Fizyka a ekologia. Alternatywne źródła energii » mozok.click\nmozok.click » Podręczniki w języku polskim » Fizyka » Fizyka a ekologia. Alternatywne źródła energii\nWyobraź sobie, że na tydzień pozostałeś bez wszystkich współczesnych wynalazków cywilizacji. Nie możesz rozmawiać z kolegami przez komórkę i przez Internet, mieszkanie nie jest ogrzewane, nie ma prądu, nie możesz skorzystać ze środków transportu... Możliwość korzystania z wynalazków, które daje nam fizyka i technika, jest to wielki atut. Jednak są w tym i minusy. Szybki rozwój techniki, która ciągle wymaga energii, zmniejszania się zapasów kopalin użytecznych, powszechne wykorzystywanie sztucznych materiałów, budowa budynków i autostrad z żelazobetonu i in. - wszystko to prowadzi do poważnego pogorszenia się sytuacji ekologicznej. Fizyka a problemy ekologii - to temat naszej ostatniej lekcji w tym roku szkolnym.\nDowiadujemy się o różnych rodzajach i typach zanieczyszczenia środowiska naturalnego\nIstnieją dwa typy zanieczyszczeń: naturalne i antropogeniczne.\nSpróbuj podać 2-3 przykłady każdego typu zanieczyszczeń.\nW każdym z tych typów rozróżnimy takie rodzaje zanieczyszczeń: chemiczne, biologiczne, mechaniczne (rys. 1,2), fizyczne. Wiadomo, że negatywny wpływ substancji, które zanieczyszczają środowisko, a także promieniowania zależą od ich stężenia, trwałości (czasu ich istnienia), chemicznej i radioaktywnej aktywności.\nZatrzymamy się na antropogenicznym fizycznym zanieczyszczeniu środowiska naturalnego, czyli na cieplnym, radioaktywnym, elektromagnetycznym i dźwiękowych zanieczyszczeniach. Zaznaczymy, że na każde z tych zanieczyszczeń zwracaliśmy uwagę, gdy poznawaliśmy kolejne tematy.\nPrzypominamy o zanieczyszczeniu cieplnym\nCieplne zanieczyszczenie jest związane z efektem cieplarnianym. Duże ilości węgla, ropy naftowej i gazu są spalane w celu zabezpieczenia pracy przemysłu, transportu, otrzymywania energii elektrycznej i ogrzewania pomieszczeń. Przy tym do atmosfery jest wyrzucany dwutlenek węgla (C02), który staje się jakby zwierciadłem odbijającym promieniowanie cieplne, idące od Ziemi. W wyniku tego część energii zatrzymuje się w atmosferze i zwiększa jej temperaturę. Przez efekt cieplarniany średnia temperatura powierzchni Ziemi wzrosła o 0,7° C. Takie ogrzewanie spowodowało\npoważne zmiany klimatu, którym towarzyszą potężne opady i susze. Z takim podwyższeniem temperatury jest związane topnienie lodowców w Arktyce i Antarktydzie (rys. 3), podwyższenie poziomu Oceanu Światowego itp.\nŹródłami cieplnego zanieczyszczenia również są podziemne gazociągi i elektrownie cieplne, które zlewają gorącą wodę do zbiorników wodnych. Ogrzewanie zbiorników wodnych z kolei doprowadza do zmniejszenia w nich rozcieńczonego tlenu (ponieważ ze zwiększeniem temperatury rozpuszczalność gazów zmniejsza się), co powoduje kwitnięcie niebiesko-zielonych wodorostów (rys. 4), które, między innymi, też pochłaniają tlen.\nNa pytanie „Do czego doprowadza brak tlenu w zbiorniku wodnym?” spróbuj odpowiedzieć samodzielnie.\nDźwięk o natężeniu 20—30 decybeli (dB) prawie nie szkodzi człowiekowi. Lecz dźwięk o większym natężeniu powoduje pogorszenie słuchu, zwiększa ciśnienie tętnicze, negatywnie wpływa na układ krążenia, może spowodować nerwowe i psychiczne choroby.\nNajbardziej potężnym i rozpowszechnionym źródłem hałasu jest transport, który stanowi 60—80 % wszystkich dźwięków w miejscach przebywania człowieka. Poziom dźwięku, wytworzonego przez transport samochodowy może wynosić 75—85 dB, przez kolejowy i lotniczy - powyżej 100 dB.\nUwzględniając to, że dla człowieka nie jest szkodliwy dźwięk tylko 20-30 dB, można sobie wyobrazić, jakiego negatywnego wpływu zaznają ludzie, mieszkający w pobliżu, na przykład dużych autostrad, kolei i lotnisk.\nDlatego walka z hałasem transportu (patrz rys. 5, 6) ma ważne znaczenie i odbywa się w kilku kierunkach: tworzenie mało hałaśliwych środków transportu, ulepszenie nawierzchni jezdni, przemyślane rozmieszczenie i urządzenie autostrad (obwodnice, objazdy, roślinność, dźwiękochłonne ekrany), pewne organizacyjne działania (zakaz lotów samolotów nad dużymi miastami, konieczna obecność tłumików, zakaz sygnałów dźwiękowych itp.).\nJakie inne źródła hałasu, oprócz transportu, są ci znane? Jak należy się chronić przed hałasem?\nPrzypominamy o radioaktywnym i elektromagnetycznym zanieczyszczeniu\nW rozdziale III dowiedziałeś się o elektromagnetycznym zanieczyszczeniu, w rozdziale IV - o radioaktywnym. Przypomnijmy główne źródła tych zanieczyszczeń, skutki negatywnego wpływu radioaktywnego i elektromagnetycznego promieniowania na człowieka, dowiemy się jak zapobiec tym skutkom.\nAwarie na elektrowniach atomowych.\nRentgenowskie i γ-badania. Leczenie γ-promieniowaniem (chemioterapia).\nPromieniowanie, wysyłane przez Ziemię (tłuczeń, keramzyt, granit; radon, który wydostaje się z wnętrza Ziemi i gromadzi się w piwnicach).\nLinie zasilania o wysokim napięciu.\nTele- i radiostacje.\nTelefony komórkowe. Mikrofalówki.\nStacje transformatorowe. Komputery.\nNiszczy komórki organizmu. Wpływa na dziedziczność Rujnuje DNA, co doprowadza do powstania nowotworów.\nPowoduje chorobę popromienną.\nPowoduje zaburzenia nerwowe. Zwiększa prawdopodobieństwo bezpłodności.\nMoże doprowadzić do nowotworu mózgu.\nRobić badania rentgenowskie nie częściej niż raz do roku.\nNie przebywać w strefie zanieczyszczenia radioaktywnego. Często wietrzyć pomieszczenia. Mniej czasu przebywać w zamkniętych pomieszczeniach i w pobliżu jezdni z granitu.\nZmniejszać czas wykorzystania sieci bezprzewodowych.\nStosować przeważnie łączność przewodową.\nNie trzymać telefonu komórkowego w pobliżu głowy (stosować słuchawki).\nNie nosić telefonu komórkowego w kieszeni.\nDowiadujemy się o alternatywnych źródłach energii\nW ciągu wielu stuleci paliwo węglowodorowe (drewno, węgiel, torf, gaz, ropa naftowa) było niemal jedynym źródłem energii dla ludzkości. Przy czym prawie nie zanieczyszczało środowiska naturalnego. W ciągu ostatniego stulecia gwałtownie zwiększyło się wykorzystanie maszyn cieplnych, które przemieniają energię paliwa w energię elektryczną i mechaniczną. Doprowadziło to po pierwsze, do wycieńczenia zasobów naturalnych, po drugie, do poważnej zmiany klimatu Ziemi. Na obecnym etapie rozwoju ludzkość nie może obniżyć ilości zużywanej energii. Wręcz odwrotnie, ilość ta niezmiernie wzrasta i, tak jak wcześniej, większa część energii produkuje się na skutek spalania szybko znikających węglowodorowych rodzajów paliwa (rys. 7).\nWspółczesny rozwój techniki pozwala na wykorzystanie alternatywne źródła\nenergii: energię jądrową, energie wiatru i słońca, energie przypływów i odpływów wód oceanicznych, geotermalną energię Ziemi. Podamy kilka przykładów.\nEnergetyka atomowa Francji ma największy poziom wykorzystania energii atomowej w Europie: 78 % energii elektrycznej, produkowanej w państwie, otrzymuje się w elektrowniach atomowych (rys. 8).\nW wielu państwach świata zaczyna rozwijać się energetyka słoneczna. Na energii Słońca pracują i duże elektrownie, i niewielkie płyty słoneczne, obsługujące budynki prywatne. W technice są wykorzystywane dwa sposoby przemiany energii słonecznej na elektryczną: bezpośrednia przemiana za pomocą urządzeń półprzewodnikowych (rys. 9) i przemiana energii słonecznej najpierw w cieplną a następnie w elektryczną (rys. 10).\nJeszcze jednym odnawialnym źródłem energii jest wiatr. Energetyka wiatrowa rozwija się bardzo szybko: chociaż obecnie generatory wiatrowe produkują tylko 1 % energii elektrycznej na świecie,\njednak są państwa, w których odsetek energii wietrznej jest dość wysoki. W Danii 42 % energii elektrycznej pozyskuje się wykorzystując energię wiatru (rys. 11).\nEnergia przypływów i odpływów jest potężnym źródłem energii. Pierwszą elektrownię o mocy 240 MW, wykorzystującą przypływy, zbudowano we Francji jeszcze w 1966 roku. Elektrownia ta pracuje do dzisiaj. Obecnie takie elektrownie są prawie we wszystkich zakątkach naszej planety.\nPaństwa, znajdujące się w miejscach sejsmicznej aktywności, mogą korzystać z energii geotermalnej (energii gorącej wody, suchej i wilgotnej pary podnoszącej się z wnętrza Ziemi, blisko powierzchni). Energia geotermalna jest aktywnie wykorzystywana, na przykład w Islandii (rys. 12), na Filipinach (27 % produkcji energii elektrycznej w państwie), w Meksyku, USA.\nSzybki rozwój techniki, powszechne wykorzystanie sztucznych materiałów, spalanie dużej ilości węglowodorowego paliwa prowadzi do tego, że ekologiczna sytuacja na naszej planecie wciąż pogarsza się. Najwięcej zanieczyszcza środowisko naturalne człowiek (antropogeniczne zanieczyszczenie). Działalność człowieka doprowadza do powstania wysp śmiecia na oceanie (mechaniczne zanieczyszczenie), dodatkowego wyrzucania ciepła do atmosfery i zbiorników wodnych (zanieczyszczenie cieplne), poważnego wzrostu radioaktywnego tła (radioaktywne zanieczyszczenie). Na zdrowie człowieka również wpływa zwiększenie się poziomu hałasu (zanieczyszczenia przez hałas) i stężenia promieniowania elektromagnetycznego (elektromagnetyczne zanieczyszczenie).\nZwiększenie stężenia dwutlenku węgla w atmosferze Ziemi doprowadziło do tego, że średnia temperatura planety wzrosła o 0,7°C. Aby zmniejszyć ilość wyrzutów i chociażby częściowo zachować zapasy kopalin użytecznych, rządy państw wspierają wykorzystanie alternatywnych źródeł energii, a dokładniej energię słońca i wiatru, przypływów i odpływów, jądrowej i geotermalnej energii.\nJonizujące działania radioaktywnego promieniowania. Naturalne tło radioakty ...\nZnaczenie chemii w życiu społeczeństwa. Rola chemii dla zapewnienia zrównow ...\nUkład okresowy pierwiastków chemicznych (forma krótka)


Co to jest Indykator Korzystnej Bazy (IKB) ?\n« Naciąganie na bransoletki, ...\nTest strategii inwestycyjnej ... »\nIndykator Korzystnej Bazy to wskaźnik, który sam sobie tak nazwałem, na potrzeby tego bloga, z myślą o funduszach inwestycyjnych. Celem powstania indykatora jest wczesne wskazywanie tych funduszy, które potencjalnie mają szansę odbić do wzrostów i przyciągnąć uwagę klientów za jakiś czas.\nGenezą powstania IKB były przemyślenia na temat zachowań klientów, obserwujących stopy zwrotu funduszy za 3, 6, 12 miesięcy. Klientów interesuje głównie zysk powyżej lokat. Stąd wniosek, że jeśli jakiś zdołowany fundusz zaczyna rosnąć od dołka przez kilka miesięcy, to zachowanie tego trendu, nawet w części, może skutkować w przyszłości jego większą popularnością. Początkowo niemrawy trend po kolejnym półroczu może przejść w hossę. Wstępnym warunkiem, zgodnie z tym rozumowaniem, jest niska baza odniesienia dla wartości jednostek funduszu. Większość funduszy ma zdywersyfikowany skład, co nadaje im charakteru indeksu, więc można interpretować to jako szukanie zmiany trendu na indeksie.\nObecna konstrukcja mojego indykatora jest dość prosta, zastanawiam się nad zmianami mającymi na celu poprawę jego trafności. IKB bazuje na porównaniu kilku prostych liczb - stóp zwrotu, dlatego dotyczy jedynie funduszy z co najmniej roczną historią. Indykator wskazuje na fundusz, jeśli spełnione są dla danego funduszu poniższe warunki:\n1. Roczna stopa zwrotu powinna być gorsza niż przeciętna lokata (znaczenie warunku: w danej chwili atrakcyjność funduszu jest niska).\n2. Stopa zwrotu za 1 i 3 miesiące w przeliczeniu rocznym powinny być wyższe niż roczna (znaczenie warunku: nastąpiła krótkoterminowa poprawa).\n3. Stopa zwrotu za 3 miesiące powinna być atrakcyjna na tle lokat.\nWykonałem test tak zdefiniowanego IKB na danych historycznych za okres 1'2016 - 11'2017 z następującymi rezultatami:\n- do marca 2016 IKB wskazywał nieliczne fundusze, powtarzało się kilka z nich inwestujących w złoto\n- od połowy marca 2016 do początku października 2016 we wskazaniach bardzo liczna i silna była grupa funduszy akcji polskich\n- następnie do grudnia 2016 wskazywane były fundusze akcji rynków Azji i tzw. nowej Europy\n- od lutego 2017 do maja wskazywane były głównie fundusze obligacyjne, skarbowe oraz niektóre akcji tureckich\n- od czerwca do września 2017 liczebność wskazywanych funduszy grup obligacyjnych spadała i indykacja jest mniej klarowna, czasem pojawiają się fundusze Superfund Trend i złota\n- jesień 2017 to nieliczne wskazania na fundusze surowcowe\nJeśli porównacie ww. okresy z wykresami odpowiednich aktywów oraz wartościami funduszy okaże się, że IKB pomógł wskazać dość oczywiste trendy, ale nie jest doskonałym narzędziem generującym sygnały. W szczególności, nie jest to informacja o poziomach wejścia, ani sygnał wyjścia; nie jest też to narzędzie nieomylne, w krótkim okresie może wskazywać fundusze podlegające wahaniom wyceny. IKB to raczej wskazówka, na co warto zwrócić uwagę przy podejmowaniu decyzji inwestycyjnych, nie daje gwarancji poprawnych wskazań na przyszłość. Należy traktować go na blogu raczej eksperymentalnie.\npiątek, 12 stycznia 2018, cyfrowyja\nFundusze inwestycyjne, marzec 2019\nZmiany aktywów, wyniki bieżące oraz pewna ciekawa rada i promocja - wszystko to w nowym wpisie, na nowym blogu - TUTAJ\nGość: aard, *.adsl-ull.clienti.tiscali.it\nMuszę przyznać, że nie rozumiem (milczącego) założenia tego wskaźnika. Po co Ci wiedza, którymi funduszami w przyszłości zaintetesuje sie "ulica" ? Przecież popularność (wysokie saldo wpłat i umorzeń) nie wpływa nijak na wycenę funduszu.\nMam na ten temat zupełnie inne zdanie. 'Ulica" jest w stanie solidnie podpompować fundusz, a przez to konkretne walory. Popularność przekłada się na zakupy jednostek, te na zakupy walorów i cena ulega zmianie. Może wpływ TFI nie jest wielki, szczególnie w naszej mikro-skali, ale uważam, że jakiś jest - TFI operują miliardami.\nMożna tez patrzeć na to inaczej: skoro na funduszu widać zmianę trendu, pojawią się zmiany nastroju, to ile emocji musi być na źródłowym walorze?\nCo do pierwszego argumentu: zgoda tylko przy założeniu, ze dostając więcej pieniędzy, zarządzający zainwestuje je w te same instrumenty, w które inwestuje dotychczas. A to może by niemożliwe (np. z powodu niewystarczającej płynności). W przeciwnym razie (gdy inwestuje w coś innego) wpływa (w minimalnym stopniu) ogólnie na rynek, ale nie na walory, które już ma.\nZarządzający faktycznie dokonują zmian w portfelu i nowe pieniądze to ułatwiają. Nie mniej jednak ciągłe dopłaty muszą być alokowane - tak czy inaczej, czyli ciągną rynek popytem. Skłaniam się do patrzenia na fundusze jako na pewnego rodzaju indeksy. W takim pojmowaniu gdy dopłacamy - windujemy indeks, jakim jest skład funduszu. Ponadto bywa tak, że walory konkurując ze sobą podtrzymują cenę.\nPopatrzmy na obligacje korpo. Nowa kasa dobrze nadaje się do objęcia nowych emisji, czasem fundusze odkupują od siebie pakiety obligacji, a jak się coś trafi - to i okazje na wtórnym Catalyst nie trwają zbyt długo. Płynność na catalyst jest słaba, ale jest dość graczy, by łapać okazje - więc nikt nie przepuści dobrych cen na stare papiery, a zwykle jest zastój. Całościowo jednak napływ klientów powoduje wykupienie rynku i wtedy rentowności spadają, a ceny rosną. To napędza wyniki, a wyniki klientów itd. Do czasu.\nMożna też zauważyć pewien wpływ na nowe emisje przez stare - np. rynek ocenia stare wysoko, czyli uważa się, że rentowności nominalne były atrakcyjne (czyt. za wysokie) i próbuje oszczędzać na nowych - nie ma powodu, by były dużo atrakcyjniejsze. Ale też: wysoka wycena obligacji firmy o średniej opinii jest dobrym powodem do jeszcze wyższej wyceny firmy-pewniaka. Naczynia połączone.


Strona 1547 z 1553\nWszędzie dobrze gdzie nas nie ma bo jak już tam jesteśmy to się okazuje,że można się zawieść...jednak to musi być straszne tłumaczyć się przed kimś że sobie coś kupiłam...ja czasami coś kupie i jeździ to sobie aż przy odkurzaniu to odnajduję...i co bym powiedziała jak jutro też coś i pojutrze...\nPowiedziała byś - "No przecież od dawna to mam , to już stare jest" . No i nawet byś nie kłamała .\nalbo skarbie zapomniałam, i tak mi się nie podobało,ale kupiłam bo było przecenione\nNa co lubicie aby kobieta wydawała?\nKupiłaś i se leży i przy odkurzaniu znalazła czyli nie było potrzebne i kupiła bo zobaczyła\nNie martw się kochanie jutro Ci to kupię haha\nNie no tak źle to nie jest - żona mi się nie tłumaczy. Najczęściej sama idzie nie drobne zakupy, ale jak na jakieś większe to już wybór następuje na podstawie wspólnie uzgodnionej mojej decyzji.\nI najważniejsze, że teściowej się podoba to w czym jej córka chodzi\nNo ja to uwielbiam jak wydaje ... na mnie .\nJak ten kawał o 20groszówce i piątaku\nJak na dzieci wydaje to łatwiej z gotówką się rozstać.\nAle jak przy okazji i teściowa zadowolona to nie jest źle\nNapisano sobota o 21:35 (edytowany)\nA ja jeszcze nigdy mojej żonie nie powiedziałem żeby czegoś nie kupowała, że coś jej niepotrzebne, kupuje to znaczy że potrzebne.\nEdytowano sobota o 21:37 przez Sean\nPodoba mi się jak kobieta dba o siebie mimo ze jest zapracowana dziećmi gospodarstwem domem itp\nI cieszy jak sobie coś kupi i jest zadowolona ale tak bez krytycznie to nie wiem czy bym wytrzymał\nEdytowano sobota o 21:42 przez Roman4321\nNapisano sobota o 21:40 (edytowany)\nA ja jeszcze nigdy mojej żonie nie powiedziałem żeby czegoś nie kupowała, że coś jej nie potrzebne, kupuje to znaczy że potrzebne.\nTo coś na wzór bezstresowego wychowania.\nAle tą zasadę stosujesz tylko podczas zakupów? Bo nie wyobrażam sobie takiego braku dyscypliny w każdej dziedzinie życia\nTożby chłop miał większe poroże od jelenia\nEdytowano sobota o 21:42 przez Agrest\nSean mój też tak nie mówi. A potem jak mi zabraknie w portfelu to zadaje dziwne pytania na co wydałam.\nNapisano sobota o 21:44 (edytowany)\nOczywiście że do zakupów, chyba nie uważasz mnie za samobójcę bym aż tak rozpuścił małżonkę by przejęła dowodzenie.\nEdytowano sobota o 21:46 przez Sean\nDrak dyscypliny ładnie sobie poczyniacie....zastanawiające...\nNo ja nie zadaję takich pytań, zresztą mojej akurat nie muszę, nie należy do tych co to fiuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuu i po kasie.\nTes to dla waszego dobra wszystko robimy\n8 minut temu, aletes napisał:\nKobieta bez dyscypliny i ziemia bez ludzi, po prostu dziczeje.\nNapisano sobota o 21:55 (edytowany)\nJuż ja bym dla twojego dobra to byś sam z prezentami latał\nSeanku nie przesadzaj...jest jak jest a jak nawet UE każe ugorować\nEdytowano sobota o 21:58 przez aletes\nNie zadajesz takich pytań bo CI strach na to nie pozwoli wiadomo kto rządzi\nKaże ugorować bo w tej uni na głowie postawione mają\nEdytowano sobota o 22:04 przez Roman4321\nZosiu nie podcinaj gałęzi na której siedzisz\n5 minut temu, ZosiaSamosia napisał:\nNie, po prostu nie ma takiej potrzeby, ma praktycznie co chce i nie widzę by kasa parzyła ją w dłonie i musiała jej się jak najszybciej pozbyć.


PORCELLO In - Farby Pigment Szczecin\nStart / Farby i emalie / Farby do wnętrz / Farby lateksowe PREMIUM / PORCELLO In\nWydajność 12-14 m²/l\nWEWNĘTRZNA FARBA LATEKSOWA NA ŚCIANY I SUFITY\nNajwyższej jakości, zaawansowana technologicznie, wewnętrzna, cienkowarstwowa, farba lateksowa, odporna na zmywanie na mokro, posiadająca bardzo wysoką siłę krycia. Pełne krycie uzyskuje już przy grubości 150 mikrometrów na mokro. Farba posiada doskonała rozlewność, parametry pracy i aplikacji. Wykonana jest z ekologicznych nie żółknących kruszyw używanych do produkcji porcelany oraz wyselekcjonowanych marmurów dolomitowych. Efektem dekoracyjnym pomalowanej ściany jest matowa powierzchnia o szlachetnym wyglądzie. Farba do stosowania na typowe mineralne powierzchnie budowlane: wapienne – zaimpregnowane (jednokrotnie preparatem Impregnasil, rozc. 1:5), gruntowane gipsowe, cementowe, cementowo-wapienne, silikatowe) oraz polimerowe (akrylowe, silikonowe), cegły, beton, materiały drewnopochodne, płyty gipsowo-kartonowe, tapety z włókna szklanego. Zabrudzoną powierzchnię można zmywać wodą z dodatkiem łagodnych detergentów, przy pomocy szmatki, po 28 dniach (po całkowitym utwardzeniu). Farba zawiera polimery drobnocząstkowe przeznaczone do gruntów głębokopenetrujących (o rozmiarze 30 mikrometrów), dlatego sprawdza się również jako warstwa podkładów, szczególnie przed nałożeniem farby PORCELLO w kolorze. Wysoko paroprzepuszczalna powłoka, tak zwana oddychająca, nie zakłócająca dyfuzję pary wodnej w ścianach.\nFarba przeznaczona do malowania sufitów i ścian wewnętrznych w obiektach mieszkalnych (pokoje, kuchnie, łazienki, korytarze, salony itp.) i użyteczności publicznej (urzędy, banki, biblioteki, sale konferencyjne itp.) oraz służby zdrowia. Stosowana jako mocny podkład z uwagi na zawartość dyspersji gruntujących oraz w systemach posadzkowych GFS. Polecana na tapety z włókna szklanego oraz dla obiektów konserwatorskich na pilastry i inne zdobienia. Do barwienia stosowane są trzy bazy: biała, pośrednia i transparentna.\nPRZYGOTOWANIE PODŁOŻA. Powierzchnię przeznaczoną do malowania należy dokładnie oczyścić, usunąć luźne płaty farby, odtłuścić. Stare powłoki farb klejowych usunąć, zmyć i spłukać wodą z dodatkiem środków myjących aż do odsłonięcia tynku. Stare powłoki z farb emulsyjnych/ akrylowych, słabo przylegające do podłoża usunąć, dobrze przylegające – przemyć wodą z dodatkiem detergentów i pozostawić do wyschnięcia. Świeży tynk cementowo-wapienny można malować nie wcześniej niż 3-4 tygodnie po nałożeniu, tynki gipsowe – po 2 tygodniach. Powierzchnie gładkie zmatowić papierem ściernym. Ubytki i spękania uzupełnić masą szpachlową akrylową, większe ubytki – gipsem. Podłoża, o podwyższonej chłonności należy zagruntować preparatem UNIMAX-PENE.\nAPLIKACJA. Farba jest wyrobem gotowym do użycia, jedynie w przypadku zgęstnienia można dodać do 5% wody. Przed podjęciem decyzji o rozcieńczaniu, dokładnie wymieszać zawartość opakowania. Po rozcieńczeniu wodą należy wykonać próbne wymalowania. W przypadku malowania tapet z włókna szklanego, w zależności od ich struktury dopuszcza się rozcieńczenie farby wodą w ilości nie przekraczającej 10%. Nakładać warstwy farby pędzlem, wałkiem lub natryskiem hydrodynamicznym. Farby kolorowe wymagają dwukrotnego malowania. Kolejną warstwę nanosić po min. 4 godzinach. Przy przemalowywaniu powierzchni na inne kolory lub w przypadku ścian wielobarwnych oraz szpachlowanych podłoże należy zagruntować farbą białą PORCELLO. W przypadku podłoży trudnych należy użyć podkład GAUPLAST (penetrująco-odcinający). Farba nie powinna być nakładana grubiej w jednej warstwie niż 300 mikrometrów (dot. aplikacji natryskowej). Standardowe malowanie to grubość warstwy 100 mikrometrów. Narzędzia i zanieczyszczone farbą powierzchnie należy oczyścić zanim farba wyschnie za pomocą wody.\nGraco Ultra Max II 795 180-200 0,015’’-0,019’’ 60 –\nTitan 450; Graco GX21;\nWagner P20 200-220 0,015’’-0,019’’ 60 3-5 %\nNajlepsze efekty można uzyskać stosując metodę natryskową. Przy tradycyjnych metodach malowania (wałek, pędzel), przy niewłaściwym doborze narzędzia, technice malowania i niesprzyjających warunkach (temperatury i wilgotności względnej powietrza) efekty mogą być gorsze. Poszczególne szarże wyrobu po zakolorowaniu mogą różnić się nieznacznie odcieniem w przypadku niektórych kolorów dostępnych w komputerowym systemie kolorowania. W celu uniknięcia zauważalnych różnic konieczne jest wykonanie powierzchni stanowiącej odrębną całość architektoniczną, w jednym cyklu roboczym, produktami z tej samej partii produkcyjnej. W przypadku konieczności użycia produktów z różnych partii produkcyjnych zaleca się zmieszanie ich ze sobą w celu ujednolicenia odcienia. Ewentualne poprawki należy wykonywać metodą „mokre na mokre”. Przed rozpoczęciem malowania farbą, uprasza się o sprawdzenie zgodności koloru we wszystkich opakowaniach ze złożonego zamówienia.\nZe względu na różnorodne technologie i surowce stosowane w wyrobach przez innych wytwórców, producent nie ponosi odpowiedzialności za skutki mieszania jego wyrobu z innymi produktami. W przypadku barwienia pigmentami należy zawsze przeprowadzić próbę na mniejszej ilości. Farbę należy przechowywać w oryginalnym i szczelnie zamkniętym opakowaniu. Pomieszczenie przed oddaniem do eksploatacji wietrzyć do zaniku zapachu. Produkt chronić przed mrozem i nadmiernym nasłonecznieniem w czasie składowania i aplikacji. Informacje zawarte w karcie technicznej mają na celu zapewnienie optymalnego wykorzystania produktu, jednak nie mogą stanowić podstawy do roszczeń wobec producenta, gdyż warunki wykonawstwa pozostają poza jego kontrolą. Wszelka ingerencja w skład produktu jest niedopuszczalna i może w znaczny sposób obniżyć jakość stosowanego materiału. Produkt uzyskuje pełne właściwości wytrzymałościowe po 28 dniach od zakończenia prac.\nPrzypadkowe spożycie: przepłukać jamę ustną i popić obficie wodą. Nie wywoływać wymiotów. Zasięgnąć pomocy lekarza. Wdychanie: wyprowadzić na świeże powietrze. Kontakt ze skórą: zmyć wodą i mydłem, zabrudzoną odzież zmienić. W przypadku podrażnienia zgłosić się do lekarza. Kontakt z oczami: natychmiast przepłukać dużą ilością bieżącej wody przez kilka minut. Udać się do lekarza. Chronić przed dziećmi.\ndostępne kolory: biały lub na zamówienie wg kart kolorów RAL, NCS,\nwygląd powłoki: gładki, matowy,\naplikacja: wałek, pędzel, natrysk,\ngęstość: 1,34 g/cm3,\nlepkość Brookfield 20±2°C, wg PN-ISO 2555: 8 000÷10 000 mPa·s,\nnajwiększy rozmiar ziarna (granulacja), PN-EN 13300: Drobna do 100 μm,\nwartość pH: 8,0 – 8,6,\nnanoszenie kolejnej warstwy: po minimum 4 godzinach,\nwydajność: 12-14 m2/l,\nnormy: PN-EN 13300,\nkategoria A/a/FW, dopuszczalna zawartość LZO dla tej kategorii wynosi 30 g /l, farba zawiera < 30 g/l,


7 zawodników UKS Bombek Klubu działającego przy Szkole Podstawowej | TvMalbork.pl\n7 zawodników UKS Bombek Klubu działającego przy…\n7 zawodników UKS Bombek Klubu działającego przy Szkole Podstawowej nr 3 w Malborku uczestniczyło w lidze żaka młodszego i starszego w ramach eliminacji mistrzostw Polski w hokeju na lodzie w Łodzi – 19-20.12.2015\nNiestety Bombersi nie mogą rozgrywać swoich meczy w Malborku ponieważ lodowisko jest niepełnowymiarowe, dlatego też w sezonie 2015/16 nasi zawodnicy zostali wypożyczeni do Klubu PTH Koziołki Poznań i ten Klub reprezentują.\nŻak młodszy w pierwszym dniu przegrał różnicą jednej bramki 3:4 (po dwóch tercjach wygrywał 3:1), niestety w trzeciej tercji łodzianie strzelili trzy bramki i pomimo przewagi gości zdołali utrzymać zwycięstwo do końca meczu. Dzień później młodsza drużyna, w której występują nasi zawodnicy także szybko zdołała dwukrotnie strzelić do siatki ŁKH, jednak drużyna gospodarzy wyrównała i podobnie jak dzień wcześniej ostatecznie wygrała drugi mecz 6:4. W meczu żaka młodszego zagrali: napastnicy - Mateusz Mozołowski i Bartosz Seńko, obrońca Marcin Cybulski i bramkarka Nadia Ratajczyk. Żak starszy rywalizował o miejsce premiujące bezpośredni awans do finałów mistrzostw Polski z drużyną ŁKH Łódź. Do drużyny z Łodzi zawodnikom z Malborka reprezentującym PTH brakowało 2 pkt aby przeskoczyć gospodarzy w tabeli. Pomimo końcowych wyników mecze były bardzo zacięte i wyrównane a o przegranej naszej wspólnej drużyny zadecydowały błędy sędziów prowadzących zawody (gospodarzom nawet ściany pomagają), którzy zbyt często odsyłali gości na ławki kardając w ten sposób większe szanse ŁKH do zdobycia kolejnych bramek. W pierwszym dniu padł wynik 10:13, w kolejnym 14:7 (6 bramek gospodarze strzelili będąc w przewadze 1 i 2 zawodników), dla odmiany 2 bramki dla PTH strzelili nasi zawodnicy będąc w osłabieniu - 3 zawodników przeciw 5. W wspólnej drużynie zagrali: Michał Nawrocki - 4 bramki, Szymon Cyganowski i Bartosz Grabara. Kolejne mecze nasi zawodnicy rozegrają 9/10 stycznia w Poznaniu (żak starszy) i w Warszawie z Legią (żak młodszy). 10 stycznia jak co roku UKS Bombek wraz ze Stowarzyszeniem Nasz Wielbark i OSiR na lodowisku w Malborku zagra kolejny finał WOŚP. Prawdopodobnie na lodzie pojawią się zawodnicy ekstraligowego zespołu Stoczniowiec 2014 Gdańsk. 11 stycznia najmłodsza grupa małych hokeistów UKS Bombek będzie rywalizowała w turnieju mistrzostw Pomorza w Gdyni a tydz później Malbork będzie gospodarzem ogólnopolskiego turnieju mini hokeja na lodzie z udziałem 8 drużyn. Hokej dla najmłodszych w Malborku wspierają: Urząd Miasta Malborka, MWC, OSiR, Stowarzyszenie Nasz Wielbark, nc+APF, Falken, Elnaft, Leier, Związek Plantatorów Buraka Cukrowego, Sieć Sklepów Sokół, Wobex, Rafał Mączkowski, TV Malbork, Radio Malbork, Apteka Witaminka, Bar BIS, McDonald's oraz Pralnia Eko Laguna, ASO Harasimowicz s.c, Rydwan. W niedzielę rozegrana została IV kolejka rozgrywek Regionalnej Ligi Hokeja na Lodzie w Malborku. Organizatorem rywalizacji jest UKS Bombek SP3 oraz OSiR Malbork. W pierwszym meczu gospodarze Bombers zwyciężyli z zajmującym ostatnie miejsce Gromem Morąg 8:3. Lider Białe Niedźwiedzie Gdynia wysoko zwyciężył z Orłami Borowiak Czersk - 10:5 a zespół zajmujący drugie miejsce w tabeli Marvin's Oliwa Hockey Team Gdańsk wygrał z Grizzlies Gdynia 4:1. Bombersi zajmują 4 miejsce w tabeli z 6 punktami, prowadzą Niedźwiedzie - 12 pkt, Marvin's - 9 pkt, Orły - 7 pkt, na piątym miejscu Media Team Gdańk - 1 pkt, kolejno Grizzlies - 0 pkt i Grom - 0 pkt. Kolejne rozgrywki po Nowym Roku 3 stycznia, zapraszamy na lodowisko do kibicowania naszej drużynie.\nUKS Bombek Malbork Szkoła Podstawowa Nr 3 w Malborku Mistrzostwa Polski w hokeju Żak młodszy Żak Starszy


fizjotenis » #94 Mobilność i stabilność cz.15 – Bi-Phasic Positional Stretching\n#94 Mobilność i stabilność cz.15 – Bi-Phasic Positional Stretching\nPo przedstawieniu informacji teoretycznych i kilku ćwiczeń praktycznych wyjaśniających zastosowanie Loaded Mobility, możemy przejść do kolejnej metody, którą każdy z Nas może skutecznie wykorzystać w celu poprawy mobilności stawowej i uelastycznienia grup mięśniowych. Głównym bohaterem dzisiejszego wpisu będzie Bi-Phasic Positional Stretching, czyli tzw. pozycyjne rozciąganie dwufazowe.\nOsoby śledzące mój profil od jakiegoś czasu mogą już kojarzyć tę metodę, ponieważ wspomniałem o niej przy zagadnieniu treningu regeneracyjnego we wpisie #39 Regeneracja cz. 17 – Trening Regeneracyjny (http://bit.ly/2Bkzv0U). W dzisiejszym poście wykorzystam informacje przedstawione przeze mnie kilka miesięcy temu, ale również nieco je rozbuduję, także zapraszam do lektury.\nNa czym polega pozycyjne rozciąganie dwufazowe i czym różni się od klasycznego rozciągania?\nNajprościej mówiąc jest to połączenie rozciągania dynamicznego z rozciąganiem statycznym. Celem Bi-Phasic Stretching jest mobilizacja tkanek w sposób bezbólowy, poprzez „wyciszenie” pojawiającego się podczas klasycznego stretchingu statycznego odruchu na rozciąganie. Aby wykonać to w sposób prawidłowy musimy zwiększyć wyjściowy zakres ruchu przy jednoczesnej kontroli pozostałych części ciała i wewnętrznego napięcia, aby zapobiegać ruchom kompensacyjnym w pozycjach rozciągających. Ten typ rozciągania wykorzystuje izometrię i dynamiczną mobilizację w końcowym zakresie ruchu. Z tego powodu ma świetny wpływ i transfer na fundamentalne i złożone wzorce ruchowe, które można wykorzystać np. w rozgrzewce dynamicznej. Podczas tego typu rozciągania również zwracamy bardzo dużą uwagę na odpowiedni rytm oddechowy.\nDlaczego akurat pozycyjne rozciąganie DWUFAZOWE? Dlatego, że schemat pracy w tej metodzie możemy podzielić na dwie fazy:\ndynamiczne oscylowanie w końcowym zakresie ruchu\n- Przyjmujemy pozycję, w której osiągamy końcowy zakres ruchu rozciągania danej tkanki i zaczynamy spokojną oscylację w tym miejscu, przez około 30-60 sekund. Są to niewielkie i aktywne ruchu w celu pogłębienia zakresu ruchu, bez wystąpienia odruchu na rozciąganie, co przełoży się na osiągnięcie większego i bardziej trwałego zakresu, bez dolegliwości bólowych wynikających z siłowego wydłużania mięśni przy towarzyszącym dyskomforcie.\n- Bez odpuszczania zwiększonego zakresu ruchu po oscylacji, wykonujemy statyczne przytrzymanie rozciągania w tym nowym zakresie, osiągniętym podczas fazy dynamicznej, przez około 30 sekund.\nW moich ostatnich kilku bądź kilkunastu wpisach starałem się przekazać Wam jak ważna jest AKTYWNA praca mięśniowa podczas zwiększania zakresu ruchu w stawach. Analizując wyżej przedstawioną metodę, możemy zauważyć, że bazuje ona głównie na ruchach biernych, bez zbytniego aktywizowania tkanek. Z tego powodu, nieco zmodyfikowałem dwufazowe rozciąganie pozycyjne, o jedną dodatkową, bardziej aktywną fazę. Po modyfikacji należałoby zmienić nazwę na pozycyjne rozciąganie trójfazowe, którego schemat wyglądałby następująco:\naktywne, dynamiczne oscylowanie w końcowym zakresie ruchu\nizometryczne praca w nowo osiągniętym zakresie ruchu – 5-10 sekund\nPo zakończeniu drugiej fazy, zamiast całkowicie odpuszczać pozycję, aktywujemy rozciąganą grupę mięśniową poprzez krótką (5-10 sekund) pracę izometryczną, aby wzmocnić ją w tym nowym zakresie ruchu. Pamiętajcie, że nie wystarczy tylko rozciągnąć danej tkanki, ale przede wszystkim musi wysłać informację do Naszego układu nerwowego o zwiększonym użytkowym zakresie ruchu. W celu „wysłania tej wiadomości” najlepiej wykorzystać właśnie aktywną pracę izometryczną.\nTradycyjnie po wpisie teoretycznym, nadejdzie czas na część praktyczną, w której przedstawię Wam kilka propozycji zastosowania pozycyjnego rozciągania dwufazowego, które znajdziecie już w następnym poście.\nBi-Phasic Positional Stretching (Pozycyjne Rozciąganie Dwufazowe) to metoda łącząca rozciąganie statyczne z rozciąganiem dynamicznym. Polega na dynamicznej mobilizacji przez około 30-60 sekund poprzez oscylację na granicy końcowego zakresu ruchu, połączonej z przytrzymaniem statycznym nowo osiągniętego zakresu ruchu. Dobrym pomysłem jest zaktywizowanie rozciąganej tkanki poprzez krótkie napięcie izometryczne na koniec powtórzenia.


“STRZAŁY MIŁOŚCI” – Zawody strzeleckie 2010Autor Dar Serca – grudzień 26, 2010 Normalnie myśliwi używają nabojów. W niedzielę, 26 grudnia ub. roku było inaczej. Naboje, którymi sie posłużyli, były prawdziwymi strzałami miłości!\nShare! Tagi: Wydarzenia, Pozyskiwanie Funduszy, Sponsorzy, Wolontarusze Komentarze wyłączone


Posty: 67\t• Strona 5 z 7 • 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7\nprzez Lasoteczka » 26 sty 2013, o 16:11\nJak się malucha położy na brzuszku, to on sam naciska sobie na niego i gazy się uwalniają, lub, jak mówi moje młodsze rodzeństwo, dziecko "pierdzi, aż miło!"\nprzez MANNDARYNKA » 26 sty 2013, o 23:46\nLasoteczka napisał(a): Dokładnie to\nok rozumiem A czy to normalne jak dziecko ma dosyć sporo tych gazów? bo mój pierdzi baaardzo często , wydaje mi się, że to dobrze, ale Kiedy mam się nie pokoić, bo w końcu jest ten espumisan dla dzieci, ale nie wiem w jakich przypadkach należy go podawać.\nJeśli chodzi o jedzenie, to bardzo uważam i jem ostrożnie, więc nie wiem, czym mogą być one spowodowane, ale może powietrzem, które łyka jak je mleko.\nprzez Lasoteczka » 27 sty 2013, o 00:00\nMANNDARYNKA napisał(a): ok rozumiem A czy to normalne jak dziecko ma dosyć sporo tych gazów? bo mój pierdzi baaardzo często , wydaje mi się, że to dobrze, ale Kiedy mam się nie pokoić, bo w końcu jest ten espumisan dla dzieci, ale nie wiem w jakich przypadkach należy go podawać.\nNie wiem, czy to normalne, ale moje dzieci też tak bardzo często pierdziały zwłaszcza Tosia, bo bardzo lubiła leżeć na brzuszku, więc często ją tak kładłam\nEspumisan podawałabym dopiero, gdybym widziała, że się męczy, nie może sam pozbyć się gazów i boli go brzuszek.\nA same gazy są najpewniej spowodowane właśnie przez to powietrze łykane z mlekiem Po karmieniu ponoś go troszkę pionowo, niech mu się konkretnie odbije, to przynajmniej części tego powietrza się pozbędzie no i kładź na brzuszku- nie dość, że pozbędzie się gazów, to i kręgosłup poćwiczy\nprzez czarnookamery » 27 sty 2013, o 16:46\na od kiedy zaczynają się kolki u maluszków?\nprzez Kasiiiaaa » 27 sty 2013, o 17:35\nOd początku mogą wystąpić, a potem na każdym etapie. Wszystko zależy od diety, od tego jak rozwinięty jest układ pokarmowy, ale też czasem od ubranka - nie są dobre obciskające brzuszek. W sumie to dokładnie tak jak u dorosłych.\nprzez sylvvia85 » 27 sty 2013, o 21:16\nA czy to normalne jak dziecko ma dosyć sporo tych gazów? bo mój pierdzi baaardzo często , wydaje mi się, że to dobrze, ale Kiedy mam się nie pokoić, bo w końcu jest ten espumisan dla dzieci, ale nie wiem w jakich przypadkach należy go podawać.\nJeśli chodzi o jedzenie, to bardzo uważam i jem ostrożnie, więc nie wiem, czym mogą być one spowodowane, ale może powietrzem, które łyka jak je mleko.[/quote]\njesli nie marudzi, nie widac, by sie prezyl to jest ok\nnadmair gazow jak i kolki moga byc spowodowane m.in. lykanym powietrzem, jednak ja bym odradzla zbyt szybkie i czeste podawanie roznych srodkow na kolki, espumisanu itp itd - najpierw lepiej stosowac zwykle sposoby, odbijanie po jedzeniu, masowanie brzuszka, termoforek, przrytulanie brzuch do brzucha, kaldzenie na brzuszku... ewentualnie czopki glicerolowe.\nAaaa i jeszcze jak boli brzuszek, nie mzoe dziecko pozbyc sie gazow czy ma problemy z kolkami lub zrobieniem kupy to czesto twardnieje i napina sie brzuszek - warto wtedy masowac\nczarnookamery napisał(a): a od kiedy zaczynają się kolki u maluszków?\nkolki moga pojawic sie u dzieci zarowno od samego poczatku jk i u kilkumiesiecznego dziecka.\nNie jest tak, ze tylko dieta ma na to wplyw czy dziecko bedzie mialo kolki czy nie... :/ Ma na to wplyw takze no niedojrzalosc ukladu pokarmowego maluszka, nerwowosc, lykanie powietrza, niestabilny dzien -tzn haos, nadmiar wrazen... takze zaburzenia hormonalne, niedojrzalosc ukladu nerwowego maluszka , zla technika karmienia, brak odbijania po posilkach, itp itd...\nDo tego warto wiedziec,z e przy kolkach dziecko mzoe oddawac zielonawe kupy , wodniste..\nI co wazne, jak dziecko ma kolki i zatwardzenia jednoczesnie to NIE WOLNO podawac nic na kolki, bo przy zaparciach dolegliwosci sie zwiekszaja :/\nprzez MANNDARYNKA » 27 sty 2013, o 23:48\nMarudzić troszkę pomarudzi, ale myślę, że to normalne, trwa to nie długo, płakać nie płacze (chyba, że przy przewijaniu, bo tego nie lubi), więc myślę, że brzuszek go nie boli. Póki co nie dawałam mu żadnych leków, żadnych herbatek, pije tylko moje mleko i czasem sztuczne.\nW takim razie dobrze, że tak gazuje\nprzez czarnookamery » 28 sty 2013, o 14:53\na macie jakies pomysły jakie herbatki pic zeby zapobiec u dziecka kolek?\nprzez Azja » 28 sty 2013, o 14:54\nDziecku podaje się koperek na kolki, albo takie specjalne mieszanki na bazie koperku. A mama nic nie pije na kolkę u dziecka, tylko pilnuje co je.\nOstatnio edytowano 28 sty 2013, o 14:56 przez Azja, łącznie edytowano 1 raz\nprzez MANNDARYNKA » 28 sty 2013, o 14:56\nA w jakich sytuacjach podaje się dziecku ciepłą przegotowaną wodę? Bo słyszałam, ze się podaje,ale nie wiem w jakich celach


Boks we Wrocławiu. Treningi dla poczatkujacych i zaawansowanych.\nStrona główna / Sekcje / Boks\nBoks Wrocław – treningi dla kobiet, mężczyzn, początkujących i zaawansowanych w każdym wieku…\nNa rozpoczęcie rekreacyjnego treningu bokserskiego, nigdy nie jest za późno. Prawie każdy nowicjusz bez względu na płeć jest w stanie nauczyć się sztuki bokserskiej. Niezbędna jest do tego jednak odrobina zaangażowania i systematyczności. Praktycznie w każdym wieku można poprawnie opanować technikę i doprowadzić swoją kondycję do poziomu umożliwiającego dobrą zabawę. Poza tym dobra znajomość boksu jest wręcz niezastąpiona w samoobronie oraz jako składowa takich dyscyplin jak Muay Thai, Kickboxing czy MMA. Wiele opracowań naukowych mówi, iż rekreacyjne uprawianie boksu rozwija w ćwiczącym różne cechy: stanowczość i odwagę, zdecydowanie, wytrwałość w dążeniu do celu, siłę woli, opanowanie, zdolność do skupienia i koncentracji, umiejętność pokonywania strachu, poczucie wiary we własne siły. Boks uprawiany rekreacyjnie można traktować jako ”odtrutkę na ujemne skutki technizacji i ograniczenia środowiska naturalnego”. Może pełnić rolę „zaworu bezpieczeństwa”, w stresowym i napiętym życiu zawodowym. Poza tym doskonale redukuje tkankę tłuszczową i wzmacnia muskulaturę.\nGrupa bokserska przeznaczona jest dla ludzi prezentujących zróżnicowany poziom zaawansowania. Jednak znaczną część stanowią nowicjusze. Mogą oni liczyć na treningi boksu prowadzone w oddzielnej podgrupie przez oddzielnego trenera. Taki stan rzeczy trwa przez cały rok. Po pierwsze oznacza to, iż chętni do podjęcia treningów mogą zapisywać się w dowolnym momencie roku kalendarzowego. Po drugie nie muszą martwić się, iż dołączą do grupy prezentującej wyższy poziom zaawansowania. W konsekwencji wpływa to na szybsze przebrnięcie przez żmudne podstawy. Boks dla początkujących w klubie Puncher Wrocław prowadzimy głównie formie rekreacyjnej. Jednak nazwa „boks rekreacyjny” używana jest przez nas głównie ze względu na podkreślenie bezpieczeństwa ćwiczących. Mimo wszystko zajęcia te są kompleksowym przygotowaniem do realnej walki w ringu i zawierają wszystkie elementy treningu zawodniczego. Wielu ćwiczących traktuje je wyłącznie jako alternatywę dla budowania formy i kondycji typowymi metodami ogólnymi. Jednak są i tacy, którzy marzą o spróbowaniu swoich sił w zawodach.\nNauka boksu dla początkujących we Wrocławiu…\nOsobom początkującym pozornie może się wydawać, iż boks to tylko ciosy proste, sierpowe i haki. Do tego dochodzi kilka obron i uników. Nic prostszego. Tymczasem szybko okazuje się, że prawda jest trochę inna. Nauka boksu jest długotrwałym procesem. Bezwarunkowo musi być przeprowadzona w warunkach pełnego zabezpieczenia sprzętowego, kontroli lekarskiej i z pełnym zachowania wymogów higieny. Wymaga od prowadzącego doświadczenia oraz wyczucia. Uwzględniając zdolności podopiecznych trener powinien wybrać odpowiednie środki oraz w razie potrzeby dokonać koniecznych modyfikacji w standardowej metodyce nauczania. Ze wszystkich sztuk i sportów walki boks jest najprostszy i najszybszy do opanowania dla przeciętnego człowieka. Przy tym jest też relatywnie skuteczny. Jednak droga od nowicjusza do mistrza sportu – to droga żmudnej i wytrwałej pracy nad wszechstronnym rozwojem fizycznym i psychicznym, techniką, taktyką oraz umiejętnym gospodarowaniem swoimi siłami.\nNaukę zazwyczaj rozpoczyna się od ustawieniu adepta w odpowiedniej pozycji bokserskiej i zaznajomienia go z zasadami poruszania. Praca nóg odgrywa w sportach i sztukach walki bardzo duże znaczenie, więc poświęcamy jej dość dużo czasu. W dalszej kolejności uczymy ciosów prostych w miejscu i ciosów prostych w ruchu. W tym okresie również pokazujemy początkującym zawodnikom najprostsze obrony: zbicia, bloki, uniki i odejścia. Po opanowaniu tej porcji materiału przechodzimy do wdrażania ciosów z dołu i ciosów sierpowych. Następnie podnosimy stopień trudności łącząc poznane techniki w krótkie akcje. Z czasem dodajemy coraz to trudniejsze elementy bokserskiego rzemiosła. Doskonalimy i kształtujemy je podczas pracy na przyborach, w walkach zadaniowych i sparingach. Bardzo ważną zasadą treningową jest przejście do następnego etapu dopiero po dobrym opanowaniu poprzedniego. Równie istotne jest nie dopuszczanie do lekceważenia obrony, nastawianie się na bezmyślną wymianę ciosów oraz zdolność długotrwałego ich znoszenia.\nTreningi boksu we Wrocławiu – od rekreacji po sport wyczynowy…\nBoks rekreacyjny, a boks wyczynowy to dwie zupełnie inne sprawy. Poza nielicznymi wyjątkami, fighterzy osiągający największe sukcesy rozpoczynają uprawianie boksu w bardzo młodym wieku. Zazwyczaj młodzi bokserzy wspinają się po szczeblach naturalnej selekcji oraz regularnie biorą udział w zawodach o wzrastającej trudności. Zanim jednak staną w ringu poznają tajniki pod okiem doświadczonych trenerów. Na Kubie, będącej kuźnią talentów i znakomitych mistrzów tego sportu, młodzi adepci boksu przez dwa lata uderzają tylko ciosy proste. Po tym okresie, gdy wystarczająco opanują swoje zadanie przechodzą do dalszej nauki. Przez pierwsze dziesięć pojedynków, bez względu na wynik, sędzia podnosi ręce obydwu zawodnikom. To buduje w młodym ludziom wiarę w siebie. Wiara ta i niesamowite uczucie zwycięstwa będzie mobilizować ich do jeszcze cięższej pracy w późniejszej karierze.\nZawodnik prezentujący wysoki poziom powinien charakteryzować się nie tylko perfekcyjnym wykonaniem wszystkich technik lecz również umiejętnością płynnego łączenia ich w akcje. Po drugie musi posiadać znajomość strategii i taktyki w walce. Po trzecie musi wykazywać się zdolnością prawidłowej oceny możliwości rywala. Na tej podstawie powinien być w stanie obrać właściwy plan taktyczny. Konsekwentna realizacja założeń musi posiadać pewną elastyczność. Powinna uwzględniać zmiany w prowadzeniu walki przez przeciwnika i natychmiast wymuszać dostosowanie działań do warunków w ringu. Zwycięstwo wymaga od pięściarza znakomitego przygotowania kondycyjnego. Obok siły, wytrzymałości bokser ma obowiązek posiadać szybkość, zwinność, skoczności i koordynację ruchową. Chęć wytrenowanie wszystkich tych cech na poziomie mistrzowskim zmusza go do ciężkiej i systematycznej pracy. Nie należy zapominać również o treningu mentalnym. Niski poziom lęku, odpowiednia motywacja i stan pobudzenia są czynnikami bezpośrednio wpływającymi na werdykt. Stwierdzenie „boks jest szkołą charakteru” oddaje hołd tej pięknej dyscyplinie sportowej.\nBoks w klubie Puncher Wrocław – dwie dekady pasji i doświadczenia…\nBoks Wrocław – to hasło, które od czasów powojennych do całkiem niedawna było kojarzone z jednym wiodącym klubem pięściarskim. Dopiero początek bieżącego wieku przyniósł zmiany i zaowocował powstaniem kilku nowych organizacji sportowych zajmujących się tym sportem. Mimo wszystko na początku działalności nie mogły one konkurować z długoletnią tradycją i doświadczeniem monopolisty. Pośród nowo powstałych klubów reprezentujących boks Wrocław znajdował się właśnie Puncher. Mało kto pamięta, iż od 2002 roku przez okres dwóch lat boks był jedyną dyscypliną uprawianą w Puncher Wrocław. Od tego czasu konsekwentnie zdobywamy wiedzę na temat nauczania pięściarstwa.\nPodczas niespełna dwóch dekad pracy zawodowej spotkaliśmy się z wieloma znanymi i cenionymi nazwiskami ze świata boksu. Do dziś dnia korzystamy z ich cennych wskazówek podpartych doświadczeniami zdobytymi na amatorskiej i zawodowej niwie. Ponadto naszej kadra szkoleniowa, nie licząc bokserskich uprawnień instruktorskich, posiada dwa dyplomy trenerskie z boksu. Pomimo wszystko skupiliśmy się głównie na rywalizacji w Kickboxingu, Muay Thai i MMA – sportach, w których boks jest tylko jedną z najważniejszych składowych. Głównie z tego powodu raczej rzadko nasi fighterzy próbują swoich sił na pięściarskich ringach. Jednak nigdy nie odmawiamy podopiecznym pomocy w realizacji sportowej przygody oraz zawsze czynnie wspieramy ich podczas startów.\nBoks amatorski i zawodowy – dwa oblicza pięściarstwa…\nPięściarstwo amatorskie i profesjonalne to dwa zupełnie inne światy. Można rzec, że amatorzy i zawodowcy rywalizują w dwóch odmiennych dyscyplinach sportowych. Pod względem regulaminów, długości pojedynków, techniki, taktyki, sposobu przygotowań, prowadzenia samej walki, sędziowania, a przede wszystkim atmosfery spotykamy się z czymś zupełnie odmiennym.\nOscar De La Hoya, Floyd Mayweather Jr., Muhammad Ali, Mike Tyson, Evander Holyfield, Lennox Lewis, Riddick Bowe, czy też Andrzej Gołota to nazwiska znanych na całym świecie zawodowców. Tak jak wielu rozpoczynali oni swoje kariery pięściarskie jako amatorzy. Wyżej wymienieni mogą pochwalić się również medalami z igrzysk olimpijskich, co dodatkowo świadczy o ich mistrzowskiej klasie. Kariera amatorska ze względu na doświadczenie jest nieocenionym wstępem do zawodowstwa. Mimo wszystko bokserzy, którzy chcą być profesjonalistami wcale nie muszą mieć za sobą takiej praktyki. Po pierwsze jednak rozpoczęcie amatorskiej przygody z boksem, wiąże się zazwyczaj ze startami w zbliżonej grupie wiekowej. Po drugie nowicjusz może liczyć, iż na początku będzie mierzył się z zawodnikami na podobnym poziomie zaawansowania. W boksie profesjonalnym takie zasady nie obowiązują.\nRóżnice regulaminowe dzielące boks zawodowy i amatorski…\nRóżnice obserwujemy już w samej konstrukcji regulaminów. W sporcie amatorskim przepisy są jednolite. Wszystkie 190 państw zrzeszonych w Międzynarodowym Stowarzyszenia Boksu Amatorskiego AIBA muszą się do nich stosować. Podstawowym ich zadaniem jest bezpieczeństwo walczących i bezwzględna ochrona ich zdrowia. Natomiast w rywalizacji profesjonalnej przepisy nie są ujednolicone. Zdarzają się również rozbieżności nie tylko w poszczególnych krajach, lecz również w granicach tego samego kraju. Przepisy boksu profesjonalnego w dużej mierze nastawione są na show. Bez widowiskowości i emocji pięściarstwo profesjonalne nie mogłoby generować tak ogromnych wpływów.\nFinansowanie w boksie olimpijskim i profesjonalnym…\nStanowczo największą rozbieżność stanowi finansowanie. Amatorzy nie pobierają od organizacji żadnych wynagrodzeń. Stara koncepcja zakładała, iż powinni utrzymywać się z pracy. Natomiast motorem napędowym rywalizacji amatorskiej powinno być hobby, zamiłowanie, duma z możliwości reprezentowania swojego kraju, regionu lub klubu. Jednak obecnie amatorstwo na poziomie wyczynowym zmusza zawodników do całkowitego poświecenia się sportowi. Daje również pewne możliwości zarobku w postaci nagród, kontraktów reklamowych i sponsorskich. Sportowcy na najwyższym światowym poziomie mogą nieźle żyć, realizując przy tym swoją pasję. Jednak amatorów – szczęściarzy zarabiających „godne” pieniądze jest bardzo niewielu.\nZawodowcy natomiast są opłacani przez organizację sponsorującą. Poziom zarobków boksera zależy od wielu składowych. Po pierwsze powinien budzić on kontrowersje, być rozpoznawalnym i medialnym. Po drugie bardzo ważną rolę pełni poziom wyszkolenia, waleczność, dramaturgia pojedynków i oczywiście dodatni bilans walk. Czynniki te przy odpowiedniej promocji wpływają na oglądalność. Ta z kolei przekłada się na generowanie przychodów w postaci sprzedaży biletów, transmisji Pay-per-view, kontraktów reklamowych oraz profitów z zakładów bukmacherskich. Tutaj koło się zamyka. Dobrze opłacanego zawodnika stać na zapewnienie sobie dogodnych warunków treningowych. Może poświęcić więcej czasu na przygotowania. Opłaca profesjonalną kadrę trenerską, menadżerską oraz zaplecze treningowe. To ponownie wpływa się na poziom jego walk i werdykt.\nSprzęt ochronny w boksie amatorskim i profesjonalnym…\nIstotne różnice pomiędzy boksem amatorskim a zawodowym występują w sprzęcie używanym podczas walki. W rywalizacji amatorskiej wymagane są dziesięcio- lub dwunasto-uncjowe rękawice o specjalnie zaprojektowanej budowie zwiększającej amortyzację uderzeń. Muszą one mieć naklejkę homologacyjną Międzynarodowego Stowarzyszenia Boksu Amatorskiego AIBA dopuszczającą do użycia podczas zawodów. Muszą również posiadać biały obszar wyznaczający dozwoloną powierzchnię uderzeń. Podczas rywalizacji kolor rękawic oraz kolor obowiązkowych podkoszulek i spodenek musi być tożsamy z kolorem narożnika. Nie wliczając seniorów, wszystkie kategorie juniorskie oraz kobiece występują w kaskach ochronnych. Natomiast w boksie profesjonalnym mężczyźni nie mogą walczyć w podkoszulkach. We wszystkich kategoriach męskich i kobiecych niedozwolone są także kaski ochronne. Zazwyczaj rękawice mają płaski kształt i w zależności od organizacji mogą być sześcio, ośmio lub dziesięcio uncjowe.\nRozmiar ringu w boksie amatorskim i zawodowym…\nW boksie amatorskim dopuszcza się rywalizację w ringu o wymiarach od 4, 90 do 6,10 metra, czyli od 16 do 20 stóp. Wymiar pola walki ringu olimpijskiego wynosi 6,1 na 6,1 metra. Do walk profesjonalnych używa się ringów o podobnych wymiarach. Jednak w odróżnieniu do boksu amatorskiego, gdzie rozmiar ten jest ściśle określony regulaminem w walkach zawodowych takie regulacje właściwie nie istnieją. Przyjmuje się dopuszczenie ringu o wymiarze 4,3 do 6,1 metra. Jest to zazwyczaj sprawa ustaleń kontraktowych.\nIlość rund i długość walk w obydwu odmianach boksu…\nCzas walki odgrywa decydujące znaczenie podczas przygotowań. Organizm w zależności od czasu pracy angażuje zupełnie inne systemy energetyczne. Wymaga to od zawodników wykorzystywania podczas treningów zupełnie innych metod i środków treningowych.\nW walkach amatorskich długość i liczba rund zależy od kategorii wiekowych. Młodzicy i młodziczki – walczą trzy rundy po 1,5 minuty z minutową przerwą. Kadeci i kadetki – trzy rundy po 2 minuty z minutową przerwą. Juniorzy, juniorki, młodzieżowcy kobiety i mężczyźni, seniorzy i seniorki trzy rundy po 3 minuty z minutową przerwą. Pojedynki zawodowe są znacznie dłuższe od amatorskich. Profesjonaliści rozpoczynają rywalizację od 4 trzyminutowych rund z minutową przerwą i stopniowo zwiększają ich ilość do 10. W przypadku walk o tytuły mistrzowskie pretendenci potykają się na dystansie 12 rund.\nFaule i obowiązki sędziego ringowego…\nObowiązki sędziego ringowego są niezwykle ważne. Od jego szybkiej reakcji często zależy bezpieczeństwo i zdrowie walczących. W obydwu odmianach pięściarstwa zadania arbitra mają trochę inny charakter. Można powiedzieć, iż w amatorstwie priorytetowym jest ochrona walczących, a w zawodowstwie egzekwowanie zasad.\nRegulaminy boksu olimpijskiego bardzo restrykcyjnie podchodzą do niedozwolonych praktyk. Sędziowie natychmiastowo udzielają ostrzeżeń zawodnikowi faulującemu. To z kolei oznacza karę punktową. Trzy ostrzeżenia za powtarzające się przewinienia skutkują dyskwalifikacją. Wyróżnia się ponad dwadzieścia fauli różnego rodzaju. Zaliczamy do nich miedzy innymi uderzenia poniżej pasa, w tył głowy, w plecy, uderzenia ramieniem, łokciem, głową, ciosy nasadą rękawicy, ciosy wspomagane użyciem lin, ciosy przy jednoczesnym przytrzymywaniu rywala, uniki z zejściem głową poniżej pasa, celowe wypluwanie ochraniacza zębów, itp. Przepisy w boksie zawodowym pod tym względem są bardzo zbliżone. W praktyce jednak sędziowie ringowi wykazują się dużo większą pobłażliwością. Dopuszczają zadawanie ciosów w dowolne miejscu powyżej pasa, z wyjątkiem pleców rywala. W odróżnieniu od zawodowstwa w boksie amatorskim możliwe jest liczenie na stojąco. Sędzia w ten sposób daje czas trafionemu zawodnikowi na dojście do siebie i odzyskanie sił.\nKryteria wyłaniania zwycięzcy w boksie amatorskim i zawodowym…\nKoncepcja i kryteria przyznawania punktów zarówno w boksie amatorskim, jak i profesjonalnym na pierwszy rzut oka wydają się być bardzo podobne. Sędziowie zliczają ilość celnie zadanych uderzeń. Jednak naprawdę sposób oceniania i wyłonienia zwycięzcy jest zgoła odmienny i stanowi największą różnicę w obydwu rodzajach tego sportu.\nPunktowanie w boksie amatorskim…\nPodczas rywalizacji amatorskiej komisja składająca się z pięciu arbitrów bierze pod uwagę tylko uderzenia zgodne z regulaminem. Po pierwsze poprawny cios musi być zadany wyznaczonym białym polem na przedniej częścią zamkniętej rękawicy. Po drugie aby został uznany musi wylądować powyżej pasa z przodu lub boku tułowia oraz głowy. Rygorystycznie przestrzega się stref, które mogą być uderzane. Atak poza miejsce regulaminowe skutkuje natychmiastowym ostrzeżeniem. Po trzecie cios musi dojść do ciała „czysto”.\nTrafienia zliczane są przez liczniki elektroniczne. Komputery, choć coraz bardziej powszechne, zazwyczaj są używane tylko na turniejach najwyższej rangi takie jak Igrzyska Olimpijskie, Mistrzostwa Świata, kontynentów czy też krajów. Podczas zawodów o niższym statusie sędziowie korzystają z tej samej metody, jednak rejestracja odbywa się przy pomocy liczników mechanicznych lub za sprawą tradycyjnych skreśleń na kartach punktowych.\nZa każde poprawne trafienie sędziowie przyznają jeden punkt. Zawodnik, który na koniec walki zdobywa więcej punktów jest ogłaszany zwycięzca. W boksie amatorskim kluczowy jest fakt, iż pomimo przegranej większości rund można wygrać cały pojedynek. Możliwe jest to za sprawą zdobycia wystarczającej przewagi w jednym starciu i tym samym uzyskania większej sumy punktów na koniec walki.\nCzłonkowie komisji sędziowskiej nie przyznają żadnych dodatkowych gratyfikacji za nokaut. Nie biorą również pod uwagę takich czynników jak agresja, kontrola, doprowadzenie przeciwnika do zmęczenia lub chwilowej niezdolności do walki. Jedynym kryterium jest ilość widocznych, czystych, dozwolonych trafień.\nPunktowanie w boksie profesjonalnym…\nProfesjonalny pojedynek bokserski punktuje tylko trzech arbitrów zamiast pięciu. Każde starcie oceniają oddzielnie przy pomocy dziesięciopunktowego systemu. W praktyce oznacza to, iż zawodnik przegrywający większość rund nie ma już szans na odrobienie strat. Ogólnie rzecz biorąc w tym momencie walka mogłaby się zakończyć. Przegrywającemu pozostaje jedynie rozstrzygnięcie walki przed czasem. Jednak doprowadzenie do nokautu, po przegraniu większości rund jest mało prawdopodobne i zdarza się niezwykle rzadko.\nZwycięzca rundy otrzymuję dziesięć punktów. Natomiast przegrany, w zależności od rozmiaru utraconej przewagi dostaje odpowiednio dziewięć, osiem lub siedem. Przed ogłoszeniem werdyktu sędziowie zliczają sumę punktów. Bokser, który na koniec walki uzyskał wyższą notę jest ogłoszony wygranym.\nBoks profesjonalny. Zasady wyłonienia zwycięzcy…\nKomisja sędziowska w odróżnieniu od boksu amatorskiego używa czterech kryteriów do wyznaczenia lepszego zawodnika.\nPierwsze z nich to ilość celnych i mocnych trafień. Stanowi ono z pewnością najważniejszy wskaźnik. Sędziowie biorą pod uwagę widoczne, wyraźne i czysto trafione uderzenia, które dotarły do dozwolonych stref określonych regulaminem. Za uderzenia, które doprowadziły do liczenia rywala zawodnik otrzymuje dodatkowe punkty. W praktyce bokserowi liczonemu na skutek upadku, zataczania się, czy chwilowej niezdolności do walki odbierany jest dodatkowy punkt w ostatecznej klasyfikacji rundy.\nDrugie kryterium stanowi tzw. lepsza obrona. Ten znaczący aspekt wyszkolenia pozwalający na umiejętne unikanie ciosów przeciwnika. Składają się na nią techniki poruszania się, odskoków, zajść, uników, rotacji, zbić oraz bloków. Bez wątpienia ta cześć tworzy duży procent sztuki pięściarskiej zarówno podczas rywalizacji amatorskiej jak i w boksie zawodowym.\nTrzeci wyznacznik to skuteczna agresja. W praktyce oznacza ona aktywność zawodnika podczas walki. Pokazuje, który z rywali wykazuje się większą determinacja i dąży swoim zachowaniem do zwycięstwa. Zawodnik inicjujący akcje, ciągle atakujący, nie unikający wymian ciosów zyskuje w tym aspekcie przewagę nad bokserem defensywnym. W konsekwencji zazwyczaj skuteczna agresja przekłada się bezpośrednio na ilość zadanych ciosów.\nCzwarte, zarazem ostatnie z kryteriów to kontrola ringu. Pokazuje ono w głównej mierze, który z rywali narzuca swoje zasady prowadzenia pojedynku sportowego. Dyktowanie warunków to przede wszystkim narzucanie tempa, zmuszanie oponenta do przyjmowania niedogodnej taktyki oraz „zabieranie” komfortowego pola walki.\nPraktycznie oprócz pierwszego najbardziej obiektywnego wyznacznika, jakim jest ilość zadanych ciosów, trzy pozostałe są subiektywną oceną trzech arbitrów. Stąd bardzo często spotykamy się z protestami niezadowolonej publiczności, typującej zwycięzcę zgoła inaczej. Również częste nie jednogłośne werdykty świadczą o dużej dowolności interpretowania wydarzeń w ringu. Bez wątpienia głównym i najważniejszym wyznacznikiem wygranej powinna być ilość czystych, mocnych uderzeń, wywierających wyraźny wpływ na przeciwnika. Trzy pozostałe powinny być rozpatrywane w przypadku równej sumy uderzeń, przy jednoczesnym braku knockdown-ów.\nHistoria boksu. Od pugilizmu do nowoczesnego pięściarstwa\nOd zarania dziejów ludzie dochodzili do swoich racji posługując się pięściami. W konsekwencji narodziło się rozwiązanie, aby walkę na pięści traktować w aspekcie rozrywkowym. Niosło to za sobą system gratyfikacji dla walczących i organizatorów. Przyczyniło się również do spopularyzowania hazardu. W kilku słowach boks można określić jako dyscyplinę sportową, w której rywalizacja przebiega według ustalonych przepisów. Wyznaczają one między innym regulaminowe pole walki, dozwolone oraz zakazane techniki, kary za niedozwolone zachowanie, czas pojedynku oraz system wyłonienia zwycięzcy. Ten jeden z najstarszych sportów świata dopuszcza uderzenia w określone strefy ciała rywala przy pomocy pięści. Od całkiem niedawna dłonie muszą być zabezpieczone rękawicami. Pole walki to kwadrat ograniczony linami, a czas to maksymalnie dwanaście trzyminutowych rund. Jednak nie zawsze tak było.\nŹródła podające różne wzmianki na temat najstarszej historii pięściarstwa nie przedstawiają jednolitych informacji. Starożytny boks, zwany pugilizmem jest inspiracją dla wielu badaczy i archeologów. Pomimo wszystko w dalszym ciągu niektóre obszary starożytnej rywalizacji pozostają zagadką. Wiele dowodów w postaci malowideł ściennych, wyrobów ceramicznych, opisów w piśmie hieroglificznym przedstawia sylwetki walczących osób. Jednak trudno jest stwierdzić, czy dowody te w rzeczywistości przedstawiają rywalizację sportową. Pochodzenie boksu również pozostaje w sferze spekulacji. Mimo wszystko naukowcy twierdzą i wywodzi się on z Afryki, z terenów dzisiejszej Etiopii. Jego korzenie sięgają 6000 roku p.n.e. Z tego terenu powędrował i spopularyzował się na terytorium starożytnego Egiptu. Stamtąd migrował w dwóch kierunkach. Pierwszy z to region Mezopotamii skąd trafił finalnie do Indii. Natomiast drugi to wyspa Kreta, gdzie przyjął się na gruncie wysokorozwiniętej cywilizacji minojskiej.\nPoczątki boksu na Bliskim Wschodzie…\nJednym z pierwszych znanych dowodów na istnienie boksu jest sumeryjska płaskorzeźba z trzeciego tysiąclecia p.n.e. przedstawiająca dwóch pięściarzy w pozycji walki. Została znaleziona w okolicach Bagdadu na terenie współczesnego Iraku. Podobne wizerunki datowane na 2000 rok p.n.e. należące do Asyryjczyków i Babilończyków znaleziono na terenie Mezopotamii. Również Hetyci zamieszkujący tereny współczesnej Turcji przedstawiali wizerunki pięściarzy, będące dowodem na ekspansję pięściarstwa do Azji Mniejszej. Natomiast malowidła w Tellel- Amarna, na grobowcu Kheuefa i Ben Hasan jak również reliefowa rzeźba z Teb z około 1350 roku p.n.e. są niezbitym dowodem na występowanie pięściarstwa w starożytnym Egipcie. Natomiast wizerunki bokserów w otoczeniu widowni mogą świadczyć o dużej popularności pugilizmu w tamtych rejonach.\nZazwyczaj pierwsze wizerunki ukazują zawodników walczących boso, czasami posiadali opaski usztywniające nadgarstki. Możemy domniemywać, iż starożytny boks zasadniczo odbiegał od współczesnych standardów. Pojedynki były rozgrywane na otwartych przestrzeniach. Walczących pugilistów otaczała publiczność, tworzyła rodzaj swoistej „żywej areny”. W celu ochrony pięści i nadgarstków używano miękkich skórzanych pasków, które owijano dookoła dłoni i przedramion. Z początku owe bandaże były wykonane ze sztywnej i twardej skóry. Ich celem nie była wyłącznie ochrona pięści lecz zadawanie dotkliwszych obrażeń na ciele rywala. Koniec walki zazwyczaj był spowodowany odniesieniem poważnych kontuzji, poddaniem się lub nierzadko zgonem jednego z walczących. Pomimo iż przodkowie pięściarzy otrzymywali różne gratyfikację w postaci zwierząt hodowlanych, złota lub innych trofeów, to główną nagrodą była chwała i prestiż.\nBoks na Krecie…\nIstnieje bardzo niewiele dowodów archeologicznych z okresu kultury minojskiej i i mykeńskiej mogących świadczyć o popularności boksu w starożytnej Grecji. Mimo wszystko Kreta jest uznawana za praojczyznę boksu na kontynencie europejskim. Naukowcy twierdzą, że pojedynki pięściarskie były znane tam około 2000 roku p.n.e. O wiarygodności tej tezy może świadczyć kamienny ryton znaleziony w Hagia Triada, wykopalisku archeologicznym na zachodnim wybrzeżu Krety. Znalezisko to jest datowane na okres późno minojski, tak zwany okres nowych pałaców. Kamienny ryton wykonany ze steatytu posiada reliefy przedstawiające walkę dwóch pięściarzy w kaskach na głowie.\nBoks na Cykladach…\nRównie ważnym odkryciem są wykopaliska z wyspy Thera. Obecnie wyspa nosi nazwę Santorini i jest jedną z 220 wysepek tworzących archipelag Cyklad usytuowanych na południowym zachodzie Morza Egejskiego. W okresie pomiędzy 1628 a 1550 rokiem p.n.e. lawa i popioły powstałe na skutek wybuchu wulkanu pogrzebały starożytne miasto. Wieś Akrotiri powstała na jego ruinach jest obecnie jednym z najważniejszych dowodów wspaniałości kultury i sztuki egejskiej. Pośród wielu fresków przedstawiających codzienne życie mieszkańców, znajduje się malowidło ścienne ukazujące dwóch walczących chłopców. W przeciwieństwie do odkryć z Krety nie posiadali oni kasków. W zamian na ich prawych dłoniach widniały ochraniacze. Obecnie przyjmujemy to znalezisko za najstarszy dowód zastosowania rękawic bokserskich. Nasuwa się również wniosek, iż rywalizacja w tamtym regionie nie miała jednolitych zasad ani reguł, a oblicze pięściarstwa zależało od odległości od strefy wpływów.\nBoks w Grecji kontynentalnej…\nOkoło 1450 roku p.n.e. nastąpił najazd na Kretę plemion z terenów kontynentalnej Grecji. Na skutek podboju, wyspa trafiła pod ich władanie. Wraz z upadkiem cywilizacji minojskiej jej dziedzictwo rozprzestrzeniło się na cały obszar Grecji. Upowszechniło się również tak popularne na wyspach pięściarstwo. Jednak trzeba przyznać, że szereg wiadomości na temat antycznego boksu greckiego jest fragmentaryczna lub zasługuje na miano legend. Z pewnością można zaliczyć do nich opowieść o formie boksu wymyślonego przez Tezeusza. Według niej siedzący na przeciw siebie rywale zadawali sobie ciosy aż do śmierci jednego. Podobnie Flawiusz Filostrat, uczony historyk przypisywał Spartanom opracowanie pięściarstwa. Ponoć w Sparcie boks był traktowany jako trening sztuki wojennej przygotowujący do unikania i przyjmowania ciosów w głowę.\nIliada i Odyseja, której autorstwo przypisuje się Homerowi również zawiera głównie mity. Jednak ten najstarszy zabytek literatury greckiej datowany na 800 lub 700 rok p.n.e. stanowi główny dokument historyczny przedstawiający rekonstrukcję życia w starożytnej Grecji. Zresztą autentyczność postaci samego Homera jest także poddawana w wątpliwość. Według Iliady greccy wojownicy dla uczczenia poległych urządzali turnieje bokserskie. Turniej pięściarski odbył się również na cześć poległego Achillesa i w intencji zakończenia wojny trojańskiej. Ku pamięci Petroklesa boks pojawił się na Igrzyskach Olimpijskich w 688 roku p.n.e. Pierwszym zwycięzcą olimpijskim w boksie został Onomastes ze Smyrny. On również był autorem pierwotnych regulaminów, które przetrwały aż do 300 roku n.e.\nPięściarstwo w greckiej sztuce i literaturze…\nJednak trzeba przyznać, że w starożytnej Grecji boks był powszechnym i popularnym sportem. Świadczą o tym liczne dowody w postaci rzeźb i malarstwa wazowego przedstawiającego zmagania bokserskie. Stanowczo najpopularniejsza jest rzeźba z około 100 roku p.n.e. przedstawiająca Apolloniusa odpoczywającego po walce oraz scena walki przedstawiona na amforze panatenajskiej z 336 roku p.n.e. Amfory panatenajskie napełniane oliwą pełniły rolę nagród dla zwycięzców poszczególnych dyscyplin. Rzemieślnicy i artyści wytwarzali je ku czci bogini Ateny z okazji Igrzysk rozgrywanych w Atenach. Mistrz bokserski otrzymywał w zależności od wieku od 30 do 40 amfor.\nZasady obowiązujące w starożytnym boksie odtworzono na podstawie przekazów historycznych i sztuki antycznej. Wnioski z tych obserwacji mogą dowodzić iż, klincz i ataki palcami oczu były niedozwolone. Pojedynki toczyły się na otwartej przestrzeni. Nie występowały również ograniczenia czasowe. Dłonie walczących owijano dla ochrony skórzanymi paskami. Walki kończyły się poddaniem lub znokautowaniem jednego z fighterów. Nie występowały też kategorie wagowe. Tym samym możemy domniemywać iż, predysponowane do zwycięstwa były raczej wagi ciężkie. Jednak w trakcie igrzysk istniał podział na kategorie chłopców i mężczyzn. Uczestnicy zgłaszali się do udziału dobrowolnie, a każda kandydatura była mile widziane. O doborze przeciwników decydowało losowanie. Za łamanie przepisów sędziowie mogli wyznaczać kary cielesne. Ponadto w przypadku gdy walka trwała zbyt długo mogli zdecydować o rozstrzygnięciu poprzez wymianę ciosów bez obrony. Mimo wszystko historycy uważają, że kładziono duży nacisk na wyszkolenie techniczne, zwłaszcza na umiejętność unikania ciosów i techniki defensywne.\nOkoło 400 roku p.n.e. w Grecji na popularności zyskały walki profesjonalne będące podwaliną dzisiejszego boksu zawodowego. Ta formuła była znacznie bardziej brutalna i nierzadko kończyła się zgonem jednego z walczących. Z pewnością była o wiele bardziej widowiskowa, przez co budziła zainteresowanie wśród większej liczby widzów.\nBoks w starożytnym Rzymie…\nW około 500 roku p.n.e. wśród ludów Etruskich zamieszkujących północną Italię pięściarstwo odgrywało rolę rytualną. Był to jeden z najstarszych sportów. Boks u Etrusków był bardzo brutalny, głównie za sprawą metalowych hantli zabezpieczających dłonie. Jednak obrazy z tamtego czasu pokazują widownię oraz wręczanie nagród. W związku z tym możemy wnioskować, że rywalizacja mimo wszystko miała wymiar sportowy. W końcu Etruskowie nie zdołali oprzeć się ekspansji kultury łacińskiej. Zostali wchłonięci i musieli podporządkować się Cesarstwu Rzymskiemu, z którym dzielili południową granicę. Jednak cywilizacja i kultura Etrusków miała ogromny wpływ na zwycięzców. Niektórzy historycy uważają, że cywilizacja rzymska jest kontynuacją cywilizacji etruskiej. Wraz ze spuścizną kulturalną Rzym wchłonął również zamiłowanie do brutalnego boksu. Jeszcze bardzo długo gladiatorzy walczyli aż do śmierci zadając sobie ciosy przy pomocy rękawic naszpikowanych różnymi niebezpiecznymi elementami.\nPodobna sytuacja miała miejsce po zakończeniu wojny w latach 148-146 p.n.e. pomiędzy będącym w defensywie Związkiem Achajskim a rosnąca w siłę Republiką Rzymu. Wojna ostatecznie przesądziła o włączeniu państw greckich do państwa rzymskiego. Jednak kultura grecka nie zginęła. Miała ogromny wpływ na Rzymian. Grecy zarazili swoją kulturą nie tylko Rzym, ale również państwa Wschodu. W czasach cesarstwa boks zyskał jeszcze większą popularność. Nie przypominał on jednak konkurencji sportowej tylko pojedynki gladiatorów. Amfiteatry, w których rozgrywały się turnieje zapełniały się po brzegi rządną krwi publicznością. Ku uciesze gawiedzi walki często kończyły się śmiercią. Skórzane paski do owijania dłoni z czasem stawały się coraz twardsze. W końcu zmieniły się w najeżoną żelaznymi i ołowianymi ćwiekami śmiercionośną broń. Bardzo częstą praktyką stało się wystawienie niewolników przeciwko sobie. Walczyli oni w środku narysowanego na ziemi okręgu. Co stało się genezą współczesnej nazwy „ring”.\nUpadek Cesarstwa Rzymskiego upadkiem starożytnego boksu…\nZ czasem niewolnicy, a zwłaszcza dobrze wyszkoleni żołnierze stali się zbyt cenni by ich poświęcać. W 393 roku n.e. wraz ze zniesieniem Igrzysk Olimpijskich przez cesarza Teodozjusza I Wielkiego zupełnie zaniechano praktykowania pojedynków bokserskich. Powodem tej decyzji oprócz nadmiernej brutalności był pogański wydźwięk imprezy sprzeczny z rosnącą w siłę wiarą chrześcijańską. Częste łamanie regulaminów, zgłoszenia do uczestnictwa wyłącznie samych Greków, a w końcu upadek Cesarstwa Rzymskiego pogrzebały starożytne pięściarstwo na kilka wieków.\nBoks w Rosji…\nGwałtowny spadek popularności boksu zbiegł się z upadkiem Starożytnych Igrzysk Olimpijskich. Jednak w niektórych kulturach średniowiecza pozostał on swoistą formą rozrywki dla niższych warstwa społecznych. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj rywalizacja na terenach zamieszkałych przez Słowian, a w szczególności wśród narodów Rosji. Walka na pięści oprócz walorów rozrywkowych pełniła funkcję przygotowań do obrony w przypadku najazdu zewnętrznego wroga.\nW czasach gdy tworzyło się państwo kijowskie praktykowano kilka form boksu posiadających swoje własne zasady. Najpopularniejszymi z nich były dwie odmiany. Jedna z nich to konfrontacja „ława przeciw ławie„. Charakterystyczne dla tej formy było stopniowe przystępowanie do walki grup wiekowych tworzących szyki bojowe. Na pierwszy ogień szli małoletni pięściarze w wieku od 13 do 16 lat. Drugą linię tworzyli juniorzy i młodzież od 17 do 24 lat. Na sam koniec wkraczali żonaci mężczyźni w wieku od 25 lat. Drugą formułą był pojedynek „jeden przeciw jednemu” trochę bardziej przypominający współczesną rywalizację, często mający charakter rozwiązywania sporów. Za panowania Iwana IV pojedynki „jeden na jednego” istniały nawet w praktyce sądownictwa państwowego.\nBoks w średniowiecznej Rosji. Pomiędzy tradycja a prawem…\nWalki na pięści były integralną częścią kultury ludowej. Pomimo tego władze świeckie oraz cerkiewne dokładały wszelkich starań aby zwalczać dawne pogańskie praktyki. Tym samym podczas zebrania duchowieństwa we Włodzimierzu 1274 roku przyjęto dekret zakazujący ludowych gier i zabaw. Wpis do praw cerkiewnych nakazywał odsunięcie od cerkwi, wszystkich przyłapanych na praktykowaniu tego rodzaju obyczajów. Dodatkowo w 1551 roku Sobór umieścił w rejestrze kar kodeksu „Stogław” bezwzględnie zakazał walki na pięści określając je „diabelskim szaleństwem Hellenów”. Władze świeckie w XVII wieku również nie były przychylne podobnym zwyczajom. Jednak traktowały je bardziej w kontekście zakłócania ciszy i porządku publicznego oraz dążeń wolnościowych i nieposłuszeństwa chłopów pańszczyźnianych względem obszarników. Mimo wszystko żadne działania nie były w stanie wytępić ludowych obyczajów. W okresie XVII i XIX wieku władze nie radząc sobie zupełnie z sytuacją próbują ograniczyć iż skalę. W związku z tym w 1726 roku Katarzyna I wydaje nakaz o konieczności uzyskania zezwolenia „kancelarii policmajstra”.\nMikołaj I w swoim zbiorze praw z 1832 roku po raz kolejny całkowicie zakazuje walk na pięści. Zakaz ten ponawia w każdych kolejnych wydaniach. Ogólnie rzecz biorąc żadne prawa nie przeszkadzają organizować walki w dni świąteczne, a nierzadko i w każdą niedzielę. Skala owego procederu bywała bardzo różnoraka. Ustawiano walki gdzie ulica występowała przeciwko ulicy lub wieś przeciwko wisi. Nierzadko jednak zdarzało się, iż boje toczyły się w gronie nawet kilku tysięcy uczestników. Walki na pięści rozgrywano w stałych, tradycyjnych miejscach charakterystycznych dla danej miejscowości. W okresie zimowym zazwyczaj były to zamarznięte koryta rzek. Oprócz dużej, równej, pokrytej śniegiem powierzchni dogodnej do walki, rzeka miała zazwyczaj symboliczne znaczenie granicy pomiędzy dwoma obozami. Walki na pięści w krajach słowiańskich pomimo swojej dużej popularności nie wywarły jednak większego wpływu na rozwoju europejskiego boksu.\nBoks w Anglii – ojczyźnie nowożytnego pięściarstwa…\nMiejscem narodzin nowożytnego boksu stała się XVIII-wieczna Anglia. W poszukiwaniu sławy, chwały a przede wszystkim pieniędzy, rzesze prowincjonalnych mistrzów ciągnęły do Londynu. Głównym motorem rozwoju nowożytnego pięściarstwa stało się wynagradzanie walczących oraz możliwość obstawiania walk przez kibiców. Do połowy XVI nie istniały praktycznie żadne zasady regulujące ten odradzający się sport. Rywale nie stosowali rękawic, a pojedynki rozgrywały się bez podziału na kategorie wagowe i kończyły się zazwyczaj niezdolnością jednego z walczących do kontynuowania rywalizacji. Nie stroniono również od atakowania leżącego. Pierwsza ewidencjonowana walka miała miejsce w 1681 roku. Natomiast od 1698 roku londyński Royal Theatre w Londynie stał się miejscem regularnych meczy bokserskich. Mimo błyskawicznie rosnącej popularności boksu był oficjalnie zabroniony.\n„Broughton’s Rules” i „London Prize Ring Rules”…\nNazwisko Jamesa Figga odegrało szczególną rolę we wczesnej historii nowożytnego boksu. Ten ulubieniec publiczności w 1719 roku zdobył tytuł pierwszego mistrza Anglii. Dzierżył go przez 15 lat z rzędu. Okazał się on również wspaniałym menadżerem, organizatorem oraz propagatorem pięściarstwa. Założył też przy Tottenham Court Road pierwszą szkołę boksu. W tamtym czasie w Londynie powstało jeszcze dwanaście podobnych szkół. Pałeczkę po Jamesie Figgu przejął Jack Broughton odbierając mu tytuł mistrza Anglii. Zaangażował się również w stworzenie pierwszych w dziejach nowożytnego boksu regulaminów upodabniających dotychczasowe bijatyki do rywalizacji sportowej. 16.08.1743 roku opublikował zbiór zasad „Rules of the Ring” znanych jako Broughton’s Rules. Na przełomie lat wielokrotne modyfikowano jego pracę. Przyjęto je również przez powstałą w 1814 roku w Londynie organizację „The Boxing Society”.\nPrzepisy autorstwa Broughtona obowiązywały aż do 1838 roku, po czym weszły w życie regulaminy stworzone na potrzeby największej, ówczesnej organizacji promotorskiej „London Prize Ring Rules”. W myśl niniejszych zasad pojedynek kończył się, gdy znokautowany zawodnik nie był zdolny do wstania po 30 sekundach. Zabroniono również uderzeń poniżej pasa i wprowadzono kwadratowe pole walki ogrodzone linami. Były respektowane zarówno w Anglii, jak i Ameryce. Jack Brownton był również wynalazcą, nowoczesnych na tamte czasy, rękawic bokserskich. Jednak zwiększająca bezpieczeństwo nowinka, powstała w 1747 roku nie przyjęła się od razu. Zanim została wprowadzona do oficjalnej rywalizacji miała głównie zastosowanie treningowe. Zasługi Browntona bezsprzecznie nadały mu miano za „ojca boksu”.\nNastępcę regulaminów „Browntona” – „London Prize Ring Rules ponownie poddano gruntownym modyfikacjom w 1853 roku. Obowiązywały one praktycznie do końca XIX wieku, do czasu kiedy na stałe zakorzeniły się zasady „Queensberry”. Jednakże kodeks „London Prize Ring Rules” tylko nieznacznie złagodził wizerunek ówczesnego pięściarstwa. Jednak ciągłe kłótnie, niecenzuralne słownictwo i zachowanie bokserów niższego pochodzenia zdawały się być niedopuszczalne wśród publiczności z wyższych klas społecznych.\nNie ulegało żadnej wątpliwości, że reguły należy ponownie zmienić i dostosować do wymogów współczesnego prawa oraz marketingu. Wymogom tym sprostali w 1857 r. bokser John Graham Chambers i dziennikarz J. Chamberlein pod patronatem Johna Sholto Douglasa, markiza z Queensberry . W 1865 roku zasady te przyjęto na wyspach brytyjskich, a w 1872 roku w USA. Uznaje się je za podwalinę współczesnych bokserskich regulaminów boksu. Przepisy „Queensberry” różniły się od poprzednich w czterech głównych aspektach. Po pierwsze przeciwnicy musieli posiadać rękawice ochronne. Powinny być one nowe i bezpieczne. Po drugie podzielono walkę na trzyminutowe rundy z minutową przerwa pomiędzy nimi. Niedozwolone było prowadzenie jakichkolwiek praktyk bojowych oprócz uderzania rywala pięściami powyżej pasa. Po czwarte bokser po dotknięciu podłogi ringu, powinien wstać w ciągu 10 sekund. W przeciwnym ogłaszano jego przegraną. Oprócz tego wprowadzono kategorie wagowe i pole walki ogrodzone linami o długości boku 7,3 metra zwane ringiem.\nNowy regulamin preferował kunszt i pięściarski i zwinność zamiast umiejętności zapaśniczych i siły. To pomogło zatrzeć brutalny wizerunek dzikiej bijatyki i nadać charakter dyscypliny sportowej. Wprowadzenie nowo przyjętych reguł „Queensberry” jeszcze długo spotykało się z niechęcią „starych pugilistów”. Uznawali go jako „niemęski” i w dalszym ciągu walczyli według „London Prize Ring Rules”. Jednak wielu młodych pięściarzy preferowało nowe zasady. Jednym z propagatorów „Queensberry Rules” był James „Jam” Mace, który w 1861 roku został pierwszym mistrzem Anglii w wadze ciężkiej.\nMistrzostwo Świata w boksie. Anglia kontra USA…\nXIX wiek to początek pięściarskiej machiny komercyjnej. Zainteresowanie publiczności stworzyło podwaliny do organizowania wielkich widowisk bokserskich. Powstały organizacje menedżerskie, które zajmowały się aranżowaniem pojedynków bokserskich. Na początku bazowano głównie na ustawianiu walk pomiędzy Brytyjczykami a Amerykanami. Z takich zestawień narodziła się tradycja pojedynków o tytuł zawodowego mistrza świata. 10.12 1810 roku w Copthall – Common w hrabstwie Essex na przeciw wyzwolonego niewolnika Toma Molineaux’a stanął anglik Tom Cribb. Ostatecznie starcie to zakończyło się zwycięstwem Cribba, pomimo że trzy razy leżał „na deskach”. Do dziś niektórzy uważają ten pojedynek jaką pierwszą nieoficjalną walkę o tytuł mistrza świata. Były to jednak czasy, w których nie istniały zasady określające warunki organizacji walk o mistrzostwo świata. Toczyły się one bardzo nieregularnie. Prawie zawsze stały pod znakiem konfliktów pomiędzy fighterami z USA a Brytyjczykami. Przyczyną odwiecznych sporów było głównie wzajemne kwestionowanie posiadania oraz prawa do walki o tytuł.\nNa szczególną uwagę historyków boksu zasłużyła również walka rozegrana w 1833 roku pomiędzy Anglikiem Jamesem Burke, a Simonem Byrne`m. Byrne został znokautowany w 99-tej rundzie i trzy dni po walce zmarł na skutek obrażeń. Tytuł zawodowego mistrza Świata przypadł Burke’owi. W 1835 roku wybrał się on do USA aby bronić tego trofeum. Tym samym przerwał monopol Brytyjczyków na toczenie walk o tytuły mistrzowskie tylko na wyspach. Od tej chwili walki toczyły się naprzemiennie na terenie USA i Wielkiej Brytanii.\nKoniec boksu na gołe pięści…\nZa pierwszego oficjalnego, zawodowego Mistrza Świata wagi ciężkiej niektórzy uznają Amerykanina z irlandzkimi korzeniami Johna Lawrence’a Sullivana, nazywanego „Boston Strong Boy”. Walczył on w dobie przejściowej pomiędzy okresem nowego boksu, a odchodzącymi starymi zasadami walk na gołe pieści. Sullivan stoczył w 29.08.1885 roku pojedynek z Dominickiem McCaffreyem według zasad „Queensberry”. Pomimo, iż Sullivan nie był wtedy uznawany za mistrza poza terenem USA, właśnie ta walka zapisała się w historii jako pierwsze starcie o mistrzostwo Świata wagi ciężkiej.\nZa ostatni mistrzowski pojedynek według „London Prize Ring Rules” uznaje się słynne starcie pomiędzy Sullivanem a Jake’em Kilrainem rozegrane 08.08 1889 roku w stanie Missisipi. Walka zakończyła się poddaniem Kilrain’a po 75-tej rundzie i została nazwana Masakrą w Richburgu. Wierni kibice Sullivana obdarowali go fantastycznym złoconym pasem, zdobionym 397-oma brylantami. To trofeum stało się pierwowzorem dla ówczesnych pasów mistrzowskich.\nPo tym pojedynku popularny Sullivan na skutek różnych prawnych uwarunkowań został zmuszony do obrony tytułu według „Queensberry Rules”w rękawicach. Pomimo swojej nieskrywanej niechęci przystąpił do walki w 07.09 1892 roku w Nowym Orleanie w Luizjanie. Naprzeciwko niego stanął pretendent James John Corbett znany jako Gentleman Jim. Prezentował on świetne wyszkolenie techniczne. Uderzał bardzo celnie i świetnie pracował na nogach. John Lawrence Sullivana nie zdołał obronić tytułu mistrzostwa Świata wagi ciężkiej w boksie. Corbett dla dużo cięższego i wolniejszego Sullivana okazał się on niezwykle trudnym celem do trafienia. Mistrz stopniowo opadał z sił i finalnie został znokautowany w 21-ej rundzie. Starcie to definitywnie wpłynęło na historię boksu kończąc epokę walk na gołe pięści. Od tego czasu w boksie zawodowym obowiązywał kodeks „Queensberry”.\nBoks w USA…\nWiek XX przyniósł wielką popularność boksu. Dla przedstawicieli niskich warstw społecznych, cierpiących głód i skrajne ubóstwo, pięściarstwo stało się drogą do sławy i pieniędzy. Głównym kierunkiem światowej emigracji zostały Stany Zjednoczone. Szybko rozwijająca się gospodarka amerykańska była nadzieją na poprawę warunków życia dla przesiedleńców z różnych zakątków globu. Znaczną cześć stanowili przyjezdni z Wysp Brytyjskich, wraz z którymi przywędrowały silnie zakorzenione tradycje bokserskie. Najliczniejszą grupą w boksie zawodowym byli Irlandczycy. Na wymienienie zasługują takie nazwiska jak Jack O’Brien, Terry McGovern, Packey McFarland, Mike „Twin” i Jack Sullivan, Jack Britton i Jimmy Clabby.\nSwoich przedstawicieli miała także Europa Środkowa i Skandynawia. Liczne sukcesy odnosili również pięściarze żydowskiego pochodzenia: Lew Tendler, Barney Ross, Sid Terris, Benny Leonard, Maxie Rosenbloom, Joe Choyński, Max Baer, Abe Atell, Harry Lewis, „Battling” Levinsky. Ponadto amerykańscy bokserzy o włoskich korzeniach jak: Rocky Marciano, Tony Canzoneri, Willie Pep, Johnny Dundee również mogli pochwalić się wyjątkowymi dokonaniami. Także wśród Hiszpanów zdarzały się takie słynne nazwiska jak Roberto Duran, Carlos Monzon, Alexis Arguello i Pascual Perez.\nBoks „czarnych i białych”…\nW pierwszej dekadzie XX wieku znaczące sukcesy zaczęli odnosić czarnoskórzy Amerykanie: Peter Jackson, Sam Langford, Joe Walcott, George Dixon i Joe Gans, który w 1902 roku został Mistrzem Świata w wadze lekkiej. Jednak wszechobecny rasizm znacznie utrudniał Afroamerykanom udział w pojedynkach o tytuły mistrzowskie. 26 grudnia 1908 roku podczas pojedynku w w Australii Jack Johnson odebrał tytuł mistrza Świata wagi ciężkiej Kanadyjczykowi Tommy’u Burnsowi. Jednak biali kibice w Ameryce nie uznawali mistrzostwa czarnoskórego Johnsona. Próba obrony pasa spotkała się z odmową Johna Lawrence’a Sullivana. Wreszcie postanowiono, iż naprzeciwko Johnsona stanie James J. Jeffries zwany „The Boilermaker” lub „Californian Grizzly”. Mający 37 lata niepokonany Jeffries przeszedł na sportową emeryturę i nie walczył od sześciu lat. Mimo wszystko był uznawany za prawdziwego mistrza i „Wielką Nadzieja Białych”. Początkowo niezdecydowany Jeffries uległ namowom promotora Texa Rickarda, który zagwarantował zwycięzcy ogromną nagrodę pieniężną w wysokości dwie trzecie sumy 101 000 dolarów amerykańskich.\nStawka pojedynku było nie tylko mistrzostwo świata wagi ciężkiej w boksie i pieniądze, ale przede wszystkim pokonanie czarnego mistrza będącego podważaniem ideologii supremacji białych. Ponadto permanentnie ekstrawagancki Johnson, który na domiar złego poślubił białą kobietę był przez wielu białych uznawany za najbardziej znienawidzonego mężczyznę w Ameryce.\nWalkę rozegrano 4 lipca 1910 roku w mieście Reno w stanie Nevada. Na specjalnie zbudowanej drewnianej arenie zmaganiom przyglądało się ponad 22 000 widzów. Na terenie całych Stanów dziesiątki tysięcy słuchaczy wyczekiwało na wiadomości przesyłane na żywo przy pomocy telegrafu. Jeffries w bardzo krótkim czasie zrzucił ponad 40 kg, co odbiło się na jego zdrowiu i psychice. W związku z tym wyszedł do walki ociężały, senny i bez formy. Johnson okazał się zbyt trudnym rywalem. Już na początku pojedynku zyskał przewagę, która wraz z upływem czasu przeradzała się w znaczącą dominację. Ostatecznie Jeffries został zmaltretowany, ośmieszony, wydrwiony i w końcu znokautowany w piętnastej rundzie.\nRola boksu w walce z rasizmem…\nNatychmiast po walce Johnsona z Jeffriesem wybuchły największe zamieszki na tle rasowym w historii Ameryki. Wielu białych poczuło upokorzenie i zaczęło atakować świętujących zwycięstwo Johnsona. Ofiarami stali się przeważnie czarnoskórzy. Pomimo braku jednoznacznych informacji szacuje się, że liczba zabitych wynosiła od 11 do 26 osób, a setki zostało rannych. Niespełna dwa tygodnie po walce wielki fanatyk boksu, były prezydent Theodore Roosevelt poparł na łamach magazynu „The Outlook” zakaz zawodowego boksu oraz dystrybucji materiałów filmowych z pojedynków bokserskich. Kongres był podobnego zdania. Jednak w 1912 roku zakazał jedynie rozpowszechniana filmów. Delegalizacja trwała prawie trzy dziesięciolecia. Ostatecznie w 1940 roku została całkowicie zniesiona.\nMimo początku wieku, starcie Jack Johnson vs James J. Jeffries, patrząc z pespektywy czasu, zasłużyło na miano „Walki stulecia”. Obnażając niebezpieczne uprzedzenia rasowe w Ameryce, miała również istotny wymiar społeczny. Mimo wszystko czarnoskóry Johnson nie doczekał się uznania jako bokserski mistrz wagi ciężkiej. Na skutek licznych prześladowań musiał opuścić USA. Dyskryminacja czarnych pięściarzy trwała, aż do czasu „Wielkiej depresji” – największego kryzysu gospodarczego mającego miejsce w latach 1929 a 1933. W 1937 roku czarnoskóry pięściarz Joe Louis wywalczył pas mistrza świata wagi ciężkiej zyskując fortunę i niebywałą sławę. Tym samym utorował drogę kolejnym czarnym mistrzom świata walczącym w różnych kategoriach wagowych: Henry’emu Armstrongowi, „Sugar” Ray Robinsonowi, Archiemu Moore’owi, Ezzardowi Charlesowi, „Jerseyowi” Joe Wolcottowi, Floydowi Pattersonowi, Sonny’emu Listonowi, Muhammadowi Ali i Joe Frazierowi.\nOstatnim ćwierćwiecze XX wieku również przebiegało pod dyktando czarnoskórych pięściarzy zawodowych. Do annałów boksu przeszły takie nazwiska jak „Sugar” Ray Leonard, Marvin Hagler, Thomas Hearns, Larry Holmes, Michael Spinks czy Mike Tyson.\nPrzedsiębiorstwa promotorskie w boksie…\nW czasach walk na gołe pięści najlepsi bokserzy posiadali swoich patronów. Ci zazwyczaj, zamiast o dobro zawodników, dbali o swoje interesy. Z chwilą spadku popularności boksu wśród szlachty ich rolę przejęli menadżerowie. Ich głównym zadaniem była opieka i prowadzenie karier pięściarzy. Odpowiadali za kwestie finansowe i dobór przeciwników. Ponadto zajmowali się obsługą kontraktów, motywowali bokserów, sprawowali nadzór nad przygotowaniem do walki. Stali się najbardziej wpływowymi osobami w życiu sportowców. Tak obszerna rola dawała oczywiście pole do popisu wielu manipulantom, oszustom i nałogowym hazardzistom. W tym czasie swoją działalność rozwinęli również promotorzy, którzy z czasem stworzyli duże i lukratywne przedsiębiorstwa organizujące widowiska pięściarskie. Na szczególną uwagę zasługuje tutaj Olympic Club z Nowego Orleanu i Twentitieth Century Sporting Club przemianowany później na International Boxing Club, będący największym przedsiębiorstwem tego typu na świecie. Do najsłynniejszych promotorskich nazwisk tamtego czasu należeli: James Wood Coffroth, Tex Rickard, James Dougan Norris, Michael Strauss Jacobs.\nBoks amatorski. Powstanie i rozwój…\nU schyłku XIX wieku praktycznie równolegle z profesjonalnym pięściarstwem rozwijał się boks amatorski. Największe zasługi przypisuje się tutaj autorowi „Queensberry Rules” Markizowi Johnowi Szolto Douglasowi. Zorganizował on w 1867 roku pierwsze amatorskie zawody bokserskie. W 1880 roku powstało Stowarzyszenie Bokserów Amatorskich (ABA), które niespełna rok później zorganizowano pierwsze mistrzostwa amatorów w boksie. Wraz z powstaniem w 1888 roku w Ameryce Amateur Athletic Union (AAU) amatorskie mistrzostwa USA były rozgrywane regularnie co roku. W 1904 roku w St. Louis boks wrócił na igrzyska olimpijskie. Z pominięciem roku 1912, za sprawa zakazu pięściarstwa w Szwecji, zagościł na nich na stałe. Medale z olimpiady stały się początkiem wielkich zawodowych karier dla wielu tak znakomitych bokserów jak: Muhhamad Ali, Joe Frazier, bracia Spinks, George Foreman, Lennox Lewis i wielu, wielu innych.\nW 1928 roku pod egidą dziennika „Chicago Tribune” zorganizowano konkurencyjny turniej amatorskiego boksu „Golden Gloves” o podobnym statusie. W roku 1978 wraz z wejściem w życie prawa zakazującego AAU kontrolowania więcej niż jednego sportu olimpijskiego powstała United States Amateur Boxing Federation, aktualnie nosząca nazwę USA Boxing. ‘\nBoks amatorski szybko zyskał dużą popularność praktycznie na całym świecie. Oprócz Igrzysk Olimpijskich, cyklicznie organizowane są międzynarodowe turnieje European Games, Commonwealth Games, Pan American Games, African Games i World Military Games. Piecze nad nimi sprawuje Międzynarodowe Stowarzyszenie Boksu powstałe w 1946 roku jako Association Internationale de Boxe Amateur, dziś International Boxing Association – AIBA, której siedziba mieści się w Londynie. Pierwotnie organizacja ta działała od 1920 roku jako Międzynarodowa Federacja Boksu Amatorskiego – FIBA.\nBoks amatorski w krajach komunistycznych i afrykańskich…\nW 1950 roku Związek Radziecki uzyskał członkostwo AIBA. Podczas olimpiady w 1952 roku wraz z innymi krajami bloku wschodniego Polską, Węgrami, Niemcami Wschodnimi okazał się potęgą boksu amatorskiego. Szczególnie wybitni bokserzy amatorscy pochodzili z komunistycznej Kuby. Do historii przeszli tacy wybitni pięściarze jak Teófilo Stevenson czy Felix Savón. Uzyskanie niepodległości przez kraje z Afryki w latach 50-tych i 60-tych XX wieku zaowocowało szkoleniem równie dobrych bokserów amatorskich. Doskonałymi efektami mogła pochwalić się Ghana, Tanzania, Nigeria, RPA i Egipt.\nBoks w nowoczesnych mediach. Wpływ radia i telewizji na popularność pięściarstwa…\nWpływ radia i telewizji w procesie rozpowszechniania boksu i kreowania wielkich gwiazd odegrał największą rolę. Jako przykład możemy podać nazwiska Rocky’ego Marciano i „Sugar” Raya Robinsona, którego to Związek Bokserskich Sprawozdawców Sportowych uznał za „największego boksera wszechczasów”. Z jednej strony promocja miała pozytywny wpływ na wiele aspektów związanych z finansowaniem branży. Z drugiej strony zaś bezpośrednio zaszkodziła dyscyplinie. Transmisje z walk bokserskich wzbudzały duże zainteresowanie i w porównaniu z innymi dyscyplinami charakteryzowały się niskimi kosztami produkcji. W latach 50-tych i 60-tych boks zawodowy wpisał się na stałe w ramówki telewizyjne. To przyczyniło się do upadku małych klubów, w których regularnie odbywały się widowiska sportowe z udziałem młodych pięściarzy. Tym samym za sprawą niewystarczającego wyszkolenia i doświadczenia drastycznie spadł poziom rywalizacji. Pomijając już wypadki śmiertelne i kontuzje w trakcie transmisji, najzwyczajniej doszło do przesytu. Pula utalentowanych pięściarzy, dających dobre widowiska okazała się zbyt mała na obsadzenie wszystkich zaplanowanych wydarzeń bokserskich.\nTendencja spadkowa odwróciła się w roku 1976. Pięciu amerykańskich pięściarzy, po zdobyciu złotych medali podczas Igrzysk Olimpijskich w Montrealu, przeszło na zawodowstwo. Sukces braci Michaela i Leona Spinks i Sugar Ray Leonarda, Leo Randolpha i Howarda Davisa zbiegł się czasowo z premierą filmu Rocky oraz rozległą popularnością Muhammad Ali. Pojawienie się w połowie lat 80-tych płatnej „kablówki” w Stanach Zjednoczonych wpłynęło na obecność boksu w telewizji i znacznie zwiększyło zyski z organizowania gal bokserskich. W latach 70-tych wielomilionowe garze w walkach o tytuły mistrzowskie wagi ciężkiej stały się standardem. Przykładowo w pojedynku firmowanym jako „The Super Fight”, rozegranym 6 kwietnia 1987 roku Marvin Hagler zarobił około 20 milionów dolarów i Sugar Ray Leonard 12 milionów. Zarobki niekwestionowanej ikony boksu, mistrza wagi ciężkiej – Muhammada Ali określa się na około 69 milionów dolarów. Wzrost zainteresowania telewizyjnymi transmisjami ponownie spowodowało powstanie klubów bokserskich szkolących młodzież.\nOrganizacje boksu zawodowego…\nObecnie w boksie zawodowym nie występuje jedna organizacja, mogąca sprawować pieczę nad światowymi rozgrywkami. Konkurencyjne organizacje przyznają równolegle tytuły mistrzowskie swoim zawodnikom. Od lat 80-tych stało się powszechne występowanie kilku mistrzów Świata w tych samych kategoriach wagowych. Po pierwsze taka praktyka wprowadza dezorientację, jak również znacznie umniejsza wartość tytułu i klasę mistrzów. Po drugie uniemożliwia przeprowadzenie jakichkolwiek zmian w zakresie bezpieczeństwa i stwarza liczne możliwości korupcyjne. Ta niekorzystna dla boksu sytuacja ma swoje korzenie w 1920 roku. Stanach Zjednoczonych powstały dwie organizacje: National Boxing Association będąca prywatną działalnością oraz agencja stanowa o nazwie New York State Athletic Commission. Natomiast w Europie organem zarządzającym profesjonalnym boksem została Międzynarodowa Unia Bokserska. W 1948 roku przemianowała się na Europejską Unię Bokserską.\nKilkukrotne próby stworzenia jednego organu nadzorczego „spaliły na panewce”. W 1962 roku na fundamencie działającej od 1921 National Boxing Association (NBA) utworzył się World Boxing Association (WBA) z siedziba w Panamie. 14 lutego 1963 roku w Meksyku zostaje założona „World Boxing Council” (WBC). Inicjatywa utworzenia należała do dwunastu państw: Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Meksyku, Francji, Argentyny, Panamy, Peru, Brazylii, Filipin, Wenezueli, Chile i Portoryko. Na bazie United States Boxing Association USBA w kooperacji z paroma mniejszymi organizacjami z Ameryki Południowej i Europy w 1983 roku powstaje International Boxing Federation IBF. Za siedzibę obiera sobie New Jersey w USA. Z kolei World Boxing Organization WBO z siedzibą w San Juan Portoryko rozpoczyna swoją działalność w 1988 roku. Również w 1988 roku powstaje International Boxing Organization (IBO). Organizacja zostaje zarejestrowana w 1992 roku w Illinois i przeniesiona w roku 1996 do Coral Gables na Florydę.


Arka Gdynia - Zagłębie Sosnowiec 31.07.2021 r. Arka remisuje na inaugurację sezonu. Byliście na meczu? Znajdźcie się na zdjęciach! [galeria] | Dziennik Bałtycki\nPaweł Stankiewicz 4 sierpnia 2021, 22:43


#EligaManager: Woffinden łakomym kąskiem, Lambert objawieniem (podsumowanie #3) | PGE Ekstraliga - PGE Ekstraliga\n#EligaManager: Woffinden łakomym kąskiem, Lambert objawieniem (podsumowanie #3)\nTrzy rundy spotkań PGE Ekstraligi już za nami. Wirtualni menedżerowie wyciągają wnioski i wykorzystują pierwsze w historii gry Eliga Manager okienko transferowe. Zawodnikiem, na którego gracze chętnie wydają swoje SPEED CASH jest lider BETARD Sparty Wrocław, Tai Woffinden.\nBrytyjczyk ma za sobą średnio udany początek sezonu i legitymuje się dopiero 21. średnią biegopunktową (1,765) w stawce zawodników PGE Ekstraligi. To powoduje, że jego stale zmieniająca się w grze kalkulowana średnia meczowa mocno obniżyła się względem tej z początku rozgrywki i wynosi obecnie 7,06. Nic więc dziwnego, że po Woffindena już we wtorek ustawiły się kolejki menedżerów, u których żużlowiec idealnie wkomponuje się w zespół i ustalony na poziomie 41 punktów limitu KSM.\nPodobna rzecz ma się zresztą także w przypadku Maksyma Drabika (6,82), Grigorija Laguty (6,50), czy nawet Bartosza Zmarzlika (8,42), którego współczynnik spadł o ponad 1 punkt z wartości 9,64 z początku gry. Gracze, którzy optymalnie sterują swoim budżetem oraz limitem KSM mogą zbudować bardzo ciekawe i mocne ekipy. Oczywiście, tak jak i w realnym świecie, siła rażenia takiego teamu widnieje przede wszystkim na papierze, a i tak ostatecznym weryfikatorem będą najbliższe kolejki PGE Ekstraligi. Mimo wszystko na transferowym rynku warto szukać promocyjnych okazji.\nNie inaczej było w zespole rafalmartuszewskicom, który od początku budowany był z niemałą dozą sentymentu i stosunkowo lekkim podejściem ze względu na traktowanie gry jako atrakcyjną formę żużlowej zabawy. Życie pokazało jednak, że emocje podczas startu „swoich” zawodników są wcale niemałe, a i wynik wirtualnej rywalizacji już taki obojętny nam nie jest. Wobec tego, prowadzona przeze mnie drużyna wymagała gruntownej przebudowy. Opuścili ją Martin Vaculik, Janusz Kołodziej, Wiktor Lampart, Przemysław Liszka, Anders Thomsen, Kacper Woryna czy pomijany w składzie Motoru Lublin Jakub Jamróg. Totalna rewolucja i w zasadzie zbudowanie drużyny od początku. Dysponując określonym budżetem i z kalkulatorem w dłoni udało się skonstruować bardzo ciekawą i zdecydowanie skuteczniejszą ekipę.\nTai Woffinden 7,06\nPatryk Dudek 8,00\nBartosz Zmarzlik 8,42\nKrzysztof Buczkowski 5,23\nMaksym Drabik 6,82\nJakub Miśkowiak 4,10\nGleb Chugunov 5,12\nRober Lambert 4,91\nKSM tak zestawionego składu meczowego wynosi 40,65, a na rezerwie pozostają jeszcze Max Fricke oraz Szymon Woźniak. Obaj byli tańszymi opcjami, mieszczącymi się w ramach dostępnego budżetu, ale też obaj posiadają spore zapasy możliwości, których w pierwszej części sezonu zupełnie nie zaprezentowali.\nKluczowymi elementami składu pozostają Gleb Chugunov i Robert Lambert, których zatrudnienie na samym początku rywalizacji było przysłowiowym strzałem w dziesiątkę. Obecny KSM Lamberta to aż 8,00 punktów, więc każdy gracz, który postawił na Anglika trzy tygodnie temu, dziś może wykorzystać tę przewagę w nadrabianiu zaległości lub jeszcze bardziej zwiększając przewagę nad peletonem. Podobna sytuacja jest z Chugunovem. Pochodzący z Rosji młody żużlowiec startuje w tym sezonie z pozycji polskiego juniora i często zmienia także swoich kolegów z drużyny (rezerwa zwykła), a to generuje dodatkowe punkty dla menedżerów, którzy na Chugunova postawili.\nW najbliższy weekend czwarta seria spotkań i kolejne punkty do zdobycia. Lider Eliga Manager – zespół ToSieNieUda ma ich aż 231. Jak widać, na razie się udaje.