Sprawy babskie i ślepackie | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nfot. T. Sobolewski\nUśmiechnęła się. To prawie zabolało.\ni z wolna, bezładnie, jak traf zdarzył,\nszli przez pokoje (w śmiechu, głośnym gwarze),\nTo wiersz Rilkego „Ślepnąca”. Białoszewski napisał wiersz w podobnym tonie, z tą tylko różnicą, że to, co Rilke już w niewidomej dostrzega – przemianę kalectwa w łaskę: przyjęcie światła z zewnątrz, gotowość do śpiewu, uniesienia i lotu – Białoszewski swojej niewidomej dopiero tłumaczy:\n– Łapać radość za ogon\n– A to się łapie za ogon zmartwienia\n– A to trzeba odwrotnie! – krzyczę, a ona to przekrzykuje Ani\n– Zmartwień się nie łapie za ogon, one same się pchają na głowę, do głowy\n– A to trzeba łapać radość za ogon, zawsze się opłaca. Nawet jak ci się wyrwie, to masz pióra.\nJadwiga Stańczakowa, „Dziennik we dwoje”. Warstwy, 448 stron, wydanie II zmienione, w księgarniach od listopada 2015U Białoszewskiego przemiana kalectwa w łaskę jest oczywiście bardziej życiowa i cielesna, wyjęta ze wzniosłych ram wielkiej poezji. Lecz i w tej przepisanej na wiersz anegdocie widać, jak gra słów i wyobraźni odsłania pewną poetycką mądrość: łap radość za ogon, zostaną choć pióra. A pióra służą do latania. I pisania. Jedno bez drugiego nie wzniesie się zbyt wysoko, nie w depresji czy rozpaczy rodzi się pisanie. Dopiero w pragnieniu, by z nich wyjść. Tę świadomość i umiejętność jej twórczego spożytkowania, a wraz z nimi cały nastawiony na swobodę i nadzwyczajność sposób życia, pokazał Stańczakowej Białoszewski. Ona odwdzięczała się towarzystwem i przyjaźnią. Choć to źle powiedziane – przyjaźń nie jest czymś, czym można się odwdzięczyć. Powiedzmy, że odwdzięczała się troską, prowadziła mu sekretariat, kupowała majtki, trzymała dla niego obiad. „Ja także jestem dla Mirona pełna wdzięczności. Wyraża się to w upraniu morskiej koszuli Romeo” – pisała. Białoszewski był bezsilny wobec upierdliwych wymogów życia, uznał więc, że starsza niewidoma kobieta lepiej załatwi za niego wszystko. Nie ma co się zastanawiać, czy ją wykorzystywał. Pojawiał się u niej z kwiatami, sernikiem lub obietnicą przygody. A ona cieszyła się każdym zwykłym zajęciem, zaczęła nawet odstawiać leki na depresję. Chciała przecież żyć normalnie, nawet jeśli Białoszewski twierdził, że to w ślepocie kryje się jej siła. Urok Stańczakowej nie polegał jedynie na sprawnym matkowaniu. Przede wszystkim była inteligentna i oczytana, miała słabość do pisarzy – przyjaźniła się wcześniej z Broniewskim, często śnili jej się wieszcze i skamandryci, Mironem się zachwyciła, świetnie go rozumiała. Dobrze im było spędzać ze sobą czas, a przede wszystkim, jak zauważa Tadeusz Sobolewski w eseju biograficznym „Człowiek Miron”, każde z nich zyskało w końcu poczucie, że jest dla kogoś „tą pierwszą osobą”. Do tej pory oboje obawiali się bycia tą drugą – Białoszewski w swojej sztucznej rodzinie, Stańczakowa w naturalnej. Ale nie trzymali ze sobą z lęku. Przyjaźń spadła na nich od pierwszego wejrzenia.\nStało się to podczas jednego z wtorków. Stańczakowa, matka Anny Sobolewskiej i teściowa Tadeusza, była uratowaną od getta i zagłady Żydówką, a po wojnie dziennikarką. Mieszkała na Hożej z byłym mężem Zdzisławem i swoim ojcem, jej córka właśnie opuściła dom. Była z nią także Gosposia i różne panie (oraz jeden pan) do pomocy i spacerów. Mimo to niezależna i aktywna przed ociemnieniem kobieta czuła się w domu uwięziona i samotna. Poprosiła więc „Eskich”, jak nazywa się Sobolewskich wraz z ich córką Justynką w dziennikach, by zabrali ją do Białoszewskiego. Było to w latach 70., jeszcze na placu Dąbrowskiego. Poeta tradycyjnie leżał w swoim łóżku, młodzi podziwiali go z podłogi, tymczasem starsza kobieta usiadła obok. Nie dość, że Białoszewski od zawsze adorował Żydów i lubił spędzać czas z „babami”, to jeszcze trafiła mu się niewidoma. Sam powiedziałby prościej: ślepa. Pociągały go w niej właśnie „sprawy babskie i ślepackie”, jak pisała Stańczakowa we wstępie do „Dziennika”. Ją zaś ciągnęło do wolności i twórczości.\nNie dość, że Białoszewski od zawsze adorował Żydów i lubił spędzać czas z „babami”, to jeszcze trafiła mu się niewidoma. Sam powiedziałby prościej: ślepa. Pociągały go w niej właśnie „sprawy babskie i ślepackie”\nMimo rad przyjaciela – a w sprawach literackich mistrza – że to właśnie okaleczenie czyni ją samą niepowtarzalną, a jej pisanie jedynym w swoim rodzaju, Stańczakowa nigdy nie przyjęła tych zaleceń do końca. Notowała wprawdzie z aprobatą: „W powrotnej drodze mówiłam Mironowi, że nie wiem, czy mogę tak jechać na temacie ślepoty w wierszach, a on: – Oczywiście. Tylko. To ci dał Pan Bóg. Nikt tego za ciebie nie napisze. I dotychczas nie masz konkurencji”. Ale pisała, eksplorując obrazy wzrokiem, tyle że wewnętrznym. Chyba wolała być po prostu poetką. W jaki sposób zresztą te wiersze mogłyby być bardziej oparte na słuchu? Być może jak u Białoszewskiego, zwłaszcza tego olśniewająco doznaniowego i filozoficznego z najpóźniejszych, zamieszczonych w „Oho i innych wierszach” cykli. Poeta krążył wówczas wokół rozmaitych zaciemnień i ściszeń, błysków i chrobotów. Tyle że on widział. A słuch miał aż nazbyt czuły. Pierwszą pobudką do pisania było dla niego doświadczenie zmysłowe, energię twórczą czerpał z tego, co i jak dzieje się na zewnątrz, i z pewnością doświadczenie niewidomej interesowało go także jako osobny, niedostępny mu rodzaj poznania. Nie należy tu nic porównywać, a tym bardziej rozstrzygać. Lepiej przyjrzeć się, do czego służyła tym dwojgu wspólna i wzajemna twórczość.\nW niedzielę 22 listopada o 18.00 w kinie NInA na Wałbrzyskiej 3/5 w Warszawie będzie można zobaczyć dokument „W pobliżu Mirona” oraz „Parę osób, mały czas”, film powstały na podstawie „Dziennika we dwoje” Jadwigi Stańczakowej. Pomiędzy filmami odbędzie się rozmowa z Tadeuszem Sobolewskim i Maciejem Byliniakiem, którą poprowadzi Zofia Król. Wstęp wolny.\nStańczakowa zaczęła pisać swój „Dziennik” w 1975 roku. Od początku było to dzieło dwojga autorów. Białoszewski żartował na przykład: „To jest dziennik Jadwigi, tylko ja tu się wtrącam. Na jej polecenie”. Stańczakowej brakowało pewności siebie i pomysłu na pisanie, sama chciała jego krytyki, która z czasem bolała ją coraz mniej. Białoszewski okazał się bowiem surowym i szczerym redaktorem: „Miron czyta głośno. Tak, zgadzam się z nim, niektóre partie zbyt sentymentalne. Wykreślamy kilkustronicowy wstęp. – Niedobry – krzywi się Miron. – Dużo rozmów ledwie zaczętych i zaraz rzuconych. Powierzchowność. Przeskoki. Poświęcenie treści dla fałszywej poetyckości. Ale z dalszych kawałków daje się sporo ocalić”. Dbał przy tym nie tylko o formę zapisu, ale i o swój obraz, żeby „nie było w tece kompromitacji”. Był świadomy mocy, jaką ma mit poety, i starał się nad nim panować. Warto o tym pamiętać, czytając jego „Tajny dziennik”, który także rozpoczyna się w roku 1975. Unikał wywiadów i jakichkolwiek deklaracji na piśmie. Chciał zostawić po sobie samą literaturę i samo życie, największy stworzony przezeń mit. I właśnie historii o uczuciach i przeżyciach niewidomej kobiety nie znajdziemy w „Dzienniku” aż tak wiele, przeważa Miron, choć nie tyle życie samego Mirona, ile życie z Mironem. A wraz z nim – dużo uwag o samej literaturze, tworzeniu, rozmów ze zwykłymi czytelnikami i zawodowcami z IBL-u. To raczej właśnie w „Dzienniku we dwoje” Białoszewski postanowił pozostawić parę wskazówek dotyczących tego, jak postrzegał literaturę. Sam wybór formy dziennika zaś – mam na myśli obydwa dzienniki przyjaciół – miał podkreślić różnice między poezją, prozą i dziennikiem, uwydatnić działanie ich szczególnych form, które poeta podkładał pod rzeczywistość.\n1. J. Stańczakowa, 1988 r. fot. T. Sobolewski; 2. (od prawej) Anna Sobolewska, J. Stańczakowa i Justyna Sobolewska, fot. T. Sobolewski; 3. ul. Hoza 72. Mieszkanie J.Stańczakowej, fot. T. Sobolewski, 1988 r.\nNajwiększym mitem dotyczącym Białoszewskiego wydaje się bowiem mit życiopisania. Wyznawany, o dziwo, nawet przez Marię Janion, która podczas spotkania z poetą tak dyscyplinuje studentkę: „Jedna dziewczyna zarzuca Mironowi niedbalstwo. Profesor J. oburzona. Wszystko reguluje. – Białoszewski nie jest w roli wielkiego poety, tylko on jest. Nie Białoszewski się myli. Omylona jest rzeczywistość, a on to przekazuje”. Kiedy indziej odbyła się odmienna rozmowa: „Ktoś młody powiedział – ja do dziś znałem wiersze pana, ale nie znałem pana. Przyszedłem tu pana zobaczyć. Pan mi się wydawał jako człowiek ten sam, co w pisaniu. I przekonałem się, że nie ma nawet szpary między panem a pana pisaniem. A jak panu się wydaje? – tak, tak jak i panu”. Szpary między poetą i wierszem brak, ale nie dlatego, że poeta przepuszcza przez siebie rzeczywistość i oddaje ją taką, jaka jest. Przeciwnie: poeta patrzy na nią i jej słucha, aby potem kształtować to doświadczenie literacko – przedstawia nie tyle rzeczywistość jako taką, ile doświadczenie prawdziwe dla samego twórcy. Ta prawda wyłania się w samej formie, w kompozycji słów wiersza: „Nauczyciel: – No tak, poeta chodzi, patrzy, słucha – tu pies, tu drzewo. Zapisuje, ale jak on to robi? Miron: – Zapisuje… ale do tego trzeba przyłożyć rączkę, i to porządnie, montaż, selekcja… i w ogóle całe napisanie. Nauczyciel: – U pana to jest jak film. Miron: – To się tylko tak wydaje. Film ma swoją technikę, a tu słowo, znaczenia, skojarzenia. Całe wiązanie przynależne tylko literaturze”.\nSzpary między poetą i wierszem u Białoszewskiego brak, ale nie dlatego, że poeta przepuszcza przez siebie rzeczywistość i oddaje ją taką, jaka jest. Przeciwnie: patrzy i jej słucha, aby potem kształtować to doświadczenie literacko\nBiałoszewski podrzuca jej pomysł pisania „Dziennika”, żeby ocknęła się z depresji, ale i Stańczakowa pomaga mu w tworzeniu. Nie chodzi już nawet o sprawy sekretariatowe, ale o zachętę. W drugiej połowie lat 70. Białoszewski stracił łatwość pisania. Po rozgłosie, jaki przyszedł wraz z „Pamiętnikiem z powstania warszawskiego”, pochwałach polonistycznych tuzów (Stańczakową cieszą zwłaszcza pochwały Kazimierza Wyki; warto przytoczyć dziś choć jedną: „Niech naród czyta Mirona”), a także narzekaniach, że prozy szpitalne i sanatoryjne nie są już tak dobre, Białoszewski chciałby wrócić do pisania wierszy, lecz niezbyt mu to idzie. Całe zresztą pisanie niezbyt idzie, ale najbardziej go boli właśnie poezja. I koniec przyjaźni z Ludwikiem Heringiem, a koniec przyjaźni jest dla niego znacznie bardziej dotkliwy niż rozstanie miłosne. Hering zresztą powraca, a Białoszewski drży przed jego krytycznym uchem jak dawniej. Do tego dochodzi zawał i konieczność przeprowadzki na Chamowo, starzenie się, chorowanie, niepalenie, więc tycie, nowe zęby. Na to jednak aż tak się nie skarży, na wszelkie cierpienia i przypadłości pomaga właśnie literatura. Byle szła, i to dobrze, bo poeta jest wybredny przede wszystkim wobec własnych dzieł (choć pisane wówczas i opublikowane w 1978 roku „Odczepić się” i tak wydaje się słabsze od reszty). Stańczakowa dopinguje go wiernie, nieustannie komentuje historyjki poety entuzjastycznym okrzykiem: „Zapisz to!”. Często namawia go z dobrym skutkiem, ale gdy jej potrzeba pisania rozwija się i sama zaczyna pisać wiersze, Białoszewski zdecydowanie ją zniechęca: „Jeszcze jedna baba, żeby jej zaglądać do wierszy”.\nWtedy ona jednak mu się stawia: „Powiedziałam: – Mam cię w dupie! Chcę pisać i będę pisała. Przecież miałam swój debiut w 1958 roku. A Miron na to: – Debiut, debiut, też znalazła referencje!”. Stańczakowa pisała wcześniej wiersze dla dzieci i w stylu skamandrytów. Lecz skoro się uparła, by do pisania wrócić, poeta postanowił jej pomóc. Znów redagował, wybierał, oceniał. Przyjaciółka ufała mu, a potem tak się rozpędziła, że opublikowała kilka książek. W swoim dzienniku Białoszewski gdera, bo jej ambicje wydają mu się wybujałe i nieskromne, mierzi go chyba, że Stańczakowa zaczyna zachowywać się tak, jakby była mu równa w poezji. Dzienniki mogli pisać oboje, ale wiersze już nie. Białoszewski nie miał uprzedzeń do pisarek, choć chyba bardziej pociągała go ich „babskość” niż wartości, które mógłby przypisać literaturze na poważnie. Poezja była jednak dla niego czymś więcej, formą uprzywilejowaną i wyjątkową, może nawet wciąż trochę świętą. Sam cierpiał, gdy nie mógł pisać wierszy; proza nie przynosiła mu takiej satysfakcji. Miał wysokie wymagania wobec poezji i wiedział, że wyrasta z przestrojenia się na inne odczuwanie rzeczywistości. Drażniło go, że przyjaciółka traktuje literaturę jako rekompensatę swoich kompleksów. Pewnie przestał też budzić w niej aż taki zachwyt. Muza nie chciała być tylko muzą, to zabolałoby każdego Pigmaliona. Choć mimo wszystko nie zrujnowało to ich przyjaźni.\nBiałoszewski gdera, bo jej ambicje wydają mu się wybujałe i nieskromne, mierzi go, że Stańczakowa zaczyna zachowywać się, jakby była mu równa w poezji. Dzienniki mogli pisać oboje, ale wiersze już nie\nPoezja Stańczakowej wyrasta wprawdzie z doświadczeń niewidzenia, ale jej poetyka nieustannie przeczy ciemności. Opowieść o sobie biegnie tu od obrazu do obrazu, od wizji do wizji. Nie jest to aż tak niezwykłe. Może tylko w przypadku haiku, jej najpóźniejszych tekstów, pisanych pod wpływem fascynacji buddyzmem. W przeciwieństwie do wcześniejszych utworów, w haiku w ogóle już nie pojawia się rama zwykłego życia poetki – Stańczakowa przedstawia same obrazy, jakby „tu i teraz”. Szybko jednak zorientujemy się, że to nie tyle bezpośrednie widzenia, ile obrazowe metafory myśli. Pisane raczej dzięki pamięci i refleksji niż postrzeżeniom, nawet jeśli sama wiązała rozwój swojego talentu raczej z dermooptyką i medytacjami.\nJadwiga Stańczakowa, „Haiku”. Warstwy, 88 stron, w księgarniach od kwietnia 2015To zatarcie momentu narodzin haiku dobrze pokazał jeden z ostatnich koncertów Marcina Maseckiego – kiedy w Filharmonii Narodowej grał Beethovena tak, jakby rzekomo sam był głuchy i jakbyśmy byli w stanie usłyszeć to, co słyszy okaleczona osoba. Sama gra poszła mu świetnie, grał na dodatek bez nut. Grał bez większych odstępstw, bo znakomicie wyćwiczył swoją pamięć, a właściwie pamięć swojego ciała. Masecki uzmysłowił słuchaczom coś znacznie ciekawszego niż fantazje o głuchocie. To mianowicie, że nim dotrzemy do bezpośredniego doznania, musimy przedrzeć się przez lądy i morza pamięci. I że bez tej pamięci nie jest możliwe bezpośrednie doznanie. Bezpośredniość jest zaś wyjątkiem – na te wyjątki polował właśnie Białoszewski, któremu udało się wznieść parę centymetrów ponad pamięć literatury i własną.\nStańczakowa natomiast pisze obrazami, które pochodzą trochę z pamięci, a trochę z literatury, ale są wplecione w jej odczuwanie, spotykają się z innymi zmysłami i ze świadomością okaleczonej przez historię i ciało poetki. Ona też stara się pisać w czasie teraźniejszym i z całą ostrością stawia kwestię możliwości uczestniczenia w tym czasie, gdy brak jednego ze zmysłów. Wprawdzie poetycka, romantyczna tradycja widzenia wewnętrznego mogła uwolnić ją od tego braku; napisała nawet o tym wiersz:\nwidzenie wyobraźnią –\nwłasny świat –\ncoś ze ślepoty\nWidzenie wewnętrznie niekoniecznie pozwala uwolnić się od goryczy, z jaką żyje osoba pozbawiona wzroku. I nawet wizje nie zastępują marzenia o widzeniu. Nawet jeśli są to piękne, świetliste wizje, którym sama przypisuje duchowe znaczenia, o czym mówi ze sceptycznym wobec jej psychotronicznych fascynacji Białoszewskim w „Rozmowie ze ślepą o kolorach”. Dzięki dziennikowi i poezji Stańczakowej i tak jednak widzimy, że metafizyczna aura, którą zaczyna wokół siebie roztaczać niczym ślepnąca w wierszu Rilkego, to efekt pracy, uporu i walki o siebie. Nie tylko wielobarwne wizje, ale i – może właśnie przede wszystkim – zapisywanie własnego życia pozwalało uciekać jej z ciemności, w której była uwięziona. Zakończę wierszami ślepnącej:\nrozsnuwa w powietrzu\ni aż dziw\nże tak nikłe\ni poszumów cieszy –\nto dla mnie las.\nA tu mówią mi:\nLeżysz obok drogi.\nKasztan już wypuścił –\nwypuszcza w każdej chwili\nkiedy tego zechcę\nliteratura, literatura polska, Miron Białoszewski, Jadwiga Stańczakowa


herbata w kubku: sierpnia 2014\nDobrze się czasem kompletnie pogubić, jeszcze lepiej się potem odnaleźć!\nOstatni rok przebiegał u mnie pod znakiem totalnego pogubienia. Często czytam na blogach czy w moich ulubionych kobiecych pismach historie kobiet, którym zdarzyło się utracić zaplanowany tor w życiu, zejść na chwilę (tudzież na więcej chwil) z obranej dotąd drogi, sięgnąć tzw. "dna" (emocjonalnego, materialnego,\nczy też innego), zatracić się w totalnej bezradności... Opisują życiowe perypetie, dramatyczne często zdarzenia, które doprowadziły je do głębokiej, wewnętrznej przemiany,\ndo odnalezienia poczucia bezpieczeństwa i wreszcie\ndo podniesienia wysoko głowy i stawienia czoła przeciwnościom losu. Czytając to zazdrościłam im tego uczucia, też chciałam coś zmienić, nawet próbowałam: stawiałam sobie nowe cele, planowałam cudowna przemianę (zazwyczaj w niedziele wieczorem, kładąc się do łózka z myślą "od poniedziałku będę inna, lepsza") - w poniedziałki nawet mi to całkiem wychodziło, zazwyczaj jednak cudowna przemiana nie doczekała choćby środy. Po tym ciężkim dla mnie roku przyznaję - żeby cokolwiek w sobie zmienić nie wystarczy chcieć, muszą się wydarzyć ku temu pewne przyczyny, by dostać solidnego kopa w tyłek.\nZazwyczaj przyczyny bywają te same:\nUwikłanie w romans\nNiestabilna sytuacja materialna\nNo i dupa. (Przepraszam za wyrażenie, ale własnie to mi się pomyślało kiedy wypisałam sobie tę magiczną piątkę). Wszystkie moje próby by stać się lepszym człowiekiem sprzed pewnych wydarzeń wydają mi się teraz naiwne i nieprawdziwe. Po moich życiowych turbulencjach (także tych wewnętrznych) jestem skłonna podziękować światu (a zwłaszcza pewnym osobom) za to\nw jakie miejsce w moim życiu pomogli mi dotrzeć, piszę "pomogli", bo wiadomo: każdy jest kowalem... no.\nKażda z nas reaguje inaczej na te same wydarzenia, jedno jest pewne: chcemy w labiryncie uwikłań odnaleźć siebie tę nowszą, lepszą. Nie będę tu wypisywać uczuć i emocji jakie towarzyszyły\nmi w ciągu tego roku, można się ich łatwo domyślić, lecz moja "wewnętrzna bogini" - jak to pięknie nazwała autorka cyklu powieści o przesympatycznym panu G. (osobiście nie urzekła mnie ta historia) - domagała się endorfin i zaciskała tę resztkę ocalałego optymizmu mocno w dłoniach. No i... nadszedł ten moment kulminacyjny przy kubku gorącej, świeżej mięty i rozkosznie brzmiącym głosie Sama Smith'a w tle. Przyczyn do zmian nazbierało się od groma, więc nie ma co zwlekać, nadszedł czas by uwierzyć we własne siły i zdać się na siebie!\nJeśli czujesz podobnie, a brak Ci siły i odwagi by cokolwiek zmienić, to zrób szczery rachunek sumienia, podziękuj grzecznie (lub też nie) toksycznemu otoczeniu, następnie spójrz w lustro, uśmiechnij się do osoby,\nktórą tam zobaczysz, wypnij pierś i potwierdź jej na głos,\nże zasługuje na wszystko co najlepsze od Ciebie!\nAutor: Dominika o 15:04 Brak komentarzy:\nAutor: Dominika o 12:03 Brak komentarzy:


STRATEGIA ZARABIANIA | Poradnik jak założyć dochodowego bloga w 2020r\nwybranie modelu zarabiania naszego bloga ma bardzo duże znaczenie, ponieważ w różnych branżach sprzedaży funkcjonują różne modele zarabiania na blogach internetowych. W naszym przypadku skupimy się na zarabianiu w modelu hybrydowym, pomijając wpinanie reklam w treść strony internetowej, co wpłynie na zwiększenie konwersji witryny czyli zwiększenie dochodu.\nW myśl zasady: „„Jeśli masz coś wartego dzielenia się, jeśli masz coś, co potencjalnie mogłoby poprawić czyjeś życie – musisz wyjść do ludzi i dzielić się tym” – te słowa padły z ust Pat’a uczestnika podcastu Michała Szafrańskiego. Autora kultowego już wśród polskich internautów bloga Jakoszczedzacpieniadze.pl. Zgodnie z tą zasadą wyjście do ludzi ze swoją wiedzą i dzielenia się nią online można regularnie zarabiać.\nJak już wcześniej podkreślałem najbardziej dochodową opcją zarabiania, zwykle okazuje się marketing affiliacyjny – w ten sposób zarabiamy na dostarczaniu użytkowników konkretnym sklepom internetowym, witrynom komercyjnym mającym za zadanie internetową sprzedaż bezpośrednią. W praktyce umieszczamy link lub baner reklamowy programu partnerskiego na naszym blogu w dobrze oznaczonym miejscu. Pamiętać należy o wyborze programu zgodnego z treścią naszej witryny, ponieważ w innym przypadku sprzedaż produktu oraz sensowność promocji danego programu partnerskiego okaże się znikoma. Zalecam wyszukanie w Google własnego programu partnerskiego zgodnego z treścią naszej witryny (naszą wiedzą) oraz przynoszącego najwyższe dochody.\nModele rozliczeń w sieciach affiliacyjnych:\n1. CPC – cos per click / płatność za kliknięcie\n2. CPL – cost per lead / płatność za doprowadzenie\n3. CPA – cost per action / płatność za wykonanie akcji\n4. CPS – cost per sale / płatność od sprzedaży\n5. CPO – cost per order / płatność za złożenie zamówieniaAd. 1: CPC (cost per click) – polega na dostarczaniu odwiedzających na stronę reklamodawcy w modelu „cost per click, CPC” – czyli płatność za kliknięcie odwiedzającego w odsyłacz na stronę reklamodawcy.\nRenault B2B: 0,60 zł / kliknięcie\nWedel: 0,53 zł / kliknięcie\nRTV EURO AGD: 0,15zł / kliknięcie\nSympatia.pl: 0,35 zł / kliknięcie\nTelepizza: 0,28 zł / kliknięcie\nWarka: 0,25 zł / kliknięcie\nAd.2: CPL (cost per lead) – polega na dostarczaniu „ledów” w postaci doprowadzenia odwiedzających do skorzystania z fromularza kontaktowego danej strony internetowej. Płatność następuje wzamian za poprawne wypełnienie oraz wysłania formularza kontaktowego.\nNivea Men Sensitive: 3,50 zł / za doprowadzenie\nEurobank: 8,50 zł / za doprowadzenie\nGaspol: 27 zł / za doprowadzenie\nHFT Brokers: 30 zł / za doprowadzenie\nReebok: 3 zł / za doprowadzenie\nDanOne: 3,50 zł / za doprowadzenie\nAd.3: CPA (cost per action) – polega na doprowadzeniu odwiedzających do wykonania konkretnej akcji. Zwykle jest to rejestracja we wskazanym serwisie lub np. wypełnienie i wysłanie wniosku kredytowego. Płatność następuje po poprawnie wykonanej akcji.\nBooking.com: 35 zł / potwierdzona rezerwację pokoju hotelwego\nBanknot.pl: 150 zł / przyznanie kredytu odwiedzającemu\nKinder Country: 5,50zł / zapisanie do konkursu firmy\nNeostrada: 82 zł / pozyskanie Klienta + opłata za jego utrzymanie w wysokości 58zł\nAd.4: CPS (cost per sale) – polega na doprowadzeniu odwiedzających do zakupu w wybranym sklepie internetowym. Płatność zywkle polega na wypłaci prowizji od wartości zakupionych produktów. Czasami na wypłacie konkretnej kwoty od sprzedaży.\nNN Investment Partners TFI: 165 zł / założenie rachunku IKEZE lub IKE\nNJU MOBILE: 32,50 zł / zamówienie karty sim na umowę\nTelezakupy Mango: 32 zł / złożenie zamówienia\nHapi Pożyczki: 250 zł / zamówienie pożyczki gotówkowej\nWonga.com: 100 zł / zamówienie pierwszej pożyczki gotówkowej\nAd.5: CPO (cost per order) – polega na doprowadzniu odwiedzających do złożenia zamówienia w wybranym sklepie internetowym. Naliczenie wypłaty odbywa się poprzez naliczenie wskazanej kwoty za każde zamówienie.\nPoprzedni wpis TWÓJ DOCHÓD PASYWNY\nNastępny wpis POZYCJONOWANIE BLOGA


niedziela, 4.11.2018 22:39 174254 297\nKoleś z Gminy\nCzytając Twój post, usiłuję doszukać się w nim logiki! Otóż, ów "przyszły wójt", Łukasz, domyślam się kolega Twój, skoro słowa kierujesz "per Ty", w minionej kadencji nie zgłaszał sprzeciwów, głosował dokładnie jak ta "żałosna ekipa", niewiele - zwłaszcza mądrego - miał do powiedzenia. Mam przez to rozumieć, że taka była jego taktyka, że podnosił rączkę na zawołanie? W takim razie facet nie ma własnego zdania! Rozdawnictwem pączków w porannym kursie autobusu linii podmiejskiej raczej zasłużyć Gminie się nie mógł! Rozważyłbym jego kandydaturę gdyby wprost powiedział, ot tak, po prostu, że chce być wójtem! Stek bzdur i gruchy na wierzbie mnie nie biorą!


papiez.wiara.pl » Papież na wakacjach\nWielokrotnie media podawały taką wiadomość: W najbliższych dniach Jan Paweł II opuści Watykan i uda się na wypoczynek do swojej letniej rezydencji w Castel Gandolfo.\nZ okazji 25-lecia pontyfikatu dziennikarze Gościa Niedzielnego tak opisywali wypoczynek Jana Pawła II:\nW najbliższych dniach Jan Paweł II opuści Watykan i uda się na wypoczynek do swojej letniej rezydencji w Castel Gandolfo. Położone 40 km na południe od Rzymu małe miasteczko z górującym nad nim Pałacem Papieskim niemal na trzy miesiące stało się miejscem pielgrzymek i odwiedzin tysięcy wiernych i turystów, a także spotkań całkiem oficjalnych, jakich nie brakuje nawet podczas papieskiego urlopu.\nMożna zaryzykować twierdzenie, że piesze wędrówki po górach to ulubiona forma wypoczynku Jana Pawła II\nTak było także w przeszłości, kiedy właśnie do Castel Gandolfo przyjechał prezydent USA George W. Bush, aby złożyć Papieżowi oficjalną wizytę. Tegoroczne wakacje są już drugimi z rzędu, kiedy Papież rezygnuje z wyjazdu w góry. Przed rokiem przyczyną był wyjazd w środku lata do Kanady na Światowe Dni Młodzieży, teraz być może Jan Paweł II chce w tym miejscu przygotować się do wrześniowej pielgrzymki na Słowację.\ndodane 10.04.2005 23:28


Nauka jazdy Golub-Dobrzyń - Aquafen - katalog stron\nodchudzanie, Łódź, regulacja napędów, lodz, turystyka, motovario, medycyna, porady prawne, silniki, bydgoszcz, szkolenia, producent, lenze, koparki, przekładnie, psychoterapia, dentysta, falownik, sport, softstarty, reduktory, projektowanie stron, Ubezpieczenia, pożyczki, biuro rachunkowe, Falowniki, fitness, styczniki, meble na wymiar, tworzenie stron\nJeżeli myślisz o państwowym egzaminie by dostać prawo jazdy zajrzyj na stronę naszej firmy. Proponujemy pełen zestaw kursów w przystępnych cenach. Uczestnik ma możliwość wybrania ilości godzin zajęć teoretycznych i praktycznych, zależnie od zestawu jaki sobie wybierze. Jeżeli nie masz pewności czy dasz sobie radę siedząc za kółkiem możesz spróbować sił na symulacji jazdy. Wiemy, iż nauka jazdy może być stresogenna, dlatego nasi szkoleniowcy są spokojni oraz chętnie pomagają uczniom. Dla ludzi, którzy nie mają okazji ćwiczyć poza naszą szkołą oferujemy nadprogramowe jazdy ze szkoleniowcem. Wszyscy otrzymają za darmo materiały szkoleniowe. Przygotowujemy do egzaminu na prawo jazdy A i B.\nTytuł: Nauka jazdy Golub-Dobrzyń\nprawo jazdy, szkoła jazdy, szkoła nauki jazdy, kurs prawa jazdy, nauka jazdy


Serwis ploterów Naprawa jednorazowa a stała umowa. - Exrapid\nSerwis ploterów Naprawa jednorazowa a stała umowa.\nKiedy naprawiasz wielkoformatówke w serwisie ploterów\nSerwis Ploterów. Znaczenie umowy serwisowej plotera\nSerwis Ploterów, naprawa ploterów lub serwis plotera jest bardzo ważny dla każdego poligrafii, który chce, aby jego fotografia była na równi.\nKiedy naprawiasz wielkoformatówke w serwisie ploterów.\nProblem polega na tym, że wielu fotografów nie ma pojęcia, od czego zacząć, jeśli chodzi o znalezienie dobrego technika, który mógłby im pomóc. W większości przypadków osoby te próbują znaleźć najlepszego technika w mieście, ale mogą popełniać błąd, zatrudniając niewłaściwego. W tym artykule omówimy, dlaczego nigdy nie powinieneś zatrudniać pierwszego technika, którego znajdziesz do naprawy ploterów. Możesz stwierdzić, czy jest on właściwą osobą do pomocy. Pod koniec tego artykułu dowiesz się, czy naprawa ploterów, której potrzebujesz, jest dostępna i gotowa do użycia.\nGdy szukasz serwisu lub naprawy plotera, pierwszym miejscem, które chcesz sprawdzić jest online. Internet jest najlepszym miejscem do wyszukiwania, ponieważ będziesz w stanie znaleźć wszelkiego rodzaju informacje, których potrzebujesz, bez względu na to, jakie one są. Na przykład, jeśli potrzebujesz naprawy ploterów. Możesz wpisać w Google słowa „naprawa plotera”, a otrzymasz tysiące odwiedzin na stronach internetowych. Jeśli zajdzie taka potrzeba, możesz skontaktować się z nami już dziś i umówić się na spotkanie. Jeden z naszych techników przyjechał do Twojego domu i udzielił Ci porady lub faktycznie wykonał pomiary i zdjęcia. Na dłuższą metę pozwoli to zaoszczędzić dużo czasu. Nie musisz już dziś kontaktować się z nami, aby umówić się na wizytę.\nDopasuj swój serwis ploterów do posiadanego sprzętu.\nInną rzeczą, o której należy pamiętać, jest to, że nie wszystkie plotery i inny sprzęt ogrodniczy są takie same. Istnieją różne typy i marki sprzętu. Czasami przeciętnemu człowiekowi może być trudno powiedzieć, która marka sprzętu wymaga naprawy, a która jest w porządku. Dlatego tak ważne jest, abyś poinformował kogoś, jakiego rodzaju naprawy potrzebujesz, zanim podejmiesz tak ważną decyzję. Nie tylko możesz uniknąć kosztownych błędów, ale także Twoje plotery będą działać dłużej.\nPoznaj się trochę przed oddaniem do naprawa plotera.\nWięcej mechaniki niż elektroniki. Naprawa plotera.\nIstnieje wiele wspólnych części, których wszystkie plotery używają w swoich silnikach i niektórych modelach. Jeśli potrzebujesz bardziej szczegółowych informacji, upewnij się, że zadzwonisz do lokalnej stacji obsługi, która specjalizuje się w tych wspólnych częściach. Niektóre z najbardziej powszechnych części obejmują: przewody świec zapłonowych, kable alternatora, kable akumulatora, regulatory zbiornika paliwa, uszczelki, kable pompy oleju i przewody. Jeśli kiedykolwiek zajdzie potrzeba wymiany którejkolwiek z tych części, znacznie łatwiej będzie Ci znaleźć lokalną stację serwisową, która wykona pracę za Ciebie. Na pewno będzie ona miała doświadczenie i wiedzę, aby z powodzeniem przeprowadzić naprawę. Niektóre części są bardziej skomplikowane do zainstalowania i wymagają, aby technik miał większe umiejętności i przeszkolenie niż większość lokalnych mieszkańców.\nKonserwacja – czyli utrzymaniowy serwis ploterów.\nJest wiele rzeczy, które możesz zrobić, aby zapewnić dłuższą żywotność ploterów. Jeśli chcesz, aby Twoje maszyny działały wydajnie tak długo, jak to możliwe, dobrze jest zawsze zlecać ich sprawdzanie i serwisowanie przez certyfikowanych techników przy użyciu zatwierdzonych części. Większość firm oferujących usługi naprawy i konserwacji ploterów ma wyszkolonych certyfikowanych techników pracowników. Możesz wtedy zaufać, że zostali przeszkoleni w ramach zatwierdzonego programu praktyk branżowych. Technicy będą wiedzieli, jak radzić sobie w różnych sytuacjach i będą wiedzieć, jak postępować w nagłych wypadkach. Jeśli masz pytania lub potrzebujesz dalszej pomocy, przedstawiciel firmy zwykle chętnie Ci pomoże.\nKolejnym ważnym powodem, dla którego warto wybrać umowę na konserwację i naprawę ploterów renomowanej firmy jest to, że będą w stanie prawidłowo wykonywać swoje usługi. Ponieważ należą do Posiadanie certyfikatu producenta zapewnia, że to tylko najlepsi technicy mogą pracować w firmie. Skorzystanie z usług firmy, która zatrudnia wyłącznie wykwalifikowanych techników, zapewni szybką i prawidłową naprawę maszyn.\nNaprawa konserwacja czyli umowa na serwis ploterów.\nPowinieneś także wybrać usługę naprawy i konserwacji plotera, która cieszy się dobrą opinią w społeczności, w której mieszkasz. Ważne jest, aby wybrać firmę, która oferuje usługi, które są wykonywane zgodnie z lokalnymi, stanowymi i federalnymi wytycznymi. Technicy pracujący dla firmy powinni przejść kontrolę przeszłości, aby upewnić się, że mają czyste tło. Powinny być licencjonowane i certyfikowane przez odpowiednie agencje rządowe. Wreszcie powinni być ubezpieczeni na wypadek nieprzewidzianych wypadków podczas naprawy i konserwacji ploterów.\nPodsumowanie o serwisie i naprawa ploterów\nDobrze jest mieć kontrakt na serwis plotera, ponieważ ułatwi to koordynację usług wykonywanych przez techników, a także ułatwi śledzenie poczynionych postępów. Umowa serwisowa naprawy drukarki ploterowej powinna określać usługi, które mają być wykonane i ich oczekiwany wynik. Umowa ta powinna również określać, jakie części zostaną wymienione, kto jest odpowiedzialny za ich konserwację oraz warunki płatności za plotery i ich części. Posiadanie umowy na serwis ploterów jest jak posiadanie polisy ubezpieczeniowej dla drukarek, ponieważ bez niej poniesiesz nagłe, nieoczekiwane wydatki, gdy plotery będą wymagały naprawy. Ta polisa ubezpieczeniowa gwarantuje, że Twoja firma będzie działać sprawnie, a Twoje zapasy nie zostaną przedwcześnie wyczerpane.\nNext Serwis ploterów to nie tylko czyszczenie. serwis ploterów


Komornik Sądowy Toruń Dariusz Filipiak, Toruń, branża: Windykacja i obrót wierzytelnościami, Administracja państwowa - Katalog Firm, Baza Firm\nJesteś tutaj: Strona główna » Windykacja i obrót wierzytelnościami » Komornik Sądowy Toruń Dariusz Filipiak\nKomornik Sądowy Toruń Dariusz Filipiak\nKomornik Sądowy Dariusz Filipiak zaprasza do zapoznania się z stroną informacyjną swojej kancelarii, która zajmuje się egzekucją sądową w sprawach w których został wydany odpowiedni tytuł wykonawczy, wraz z klauzulą. Na naszej stronie są umieszczone typowe wnioski egzekucyjne które można pobrać bezpłatnie.\n(56) 475 44 82\n(56) 475 45 85\nKomornik Bydgoszcz, Komornik Toruń, Komornik Grudziądz, Komornik Włocławek, Komornik Inowrocław, Komornik Koło, Komornik Gniezno, Komornik Konin, Komornik Tuchola, Komornik Nakło, Komornik Piła, Komornik Wrześni\nEdytuj dane firmy (nr ID: 76217).\nadres: 53-126 wroclaw, wisniowa 55a\nZapraszamy do przekazania nam swoich należności. Niewielkim kosztem pomożemy Szybko - Skutecznie - Tanio odzyskać Państwa pieniądze! Vindi Case SM oferuje Państwu profesjonalną i szybką usługę odzyskiwania należności świadczoną przez specjalnie wynajętą do tego celu kancelarię prawną. Pomimo wielu ofert windykacyjnych na rynku nasza usługa jest wyjątkowa, ponieważ jest Szybka - Skuteczna - Tania. Jej zasadniczą zaletą jest to, że od momentu przekazania nam faktur. ...\nadres: 05-270 Marki, Al.J.Piłsudskiego 139\nNasza Kancelaria świadczy kompleksowe usługi prawne zarówno dla Klientów biznesowych, jak i osób fizycznych. Wiedza, rzetelność i profesjonalizm to wartości, które charakteryzują naszą Kancelarię, stanowiąc o poziomie jej usług i wyznaczając kierunek rozwoju. To właśnie te atrybuty stanowią stabilny fundament funkcjonowania i zapewniają Klientom usługi na wysokim poziomie. Każda powierzona nam sprawa jest wnikliwie i drobiazgowo analizowana w celu dobrania. ...\nadres: 70-786 Szczecin, Wierzyńskiego 14/4\nKancelaria Radcy Prawnego Joanny Prochownik świadczy usługi z zakresu pomocy prawnej na rzecz klientów prywatnych oraz firm. Nasza oferta obejmuje konsultacje i opinie prawne, sporządzanie projektów umów, prowadzenie spraw w sądach powszechnych i administracyjnych. Naszą specjalizacją są sprawy rozwodowe oraz dotyczące prawa upadłościowego.\nDolnośląskie Konsorcjum Obsługi Wierzytelności Sp. z o.o.\nadres: 50-066 Wrocław, Świdnicka 12/16\nDolnośląskie Konsorcjum Obsługi Wierzytelności Sp. z o.o., przygotowało specjalną ofertę na usługę Kompleksowej Windykacji Należności. Jakość naszych usług zapewniają: - kompleksowa windykacja, - 5x0 zł: - 0 opłat wstępnych, - 0 kosztów zastępstwa procesowego, - 0 kosztów w przypadku braku skutku, - 0 straty należności głównej ( przy kwotach należności głównej > 5000 zł), - 0 opłat za pieczęć prewencyjną. Zapraszam również do. ...


Kiano SlimTab 10 3GR - Dobra cena, Opinie w Sklepie RTV EURO AGD\nAby zapewnić użytkownikom wielogodzinną multimedialną rozrywkę tablet został wyposażony w akumulator o pojemności 6700 mAh. Najwyższa jakość zastosowanych w baterii ogniw wraz z energooszczędnym procesorem sprawiają, że urządzenie będzie gotowe do pracy nawet po upływie wielu godzin przy uruchomieniu najbardziej obciążających baterię aplikacji, takich jak gry, czy programy do odtwarzania plików wideo.\ntablet multimedialny Kiano SlimTab 10 3GR\nInformacje dodatkowe radio FM, Host USB\nPojemność akumulatora 6700 mAh\nWymiary 253 x 159 x 9,9 mm\nKod producenta SLIM TAB 10 3GR\nTablet zakupiony z rozsądku w stosunku jakość /cena. Generalnie bez zastrzeżeń - działa równie dobrze jak urządzenia bardziej renomowanych firm z tymi samymi parametrami. Jedyny minus jaki do tej pory zauważyłem to "kwestia procesora Intel" Okazuje się, że aplikacja NC+ GO nie może działać na sprzętach z tym procesorem. Nie wiem ile jeszcze jest aplikacji , które nie są rozwijane na ten typ procesorów. Co prawda nie jest to wina sprzętu, jednak niesmak pozostał :)\nNie kupujcie tego badziewia po jednym dniu uzytkowania sie zepsòł ,nie szło nic zainstalowac i nonstop sie wyłàczał .to jest poprostu jakies chinskie badziewie .oddalem go do reklamacji\nBardzo sie ciesze ze dokonałam wsłaściwego wyboru szybkosc czułosc łączność rewelka polecam\nFajny tablet za nale pieniadze\nFajny tablet za małe pieniadze\nJak za takie pieniądze to tablet nie należy do najgorszych. Ale jak na taką mocną baterię to trzyma krótko no i zdarza mu się często przymulać.\nJak najbardziej tablet doskonale nadaje sie dla dziecka. Prosty w obsludze, wi-fi plus do ogladania filmow i bajek. Oczywiscie trzeba bylo dokupic karte pamieci. Czasami sie przycina, i wydaje mi sie ze dziala wolniej niz stary Galaxsy S4.\nNie ma lepszego tabletu 10 cali w tej cenie. Duży ekran świetnie nadaje się do czytania i wygodnego oglądania filmów we dwoje. Koniecznie należy dokupić kartę pamięci do niego, bo 8gb wbudowanej nie będzie wystarczać na długo. Jeśli chodzi o szybkość - Intel Atom x3 pokazuje swoją klasę - świetny.\nKupiony jako prezent na dzień babci - jest bardzo dobry w tej klasie cenowej\nKiano Slim Tab 10 3GR\nSzybki procesor, duża pamięć wewnętrzna i długotrwała bateria (ok. 70 h). Za 499 zł ma się procesor Intel. Łatwy start i łatwa obsługa systemu Android. Wada: trochę waży.\nZainwestuj w coś lepszego\nTablet wizualnie ładny ale chodzi jak zdychający ślimak. Jest powolny, toporny, zrywa połączenie z wifi, nie nadaje się do pracy na aplikacjach typu office czy open office. Jeśli planujesz zakup tabletu do pracy to poszukaj czegoś lepszego. Polecam 4-latkom do oglądania bajek. Choć i tu nie mogę gwarantować szału.\nCzy tablet obsluguje internet Aero2?\nAdonis zapytał 3 miesiące temu\narla1991 zapytał 5 miesięcy temu\nTablet wrócił dopiero co z naprawy i znowu laduje się ok 7 godzin.. Czy to jest normalne żeby tablet ladowal się tyle godzin??\nMonikach zapytał 1 rok temu\nProszę mi powiedziec ze to normalne, ze tablet Kiano Slimtab 10 ładuje się ok 7 godzin? I bardzo krotko wytrzymuje bateria?\nczy można z tego tabletu po włożeniu karty SIM telefonować i wysyłać smsy?\nJacek N. zapytał 1 rok temu\nwitam, czy w tablecie istnieje możliwość instalowania aplikacji i gier na karcie sd?\nARTO1982 zapytał 1 rok temu\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Kiano SlimTab 10 3GR, wpisz 1073197 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Sekcja Strzelań Bojowych to zajęcia podczas których doskonalimy umiejętności zdobyte na szkoleniach prowadzonych przez instruktorów GoodShot. W czasie treningu wykorzystywać będziemy przede wszystkim broń długą zarówno karabinek jak i strzelbę :).\nTematem zajęć będą: skupimy się na pracy z karabinkiem oraz strzelbą !!!\nWarunkiem uczestnictwa w Sekcji Strzelań Bojowych jest ukończenie przynajmniej podstawowego szkolenia z obsługi pistoletu – ALFA lub pozytywna weryfikacja posiadanych umiejętności przez instruktorów GoodShot. Zajęcia trwają 4 godziny i realizowane są na strzelnicy zbrojowniamodlin.pl


Regulamin plebiscytu Auto Świat Moto Awards 2018 [dalej: „Regulamin”]\n1. Plebiscyt „Auto Świat Moto Awards 2018” (zwany dalej „Plebiscytem”) jest organizowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez Ringier Axel Springer Polska Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, ul. Domaniewska 52 (zwaną dalej „Organizatorem”). Niniejszy regulamin reguluje zasady organizacji Plebiscytu.\nPlebiscyt jest organizowany przez Organizatora w dniach od 19 listopada 2018 roku od godz. 10.00, do 30 listopada 2018 do godz. 11:59 (dalej „Czas Trwania Plebiscytu”).\n1. Celem Plebiscytu jest wyłonienie najbardziej popularnych modeli samochodów w 8 kategoriach z 38 propozycji przedstawionych przez Organizatora. Zwycięzcami są modele samochodów, które otrzymają największą liczbę głosów w poszczególnych kategoriach opisanych szczegółowo na łamach tygodnika „Auto Świat” oraz na stronie internetowej Plebiscytu auto-swiat.pl/moto-awards-2018 [dalej: „Strona Internetowa Plebiscytu”] w Czasie Trwania Plebiscytu.\n2. Zgłoszenia nadsyłane są przez uczestników Plebiscytu za pomocą formularza na stronie auto-swiat.pl/moto-awards-2018\n4. Propozycje kandydatów do Plebiscytu zostaną przedstawione w tygodniku „Auto Świat” w numerze 47 z roku 2018 oraz na stronie auto-swiat.pl/moto-awards-2018 w formie zdjęć wraz z podpisami. Każde zdjęcie samochodu-kandydata ma przyporządkowany numer.\n5. Wzięcie udziału w Plebiscycie przez oddanie głosu online (zgłoszenie poprzez formularz) wymaga wskazania siedmiu wybranych kandydatów, po jednym z każdej kategorii, odpowiedzi na pytanie otwarte: „Który z wybranych samochodów uważasz za premierę roku? Opisz dlaczego.” oraz podania wskazanych w formularzu zgłoszeniowym danych niezbędnych do uzyskania kontaktu w przypadku wygranej.\n7. Po zakończeniu Czasu Trwania Plebiscytu spośród wszystkich osób, które nadeślą zgłoszenia do Plebiscytu za pomocą formularza online, Komisja Plebiscytowa wybierze 24 laureatów. Kryterium wyłonienia laureatów: najciekawsze zdaniem Komisji odpowiedzi na pytanie otwarte z wszystkich zgłoszeń do Plebiscytu przesłanych przez uczestników. 3 osoby otrzymają nagrody z pkt. E.1.b., 5 osób otrzyma nagrody z pkt.E.1.c; 5 osób otrzyma nagrody z pkt.E.1.d; 10 osób otrzyma nagrody z pkt.E.1.e.\n8. Spośród 24 wyłonionych w ten sposób laureatów Komisja wybierze jednego laureata, autora najciekawszej zdaniem Komisji odpowiedzi na pytanie otwarte, który otrzyma Nagrodę Główną, o której mowa w pkt. E1.a.\n9. Ponadto Komisja stworzy listę laureatów rezerwowych, na której znajdzie się 10 Uczestników. Lista rezerwowa zostanie wykorzystana w sytuacji określonej w pkt. F ust. 3\n1. W Plebiscycie przewidziano następujące nagrody:\na) jedna Nagroda Główna: samochód SUBARU FORESTER 2.0 CVT wersji Exclusive o wartości 122.652,60 zł brutto. Laureat pokrywa podatek, o którym mowa w pkt 4 poniżej.\nb) 3 kamery samochodowe MIO MiVue C320 o wartości 299,00 zł brutto/szt.\nc) 5 świateł do jazdy dziennej OSRAM LEDriving LG o wartości 390,00 zł brutto\nd) 5 lamp warsztatowych OSRAM LEDinspect Slimline 250 o wartości 275,00 zł brutto plus komplet żarówek Night Breaker Laser H7 – o wartości 99,00 zł brutto\ne) 10 olejów CASTROL o wartości 150,00 zł brutto\n2. Wysłanie zgłoszenia internetowego przez uczestnika Plebiscytu oznacza, iż wyraża on zgodę na opublikowanie swoich danych osobowych (imienia i nazwiska) na liście Laureatów. W sytuacji, gdy laureat stanie się osobą nagrodzoną Nagrodą Główną w Plebiscycie wyraża on również zgodę na opublikowanie swojego wizerunku.\n3. Pełna lista laureatów zostanie opublikowana na auto-swiat.pl/moto-awards-2018 do 31.01.2019 r.\n4. Organizator w przypadku gdy zaistnieje taki obowiązek zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z dnia 26 lipca 1991 roku (Dz.U. nr 14 poz. 176 z 2000 r.), przed wydaniem Nagród, obliczy, pobierze od Laureta i odprowadzi do właściwego Urzędu Skarbowego zryczałtowany podatek dochodowy od wartości Nagrody w wysokości 10%. Nagroda Główna zostanie wydana laureatowi dopiero po otrzymaniu przez Organizatora kwoty przeznaczonej na podatek dochodowy, o którym mowa w zdaniu poprzednim.\n4. Nagrody rzeczowe, z wyłączeniem Nagrody Głównej zostaną wysłane przesyłką kurierską najpóźniej w terminie do trzydziestu dni od opublikowania wyników na łamach tygodnika Auto Świat.\n5. Nagroda Główna zostanie przekazana osobiście laureatowi w terminie do 31.01.2018 r. w miejscu wskazanym przez Organizatora na terenie kraju, po przekazaniu Organizatorowi przez Laureata kwoty o której mowa w pkt E 4).\n8. Niniejszy regulamin Plebiscytu jest dostępny do wglądu w siedzibie Organizatora, na stronie internetowej auto-swiat.pl/moto-awards-2018, a także listownie, po przesłaniu przez uczestnika zaadresowanej zwrotnie koperty wraz z uiszczoną opłatą pocztową.\nWarszawa, 21 października 2018


\tPrestiŻowa Willa We Florencji | Lionard\nPRESTIŻOWA WILLA WE FLORENCJI\tStrona główna > Willa\t>\nLuksusowa willa na sprzedaż we Florencji\tRef: 0569\tRef: 0569\tcena: Od 5mil do 10mil 34 zdjęć\tbroszura PDF\tZapytaj o Informacje\ncena: Od 5mil do 10mil Luksusowa willa na sprzedaż we Florencji\nTen wspaniały, luksusowy obiekt, którego budowa sięga XVI wieku, cieszy się zapierającą dech w piersiach pozycją naprawdę wyjątkową i ekskluzywną; znajduje się w odległości zaledwie 16 km od zabytkowego centrum Florencji, krajobraz otaczający willę jest pagórkowaty, typowo toskański. Luksusowa willa we Florencji, przekształcona z dawnego klasztoru, została wybudowana na polecenie szlachcica Florencji (jesteśmy mniej więcej w 1610 roku); z tego powodu, rezydencja składa się z bardzo poszukiwanych detali o eleganckich liniach architektonicznych. Piękna, luksusowa willa u drzwi Florencji wtapia się w uroczy ogród włoski charakterystyczny z wypielęgnowanych żywopłotów, których konstrukcja jest wyjątkowa; znajduje się w nim elegancka fontanna w okrągłym kształcie.Dostęp do willi jest możliwy jest przez dwie bramky, które prowadzą do dwóch głównych mieszkań, tego o prostokątnym planie podzielonym na trzy piętra i drugiego składającego się z klasztoru zawsze o prostokątnym planie. Piwnica luksusowej willi we Florencji posiada antyczny refektarz, który wciąż zachowuje pewien świecki urok, z kuchni, przedpokoju i antycznych myjni. Znajdują się tu również: łazienki i dwie sypialnie. Na parterze mieści się główny apartament, składający się z: dużego salonu, kuchni z jadalnią i łazienki. Piętro posiada również stare pokoje mnichów, teraz zamienione na studio, salon, sypialnię, dwie łazienki i garderobę. Z ganku na zewnątrz można dojść do: biblioteki, kaplicy, sali muzycznej, sali bilardowej, sypialni i pokoju dziennego.Na pierwszym piętrze są dwa oddzielne mieszkania: jedno dla dozorcy i jedno dla gości (kuchnia, pokój dzienny, trzy sypialnie i łazienka). Piękna posiadłość na wzgórzach Florencji jest otoczona 9,5 ha ziemi i 6 ha lasów; ten ostatni daje obiektowi naprawdę wspaniały aspekt. Połączenie najwyższego luksusu i poczucia spokoju i mistyki sprawia, że ta cudowna willa staje się prawdziwą perłą włoskiego Luxury Real Estate.\tinformacje techniczne\nRegion: Toskania Miasto: Florencja Lokalizacja: Florencja Typologia: Willa w Toskanii - Luksusowe domy na sprzedaż Powierzchnia wewnętrzna: ok. 2350 mqPowierzchnia zewnętrzna: 16 ha Ogród w stylu włoskim Teren: 8 ha Gaje oliwne: 2 ha Las: 6 ha Całkowita powierzchnia działki: 16 ha Pokoje: 10 Biblioteka: 1 Kaplica: 1 Sala bilardowa: 1 Sala muzyczna: 1 Toskania - Florencja: Florencja 4 km - Siena 74 km - San Gimignano 59 km - Arezzo 73 km - Versilia 91 km - Golf Club Ugolino 3,5 km – Maneggio Comeana 13 km - Kąpieliska termalne 40 km - lotnisko Florencja 8 km – zjazd z autostrady: A1 Florencja nord 9 km. Ref: 0569\ncena: Od 5mil do 10mil toskańska willawilla na sprzedażwilla luxury\tkontakt\nWilla - ToskaniaWilla - Florencja MiastoWilla - ChiantiWilla - Florencja ProwincjaWillaFlorencja Prowincja\tnewsletter Akceptuję warunki dekretu nr. 196/03.\nPiękna stolica Toskanii, Florencja, okazuje się być jednym z najbardziej popularnych miejsc turystycznych na całym świecie; znana jako miejsce narodzin renesansu, miasto może pochwalić się wyjątkową elegancją i klasą na świecie. Cuda zaczynają się na uroczym Placu Duomo, aby następnie doprowadzić do Placu Signoria, gdzie znajdują się posągi i fontanny najbardziej znanych rzeźbiarzy i architektów wszechczasów, które bez wątpienia przyciągają wzrok przechodniów. Ale nie wszystko, Florencja jest miastem wielkiej mody; Via Tornabuoni to jedna z najbardziej pożądanych ulic handlowych, dzięki sklepom znanych marek, ale także pięknu drogi, usianej starożytnymi budowlami, które zachowały chwałę, którą od wieków charakteryzuje kapitał. Ziemia takich nazwisk jak: Leonardo da Vinci, Florencja jest wciąż i bezsprzecznie miastem sztuki, historii i kultury. Piękne wille we Florencji tworzą elegancką ramę w tym już dość niezwykłym kontekście.\tnieruchomości powiązane\n18/08 cudowna, luksusowa willa na sprzedaŻ we florencji Rif. 0928\tToskania - Florencja Miasto\tcudowna, luksusowa willa na sprzedaŻ we florencji Powierzchnia: 1100 m2\n09/06 luksusowy dom na sprzedaż w livorno\n04/03 willa z basenem w forte dei marmi\n15/09 elegancki, luksusowy dom w forte dei marmi\n13/07 luksusowe 16-ta-wiecznej willi w prowincji florencja


Wokół barów (i w środku nich) — SZUM\nWokół barów (i w środku nich)\nDragana Bar, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, 2018\nNocne życie instytucji może być przestrzenią dla bardzo specjalnego performansu i poszukiwania wolności. Obecność na imprezie, zwłaszcza po spożyciu alkoholu czy zażyciu narkotyków, jest zupełnie inna niż obecność zapatrzonych w malarstwo historyków sztuki. Prawa dnia i nocy, tego, co odkryte i zakryte.\nPodobno nie sposób przecenić związku sztuki z alkoholem i narkotykami – bez względu na to, jak jawną lub skrytą pozycję w życiu danego artysty zachowywały. Kto ile wypił lub zażył, zanim odleciał i wykonał dane dzieło sztuki, zamienia się z czasem w nieznośną legendę, po której powtarzaniu może dziś pozostać co najwyżej nieznośny kac. Zdecydowanie ciekawsza jest sama kultura klubowa czy barowa jako źródło inspiracji, ale także jako interesujący format o wyjątkowo performatywnym potencjale. „Jako przedłużenie konceptualnego gestu, na który wpłynęły Duchampowskie ready-made’y, współczesny performans otwiera możliwość wchłonięcia form z innych obszarów sztuki lub instytucji, czy to teatru, czy to sportu lub szeroko pojętej rozrywki. Oznacza to, że o ile konceptualny punkt widzenia nie jest wyraźnie zaznaczony, sztuka performatywna może wyglądać jak inna forma z innej dyscypliny”. Są jednak momenty, gdy takie formaty przestają być dla sztuki jedynie kostiumem żebraka, w którym może się ukryć królewskie ciało. Bar to miejsce spotkań oparte na wyjątkowych zasadach, zarówno w sztukach wizualnych, jak i performatywnych, a także dalej – po zwrocie performatywnym, na przecięciu różnych dyscyplin. Być może oferuje on i twórcom sztuki, i jej odbiorcom znacznie więcej niż klasyczna wystawa. Choć może to być – jak i w wypadku wystaw – ból głowy.\nFigura baru przeciwstawiana jest ideom zdobywania i wymiany wiedzy. Nie przynależy on, jak biblioteki czy czytelnie, do sfery dnia ze wszystkimi jej atrybutami: światłem i widocznością, ciszą i skupieniem, odbiorem indywidualnym i uporządkowaniem. Noc jako zwyczajowy czas aktywności baru służy rozrywce lub – ewentualnie – zdobywaniu umiejętności z zakresu repertuaru dzikości: nielegalnym wymianom, sekretnym spotkaniom, plotkom, tańcom. Albo poszukiwaniu fizycznych doznań. To, co ukryte jest w mroku, nie może funkcjonować w godzinach pracy państwowych instytucji, nie stanowi żadnej wartości dla świata reguł i zasad, zaprojektowanych zachowań i oficjalnych postaw.\nWystawę Slavs and Tatars "Usta usta" w CSW Zamek Ujazdowski recenzuje Piotr Policht\nMimo to Slavs and Tatars – międzynarodowy kolektyw, którego zainteresowania artystyczne rozciągają się między niegdysiejszym Murem Berlińskim a Murem Chińskim – przekonują do innego spojrzenia na tę figurę i zapraszają do swojego Pickle Bar. Jednym z obszarów zainteresowań artystycznej praktyki Slavs and Tatars (artyści porządkują swoje działania w osiem zakresów tematycznych, w obrębie których produkują wiedzę i prace artystyczne) są Polityki kiszenia, w których spoglądają na symbolikę i praktyki fermentacyjne z perspektywy działań i myśli politycznej, wykorzystując pojęcia gnicia, zepsucia czy rozpadu. Bar, w którym artyści podają sok z kiszonych warzyw, jest platformą prezentowania prac z tego cyklu, rozmów o istotnych i nieistotnych kwestiach oraz ludzkiego i nie ludzkiego performansu. W 2016 roku sok z kiszonych ogórków serwowali w galerii Raster w Warszawie podczas wystawy Towarzystwo Szubrawców, inspirowanej dziewiętnastowieczną grupą wileńskich intelektualistów. Ironiczne spojrzenie artystów na kwestie narodowe i tożsamościowe, zwłaszcza te utrzymane w moralizatorskim tonie „obrońców ojczyzny”, odnajduje swój pełny wymiar w metaforze fermentacji. Przebrzmiałe nacjonalistyczne idee muszą ulec procesom zgnicia, rozpadu i przemiany. „W przypadku rosnącej retoryki nacjonalistycznej w Polsce czy w Wielkiej Brytanii, co ujawniło się przy okazji głosowania nad Brexitem, fermentacja pozwala nam renegocjować rozumienie cudzoziemca. Można powiedzieć, że mikrob jest innym”. Charakterystyczny język, odznaczający się humorem i erudycją, widoczny jest w podejściu do bakterii – nie-ludzkiego „performera”, obecnego na wystawie w postaci soku, ale również obecnego w ciałach ludzkich performerów-widzów, którzy zbierają się wokół baru. Ci niewidoczni bohaterowie – jak by powiedział Latour quasi-podmioty i quasi-obiekty – podkreślają niestabilność klasycznych podziałów, są ciałem i metaforą. „Sok z kiszonek jest «głupim» medium (podobnie jak balon, zrośnięte brwi albo żart): jego prostota – sfermentowana słona woda lub, jak w tym wypadku, solanka – pozwala nam odczarować pozornie skomplikowaną materię podmiotu. Weźmy na przykład defetyzm, który znaleźć możemy w wielu słowiańskich kulturach, oraz amerykański pozytywizm. Jeśli w Europie Wschodniej sok z kiszonek jest lekarstwem na kaca, to w Stanach Zjednoczonych sprzedawany jest jako napój poprawiający wyniki w sporcie”. Obsceniczny humor oraz niewybredny, a nawet świński żart (jakże akuratny dla atmosfery barowej!) powraca w wielu pracach uzupełniających barowy kontuar. Może to być analny (praca Figa) czy falliczny (Hammer and Nipple) dowcip, albo oparty na krytyce oświeceniowej myśli kalambur, objawiający się w postaci antropomorficznego Pana Chrzana. Slavs and Tatars wyrywają nas nie tylko z patosu patriotyzmu, ale również patosu instytucji. Produkcja wiedzy, jej wymiana i wdrażanie możliwe są w żywej, wciąż fermentującej atmosferze satyrycznego baru. Wiedza w praktyce Slavs and Tatars jest wartością, którą należy zdobywać kolektywnie, nawet jeśli miałaby się ograniczać do wymiany przepisów na najlepsze kiszonki. Dlatego wiele z ich prac koncentruje się na miejscach do wspólnego spędzania czasu, rozmowy, głośnego czytania, dyskusji. Do wcześniejszych obiektów – leżanek, łóżek, latających i naziemnych dywanów – w Polityce kiszenia dołączają kolejne – tym razem bary, których wizualność i treść dostosowywane są do miejsca ich pokazywania (ponieważ te jak bakteria rozprzestrzeniają się po galeriach sztuki współczesnej i muzeach). Ten, który na stałe zagościł w berlińskim studiu artystów, jest wzorowany na religijnym obiekcie i związanej z nim choreografii – aby spróbować soku świętego procesu fermentacji, należy uklęknąć na barze-klęczniku. Idea kiszenia, zawierająca szczególną podwójność, wprowadza również podwójność w odczytywaniu prac Slavs and Tatars – obiektów do performowania i oglądania, produkowania wiedzy i występowania przeciw temu, co „naukowe”, oraz skupiania się na tym, co globalne i regionalne. Także figura baru dla artystów nigdy nie ma jednoznacznego wymiaru, nie zawsze jest obiektem gotowym podtrzymać łokieć nocnej ćmy. Wraca jako metalowa barierka, stolik-łopata, a nawet jako fontanna, w której tryskający sok z kiszonek, kwaśno-słone źródło młodości (i zgnicia), wabi obietnicą nieśmiertelności. Przynajmniej intelektualnej.\nSlavs and Tatars, „Towarzystwo Szubrawców”, 2016, dzięki uprzejmości Galerii Raster\nBarem wyrwanym nocy – bardzo szczególnym, bo istniejącym tylko w wyobraźni – jest performans HIGHER xtn. Michele’a Rizzo. Aby wyobrazić sobie ten bar, należy odwołać się do własnych nocnych doświadczeń, wrócić do zapachu, smaku, dźwięku i obrazu mrocznych imprez techno, w których nie wystarczy bycie high, trzeba być higher. Nie ma to jednak nic wspólnego z narkotykową fazą (choć może i ma), ale niemało z choreografią stworzoną przez włoskiego performera i choreografa, dla której kluczowym tematem było odwołanie się do kultury klubowej i transgresyjnej siły klubowego tańca. Dzisiejsze określenie safe space, wiązane z wytwarzaniem wzajemnego bezpieczeństwa na imprezach techno, wiąże się z trochę zapomnianą historią muzyki i kultury klubowej. Ten fakt nigdy nie może być jednak przemilczany: kulturę klubową zawdzięczamy społecznościom queer. Począwszy od lat 70. i narodzin disco, przez kolejne etapy formowania się muzyki elektronicznej klub staje się nie tylko miejscem rozrywki, ale i – przede wszystkim – przyczynkiem do budowania społeczności na co dzień marginalizowanych i wypróbowania scenariuszy społecznych odmiennych od tych związanych z dominującą ideologią.\nJeśli wierzyć w sprawczą moc pomników w tworzeniu pamięci i tożsamości, pojawia się pytanie, czym może być taki pomnik dla społeczności queerowych, których obecność w normatywnej historii opiera się na fragmentarycznych archiwach, ustnych przekazach i kolektywnych wspomnieniach. Czy może być nią bar zamieniony w dzieło sztuki, ujawniający swój performatywny potencjał?\nEwoluowało też samo pojęcie klubu jako miejsca. Prywatne mieszkania, upadłe fabryki czy stare elektrownie zdradzają również specyficzną relację bywalców klubów z tkanką miejską i gentryfikacją. Ludzie bawili się w miejscach, w których dzięki niewielkim pracom adaptacyjnym mógł powstać klub. Takie przywłaszczanie wskazuje na ekonomiczny charakter tych przedsięwzięć: po pierwsze adresowanie ich do specyficznej grupy odbiorców (słabo opłacanych, pozostających na marginesie społecznym, bo wykluczanych ekonomicznie, politycznie, seksualnie), po drugie myślenie o klubach jako o bytach pozornie nieproduktywnych, a nawet rażących czy społecznie destruktywnych. Kultura klubowa, a zwłaszcza związana z nią performatyka, ma dla Rizzo szczególne znaczenie. Artysta w 2018 roku adaptował sceniczną wersję swojego performansu (HIGHER, w którym oglądamy trzech performerów) na potrzeby wystawy Freedom of Movement w przestrzeni Stedelijk Museum, rozszerzając zainteresowania kulturą techno o bardziej rozwinięty, kolektywny wątek. Każdego tygodnia grupa performerów, złożona z artysty i studentów School for New Dance Development w Amsterdamie, w holu wejściowym muzeum wykonywała określoną choreografię, zwiększając liczbę tancerzy od dwóch do piętnastu i formując jedno, zgodnie poruszające się ciało. „Performerzy pojawiają się jeden po drugim i spokojnie tańcząc do elektronicznej ścieżki Lorenzo Senniego, przemieszczają się do środka. Muzyka rozwija się, komplikuje i staje coraz bardziej intensywna. To, co rozpoczęło się jako samotny, pełen namysłu taniec, zamienia się w zsynchronizowaną grupową ekstazę. Wyrazy twarzy zmieniają się z opanowanych na pełne emocji; energia narasta”. Kultura klubowa jako miejsce radykalnej akceptacji inności związana jest także w dużej mierze z rozwijaniem specyficznej praktyki cielesnej, czyli tańca w pojedynkę. Taki rodzaj ruchu zastępuje social dancing (głównie partner dancing), w którym wiek, pozycja społeczna, a przede wszystkim płeć mają ogromne znaczenie. Pozostawanie sobą i wyrażanie siebie w tańcu, wyborze muzyki i towarzystwa staje się nie tylko możliwością budowania społeczności i nawiązywania dialogu w jej obrębie. Sposób, w jaki choreografia stworzona przez Rizzo, oparta na Konijnendans albo Cutting Shapes, holenderskiej wersji Shuffle, nie tylko opisuje czy problematyzuje interesujące go tematy i doświadczenia, nie może jednak równać się z fizycznym oddziaływaniem na widzów. Obraz wytworzony przez artystę (tak wizualność, jak i idące za nim inne wrażenia) staje się na tyle sugestywny, że nabiera specyficznej sprawczości: potrafi niczym hipnoza wywoływać u widza odczucia związane z określonym miejscem, czasem lub stanem, a co najważniejsze – z określoną performatyką. Bar, zbudowany nie z obiektu, ale z ciała i wytwarzanych przez nie pragnień (radosnego wspomnienia doświadczenia lub głodu za doświadczeniem), ma w tej pracy charakter synekdochy: reprezentuje pewną całość, która jest ściśle związana z określonym i bardzo czytelnym dla wszystkich imprezowiczów performansem. Badania i praktyka Rizzo nie opierają się jedynie na czysto biologicznych mechanizmach reakcyjnych. Wśród inspiracji artysty są myśli filozoficzne Julii Kristevej, Borisa Groysa czy psychologiczna koncepcja flow Mihálya Csíkszentmihályiego. Rizzo poszukuje związku między tańcem techno a praktykami parareligijnymi, przypisując im wspólny transcendentny charakter. Nocne ruchy oczyszczają i transformują ciało. Odżywiają, energetyzują, wprowadzają w high. Również w świetle dnia i w murach muzeum.\nPrzeciwne doświadczenie, ale również wywiedzione z kultury klubowej, prezentował na wystawie Too Late skandynawski duet Elmgreen & Dragset (Michael Elmgreen i Ingar Dragset) w 2008 roku w galerii Victoria Miro w Londynie. Widzowie zaproszeni do galerii musieli zmierzyć się z faktem, że impreza dawno się skończyła, a oni przybyli spóźnieni. Melancholijna instalacja site-specific zawierała wszystkie wizualne kody z łatwością przenoszące nas do wnętrz nocnych klubów: kulę dyskotekową, rurę do striptizu, DJ-ską konsolę, bar, neony, gejowskie pornograficzne tableaux, a nawet opróżnione butelki po piwie i pety wysypujące się z przepełnionych popielniczek. Brakowało tylko uczestników imprezy. Dotkliwe poczucie spóźnienia potęgowały pusty parkiet i rzewny elektroniczny kawałek sączący się z głośników, jakby ciche dogasanie melodii, do której już nikt nie zatańczy. Utwór, napisany i skomponowany przez artystów, opowiadał o nocnych eskapadach młodego hustlera: „chłopcy od lat na tych samych studiach / wolno sączą gin i tonik / rzucają cytatami z gender theory / ciągle nie wiedząc, kim chcą zostać”. Każdy klubowicz wie, co to oznacza: impreza się skończyła. Skandynawski duet, znany z charakterystycznego poczucia humoru i subwersywnych żartów, zaprasza widzów do wyjątkowej performatywnej przestrzeni, zaprojektowanej z niemal teatralnym rozmachem, pełnej nostalgicznych rekwizytów.\nAle co performować, skoro impreza się skończyła? Artyści kreują przestrzeń radykalnie pozbawioną swoich uczestników, a bez nich jej obecność staje się bezcelowa. Kto bawił się na tej imprezie? Jaka grała muzyka? Czy ktoś dostał po mordzie, a ktoś inny zakochał się od pierwszego wejrzenia? W dzisiejszych badaniach nad tematem queerowej śmierci i jej relacji z kulturą klubową należy postawić pytanie o to, kto i kiedy decyduje o końcu imprezy. Figura dyskoteki i jej nagłe przerwanie nierozerwalnie łączą się z agresywnym wtargnięciem w przestrzeń bezpieczeństwa i schronienia, którą reprezentuje klub. Skoro jest ona miejscem wytwarzania tożsamości i radykalnej akceptacji, każda ingerencja w jej tkankę jest gestem przemocowym wobec niej, a nawet naruszeniem bardzo swoistego sacrum. Czy koniec imprezy może być także końcem życia?\nNa pewno – w dosłownym i metaforycznym sensie. Kultura klubowa ujawnia mechanizmy wytwarzane przez marginalizowane społeczności, przez lata tępione przez normatywną większość. Większość, która może być również reprezentowana przez polityczne zakazy, mechanizmy kontrolne i nadzór nad relacjami i seksualnością, wykluczenie ekonomiczne oraz rozwijające się wraz z globalizacją internetowe narzędzia absolutnej dostępności, jak na przykład portale randkowe. Artyści zastanawiają się (i zapraszają widzów do wspólnej refleksji) nad konsekwencjami utraty wspólnej przestrzeni społecznej i tego, co może nam ona zaoferować. W ich klubowej krypcie, performatywnym barze-pomniku, zostaje wytworzone miejsce pamięci i kontemplacji tego, co minione, miejsce nostalgicznego rozkojarzenia, ale i radości, która jest nieodłącznym elementem nocnych przygód. Doświadczenie pracy Too Late można porównać do obcowania z wanitatywnym tableaux, w którym kompozycja rozpada się z powodu braku bohaterów tej opowieści. Pozostają jedynie martwe przedmioty, przypominające o dawnym blasku, hałasie i energii. Podążając za tym porównaniem, można zapytać: Ubi sunt? Gdzie są? Czy porwało ich widmo gentryfikacji? A może dorosłość?\nPytania o społeczność i nowe możliwości jej formułowania zadawał również w swoim barze, jakże innym od realizacji Elmgreena & Dragseta, japoński artysta Ei Arakawa. RIOT THE BAR, przypominający prowizoryczne koczowisko, pojawił się w parku przy Bard College MFA w Nowym Jorku 27 czerwca 2005 roku, w przeddzień 36. rocznicy zamieszek w Stonewall Inn, kiedy to bywalcy i bywalczynie popularnego wśród społeczności LGBTQ baru w nowojorskim Greenwich Village stawili opór homofobicznej przemocy ze strony policji. Pamięć o tym wydarzeniu, fundamentalnym dla formowania się homoseksualnej tożsamości na Zachodzie, a także sposób, w jaki powraca i ewoluuje, stała się dla artysty pretekstem do stworzenia performatywnej rzeźby, instalacji otwartej dla ludzi i przez nich tworzonej. Działający przez osiem dni bar oferował widzom bardzo bogaty program towarzyszący i szczególnych gości: od pokazu filmu Yvonne Rainer, przez DJ-sety Stefana Tcherepnina, po performansy Jess Arndt, Mary Weatherford czy Desiego Santiago. Kuratorując program kolektywnie i zapraszając społeczność do wspólnego tworzenia miejsca, Arakawa zręcznie podejmuje temat obecności wykluczonych – kobiet i emigrantów oraz homoseksualistów, stojących daleko od toksycznej męskości. Nie bez przyczyny zatem jego charakter zdaje się celowo chaotyczny: poor design kontra prestiżowa szkoła dla artystów wizualnych; jeśli performans w hołdzie dla pracy Yayoi Kusamy, to tylko „kiedy upijamy się do nieprzytomności”, a jeśli alkohol, to obowiązkowo w połączeniu z dyskusjami i wykładami. Przez bar Arakawa redefiniuje pojęcie społecznego pomnika, zarówno materialnego miejsca-obiektu, jak i niematerialnego miejsca-doświadczenia, wytworzonego przez obecność ludzi i ich pamięć. Historia Stonewall – komercjalizowana, w dużej mierze odebrana czarnym uczestnikom historycznego buntu, zamieniona na całym świecie w tęczowe flagi, PRIDE i poprawność polityczną – staje się dla artysty materiałem krytycznym. Tożsamość dla Arakawy może być bohaterem w performatywnej grze, ciągle plastyczna i wymykająca się definicjom. To – jak pisał José Esteban Muñoz – disidentification, działania osób spoza głównego nurtu rasowego i seksualnego, polegające na negocjowaniu własnego udziału w kulturze większości. Nie jest to jednak jednoznaczne opowiadanie się za nią lub sprzeciw wobec niej – to przekształcanie swojej obecności, „przerabianie i przemyślenie zakodowanych znaczeń”. Co najważniejsze, tworzy sytuację, w której w danym procesie może towarzyszyć wspólnota: osoby wykluczone, studenci, artyści, lunatycy i ćmy barowe.\nJeśli wierzyć w sprawczą moc pomników w tworzeniu pamięci i tożsamości, pojawia się pytanie, czym może być taki pomnik dla społeczności queerowych, których obecność w normatywnej historii opiera się na fragmentarycznych archiwach, ustnych przekazach i kolektywnych wspomnieniach. Czy może być nią bar zamieniony w dzieło sztuki, ujawniający swój performatywny potencjał? Instalacja duetu Elmgreen & Dragset powróciła w 2016 roku, tym razem jako stała część kolekcji The 9 Spaces w ARoS Aarhus Art Museum. Jest dostępna dla każdego, kto chciałby zanurzyć się w immersyjnym świecie wspomnień, dla każdego, kto choć raz był na prawdziwej imprezie. Inaczej rzecz się ma z tymczasowym barem Ei Arakawy. Sformułowany i zamknięty w cyklu performatywnych wydarzeń, po latach powraca jako zaskakujący i ciekawy komentarz do politycznych wydarzeń w Stanach Zjednoczonych. Również w 2016 roku prezydent Barack Obama ustanowił bar Stonewall Inn pierwszym w USA narodowym pomnikiem LGBT.\nAranżując sytuacje niecodziennych spotkań z widzami, instytucje artystyczne mogą wytwarzać specjalny rodzaj gościnności. Korzystanie z formatów nieprzystających do zwyczajowych programów wystawienniczych i performatywnych może skutkować budowaniem innego rodzaju więzi z publicznością oraz nowego sposobu postrzegania samej siebie.\nNicolas Bourriaud w książce Estetyka relacyjna bada szczególny rodzaj praktyk artystycznych, do których można się odnieść, analizując bar jako medium artystyczne pozwalające na wytwarzanie specjalnej możliwości spotkania. Autor definiował działalność niektórych artystów aktywnych w latach 90. jako „zespół praktyk estetycznych, które za teoretyczny i praktyczny punkt wyjścia przyjmują raczej stosunki międzyludzkie i ich społeczny kontekst niż autonomiczną i prywatną przestrzeń”. Praktyka artystyczna sytuowana w ramach estetyki relacyjnej miała zatem odznaczać się między innymi sprzeciwem wobec etykiety galerii sztuki i muzeów, w których należało zachowywać ciszę, nie dotykać, oglądać, trawić i znikać. Bourriaud twierdzi, że „subwersywna i krytyczna funkcja sztuki polega obecnie na wyznaczaniu dróg zbiorowej lub indywidualnej ucieczki, w tworzeniu prowizorycznych i ulotnych konstrukcji, poprzez które artysta modeluje i uobecnia prowokujące do myślenia sytuacje”. Jako praktyczne przykłady wymieniał przede wszystkim te, które opierały się na tworzeniu związków: prace Georginy Starr, Rirkrita Tiravaniji, Carstena Höllera, Liama Gillicka czy Dominique Gonzalez-Foerster. Wśród ich realizacji znajdujemy takie, które są kawiarniami, restauracjami, barami i imprezami. Wykorzystywanie formatów wziętych z życia i używanie ich jako performatywnych ready-mades było wyrazem sprzeciwu przeciwko znikaniu człowieka.\n„Performance Works”, pod rej. Joanny Zielińskiej, wyd. Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski i Mousse Publishing\nBardzo intensywnie odczuwa się ten sprzeciw w pracy Philippe’a Parreno Snow Dancing. Pod tym poetyckim tytułem ukrywa się książka, impreza i wystawa zorganizowana 1995 roku w Le Consortium w Dijon. Zanim jednak to nastąpiło, odbyło się spotkanie. W 1993 roku francuski artysta opowiadał swojemu przyjacielowi Liamowi Gillickowi o wyobrażonej imprezie. Robił to z taką pieczołowitością, że panowie spędzili ponad dwa tygodnie, rozmawiając jedynie na ten temat. Najdrobniejsze szczegóły tego wymyślonego wydarzenia, zrodzone, jak twierdzi sam artysta, z nieustannego objaśniania kiepskiego angielskiego i nietrafionych metafor, doprowadziły do powstania i wydania książki, artystycznej powieści, klucza, instrukcji do zrealizowania dziwnej imprezy promocyjnej, której przedmiot promocji był nieznany czytelnikowi przez cały proces czytania. Przedmiot ten nie ujawnia się również podczas samego wydarzenia, zorganizowanego po opublikowaniu książki. „Zmieniłem przestrzeń wystawy, w której odbywała się impreza, i ta tymczasowa architektura stała się samą wystawą – ludzie zaproszeni zostali do odwiedzenia architektury wytworzonej przez imprezę. Książka była zatem przedmiotem, który wytworzył przestrzeń”. Zaproszeni do udziału w imprezie widzowie otrzymywali przed wejściem do przestrzeni parę butów z rzeźbionymi na podeszwach słowami. Każdy ruch w przestrzeni, po wyłożonej bardzo miękkim materiałem podłodze, pozostawiał ślad ich obecności. Taniec na śniegu, pozostawione na nim ślady są znakami z przyszłości i przeszłości. Informują nas, w którą stronę udał się je pozostawiający, ale są również pozostałością samą w sobie, obrazem po ruchu, gotowym efektem. Można widzieć w nim nic nieznaczący bałagan, ale również zapis trajektorii, zamarkowaną choreografię – z kierunkiem, tempem, nastrojem i charakterem. Książka staje się obiektem do szukania i zgubienia, mapą, która pozwala być w miejscu, ale nie potrafić go rozszyfrować. „W Le Consortium opustoszałe pokoje i rozproszone obiekty, które udostępniono publiczności w dzień po imprezie (jak choćby niektóre ze ścian pokryte niebieskim płótnem, puste stanowisko fryzjerskie, wiszący gigantyczny t-shirt), były nie tyle smutnymi reliktami przeszłego zdarzenia lub serii zdarzeń, ile elementami tej samej układanki: częściami jednolitego bałaganu, który kształtował przyszłość”. Parreno zastawia (oczywiście w myśl estetyki relacyjnej) performatywną pułapkę na widzów: zwabia ich do baru, by byli ze sobą, poczuli się nawzajem, przyjrzeli się sobie. Ta dziwna sytuacja tworzyła niecodzienny rodzaj kolektywności – bez określonej podstawy i punktu zaczepienia. Jedyne, co łączyło zebranych ludzi, to tajemnicze party i to, że byli tam razem.\nAranżując sytuacje niecodziennych spotkań z widzami, instytucje artystyczne mogą wytwarzać specjalny rodzaj gościnności. Korzystanie z formatów nieprzystających do zwyczajowych programów wystawienniczych i performatywnych może skutkować budowaniem innego rodzaju więzi z publicznością oraz nowego sposobu postrzegania samej siebie. W 2018 roku Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie zaprosiło do rocznej współpracy-rezydencji Kem, niezależną feministyczno-queerową grupę zorientowaną na nowe metody i strategie choreografii i performansu. Gest ten był nie tylko kontynuacją performatywnych zainteresowań U–jazdowskiego, ale również próbą innego spojrzenia instytucji na samą siebie – na program, wewnętrzne mechanizmy i relacje. Projekt polegał na wytworzeniu szczególnej obecności, polegającej na dzieleniu się miejscem, zainteresowaniami i metodologią pracy, ale przede wszystkim przekraczaniu wzajemnych ograniczeń, jakie wynikają z różnych sposobów organizacji publicznej instytucji i nieformalnej grupy artystycznej.\nPole współczesnego performansu mapuje Karolina Plinta\nCo oznacza rezydencja artystyczna i związane z nią specyficzne zamieszkiwanie? Jak instytucja publiczna z wyraźnie określoną strukturą i profilem może przekształcać się i stawać bardziej otwartą na niecodzienne formaty artystyczne? Obce ciało w instytucji (zwłaszcza publicznej), które bacznie się jej przygląda, rozpoznaje mocne i słabe strony, bada możliwości, pojawia się i znika, wymaga i daje – to oznacza ryzyko. Na to ciało, ciało kolektywne, należy spojrzeć tak, jak chce Henri Lefebvre: jako na odpowiedź na potrzebę produkcji przestrzeni społecznej niezbędnej do wytwarzania krytycznego myślenia i przedefiniowywania zastałych, społecznych hierarchii. Kem „queerował” instytucję z ciekawej pozycji dystansu. Nie próbował jej zająć, zdominować i przekształcić, ale jego działania odbywały się na płaszczyźnie choreografii mikrogestów o niezwykłej sile odziaływania: od warsztatów, przez wewnętrzne mikrorezydecje i grupy czytelnicze, po działania nocne. W jednej z przestrzeni U–jazdowskiego, oddanej kolektywowi do własnej pracy, Kem uruchomił queerowy Dragana Bar, który działał w co drugą sobotę lata i z nadejściem jesieni zniknął. Bar funkcjonował w ramach programu instytucji, ale również informował o swojej odrębności: otwierał się po zmroku, kiedy galeria była już nieczynna, i zapraszał do środka przez okno dzięki specjalnie zainstalowanym schodom. Nie było to alternatywne, lecz po prostu kolejne wejście do zamku. Widz nie musiał dokonywać wyboru, czy pojawia się w centrum sztuki w dzień czy w nocy, nie są to bowiem decyzje wykluczające się. Specjalna choreografia, którą tworzył bar, dostosowana była również do określonych performerów – przyjaciół i znajomych, grupy przyjaznych, wspierających osób, którą Kem buduje systematycznie w ramach swojej praktyki. Na podobnej zasadzie infrastruktury przyjaźni została zbudowana kadra Dragana Baru, wśród której byli bouncerzy, ochroniarze, barmani, ale także zaproszeni goście – lip singerzy, artyści, DJ-e. „To jest poszukiwanie alternatywnego modelu współpracy, ale też szerzej, funkcjonowania w rzeczywistości. Staramy się, by nasza praca przebiegała w atmosferze wzajemnej troski. Mamy wrażenie, że tylko wtedy można tworzyć bezpieczną przestrzeń, gdzie różni ludzie mogą się spotykać, pracować, bawić i dzielić swoją praktyką i zaangażowaniem. To jest świadome tworzenie warunków do umacniania relacji i budowania społeczności. Nie jest to proste i łatwe – tak naprawdę cały czas uczymy się pracy w takim alternatywnym modelu”. Otwarta i demokratyczna inicjatywa zapraszała publiczność do udziału w nocnych szaleństwach, a lokalnych i zagranicznych artystów do dzielenia się własną praktyką. Wyraźna propozycja muzyczna stała się motywem przewodnim miejsca, nie tylko honorując osoby znane w środowisku, ale też – i przede wszystkim – zapewniając widzialność dla kobiet DJ-ek, stawiając na nieznane nazwiska i dając tym samym szansę debiutującym twórczyniom. „Jednym z kluczowych elementów muzyki elektronicznej wynikających ze współczesnej kultury popularnej jest wrażliwość rave, w której tradycyjne pojęcia wykonawcy i publiczności zostały zredefiniowane i zniszczone. W tego typu wydarzeniach artysta nie jest w centrum uwagi, funkcjonuje jako przekaźnik energii publiczności i tworzy warunki sprzyjające społecznej interakcji. Publiczność staje się przedstawieniem w takim sensie, jak w awangardowych eksperymentach, które jednak nastawione były na oddziaływanie na ograniczoną liczebnie publiczność”. To publiczność przez własny performans wpływała na jakość baru. Poszukując specyficznego, kobiecego dźwięku, a przede wszystkim przestrzeni dla niego, Kem przenosił również swój klub w pole działań aktywistycznych. Dragana Bar nie był kolejnym barem, w którym wypadało się upić. Był świadomie tworzoną społecznością. Obserwacja weekendowego tłumu, zachowania ludzi i ich otwartości każą stawiać pytania o to, co jest pilne w wytwarzaniu queerowych przestrzeni i jaka jest rola instytucji publicznych w tym procesie. Dragana stał się odpowiedzią na monolityczny obraz miasta (państwa), na społeczną amnezję dotyczącą obecności osób queerowych, patriarchalne struktury, ale przede wszystkim przestrzenią pozwalającą na pełną wolność w wyrażaniu siebie.\nLisa ma na sobie rzeźbę Christophera Füllemanna „All my friends at once (rituals on reconstructed intimacy)” w ramach wydarzenia we współpracy z Kem w Dragana Barze, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski, 2018, fot. Karolina Zajączkowska\nNocne życie instytucji może być przestrzenią dla bardzo specjalnego performansu i poszukiwania wolności. Obecność na imprezie, zwłaszcza po spożyciu alkoholu czy zażyciu narkotyków, jest zupełnie inna niż obecność zapatrzonych w malarstwo historyków sztuki. Prawa dnia i nocy, tego, co odkryte i zakryte. Choreografia wernakularna. „Rzeczywiście, klub zawiera w sobie rodzaj freudowskiej pracy snu – elastyczną logikę bazującą na skojarzeniach, gdzie ssanie smoczka lub przebranie się w kostium jest równie rozsądne, jak obnoszenie się z butami od projektanta. Performowanie dziecinności w klubie – lub jakikolwiek inny afekt, który podlega tej alogice – wytwarza rodzaj regresji, która pozwala klubowiczowi dopuścić do głosu wypierane zazwyczaj kaprysy i zachcianki. Klub pozwala ponadto skontaktować ze sobą podświadome i świadome konstrukcje myślowe, przenosząc niewygodną logikę pożądania na strukturę, która umożliwia interpretację”.\nAle bar w instytucji nie musi funkcjonować na zasadach symbiotycznej relacji. Może być także rodzajem przyjemnego pasożyta, wymykającego się definicjom działania artystycznego. Marc Hunziker, Chantal Kaufmann i Rafał Skoczek od 2014 roku przez około dwa lata prowadzili objawiający się w różnych instytucjach bar POOL – rave’owe imprezy gromadzące społeczność chcącą tańczyć w piwnicach muzeów. Każde zaproszenie do udziału w wystawie kolektyw wykorzystywał jako możliwość zorganizowania imprezy, co po pewnym czasie stało się warunkiem wzięcia lub niebrania udziału w programie danej instytucji. Od szkoły artystycznej ZHdK, przez Kunsthalle w Zurychu, Istituto Svizzero w Rzymie, Dianę w Los Angeles, po Kunsthalle Freiburg artyści używali baru w instytucjonalnych ramach do zarabiania pieniędzy, by następnie przeznaczać te środki na finansowanie niezależnej artystycznej przestrzeni UP STATE. Gromadzone środki były redystrybuowane w postaci działań artystycznych wśród publiczności, która niejako za nie zapłaciła. Okupowanie przestrzeni instytucjonalnej stało się strategią wyrażania sprzeciwu wobec ekonomicznych aspektów pozyskiwania grantów, hierarchii i kapitalistycznego wyścigu. Bar może być kolektywną formą oporu. Taniec może być kolektywną formą oporu. Przekonały się o tym władze Gruzji, kiedy w maju 2018 roku w Tbilisi jednostki specjalne policji weszły do klubu Bassiani, aresztując kilkadziesiąt osób podejrzewanych o posiadanie i zażywanie narkotyków. Tysiące osób w akcie niezgody wyszły protestować na ulice. Nie był to jednak protest, który znaliśmy wcześniej – obywatele Gruzji tańczyli przed budynkiem dawnego parlamentu do klubowej muzyki, nieustannie granej przez DJ-ów. Wiadomość była krótka, szybka i zrozumiała. Ogień rozprzestrzenił się na inne kraje – w ślad za Gruzinami podążyli mieszkańcy innych miast Europy.\n„Czytać o imprezie, to ominąć imprezę”, bo kultura klubowa z jej muzyką, energią i obecnością jest z natury ciałem, nie teorią. To, co nocne i ukryte, buduje tożsamość i intymność, pozwala uwolnić się od spojrzeń i osądów. Jednak te nocne sytuacje można wykorzystywać również jako zapis doświadczenia, które możliwe jest do odtworzenia w instytucjonalnych ramach, także w świetle dziennym. Bar jest nieustannie figurą tęsknoty, wyrazem bliskości i intensywności. W masie prac „bez tytułów” i teoretycznych opisów jest demokratyczną formą bycia i wytwarzania, a także sprzeciwem wobec infantylnego powtarzania „ja”. Niezależnie od tego, jaką przyjmie formę – performatywnej opowieści, umowy między artystą a widzami czy samonakrywającego się stoliczka – jest wyrazem potrzeby bycia w społeczności, performansem oddanym widzom. „Każde przedstawienie jest przestrzenią publiczną. A gospodarz, który mówi przez cały czas i na dodatek tylko o sobie, nie spełnia tych oczekiwań. On nawet nie zdaje sobie sprawy, jak cudownych ma gości”. Miejsca budowane z uwagą i czułością wobec widzów, ich oczekiwań, strachu i radości, łamią stare hierarchiczne schematy, mówiące o zasadach i podziałach, równych i równiejszych. W nocy bowiem wszystkie koty są czarne.\nTekst pochodzi z publikacji Performance Works pod redakcją Joanny Zielińskiej, wydanej przez Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski i Mousse Publishing. Wersja polska książki ukaże się wiosną 2020 roku.\n Catherine Wood, Performance in Contemporary Art, Tate Publishing, London 2018, s. 155. Cytaty, jeśli nie zaznaczono inaczej, w tłumaczeniu Olgi Byrskiej.\n Slavs and Tatars, Work Cycles, www.slavsandtatars.com/cycles.\n Ewa Tatar, Katarzyna Czeczot, Sok z kiszonek. Rozmowa z Slavs and Tatars, „Dwutygodnik” nr 190, lipiec 2016, www.dwutygodnik.com/artykul/6665-sok-z-kiszonek.html.\n Bruno Latour, Nigdy nie byliśmy nowocześni: studium z antropologii symetrycznej, tłum. Maciej Gdula, Oficyna Naukowa, Warszawa 2011.\n Michał Krawczak, Ludzkie – nieludzkie: kolektyw jako metoda badawcza i praktyka artystyczna, w: Kolektywy teatralne, artystyczne i badawcze, red. Ewa Guderian-Czaplińska, Stanisław Godlewski, Instytut Teatralny im. Zbigniewa Raszewskiego, Warszawa 2018.\n Slavs and Tatars, Pickle Politics, www.slavsandtatars.com/cycles/pickle-politics/pj-sports.\n Macro, Club Ruins, „Flash Art”, 16.11.2016, https://flash—art.com/article/club-ruins/.\n Jade Barget, Raving in Pain Sight: Michele Rizzo’s ‘HIGHER xtn.’ Is a Techno-infused Proposal for the Museum Space, „AQNB”, 14.05.2019, www.aqnb.com/2019/05/14/raving-in-plain-sight-michele-rizzos-higher-xtn-is-a-techno-infused-proposal-for-the-museum-space/.\n Oryg. „college boys with no degree/slowly sipping G&T/quoting gender theory/always worried who to be”. Cristina Ruiz, An Artist’s Album Actually Worth Listening To – And We Have the Title Track, „The Art Newspaper”, 31.03.2014, http://79.125.124.178/reviews/An-artists-album-actually-worth-listening-toand-we-have-the-title-track/32284.\n Jak zapowiadała informacja dotycząca performansu:https://s3.amazonaws.com/contemporaryartgroup/files/documents_file_501.pdf.\n José Esteban Muñoz, Cruising Utopia: The Then and There of Queer Futurity, New York University Press, New York 2009.\n Nicolas Bourriaud, Estetyka relacyjna, tłum. Łukasz Białkowski, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie, Kraków 2012, s. 148.\n Tom Morton, Team Spirit. An interview with Philippe Parreno, „Frieze”, 03.03.2014, https://frieze.com/article/team-spirit.\n Ina Blom, On Snow Dancing, „E-flux”, 24.10.2016, www.e-flux.com/architecture/superhumanity/66881/on-snow-dancing/.\n Michał Krawczak, Ludzkie-nieludzkie, op. cit.\n Alek Hudzik, Infrastruktura przyjaźni. Rozmowa z Kem, „The Residents” 2018, nr 1, s. 37, https://u-jazdowski.pl/program/rezydencje/rozmowy/kem.\n Ben Neill, Pleasure Beats: Rhythm and the Aesthetics of Current Electronic Music, „Leonardo Music Journal” 2002, vol. 12, s. 4. Dziękuję za wskazanie cytatu Justynie Stasiowskiej.\n Sally Olds, DJ Sezzo, Club Theory: Two Recombinant Texts on the Impossible Space between Theory + Experience, „AQNB”, 03.05.2018, www.aqnb.com/2018/05/03/club-theory-two-recombinant-texts-on-the-impossible-space-between-theory-experience-by-sally-olds-dj-sezzo/.\n Sally Olds, DJ Sezzo, op. cit.\n Heiner Goebbels, Przeciw Gesamtkunstwerk, tłum. Anna R. Burzyńska, Sławomir Wojciechowski, Korporacja Ha!art, Kraków 2015, s. 273.\nAutor pod red. Joanny Zielińskiej\nTytuł Performance Works\nWydawnictwo Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski i Mousse Publishing\nIndeks Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski Joanna Zielińska Michał Grzegorzek


Dlaczego architektura wnętrz jest obecnie jednym z najpopularniejszych kierunków studiów na różnych uczelniach? - Savannah Show\nWszyscy chcemy, aby nasze mieszkanie było cudownym miejscem do życia. I przeważnie tak właśnie jest, jednak poza familią czasem liczą się także różne drobiazgi architektoniczne.\nTo one wprowadzają poszczególnym pomieszczeniom swoistego fasonu i tym samym pokazują charakter należącego do nas mieszkania.\nNiestety pewni ludzie mają większą a inni mniejszą tzw. „smykałkę” do projektowania terenów. Na szczęście, jeżeli tylko będziemy mieli taką chęć, moglibyśmy zatrudnić w tym celu specjalistę, którego pasją jest architektura wnętrz. Należałoby dodać, że często jest to prawdziwy artysta, gdyż do wykonywania takiego zawodu prawdopodobnie ukończył Akademię Sztuk Pięknych albo podobny kierunek podczas studiów na politechnice. Sama sztuka uczy uczniów kreowania pomieszczeń architektonicznych.\nNie zwlekaj, tylko poczytaj więcej szafki nocne stylowe na prezentowany temat – informacje okażą się z pewnością niesamowicie interesujące, więc kliknij tu i zobacz więcej.\nObejmuje także ogólny wystrój miejsc i obecnych w tamtym miejscu przedmiotów. Oczywiście taki profesjonalista zawsze bierze pod uwagę funkcje, które musi spełniać dane pomieszczenie.\nCzy po przeanalizowaniu omawianego tematu posiadasz wątpliwości? Jeśli tak, to kliknij tutaj oraz poznaj więcej informacji (https://mitech.pl/produkt/uniwersalny-klej-do-systemow-ocieplen-opartych-na-welnie-mineralnej-mitech-ko-w/) w odniesieniu do prezentowanej tematyki.\nJeśli chcesz zatrudnić takiego artystę, najprędzej wyszukasz go w internecie.\nObecnie opisywana branża edukacji, jest jednym z zazwyczaj wybieranych kierunków szkół wyższych.\nJest tak dlatego, że coraz większa ilość ludzi pragnie przekazywać obowiązek planowania pomieszczeń specjalistom. Oni, jako fachowcy, będą najwłaściwiej rozumieć, jak zaplanować informacje miejsce tak, żeby było jak najbardziej schludne oraz komfortowe.\nKobiece torebki kryją w swych przepastnych wnętrzach wiele tych szczególnie potrzebnych i tych zupełnie niepotrzebnych rzeczy\nRolety w dekoracji wnęk okiennych\nJakiego rodzaju światło wskazane jest dzisiaj wybrać do naszego domu?