1968. Miałem 12 lat i nie rozumiałem dlaczego tata nie pozwala zbliżać się do radia. Choinka była piękna, choć uboga jak cała moja rodzina. Przyniesiona z lasu, bo wtedy na wsi choinek się nie kupowało, szło się do lasu, wybierało jakieś ładne drzewko, dwa ciosy siekierą i już. Wszyscy tak robili. Pamiętam jak mama kazała nam polerować szmatką jabłka, żeby wyglądały jak bombki. Bombek na choince było mało, bo część się stłukła, a na nowe nie było pieniędzy. Były też cukierki w kolorowych papierkach, z których, po kryjomu, wyjmowaliśmy z moim młodszym bratem Jackiem zawartość i w to miejsce wkładaliśmy laskowe orzechy. Po świętach mama się bardzo dziwiła, że choinkowe cukierki jakoś nas już nie interesują. Jednak to, co było na tej choince najpiękniejsze, to świeczki. Prawdziwe, kolorowe świeczki w maleńkich lichtarzykach. Gdy po wigilijnej kolacji tata gasił światło, co było znakiem, że będziemy śpiewać kolędy, te migoczące na choince ogniki, cudowny zapach świerku i topiącego się wosku sprawiał, że byliśmy najszczęśliwszymi dziećmi na świecie. O tym, że inne dzieci dostają pod choinką prezenty dowiedziałem się dużo później. Jeszcze później zrozumiałem o co chodziło z tym radiem. Radio Wolna Europa, którego audycje były nadawane do Polski z tzw. wolnego świata było tak zagłuszane, że gdy tata już złapał jakąś falę, to strzegł jej jak jakiegoś skarbu. 1982. Stan wojenny.\nLato było dziwne tego roku. Dotkliwe chłody zmieniały się w tropikalne upały, burze z piorunami i trąby powietrzne pustoszyły wsie i siedliska. Jednak wystraszeni niepewną sytuacją w Egipcie i Tunezji wczasowicze mogli się na szczęście rozkoszować afrykańskim skwarem w ojczyźnie. Wyszło trochę drożej niż w Szarmie, czy Hurgadzie, ale przynajmniej nie było ryzyka, że jakiś gość urządzi sobie na plaży polowanie, lub utknie się gdzieś na lotnisku. Jadąc nad morze można było utknąć w korku na A1 ale przynajmniej ci, którzy pamiętają czasy, gdy o żadnej A nawet się nie marzyło, za bardzo nie narzekali. Poza tym narzekali prawie wszyscy. Narzekanie stało się codziennym rytuałem większości Polaków, co wprawia w osłupienie większość cudzoziemców, którzy nie potrafią zrozumieć dlaczego nasz piękny kraj tak bardzo się nam nie podoba. Moim zdaniem wytłumaczenie jest bardzo proste. Cudzoziemcy nie znają polskiego języka i w związku z tym nie czytają w tzw. SuperFaktach prawdy o tym w jakiej jesteśmy ruinie. Jeżdżąc po Polsce, odwiedzając miasta i miasteczka, pijąc piwo w ogródkach i zajadając się pysznymi (ich zdaniem) potrawami nie mają pojęcia, że odwiedzili kraj, który tak naprawdę jest na krawędzi katastrofy. Na szczęście nadchodzą wybory i wszystko wskazuje na to, że kraj zostanie uratowany. Już za chwilę, już za momencik, gdy tylko Naród wybierze właściwie, wszystko się zmieni. Naród to oczywiście tylko połowa Narodu, a z tej połowy też połowa, albo i mniej, ale tak jakby cały. Bo skoro reszta ma gdzieś to kto będzie nimi rządził, bo i tak jest im dobrze, to dobrze im tak. Mnie też będzie przez nich równie dobrze jak im, czyli źle, a wygląda na to, że nawet bardzo źle. Doskonale pamiętam czasy, gdy rządząca partia uważała, że wie jak mam żyć i posiadała instrumenty żebym żył tak jak sobie życzy.\nJeśli czegoś nie wolno, a bardzo się chce, to można. Pamiętam, że kiedy pierwszy raz przeczytałem tę maksymę na profilu mojej przyjaciółki, uśmiałem się jak bąk. Jakiż uroczy trzeba mieć dystans do siebie i świata, żeby wymyślić coś takiego. Ileż to razy byłem w podobnej sytuacji. Ileż razy wiedząc, że na drodze jest ograniczenie prędkości, wciskałem gaz do dechy. Wiedziałem, że nie wolno, ale tak bardzo nie chciałem się spóźnić do teatru, że...\nIluż odchudzających się ludzi, widząc niebiańsko pyszny kawałek tortu bezowego z wiśniami, mówi sobie po raz kolejny - Jeszcze ten jeden, ostatni raz. Nie wolno, ale tak bardzo się chce. Iluż palaczy, wiedząc o zgubnych skutkach wdychania tytoniowego dymu, sięga po kolejną fajeczkę. To jedno cudowne zdanie usprawiedliwia wszystkie nasze słabości, wszystkie wady i namiętności. Gdy zastanawiam się głębiej nad sensem tych słów, bo przecież nie chodzi o nic innego jak o uleganie nałogom, złym przyzwyczajeniom, czy wręcz o łamanie prawa, to choć powinienem, jakoś nie potrafię się im przeciwstawić. Tym barciś, że sam często ulegam podobnej maksymie czyli - Jeśli coś się powinno (zrobić, nauczyć na pamięć itd.), a bardzo się nie chce, to można... to zrobić trochę później.\nNadchodzą wakacje. Jak co roku ludzie zostawią swoje domy, mieszkania i pojadą spać na nie swoich łóżkach i wycierać się nie swoimi ręcznikami. Rozjadą się, rozbiorą, rozpiją i będzie im się wydawało, że właśnie o tym marzyli przez cały rok. Jeśli pojadą nad nasze morze, to zaznają cudownej kąpieli w potwornie zimnej wodzie i zapłacą niebotyczny rachunek za kawałek ryby „prosto z Bałtyku”, która gdyby umiała mówić znałaby tylko język chiński. Na pamiątkę po udanym wypoczynku kupią sobie gustowny kapelusz z napisem Kocham Polskę, również Made in China. Wiem, że zacząłem trochę defetystycznie, ale jakoś ostatnio nie jest mi do śmiechu. Nie tylko dlatego, że nadchodzące Made In Poland , to łóżko i ręcznik, które pachną znanym aromatem IV RP i nie będę ukrywał, że wcale mi się ten zapach nie podoba. Zostawmy politykę, bo wygląda na to, że choć mamy wpływ, to z tego wpływu wypływa coś zupełnie innego niż nam się wydawało, że wypłynie , więc człowiek jest rozczarowany i zawiedziony choć nie powinien. Nie powinien, bo przecież inni są dzięki temu szczęśliwi i wygrani. Dobrze im tak.\n„Drogi czytelniku, w mieście Warszawie obecnie znajduje się Najpotężniejsza Wróżka Monika. Ona, przez nadaną Jej moc Białej Magii, może odrzucić przekleństwa i uroki, a także wiele chorób związanych z nimi. Wspomaga rozbite rodziny. Pracuje z talizmanami i kartami TAROTA. Odczytuje przyszłość, teraźniejszość i przeszłość”. Czytając to ogłoszenie w gazecie, byłem pewien, że Wróżka Monika jest zwykłą oszustką, która niczego nie przepowiada, tylko zgarnia kasę od naiwnych ludzi szukających w ten dziwny sposób rozwiązania swoich problemów. Najprawdopodobniej reklamę zamieścił ktoś, kto jest w zmowie z tą kobietą i pobiera odpowiedni procent od jej dochodów, doskonale wiedząc, że to wszystko zwykła ściema. Zły na siebie, że zwracam uwagę na takie głupoty, nalałem sobie lampkę brandy. I nagle naszły mnie wątpliwości. A jeśli nie? Jeśli naprawdę są ludzie, którzy potrafią odczytywać przyszłość, teraźniejszość i przeszłość? Kolejny łyk trunku upewnił mnie, że trzeba się przekonać. Przecież ja też mogę taki być! Jeśli Najpotężniejsza Wróżka Monika ma taki dar, to może ja też go mam! Może ja też jestem wybrańcem, który ma nadaną Moc ? Niby dlaczego jakaś Monika może, a ja nie? Nie było wyjścia musiałem sprawdzić. Najpierw przyszłość. Rozłożyłem karty, ale obok króla karo (ja) i damy kier (Beba), żadnego waleta nie było, więc z ulgą odetchnąłem, że jakieś niespodziewane małżeńskie nieszczęście nam nie grozi. Rozłożyłem karty jeszcze raz, tym razem skupiając się na przeszłości. Karty informowały mnie, że 26 lat temu urodził nam się syn, któremu daliśmy imię Franciszek. Niesamowite! Wszystko się zgadzało! Przecież przystojny walet trefl obok dwójki i szóstki kier nie mogły oznaczać nic innego. Teraźniejszość, może czegoś nie wiem? Potasowałem papierową wyrocznię, delikatnie zwiększyłem Moc mocą alkoholu i ponownie rozłożyłem karty na stole. Mogę przysiąc, że król karo (ja) mrugnął do mnie porozumiewawczo. Czułem, że zaczynam się unosić parę centymetrów nad ziemią z radości! Mam dar! Mam daaaar!!!! W zasadzie pijam tylko piwo, ale tego dnia brandy smakowała mi wybornie. Postanowiłem zrobić coś dla ludzkości. W dolnej szufladzie biurka znalazłem kości do gry. Powinno być pięć, ale cztery też coś przecież powiedzą. Koniec świata! Kiedy będzie koniec świata? Jeden rzut utwierdził mnie w przekonaniu, że Moc jest wielka. Kości ułożyły się w oczywisty, logiczny ciąg: dwójka, jedynka, jedynka i piątka. 2115. Czyli my, ludzkość mamy jeszcze trochę czasu. 100 lat, niby niedużo ale zawsze coś. Ulga. Porzuciłem kości na rzecz innej magicznej inspiracji. Przypomniałem sobie, że moja żona namiętnie lubi herbatę. Fusy! Tam musiała być odpowiedź na nurtujące mnie od lat pytanie. Rzuciłem się do kuchni. W kolorowej puszce znalazłem zbawienne, ususzone listki żoninej używki. Zalałem wrzątkiem i cierpliwe poczekałem, aż nabiorą odpowiedniego kształtu. Zależało mi żeby wróżba była pewna na 100%. Esencję odlałem do filiżanki, a fusy, jednym ruchem, rozrzuciłem na białej kartce papieru. To co zobaczyłem zwaliło mnie z nóg. Tyle lat nadziei, tyle lat płacenia podatków i wszystko na marne. W jednej chwil znienawidziłem Moc razem z Jej Wysokością Wróżką Moniką. Co mnie podkusiło żeby wróżyć z tych cholernych fusów!? Niestety, herbaciane listki bezlitośnie układały się w tylko jeden możliwy do odczytania wzór. Jak na dłoni widać było ulicę przy której mieszkam od prawie 20 lat. Droga jak z zabitej dechami wsi pełna kocich łbów, dziur i kałuż. I nagle zrozumiałem cyfry, które pokazały kości. To nie była data końca świata. To był rok, w którym zostanie utwardzona ulica Widna w Warszawie. Rozpaczliwie sięgnąłem po butelkę, była pusta. Zasypiając, poczułem tlącą się nadzieję, że ta cała magia, to jednak rzeczywiście jedna wielka ściema.\nNie uważam żebym był kimś wyjątkowym. Pracuję, a moja praca polega na graniu kogoś innego niż jestem. Jestem aktorem. Tak się złożyło (udało?), że moja praca zaowocowała sporą popularnością dzięki czemu stałem się tzw. osobą publiczną. Dzień jak co dzień, skończyłem próbę i robię zakupy. Jak większość ludzi w sklepie wkładam do koszyka odpowiednie produkty i staję w kolejce do kasy. Nikt mnie nie zaczepia ( to kłamstwo, że jak ktoś jest znany z TV, to rzucają się na niego tłumy ludzi przy każdej okazji), tylko pani przy kasie uśmiecha się znacząco i dyskretnie prosi o autograf. Nagle dzwoni moja komórka. Odruchowo spoglądam na numer, nie znam. Płacę kartą, numer pin i zielone, wkładam zakupy do płóciennej torby, komórka groźnie dopomina się odbioru, odbieram. – Czy pan Artur Barciś? – Tak, słucham? – Dzień dobry Panu. Nazywam się Andrzej Kamiński i jestem rzecznikiem prasowym Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w Warszawie. Chcielibyśmy żeby został Pan twarzą naszej firmy, co Pan na to? – Nie, dziękuję.\nRzeczy proste i łatwe są zrozumiałe dla większości ludzi. Te bardziej wyrafinowane, wymagające większej uwagi juz nie, bo więcej jest ludzi głupich, niż mądrych. Nie zawsze się to łączy z wykształceniem, ale zazwyczaj się łączy. Z jakiegoś powodu jedni ludzie przyswajają wiedzę łatwo i szybko, a dla innych jest to potworna katorga. Ci, którym to przychodzi z trudem mogą nadrobić kłopot pracowitością, ale zdarza się to niezmiernie rzadko, bo więcej jest ludzi leniwych, niż pracowitych. Pociągnięty za język muszę się przyznać, że sam jestem tego najlepszym przykładem, bo choć uchodzę za pracusia, ze wstydem muszę przyznać, że to tylko pozory, bo np. nie znam dobrze żadnego obcego języka. W szkole uczyłem się jak wszyscy rosyjskiego i nawet nieźle mi szło, bo język, jeśli odrzucić liternictwo dość podobny do naszego. Niestety, teraz nawet gdybym mógł nawrzucać takiemu np. Putinowi, to nie dałbym rady, bo nie potrafię ułożyć po rosyjsku nawet prostego zdania o czym mogli się jakiś czas temu przekonać widzowie programu „Mamy Cię”. W liceum uczyłem się dodatkowo niemieckiego, ale się nie nauczyłem.\nJeżeli prawo jest nieskuteczne należy je zmienić. W związku z powszechną akceptacją dla podsłuchiwania, nagrywania i publikowania prywatnych rozmów Osób Publicznych postuluję co następuje:\n1. Znieść nielegalność nagrywania tychże osób.\n2. Zamieścić w prasie i internecie definicję Osoby Publicznej, która powinna brzmieć mniej więcej tak:\n"Osoba Publiczna, to osoba która dała się w jakikolwiek sposób poznać szerszemu ogółowi społeczeństwa, czyli taka, którą zna więcej niż 100 osób. Osoby mające na facebooku mniej niż 100 znajomych nie będą mogły być nagrywane".\n3. Udostępnić każdemu Obywatelowi darmowy zestaw nagrywający w jego najprostszej wersji. Obywatele chcący posługiwać się bardziej nowoczesnymi technologiami będą musieli dopłacić.\n4. Utworzyć w sieci specjalny serwis, w którym każdy Obywatel będzie mógł umieścić nagraną przez siebie rozmowę. Postuluję, żeby serwis miał prostą i czytelną dla każdego nazwę np. podsłuchy.pl , podsłuchiwacz.pl. itp. Serwis ten powinien mieć odpowiednią pojemność, tak żeby zmieściły się na nim zdjęcia podsłuchanych osób.\n5. Utworzyć bliźniaczy serwis pod nazwą podglądacz.pl dla Obywateli dysponujących filmami podsłuchiwanych osób.\n6. Opublikować listę miejsc, w których nagrywanie będzie zabronione takich jak: posterunki policji, prokuratura, sądy, konfesjonały, plebanie, agencje towarzyskie, szalety itp.\n7. Poddać pod głosowanie w ogólnonarodowym referendum, czy punkt 6 nie jest ograniczaniem wolności obywatelskich. Moim zdaniem jest.\n8. Podsłuchane, czy sfilmowane rozmowy powinny być dostępne dla wszystkich, stacji radiowych i telewizyjnych, które będą mogły utworzyć specjalne programy prezentujące najbardziej bulwersujące pogaduszki. Proponowane nazwy to: "Wiemy wszystko", "Cała prawda", "Co chciałeś ukryć?".\n9. Do programu nauczania należy włączyć kilka godzin lekcyjnych, przedmiotu pod nazwą "Techniki podsłuchiwania".\n10. W Telewizji Publicznej i Polskim Radiu w ramach misji należy utworzyć specjalne programy dla dzieci podsłuchujących rodziców np. pod tytułem "Mały szpieg".\n11. Za najcenniejsze z punktu widzenia interesu społecznego nagrania, osoby nagrane będą zobowiązane do wypłacenia podsłuchującym odpowiedniego wynagrodzenia.\n12. Zabronione jest niszczenie sprzętu w sytuacji gdy osoba podsłuchiwana odkryje, że jest nagrywana.\nEmocje, emocje, emocje. Hiszpania? Nie, Hiszpania jest zbyt przewidywalna. Niemcy? Na pewno, przecież grają Polacy, czyli Łukasz Podolski i Mirek Klose, ale też ich awans do ostatniej fazy turnieju jest dość oczywisty. Brazylia? Nie, Brazylii nie będę kibicował. Mają już tyle tytułów, że wystarczy. Poza tym grają u siebie i kibiców im nie brak. Stać za tym, kto jest silny i wygrywał już wiele razy, to żadna przygoda. Trzeba sobie wybrać kogoś takiego, kto zastąpi naszą reprezentację, a jednocześnie da nadzieję, że nie odpadnie już na samym początku. Już wiem! Chorwacja! Tak już mam, że zawsze kibicuję potencjalnie słabszemu, a poza tym z pobytu w tym uroczym kraju mam same cudowne wspomnienia. Już wiem, że to lato upłynie pod znakiem sportu. Z oczywistych względów to nie ja będę go uprawiał, ale jako kibic zapewne przeżyję wiele emocji. Niby jak mnie pytają, czy uprawiam jakiś sport, zawsze odpowiadam – Tak, uprawiam aktorstwo – ale to jednak trochę inne emocje. W teatrze, czy na planie filmowym trzeba często wylać sporo potu i nie da się ukryć, że czasami jest to ciężka, fizyczna praca, ale emocje inne, zaplanowane, świadomie uruchomiane zgodnie z wymogami roli. W rozgrywkach sportowych na najwyższym poziomie takich jak Mistrzostwa Świata w piłce nożnej niczego nie można przewidzieć i to jest właśnie takie fascynujące. Zaraz, zaraz, przecież przed chwilą przewidywałem, że Niemcy, czy Hiszpanie zajdą wysoko, to gdzie tu jakaś niewiadoma? Otóż każdy mecz jest niewiadomą, bo wszystko może się zdarzyć. Jeden mały błąd w doliczonym czasie gry może sprawić, że faworyt odpada, a cały świat zaczyna kibicować nowej Gwieździe. Mam nadzieję, że tak będzie z drużyną Chorwacji. – Czym ty się tak podniecasz? – dziwi się od zawsze moja żona - Dwudziestu facetów biega w krótkich majtkach za piłką po boisku, gol pada, jak dobrze pójdzie, raz na godzinę, a ty wrzeszczysz jakby cię ze skóry obdzierali!


Temat postu: Pięćdziesiąt twarzy Kenii\n#1 Wysłany: 11 Sie 2019 17:10\nKenia jest jak kobieta, która nie chce, żeby każdy od razu odkrył wszystkie jej tajemnice, dlatego ukrywa twarz pod zasłonami. Na pierwszej z nich widnieje oblicze najbardziej znane – zasłona pomalowana jest w słonie i lwy z parków narodowych, otoczone widokami z plaży Diani. I wielu osobom ta twarz wystarcza. Natomiast gdy poświęcisz Kenii więcej uwagi, również ona się wtedy ośmiela i podnosi zasłonę, pod którą jednak, zamiast twarzy, dostrzegasz kolejny, bardziej szczegółowo zdobiony woal…Gdzieś, daleko pod wszystkimi zasłonami, znajduje się prawdziwa twarz Kenii. Jak wygląda? Nie wiem. Składają się na nią obrazy z wszystkich zasłon i z pewnością jest piękna, choć pewnie jej urody nikt nie mógłby określić mianem „klasyczna”.\nKenia raczej nie znajdowała się w pierwszej piątce moich najbardziej wyczekiwanych kierunków podróży (wprawdzie chcę pojechać wszędzie, ale jakąś listę, mimo wszystko posiadam). To się zmieniło bardzo szybko, gdy grudniowego popołudnia, przełamując nudę zwolnienia lekarskiego, przewijaliśmy lotnicze oferty. Bez konkretnego powodu, ot, tak, żeby zobaczyć, co się dzieje. Wtedy nagle uświadomiłam sobie, że przecież marzę o wyjeździe do Kenii. Rainbow miało znakomite argumenty – lot czarterowy z Warszawy do Mombasy : 1098 zł w dwie strony. Był tylko jeden szkopuł – wylot 17 grudnia. Dokładnie za osiem dni…\nTydzień do wyjazdu? Trochę to nieodpowiedzialne. I to jeszcze w Boże Narodzenie? Żadnego planu, żadnych rezerwacji noclegów. Właściwie, to niewiele wiem o tym kraju…Emocje ścierały się w nas z rozsądkiem. Rozsądek zwyciężył. Bo przecież gdzie ja znajdę takie tanie bilety do Kenii?\nTydzień minął za szybko – nerwowe nadrabianie wiedzy o kraju, korespondencja z agencjami organizującymi safari, rezerwacja pierwszego noclegu. Planowaliśmy po przylocie zostać w Mombasie, a kolejnego dnia rano wyruszyć pociągiem do Nairobi, gdzie 19 grudnia rozpoczynało się nasze czterodniowe safari. W sieci znaleźliśmy też informacje o polskim małżeństwie, które w okolicach Diani założyło fundację wspierającą miejscową wioskę. Tam też zamierzaliśmy się wybrać. I…i to by było na tyle – więcej planów nie mieliśmy, nie było czasu. Cała reszta miała wyjść „w praniu”\nCzas pobytu : 17.12.2018 – 31.12.2018\nWaluta : szyling kenijski, 100 KES = ok. 3.74 PLN\nW Mombasie byliśmy ok. 21.00 (sam lot trwał 7,5 godziny). Jeszcze tylko wiza – 50 USD – i już mogliśmy opuścić lotnisko. Pierwsze kroki skierowaliśmy w przeciwną stronę, niż nasi współtowarzysze podróży. Oni, wiadomo, w kierunku busów i taksówek zagwarantowanych przez Rainbow, my – w kierunku bliżej niezidentyfikowanej budki, która „przecież gdzieś tu musi być”.\nJedną z pierwszych rzeczy o Kenii, którą przeczytałam (i która mną dość mocno wstrząsnęła) była informacja, że w całym kraju obowiązuje zakaz palenia, że jest dosyć restrykcyjnie egzekwowany, a próby jego ominięcia mogą skończyć się w więzieniu (ŁUP! – to odgłos walenia głupim łbem w ścianę. Takie rzeczy sprawdza się PRZED kupnem biletów :/) Na szczęście, nim doszczętnie rozwaliłam głowę, doczytałam, że na ulicach można znaleźć jakieś budki (nie wiem, jakie i właściwie mało mnie to obchodzi, grunt, że są ), w których palenie papierosów jest dozwolone (uffff). Faktycznie, kawałeczek przed lotniskiem można taki przybytek znaleźć. Budka, jak budka. Nic nadzwyczajnego, natomiast jej przeznaczenie było dla mnie zbawienne. Gdy weszłam do środka, pomyślałam : „Jest dobrze. Dolecieliśmy, jest gdzie palić, mamy nocleg, mamy plan. Jest nieźle”. I wtedy – i wtedy plan zaczął się sypać…\n#2 Wysłany: 11 Sie 2019 17:27\nSzczepienia jakieś mialaś wcześniej?\n#3 Wysłany: 11 Sie 2019 17:30\n@brzemia, tak. Przed jednym z pierwszych wyjazdów zrobiłam zestaw szczepień, teraz tylko uzupełniam na bieżąco, jak trzeba wziąć dawkę przypominającą.\n#4 Wysłany: 11 Sie 2019 17:36\nPrzekaż proszę Marcinowi, że ładne zdjęcia\n#5 Wysłany: 13 Sie 2019 14:40\nMiejsca przeznaczone do palenia mają jedną dużą zaletę – zazwyczaj można w nich zawrzeć znajomości, porozmawiać, usłyszeć wiele historii, zdobyć informacje. W palarniach ludzie robią się gadatliwi i chętnie dzielą się wiedzą. Niestety, te miejsca mają też jedną wadę – czasami pozyskane w ten sposób wiadomości, mogą okazać się złe. Tak też stało się z nami. Poszło dosyć szybko – w czasie krótszym niż wypalenie papierosa, poznaliśmy aż dwie Złe Wiadomości, które mogły mieć wpływ na całą naszą dalszą podróż.\nZła Wiadomość nr 1\nJej doręczycielem była, jak się okazało, Polka, która przyleciała z nami tym samym samolotem. Nerwowo, szybkimi ruchami, odpalała jednego papierosa od drugiego. Bardzo się spieszę – tłumaczyła. - Przyleciałam z siostrą i jej mężem, oni tu mają dom. Niedaleko, w okolicach Diani. Czekają na mnie z kierowcą i kazali się pospieszyć, bo już ciemno. Wiecie – dodała konfidencjonalnym tonem. – Myślałam, że zatrzymamy auto gdzieś po drodze, wysiądę i sobie zapalę na spokojnie, ale siostra mówi, że to niemożliwe. Za niebezpieczne. Nawet okien w aucie nie możemy mieć otwartych…\nTrochę mnie ta wypowiedź zaskoczyła, ale po chwili uspokoiłam samą siebie – ludzie wyolbrzymiają różne rzeczy, przesadzają i ubarwiają. Pewnie to jacyś bogaci ludzie, kupili sobie domek letniskowy przy plaży, nie stykają się zupełnie z miejscowymi i ich kulturą i nie mają pojęcia o bezpieczeństwie. Nie ma się czym martwić. Zaraz…Chwila..Diani? Polskie małżeństwo? Dopytaliśmy szczegółowo. Tak, trafiliśmy na siostrę kobiety, która w Kenii spędza połowę roku i do której chcieliśmy jechać – założycielkę miejscowej fundacji charytatywnej. Ostrzeżenia od tak obeznanej w realiach osoby raczej nie da się zbagatelizować. Rozejrzałam się wokół – godzina ok. 22.00, ciemno, pusto. Pierwsza kropla potu spłynęła mi po karku…\nZła Wiadomość nr 2\nTym razem kurierem był bardzo sympatyczny Kenijczyk. Typowa, luźna rozmowa – skąd jesteście, co będziecie w Kenii zwiedzać, aha, aha, safari, to bardzo fajnie, a, ruszacie z Nairobi, super i tak dalej w tym stylu. Czysty luz i przyjemność. I nagle padło pytanie : a jak zamierzacie się do Nairobi dostać? Jak to jak? Pociągiem. Jutro. Rano chcemy jechać, dojedziemy na wieczór, bo pojutrze rano musimy być w Nairobi, zaczynamy safari. Nawet na dziś zarezerwowaliśmy sobie nocleg w Mombasie blisko dworca kolejowego. Pan podrapał się w głowę, odchrząknął i znacząco zapytał : A macie bilet na pociąg?.........\nI skończyły się przyjemne rozmowy, zaczęły natomiast nerwowe poszukiwania rozwiązania sytuacji. Okazało się, że jest szczególny okres i chyba wszyscy mieszkańcy wybrzeża zmierzają do stolicy na święta, dlatego kupienie jakiegokolwiek biletu graniczy z cudem :/ O tej porze dworzec zamknięty, więc nie ma gdzie się dopytać. Pan próbował nam sprawdzić bilety w specjalnej aplikacji na telefon – nie było szans, ani na jutro, ani nawet na za tydzień. Są wprawdzie jutro jakieś autobusy, ale to też trochę loteria – duża szansa, że nie będzie biletów. Zresztą o to możemy się dopytać dopiero jutro, bo teraz nie ma gdzie. Tymczasem jutro jest ostatni dzień, w którym możemy przemierzyć 500 km dzielących nas od Nairobi, bo jeśli nie…Jeśli nie, to pan od safari odjedzie sobie na poszukiwanie afrykańskiej przygody z dwoma pustymi miejscami w aucie…\nSytuacja stała się, hmmm, nieco trudna. I gdy już oczyma duszy widziałam nas spędzających wakacje przy lotnisku w Mombasie, w wynajętym samochodzie, oczywiście z zamkniętymi oknami, dla bezpieczeństwa, zaparkowanym przy budce dla palaczy (bo w aucie z zamkniętymi oknami się przecież nie da) :/ , pan zadumał się chwilę i powiedział : Jest coś, czego możemy spróbować. Otóż Kenijczycy niezbyt chętnie jeżdżą do stolicy nocnymi autobusami. Pan jakoś szczególnie nie roztrząsał dlaczego – był miłym panem i pewnie nie chciał rozsiewać plotek. Ja tam jednak wiedziałam swoje (a miało to z pewnością związek z zamykaniem okien w pojazdach). Możemy spróbować podjechać na któryś z przystanków nocnych autobusów i spytać, czy nie ma dwóch wolnych miejsc. Na teraz. Podobno do Nairobi jeżdżą trzy różne firmy, więc mielibyśmy trzy szanse, dokładnie jak w bajce. Wprawdzie opłacony nocleg w Mombasie by przepadł, ale rano bylibyśmy w Nairobi. Nie było się nad czym zastanawiać.\nPan, przez przypadek okazał się taksówkarzem – uwielbiam te „przypadki” jednak tym razem był to „przypadek” wyjątkowo korzystny. Gdyby nie pan…ech, nawet nie chcę myśleć, co byłoby „gdyby nie pan”….Zapakowaliśmy się do auta i rozpoczął się wyścig z czasem. Pierwszy autobus – porażka. Zatłoczony, biletów brak. Kolejny – na pierwszy rzut oka też wyglądał niezbyt dobrze, gdy razem z panem biegliśmy do budki z biletami, z każdego okienka autobusu przypatrywały się nam w milczeniu twarze. Pan jednak się jakby zdenerwował, coś tam pokrzyczał przy ladzie, pomachał rękami i odwrócił się do nas z uśmiechem. Bilet do Nairobi – 1300 KES, w autobusie coś poprzestawiali, kogoś przesadzili i już po chwili siedziałam koło (niestety) dosyć solidnie zbudowanego Kenijczyka, a dla Marcina znalazło się miejsce z tyłu. Autobus ruszył, uradowany pan pomachał nam na pożegnanie (możliwe, że na jego radość trochę wpłynęło 20 USD, na które wycenił swoją pomoc, ale naprawdę – zasłużył na tę zapłatę), a my odetchnęliśmy z ulgą na myśl, że nasze kłopoty się zakończyły. Jednak, jak to zazwyczaj bywa, standardowo się pomyliliśmy….\nAutobusy z Mombasy do Nairobi jadą około 9 godzin. Pewna część drogi prowadzi między dwoma parkami narodowymi. Nie jest to trasa zbyt bezpieczna – zwłaszcza nocą. Podobno – oprócz zagrożeń związanych ze zwierzętami – zdarzają się tam napady na pojazdy. Dlatego na trasie kierowcy niezbyt chętnie się zatrzymują. Nieważne, nie zależy mi, jakoś zasnę w tym ścisku i duchocie, byle do przodu, byle w kierunku Nairobi…I gdy już jakoś się wpasowałam w siedzenie, starając się jak najmniej przeszkadzać współpasażerowi, stało się coś strasznego. Poczułam, no dobrze, postaram się Wam to przedstawić jak najdelikatniej, poczułam, że jeśli za chwilę się nie wysikam, to umrę (ale wstyd :/ ) Przez te wszystkie zawirowania po lądowaniu, wszystko działo się tak szybko, że nie zdążyłam skorzystać z toalety, a ciało, dopiero w momencie kiedy poczuło, że stres został zażegnany, dało znać :/ Sytuacja beznadziejna – jakieś pół godziny temu awanturowałam się, że muszę wejść do autobusu, a teraz mam się awanturować, że muszę z niego wyjść? Współpodróżni już i tak popatrywali na nas niechętnie, możliwe, że wpływ na to miał fakt, że (chyba) zabraliśmy komuś miejsce (albo, nie oszukujmy się, nasz wredny wygląd :/ Za oknami – idealna ciemność. A, nie – wydawało mi się, że rozróżniam małe krzaczki, charakterystyczne dla sawanny parku narodowego :/ Wpatrywałam się w okno, jak głupia, próbując siłą woli wywołać jakąś stację benzynową, bar, cokolwiek. Przecież oni muszą coś jeść! W Afryce zawsze były postoje na posiłki. Otóż nie – ci nie jedli. To znaczy jedli, tylko zabrali ze sobą wszystko na podróż. Szeleściły woreczki, chrupały chipsy, słychać było lanie wody…Lanie wody?? O nie!!! :/\nPo godzinie gehenny byłam gotowa się poddać. Popatrywałam spod oka na siedzącego obok pana i próbowałam oszacować, czy dużo moczu przesączy się na niego przez miękkie siedzenie (wiem, obrzydliwe, ale to naprawdę był już taki stan :/) I wtedy zaświtało światełko nadziei – siedząca dwa rzędy za mną pani również poruszała się nerwowo, w końcu nie wytrzymała i podeszła do kierowcy. Kierowca się zdenerwował i okrzyczał ją na cały autobus (przypuszczalnie wołał : to ty nie wiesz, że w naszym kraju nawet okna trzeba w nocy mieć zamknięte, a co dopiero zatrzymać się w tym niebezpiecznym miejscu? Albo jakoś tak Pani się jednak nie zraziła i uparcie stała mu za plecami. Jakieś pół godziny później – ja w tym czasie cały czas wbijałam oczy w plecy pani, próbując dodać jej sił : nie odpuszczaj! Nie odpuszczaj! – autobus zaczął się zatrzymywać. Pani wyskoczyła w ciemność, a ja rzuciłam się w kierunku drzwi. Niestety, współpasażerowie zasłonili wrota do raju własnymi ciałami, nie pozwalając mi wysiąść :/ W końcu jednak, po małej awanturze, zakończonej spojrzeniem kierowcy, mówiącym : OK, ale jak cokolwiek będzie nie tak, to ja odjeżdżam, a ty radź sobie sama, wyskoczyłam z autobusu i ja. Faktycznie, było ciemno. Faktycznie, był to park narodowy. I faktycznie – było to straszne doświadczenie. Pani, która zatrzymała autobus, stała koło mnie cały czas i czekała, aż skończę – tak, żeby żadna z nas nie była sama w tym miejscu. Kierowca trąbił klaksonem, gdzieś za plecami nagle zapaliły się światła stojącego do tej pory w ciemności auta, coś jak sen, koszmar…Pani złapała mnie za rękę i prawie w biegu wskoczyłyśmy do autobusu. Kenio, twarz, którą wtedy mi pokazałaś, nie należy do moich ulubionych…\nW Nairobi byliśmy ok. 7.00, a po drodze okazało się, że jednak rzeczywiście każdy autobus ma postój na jedzenie. W nocy zatrzymaliśmy się na niewielkim parkingu i był to chyba umówiony postój dla wszystkich autobusów naraz – z i do Mombasy – o umówionej godzinie. Dla bezpieczeństwa.\nTak wyglądają dumni podróżnicy po przybyciu na miejsce A właściwie po zadaniu sobie pytania : czy my na pewno wiemy, co zrobiliśmy, kupując bilet do tego kraju? :/ A po powrocie otrzymałam od Marcina piękny prezent – składany jednorazowy nocnik podróżny. Bardzo poręczny, mieści się w każdej torebce, polecam Jeszcze nie używałam, ale świadomość, że mam go przy sobie, bardzo podnosi moją pewność siebie\nWcześniej, na booking.com, upatrzyliśmy sobie hotel, który, jak się okazało, miał znakomitą lokalizację – znajdował się blisko przystanku autobusowego i (bonus ) blisko budki dla palaczy. Budki wyglądały nieco gorzej, niż na lotnisku, raczej jak śmietnikowe wiaty, ale grunt, że były. Natomiast sam hotel był dosyć trudny do znalezienia. Weszliśmy do pierwszego przybytku, który choć trochę przypominał nam hotel i, okazało się, że tym razem Kenia pokazała nam swoją bardziej przyjacielską twarz\nPierwsza próba i od razu trafienie Wejście do naszego hotelu - Inks Motel - przyozdobione przed świętami.\nChociaż schody przypominały raczej inny przybytek (nie to, żebym bywała widziałam na filmach\nDwuosobowy pokój - 18 USD. A na piętrze był bar, w którym otrzymaliśmy przyspieszony kurs zachowywania się w Kenii. Otóż palenie na ulicy jest zabronione. Natomiast w barach, restauracjach, wszelakich wnętrzach - jak najbardziej mile widziane Do tego stopnia, że pan prowadzący nas do pokoju oznajmił, że możemy sobie palić w łóżku, ile chcemy\nTo akurat nie był najlepszy pomysł Mogłabym zaczadzić Marcina Ale generalnie byliśmy bardzo zadowoleni - wszystkie formalności załatwiliśmy przed 9.00, mamy cały dzień, żeby pozwiedzać Nairobi. Za dnia, właśnie - bo postanowiliśmy, że od tej pory będziemy podejmować tylko bezpieczne aktywności. Tych niebezpiecznych mamy na razie przesyt. Doskonały plan - pomyślałam. Padliśmy na łóżko i zasnęliśmy :/\n#6 Wysłany: 15 Sie 2019 18:41\nTrochę rozminęliśmy się z planami zwiedzania Nairobi „za dnia”, bo obudziliśmy się o 14.00. Zostało nam jakieś 5 godzin dziennego światła, postanowiliśmy więc skupić się na drugiej części założenia – bezpieczne aktywności. Z tyłu głowy cały czas kołatała nam Zła Wiadomość nr 1, jeszcze nie do końca „czuliśmy” Kenię, poza tym, prawidłową ocenę sytuacji trochę utrudniał nam strażnik hotelu. Pan ów siedział z bronią na krzesełku w hallu hotelowym i za każdym razem gdy wracaliśmy ze sklepu, po prostu wciągał nas do środka, rozglądając się podejrzliwie po ulicy i prężąc strzelbę. Inna sprawa, że w drzwiach sklepów również stali uzbrojeni strażnicy, przeszukujący każdego klienta. Zdecydowanie nie był to klimat pozwalający na budowanie zaufania do miasta. Wybraliśmy więc aktywność najbezpieczniejszą z bezpiecznych. Żadne szwendanie się po targach, łażenie bez ładu i składu, co to, to nie! Postanowiliśmy zachowywać się rozsądnie i zwiedzić Muzeum Narodowe.\nI początkowo szło nam bardzo dobrze Muzeum znajdowało się jakieś pół godziny drogi od naszego hotelu, korzystaliśmy z mapy i staraliśmy się nie zwracać na siebie uwagi miejscowych - nie rozglądaliśmy się ciekawsko po okolicy, nie uśmiechaliśmy się do nikogo zachęcająco, nie zawieraliśmy podejrzanych znajomości, Marcin starał się powstrzymywać od robienia zdjęć, a ja nawet nie próbowałam palić na ulicy. Po prostu – byliśmy wzorem odpowiedzialności Był tylko jeden problem, taka uparta myśl : O, kurczę, jak będziemy się musieli tak zachowywać przez cały wyjazd, to padniemy. Strasznie to nudne :/\nTrochę poprawił mi się humor, gdy przeszliśmy przez bramę muzeum. Cały kompleks był otoczony murem, a za murem – zupełnie inny świat. Dużo zieleni, jakieś altanki, bar, sklepiki, rodziny spędzające czas z dziećmi, bardzo miło. Przy kasie okazało się, że można kupić bilet do samego muzeum, albo bilet łączony : muzeum + park węży (1500 KES). Wprawdzie niezbyt wiedzieliśmy, czym ten park węży jest, ale wyszło mi z analizy cen, że taki bilet się najbardziej opłaca\nW muzeum bardzo mi się podobało – znajdują się tam eksponaty związane z historią kraju, wystawa archeologiczna oraz wypchane zwierzęta i ptaki (chyba wszystkie, występujące w Kenii gatunki). Jak dla mnie – niesamowicie ciekawe.\nNiestety, przyszliśmy na miejsce dosyć późno (zbliżała się pora zamknięcia), zwiedzaliśmy więc bardzo szybko. Poza tym, chcieliśmy jeszcze zdążyć do parku węży. Byliśmy ciekawi, co to jest, poza tym przecież bilety nie mogły się zmarnować\nPark węży okazał się czymś w rodzaju minizoo z różnymi gatunkami węży i gadów. Było tam nawet specjalne, zaciemniane pomieszczenie z rybami. Zdecydowanie miejsce, w którym można miło i bezpiecznie spędzić czas – niestety, tak było do czasu. Do czasu, w którym poznaliśmy pewnego pana. Poznaliśmy go w dodatku bardzo szybko, bo zaraz przy wejściu do parku :/ Pan poruszał się po obiekcie dosyć pewnie i był ubrany w uniform. To nas trochę zmyliło. Uznaliśmy, że jest pracownikiem muzeum, więc spokojnie możemy się z nim zapoznać, bo przecież pracownicy muzeów na pewno nie mają żadnych nierozsądnych pomysłów, prawda?\nPan towarzyszył nam podczas zwiedzania i przy trzech pierwszych terrariach zachowywał się bez zarzutu - bardzo ciekawie opowiadał o zwierzętach, o ich zachowaniu. Niestety, przy czwartym dostał jakiegoś amoku, bo naprawdę nie mogę tego inaczej nazwać Nim zdążyliśmy się zorientować co wyczynia, zaczął wyciągać węże po kolei i wkładać je nam w ramiona :/\nW dodatku nagle nie mogliśmy się porozumieć - nasze szczere odmowy brał za kurtuazyjne droczenie się :/\nWszystko działo się szybko i chaotycznie, im bardziej odmawialiśmy, tym bardziej ochoczo pan wyciągał kolejne węże i praktycznie nimi w nas rzucał - nie było wyjścia, musieliśmy je łapać :/\nW dodatku pan zabrał Marcinowi aparat fotograficzny - naprawdę, to był wyjątkowo zdecydowany pan - i cały czas krzyczał : "O, to jeszcze raz! Ale będzie miła pamiątka!" Nam pozostało koncentrować się na łapaniu (żeby te biedne zwierzęta nie zrobiły sobie krzywdy) i na powstrzymywaniu się od myślenia o tablicy, którą widzieliśmy przy wejściu (a która była naprawdę ogromna i zawierała spis najbardziej jadowitych węży Afryki :/\nGdy po raz setny powtórzyliśmy panu - Nie. Nie chcemy trzymać tego węża, w końcu dotarło. Aaaa, wy nie lubicie węży - westchnął pan ze zrozumieniem. I przerzuciliśmy się na łapanie gadów :/ Pan się tak rozkręcił, że rzucił we mnie żółwiem :/ Złapałam, ale gdy tylko odstawiłam biedne zwierzątko na wybieg, zbuntowałam się z największą stanowczością, na jaką było mnie stać. Pan jakby zrozumiał, trochę się uspokoił i dlatego zupełnie nie mogę zrozumieć, jak mogło się stać to, co stało się później :/\nPrzysięgam, pamiętam, że mówiliśmy : Nie. Nie jesteśmy zainteresowani. Zupełnie nie. Wcale. A potem nagle stało się to :\nAligator :/ Właściwie, to powinnam być panu wdzięczna, że nim we mnie nie rzucił :/ To było tak głupie...tak głupie, że aż nie wiem co :/ W dodatku na koniec obraziliśmy pana. Sytuacja była już tak abstrakcyjna, że zażartowaliśmy : OK, teraz już się nam to trzymanie podoba. To teraz chcemy wejść do krokodyla nilowego. Pan się zasmucił i odparł : A, nie. Krokodyl nilowy, to nie. I już do końca był markotny :/\nA potem się okazało, że pan wcale nie jest pracownikiem muzeum, tylko samozwańczym przewodnikiem, a w kasie ma po prostu przyjaciół (i mam szczerą nadzieję, że jednak się na tych wężach trochę znał. I że nie postawi sobie teraz za życiowy cel wprowadzanie turystów do krokodyla nilowego, bo tego oczekują :/ Napiwek - 700 KES. I niech mi ktoś nie mówi, że ta Kenia nie jest niebezpieczna.\nA jak się pożegnaliśmy, to się okazało, że zrobiło się trochę ciemno. Ale właściwie to, że wracaliśmy do hotelu podejrzanymi uliczkami, że się zgubiliśmy i jedliśmy w barze dla miejscowych (dwa ogromne kurczaki z frytkami i napoje - 760 KES), nie miało żadnego znaczenia. Nie byliśmy w stanie zrobić nic głupszego, niż trzymanie aligatora za ogon :/\nA jak w nocy wróciliśmy do hotelu, to się okazało, że nie ma pana ochroniarza, bo on pracuje tylko na dzienną zmianę :/ Dodatkowo nie było prądu, więc spędziliśmy trochę czasu w hotelowym barze przy świeczce (i przy piwach - 200 KES butelka). Tak, to był naprawdę dobry dzień\n#7 Wysłany: 15 Sie 2019 19:20\nW Kenii widziałem jedne z najpiękniejszych krajobrazów w swoim życiu, ale pomimo poruszania się z autochtonami, też pamiętam, że zawsze musieliśmy gdzieś dotrzeć przed zachodem słońca i noc była jakoś nie do końca zdefiniowanym zagrożeniem.\n#8 Wysłany: 15 Sie 2019 19:45\nJa chyba taki film widziałem? Z Will Smith ?\n#9 Wysłany: 15 Sie 2019 19:56\nBył taki film, ale to remake Omega Man z 1971 https://www.imdb.com/title/tt0067525/?ref_=nm_knf_i1\n#10 Wysłany: 16 Sie 2019 12:07\n@brzemia, faktycznie, chyba coś w tym jest. Skojarzyło mi się dopiero, jak napisałeś\n@Chupacabra, dziwne wrażenie, prawda? Zastanawiałam się, na ile sami sobie stworzyliśmy taki klimat - po nocnej drodze autobusem, rozmowie w palarni i czytanych w przewodnikach ostrzeżeniach "nie poruszać się po zmroku, zwłaszcza w Nairobi" - ale skoro nawet miejscowi podróżujący z Tobą tego przestrzegali, to znaczy, że nie było to "własne wkręcenie". Inna sprawa, że dwa tygodnie po naszym pobycie w Nairobi ponownie doszło do zamachu terrorystycznego, w którym zginęło 15 osób...\n#11 Wysłany: 19 Sie 2019 16:36\nJednym z pierwszych skojarzeń, które nasuwają się większości osób, gdy słyszą słowo „Kenia”, to safari. Bardzo słusznie zresztą, gdyż kraj posiada kilkanaście, o ile nie więcej, parków narodowych. Można wybierać i przebierać, w zależności od oczekiwań i, niestety, zasobności portfela. Sama cena za dzienny pobyt (bez auta, bez przewodnika itp. – czyli nie do zrealizowania) w którymś z rezerwatów, to koszt 80-100 USD, wpływ na ostateczną cenę safari organizowanego przez którąś z agencji mają różne czynniki – ilość osób w aucie, odległość od punktu wyjazdowego do parku, standard noclegu, jakość posiłków, ilość odwiedzonych parków…\nPoczątkowo ta ilość kombinacji i możliwości, spowodowała u mnie ból głowy :/ Zwłaszcza, że czasu na podjęcie decyzji mieliśmy naprawdę niewiele. Te parę dni, które zostały nam do wylotu z Polski, poświęciliśmy więc na nerwową korespondencję z różnymi biurami turystycznymi. I była to naprawdę nerwowa wymiana informacji („O nie! O nie! Minęło JUŻ 5 minut, a oni jeszcze nie odpisali?” W końcu udało się nam zarezerwować wycieczkę, która spełniała nasze oczekiwania – wprawdzie marzył się nam jeszcze hotel na palach w Tsavo i widok Kilimandżaro w Amboseli, ale te parki znajdowały się w zdecydowanie za dużej odległości od naszego głównego celu. Masai Mara, według przewodnika : klejnot Kenii. Co tam przewodnik! Według mnie mój własny klejnot i obiekt fanatycznej fascynacji! Ogromna przestrzeń (ponad 1500 km²), która dochodzi do naturalnej granicy z Tanzanią – rzeki Mara. A za rzeką, już po stronie Tanzanii, przechodzi w Serengeti. To obszar, który każdy widział przynajmniej raz, w którymś z programów przyrodniczych o wielkiej migracji zwierząt (nie wiem, jak Wy, ale ja zawsze krzyczałam wtedy do telewizora : dasz radę, biedne gnu! Dasz radę!) (a tak przy okazji – ciekawe, dlaczego wszyscy zawsze identyfikują się z antylopami. Wydaje mi się, że nie znam nikogo, kto by wołał : jeszcze chwilę, krokodylu! Zaraz coś zjesz :/ )\nZ Masai Mara jest tylko jeden problem – nie można w nim zobaczyć nosorożca. Do wycieczki dodaliśmy więc jeszcze jedno miejsce, Park Narodowy Jeziora Nakuru, w którym jest duża szansa zobaczenia tych pięknych ssaków. Całe safari zamówiliśmy w agencji BuyMore Adventures (odpisywali najszybciej poza tym, cenowo też byli najlepsi). Szczegóły przedstawiały się następująco :\n- wyjazd z Nairobi, spod wskazanego hotelu. Powrót tak samo;\n- trzy noce (jedna w Nakuru, dwie przy Masai Mara – mieliśmy świadomość, że nie będą to hotele z najwyższej półki, ale zbytnio nie dopytywaliśmy – bardziej zależało nam na ilości przejażdżek po parkach;\n- wiedzieliśmy, że sami w samochodzie nie będziemy – to też element zbijania ceny. Natomiast ilość naszych współpasażerów była jeszcze nieznana. Wszystko zależało od tego, czy ktoś się jeszcze taką wycieczką zainteresuje;\n- wszystkie posiłki w cenie (z wyjątkiem napojów – za nie trzeba było osobno płacić. Za to w aucie przysługiwała nam woda);\n- wejścia do wszystkich parków w cenie – na to trzeba zwrócić szczególną uwagę. Szukając agencji przez Internet, natknęliśmy się na parę tańszych ofert. Jednak po wczytaniu się w „drobnodrukowe” warunki, okazywało się, że do całkowitego kosztu wycieczki, trzeba jeszcze doliczyć bilety wstępu do zwiedzanych parków i wtedy oferta już taka konkurencyjna nie była.\nCena za całość : 385 USD od osoby.\nNa samochód mieliśmy czekać w hallu hotelowym o godz. 8.00. Byliśmy tak podekscytowani, że zeszliśmy na dół już po 7.00 (też z tego powodu, że dzień wcześniej, przez te wszystkie nerwy z gadami, zupełnie zapomnieliśmy wymienić pieniądze. Marcin więc latał od rana po ulicy i szukał kantoru/banku/w końcu czegokolwiek. Nie znalazł :/ Nie mieliśmy wyjścia, postanowiliśmy się więc tym nie przejmować (tym, że nasz hotel hallu nie posiada, w dodatku wygląda jak agencja towarzyska, również\nW końcu przyjechał nasz kierowca, Lorenzo. Już po pierwszym uściśnięciu dłoni stwierdziliśmy, że trafiliśmy w ręce prawdziwego profesjonalisty - rzeczowy, konkretny, a zarazem bardzo sympatyczny człowiek. Najpierw podjechaliśmy pod agencję, żeby dopełnić formalności. Tam też ustalił się ostateczny skład naszego auta - jadącą z nami parę Kenijczyków wymieniono na stanowiącego całkowite przeciwieństwo typowych Chińskich Turystów Chińczyka, dorzucono trzech wracających z Kilimandżaro Australijczyków i już. Tam też dowiedziałam się od Lorenzo, że w Nairobi można palić na ulicy (ale lepiej trochę przykucnąć i schować się za autem , a pani z agencji wymieniła nam 150 USD na 14 000 KES i wreszcie mogliśmy wyruszyć.\nPierwszy przejazd przez Kenię w dzień, w dodatku pod opiekuńczymi skrzydłami Lorenzo. Jechaliśmy więc z nosami przy szybach i przyglądaliśmy się otoczeniu.\nPierwszy przystanek przy Wielkim Rowie Afrykańskim. Widoki przepiękne, niestety, powietrze było na tyle zamglone, że właściwie żadne zdjęcie dokumentujące owe widoki nam nie wyszło. Ale jako dowód, że tam byliśmy, mam to :\nWłaściwie, to bardzo miło ze strony coca-coli\nOkolice punktu widokowego upodobały sobie góralki, ssaki blisko spokrewnione ze...słoniami, co do tej pory mnie zadziwia\nOkoło 14.30 byliśmy w Nakuru. Lorenzo zostawił nam pół godziny na rozgoszczenie się w hotelu (bardzo ładne, duże pokoje. Natomiast ponownie zaskoczył mnie fakt, że hotel otoczony był wysokim murem, a po podwórku przechadzali się strażnicy z bronią. Nie wiem, w takim otoczeniu, a właściwie przez to otoczenie, jakoś nadal nie potrafiłam wzbudzić w sobie poczucia bezpieczeństwa), szybki obiad i wyjazd do Parku Jeziora Nakuru.\nO, jezioro Nakuru, wybacz mi proszę, że wcześniej myślałam o tobie, wyłącznie jako o "zapychaczu" wycieczki i szansie na nosorożce. To ogromne nieporozumienie i niesprawiedliwość...Tam jest tak pięknie, że człowiekowi zapiera dech w piersiach...\nDo wejścia jedzie się zapylonymi drogami, a mówiąc to, mam na myśli prawdziwe zapylenie, nie jakieś tam okruszki piachu w powietrzu\nTego dnia nie zrobiliśmy nic głupiego, nigdzie się nie pomyliliśmy ani nie zgubiliśmy (chociaż to akurat byłoby bardzo trudne, bo Lorenzo zamknął nas przecież w aucie Tego dnia wyłącznie chłonęliśmy piękno i zachwycaliśmy się.\nNajpierw podjechaliśmy do czegoś w rodzaju zalanego lasu. Drzewa odbijały się w wodzie, pogłębiając niesamowity klimat. Nikomu nawet nie chciało się rozmawiać. Tu można było tylko chłonąć...\nA jeśli chodzi o zwierzęta...No cóż, w tym parku nie ma poszukiwań, nerwowej jazdy po wertepach z szaleństwem w oczach i okrzykami : teraz się uda! Na pewno coś zobaczymy! Tu zwierzęta po prostu są. I są wszędzie...\nNa dodatek w ogromnej ilości.\nLorenzo był zarówno kierowcą, jak i przewodnikiem. O zwierzętach potrafił opowiadać z ogromnym entuzjazmem i przejęciem, przekazując mnóstwo informacji.\nTo np. jest bawół-samiec. Ich rogi są znacznie bardziej rozbudowane w części czaszkowej, tworząc coś w rodzaju hełmu. Niezwykle przydatne podczas walk o samice.\nA to nasz pierwszy lew Lorenzo wypatrzył go w krzakach i z radością wsłuchiwał się w nasze jęki zachwytu\nPo prostu - magiczne, magiczne miejsce! Gdybym wiedziała, że tam tak wygląda, nie wahałabym się aż tak podczas zamawiania wycieczki.\nPrzepraszam, bardzo dużo zdjęć, ale nic tak nie przemówi, jak obraz.\nZwłaszcza, że gdy chcę napisać jakikolwiek komentarz, w głowie kołacze się jedynie : cudowne, wspaniałe, zachwycające :/\nLorenzo doskonale opowiadał o zwierzętach, jednak nauczycielem był chyba marnym, bo, choć dowiedziałam się, że w tym parku występują dwa gatunki żyraf (nie miałam o tym pojęcia, poważnie. Do tej pory żyrafa, to była dla mnie po prostu żyrafa i tyle. Otóż nie , to niestety nie pamiętam, jak się je rozróżnia.\nA jak jeszcze, na sam koniec, zobaczyłam to, to już zupełnie oszalałam.\nGłówny powód, dla którego wybraliśmy jezioro Nakuru, choć nie do końca wierzyliśmy, że je zobaczymy. Na szczęście nosorożce są doskonałym są wabikiem, żeby przyjechać do tego miejsca i dzięki temu później człowiek może się napawać całą urodą parku.\nNaprawdę, czułam się jak na planie Króla Lwa - taka symbioza różnych gatunków.\nNa samym końcu podjechaliśmy jeszcze bezpośrednio pod jezioro, które jest znane z różowych flamingów. Ich kolor to efekt odżywiania się pewnym gatunkiem glonów, które doskonale rozmnażają się w słonych wodach jeziora Nakuru. Niestety, ostatnimi czasy, z powodu niestabilnego poziomu wód, alg jest coraz mniej. To sprawia, że flamingów nie jest tak dużo i nie są tak bardzo różowe.\nOkolice jeziora, to jedyne miejsce, w którym Lorenzo pozwolił nam opuścić auto. Do samego jeziora można podejść bliżej na piechotę, ale ponieważ w okolicy pasą się ogromne stada bawołów, trzeba iść z uzbrojonym strażnikiem.\nSama procedura wygląda tak, że strażnik bierze grupkę turystów, prowadzi ich do jeziora, a pozostali czekają na swoją kolej. A ponieważ kolejka wcale nie była mała, a my chcieliśmy iść do jeziora teraz, już, unoszeni na fali podekscytowania, obejrzeliśmy się w lewo...obejrzeliśmy się w prawo...i pomalutku, dyskretnie zaczęliśmy zmierzać w stronę jeziora BEZ strażnika.\nAle zaraz spotkała nas za to okrutna kara, bo niestety, zdecydowanym krokiem zaczął do nas podchodzić pan w uniformie. I gdy już nastawiliśmy się na, no nie wiem, na jakąś straszną karę? Batożenie np? Pan powiedział grzecznie, że ma do nas ogromną prośbę. Przyjechał tu ze swoimi turystami i oni bardzo chcieliby zrobić sobie z nami zdjęcie. I on tak bardzo prosi...Zgodziliśmy się z ulga.\nSzkoda tylko, że nie zauważyliśmy, że pan swoich turystów przywiózł OGROMNYM autokarem turystycznym. I, niestety, ustawiła się kolejka :/ Więc kolejne pół godziny, zamiast spędzić tak :\nSpędziliśmy tak : to jeszcze z córeczką. A teraz z mężem. A teraz cała rodzina razem...:/ A jak zadowoliliśmy już nawet wszystkie ciocie i babcie, to Lorenzo nas zawołał do samochodu :/\nA ponieważ zrobiło się ciemno, pojechaliśmy szybko do hotelu na kolację.\nWieczór spędziliśmy w naszym królewskim pokoju :\nzastanawiając się : Rany boskie, co my w tej Kenii zrobimy, jak już Lorenzo przestanie się nami opiekować?\nP.S. Ostrzegam. Jeśli ktoś czyta, to w kolejnej części będą wyłącznie ochy i achy i milion zdjęć. Inaczej nie potrafię Można sobie spokojnie odpuścić\n#12 Wysłany: 20 Sie 2019 06:39\nJa byłem w Nakuru po Masai Mara i to może był błąd. Z perspektywy czasu, park jest świetny i też widzieliśmy kilka nosorożców\nWidzę, że ceny aż tak mocno nie skoczyły. 380$ za 4 dniową opcję to naprawdę tanio.\n#13 Wysłany: 23 Sie 2019 10:49\n@cart, też mieliśmy jechać do Nakuru po Masai Mara, ale okazało się, że ze względu na dodatkowych turystów, agencja odwróciła kolejność. Wydaje mi się, że takie odwrócenie jest dużo korzystniejsze - można bardziej docenić Nakuru A ile płaciłeś za safari? Tylko Ty chyba byłeś jeszcze w Amboseli i Tsavo, prawda?\nPonieważ z Nakuru do Masai Mara jest prawie 300 km, a w planach mieliśmy jeszcze wieczorną przejażdżkę po parku, z hotelu musieliśmy wyjechać dosyć wcześnie. Punktualnie o 8.00 ruszyliśmy w dalszą drogę.\nJednak dosyć szybko mieliśmy pierwszy przystanek. Zatrzymaliśmy się przy dosyć eleganckim hotelu, a Lorenzo zaproponował, żebyśmy poszli na kawę (?) Wprawdzie jakoś szczególnie nie mieliśmy na nią ochoty (ochotę mieliśmy przede wszystkim na zobaczenie lwów, słoni i innych. I to teraz, zaraz! , ale na wycieczkach najlepiej idzie nam wykonywanie poleceń, więc momentalnie zmieniliśmy priorytety Kawa w hotelowej restauracji - 150 KES. Po kilkudziesięciu minutach kolejna kawa, ale i tak się nam podobało, bo pan kelner przyniósł popielniczkę do stolika. Zupełnie oficjalnie i bez gadania o zakazie palenia\nOkazało się, że hotel jest miejscem spotkań różnych wycieczek, a zarazem punktem przesiadkowym. Naprawdę, logistycznie mają to świetnie opracowane. Wiadomo, różni turyści mają różny program safari - różne parki, różna długość. Żeby nie jeździć bez ładu i składu, auta spotykają się przy hotelu i, w miarę potrzeb, następuje wymiana turystów. Okazało się, że czekaliśmy na małżeństwo, które zarezerwowało wycieczkę do Masai Mara akurat na ten termin. Przy okazji wyjaśnił się też powód, dla którego odwrócono nam kolejność zwiedzania - gdybyśmy, zgodnie z pierwotnym planem zaczęli od Masai Mara, to pojechalibyśmy tam z niewykorzystanymi wszystkimi miejscami w aucie. W sumie - bardzo rozsądnie.\nDołączono więc do nas bardzo sympatyczne małżeństwo - mieszkających na stałe w Wielkiej Brytanii Kenijczyka i Irlandkę - i mogliśmy ruszać dalej. Na szczęście znam dwa zdania po irlandzku (a jednym z nich jest "Na zdrowie" - więc bardzo szybko się zaprzyjaźniliśmy (być może powód był tez inny - po prostu zataiłam przed nimi drugie zdanie, które znam\nPoczątkowa, nawet niezła droga, zaczęła się zmieniać. Wjechaliśmy na tereny Masajów - to jedyny sposób, żeby się dostać do Masai Mara. Przejeżdżając przez ich ziemię, trzeba zapłacić. Lorenzo co jakiś czas zatrzymywał auto przy grupach miejscowych i przekazywał im pieniądze. Ile i dlaczego akurat tym osobom - nie mam pojęcia. Ale wydaje mi się, że bardzo trudno byłoby samemu zorganizować sobie to safari, wynajmując auto np. Za mało wiemy o zwyczajach i "ustnych umowach", a nie sądzę, żeby ktoś miejscowy chętnie się podzielił akurat tą wiedzą. Choć mogę się mylić.\nDodatkowo trzeba byłoby być naprawdę wyśmienitym kierowcą.\nMijaliśmy masajskie wioski, przez drogę przebiegały dzieci, kobiety, z tradycyjnie ogolonymi głowami, wychodziły popatrzeć. Sam przejazd przez te tereny był wyjątkowo ciekawy.\nNatknęliśmy się też na naturalną przeszkodę. Po udzieleniu pomocy zagrzebanemu w tym miejscu aucie, Lorenzo długo chodził, sprawdzał, mierzył głębokość i oceniał szanse.\nUdało się My przeszliśmy błoto na piechotę. Tu można liczyć tylko na siebie. Pomocy raczej nikt ci nie udzieli, bo, po prostu, nikogo tu nie ma. Możesz mieć szczęście, jeśli akurat będzie przejeżdżał inny samochód z turystami, ale czasami na taką pomoc trzeba czekać godzinami.\nW końcu dojechaliśmy do naszego obozu. W pobliżu wejścia do parku znajduje się parę miejsc noclegowych - o różnym standardzie. Są tam i piękne hotele, wyglądające jak z katalogu, są i zwykłe obozowiska z namiotami. W zależności od twojej decyzji, ostateczna cena safari może znacznie się różnić, a przynależność do jednego samochodu nie zobowiązuje do wyboru tego samego miejsca noclegowego. Najpierw odwieźliśmy małżeństwo (hotel z eleganckimi domkami, do których prowadziły dróżki ozdobione romantycznymi lampkami), cała reszta spała w dużo tańszym obozowisku.\nNamioty zbudowane na betonowej podbudówce i przykryte dodatkowo dachem. W środku bardzo wygodnie - są łóżka, moskitiery, zmieściła się też nawet mała łazienka. Naprawdę - nic więcej do szczęścia nie potrzeba Dodatkowo na terenie znajdował się duży namiot - świetlica, w którym podawano posiłki. Można tam też było spędzić miłe, wieczorne godziny (piwo - 300 KES).\nI wreszcie...Ręce mi się trzęsły z podekscytowania Momentalnie przypomniałam sobie wszystkie chwile, które spędziłam jako dziecko, przewracając podniszczone kartki albumu "Serengeti nie może umrzeć" i marząc...\nNie zawiodłam się...Przepraszam, po prostu popatrzcie...\nOgromny teren, przepiękna przestrzeń i obfitość zwierząt.\nNiektórzy mówią, że dwa dni w Masai Mara, to wystarczający czas. Że potem zaczyna się nudzić i że nie cieszy już tak bardzo. Że nawet człowiekowi nie chce się wstawać na widok kolejnego słonia. O, przepraszam bardzo! Dla mnie - tydzień, to byłoby za mało. Wszystko cieszyło cały czas tak samo...A wstawałam tak często, że pod koniec zaczęły mnie boleć mięśnie ud\nNiestety, pierwsza przejażdżka po parku nie była zbyt długa. Nadchodził wieczór i trzeba było wracać. Na szczęście czekał nas jeszcze cały kolejny dzień w Masai Mara, więc wieczorem można było się zrelaksować przed kolejnymi doznaniami\nGłówne miejsce spotkań i integracji w naszym obozie Na zewnątrz paliło się ognisko, przy którym ogrzewali się strażnicy obozowiska - Masajowie. Każdy obóz zatrudnia do ochrony członków tego plemienia. Podobno lwy instynktownie boją się Masajów, teraz mają już ten strach wrodzony. Nic dziwnego - to właśnie Masajowie przyczynili się do ogromnego spadku lwiej populacji.\nNocleg w obozowisku przy Masai Mara, to wyjątkowe doznanie. Jedynym źródłem światła było ognisko Masajów, jedynymi dźwiękami - odgłosy zwierząt...\nKolejnego dnia wyruszyliśmy do parku o 6.00 rano. Wprawdzie przejażdżka o wschodzie słońca miała się odbyć trzeciego dnia, ale Lorenzo zaproponował inne rozwiązanie. Mieliśmy demokratycznie wybrać jedną z dwóch opcji : albo dziś spędzamy CAŁY dzień w parku, żadnych tam przejażdżek porannych, wieczornych itp z powrotami do obozowiska (na dźwięk słowa : "cały" wszyscy aż podskoczyli z podekscytowania , a trzeciego dnia rano, zamiast na przejażdżkę o wschodzie, kto będzie chciał, pójdzie sobie z Masajami na przechadzkę po buszu (tu też wszyscy podskoczyli , albo zostajemy przy pierwotnym planie - czyli wszystkie te głupoty z powrotami do obozu (strata czasu przecież!), za to zgodnie z ustalonym programem. Demokratycznie i zgodnie byliśmy tą propozycją zachwyceni\nGnu, podobno najbrzydsza antylopa świata.\nRankiem w Masai Mara opadały mgły, nadając parkowi jeszcze bardziej majestatyczny wygląd...\nI coś, co zauważyłam dopiero na zdjęciach. Nie wiem, dlaczego ta lwica ma cętki. Jakaś krzyżówka?\nSekretarz wężojad. Bardzo dziwny ptak. Większość czasu spędza na ziemi, kroczy majestatycznie szukając pożywienia. Czym się żywi - wiadomo Natomiast nazwa podobno pochodzi od sterczących na głowie piór, które przypominają gęsie pióra, noszone za uszami przez urzędników.\nI lwy. Lwich rodzin widzieliśmy całe mnóstwo. Ta lwica akurat skrywa w sobie dosyć smutną historię. Przemierzała sawannę dosyć powoli, co chwilę zatrzymując się i oglądając na dzieci. Dwójka z nich dotrzymywała jej kroku. Niestety, trzeci synek miał uszkodzoną przednią łapkę. Przykro było patrzeć, gdy próbował nadążyć, kuśtykając i często odpoczywając. Gdy odległość między nimi zbytnio wzrosła, lwica kładła się na trawie i czekała, aż synek do niej dotrze. Jeśli łapka się samoistnie nie wyleczy, czeka go smutna przyszłość. Teraz, póki jest młody, lwica dzieli się z nim pożywieniem. Gdy dorośnie, będzie musiał polować sam, a to nie będzie możliwe.\nKulawy synek. Środowisko Masai Mara nie jest wspierane przez weterynarzy. Tu przyroda rządzi się sama swoimi prawami. Wiem, to naturalny i dobry wybór. Ale, mimo wszystko, smutno...\nTo natomiast rodzina składająca się z dwóch samców i czterech samic. Takie rodziny zakładają bracia - wtedy nie muszą walczyć o samice, tylko się nimi dzielą. Panowie pilnowali terenu, a panie relaksowały się na skałach\nTo miejsce to raj...Mogłabym tam spędzić dowolną ilość czasu, obserwując zwierzęta i wsłuchując się w opowieści Lorenzo...\nA w ramach odpoczynku od kotów, zagadka (ale łatwa\nW trakcie safari nie można było wysiadać z samochodu i tu, po raz kolejny, można było zauważyć powód, dla którego trudno mi wyobrazić sobie samodzielne zorganizowanie takiej przejażdżki. Otóż człowiek, niestety, podlega pewnym potrzebom fizjologicznym (a nie miałam jeszcze nocnika od Marcina I gdy sytuacja stała się już dosyć, hmm..nagląca Lorenzo skontaktował się z pozostałymi kierowcami ze swojej agencji, samochody zjechały się w jedno miejsce, utworzyły okrąg (obejmujący nikłe krzaki i wszystkich turystów wypuszczono na wybieg, gdzie mogli, no, zrealizować swoje potrzeby\nTakie widoki też do rzadkości nie należały. Choć wydaje mi się, że kierowcy pomagali sobie chętniej w obrębie jednej agencji - tym bardziej, że łatwiej im było wysłać prośbę o pomoc przez radio.\nNo, a teraz już oczy Wam odpoczęły, więc myślę, że możemy wrócić do kotów\nTo starszy, bardzo waleczny samiec. Przepraszam, darzę je ogromną miłością.\nNatomiast widząc to :\nCzłowiek zaczyna się trochę niepokoić, spoglądając na to :\nNie mam pojęcia, czy to jest bezpieczne. Lwy wyglądały na spokojne i zrelaksowane, auta momentalnie gasiły silniki, turyści zachowywali się cicho i nie niepokoili zwierząt. Natomiast na twarzy Lorenzo widać było duże napięcie, bacznie obserwował zachowanie lwów. A ja mam w głowie obraz mojego tłuściutkiego i poczciwego kota, który w ułamku sekundy potrafi się zmienić w urodzonego zabójcę, gdy zobaczy muchę...\nWcześniej chyba nie do końca wierzyłam, że zobaczę tyle zwierząt. Wydawało mi się to zupełnie nieprawdopodobne.\nI jeszcze z tak bliska...\nRozczulające te ogonki, prawda?\nI nasz pierwszy lampart w życiu.\nPo próbie zobaczenia go na Sri Lance - szaleńczej pogoni w poszukiwaniu lamparta, zakończonej niepowodzeniem - tu spotkaliśmy go niejako "mimochodem". Po prostu był. Oszalałam ze szczęścia\nDlatego trochę przykro mi się zrobiło, gdy odwrócił pysk Pierwszy lampart, a jakiś taki niezbyt bystry z wyglądu\nW Masai Mara po prostu nie da się nie zobaczyć zwierząt. Nie ma takiej możliwości.\nCzłowiek uświadamia sobie, wiem, trochę banał, ale naprawdę sobie uświadamia, jak wielka jest siła natury.\nA pobyt tam, przynajmniej według mnie, jest wart każdych pieniędzy. Nie wiem, jak jest w innych parkach, w Amboseli czy Tsavo. Nie wiem, bo tam nie byłam. Natomiast i tak Masai Mara to dla mnie absolutny i niekwestionowany zwycięzca parków narodowych Kenii.\n#14 Wysłany: 23 Sie 2019 12:18\nr e w e l a c y j n e zdjęcia!!! Cudowna relacja. Brawo.\n#15 Wysłany: 23 Sie 2019 14:10\nJa byłem w 2010/11 i safari chyba nawet z sylwestrem. Za 6 dni zapłaciliśmy 660$ - Masai Mara, Nakuru i Amboseli.\nDalej jeżdżą na przełaj w Masai Mara? Bo w innych parkach można tylko na drogach, a nasz przewodnik śmigał po trawie gdzie się dało.\nMieliście farta z tym lampartem. My szukaliśmy długo, ale nie udało się zobaczyć.\n#16 Wysłany: 23 Sie 2019 22:59\nAle "ustrzeliliście" pana lampart'a - pewnie z imprezy wracał;) Niesamowite widoki i relację rewelacyjnie się czyta.\n#17 Wysłany: 27 Sie 2019 09:07\nKilometry: 144 402\nMy w styczniu byliśmy w Tsavo i Amboseli - Amboseli było strzałem w 10! Kilimandżaro jest absolutnie magiczne a dojazd do Amboseli choć męczący (zwłaszcza z dwójką jeszcze dość małych dzieci gdzie jedno ma chorobę lokomocyjną) pokazuje prawdziwą Kenię. Zazdroszczę tego Nakuru i nosorożców - może innym razem\n#18 Wysłany: 27 Sie 2019 10:08\n@Rafał Marschall, @Kalispell - bardzo dziękuję - w imieniu Marcina i moim A lampart faktycznie, taki poimprezowy trochę\n@cart, po drogach, przynajmniej Lorenzo. Wydaje mi się, że inni kierowcy też. W ogóle mam wrażenie, że jakoś wszyscy dbali o przestrzeganie zasad - nie było takiego śmigania, jak na Sri Lance, w parku raczej cicho i spokojnie, nawet turyści w większości przypadków porozumiewali się szeptem przy zwierzętach Cenę też miałeś super. W dodatku z Amboseli...\n@flower188, gratuluję podróży z małymi dziećmi, na pewno nie było to łatwe. I, pomimo, że jestem absolutnie zakochana w Masai Mara, to jednak trochę zazdroszczę Amboseli, więc jest 1:1 Trzymajmy się tego "innego razu" A jak Tsavo? Bo słyszałam różne opinie.\nNa obiad pojechaliśmy na brzeg rzeki Mara. Tak, TEJ rzeki. I tak, w TO miejsce Niby brzeg jak brzeg, woda trochę zamulona, ale dokładnie tutaj rzekę próbują przekraczać zwierzęta podczas migracji. Dla mnie to podróżniczy Graal, po prostu. To również miejsce odpoczynku wszystkich wycieczek, a turyści są wypuszczani z aut na krótki popas\nLorenzo usadził nas na kamieniu, wydał torby z jedzeniem i zabronił się poruszać Miało to sens, bo byliśmy dosłownie otoczeni przez zwierzęta. Gdy skończyłam zbierać szczękę z podłogi po obserwacji hipopotamów, zauważyłam, że właściwie niezbyt mam już co jeść - większością obiadu poczęstowały się małpy, korzystając z mojego hipopotamowego zaćmienia I prawie popadłam w załamanie z powodu mojej beznadziejności - jak można nie zauważyć, że małpa podbiera ci jedzenie z torby, którą TRZYMASZ w ręku? :/ - ale gdy usłyszałam, że wokół wszyscy przeklinają w każdym z możliwych języków, dotarło do mnie, że nie jestem jedyna Pozostało nam więc wygrzebywanie resztek z torby i dalsza obserwacja rzeki. Było pięknie. Zwierzęta, cisza, czasem tylko musieliśmy uchylać się przed papierami po kanapkach, zrzucanymi z drzew przez małpy Możecie wierzyć, lub nie, ale jestem przekonana, że celowały w głowy\nCzerwone plamy na ciałach hipopotamów to oparzenia słoneczne.\nW końcu nadszedł moment, gdy trzeba było skorzystać z krzaków. Lorenzo wprawdzie nie był tym zachwycony, ale cóż, z naturą nie wygrasz, więc pozwolił nam oddalić się kawałeczek (ale niewielki I wtedy okazało się, że takie zasady bezpieczeństwa naprawdę są konieczne, bo dosłownie parę metrów od auta Marcin niechcący wkroczył na teren dużego samca pawiana. Pawian pokazał mu zęby, Marcin natomiast pokazał mu coś innego (ale nie złośliwie, tak wyszło - po prostu był w trakcie Na szczęście po prezentacji swoich najważniejszych atrybutów, panowie rozeszli się w dwie strony.\nJa na szczęście pawiana nie spotkałam (i dobrze. Niezbyt mam mu co pokazać , ale znalazłam sobie ślad. To hiena albo gepard, te zwierzęta nie potrafią chować pazurów, więc na ich tropach widać wgłębienia. W przypadku lwa i lamparta byłyby same poduszki (nie, nie jestem taka mądra. Po prostu tak się podekscytowałam, że pobiegłam zaraz pochwalić się Lorenzo i on mnie pouczył\nPo obiedzie można było się przejść na krótki spacer wzdłuż rzeki, pod opieką pracujących w parku rangerów.\nStrażnicy brali ze sobą małe grupki turystów i bacznie obserwowali otoczenie. Przechadzka była za darmo, jednak większość turystów zostawiała napiwki. Kenijczyk z naszego safari (naprawdę, skarbnica wiedzy, jak chodzi o zwyczaje i kulturę Kenii) opowiadał, że rangerzy pracujący w parku, zarabiają około 5000-6000 KES miesięcznie :/ Takie spacery to właściwie ich jedyna możliwość na dodatkowy zarobek, a jak chodzi o wysokość napiwku, to odpowiednie jest 10 USD od grupy.\nTo jest największy krokodyl, jakiego widziałam w życiu. Spokojnie miał ponad 3 metry długości. Obserwowaliśmy go w milczącym podziwie, stojąc na urwisku. Wyglądał na bardzo najedzonego i pewnie taki był. Wielka migracja zwierząt, okres krokodylowych żniw, odbywa się dwa razy w roku. W czerwcu-lipcu zwierzęta migrują z Serengeti do Masai Mara, natomiast od końca listopada zaczynają wracać. My byliśmy w Kenii pod koniec grudnia, więc co chwilę mijaliśmy takie widoki :\nKrokodyle zostawiają upolowane zwierzęta w rzece, żeby mięso trochę skruszało. Pewnie też nie są w stanie zjeść wszystkiego naraz - po rzece poruszały się leniwie, ociężałe i objedzone.\nI most łączący Kenię z Tanzanią. Nasz kenijski towarzysz opowiadał, że był na safari w Tanzanii podczas wielkiej migracji. Obserwował ją właśnie blisko tego miejsca. Podobno ziemia aż drżała...Tak, to zdecydowanie jest mój kolejny, podróżniczy cel\nStojąc na moście, obserwowaliśmy stado marabutów. Brodziły po wodzie z dużą gracją. Nagle zauważyliśmy, że jeden z nich bardzo dziwnie chodzi - kiwa się na boki, potrąca innych, szczytem zgrabności na pewno nie jest. Początkowo trochę się z niego podśmiewaliśmy, potem zrobiło się nam go żal - może chory jakiś? Dopiero gdy się uważnie przyjrzeliśmy, dotarło do nas, że to po prostu sęp. Pomimo swojej niezdarności, ptak potrafił rozgonić rywali i przejął posiłek.\nSępy potrafią całkowicie zanurzyć się w martwym ciele. Gdy się przyjrzycie zdjęciu, zobaczycie, że z antylopy wystają tylko jego skrzydła. Niesamowite wrażenie. Gdy pierwszy raz zobaczyłam to na filmie "Ptaki śpiewają w Kigali", długo nie mogłam wyjść z szoku.\nPrzechadzka z rangerem kończyła się na moście, a cały spacer trwał może jakieś pół godziny. Natomiast zdecydowanie - było warto.\nOstatni rzut oka na Marę i ponownie wsiadamy do auta.\nJednak stanowczo wolę oglądać antylopy w takiej postaci.\nPozostała część dnia była równie magiczna. Były i słonie\ni długie postoje, bo całe stado zapragnęło przejść właśnie tą samą drogą, co i my\nByły różne ciekawe ptaki, ale o tym, to Wam za wiele nie powiem, bo z ptaków jestem cienka Ostatnio nawet motyla pomyliłam z kolibrem :/ ale za to rozróżniam sępa (pod warunkiem, że je albo chodzi po ziemi. Poznaję go po niezgrabności\nByło mnóstwo różnych antylop.\nA na koniec był nawet szakal czaprakowy.\nO 18.00 wyjechaliśmy z parku. Szybka kolacja w obozowisku, jakieś piwo...Ostatnia noc z wsłuchiwaniem się w odgłosy zwierząt i wpatrywaniem w ciemność. Zrobiło się jakoś tak bardzo nostalgicznie i tęskno. Złożyliśmy sobie obietnicę, że co jak co, ale tutaj, to na pewno wrócimy... A potem zrobiło się trochę przerażająco, bo uświadomiliśmy sobie, że od jutra Lorenzo przestanie się nami opiekować, mówić, co mamy robić i gdzie iść. I to nas jednak trochę załamało...\n#19 Wysłany: 27 Sie 2019 18:23\n#20 Wysłany: 27 Sie 2019 18:36\nŚwietna relacja!! Z resztą jak zawsze!\nSzkoda, że nam Kenia pokazała jedynie to trudne i niebezpieczne oblicze. Gdy po zmroku w Nairobi, z plecakami, czekając na Ubera zostaliśmy otoczeni przez grupkę wyrostków zrobiło się nieciekawie. Do tego momentu, podchodziłem do tematu bezpieczeństwa w Nairobi z dystansem. Póki było widno wszystko było ok, byliśmy zaczepiani, proszeni o pieniądze, ale nie czuliśmy się zagrożeni, ale wtedy wszystko się zmieniło. Dopiero dotarcie na lotnisko obniżyło poziom adrenaliny\nDzięki Twojej relacji wiem, że jednak musimy tam wrócić!


OGŁOSZENIE O PROWADZONYM NABORZE na wolne stanowisko – BIP\nOGŁOSZENIE O PROWADZONYM NABORZE na wolne stanowisko\nOGŁOSZENIE O PROWADZONYM NABORZE\nna wolne stanowisko\nCentrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki\nul. Złotostocka 4\nposzukuje kandydatów na wolne stanowisko – Głównego Księgowego w Centrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki\nLiczba etatu – 3/4 etatu\nMiejsce wykonywania pracy – Centrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki\n1. Wymagania niezbędne dla osoby ubiegającej się o stanowisko głównego księgowego, określone w art. 54 ust 2. ustawy o finansach publicznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 z późn. zm.) oraz w art. 6 ustawy o pracownikach samorządowych (Dz.U. z 2008 r. Nr 223, poz.1458 z późn.zm.):\n1) posiada obywatelstwo polskie\n3) nie była prawomocnie skazana za przestępstwo: przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko działalności instytucji państwowych oraz samorządu terytorialnego, przeciwko wiarygodności dokumentów lub za przestępstwo karne skarbowe, a także nie była karana za przestępstwo umyślne;\n4) Spełnia jeden z poniższych warunków:\nd) posiada certyfikat księgowy uprawniający do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych albo świadectwo kwalifikacyjne uprawniające do usługowego prowadzenia ksiąg rachunkowych, wydane na podstawie odrębnych przepisów,\n5) na dzień złożenia dokumentów aplikacyjnych nie podlega zakazowi pełnienia funkcji związanych z dysponowaniem środkami publicznymi zgodnie z ustawą z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 14 poz. 114 z późn. zm.)\n1. Nieposzlakowana opinia;\n2. Nie jest prowadzone przeciwko kandydatowi postępowanie o przestępstwo ścigane z oskarżenia publicznego lub przestępstwo skarbowe;\n3. Stan zdrowia pozwalający na zatrudnienie na tym stanowisku;\n4. Co najmniej 3-letnie doświadczenie w księgowości budżetowej;\n5. Znajomość zagadnień rachunkowości i sprawozdawczości jednostek budżetowych;\n6. Posiadanie wiedzy z zakresu finansów publicznych i rachunkowości oraz zasad prowadzenia ewidencji finansowo-księgowej;\n7. Znajomość ustaw: o finansach publicznych, o rachunkowości, o zatrudnieniu socjalnym, o podatku dochodowym od osób fizycznych, o podatku dochodowym od osób prawnych, o podatku od towarów i usług, Prawo zamówień publicznych, przepisów Ordynacji podatkowej;\n8. Znajomość zagadnień związanych z prowadzeniem finansów samorządowego zakładu budżetowego;\n9. Znajomość programu komputerowego : moduł księgowy,\n10. Znajomość zasad rozliczania projektów unijnych i doświadczenie w tym zakresie;\n11. Umiejętność sporządzania sprawozdań i analiz;\n12. Umiejętność dobrej organizacji pracy własnej oraz pracy w zespole, gotowość do podnoszenia wiedzy;\n13. Samodzielność, odpowiedzialność, rzetelność, obowiązkowość, kreatywność, dyskrecja, terminowość, umiejętność korzystania z przepisów prawa;\n14. Wysoka kultura osobista;\n1. Dokonywanie wstępnej kontroli zgodności operacji gospodarczych i finansowych z planem finansowym oraz kompletności i rzetelności dokumentów dotyczących operacji gospodarczych i finansowych;\n2. Przygotowywanie projektów budżetu;\n3. Opracowywanie projektów przepisów wewnętrznych dotyczących spraw finansowych;\n4. Prowadzenie ewidencji syntetycznej i analitycznej dochodów i wydatków;\n5. Sporządzanie bilansu, prowadzenie sprawozdawczości budżetowej, wykonywanie analiz, zestawień oraz prognoz kosztów i wydatków;\n6. Prowadzenie nadzoru nad prawidłowością oraz naliczanie zaliczek podatkowych, potrąceń, a także terminowe ich przekazywanie;\n7. Przechowywanie i archiwizacja dokumentów księgowych zgodnie z przepisami prawa;\n8. Przestrzeganie dyscypliny finansów publicznych;\n9. Prawidłowe przekazywanie składników majątkowych, przestrzeganie zasad inwentaryzacji i likwidacji środków trwałych, wyposażenia oraz nadzorowanie sprawowania odpowiedzialności materialnej;\n10. Prowadzenie inwentaryzacji składników majątku;\n11. Zatwierdzanie listy płac, wniosków i innych dokumentów finansowych;\n14. Prowadzenie zagadnień ekonomiczno-finansowych w zakresie rozliczania projektów realizowanych w ramach środków zewnętrznych;\n15. Księgowanie i dekretacja dokumentów;\n16. Nadzorowanie prawidłowego stosowania przepisów ustawy Prawo zamówień publicznych;\n17. Nadzór nad naliczeniem i rozliczeniem świadczeń integracyjnych;\n18. Sporządzanie naliczeń odpisów na ZFŚS, planu i sprawozdawczości funduszu, przekazywanie naliczonych odpisów oraz nadzorowanie prawidłowości potrąceń i kontrolowanie zgodności wydatków z regulaminem i przepisami prawa;\n19. Prowadzenie korespondencji w zakresie spraw finansowych;\n20. Sporządzanie obowiązujących sprawozdań finansowych i statystycznych;\n21. Należyte przechowywanie i zabezpieczanie dokumentów finansowo-księgowych;\n22. Wykonywanie innych zadań wynikających z przepisów prawa lub regulacji wewnętrznych.\n23. Prowadzenie prawidłowego zarządzania zasobami rzeczowymi CIS\n24. Prowadzenie rozliczeń z Powiatowym Urzędem Pracy.\n4. Wymagane dokumenty i oświadczenia :\noryginał kwestionariusza osobowego dla osoby ubiegającej się o zatrudnienie,\nkserokopie dokumentów potwierdzających posiadane wykształcenie – świadectwo ukończenia szkoły średniej dla wykształcenia średniego i/lub dyplom ukończenia studiów wyższych dla wykształcenia wyższego, ewentualne dodatkowe uprawnienia i kwalifikacje,\nkserokopie świadectw pracy i/lub w przypadku pozostawania w stosunku pracy, zaświadczenie o zatrudnieniu potwierdzające wymagany staż pracy\noświadczenie o wyrażeniu zgody na przetwarzanie danych osobowych wykraczających poza wymóg ustawowy, a zawartych w dokumentach składanych w związku z naborem, dla potrzeb niezbędnych dla jego realizacji i dokumentacji, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1), zwanym dalej RODO,\noświadczenie o wyrażeniu zgody, w przypadku wyłonienia do zatrudnienia, na przetwarzanie danych osobowych wykraczających poza wymóg ustawowy, a zawartych w dokumentach składanych w związku z naborem, na czas realizacji umowy o pracę, zgodnie z RODO,\n5. Zasady rekrutacji :\nWyboru kandydata dokonuje komisja rekrutacyjna po przeprowadzeniu wstępnej selekcji oraz selekcji merytorycznej ( która może obejmować, rozmowę kwalifikacyjną, test psychologiczny, test kwalifikacyjny).\n6. Określenie terminu i miejsca składania dokumentów :\nWymagane dokumenty zawarte w zamkniętej kopercie z podanym imieniem, nazwiskiem i adresem zwrotnym kandydata oraz z dopiskiem „ Dotyczy naboru na wolne stanowisko – Główny Księgowy Centrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki” należy składać osobiście w siedzibie Centrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki, ul. Złotostocka 4, 57-230 Kamieniec Ząbkowicki ( decyduje data wpływu do Centrum)\nlub przesłać na adres :\nTermin składania dokumentów upływa od 27.06.2018r. do 11.07.2018 r. decyduje data wpływu do Centrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki\nDokumenty, które wpłyną do Centrum Integracji Społecznej Gminy Kamieniec Ząbkowicki powyżej określonym terminie nie będą przyjmowane.\nKierownik Centrum Integracji Społecznej\nGminy Kamieniec Ząbkowicki\nkwestionariusz osobowy 2018\noświadczenia do nabory\nWytworzył: Robert Błasik\nData wytworzenia: 27.06.2018\nOpublikował: Łukasz Dudzic\n- Łukasz Dudzic\n27 czerwca 2018 o 11:29:37 - Łukasz Dudzic\nZARZĄDZENIE NR 34/2019 Wójta Gminy Kamieniec Ząbkowicki z dnia 06 marca 2019 r.\nZARZĄDZENIE NR 33/2019 WÓJTA GMINY KAMIENIEC ZĄBKOWICKI z dnia 05.03.2019 r.\nWNIOSEK O PRZYDZIAŁ LOKALU\nBenedykt Wołoszczuk woloszczuk@kamienieczabkowicki.eu\ntel: 74 816 20 18\nUrząd Gminy w Kamieńcu Ząbkowickim\nul. Ząbkowicka 26\ntel. 74 816-20-10, 74 816-20-11,\nfax. 74 817-33-61\ntel. centrala: 729-057-840\n© 2015 - Gmina Kamieniec Ząbkowicki


MATRIX KEEP ME VIVID ZESTAW SZAMPON ODŻYWKA 2×300 | M-Style Poznań\nMATRIX KEEP ME VIVID ZESTAW SZAMPON ODŻYWKA 2×300\n72 w magazynie\nilość MATRIX KEEP ME VIVID ZESTAW SZAMPON ODŻYWKA 2×300\nMATRIX TOTAL RESULTS KEEP ME VIVID do włosów farbowanych Szampon 300ml + Odżywka 300ml\nSzampon Matrix Keep Me Vivid służy do pielęgnacji włosów farbowanych, szczególnie w intensywnych odcieniach. Formuła Matrix Keep Me Vivid przedłuża trwałość koloru między zabiegami koloryzacji. Szampon nie zawiera siarczanów i może być stosowany codziennie.\nTworzy bogatą, mleczną pianę\nChroni go przed zbyt szybkim blaknięciem\nUtrzymuje kolor do 21 myć po koloryzacji\nPodkreśla jego połysk\nSzampon zawiera nuty zapachowe wanilii, kokosa i waty cukrowej. Dzięki delikatnej, bezsiarczanowej formule nie podrażnia włosów i nie wypłukuje molekuł koloru.\nSposób użycia: Nałożyć na mokre włosy i wmasować, po czym dokładnie spłukać. Następnie zastosować odżywkę Keep Me Vivid.\nRezultat: Trwały, wyrazisty, jednolity i lśniący kolor włosów. Ochrona przed blaknięciem koloru.\nOdżywka Matrix Keep Me Vivid służy do pielęgnacji włosów farbowanych, szczególnie w intensywnych odcieniach. Formuła Matrix Keep Me Vivid przedłuża trwałość koloru między zabiegami koloryzacji. Odżywka może być stosowana codziennie.\nNadaje mu połysk\nZatrzymuje pigmenty wewnątrz łusek włosów\nZapobiega płowieniu koloru\nUtrzymuje efekt koloryzacji do 21 myć po zabiegu\nMa niski poziom pH\nProdukty z linii Keep Me Vivid zawierają nuty zapachowe wanilii, kokosa i waty cukrowej.\nSposób użycia: Nałożyć na mokre włosy po umyciu ich szamponem Keep Me Vivid. Wmasować, po czym dokładnie spłukać.\nNapisz pierwszą opinię o „MATRIX KEEP ME VIVID ZESTAW SZAMPON ODŻYWKA 2×300” Anuluj pisanie odpowiedzi


Inny wymiar fotografii w Kasztelu w Szymbarku już jutro - halogorlice.info\nInny wymiar fotografii w Kasztelu w Szymbarku już…\nInny wymiar fotografii w Kasztelu w Szymbarku już jutro\n5 lipca odbędzie się wernisaż niesamowitych prac Barbary Gabryel Dorrell, gorliczanki, dla której fotografia uliczna stała się pasją. Już jutro podzieli się z nami swoim dorobkiem artystycznym w Kasztelu w Szymbarku.\nNasze miasto słynie z tego, że pochodzi stąd wiele wybitnych artystów, pisarzy, muzyków. Jedną z nich jest fotografka, Barbara Gabryel Dorrell, która urodziła się w Gorlicach, a na co dzień żyje i mieszka w Londynie. Jej pasja do zdjęć zrodziła się w 2000 roku i od tego czasu nie rozstaje się z aparatem. Dużo podróżuje, a przy tym robi niesamowite ujęcia miejskich ulic i swoim ulubionym „modelom” – szklanym instalacjom, stworzonym przez artystę Dale Chihule. Ze swoich kadrów tworzy albumy, które prezentują rzeczywistość otaczającą artystkę. Całe swoje życie poświęca fotografii, znana jest z prowadzenia rubryki „Fototeka Basi Dorrell ” w gazecie „Tydzień Polski”. Posiada ogromny dorobek, który można zobaczyć TUTAJ.\nGorliczanka jest bardzo związana ze swoim miejscem urodzenia, mimo że mieszka za granicą. Prezentuje swoje zdjęcia na wystawach w galeriach w Gorlicach, Bieczu, Szymbarku, a także Zakopanem. A już jutro, 5 lipca, będziemy mogli podziwiać jej wernisaż prac o godzinie 18 w Kasztelu w Szymbarku. Wystawa zostanie umieszczona we foyer oraz przed budynkiem.


Blaty kuchenne Rzeszów - blaty kamienne do kuchni, granitowe, różne rodzaje │ Zakład kamieniarski Akropol - Kamień tylko naturalny\n/ Blaty kuchenne\nKuchnia to bez wątpienia serce każdego domu. Można pokusić się tutaj o twierdzenie, iż blaty kuchenne są jednym z ważniejszych elementów jej wyposażenia. Prócz swojej oczywistej funkcji, jaką jest przygotowywanie posiłków, pełnią też coraz częściej rolę dekoracyjną, niejednokrotnie służą także za przestrzeń do spożywania posiłków. Na rynku dostępnych jest wiele modeli blatów kuchennych – które najlepiej spełnią się w danej kuchni i na co zwracać uwagę przy ich zakupie?\nBlaty kuchenne kamienne Rzeszów\nMimo ciągłej popularności blatów kuchennych z płyty laminowanej bądź drewna, rosnącym zainteresowaniem w Rzeszowie cieszą się w ostatnim czasie blaty wykonane z kamienia naturalnego. Wybór kamienia na blaty jest różnorodny, a do najpopularniejszych i najczęściej polecanych należą granit, kwarcyt naturalny i marmur. Dzięki ich wykorzystaniu możemy tworzyć piękne i naturalnie wyglądające kuchnie – a bogata paleta wzorów, kolorów oraz różnorodnych faktur sprawi, że każdy znajdzie tutaj coś dla siebie.\nNiezaprzeczalną zaletą blatów kamiennych nad blatami wykonanymi z drewna jest ich odporność na wilgoć, a przede wszystkim uszkodzenia mechaniczne. Możemy na nich bezpośrednio kroić, lecz z uwagi na wygodę zaleca się stosowanie odpowiednich podkładek, wszelkie przedmioty które na nie upadną, jak i lżejsze uderzenia nie zostawią na nich nawet śladu. Co więcej, kamień jest materiałem jednolitym i łatwym w obróbce, co sprawia, że można wykańczać go na wiele sposobów i nadawać mu niemalże dowolny kształt oraz strukturę – a w przypadku kuchni tworzyć blaty kuchenne na wymiar.\nPonadto nie ma koniecznością odpowiedniej ich konserwacji. Blaty kuchenne z kamienia Rzeszów, wymagające specjalistycznego zabezpieczenia są impregnowane w procesie produkcyjnym i nie wymagają interwencji użytkownika przez następne lata. Co bardzo ważne, stosowane impregnaty posiadają wszelkie atesty potwierdzające możliwość ich zastosowania w kontakcie z żywnością oraz są całkowicie ekologiczne. Służące do tego preparaty, stają się obojętne dla środowiska już po upływie 24 godzin przez co nie stanowią żadnego zagrożenia zdrowotnego dla użytkownika. Dla wymagających użytkowników oferowane są również atestowane środki higieniczne służące do bieżącego utrzymania czystości. Kamienne blaty kuchenne Rzeszów posiadają również, co warto podkreślić, całkowicie ekologiczny charakter, ponadto są aseptyczne, a ich utylizacja nie stanowi zagrożenia dla środowiska.\nBlat kuchenny granitowy czy marmurowy – czyli który rodzaj kamienia wybrać\nSzukając blatu do kuchni warto zainteresować się dwoma rozwiązaniami – blatem kuchennym granitowym lub marmurowym. Blaty wykonane z granitu charakteryzują się zdecydowanie większą odpornością na odbarwienia i wilgoć w porównaniu do marmuru. Marmurowe blaty mają tendencję do szybszego wchłaniania cieczy i tłuszczy – wymagają więc bardziej zaawansowanej i często też kosztownej impregnacji i pielęgnacji by utrzymać je w czystości – jednak wiele osób ceni je sobie za ich większe walory estetyczne.\nOstateczny wybór materiału na blaty kamienne do kuchni to kwestia wizualnych preferencji. Zarówno blaty wykonane z marmuru jak i granitu cechować będą się znacznie większą odpornością od tradycyjnych blatów wykonanych z drewna czy płyt laminowanych. Będą co prawda nieco droższe w zakupie – jednak jeśli odpowiednio o nie zadbamy będą nam służyć przez wiele lat


Invierno Beauty: Lipcowe zakupy kosmetyczne\nCześć! Dziś chciałabym wam pokazać produkty, które wpadły w moje ręce w ostatnim czasie. Nie ma tego dużo (staram się w trochę ograniczać!), ale jestem bardzo zadowolona z kilku pozycji, które w końcu mam i po cichu liczę, że się u mnie sprawdzą :)\n* Balsam wzamcniający włosy, Planeta Organica Morze Martwe\nNa ten produkt trafiłam przypadkiem na promocji w jednej z warszawskich aptek - stwierdziłam, że nigdy nie miałam nic z Planeta Organica więc czas najwyższy wypróbować. Balsam zawiera 15 minerałów morza martwego, chitosan oraz organiczne masło shea.\n* Regenerujący krem do rąk do bardzo suchej i podrażnionej skóry, Evree\nUwielbiam kremy do rąk tej firmy i ten (kolejny) zakup tylko to potwierdza. Dłonie kremuję dość często, zawsze zabieram go do torebki - szybko się wchłania, delikatnie pachnie i fajnie nawilża skórę, polecam!\n* Antyperspirant w kulce, Vichy\nWspominałam już o nim na blogu - jest to mój ulubiony antyperspirant, stosuję go już kilka lat i nie umiem z niego zrezygnować, do tego ma ładny, delikatny zapach.\n* Mgiełka zapachowa forever Red, B&BW\nUwielbiam mgiełki B&BW, to jest kolejna o pojemności 88ml - czyli wersja mniejsza w fikuśnym opakowaniu z plastikową wstążką. Ten zapach będę używać bardziej na wieczorne wyjścia, jest on dość słodki i ciężki, w porównaniu z innymi mgiełkami, które dotąd miałam (na promocji - 34zł50gr)\n* Żel do mycia twarzy & bezolejowy lotion do demakijażu Rival de Loop\nTe dwa maluchy - każdy o pojemności 50ml - kupiłam z myślą o wyjeździe na weekend do Krakowa, taki zestaw podróżnika:) Po 3 dniach stosowania (jak dotąd) mogę tylko powiedzieć, że lotion nie sprawdził się przy demakijażu oczu, które szczypały mnie niemiłosiernie, a demakijaż trwał trochę dłużej niż zazwyczaj. Ale pojemności i opakowania na krótkie wypadky jak najbardziej ok.\n* Podkład do Twarzy Bourjois HM, Nr 51 Vanille Clair\nNo i w końcu jest! Długo chodziłam z zamiarem kupienia tego podkładu, ale zdecydowałam się i podczas gorących dni mój Revlon CS idzie w odstawkę a nadchodzi właśnie oto Bourjois HM. Zdecydowałam się na nr 51 bo chyba najlepiej do mnie pasuje ale to wszystko się klaruje, może pojawi się za jakiś czas szersza recenzja i moje odczucia co do tego podkładu.\n* Pędzelek na linię rzęs, ZOEVA 310 Spot Liner\nTo najmniejszy pędzelek (pędzel to za wielkie słowo:) ), jaki kiedykolwiek miałam. Potrzebowałam takiego pomocnika właśnie do pracy na linii rzęs - na razie uczę się nim posługiwać, jeszcze jestem daleko ale próbuję:)\n* Korektor Lasting Perfection, Collection\nKolejny kosmetyk, z którego posiadania ogromnie się cieszę. Mój w kolorze 1 Fair zamówiłam na allegro po wielu dobrych recenzjach dziewczyn na YT - jest jaśniutki, idealnie pasuje do koloru mojej skóry, oby tak dalej:)\n* Hydrożelowe płatki pod oczy Perfecta, maseczka bankietowa pod makijaż Dermika, peeling mineralny Perfecta\nJak wiecie - lubię produkty w saszetkach - płatki pod oczy znam i uwielbiam (przydadzą się np. po całonocnej zabawie), maseczka bankietowa idealna na większe wyjścia (ja ostatnio wykorzystałam ją przed weselem znajomych) a peeling to u mnie nowość i jestem ciekawa, jak się spisze :)\n* Tusz do rzęs False Definition Extension Volume, Eveline Cosmetics\nTen tusz poleciła mi koleżanka a Ja postanowiłam wypróbować go jako zamiennika do słynnego "fioletowego" L'oreal'a. Produkt tani i łatwo dostępny - może czerń nie jest tak głęboka, jak w przypadku wspomnianego L'oreala ale myślę, że produkt na prawdę może okazać się niezły:)\nI jeszcze zbliżenie na szczoteczkę tuszu Eveline :)\nI to byłoby na tyle - jestem zadowolona z poczynionych zakupów - znacie może wyżej wymienone produkty, co o nich sądzicie?\nAutor: Invierno Beauty o 18:49\naGaRaSzKa 21 lipca 2015 19:57\nSporo tego wszystkiego :-) Kremik z Evree bardzo polubiłam i kończę już chyba trzecie opakowanie :-)\nPanna Migootka 21 lipca 2015 22:17\nTeż mak krem z evree ale jakoś nie jestem do niego przekonana\nJasminum 21 lipca 2015 22:19\nTak wlasnie slyszalam, ze te kulki z Vichy sa rewelacyjne :)\nrecenzjemarteła 22 lipca 2015 00:31\nU mnie ten tusz nie robił prawie nic, więc go oddałam. Podkład i korektor bardzo lubię :)\nLexi 22 lipca 2015 12:28\nFajne zakupy. Kiedyś też namiętnie używałam ten korektor, na szczęście nie musze sie gimnastykować z zakupem, bo w UK jest dostępny prawie wszędzie od ręki. Podkłady Bourjois nie do końca mi pasują kolorystycznie. Reszty nie znam :)\nInvierno Beauty 24 lipca 2015 09:03\nZazdroszczę z tą dostępnością, mi zostaje głównie tylko allegro :)\nanitk4 23 lipca 2015 12:19\nPraktycznie wszystko to dla mnie nowości :)\nBeautyfieldss 24 lipca 2015 00:56\nSame swietne produkty! Na evree sie czaje :>\nMinimalna 27 lipca 2015 22:58\nBardzo fajne zakupy! Kusi mnie antyperspirant z Vichy i korektor Collection, bardzo dużo osób poleca te produkty ; ) Z Planeta Organica miałam duet Aleppo i bardzo fajnie się u mnie sprawdził ; )


zakalec - SmartBake\nCo może pójść nie tak?, Porady, Strona Główna\nBŁĘDY najczęściej popełniane w kuchni.\nW tym działe chciałabym przedstawić błędy najczęściej popełniane w kuchni. Sama popełniłam ich setki i doskonale znam to uczucie, gdy ciasto znów nie wyszło jak powinno. Jednak pamiętajmy: Pieczenie to…\nZakalec, zakalec, zakalec… według słownika Wikipedia zakalec to nieudana, niewyrośnięta lub niewypieczona warstwa w cieście, lub całe takie ciasto. Pewnie każdemu z nas choć raz zdarzyło się upiec ciasto z…


SEC Challenge: Rakietowy Łaguta straszy przed ligą. Awans Woryny! (relacja) - Sport WP SportoweFakty\nTomasz Janiszewski 25 Maja 2019, 18:14\nTriumfem bezbłędnego i superszybkiego Grigorija Łaguty zakończył się sobotni SEC Challenge w Nagyhalasz na Węgrzech. Obok Rosjanina awans do finałowego cyklu wywalczyli David Bellego, Vaclav Milik, Michael Jepsen Jensen i Kacper Woryna.\nRzadko spotykany na żużlu anturaż, czyli rybackie stawy usytuowane obok stadionu, przede wszystkim oryginalna, ceglasta nawierzchnia toru, a ponadto piękna pogoda i wypełnione po brzegi prowizoryczne trybuny. SEC Challenge w 5,5-tysięcznym Nagyhalasz na północno-wschodnich Węgrzech nie zawiódł. Ściganie na 300-metrowym, bardzo technicznym owalu było przednie i momentami na najwyższym poziomie.\nCZYTAJ WIĘCEJ: Jędrzejewski w Polonii Bydgoszcz. Boniek podziękował Skrzydlewskiej\nJeden z najbardziej widowiskowo jeżdżących żużlowców ostatniej dekady, Grigorij Łaguta z początku nie prezentował na dystansie spektakularnych ataków, ale tylko dlatego, że był dla rywali za szybki i zwykle uciekał im już na pierwszych metrach. Karuzelę rozkręcił nieco później. W trzech ostatnich biegach fazy zasadniczej przeprowadzał skuteczne akcje na drugim łuku. Należy przy tym dodać, że robił to z dziecinną łatwością, a manewr z biegu siedemnastego na długo zostanie w pamięci miejscowych kibiców.\nŁaguta awans do SEC 2019 zapewnił sobie już po czwartej serii. Rosyjski zawodnik wysłał znad Balatonu jasny sygnał, że wraca do poważnego żużla z przytupem. A już w niedzielę wróci na tory PGE Ekstraligi, reprezentując Speed Car Motor Lublin w meczu z Get Well Toruń. Dodajmy, że drugim zawodnikiem z bezpośrednią przepustką po rundzie zasadniczej był także szybki i skuteczny w sobotnie popołudnie Michael Jepsen Jensen.\nW Nagyhalasz ścigała się piątka reprezentantów Polski (ten piąty, Tobiasz Musielak, był rezerwowym). Długo jednak nie mogliśmy doczekać się indywidualnej wygranej któregoś z Biało-Czerwonych. Dopiero w biegu czternastym (gdy pod taśmą ustawiło się aż trzech naszych zawodników) ten impas przerwał Kacper Woryna. Rybniczanin był skuteczny i zmieścił się w gronie tych, którzy przedłużyli swoje szanse na awans, jadąc w biegu ostatniej szansy.\nOprócz niego znaleźli się tam Vaclav Milik, Anders Thomsen i wspierany przez Tomasza Bajerskiego w parku maszyn David Bellego. Cała ta stawka prezentowała się korzystnie na ceglastym torze od samego początku, szczególnie widowiskowo jeżdżący Francuz, który w bardzo dobrym stylu wygrał "baraż", a w finale uległ tylko bezbłędnemu Łagucie.\nDwie ostatnie gonitwy kończyły się jednak upadkami. Najpierw chwile grozy przeżył Woryna, który upadł na czwartym kółku po starciu z Thomsenem. Po długiej analizie powtórek sędzia Aleksander Latosiński wykluczył Duńczyka i stało się jasne, że Polak wywalczył awans do finałów IME. W finale Jepsen Jensen spowodował z kolei upadek Milika. Polak i Czech nie odnieśli na szczęście poważnych obrażeń, szybko podnosząc się z toru. - Ciężkie zawody, udało się awansować, ale błędy też były i trzeba wyciągnąć wnioski. Pal licho z tym piątym miejscem, mamy awans - powiedział po zawodach Woryna na antenie SABMARtv.\nZ pozostałych Polaków długo w batalii o awans liczył się Paweł Przedpełski, słabiej spisali się Bartosz Smektała i Adrian Miedziński. Dwukrotnie na torze pojawił się też Musielak, który najwyraźniej ma już za sobą problemy zdrowotne, z którymi borykał się w ostatnich dniach.\nNiestety, przyjazną atmosferę przy oglądaniu bardzo dobrego speedwaya zmącił poważny wypadek w wyścigu piętnastym. O tor, a następnie w bandę na drugim łuku uderzyli Roland Kovacs i Peter Kildemand. Węgrowi nic poważnego się nie stało, gorzej ma się mieć sytuacja z Duńczykiem. Relacjonująca zawody SABMARtv przekazała, że Kildemand ma mieć złamany nos. Opuścił stadion w karetce, udając się do szpitala.\nCZYTAJ WIĘCEJ: Świącik uderza pięścią w stół! "Tor będzie wywrócony do góry nogami"\nSzczęśliwcy z Węgier dołączyli do najlepszej piątki ubiegłorocznych finałów: Leona Madsena, Jarosława Hampela, Roberta Lamberta, Mikkela Michelsena i Antonio Lindbaecka. Organizatorzy przyznają jeszcze pięć stałych dzikich kart, które uzupełnią stawkę finalistów tegorocznego cyklu SEC. Jego inauguracja 13 lipca w Guestrow.\n1. Grigorij Łaguta (Rosja) - 15 (3,3,3,3,3) + 1. miejsce w finale\n2. David Bellego (Francja) - 12+3 (2,3,3,1,3) + 2. miejsce w finale\n3. Vaclav Milik (Czechy) - 11+2 (3,2,2,3,1,) + 3. miejsce w finale\n4. Michael Jepsen Jensen (Dania) - 13 (2,3,3,2,3) + wykluczenie w finale\n5. Kacper Woryna (Polska) - 12+1 (2,2,2,3,3)\n6. Anders Thomsen (Dania) - 10+0 (2,3,3,0,2)\n7. Paweł Przedpełski (Polska) - 8 (1,2,2,2,1)\n8. Jurica Pavlic (Chorwacja) - 6 (0,0,1,3,2)\n9. Siergiej Łogaczow (Rosja) - 6 (3,w,1,1,1)\n10. Bartosz Smektała (Polska) - 6 (1,2,1,0,2)\n11. Peter Kildemand (Dania) - 4 (3,1,0,w,-)\n12. Andriej Kudriaszow (Rosja) - 4 (0,1,0,2,1)\n13. Adrian Miedziński (Polska) - 4 (1,1,2,0,-)\n14. Andrzej Lebiediew (Łotwa) - 3 (0,w,1,2,0)\n15. Tobiasz Musielak (Polska) - 2 (2,t)\n16. Bjarne Pedersen (Dania) - 2 (1,0,0,1,0)\n17. Roland Kovacs (Węgry) - 2 (0,1,0,1,0)\n1. Łogaczow, Bellego, Pedersen, Kovacs\n3. Milik, Jepsen Jensen, Przedpełski, Kudriaszow\n5. Jepsen Jensen, Woryna, Kildemand, Pedersen\n6. Thomsen, Smektała, Kudriaszow, Łogaczow (w/u)\n7. Łaguta, Przedpełski, Kovacs, Lebiediew (w/u)\n8. Bellego, Milik, Miedziński, Pavlic\n10. Łaguta, Milik, Łogaczow, Kildemand\n11. Jepsen Jensen, Miedziński, Smektała, Kovacs\n13. Milik, Lebiediew, Pedersen, Smektała\n14. Woryna, Przedpełski, Łogaczow, Miedziński\n15. Pavlic, Kudriaszow, Kovacs, Kildemand (w/su)\n16. Łaguta, Jepsen Jensen, Bellego, Thomsen\n18. Jepsen Jensen, Pavlic, Łogaczow, Lebiediew\n19. Woryna, Thomsen, Milik, Kovacs\nBellego, Milik, Woryna, Thomsen (w/su)\nŁaguta, Bellego, Milik, Jepsen Jensen (w/su)\nCzy Grigorij Łaguta zdobędzie w tym roku medal w cyklu SEC?\nK.S ROW 26-05 09:44 Zgłoś\nZłotówa po$tra$zył ? A co meldonium pokazał że ma? Liga go zweryfikuje ! Z taką obsadą to ciężko nie wygrać!\ndany motor 26-05 00:10 Zgłoś\nco to za pała mirek 65\nKrzysztof Rybarz 25-05 23:02 Zgłoś\nA kto powiedział że nie był naszprycowany. Ja bym mu na lidze silniki sprawdził.


hiperrealizm: JW 2943\n[skan z książki: Wojciech Wilczyk Eternit, Lampa i Iskra Boża, Warszawa 2002, str. 54]\nTak mi się skojarzyło z tym wszystkim co się teraz dzieje na wschodzie Ukrainy... Skojarzyło niedobrze, bo przed oczami stanęła mi cała wojenna machina, którą - wprawdzie w stanie pokojowym - miałem okazję obserwować podczas spełniania "zaszczytnego obowiązku" (maj 1987 - kwiecień 1988).\nKilka przypisów. Opisana w wierszyku historia jest autentyczna, aczkolwiek wydarzyła się tak naprawdę rok wcześniej i nie w Żaganiu (jak wskazywałby numer jednostki wojskowej), ale w tzw. "Zmechu" we Wrocławiu. Dlaczego dokonałem takiej podmiany, nie mam teraz pojęcia... Występujący w tekście oficer to postać realna, chociaż na potrzeby utworu awansowałem go o jeden stopień. Czteromisięczny pobyt we Wrocławiu nie był dla mnie jednak aż tak uciążliwy, ponieważ przed poborem dobry znajomy zaopatrzył mnie w porcję szczytów canabis indica ze swojego ogródka, więc wojenną rzeczywistość oglądałem ze sporym dystansem (koledzy z "izby żołnierskiej" zachodzili w głowę, jak to się dzieje, że popołudniami jestem narąbany, a nie czuć ode mnie alkoholu...).\nI tu przypomniała mi się jeszcze inna historyjka. W parku maszynowym naszej jednostki obok złomu typowego dla wojsk Układu Warszawskiego, stał jeden nowiutki T-72 (był to jedyny pojazd, którego nie można było fotografować). Więc przy okazji jakiejś uroczystości wypatrzyłem pułkownika od broni pancernej i zapytałem go o szanse takiej maszyny w przypadku konfrontacji z natowskim Leopardem 2. Pułkownik popatrzył na mnie drwiąco (oczywiście zwracałem się do niego per "obywatelu pułkowniku") i rzekł zawieszając głos, tak jakby się krztusił: "Podchorąży... podchorąży... kurwa jego mać... podchorąży... jak was kurwa Leopard namierzy... to macie piętnaście sekund, żeby wy-pier-da-lać!".\nKrzysztof Jaworski 4 marca 2014 09:43\nJeden z moich ulubionych wierszy! :)\nGrzegorz Wroblewski 4 marca 2014 10:50\nZdecydowanie mocny wiersz!\nMLB 4 marca 2014 11:31\nOch, i w komplecie z Duniowską dyslektyczną korektą!\nWojtek Wilczyk / hiperrealizm.blogspot.com 4 marca 2014 12:54\nDziękuję spontanicznemu fanklubowi za MIŁE SŁOWA :)\nDyslektyczna korekta dyslektyczną korektą, ale dobrze, że Dunio nie opuścił fragmentu tekstu, co od czasu do czasu mu się zdarza... ;)\npunktpotrójny 6 marca 2014 09:55\n"Chuj mnie obchodzi skąd i jak, macie sobie naruchać - albo natrzepać !" - tekst podstawowy w relacji sierżant nigdy nie awansowany - szeregowy\nWojtek Wilczyk / hiperrealizm.blogspot.com 6 marca 2014 16:14\nAle byłeś w LWP? Czy też służyłes za III RP?\npunktpotrójny 6 marca 2014 20:43\nJuż za III RP, ale kadra siedziała mentalnie w LWP. Ale fajnie było. Śmiechowo :)\nWojtek Wilczyk / hiperrealizm.blogspot.com 6 marca 2014 20:52\nDowódca mojej kompanii (1988), wyjątkowy palant (mówiło się u nas o takich "przechuj"), był ostatnio przez jakiś czas dowódcą GROMU...\npunktpotrójny 7 marca 2014 16:14\nWłaśnie "przechuj" to taki tryb z uznania, coś jakby "przekozak", albo "skubaniutki", u nas przynajmniej tak jest...\nbohemola 7 marca 2014 02:40\nkoledzy w pracy też mówią "przechuj", ale raczej pozytywnie; ten, który zaskoczył czymś.\na "chujec" brzmi super, więc zapamiętam i powtórzę z przypisem o Autorze/autorach ;-)\nWojtek Wilczyk / hiperrealizm.blogspot.com 7 marca 2014 22:59\nNo więc tego "przechuja" w latach 80' można było rozumieć/używać też literalnie i zależało to od kontekstu wypowiedzi oraz intonacji... ;)