty Tom 1 - ebook/epub\nAutor: Jan Lam Liczba stron: 185\nISBN: 978-83-272-0232-1 Data wydania: 2010-08-05\nGŁOWY DO POZŁOTY Powieść. T. I Lam Jan\nPRZEDSŁOWIE. Złośliwe języki rozszerzyły od niejakiego czasu pogłoskę, jakobym… się stał winnym napisania powieści p… t. Głowy do pozłoty. Jakkolwiek pogłoska ta jest mylną, polegającą jedynie na nieznajomości i na przekręceniu faktów, i na podstawieniu jednej osoby za drugą – rzuca on gruby cień na moje stanowisko obywatelskie, podaje w podejrzenie moją wybieralność do rady miejskiej, mój kredyt w bankach, moją kwalifikację na kancelistę przy galicyjskim Wydziale krajowym, moją reputację jako kandydata do stanu małżeńskiego, a nawet, moją… przypuszczalność do jakiegokolwiek przyzwoitego towarzystwa. Głowy do pozłoty! Toć w tych trzech słowach zawartą jest kwintesencja wszystkich obelg i paszkwilów na jakie zdobyć się może drukowane słowo. On ne parle pas de cordes dans le maison d'un pendu – w Galicyi i w Lodomerji o głowach do pozłoty bezkarnie mówić nie wolno. U nas mociumpanie, wszystko jest złotem, cokolwiek się święci; a święci się wszystko, i nic nie potrzebuje pozłoty. Tylko importowana z komunistycznej i żydowskiej zagranicy, przewrotność, może być innego zdania i o taką to przewrotność posądzają mię powszechnie, odkąd rozpowszechniła się o mnie wzmiankowana powyżej, fałszywa pogłoska. Jej wyłącznie – tj. nie przewrotności mojej, ale pogłosce przypisać muszę okoliczność, że najznakomitsi i najbardziej wpływowi mężowie stanu mojej ściślejszej ojczyzny, najpłodniejsi w wielkie myśli i czyny ojcowie narodu, od kilku tygodni przechodzą nademną do porządku dziennego, jak gdybym nie był uczciwym szlachcicem herbu Staryćwik, ale bezbożnym wnioskiem o zniesienie propinacji i chodzącym zamachem na polskość w jej przedlitawskiem i tabularnem znaczeniu. Poseł obwodu tarnopolskiego ignoruje poprostu moją egzystencję; poseł miasta Tarnopola, spotkawszy mię na ulicy, przewierca błyskawicowem spojrzeniem swojem pierwszego lepszego niewinnego ekspresu, albo żydka z pomarańczami, byle manna duchowa, tryskająca z jego źrenicy, nie padła na moją osobę – a wzniosły umysł, zajmujący się pro forma szpitalami galicyjskiemu, umysł pod którego auspicjami niezrozumiały hebrajski wyraz rebuchem przełożony został in usum władz autonomicznych z idiomu semickiego na chrześciańsko-inspektorski – umysł ten, uważa mię za większą jeszcze bagatelkę, niż tę, jaką jest w jego i w Gazety Narodowej oczach, dwudziesto-kilkotysięczna fałszywa pozycja w zamknięciu rachunków! I w innych sferach nie mniejsze spotykają mię despekta. Tu kandydat, którego na najwyższą w świecie naukowym posadę powołuje zaufanie… studentów (tak jak zaufanie indyków i kapłonów w dobrze urządzonej restauracji zwykło decydować o przyjęciu lub nieprzyjęciu kucharza), patrzy na mnie z ukosa, a drób studencki gotów mi jutro wyprawić kocią muzykę, albo pominąć mię przy zaproszeniu na wieczorek, urządzony w celu umożebnienia egzystencji honorowych tytułów prezesa, wiceprezesa i sekretarza, jakoteż w celu zebrania funduszów na stampilię jakiegoś towarzystwa "wzajemnej pomocy". Każdy pojmie, jak bolesnem jest nie słyszeć po raz setny dwudziesty i siódmy "Ody do młodości" Mickiewicza, wygłoszonej z uznania godnym zamiarem sprawienia efektu, chociaż bez równie uznania godnego skutku. O, jest to przeszywającem serce! Ale nie dość tego; na wieść, że piszę coś o "głowach do pozłoty", wielka część najznakomitszych pedagogów tutejszokrajowych, mianowicie oddanych studjom słowiańsko-filologicznym, powzięła błędne mniemanie, jakobym zbrodniczą ręką chciał wskazywać światu żywe rezultaty jej profesorskiej działalności, a wszelki uczony gramatykarz, czyli zwykł pisać "powinne" czy "powinny", tj. czyli zwykł uważać wyraz "powinienem" jako przymiotnik, czy jako słowo czasowe – mnie bezwarunkowo uważa jako swego nieprzyjaciela. Ach! i głębiej jeszcze tkwi w społeczności naszej ta nieuzasadniona niechęć, której niewinną padam ofiarą! Oto każdy młodzieniec, od dwudziestu czterech do czterdziestu dwu lat wieku, każdy, który czuje się uzdolnionym i powołanym do zdobycia serca, wdzięków, ręki i posagu dowolnie mu wskazanej panny lub wdowy, bądź na podstawie słusznego wzrostu, szerokich barków i ładnie zakręconego wąsa, bądź na podstawie tego, iż jest koncepistą c… k… prokuratorji skarbu, oficjałem pocztowym, albo asystentem w zakładzie niebezpieczeństwa ognia i gradu – każdy taki kawaler w rozgłoszonym lekkomyślnie, powyższym tytule powieści, upatruje – jak mi Austrja miła i strojenie fortepianów, tak nie wiem dlaczego? – upatruje alluzję, skierowaną wprost do jego osoby! Ile razy kto zapuka do moich drzwi, krew mi stygnie w żyłach z przerażenia i zaglądam przez dziurkę od klucza, czy nie są to świadkowie, którego z tych obrażonych morderców serc kobiecych, spotrzebywaozy tużurków i kosmetyków, lub spisywaczy zer, pozwów, recepisów, stornów i ristornów? Nie wspominam już wcale o P. T. jaśnie oświeconych, jaśnie i poprostu wielmożnych właścicielach niektórych większych posiadłości, ani o sławetnych naczelnikach i radnych wielu gmin, ani o innych koryfeuszach porządku publicznego, ani o wielu przewielebnych ojcach i matkach duchownych, ani o owych stukilkudziesięciu tysiącach małżonków, którym Opatrzność pozwala codziennie spać i czuwać w cieniu niesłusznie ośmieszonego znamienia przewagi "des ewig Weiblichen" nad znakomitą siłą męzkości – powiadam tylko jednem słowem, że dzięki najczarniejszej potwarzy, skompromitowany jestem wobec wszystkich stanów, zawodów i warstw człowieństwa, jako człowiek, który wrzekomo śmiał coś wspomnieć o głowach do pozłoty. Nie na tem koniec. Głowa, uważana jako część ciała niezbędna ze względu na potrzebę włożenia lub przyczepienia gdzieś nowo sprawionego kapelusza, właściwą jest rodzajowi żeńskiemu równie jak męzkiemu. Jeżeli skeptyeyzm, cynizm i religijny indyferentyzm rozmaitych tak zwanych satyryków ośmielił się twierdzić, jakoby ta przestrzeń, dzieląca kark każdej dwunożnej istoty, nienależącej do rodu ptasiego, od jej pilśniowego jedwabnego, lub słomianego wierzchołka, nawet u posłów, profesorów, marszałków, koncepistów itp. kwalifikowała się do pozłoty, to brak wychowania jest u nas dość wielki, by oprócz głów, zdołano upatrzyć także główki, a często bardzo piękne główki, ozdobione misternie rozkudłanemi fryzurami, a jednak oprócz pudru i różu i pomady, potrzebujące jeszcze pozłocenia, i to w owem satyrycznem, niewalutowem znaczeniu. Kto więc przypuszcza istnienie głów do pozłoty, może bardzo łatwo być posądzonym o to, że nie przypuszcza, by troska o rozmnożenie rodzaju ludzkiego, o kuchnię, o pranie i prasowanie bielizny, o cerowanie pończoch i, o przyszywanie guzików do koszul, dała się pogodzić z badaniami pierwotnego brzmienia greckiej litery theta, z dochodzeniem przyczyny podania aerolitów, z terapią zakażenia różnego, z śledzeniem rozwoju jestestw organicznych od komórki, monady, embrjonu, aż do form skończonych i wyrośniętych, albo z matematycznem obliczeniem siły lokomobilów i wytrzymałości konstrukcji z lanego lub kutego żelaza. W istocie człowiek taki prawdopodobnie jest przeciwnikiem emancypacji kobiet, w jej obszernem pojęciu,. jest tedy nieprzyjacielem płci pięknej, przyszłym kolektorem tysiąca koszów i kaszyków! Ja zaś moi państwo, jestem jeszcze młody (nie mam nawet piędziesięciu lat i pijam dużo wody) ja chciałbym się kiedyś ożenić, ja nie mogę zostawać pod ciężarem takiego oskarżenia! Kto zechce z pewną wyrozumiałością zastanowić się nad mojem położeniem, ten pojmie, dlaczego uprosiłem lub ubłagałem wydawcę o umieszczenie niniejszego, jakkolwiek obszernego i nienależącego do rzeczy "przedstawia" do Głów do pozłoty, ażebym mógł wszem wobec i każdemu z osobna oświadczyć, iż powieści tej nie pisałem, a wydania jej stałem się winny jedynie pod naciskiem niezwykłych i pognębiających okoliczności. Muszę w ogóle z góry odepchnąć insynuację, jakobym kiedykolwiek pisywał powieści. Opowiem zkąd spadło na mnie to posądzenie, a potem dopiero wspomnę, zkąd wzięły się "Głowy do pozłoty". Będzie to historją może za długa, ale ponieważ szanowny czytelnik tak, czy siak, z pewnością nie czytuje nigdy żadnej przedmowy, więc mniejsza mu o to, czy parę kartek mniej lub więcej przewróci – wszak i posłom naszym jest to rzeczą obojętną, ile sągów kubicznych rozmaitych sprawozdań złożą im na pulpitach w redutowej sali, bo jednakowo żadnych sprawozdań nie czytają, chyba, że p. Grocholski zwróci ich uwagę na jaki druk, zawierający łacińskie obelgi na parlament galicyjski, jak np. Summum jus, suma injuria. Initium sapientiae est timor domine. Princips vult decipere, ergo eligatur i t… d. Ale na szczęście, ja we wszystkich klasach miałem zawsze trójkę z łaciny, i umiem jej tylko tyle, co lwowski tygodnikarz Czasu, nie użyję więc w mojem opowiadaniu żadnej z tych niebezpiecznych formułek i oburzenie szanownego posła obwodu tarnópolskiego nie zrobi niepotrzebnej reklamy mojej przedmowie. Z wszelkim więc spokojem sumienia przystępuję do dalszego opowiadania. Cztery lata temu, gdy sejm galicyjski uchwalił był właśnie ową wiekopomną rezolucję, nad której znaczeniem i doniosłością dotychczas łamiemy sobie głowy, gdy dla ukarania nas za tę śmiałość – tak wielką, skoro tak trudną do pojęcia i do zrozumienia, naczelnikiem rządu krajowego mianowano p. Possingera, i gdy jako współpracownik Gazety Narodowej z wszystkich łamów tego pisma mogłem dowiedzieć się codziennie, jak wielka klęska i plaga spadła na nasz kraj nieszczęśliwy – cztery więc lata temu, opadnięty byłem znienacka i w sposób więcej zdradziecki niż rycerski przez przyjaciela i ówczesnego pryncypała mojego, pana Jana, który na ulicy i to nocną porą, wymógł na nieoględności mojej solenne przyrzeczenie, że napiszę powieść dla odcinku jego Gazety. Ponieważ jednak pan Jan bywa zwykle bardzo natarczywym, więc nie kontentował się tak ogólnikowem przyrzeczeniem, ale musiałem mu nadto przysiądz na wszystkie świętości czernidła drukarskiego, że początek przyrzeczonej powieści przyniosę mu nazajutrz. Nie było rady – przyszedłszy do domu, zapaliłem lampę i zacząłem rozmyślać nad nieszczęśliwym losem moim, jako skazanego na powieściopisarza mal gré lui, nad nieszczęśliwym losem gazety, skazanej na to, aby umieszczała, cokolwiek kto napisze, i nad nieszczęśliwym losem kraju, skazanego na… Possingera. Gdy już byłem bliski rozpaczy, i w mękach zwątpienia kołysząc się na krześle przed biórkiem i myśląc z kolei to o nieznanej mi jeszcze mojej powieści, to o drobnym garmondzie gazety, to znowu irytując się ustanowieniem ośmiu wicegubernatorów w Galicji przez tego nieznośnego p. Possingera – wlepiłem oczy w sufit – jak gdyby to był sufit budowany pod auspicjami dr. Dietla, i mógł lada chwila zawalić się i położyć koniec moim cierpieniom – nagle doleciały mię z ulicy dwa słowa wyrzeczone przez jakiegoś spóźnionego sztamgasta jakiegoś źle przez policję dozorowanego szynku: – Ej, co tam! Bywało gorzej! Promień boskiego światła, zaświecony świętobliwą ręką najpobożniejszego i najprzystojniejszego z młodych wikarych pewnej archikatedry, nie mógł by był zbłąkanej owieczce rozjaśnić lepiej dróg, któremi kroczyć… nie powinna, aniżeli mi te słowa rozjaśniły moją, gazety i kraju sytuację. Tak jest! Bywało gorzej, mnie, gazecie i krajowi! Chwyciłem za pióro i nie ja, ale pan Jan przez moje medium, jak duch przez stolik spirytysty, począł kreślić ów stan opłakany, w jakim znajdowaliśmy się wszyscy, nim nastały te czasy, kiedy hr. Gołuchowski po raz drugi został namiestaikiem. O wschodzie słońca zaniosłem manuskrypt panu Janowi, i poszedłem spać. Ale co to za sen, mój Boże! Śniło mi się, że jestem wzięty w śrubsztok, i że pan Jan na czele trzydziestu zecerów i dwóch tysięcy abonentów, śrubuje mię zawzięcie, aby ze mnie wycisnąć resztę powieści. Co najgorsza, to że sen ziścił się nazajutrz – byłem w istocie w śrubsztoku, i pan Jan wyśrubował ze mnie nie jednę powieść, ale dwie – byłby może wyśrubował trzecią i czwartą, Bóg wie którą – ale skorzystałem z chwili, w której zajęty był przerabianiem swojej polityki na kopyto p. Krzeczunowicza – dałem drapaka i oparłem się, aż w Dzienniku Polskim. Przy tym anti-spirytystycznym i bezwyznaniowym organie miałem spokój, i poświęcałem się przez długi czas redagowaniu ważnej rubryki: "Przyjechali do Lwowa" zajmując się obok tego jeszcze tylko korektą marginesów. Dokładne i sumienne wykonywanie mojego posłannicta publicystycznego nierozłączne było od chodzenia po hotelach i od zaglądania do omnibusów i fiakrów, przybywających z dworca kolei żelaznej, bo każdy przyjeżdżający musi być za świeża wydrukowany w dzienniku, i publiczność nie znosi nowin, mających już pewien haut-gout, tolerowany tylko w bekasach, a rzadko kiedy w kaczkach. Niedawano odkopiowawszy właśnie z tablicy szwajcara pewnego hotelu nazwiska nowoprzybyłych gości i zabierając się do wyjścia, zszedłem się z młodym człowiekiem w podróżnem ubraniu, znamionującem niepospolicie dobry stan finansów i wypłacalność, przed którą nawet bank hipoteczny musiałby otworzyć na rozcież swoje conto-corrente, nie żądając poręczenia Rotszylda, Siny i sześciu mocarstw europejskich. Fizjonomia tego młodego człowieka wydała mi się znajomą, wpatrywaliśmy się jeden w drugiego i poznaliśmy się jako bardzo dawni koledzy i przyjaciele. Edmund – to jest jego imię – przywitał mię serdecznie i po przyjacielsku, choć wyglądał tak dostatnio i okazale, jak gdyby przez dłuższy czas zarządzał koleją lwowsko czerniowiecką, albo jak gdyby młode swoje, a nieustalone losy połączył na wieki z zabezpieczonemi w tabuli krajowej losami jakiej już nieco mniej młodej panny lub wdowy. Poszliśmy na górę do jego pomieszkania, stał bowiem w tym samym hotelu, i rozgadaliśmy się o dawnych czasach, o wspólnie przebytej biedzie, o jego zawodach i rozczarowaniach, o moich koflskatach i kozach i t… d. O moich rozczarowaniach mówić nie mogliśmy, bo patrząc na świat ze stanowiska redaktora rubryki "Przyjechali do Lwowa", i ze stanowiska korektora marginesów, nie mogę oczywiście nigdy łudzić się do tego stopnia, abym kiedykolwiek w życiu doznał zawodu. Rubryka moja otwiera owszem pole jak najczarniejszemu pesymizmowi – wyobraźcie sobie państwo tylko, co to znaczy, spostrzegać przez długi szereg lat takie mnóstwo ludzi zajętych niestannie przyjeżdżaniem do Lwowa i wyjeżdżaniem napowrót, i dojść nakoniec do przekonania, że gdyby wcale nie przyjeżdżali, ani Lwów by na tem nie stracił, ani oni. W ogóle ja i stary Jędrzej, który od kilkunastu lat nosi codzień parę koszów dziennika na pocztę, jesteśmy najpesymistyczniejszemi indywiduami w całej redakcji, i powiadamy sobie, że człowiek kręci się tędy i tamtędy, a nigdy nic lepszego z tego nie wyjdzie, i tylko podeszwy się zdzierają. Kolega mój Edmund, który także kręcił się wiele "tędy i tamtędy" po świecie bożym, nie mógł tego powiedzieć o swoich podeszwach. Jak już zauważyłem, garderoba jego – ta materjalna fizjonomia człowieka, podług której sądzą go częściej i chętniej, niż podług wyrazu twarzy i podług sensu mowy – znamionowała raczej obywatela statecznie osiadłego i przyzwyczajonego więcej do widoku ogniotrwałej kasy w swoim sypialnym pokoju, niż do tęsknego wyczekiwania, rychłoli nadejdzie "pierwszy" a z nim wypłata pensji. Skierowałem rozmowę na ten przedmiot, aby się dowiedzieć, co spowodowało tak korzystną zmianę stosunków dawnego kolegi? Zbył mię ni tem, ni owem. – Wiesz przecież, rzekł, że byłem zawsze głową do pozłoty, jakkolwiek przypisywaliście mi całe mnóstwo rozmaitych talentów i zdolności. Głowy tego rodzaju, mój kochany, rodzą się prawie zawsze w czepkach, i prędzej lub później bez własnej pracy i zasługi wchodzą w posiadanie fanduszów, potrzebnych im do zewnętrznej… pozłoty. Mnie zmiana ta losu społkała wcześniej niż innych – nam zaledwie lat trzydzieści sześć, a mogę już spoglądać na moją' przeszłość, na walkę z nędzą i niedostatkiem, na pracę o kawałek chleba powszedniego, jak na sen nieprzyjemny, który nigdy nie wróci. Obym z równym spokojem i równą otuchą mógł spoglądać na inne doświadczenia, na inne boleśniejsze strony tej walki z życiem, którą przebyłem! Tu przyjaciel mój westchnął głęboko – przypomniałem sobie, że przed laty, kochał się ponoś dość nieszczęśliwie, że odstrychnęli się byli od niego najlepsi jego przyjaciele, a ludzie poważni, senzacj, kiwając rękami, powtarzali o nim z pogardą: "Ladaco!" Zrozumiałem, o jakich chciał mówić doświadczeniach, i widząc przed sobą człowieka, który wcale nie wyglądał, jak "lada co", kiwnąłem także ręką, na znak lekceważenia niesłusznej opinii. – Rozumiem, co chcesz powiedzieć, mówił dalej Edmund. – Ty, jako fabrykant opinii publicznej (tu zrobiłem minę ile możności skromną) możesz śmiać się jej w oczy, jak augur rzymski. Ja, nie należę do jej regulatorów, a robię to samo. Lekceważyłem ja, gdy byłem jednym z wielu tureckich świętych tej katolickiej krainy – lekceważę ją dzisiaj, kiedy potrzebowałbym tylko kazać wylakierować moję herby na kilku karetach, zaszeleścieć walorami, które mam w pugilaresie, nakarmić kilkanaście dusz lokajskich i posłać je po tę waszą opinię, aby przyszła łasić mi się do nóg, jak dobrze wytresowany wyżeł. Nie to – co innego boli mię czasem, ale mówić o tem nie lubię. Jeżeliś ciekaw – to zagranicą, znudów, spisałem coś nakształt mojej biografii – weź i przeczytaj. Nie bez wewnętrznej obawy wziąłem do ręki podany mi dość spory manuskrypt; niektórzy bowiem autorowie nietylko wytykają nam dziennikarzom swoje prace, ale mają jeszcze pretensję, abyśmy takowe czytali, i biorą nas później na egzamin, o ile oceniliśmy piękności ich stylu i polot ich gieniuszu. Edmund przerwał trapiące mię myśli nagłem zapytaniem: – Jakże się tobie powodzi? Ile już kamienic kupiłeś we Lwowie? Rozśmiałem się, ale w śmiechu moim było tyle mimowolnej goryczy i miałem snać tak wyraźnie minę dłużnika, zalegającego z ratą w "kasie zaliczkowej", że przyjaciel mój odgadł bez dalszej indagacji, co mój śmiech oznaczał. – "Wszak "piszesz temu, kto ci płaci!" – Tak, to prawda, ale nie mogłem nigdy zdecydować się do pisania temu, kto więcej płaci. A płacą różnie, u nas i wszędzie. Napisz po zgonie Pola, że był on wieszczem całego narodu, że kochał całą Polskę i dla całej śpiewał – te dostaniesz za to we Lwowie, czterdzieści guldenów miesięcznie. Napisz, że Pol był poetą, uwieczniającym tradycje wielkich panów i ich sławnych koni, i że nie-panowie, nie mają do niego żadnego prawa – a dostaniesz za to… sto guldenów w Krakowie. Ja sam, zwróciłem na, siebie uwagę redaktorów wiedeńskich, bo nie chwaląc się mam pewną wprawę w redagowaniu rubryki: "Przyjechali do Lwowa" – ofiarowano mi, jak na mnie, wcale świetną pozycję, byłem się przeniósł do Wiednia, ale odmówiłem… – Dlaczegoż więc nie zaprotestowałeś, gdy powiedziano, że piszesz temu, kto ci płaci? – Bo… nie warto. Gdybym miał herby na karetach, walory w pugilaresie, i lokajskie dusze u mojego stołu, jak ty powiadasz, to mógłbym sprzedać ojczyznę, okpić rodzoną matkę, oszukać jedną połowę świata, a u drugiej używać jak najczołobitniejszego poważania. Skoro rzecz ma się inaczej, nie zostaje mi nic, jak tylko podzielać twoje zapatrywanie się na opinię publiczną. – Ależ pod względem materjalnym, i dzisiejsza twoja pozycja nie powinna być tak złą? – Zapewne, zapewne, idziemy w górę… ale widzisz mój kochany, trudno wymagać od wydawcy, aby mię obsypywał banknotami za prowadzenie tak skromnej rubryki. Ba! gdybym pisywał przytem powieści, albo coś podobnego! Lecz na to nie mam czasu. Dniem i nocą, muszę hodzić po hotelach i notować, kto przyjechał… Wyraz niezmiernej litości zajaśniał na poczciwej twarzy mojego przyjaciela. W humanitarnym swoim zapale, zmusił On mnie do przyjęcia w prezencie manuskryptu, który trzymałem w ręku. Pożegnałem go i zaraz na schodach oglądałem ten prezent. Na okładce był napis: "Głowy do pozłoty. " Treść nosiła wszelkie znamiona pracy człowieka, który nie ma nic do czynienia i pisze dla zabicia czasu. Wydawca mój odkrył w niej jakieś zalety, i kupił odemnie manuskrypt za tak bajeczną sumę, jakiej nie zapłacili mi nigdy za najdokładniejszy spis. tych, co "przyjechali do Lwowa". I oto, zkąd się wzięły "Głowy do pozłoty". Ręczę uroczyście – a ponieważ nie chodzi tu o pożyczkę, więc każdy przyjmie zapewne moje poręczenie – że z "głowami" temi w żaden inny sposób nie szukałem zaczepki, oprócz sposobu powyżej opisanego, odpowiedzialność tedy żadna nie spada na mnie, i każdy z moich szanownych przyjaciół bez względu na to, jakiego gatunku głowę nosi na karku, może śmiało zachować dla mnie w sercu swojem dawniejsze swoje względy. Czas jednakże, abym już raz dopuścił do głosu właściwego autora powieści – bo postąpiłem sobie z nim tak, jak mowca, który po zamknięciu dyskusji pod pozorem powiedzenia kilku słów dla zrobienia "osobistej uwagi", korzysta z absorbującej przewodniczącego mimicznej konserwacji z lożą słuchaczek i prawi przez dwie godziny o tem, i o owem. Nim ustąpię z trybuny, winienem atoli zadowolić ciekawość publiczną co do rysopisu p. Edmunda, którego nie znalazłem w jego manuskrypcie. Jest to obecnie, jak już powiedziałem, mężczyzna liczący 36 lat wieku, słusznego wzrostu i wcale regularnych rysów twarzy. Włosy i zarost ma koloru ciemnoblond, płeć białą, ułożenie dobre, wyznaje zasady demokratyczne i jak każdy prawdziwy demokrata, ma – nie wiem zkąd – różne nawyczki demokratyczne. Co się tyczy wiarygodności jego opowiadania, nie ulega ona najmniejszemu powątpiewaniu, znam go bowiem z tej strony, że o sobie samym prędzej coś powie złego, niż coś dobrego, o drugich zaś woli wcale nie mówić" niż bez potrzeby koniecznej, wyrażać o nich niekorzystne zdanie. Jednem słowem, jest to bardzo porządny człowiek, a gdyby mu w czyich oczach robiło ujmę to, że się wdaje z dziennikarzami, więc proszę przyjąć do wiadomości, iż nawet najwyższe figury w naszym, kraju dopuszczają się czasem tego błędu, nie tracąc mimo to zaufania, współobywateli. Co do mnie – skończyłem. Autor "Panny Emilii" i "Koroniarza w Galicji".\nROZDZIAŁ I. Nazywam się Edmund Moulard, jakkolwiek w szkołach pisano nazwisko moję Mular, windykując mię za pomocą tej fonetycznej pisowni dla narodowości ruteńskiej, z którą żadne inne nie łączą mie… stosunki, najmniej zaś stosunki pokrewieństwa lub przyjaźni. Ojciec, mój, który mię odumarł, gdy byłem jeszcze niemowlęciem, rodem był z Francji i o ile mi wiadomo, po wielu burzach i przygodach życia" osiadł w tym kraju i zajmował się krzewieniem znajomości swojego ojczystego języka, najpierw jako guwerner w domach wiejskich" a później jako nauczyciel i właściciel małego pensjonatu w mieście prowincjonalnem. Potrzebowałbym osobnego tomu, gdybym chciał wyliczać, ilu znakomitych dziś mężów, młodzieńcami, zawdzięczało rodzicowi mojemu tę trochę francuzczyzny, bez której żaden z nich nie: mógłby był zostać mężem, chyba popełniając mezalians lub dając powód do takowego. Pod pewnym względem tedy mógłbym nawet powoływać się "na zasługi moich przodków" i uczynię to niezawodnie w pierwszej mojej mowie kandydackiej, osobliwie, jeżeliby mi przyszła ochota kandydować w Przemyślu, gdzie zasługi umarłych, żywym lepiej popłacają, niż ich własne. Nietylko po mieczu, ale i po kądzieli, obcego jestem pochodzenia. Matka moja była córką irlandzkiej, katolickiej rodziny z hrabstwa Kerry, i rodziła się w miejscu, którego nazwiska nikomu wymawiać nie radzę, bo można zwichnąć język zaraz przy pierwszej próbie – pisze ono się Ballyleigh-Castle. Szczęśliwym też to jest przypadkiem dla mnie i dla wszystkich, którzy mają ze mną do czynienia, że nazywam się po ojcu, a nie po matce – jej bowiem rodzinnem nazwiskiem było Anna M'Cruisher, i grafika polska podnosi rokosz przeciw insynuacji, aby oddała, jak się to wygłasza. Rodzice moi przybyli i osiedli w tych stronach na wiele lat przed mojem urodzeniem, a dzieje ich młodości mogłyby dostarczyć wątku do nader zajmującej powieści, której koniec byłby taki, że ojciec mój, znalazłszy się pewnego razu na bruku paryskim, z żoną i dwojgiem dzieci, bez grosza, bez przytułku i bez widoków na lepszą przyszłość, przyjął z radością propozycję jakiegoś ajenta, aby jechał na Podole, gdzie bardzo majętny comte polonais, obdarzony potomstwem, pragnie uczynić takowe jak najbieglejszem w językach, reprezentowanych przez małżeństwo: Moulard i M'Cruisher. Nie od rzeczy będzie nadmienić tutaj, że ziomkowie 0'Connela, mimo wszelkiej opozycji swojej przeciw panowaniu angielskiemu, używają języka swoich ciemięzców – niechaj więc na żadnym hrabi podolskim nie cięży cień podejrzenia, jakoby chciał kazać uczyć dzieci swoje… fenianizmu. Ajent hrabiego wyprawił tedy w drogę moich rodziców, wraz z ogromnym ładunkiem koronek, jedwabiów lugduńskich, konfekcyj paryzkich i różnych eleganckich drobiazgów, przeznaczonych dla pani hrabiny i dla panien hrabianek. Nad brzegami jednak Zbrucza czy Smotrycza, pokazało się, że Ie comte polonais właśnie w tej chwili zbankrutował – wierzyciele zajmowali się właśnie subhastacją jego dóbr i subhastowali między innemi także owe koronki, jedwabie, konfekcje i drobiazgi paryzkie – tylko rodziców moich nie mogąc ich subhastować, odesłali z regresem do hrabiego, ale ten drapnął za granicę. Tym razem ojciec mój znalazł się już nie na bruku, bo tego na Podolu nie znają, ale na szerokim i nie mniej głębokim gościńcu. prowadzącym z Jarmuliniec do Kamieńca, i z takim funduszem w kieszeni, który mu pozwalał zbliżyć się do południka paryzkiego, zaledwie o mil kilkanaście. Ale powziąwszy raz zamiar puszczenia się na guwernerkę, rodzice moi powiedzieli sobie, że im dalej od Paryża, tem łatwiej im żyć będzie, zostali więc tutaj i rozpoczęli najprzykrzejszy ze wszystkich zawodów – nauczycielstwo prywatne. Los guwernera, a jeszcze bardziej los guwernantki, powinienby przecież kiedyś znaleść czułego poetę, któryby opisał wszystkie jego ciernie i kolce, wszystkie te drobne cierpienia, dolegliwości i upokorzenia, których suma starczy na niejedno kolosalne nieszczęście. Po trzeba nadziemskiej łagodności umysłu, aby się nie przejąć ukrytą nienawiścią do całego rodzaju ludzkiego, znosząc przez kilka lub kilkanaście lat z jednej strony kaprysy niesfornych i źle prowadzonych bębnów, których się ma niby wychowywać, a które chowają się raczej same pod opieką niemniejszych z drugiej strony kaprysów mamy Gdyby tablice statystyczne miały osobną rubrykę dla śmiertelności guwernerów i guwernantek, pokazałoby się, że nieszczęśliwe te indywidua żyją w przecięciu jeszcze króciej od artystów i lekarzy. Dziś pojmuję, dla czego tak wcześnie zostałem sierotą, dziś też, doświadczywszy, jak mocno rozgoryczają nasz temperament ciągłe, drobne utarczki z życiem, podwójnie uwielbiam anielskie serce mojej matki, jej słodycz i łagodność niezrównaną. Była to jedyna moja krewna, i jedyna istota, którą los mój obchodził – tak, jak ja byłem dla niej jedynym przedmiotem miłości. Starsze jej dzieci pomarły jeszcze przed moim ojcem; wkrótce po mojem przyjściu na świat, i jego nie stało. Matka moja zwinęła pensjonat, który byli założyli wspólnie w Żarnowie, i poczęła trudnić się już tylko udzielaniem lekcyj po domach honoracjorów tego miasta. Uczyła języka francuskiego i angielskiego, gry na fortepianie, przedmiotów szkolnych, śpiewu, robót kobiecych; Bóg wie, czego nie uczyła i czego nie umiała. Do dwunastego mojego roku, nie miałem prócz niej, żadnego nauczyciela, i zdawałem egzamina ze szkół niższych prywatnie, z wielkiem zawsze powodzeniem. Mieszkaliśmy w małym dworku, którego jedną połowę zajmowała właścicielka, wdowa po urzędniku, pani Buschmüllerowa, matka dwóch córek, równie imponujących wzrostom, jak tuszą i żywemi kolorami twarzy. Dla mnie, obydwie panny Buschmüllerówny były ziszczeniem nieboburczego projektu wieży babilońskiej, a kiedy czytałem historję Tytanów, co spiętrzyli Olimp na Ossę i próbowali przeprowadzić w pozasądowej drodze rumacje przeciw Śp. Jowiszowi – wyobrażałem sobie zawsze, że gdyby panna Adela stanęła na barkach panny Józefy, dobry Tytan z łatwością po nich dostałby do nieba. Młodzież miejscowa atoli, dojrzalszy oczywiście odemnie miała sąd o pannach Buschmüller – były one pięknościami en vogus, i co niedzieli w pomieszkaniu ich matki zgromadzał się kwiat dandysów Żarnowa, złożony z jednego dependenta od adwokata, z jednego dyurnisty sądowego, z jednego prowizora z apteki i z jednego oficjała niewiadomej mi władzy, który podówczas był już starym kawalerom, i dotychczas, jeżeli żyje, pewno się nie ożenił. Prowizor grywał na skrzypcach, dyurnista na gitarze, oficjał na flecie, a dependent na wiolonczeli, panna Adela i panna Józefa naprzemian mordowały klawicymbał, efekt zaś ogólny był taki, że myszy z naszego mieszkania emigrowały co niedzieli i wracały dopiero koło środy, i to bardzo ostrożnie. Mieszkanie naszę składało się z dwóch pokoików i kuchni, i umeblowane było tak schludnie i czyściutko, że pani Buschmüllerowa nieraz głośno oskarżała moją matkę o pretensję do elegancji i wystawy – choć nie było tam ani jednego przedmiotu zbytkowego, ani jednego, odpowiadającego wymaganiom mody. Najwięcej ponoś obrażało demokratyczny zmysł pani Buschmüllerowej kilka szaf z książkami, bo u niej, oprócz kalendarza i kilku starych zeszytów nut, dział artystyczno-literacki wcale nie był reprezentowany. Matka moja nie była, broń Boże, tem, co Eran nazywają bas-bleu, nie bawiła się w uczoną, literatkę, ani w poetkę, obrwszy z konieczności zawód nauczycielki, czytała wiele i uczyła się do końca życia, dla swoich elewów, a jeszcze więcej dla mnie. Stan wychowania publicznego, dotychczas nie świetny, wówczas więcej jeszcze zostawiał do życzenia, niż dzisiaj, a przytem, matka moja była i tego zdania, że dzieci dopiero w pewnym wieku dobrze jest posyłać do szkoły – zadawała więc sobie wszelką pracę, aby mi w domu zastąpić szkołę. Nie mogę bez wzruszenia przypomnieć sobie chwili, a kiedy nastał dla mnie czas rozpoczęcia studjów łacińskich, i kiedy ta nieoceniona kobieta nauczywszy się poprzednio języka niemieckiego aby mnie przepchać przez egzamina ze szkół niższych, mordowała się nocami całemi nad każdą z kolei deklinacją, nad ala, alae i moneo monui, monitum, monere, aby mi to wszystko nazajutrz włożyć jak łopata w głowę. Student z poetyki, któremu płaciła ogromną, jak na jej środki, sumę trzech guldenów miesięcznie, przychodził codzień na pół godziny, objaśnić mi tajemnice Schulbucha – wykład jego nie chwytał się nigdy mojej młodej i roztargnionej głowy, ale matka moja siedziała przy mnie, pojmowała i memrowala za mnie wszystko,. I co mówił ten piętnastoletni pedagog, uczyła się potem moich lekcyj i cudownym jakimś sposobem wpajała je w moją mózgownicę. Uczyłem się chętnie i z łatwością, dzięki może wrodzonym zdolnościom, ale głównie dzięki tej metodzie, której z pewnością najdoskonalszy szkolnik naśladowaćby nie potrafił, bo była to metoda rozumnej, a macierzyńskiej miłości. Nie mało też działał na mnie przykład jej niezmordowanej, książkowej pracy, i uwielbienie, jakie objawiała dla nauki, dla wiedzy i umiejętności ludzkiej w ogóle. Rodzice nie spostrzegają tego najczęściej, jak mocno wpływają na umysł dzieci najpierwsze rozmowy które słyszą u starszych, jak silnie oddziałują na cały dalszy kierunek człowieka wyobrażenia, które za młodu o uszy jego się obiły. Jeden wynosi z domu rodzicielskiego uwielbienie dla Rotszylda i dla kapitału, i później w życiu, będzie poświęcał wszystko inne, trosce o zbijanie jak największej kupy grosza – drugi o niczem nie słyszał tyle, co o dobrym tonie, o szyku w ubiorze, w umeblowaniu, w przyjęciu ludzi i obcowaniu z nimi, i później, ten dobry ton i szyk będzie mu mimo wolnym bodźcem sympatyj i antypatyi, i skalą, podług której mierzyć się powinno ludzi i rzeczy – trzeci, w ślad za tem, o czem najczęściej mawiał tato, wielbić będzie tylko angielskie konie, dżokiejów i podróże za granicę. Mnie matka moja nauczyła czci i uwielbienia dla wszystkiego, co prawdziwe, piękne i dobre, czci dla nauki, dla sztuk, dla… wielkich cnót obywatelskich. Nieraz później, czytając np. panegiryki Napoleona I, irytowałem się niemi niezmiernie i czułem obrzydzenie dla tego ubóstwienia egoizmu – a kiedy sobie zdałem sprawę z tego, zkąd mi się wzięło to uczucie, przypomniałem sobie słowa mojej matki wyrzeczone z powodu mojego dziecinnego zapytania, dla czego ze względu na brak miejsca wyniesiono na strych portret Napoleona, a zostawiono Washingtona na ścianie, skoro tamten był cesarzem a ten tylko jenerałem? – "He was a better man" – ten był lepszym człowiekiem, powiedziała mi, i jęła tłumaczyć dla czego. Później, gdziekolwiek zobaczyłem wizerunek Napoleona, a nie widziałem Washingtona, czułem głęboką urazę do właściciela pokoju i szacunek mój dla niego zmniejszał się znacznie. Dawno już autorowie zrzekli się możności opisania tego wszystkiego, z czego składa się miłość rozumnej i dobrej matki dla dziecka, i ja więc nie pokuszę się o obszerny opis tych najmilszych, najszczęśliwszych chwil mojej młodości. Byłem wychowywany lepiej niż dzieci królów i książąt, i więcej od nich pieszczony, troskliwiej chroniony od wszystkiego, co mogło być nieprzyjemnem albo bolesnem. Jak pierwszą była w ogóle w pamięci mojej ta anielska twarz matki, o rysach pięknych, słodkich i smętnych, ocieniona jasnym włosem, przedwcześnie przyprószonym białością zimy – tak pierwszą bywała przed mojemi oczami, ilekroć budziłem się ze snu. Wpatrywała się we mnie wzrokiem, w którym radość mieszała się z jakąś nieokreśloną obawą, tuliła mię jak niemowlę, własnemi rękami przygotowywała i przynosiła mi śniadanie – służąca, którąśmy trzymali, była co do mnie, zupełnie zbyteczną, matka zajmowała się wszystkiem, czego mi było potrzeba. Przez cały dzień potem, biegała po lekcjach, z jednego końca miasta na drugi. Po południu, niektórzy z jej elewów zgromadzali się w naszem mieszkaniu na wspólne lekcje, w których i ja brałem udział. Wieczór zostawał jej dla mnie – zapełniał go wykład mojego pedagoga, który ona przetrawiała i robiła mi dostępnym, korzystając nazajutrz z każdej chwili wolnej, aby wszystko lepiej jeszcze ze mną powtórzyć i pomódz mi we wszystkich trudnościach. Zostawało mi przytem oczywiście przez dzień wiele czasu wolnego, przepędzałem go najczęściej w altance – bo był ogródek z kwiatami przed naszym gankiem – z książką w ręku. Pożerałem z chciwością dość rzadką w tym wieku, opisy podróży, powiastki i dzieła traktujące o historji narodów. Nie opowiadam dziejów mojej młodości jako przykładu dla rodziców, jak powinni wychowywać swoje dzieci. Sądzę nawet, że ten sam system, zaaplikowany w innym wypadku, mógłby okazać się zgubnym, otwiera on bowiem szerokie pole próżniactwu i wszystkim jego złym następstwom. Matka moja nie obawiała się tego skutku, jakkolwiek zostawiała mię samego w domu przez większą część dnia – ale też umiała ona w wysokim stopniu obudzić we umie zamiłowanie do zajęcia umysłowego. Nauczywszy się moich lekcyj, czytałem, rysowałem robiłem wyciągi z książek, które mię szczególnie zajęły – usiłowałem: tłumaczyć na język polski różne ciekawe dzieła, o których nie wiedziałem, czy są tłumaczone. Jako dziecię dwóch obcych narodów, urodzone w tym kraju, od najmłodszego wieku mówiłem trzema językami, a matka dokładała wszelkich starań, abym każdym z nich mówił poprawnie. Nadmienić tu muszę, że sama przez dwudziestokilkoletni pobyt w kraju nauczyła się mówić po polsku biegle, poprawnie i bez obcego akcentu, i że gorszyło ją niezmiernie dzikie narzecze, którego po największej części używano w Żarnowie. Pani Buschmüllerowa, która nie mówiła nigdy inaczej, jak tylko, "że kury zjedli krupy" – i panny Buschmüllerówny, które "byli" bardzo "kontentne, co takie grzeczne" panowi pamiętali o nich i przysłali im na imieniny "akurat" taki bukiet, jakiego one sobie "życzyli" – a wraz z tą godną rodziną,; cała jedna połowa Żarnowa upatrywała nieznośną afektację w moim i matki mojej sposobie mówienia, i nieraz, gdy nam się zdarzyło pogodzić zaimek, przymiotnik lub czasownik z rodzajem i liczbą rzeczownika, dolatywało uszu naszych zdanie: "Nie rozumi te zarozumiałe francuzkie", i jej smarkacza, z tem ich głupiem "udawaniem". Matka uczyła mię znosić cierpliwie to niezadowolenie powszechne – mimo całej naszej cierpliwości i potulności atoli, byliśmy jedną z najniepopularniejszych rodzin w Żarnowie. Składały się na to różne powody. Ja np. byłem bardzo niepopularny między moimi rówieśnikami, bo nie szukałem a nawet unikałem ich towarzystwa. Nie miałem wprawdzie bynajmniej przedwczesnego pociągu do mizantropji i do życia samotnego, marzyłem owszem zawsze o szczęściu, jakiem być musi posiadanie przyjaciela, lub przyjaciół, podzielających jedne i te same skłonności, prace i zabawy – ale wyczytałem to zapewne w jakiejś książce, a w praktyce, ' rozkoszy tej nie doznawałem. "Wszyscy chłopacy, równego ze mną wieku, z którymi zetknąć się miałem sposobność, uważali naukę i książkę jako równoznaczniki nieznośnej niewoli – wyrwawszy się ze szkoły* biegali grać w piłkę, wyprawiać psoty różnego rodzaju, łazić po drzewach, ślizgać się, jeżeli była zima, wyjmować gniazda ptasie, latem – a do tego wszystkiego czułem wstręt nieprzezwyciężony. Jakżebym był szczęśliwy, gdybym był znalazł rówieśnika, któryby chciał wraz ze mną wertować książki i mapy, rozkoszować się w doskonałem urządzeniu domku Robinsona Crusoe, śledzić z biciem serca przygody Małego Grandissona, to znowu, dla odmiany, zastanawiać się nad cudownemi odkryciami w dziedzinie kosmografji i odszukiwać wieczorem na niebie kostelacje, zapamiętane z mapy wszechświata! Nie znalazłem jednak nigdy takiego towarzysza, a z dziką i swawolną dziatwą wdawać się nie chciałem. Ponieważ zaś nauczyciele i rodzice stawiali mię zawsze innym dzieciom, jako wzór przyzwoitości i pilności, ponieważ przytem niezrównana moja matka dbała niezmiernie o moję garderobę, i wyglądałem zawsze jak lalka, świeżo wyjęta z pudełka, więc inni chłopcy przezywali mię paniczem, Mozołem, i nie cierpieli mię serdecznie. Matka moja miała także swoich nieprzyjaciół, a osobliwie nieprzyjaciółki. Oprócz niej, udzielały lekcyj języka francuskiego w Żarnowie jeszcze dwie Szwajcarki; jedna z nich była rodem z Fribourg gdzie mówią bardzo źle po francusku, a droga z Szafuzy, gdzie mówią tlyko po niemiecku… między soba nie cierpiały się strasznie, ale istniał między memi rodzaj zaczepnego przymierza, gdy chodziło o ściganie matki moję, obmową i plotkami. Jedna z nich była z powołania swego boną do dzieci druga modniarką, ma się rozumieć, w republikańskiej swojej Ojczyznie. Tu, pod rządem absolutnym, i do tego w Żarnowie, obydwie były nauczycielkami gramatyki, ortogkfii i literatury francuzkiej i każda z nich uczyła francuzczyzny innej, a każda gorszej niż ta, jakiej udzilała moja matka, m jakkolwiek nie Francuzka lodem. Wskutek tego, zamknięty im był wstęp do wielu zamożniejszych i wykształcenszych domów tego miasta – tembardziej, gdy oprócz lichej paplaniny, niczego więcej nauczyć nie mogły. Była zaś w Żarnowie partja demokratyczna a la Buschmüller, w obec której domy laiku adwokatów, lekarzy, zamożniejszych kupców i przemysłowców, jakoteż właścicieli ziemskich, osiadłych w mieście – stanowiły rodzaj obozu arystokratycznego. Podział ten społeczeństwa, opłakany ze względu na to, iż główną przyczyną jego istnienia była w gruncie różnica buty materjalnego stopnia bywa często i bardzo naturalnym Gdyby świat był zaludnionym tylko przez mężczyzn wykształcenia, różnych gustów i skłonności, podział ten istniałby nie rażąc nikogo i nie ubliżając zasadom równości obywatelskiej – ale piękniejsza połowa rodzaju ludzkiego pogodzic sie z nim nie może, jezeli wypada na jej niekorzyść – ani zapomnieć o nim, gdy zapomnienia tego potrzeba na korzyść innych istot, ozdobionych także kapeluszem, krynoliną, zarękawkiem lub parasolką" ale postawionych skromniej pod względem materyalnym lub intelektualnym. Na tej nie zgodzie społecznej cierpiała wiele moja matka, jako nauczycielka obozu arystokratycznego Szwajcarki buntowały' przeciw niej partję demokratyczną, albo, dokładniej mowiąc, niegramatyczną, i jeżeli im Pan Bóg przebaczy kiedy ich intrygi i obmowę, to chyba nieskończone miłosierdzie Jego jest w stanie w stanie przebaczyć im te szwajcarsko-francuzkie i żarnowsko-polskie narzecza w których odbywało się i paplało to wszystko. Że matka moja nie jest Francuzką, ani Angielką, ale żydówką wychrzczoną z Jas, że nic nie umie i niczego nauczyć nie może, że jest nadętą i nieprzystępną, że z własnego syna robi jakiegoś dziwoląga, któremu się zdaje, iż jest hrabczukiem albo książątkiem, wszystko to były prawdy w obozie niegramatycznym tak powszechnie i wszechstronnie ogadane, że wiedziały już o nich nawet kucharki, rzeźniczki w jatkach i dziewczęta, sprzedające bułki. Ale krążyły także dotkliwsze i trudniejsze do zbicia pogłoski, że Śp. Moulard był niebezpiecznym awanturnikiem, że wdowa jego miała młodość nader burzliwą, że przeszłość jej nie znosi światła dziennego. Madame Ohenapan, jedna z Szwajcarek, nie mogła pojąć, jak pani Wielogrodzka może powierzyć edukacyą jedynej córki osobie tak dwuznacznej reputacyi, a Madame Matzler – uczona modniarką z Szafuzy, deklarowała stanowczo: "Ché né loui" confierais "bas l'éticachion té" ma chatte, "tépair qu'dle "apimerait" sa moralité. " Co przetłumaczone z szwabskó-francuzkiego, miało znaczyć, że pani Matzlerowa nie powierzyłaby mojej matce wychowania swojej kotki, z obawy o jej moralność. Wszystkie te szkaradne oszczerstwa, jakkolwiek wówczas jeszcze nie pojmowałem ich doniosłości, obijały się nieraz o moje uszy. Byle tylko matka moja, wracając do domu, skłoniła się p. Buschmüllerowej bez należnego właścicielce domu nadmiaru uszanowania, byłem się odważył wypędzić z naszego pomieszkania pieska panny Adeli, albo byle służąca nasza przez omyłkę dotknęła się konewki Buschmüllerowskiej lub poróżniła się ze sługą z tamtej strony domu – a wnet wymowa zacnej wdowy po c… k… sekretarzu Buschmüllerze przybierała demostenesowskie rozmiary obok doniosłości głosu stróża nocnego i dobitności wyrażeń, której od tego czasu nie znalazłem po za łamami "Przeglądu Lwowskiego" – a treścią każdej takiej filipiki bywało zazwyczaj wszystko, co tylko Szwajcarki zmyśliły o mojej matce. W życiu publicznem naszem, znany jest dotychczas jeden… tylko sposób bronienia się przeciw obmowie i potwarzy – praktykują go zaś głównie dziennikarze. Przeciwnikowi, który cię spotwarza, oddajesz piękne za nadobne, starasz się uchwycić jego słabą lub śmieszną stronę, i obznajomić z nią jak najszerszy ogół. Wówczas albo zamilknie, albo będą mówić o nim tyle złego, że w porównaniu, niczem się wyda, co on mówi o tobie. Nigdy zaś nie obroni cię jawna twoja niewinność, ani powołanie się na fakta niezbite, nieulegające powątpiewaniu. Ludzie mają uszy dla obelg, dla przycinków, dla oskarżeń wszelkiego rodzaju, ale nie mają oczu dla faktów i prawdy, a słuchać sprawia im mniej mozoły i więcej przyjemności, niż patrzeć i badać. To też, kto nie chce upaść w walce z światem, ten zaraz po pierwszych niefortunnych doświadczeniach przechodzi ze stanowiska obronnego w zaczepne, i każdy spór u nas składa się z szeregu uderzeń, zwanych w szermierce coup fourré, gdzie zapaśnik nie odbija ciosu przeciwnika, ale ze swojej strony bije, ile się wlezie. Nie pochwalam tego systemu, ale przekonałem się, że jest jedynie skutecznym, w wielkich i w małych sprawach. Gdyby matka moja chciała była użyć… go w Żarnowie, mogłaby była przeciwniczki swoję z czasem zmusić do odwrotu, bo każda z nich miała więcej niż jedną słabą stronę, a cały ich obóz był jeszcze więcej głupi, niż niegramatyczny. Ale nie było nigdy kobiety mniej pochopnej do użycia tej broni, jak moja matka. Cicha i cierpliwa, za dumna aby się bronić, zanadto zamknięta w sobie aby się żalić, znosiła wszystko ze spokojem umysłu niezrównanym. Jeżeli czasem pani Buschmüllerowa wpadła w swój głośny zapał oratorski, matka wołała mię do pokoju, zamykała wszystkie drzwi, sadzała mię do fortepianu i kazała mi grać "gamy" – skutek bywał z początku jak najgorszy… i potężny "alt" pani sekretarzowej przebijał wszystkie ściany, grożąc obaleniem pruskich murów jej dworku – ale po upływie pół godziny pokazywało się, że nasz fortepian miał lepsze piersi – "alt" chrypnął, schodził do mezza voce, do piano, pianissimo, i gubił się nakoniec w stłumionem mruczeniu i krząkaniu, podczas gdy moję gamy tryumfująco dominowały plac boju. Jakkolwiek jestem miłośnikiem chronologicznego porządku w opowiadaniu, i jakkolwiek wówczas mało znałem historję mojej matki, bo nie lubiła wspominać o swoich nieszczęściach i przygodach, i zaledwie czasom jaka mała Wzmianka z jej ust oświecała mię o mojem pochodzeniu – winienem jednakowoż nadmienić tutaj, że nic nie było mniej podobnem lub zbliżonem do prawdziwego w tej mierze stanu rzeczy, jak paplaniny pani Chenapan lub pani Matzlerowej. Galą wielką tajemnicą mojej matki było to, że wyszła zamąż za cudzoziemca wbrew woli bogatego brata, który był głową rodziny i według praw angielskich odziedziczył był po ojcu cały majątek, podczas gdy resztą rodzeństwa obdzielono drobnym spadkiem po matce. O ile mogę wnosić z tego, co wiem o moim ojcu, "był on sangwinicznego temperamentu, i operował tak nieszczęśliwie swojemi i matki mojej funduszami, iż w końcu stracili wszystko. Później jakaś ciotka, której portret miniaturowy wisiał nad łóżkiem mojej matki, umierając zapisała jej oprócz tej miniatury, tysiąc funtów szterlingów. Sarnę tę w srebrnych, austrjackich cwancygierach, przenoszącą nieco wartość ówczesnych dziewięciu tysięcy guldenów, odebrali moi rodzice w Żarnowie. Nie wiedziałem, co się z nią stało, i nie troszczyłem się oto nigdy – w kwestjach pieniężnych bowiem, irlandzkie moję pochodzenie sprawia zupełnie ten sam efekt, jakiby sprawiało polskie, tj. lekkomyślność i niedbałość nieuleczoną. Republikańskie i demokratyczne nasze nieprzyjaciółki operowały tak skrzętnie, że udało im się nakoniec opanować cały prawie Żarnów z wyjątkiem ośmiu domów, które zostały mojej matce. Były to, jak już mówiłem, domy w porównaniu z resztą miasta arystokratyczne. Umiano tam cenić moją matkę i lubiano ją nawet, zapraszano na wszystkie wieczory i zabawy, i żądano najczęściej, aby mnie ze sobą przyprowadzała. Byłem rodzajem "enfant modele" jak istnieją fermesmodeles w wielkich majątkach; pokazywano mię synom i córkom jako wzór do naśladowania. Matka moja zadawać sobie musiała wiele pracy aby mi wybić z głowy dziecinną dumę, w jaką naturalnie wbijać mię musiały wszystkie pochwały różnych ojcow i matek, i głośne ich paralele między mną a ich nicponiami synami. Udało się to nie ze wszystkiem, i muszę, wyznać, że została we mnie z tych czasów pewna doza zarozumiałości, której dotychczas nie wiem, czy się pozbyłem, chociaż i sam usiłowałem pozbyć się jej, i wypadki późniejsze wiele tym usiłowaniom moim pomogły. Oprócz zadowolenia mojej studenckiej próżności, miały dla mnie te pierwsze moje wycieczki w świat jeszcze jedną stronę przyjemną – datuje się dla mnie od nich wspomnienie pierwszej przyjaźni – prawie, pierwszego romansu. Do szczupłej liczby rodzin, nieprzystępnych agitacji pp. Chenapanowej i Matzlerowej, należeli państwo Wielogrodzcy. P. Wielogrodzki którego nazywano "komornikiem", piastował kiedyś jakiś urząd, później odziedziczywszy mały mająteczek, osiadł w Żarnowie i trudnił się przeważnie dysponowaniem, konsumowaniem i trawieniem obiadu, obok starannego kompletowania wybornej swojej piwnicy: wieczorami pielęgnował na przemian podagrę i wista. Z nudów i zamiłowania czytywał jednak wiele, dom jego należał do białych kruków żarnówskich, zaopatrzonych w różne dzienniki polityczne, ilustrowane i literackie – krajowe i zagraniczne, a obok tychże w biblioteczkę, której znakomitą część stanowiło wydawnicto Spindlera:, "Belletristisches Ausland", złożone z niemieckich tłumaczeń powieści francuskich, angielskich i szwedzkich. Były to owe czasy, w których ziemie leżące u północnego podnóża Karpat, przeważną część swojego pokarmu umysłowego otrzymywały w języku niemieckim, a we wszystkich ważniejszych kwestjach dnia, Augsburgska "Gazeta Powszechna" była wyrocznią delfijską – krążyły już atoli alarmujące pogłoski, że książę Metternich zamierza ją zakazać, ponieważ jest nadto liberalną. "W języku krajowym "Lwowianin" i inne współczesne mu wydawnictwa, utorowały właśnie drogę "Dziennikowi Mód Paryskich", dość też rozpowszechnione były dzieła Kraszewskiego i Korzeniowskiego, podczas gdy utwory poetów krążyły po największej części tylko w niekompletnych i przekręconych kopiach manuskryptowych. Wszystko, co tylko można było znaleść w tej mierze w całym kraju, znajdowało się w domu państwa Wielogrodzkich. – Gospodyni domu była osobą bardzo wykształconą, pełną dobrego humoru, rzadkiej uprzejmości i gościnności. Mieli córkę równego ze mną wieku, dziecko niezmiernie wiele obiecujące pod względem zalet zewnętrznych i umysłowych. Wychowaniem jej zajmowała się moja matka, i państwo Wielogrodzcy dziękowali niebu, iż pozwoliło im znaleźć w Żarnowie taką osobę do prowadzenia i kształcenia ich dziecka. Hermina uczyła się z równą mojej pilnością i równie chętnie bawiła się w uczoną i literatkę, zamiast myśleć o lalce, która miała jeszcze wszelkie prawa do jej wyłącznych względów. Szczególny też powstał między nami rodzaj sympatji, i człowiek dorosły, któryby okiem niezaślepionem macierzyńską miłością przypatrzył nam się był nieraz, musiałby był śmiać się z nas do rozpuku Stanowiliśmy "en deux" rodzaj pigmejskiego towarzystwa naukowo-literackiego, mającego razem kilkadziesiąt cali wzrostu i dwadzieścia parę lat wieku i dyskutowaliśmy o kwestyach, nad któremi nie łamał sobie nigdy głowy niejeden obywatel królestw Galicji i Lodomerji,. jakkolwiek zaufanie ziomków i wiara w jego światło i w jego cnoty patriotyczne, wyniosły go na stanowisko nader wybitne, i jakkolwiek, Bogiem a prawdą, wnukom jego czasby już było pomyśleć o czem innem, niż o dobrym, "szyku" w tużurkach i kołnierzykach. Pożyczaliśmy sobie nawzajem książek, odczytywaliśmy jedno i drugie ku wielkiemu uwielbieniu przeciwnej strony, a zadowoleniu autorskiej miłości własnej, pierwsze nasze "prace literackie", a nakoniec na wzór "Dziennika Mód Paryskich" zaczęliśmy redagować czasopismo, którego każdy numer wychodził w dwóch bardzo kaligraficznych odpisach, jeden dla mnie, a drugi dla Herminy. Wielkie to szczęście, że policja metternichowska nie wpadła nigdy na ślad tego wielce niebezpiecznego wydawnictwa bo nie wiem, coby się z nami było stało, a znane są wypadki, W których podobne igraszki dziecinne dały powód do kolosalnych procesów kryminalnych. Szanowny czytelnik może przytem powziąć godne wyobrażenie o niezrównanym, wrodzonym, zdrowym rozsądku Herminy, jeżeli rozważy, iż mimo tych pod pewnym względem niepokojących początków, nie jest ona dziś ani poetką, ani uczoną, ani literatką – nie tłómaczy ani Darwina, ani Veuillota, nie miewa odczytów o emancypacji kobiet, nie uczyła się medycyny, nie drukuje wierszy, ani powieści, ani rozpraw krytycznych – ale, jak się to później pokaże, została wierną powołaniu i przeznaczeniu kobiety. Gdybym się nie bał być nieskromnym, starałbym się pozyskać i dla siebie nieco podobnego uznania – jakkolwiek bowiem w dwunastym roku mojego życia już byłem redaktorem, poprawiłem się później, i literatura tutejszokrajowa nie ma mi do wyrzucenia ani jednego arkusza niepotrzebnej makulatury – opowiadanie niniejsze jest jedynem mojem pismem, które ujrzy może światło "czernidła drukarskiego", i to nie w celu przemycenia mię w poczet "znakomitych naszych" powieściopisarzy, ale dla ulżenia mojemu sercu i dla wymierzenia sprawiedliwości w tym i w owym kierunku. Państwo Wielogrodzcy szukali mojego towarzystwa dla Herminy – w czem, ze względu na ówczesny dziecinny nasz wiek, nikt nie będzie zapewne upatrywał nic niewłaściwego. Chodziło im oczywiście i głównie o konwersację francuzką dla ich córki, i o częstsze towarzystwo mojej matki. Wiadomo zresztą, że takie stosunki zażyłości i przywiązania między dziećmi, w późniejszym wieku nie zostawiają najczęściej po sobie nic, oprócz chyba przyjaźni albo sympatji takiej, jaka bywa np. między kuzynami. Żartowano sobie jednak nieraz dobrodusznie z "romansu" między mną a Herminą, i nazywano mnie jej narzeczonym – czynił to szczególnie pan Wielogrodzki, zwłaszcza, jeżeli obiad udał się, podagra wzięła urlop a wist dopisał. Me wiem dlaczego, rumieniliśmy się w takim wypadku oboje po same uszy i przez jakiś czas potem, w stosunku ze sobą, byliśmy pod wrażeniem niemiłego jakiegoś, sztywnego przymusu – ale znikało to wkrótce. Faktem jest, że kochaliśmy się wówczas niezmiernie – Hermina nie tknęła nigdy cukierków, otrzymanych w prezencie, póki nie przyszedł Mundzio, a Mundzia nie cieszyła najbardziej zajmująca powiastka, ani najpocieszniejsza anegdotka świeżo wyczytana, póki jej nie przeczytała Hermina i póki nie można, było robić wspólnie komentarzów i omówić wszechstronnie tego nowego nabytku wiedzy literackiej, poczem układało się zazwyczaj sprawozdanie krytyczne dla "Tygodnika Żarnowskiego". Gdy razu jednego państwo Wielogrodzcy wyjechali na parę tygodni na wieś do krewnych i zabrali ze sobą Herminę, przy pożegnaniu mieliśmy oboje łzy w oczach i nie mówiliśmy ani słowa, z obawy, aby nie wybuchnąć w głośne łkanie i nie narazić się na żartobliwe uwagi pana Wielogrodzkiego – ale gdy wróciłem do domu z matką, schowałem się w najodleglejszy i najspokojniejszy kącik naszego mieszkania i spłakałem się, jak umieją tylko płakać kobiety i dzieci. Poczciwa moja matka odgadła od razu, nie pytając się, przyczynę tego mojego smutku, podzielała go i koiła, jak mogła, ale jedna jej uwaga złamała mi serce do reszty. Powiedziała mi, że życie ma nierównie poważniejsze i smutniejsze strony, niż te, które ja znać mogę, że będę kiedyś mężczyzną i winienem uzbroić się przeciw wielu katastrofom, które mogą dotknąć mnie i tych, których kocham, że winienem hartować się na małych przeciwnościach, aby kiedyś wielkie nie powaliły mię o ziemię. W tej chwili, przejmowało ją zapewne złowieszcze jakieś przeczucie, które się i mnie udzieliło. Nie płakałem więcej, ale ponury jakiś ciężar legł na mojem sercu i ścisnął je pierwszą, prawdziwą boleścią. Zostałem na długo pod tym wrażeniem melancholicznego przygnębienia, i nie uwolniłem się od niego już nigdy zupełnie, póki straszna groza życia nie wywarła swojego przytępiającego skutku na tych niewieścich akordach duszy, bez których można być bohaterem, ale nie można być dobrym człowiekiem… Co do Herminy, tęskniłem za nią bez płaczu, ale nie bez pewnej sentymentalności, która bywają nieraz klątwą i śmiesznością mojego charakteru, i która sprawia, że do dzisiaj nie mogę np. deklamować w towarzystwie wiersza, poruszającego mię do głębi, z obawy, abym się nie rozczulił jak bóbr i nie skompromitował mojej męzkiej powagi wobec panien i pań, o których wiem, że byłyby w stanie parsknąć śmiechem w takim razie, tak jak chichotają w loży, chociaż uszu ich dolatuje ze sceny podniosły akcent zapału lub jęk ludzkiego cierpienia. W tym sentymentalnym nastroju, z tłem grobowych jakichś, nieokreślonych przeczuć w głębi, przetłumaczyłem Szylera "Pożegnanie Hektora i Andromachy" i mogę śmiało powiedzieć, że nigdy jeszcze szczersze i gorętsze uczucie nie spowodowało koszlawszego rytmu i bardziej za włosy naciąganych rymów, jak w tym wypadku. Bądź co bądź, udzieliłem Herminie za jej powrotem tego okazu mojej poetyckiej weny – ze smutkiem muszę wyznać, iż znalazła moje wiersze wybornemi. Jest to jeden z rzadkich wypadków, w których dowiodła złego smaku. Dobre dziewczę zrozumiało, dlaczego moja fantazja Zrobiła wycieczkę w tym kierunku, i jakkolwiek w gruncie rzeczy nie mogło być nic komiczniejszego, jak myśl porównywania tragicznej sceny trojańskiej z naszem rozstaniem się przed kilkoma tygodniami – schowała ten dokument i przechowała go do teraz; pokazywała mi go nawet temi dniami. Winienem tu dodać, że uszanowanie moje dla jej nieocenionego serca, i uszanowanie dla lutni Kochanowskich, Mickiewiczów i Polów nie pozwoliło mi już później nigdy składać u stóp jej żadnych rymowanych lub nierymowanych madrygałów. Obym mógł powiedzieć to samo o innych, także bardzo drobnych stopach – obym nigdy w ogóle nie czuł się był spowodowanym dosiadać Pegaza! Jazda na tym wierzchowcu sama przez się jest jeszcze dość znośną, ale to spadanie z chmur, które bywa jej następstwem, prawie zawsze koniecznem i nieuniknionem – o, to jest jedno z najnieprzyjemniejszych ćwiczeń gimnastycznych! Szczęśliwy, kto jak poeci "Dziennika Mód" i innych publikacyj tegoczesnych, unosi się zawsze tylko w chmurach z pierzyn i łabędziego puchu, i spada na ziemię razem z niemi, i to, z niewielkiej wysokości!\nGłowy do pozłoty Tom 1\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Glowy_do_pozloty_Tom_1-ebookRO/p02011627i020" target="_blank" title="Głowy do pozłoty Tom 1 [Jan Lam] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Głowy do pozłoty Tom 1 [Jan Lam] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


TrackMania 2 rusza w listopadzie - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\nTrackMania 2 rusza w listopadzie\n07.06.2011, godz. 13:10\nW jesienne i zimowe wieczory fani zawrotnych prędkości i szalonych torów wyścigowych będą już mogli zanurzyć się w świecie sieciowej rozgrywki TrackManii 2. Będzie to pierwsza część z zapowiadanego cyklu ManiaPlanet i czwarta część serii.\nTrackMania Nations ESWC full\nPełna nazwa zapowiadanej gry to TrackMania 2 Canyon. Będzie to pierwsza część z cyklu ManiaPlanet. Niedługo dołączą do niej ShootMania i QuestMania. Pierwsza z nich będzie sieciowym FPS-em, a druga sieciowym RPG-em. Firma Nadeo przytotuje więc platformę z trzema grami multiplayer najpopularniejszych gatunków.\nSama TrackMania 2 wykorzysta podobną formułę, co jej poprzednie części. Kombinacja misji single player, wyścigów wieloosobowych w licznej sieciowej społeczności oraz możliwość łatwego tworzenia własnych torów i dzielenia się nimi z innymi graczami ma zapewnić wciągającą rozrywkę wysokiej jakości.\nMultiplayer w nowej grze ma obsługiwać do 200 graczy na raz, co zaowocuje wyścigami większej skali niż w TrackManii United Forever. Beta gry pojawi się jeszcze latem, a finalna wersja w listopadzie. Nie określono na razie, kiedy ukażą się ShootMania i QuestMania.


Hity książkowe dla dzieci na wakacje - News\nAutor wpisu Angelika dnia 27 lipca, 2020\nPierwszy miesiąc wakacji już prawie za nami. Czy Wasze dzieciaki tęsknią za szkołą? Nuda dopada kiedy pada deszcz? Mam dla Was kilka ciekawych książek na takie deszczowe, nudne dni. Nasz siedmiolatek je uwielbia i może godzinami siedzieć i oglądać te książki.\nLEGO, LEGO jaki chłopak nie lubi LEGO ? Książki LEGO przygoda są świetne i nie tylko dla chłopaków, ale to właśnie oni będą mieli największą frajdę z czytania lub oglądania.\nKsiążki są przejrzyste i mają piękne ilustracje a duża czcionka ułatwi naukę czytania.\nA ciekawe przygody LEGO ludzików sprawią, że nawet my dorośli chętnie poczytamy je z naszymi dzieciakami.\nA kto oglądał z dzieciakami przygody mamuta Mańka i zabawnego Sida ten na pewno przeczyta książkę o ich przygodach. To kolejna część ich przygód. Tym razem będą ratować świat 😅\nA jeśli Wasze dzieci uwielbiają spędzać czas w kuchni i przygotowywać razem z Wami różne smakołyki to mam dla nich książkę idealną.\n“Wierszyki na deser” pyszne wiersze dla młodych kucharzy. Znajdziecie w niej dużo bardzo ciekawych pomysłów na desery i koktajle.\nA jeśli Wasze dzieciaki uwielbiają zwierzęta to polecamy wszystkie książki “Zaopiekuj się mną” oraz książki Pani Agnieszki Stelmaszyk o przygodach słodkich psiaków i małych kociaków😋🥰\nchłopiec czytanie Książka LEGO nuda przygoda zabawa


Piotr Hallmann na dopingu! | MMAnews\nMMAnews > News > Piotr Hallmann na dopingu!\nPiotr Hallmann (15-3) został przyłapany na stosowaniu dopingu przed walką na UFC Fight Night 51 w Brasilii. Zawodnik został zawieszony na 9 miesięcy, a w próbce pobranej od Polaka znajdował się zabroniony Drostanol. Po odbyciu karencji będzie musiał poddać się dodatkowym badaniom, aby ponownie otrzymać licencję.\nPiotr Hallmann (15-3) pomimo stosowania niedozwolonych środków przegrał przez niejednogłośną decyzję z Gleisonem Tibau (30-10). Polak, ostatnimi czasy zdecydował się na opuszczenie Mighty Bulls Gdynia i przejście na stałe pod skrzydła Roberto Flamingo. Podporucznik Marynarki Wojennej w związku z „wpadką” straci bonus za walkę wieczoru, który opiewał na 50 tysięcy dolarów.\njohn66 może wstrzykiwał sobie co innego a mieszanki sam nie robił… co do tego to wiessz technicznie rzecz biorąc różnie bywa w życiu\ndo EmWu- Ta jasne ciekawe jak mozna sobie cos wstrzyknac nieswiadomie,bo jakbys nie wiedzial ten sterdy sie wstrzykuje.\nJak mozna brac ten srodek nieswiadomie jak to sie wstrzykuje,takze niemozliwym jest brac to nieswiadomie.\nJa bym wolał oglądać sport (każdy) na niższym poziomie ale wiedząc, że jest czysty i nie wiąże się z totalną degradacją organizmu.\nMozna sie bylo spodziewac, ze pod skrzydlami Fleminga Piotr skosztuje srodkow, ktore pozwola mu sie wspiac na highlevel performance\nPanowie macie rację, że koks to powszechne niestety zjawisko, ale nie stawiajmy wszystkich zawodników w jednym szeregu… może są jednak jakieś wyjątki, a może nawet jest ich trochę więcej niż „trochę” – tego nie wiemy. Ja bym Piotrka nie skazywał tak szybko.\ntak jak wiekszosc tutaj piszacych, rowniez mnie bawia osoby, ktore robia teraz wielkie oczy. nie mowie, ze podejrzewalem piotrka o branie koksu, bo tak nie bylo, ale chyba kazdy, kto choc troche orientuje sie w sportach na poziomie wyczynowym wie, ze koks to powrzechne zjawisko, a w przypadku niektorych dyscyplin nawet mus! siver tez byl na urlopie z powodu wykrycia w jego organizmie niedozwolonych srodkow, a prosze w jakim ladnym stylu wrocil. miejmy nadzieje, ze z piotrkiem bedzie tak samo. go hallmann!\nwszyscy biora a naszych lapia ;smuteczek;\nJa pierdole , niektore komentarze troche jaby pisane przez fanow szachów. Wzmianka w newsie '' mimo dopingu przegral '' tez troche smieszna. Jakby oszukiwal Tiabu ,ktory wyglada jak chodzaca apteka i zawodnik przynajmniej kategorii wyzej. Darujcie sopie komenty typu '' nie dla oszustów , ' Ghost i temu podobni wlaczcie sobie polsat sport i jakis tenis,kolarstwo tylko UWAGA oni tez biorą chodz na takich nie wygladaja. Jestem w ciezkim szoku podobnie jak tomox i nadal ciagle lubie Piotra. Myslicie ,ze bez koksow ci ludzie walcza niekiedy 25 min w takim tempie , nawet w ciezszych kategoriach i tych mocnych bombach ?\nZłe nie jest to, że brał a to, że dał się złapać… Ciekawe czy wy walcząć w Ufc nie bralibyście?;) więdząc, że 90% się wspomaga\nja jestem zszokowany nie samą tą wiadomością, ale komentarzami niektórych użytkowników że Hallmann mógł się dopingować nieświadomie, proszę was, naprawdę w to wierzycie? sami zawodnicy mma przyznawali że większość, a w ufc dobitna większość bierze, więc nie zdziwi mnie już żadna wpadka, a jeśli chodzi o Hallmanna nadal go lubię za skromność i spokój ducha 🙂\n6GhosT9 – Ten człowiek po takiej wpadce, znajdzie pracę przede wszystkim w Polsce 😀 – śmiech przez łzy oczywiście! żałuję ze to się stało, nie że wpadł, tylko że stosował. jak się jakimś cudem wyjaśni to to spoko ale jak nie będzie cudu to nie ma u mnie tolerancji\nZero szacunku dla pseudo-sportowców stosujących doping. I to jeszcze w MMA, które wśród „normalsów” ma słabą opinię… Ten człowiek nie powinien znaleźć pracy już także w Polsce.\nTeraz już wszyscy chyba znamy cudowny sposób na zbijanie wagi przez Piotrka.\nNo ciekawe co ma do powiedzenia sam zawodnik. Czy zrobił to świadomie, czy może źle poprowadził jakąś „kurację”, czy też może nie był świadomy, albo czy ktoś mu pomógł po cichaczu. Piotrek nie wygląda na kogoś kto jedzie na sterydach, ale może obawa odpadnięcia z UFC skłoniła go do takich kroków. Ciekawe.\nNo i nie powiem – mnie też zamurowało.\nquo vadis Piotrze…\nOjj tam na KSW wszystko jest legalnie, bo właścicieli nie stać na testy.\nPiotrek wracaj do KSW! Tutaj nikt nie będzie robił problemów!\nCholera i to wszystko gdy postanowiłem sobie zrobić kilka godzin przerwy od MMA.\nDziwne, ze dal sie zlapac przeciez maja lekarzy w Usa ktorzy ich prowadza\nAle wtopa,ciekaw jestem co ma Piotrek do powiedzenia.\nNie jestem zdziwiony, lepiej powiedzcie mi kto nie jest tam na dopingu? czy to w UFC CZY W ksw?\nojjj tam na dopingu. Piotrek lubi tylko sok z gumi jagód.\nto jakas pomylka chyba , ale teraz to juz po ptakach ktos musial mu cos podrzucic jakies odzywki\nDla mnie szok. Piotrek i doping ? Zamurowało mnie


Przepis na tradycyjny mazurek królewski - MniamMniam.com\nMAZURKI NA WIELKANOC NA WIELKANOC MAZURKI WIŚNIE NA WIELKANOC PRZEPISY WEDŁUG GŁÓWNYCH SKŁADNIKÓW WIELKANOCNE WYPIEKI CIASTA I CIASTKA\nTradycyjny mazurek królewski to jedna z najbardziej podstawowych pozycji, jeśli chodzi o kuchnię polską. Dobry przepis da Ci dobre ciasto, a to właśnie jest dobra receptura, którą sprawdziłem wielokrotnie. Słodki deser, nie tylko od święta. Podawaj z konfiturami wiśniowymi!\nSkładniki na tradycyjny mazurek królewski\n1,5 kostki masła (30 dag)\n4 ugotowane żółtka na twardo\nsłoik domowych konfitur wiśniowych (nie da się niczym innym zastąpić)\n1 łyżka tartej bułki do formy\nPrzygotowanie dania tradycyjny mazurek królewski\nUgotowane na twardo żółtka przecieram przez sito.\nMąkę przesiewam na stolnicę, dodaję oziębione masło, siekam nożem na małe kawałeczki.\nDodaję pozostałe składniki i szybko zagniatam do ich połączenia. Ciasto formuję w kulę, zawijam w folię i wkładam do lodówki na godzinę. Ciasto dzielę na 3 części.\n2/3 rozwałkowuję, podsypując minimalną ilością mąki na placek o grubości 1 cm, wykładam nim wysmarowaną masłem i posypaną tartą bułką formę.\nZ pozostałego ciasta formuję wałeczki i układam z nich kratkę na cieście.\nMazurka wstawiam do piekarnika nagrzanego do 180 stopni na 30 minut. Kiedy będzie miał złoty kolor, wyjmuję i studzę.\nW kratkę wkładam odsączone lekko wiśnie z konfitury.\n✅ TANIĄ dostawę,


9 marca 2020 | Ekonomia\nCiekawostka i trochę perspektywy: Podczas ostatniego kryzysu ponad dekadę temu ropa szalała między 150 a 30 USD i to w spektakularnym tempie (choć pamiętam że aż chyba 180-18), doszło wtedy do ciekawego zjawiska. Wiele nieużywanych tankowców i właściwie wszystko co się dało ładowano tą tanią ropą pod korek i one tylko dosłownie stały. Wbrew pozorom świat ma olbrzymie zdolności do takiego magazynowania, handlowano wtedy całymi takimi tankowcami na łańcuchu! A teraz dodajcie sobie wirus korona, obniżone zapotrzebowanie na ropę i…\nCeny ropy w USA zaliczają w poniedziałek potężny spadek – o 28 procent, po załamaniu rozmów krajów OPEC i Rosji na temat zarządzania światowymi dostawami ropy – informują maklerzy.\nNowy tydzień w gospodarce: Problemy branży turystycznej. Dyskusja o emeryturach\nWalka z gospodarczymi skutkami koronawirusa, dyskusja o emeryturach i dodatkowym opodatkowaniu cukru oraz alkoholu w małych butelkach. To w przyszłym tygodniu czeka nas w gospodarce.\nalarmy bydgoszcz - dowiedz się więcej o upadłość konsumencka 2019 pomogę ci zacząć od nowa


tworzywa sztuczne, nawozy, chemikalia WSJ NATO dyskutuje o rozmieszczeniu wojsk w poblizu Rosji. Batalion w Polsce\nWciąż nie rozwiązana jest kwestia obywatelstwa i gry w polskiej reprezentacji Damiena Perquisa z FC Sochaux. Piłkarz podobno jest w Polsce, podobno niedługo ma trenować razem z kadrą, podobno o szybsze przyznanie mu obywatelstwa zabiegał Franciszek Smuda, ale konkretów brak. Pewne jest, że nie zagra w piątkowym meczu towarzyskim z Meksykiem. Specjalna prognoza pogody programu "Meteo News". Przewodniczący Parlamentu Europejskiego Jerzy Buzek, rysownik Andrzej Mleczko oraz przedsiębiorca Krzysztof Olszewski zostali laureatami nagrody Kisiela, którą po czteroletniej przerwie ponownie wręcza tygodnik "Wprost".\nKomorowski po debacie z Kaczyńskim złapał wiatr w żagle. Naciska na szefa PiS, by wycofał się z niefortunnej wypowiedzi i instruuje, o czym ma rozmawiać z premierem Wlk. Brytanii. Co najmniej 39 osób zginęło, a ponad 150 zostało rannych w ataku na centrum handlowe w Nairobi - poinformował prezydent Kenii Uhuru Kenyata. Oświadczył również, że terroryści chcą podzielić naród, ale zostaną pokonani. Do ataku przyznała się organizacja somalijskich islamistów Al-Szabab. W Nairobi wciąż trwa operacja antyterrorystyczna. 52-letniego Jacka M. - jednego z najbardziej poszukiwanych przez policję przestępców - zatrzymali funkcjonariusze CBŚ. Mężczyzna należał do gangu "Bandziorka"; ma na swoim koncie uprowadzenia i handel narkotykami.\nZbiory warszawskiego Muzeum Techniki trafiły do rejestru zabytków. - Jestem głęboko przekonany, że pomoże to uchronić zbiory przed rozproszeniem i zagrożeniem zniszczenia - stwierdził mazowiecki konserwator zabytków Jakub Lewicki. Kiedy zdobędą już fortunę, pozostaje im bitwa morska. Kupują jacht. Jak największy. Tak poprawiają sobie samopoczucie najbogatsi tego świata.\nW rejonie kowieńskim znaleziono zwłoki 40-letniego mężczyzny i wszystko wskazuje na to, że jest to ciało Drasiusa Kedysa - podały litewskie media. Był on podejrzany o zabójstwo dwóch pedofilów, którzy molestowali jego czteroletnią córkę. Zwłoki Kedysa rozpoznali już jego bliscy. W ciągu ubiegłego tygodnia wydobyto z dna Atlantyku co najmniej 75 kolejnych ciał ofiar katastrofy Airbusa 330 towarzystwa Air France, który runął do oceanu blisko dwa lata temu podczas lotu z Rio de Janeiro do Paryża - podała francuska żandarmeria. Było już po zmorku. Przez tory przy ul. Rzgowskiej w Łodzi przechodził pijany mężczyzna w ciemnej kurtce. Upadł na tory i nie mógł się podnieść. - Nadjeżdżał tramwaj, musiałem działać - opowiada nasz redakcyjny kolega, dzięki któremu nie doszło do tragedii.\nTrochę się zmieniło, ale nie radykalnie. Oczywiście, zmieniła się ranga spotkań, wyjazdów, w których towarzyszę mężowi jako prezydentowi. Nasze życie jest teraz zdecydowanie bardziej intensywne, a swoboda nieco bardziej ograniczona - tak o pierwszych miesiącach prezydentury Bronisława Komorowskiego opowiada w rozmowie z Aleksandrą Pawlicką Anna Komorowska.\nDonald Tusk chce, aby trzecie posiedzenie Rady Bezpieczeństwa Narodowego odbyło się w piątek. Ocenił też, że jeśli tak się stanie, to materiały z zapisów czarnych skrzynek mogą zostać upublicznione w poniedziałek. W trakcie żałoby narodowej w PiS doszło do wewnątrzpartyjnego buntu części posłów - nieoficjalnie dowiedział się âWprostâ. Protest dotyczył Marka Kuchcińskiego, który po tragicznej śmierci Grażyny Gęsickiej przejął obowiązki kierowania klubem parlamentarnym.\nWielkie palenie gumy. Driftowała nawet ciężarówka\nPalenie gumy, ryk silników i jazda w kontrolowanym poślizgu nie tylko w wykonaniu samochodów osobowych, ale także... ciężarówki. Do Kamienia Śląskiego zjechali miłośnicy driftu z całego kraju. Zawody organizowane są w ramach Automaster Show 2014, największego pikniku motoryzacyjnego odbywającego się na granicy województw śląskiego i opolskiego.\nJuż wkrótce może to być dla wielu Polaków wyborcza metafora: wybrać autostradę Tuska-Grabarczyka prowadzącą donikąd czy autostradę Jarosława Kaczyńskiego w wersji zespołu AC/DC â Highway to hell, czyli autostradę do piekła.\nStacja kosmiczna na polskim niebie. Kiedy można zobaczyć ISS nad naszym krajem\nPrzez prawie cały grudzień będzie można zobaczyć na wieczornym niebie jasno świecący punkt. Czasami aż dwa razy w ciągu jednego dnia.\n07.10 | Prognoza pogody "Meteo News"\nRosjanie ogłaszają sukces: Dopadli zamachowców na Newski Ekspres\n- Jest pewien upadek tej twórczości, bardziej u nas niż na świecie, bo na świecie produkcja jest wielka, więc jak się ominie te mielizny plastikowego popu, to można dotrzeć do wartościowych rzeczy. A u nas faktycznie, że zacytuję Tadeusza Nalepę, âmuzyka się skończyła w latach 70." - mówi o współczesnej polskiej muzyce Wojciech Mann w rozmowie z Piotrem Najsztubem. Mann zwraca uwagę, że kiedyś "nie było takiej walki o załapanie się choćby na miesiąc czy na pół sezonu w uchu publiczności niezbyt wymagającej".\nTo nie było porwanie?: Zaginiony irański naukowiec pracuje dla USA\nZaginiony od zeszłego roku irański specjalista ds. energetyki nuklearnej uciekł do USA i pomaga wywiadowi Stanów Zjednoczonych w ocenie programu atomowego Iranu - poinformowała amerykańska stacja telewizyjna ABC. CIA nie skomentowała tych informacji.


Sunderland - Burton Albion na żywo, transmisja online, live stream, gdzie obejrzeć\nSunderland - Burton Albion – live stream online i transmisja na żywo\nPiłka nożna to jedna z najpopularniejszych dyscyplin sportowych na świecie. Każdego dnia kibice z całego świata oglądają wydarzenia i mecze na żywo związane właśnie z tym sportem takie jak Sunderland - Burton Albion. Jedną z najbardziej popularnych kategorii rozgrywek i lig w tym sporcie jest League One, w której rozgrywane są między innymi takie mecze jak nadchodzące wydarzenie Sunderland - Burton Albion, które można oglądać na żywo i online przez Internet na kanałach live stream .\nTylko u nas dostępna jest lista wszystkich najlepszych transmisji dzięki którym można za darmo lub za drobną opłatą, oglądać mecze online na żywo. Początek transmisji online z nadchodzącego wydarzenia rozpocznie się 01.12.2020 20:00.\nGdzie oglądać Sunderland - Burton Albion na żywo w tv i Internecie\nWiele osób zastanawia się gdzie oglądać Sunderland - Burton Albion? Takie transmisje na żywo jak ta z wydarzenia Sunderland - Burton Albion w ramach popularnych rozgrywek do których zdecydowanie należy League One mozna oglądać na żywo w tv i online. Sunderland - Burton Albion to jedno z najbardziej Istotnych dzisiejszych wydarzeń dla każdego kibica popularnej dyscypliny sportowe, do której trzeba zaliczyć Piłka nożna.\nWarto też pamiętać o tym, że wszystkie wydarzenia z kategorii League One a także z dyscypliny sportowej Piłka nożna można oglądać na żywo w telewizji na kanałach tv , a także w internecie na kanałach online. Sprawdź więc nie tylko mecz Sunderland - Burton Albion, ale także inne wydarzenia należące i rozgrywane w ramach rozgrywek League One. Najbliższy mecz odbędzie się w dniu 01.12.2020 20:00.\nW dniu 01.12.2020 20:00 odbył się mecz między Sunderland i Burton Albion. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


O nas - Infinite IT Solutions\nJeden z liderów branży paperless w Europie, ponad 18 lat doświadczenia poparte efektywnymi wdrożeniami. Tysiące zadowolonych klientów i zrealizowanych projektów.\nTworzymy rozwiązania technologiczne, które usprawniają procesy biznesowe w każdym obszarze\nW Infinite IT Solutions wierzymy, że internet i elektroniczne rozwiązania stanowią przyszłość każdego biznesu. Poprzez swoją pracę staramy się pomagać firmom na całym świecie wykonywać swoją pracę szybciej, sprawniej, efektywnej co uzyskujemy przez eliminację papieru, przeniesienie usług online i przejrzyste aplikacje.\nPomagamy firmom przejść na kolejny poziom biznesu – dokonać cyfryzacji, przyśpieszyć i usprawnić działania.\nNasze rozwiązania sprawdzają się w każdej branży. Współpracujemy z setkami sektorów biznesowych.\nZaufało nam tysiące firm na całym świecie. Mamy ugruntowaną pozycję jednego z liderów paperless.\nPowstanie Infinite – Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.Debiut rynkowy eProducent (obecnie EDInet) – drugiej platformy komunikacyjnej B2B zapewniającej elektroniczną wymianę dokumentów między producentami i ich odbiorcami.Uhonorowanie Infinite tytułem Lubelskiego Orła Biznesu 2003 przez Konfederację Pracodawców Polskich.\nPoszerzenie gamy rozwiązań EDInet o narzędzia do raportowania i logistyki.Uruchomienie nowej aplikacji EDInet Solutions.Umacnianie pozycji Infinite jako dostawcy usług EDI w Chorwacji, Niemczech, Rumunii.\nOtwarcie biura oraz nowej spółki Infinite IT Solutions w Rumunii.Poszerzenie oferty o kolejne rozwiązania w ramach Infinite Paperless.\nInfinite zostaje częścią polskiej Grupy DialCom24 Sp. z o.o. Uruchomienie PEF dla Ministerstwa Przedsiębiorczości i Technologii\nRealizacji u klientów z całej Europy\nDoświadczenia w tworzeniu technologii