Gówniana sprawa – Mamo, kocham Cię\nNie mogę wyjść z dzieckiem na dwór. Zła pogoda to nie problem. Późna godzina również. Nawet nie przeszkadza mi stos prania, który czeka łaskawie aż je ułożę. Największym problemem są psie gówna. Właściciele Pioruna, Puni, Azora nie sprzątają po nich. Traktują trawnik jak wychodek. Bezrefleksyjnie wyprowadzają swoje psy. Nie dość, że jest teraz szaro, buro, to na dodatek wszystko jest obesrane. Nie pochodzę z Filipem po trawie, nie pójdę nigdzie na skróty, bo nie chcemy mieć tych srak na butach. Niektórzy właściciele nawet pozwalają swoim czworonogom załatwić się na chodniku, więc nigdzie nie można się czuć bezpiecznie. Nie zliczę ile razy musiałam skrobać psią kupę z podeszw nowych, zadbanych butów. Za każdym razem miałam odruchy wymiotne. Za każdym razem muszę dezynfekować łazienkę. Macierzyństwo otwiera szerzej oczy, ale w tym wypadku uważam to za przekleństwo. Gdzie nie pójdę zwracam uwagę na gówniane rogale. Podobno wdepnięcie w psią kupę przynosi szczęście, ale ja mam to w nosie. Wolę mieć czyste buty. W związku z powyższym miłość do psów przerodziła się w obrzydzenie, a na ich właścicieli nie mogę patrzeć.\nJeśli ktoś ma psa, musi wziąć jego kupę. Dla mnie sprawa jest prosta. Nie ważne czy jest to słodki York z różowym ubrankiem, czy wymuskany bernardyn. Chcę bezpiecznie wychodzić z synem na dwór. Nie myśląc o tym czy zaraz w coś nie wdepniemy, co gorsza czy Filip nie weźmie brązowego rogala do buzi.\nDzisiaj powbijałam w gówno flagi. Czy coś to pomoże? Wątpię. Ale warto zawsze spróbować. Właściciele zazwyczaj udają, że kupy wyparują. Dziwią się o co tyle krzyku. Przecież to tylko pies. Ciekawa jestem jakbym porozrzucała wszędzie brudne pampersy, czy byłoby im wtedy do śmiechu. Dzień Świra normalnie.\nPewnie znajdzie się ktoś, kto pomyśli:\n– jak ci przeszkadza, to posprzątaj w swojej dzielnicy.\nNie moje psy, nie moje gówna! Czy naprawdę właścicielom to nie przeszkadza? Nie przeszkadza, że ich pupilek, który z nimi śpi, chodzi po swoich odchodach? Wkurza mnie ta cała sprawa. Dlatego też używam takiego języka. Nie rozumiem, jak można zostawiać po sobie taki brud? Kim trzeba być? Chamem? Brudasem? Idiotą? Czy taki ktoś powinien mieć psa?\nCoraz bardziej skłaniam się do tego, żeby właścicieli psów obciążyć podatkiem, a kasę z nich przeznaczyć na opłacenie osób sprzątających kupy. Mam nadzieję, że zawstydzę na tyle mieszkańców, że odchody nie długo znikną z pola widzenia.\nW tej sprawie przyznaję właścicielom, którzy nie sprzątają po swoich pupilach, zasrany medal.\nZdjęcia są niesmaczne, ale prawdziwe.\nCategoriesŚwiat Mamy Tagsakcja, bezmyślność, brak odpowiedzialności, brud, gówno, kupa, młoda mama, niebezpieczeństwo, pies, psia kupa, Spacer, walka, walka z wiatrakami, zanieczyszczenie\nOne Reply to “Gówniana sprawa”\nGrudzień 6, 2014 o 3:50 pm\nPopieram akcję! Niech ludzie zaczną sprzątać!\nPrevious PostPoprzedni Klik: i masz, co chcesz\nNext PostNastępny Smak życia


100. rocznica objawień fatimskich w Polsce\nMsze św. z całonocnymi czuwaniami i procesjami z figurą Matki Bożej Fatimskiej, pielgrzymki rowerowe, konferencje i czytania orędzia fatimskiego, a nawet konkurs fotograficzny o kulcie maryjnym – to tylko niektóre inicjatywy.\nWiększość wydarzeń planowana jest na sobotę 13 maja, ale wiele inicjatyw zostało rozłożonych na dłuższy czas.\nWybrane wydarzenia związane z uroczystościami 100. rocznicy objawień fatimskich:\nJak wyjaśnia współorganizator czuwania, o. prof. Andrzej Derdziuk OFMCap, pierwszym celem modlitewnego spotkania jest zatem dogłębne poznanie i zrozumienie wydarzeń fatimskich, a także przypomnienie, za św. Janem Pawłem II, że są one realnym potwierdzeniem aktualności Ewangelii.\n– Mamy do czynienia z ewangelicznym wydarzeniem, które jest kontynuacją działania Bożej Opatrzności w dziejach ludzkości” – podkreśla kapucyn. Nabożeństwo na Poczekajce będzie też okazją do przypomnienia aktualności przesłania fatimskiego i roli, jaką odegrało ono we współczesnej historii Europy i świata.\n„Chcemy pokazać, że tajemnica Fatimy działa w Kościele, że ktoś, kto ufa Opatrzności Bożej i wstawiennictwu Niepokalanego Serca Maryi, może doznawać cudów. Stąd też drugą płaszczyzną tego czuwania na Poczekajce jest wspominanie działania Matki Bożej w historii” – mówi o. Derdziuk.\nW programie nabożeństw znajdzie się procesja do sześciu kolejnych stacji, nawiązujących do sześciu objawień Matki Bożej, połączona z rozważaniem i modlitwą związanymi z konkretnymi wydarzeniami z historii świata i Kościoła.\nRefleksję nad „interwencjami” Matki Bożej we współczesne losy Europy i świata znajdą się także w książeczkach, które otrzymają uczestnicy nabożeństwa. Jedną z przywołanych historii jest m.in. eksplozja w rosyjskiej bazie marynarki wojennej w Siewieromorsku koło Murmańska, mająca miejsce 13 maja 1984 r., wskutek której imperium rosyjskie utraciło znaczną część nuklearnego potencjału, co przyczyniło się do ogłoszenia pierestrojki. Zwieńczeniem nabożeństwa będzie Msza św. z aktem ofiarowania się Niepokalanemu Sercu Maryi, po którym nastąpi nocne czuwanie.\nJak wyjaśnia o. prof. Derdziuk, kapucyńska parafia Niepokalanego Serca Maryi i św. Franciszka z Asyżu na Poczekajce od początku lat 90. jest popularnym miejscem trwających przez cały rok nabożeństw maryjnych. Jednym ze świadectw tego, jak żywy jest tam kult maryjny, są zgromadzone w ostatnich latach liczne wota dziękczynne za otrzymane łaski. Fenomenem parafii są też liczne wspólnoty, działające na jej terenie.\nNatomiast parafia św. Brata Alberta Chmielowskiego w Puławach w ramach przygotowań do 100. rocznicy objawień fatimskich zaprasza do udziału w rozpoczętej 4 maja (potrwa do 12 maja) Nowennie do Matki Bożej Fatimskiej i Rekolekcjach Fatimskich (9-12 maja) oraz do wspólnego przeżywania rocznicy w dniu 13 maja.\nCelem konkursu jest ukazanie krajobrazu maryjnego archidiecezji: kapliczek, figurek, sanktuariów i innych miejsc modlitwy do Matki Bożej. Organizuje go Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej w Gdańsku-Żabiance. Konkurs potrwa do 1 października, a uroczyste wręczenie nagród i otwarcie wystawy pokonkursowej 13 października po Mszy św. odpustowej. Szczegółowe informacje na stronie www.fatimska.net.pl.\n„Wydarzenia określane mianem Objawień Fatimskich stały się na tyle istotne dla ludzi (nie tylko wierzących), że setną ich rocznicę uroczyście obchodzi cały świat. Przygotowaniem dla centralnych uroczystości była i jest Wielka Nowenna Fatimska, rozpoczęta w roku 2009, skłaniająca do rozważenia tematów, które wynikają z fatimskich objawień i przekazanych wizjonerom tzw. tajemnic. Nowenna ta powinna stać się okazją do gorącej modlitwy, ofiarowania wszelkich osobistych doświadczeń i krzyży w intencjach wynagradzających oraz czasem apostolstwa. Dzięki kazaniom, katechezom, osobistej lekturze, rekolekcjom i nabożeństwom fatimskim zyskamy szansę pogłębienia wiary i naszej maryjnej pobożności – czytamy we „Wrocławskim Modlitewniku Fatimskim” wydanym specjalnie z okazji archidiecezjalnej nowenny.\nAkademicka Noc Czuwania to inicjatywa poznańskich duszpasterstw akademickich. Zapraszają oni na całonocne czuwanie przy Najświętszym Sakramencie w 100-lecie objawień Matki Bożej w Fatimie. Odbędzie się ono w nocy z 12 na 13 maja u ojców franciszkanów konwentualnych w Sanktuarium Matki Bożej w Cudy Wielmożnej, Pani Poznania, ul. Franciszkańska 2.\nW czuwanie (początek o godz. 20.00) zaangażowały się poznańskie duszpasterstwa akademickie, m.in. duszpasterstwo ojców dominikanów, Wydziału Teologicznego UAM, św. Rocha, Fundacji Dzieło Nowego Tysiąclecia oraz Akademickie Koło Misjologiczne i Kleryckie Koło Misyjne z Arcybiskupiego Seminarium Duchownego w Poznaniu.\nW Poznaniu z okazji 100-lecia objawień fatimskich zaplanowano także specjalną edycję „Verba Sacra”, czyli realizowanego od 2000 r. i bardzo popularnego cyklu spotkań artystyczno-naukowo-religijnych, poświęconych tradycji słowa w kulturze duchowej narodu polskiego, ze szczególnym uwzględnieniem dziedzictwa europejskiego.\nProcesja zatrzyma się w pięciu miejscach, na trasie wywieszone zostaną banery, które przybliżą każdy miesiąc objawień Matki Bożej. Poprzedzi ją o godz. 18.30 uroczysta Eucharystia na Górze Chełmskiej pod przewodnictwem bp. Edwarda Dajczaka. – Gdy zacznie zapadać zmrok, zejdziemy z Góry Chełmskiej, uformujemy procesję i przejdziemy ulicami Słupską i Piłsudskiego i dalej w stronę miasta – zapowiada ks. Radosław Siwiński, dyrektor Domu Miłosierdzia, jeden z organizatorów obchodów.\nPrzed katedrą bp Dajczak przy pomniku Jana Pawła II odda całą diecezję koszalińsko-kołobrzeską Matce Bożej Fatimskiej.\n13 maja w pieszą pielgrzymkę wzdłuż granic Polski wyruszą uczestnicy inicjatywy pod nazwą „Różaniec do granic”, tzw. Pielgrzymi Bożego Miłosierdzia. Ich niezwykła wyprawa potrwa aż 140 dni i zakończy się w święto Matki Bożej Różańcowej, kiedy wzdłuż linii granicznej Polski ma stanąć łańcuch osób, które wspólnie odmówią różaniec.\n– 7 października wzdłuż granic naszego kraju ma stanąć żywy łańcuch ludzi połączonych za ręce, którzy wspólnie odmówią różaniec. Pomysł ten jest związany z rocznicą objawień w Fatimie – wyjaśnił w rozmowie z KAI Roman Zięba ze wspólnoty Pielgrzymów Bożego Miłosierdzia.\nW kaplicy parafii Dobrego Pasterza w Warszawie-Miedzeszynie odbyło się już 7 maja br. uroczyste nałożenie koron na figurę Matki Bożej Fatimskiej, która przez wiele lat odbierała cześć w kaplicy szpitalnej Centrum Zdrowia Dziecka w Międzylesiu. Była to pierwsza koronacja w Polsce w trakcie trwającego jubileuszu 100. rocznicy objawień fatimskich.\nW uroczystościach jubileuszu stulecia objawień maryjnych w Fatimie weźmie udział nawet ponad milion wiernych na czele z papieżem Franciszkiem, który odwiedzi portugalskie sanktuarium w dniach 12-13 maja 2017 r.


Zmieniamy się dla Was! 🙂 - Bystrzak Kraków-Prokocim - Akademia Twórczego rozwoju\nHomeBlogAKTUALNOŚCIZmieniamy się dla Was! 🙂\nFerie w tym roku to dla nas bardzo aktywny czas💪💪! Pracujemy nad Bystrzakiem zarówno duchowo jak i lokalowo. Szkolimy się i pracujemy nad zmianą lokalizacji (nie martwcie się, tylko 500 metrów stąd👣, blisko przystanku🚌, blisko sklepu🥕🍓 i uwaga dla mam:)blisko fryzjera i kosmetyczki💄👩🦱 😉).\nRozwijamy się dla Was, abyście mogli poczuć się jak w domu🏡, przyjść do nas o każdej porze dnia, a może czasem i nocy 😉.\nBedzie dostępnych więcej zajęć dla dzieci, także tych najmłodszych, będa tez Warsztaty dla Was Rodziców.\nZ przyjemnością będziemy gościć u nas grupy przedszkolne i klasy szkolne organizując Warsztaty. Zapraszamy też nauczycieli, już wkrótce zaprezentujemy certyfikowane Szkolenia!\nBędzie to również miejsce spotkań wakacyjnych – nareszcie będziemy mieć możliwość organizacji półkolonii letnich🌞 i zimowych❄!!!\nOczywiście nadal będziemy mobilni, bedziemy odwiedzać Przedszkola i Szkoły!\nŚledzcie nasze relacje i oferty!\nPrzekażcie informacje znajomym! Prokocim odświeża się!!\nProsimy o cierpliwość, bardzo dużo pracy przed nami!


Kuchniewielkopolskie.pl na wymiar - Poszukiwane strony WWW - Top-wanted.pl\nListów gończych w bazie: 5043, na ułaskawienie oczekuje: 2 wpisów. Łowców stron online: 230\nStrona główna » Firma » Meble » Kuchniewielkopolskie.pl na wymiar\nDodano: 29.11.2018 godz.08:43\nNasza firma mieści się w Poznaniu. Zajmujemy się produkcją mebli oraz kuchni na wymiar. Nasze działania poparte są bogatym doświadczeniem oraz pasją do stolarstwa. Angażujemy się w każde zlecenie, bez różnicy czy ma być to kuchnia na wymiar, czy może nieduże zabudowy łazienkowe. Każde zamówienie jest inne, toteż zawsze stosujemy unikalne rozwiązania, które są idealnie dopasowane do indywidualnych potrzeb i zastosowań klienta. Zawsze służymy także swoją radą a także doświadczeniem.\nTytuł: Kuchniewielkopolskie.pl na wymiar\nmeble, meble kuchenne na wymiar poznań\nKomentarze dla wpisu "Kuchniewielkopolskie.pl na wymiar":


Audiobooki – październik 2019 – Biblioteka Publiczna Miasta i Gminy w Pleszewie\nAudiobooki – październik 2019\nBiblioteka Publiczna Miasta i Gminy w Pleszewie > Aktualności Biblioteki > Audiobooki – październik 2019\nAfryka Kazika / Łukasz Wierzbicki ; czyta Jacek Kawalec – Warszawa : Wydawnictwo Bis, .\nAlicja w Krainie Czarów : bajka słowno-muzyczna / [teksty piosenek i bajki Ewa Opolska, muzyka Jan Hubertus ; wykonawcy: Maria Rybarczyk, Elzbieta Węgrzyn, Zbigniew Grochal, Wojciech Deneka, Paweł Hadyński, Andrzej Sobczak, piosenki spiewa Alina Pszczółkowska]. – Warszawa : Agencja Artystyczna MTJ, p2013.\n(Bajki dla Dzieci – Agencja Artystyczna MTJ)\nAnioły do wynajęcia / Malwina Ferenz ; czyta Donata Cieślik. – [Piaseczno] : Heraclon International. Storybox.pl ; Poznań : Wydawnictwo Filia, copyright 2018.\nB@jki / Marcin Pałasz ; czyta Jacek Kawalec. – Warszawa : BIS, .\nBajki terapeutyczne / Maria Molicka ; czyta Agnieszka Greinert. – Poznań : Media Rodzina, 2012.\nBlisko domu / Peter Robinson ; z angielskiego przełożył Radosław Madejski , czyta Adam Bauman. – Katowice : Wydawnictwo Sonia Draga, 2015.\nDlaczego mleko jest białe? / Susanne Orosz ; translation by Mirosława Sobolewska , czyta Anna Rusiecka. – Warszawa : Prószyński Media, .\nDoktor Dolittle i jego zwierzęta / Hugh Lofting ; czyta Dominik Wernic, [przełożyła Patrycja Zarawska]. – Wrocław : Siedmioróg ; 2019.\nDynastia Miziołków / Joanna Olech ; czyta Artur Barciś. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna, 2010.\n(Biblioteka Akustyczna : Kolekcja dla Dzieci)\nEgzekutor / Chris Carter ; z angielskiego przełożył Krzysztof Mazurek, czyta Adam Bauman. – Katowice : Wydawnictwo Sonia Draga, 2017.\nElmer : przygody w kratkę / David McKee ; [tłumaczenie Dominika Dominów, Maria Szarf] ; czyta Krzysztof Kowalewski. – Poznań : Papilon, 2013.\nGaleria umarłych / Chris Carter ; Laura Breszka. – Katowice : Wydawnictwo Sonia Draga, 2019.\nGdy opadły emocje / Aneta Krasińska ; czyta Donata Cieślik. – [Warszawa] : Wydawnictwo “Szara Godzina” ; [Piaseczno]: Storybox.pl, 2018.\nGorzka czekolada i inne opowiadania o ważnych sprawach / Paweł Beręsewicz, Wojciech Cesarz, Barbara Kosmowska, Andrzej Maleszka, Katarzyna Ryrych, Katarzyna Terechowicz. – Warszawa : Prószyński i S-ka – Prószyński Media : we współpracy z Biblioteka Akustyczna : Fundacja “ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”, copyright 2016.\nGorzka czekolada. T. 2, Nowe opowiadania o ważnych sprawach / Paweł Beręsewicz, Katarzyna Majgier, Katarzyna Ryrych, Kazimierz Szymeczko, Katarzyna Terechowicz. – Warszawa : Prószyński i S-ka – Prószyński Media : we współpracy z Biblioteka Akustyczna : Fundacja “ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom”, copyright 2019.\nGrobowa cisza/ Arnaldur Indriðason ; czyta Andrzej Ferenc, [przełożył Jacek Godek]. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna : we współpracy z Grupa Wydawnicza Foksal, copyright 2017.\nHashtag/ Remigiusz Mróz ; czytają Szymon Bobrowski, Agnieszka Więdłocha. – [Piaseczno] : Heraclon International. Story Box.pl ; [Warszawa] : Audioteka, 20178.\nJaga/ Katarzyna Berenika Miszczuk ; czyta Anna Szawiel. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna : we współpracy z Foksal Grupa Wydawnicza, copyright 2017.\nJak podrywają szejkowie / Marcin Margielewski ; czyta Mikołaj Krawczyk. – Warszawa : Prószyński i S-ka : Biblioteka Akustyczna, copyright 2019.\nJestem żoną terrorysty / Laila Shukri ; czyta Ewa Abart. – Warszawa : Prószyński i S-ka – Prószyński Media : we współpracy z Biblioteka Akustyczna, 2019.\nKapelusz Pani Wrony / Danuta Parlak ; czyta Julia Kamińska. – Warszawa : Wydawnictwo BIS, \nKapelusz za sto tysięcy / Adam Bahdaj ; czyta Joanna Lissner. – [Miejsce nieznane] : Lissner Studio, [Brak roku].\nKaruzela / Paulina Świst. – Warszawa : Akurat, copyright 2018.\nKlinika małych zwierząt w Leśnej Górce / Tomasz Szwed. – Warszawa : Wydawnictwo Bis, 2012.\nKobiety z Czerwonych Bagien / Grażyna Jeromin-Gałuszka ; czyta Monika Pikuła. – Warszawa : Prószyński Media ; [Piaseczno] : Heraclon International, .\nKochać mocniej / Lisa Gardner ; czyta Marta Grzywacz. – Katowice : Wydawnictwo Sonia Draga, 2013.\nKochaj mnie czule / Gabriela Gargaś. – [Poznań] : Wydawnictwo Filia ; [Piaseczno] : Heraclon International – Storybox.pl, 2018.\nKocia lista życzeń / Agata Widzowska. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna : we współpracy z Foksal Grupa Wydawnicza, copyright 2019.\nKocie historie : trylogia / Tomasz Trojanowski ; czyta Jarosław Boberek. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna, copyright 2014.\nKontra / Wojtek Miłoszewski. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna : we współpracy z Foksal Grupa Wydawnicza, copyright 2019.\nKról Maciuś Pierwszy / Janusz Korczak ; czyta Krzysztof Tyniec. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna, 2011.\nLew, Czarownica i stara szafa / Clive Staples Lewis ; czytają Jerzy Zelnik i Agnieszka Greinert. – Poznań : Media Rodzina, 2008.\nMałe trolle i duża powódź / Tove Jansson ; czyta Krzysztof Kowalewski. – Warszawa : Nasza Księgarnia, .\nMały Książę / Antoine de Saint-Exupéry ; przełożyła Ewa Łozińska-Małkiewicz, Tomasz Sobczak. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna, 2013.\nMartwa strefa / Stephen King ; [przełożył Krzysztof Sokołowski]. – Warszawa : Prószyński i S-ka – Prószyński Media : we współpracy z Biblioteka Akustyczna, copyright 2019.\nMateriał ludzki / Borlik Piotr ; czyta Filip Kosior. – Warszawa : Prószyński i S-ka – Prószyński Media : we współpracy z Biblioteka Akustyczna, copyright 2019.\nMój piękny syn / David Sheff ; czyta Adam Bauman , [przekład Jarosław Mikos]. – [Piaseczno] : Heraclon International. Storybox.pl ; [Warszawa] : Audioteka, copyright 2019.\nNa koniec świata / Ewa Maja Maćkowiak. – [Piaseczno] : Heraclon International. Story Box.pl, .\nNadzieja / Dorota Schrammek ; czyta Ilona Chojnowska – [Piaseczno] : Storybox.pl ; Katowice : Szara Godzina, .\nNajpiękniejsza na niebie / Małgorzata Warda. – [Piaseczno] : Storybox.pl, .\nNaszyjnik królowej / Dariusz Rekosz ; czyta Piotr Borowski. – Piaseczno : Heraclon International – Story Box.pl, .\nNędznicy / Victor Hugo ; czyta Marek Walczak. – Katowice : Wydawnictwo Aleksandria, 2019.\nNiechciany gość / Shari Lapena ; przekład Piotr Kuś. – Poznań : Zysk i S-ka Wydawnictwo ; [Piaseczno] : we współpracy z Heraclon International, copyright 2018.\nNiespokojni zmarli / Simon Beckett ; [przekład Sławomir Kędzierski] ; czyta Wojciech Żołądkowicz. – Warszawa : Wydawnictwo Czarna Owca, copyright 2017.\nNowe niebo / Hanna Cygler ; czyta Elżbieta Kijowska. – [Piaseczno] : Heraclon International. Story Box.pl, copyright 2018.\nNowe przygody skarpetek : (jeszcze bardziej niesamowite) / Justyna Bednarek ; czyta Anna Wodzyńska. – [Warszawa] : Audioteka ; [Piaseczno] : Heraclon International. Story Box.pl, .\nNóż / Jo Nesbø ; przekład z norweskiego Iwona Zimnicka ; czyta Mariusz Bonaszewski. – Wrocław : Wydawnictwo Dolnośląskie, copyright 2019.\n(Harry Hole / Jo Nesbo ; 12)\nOcean to pikuś / Łukasz Wierzbicki ; czyta Miłogost Reczek. – Poznań : DM Sorus ; Borówiec : Pogotowie Kazikowe, 2019.\nOdwet / Vincent V. Severski ; czyta Krzysztof Gosztyła. – Warszawa : Czarna Owca, 2019.\nPandemia / Robin Cook ; [przekład Maciej Szymański] ; czyta Adam Bauman. – Poznań : Dom Wydawniczy Rebis, .\nPianie kogutów, płacz psów / Wojciech Tochman ; czytają Marcin Dorociński i Danuta Stenka. – Kraków : Wydawnictwo Literackie, copyright 2019.\nPięciopsiaczki / Wanda Chotomska. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna, copyright 2018.\nPiołun na zapomnienie / Anna Trojanowska ; czyta Ilona Chojnowska. – Piaseczno : Storybox.pl ; Poznań : Zysk i S-ka, copyright 2018.\nPlastusiowy pamiętnik / Maria Kownacka. – Wrocław : Siedmioróg, 2019.\nPorwanie Baltazara Gąbki / Stanisław Pagaczewski ; czyta Krzysztof Tyniec. – Kraków : Wydawnictwo Literackie, 2011.\n(Audiobook / Wydawnictwo Literackie)\nPrzekroczyć rzekę / Anna J. Szepielak ; czyta Joanna Domańska. – [Piaseczno] : Storybox.pl ; Poznań : Filia, .\n(Dziedzictwo rodu / Anna J. Szepielak ; 1)\nPrzygody kota Filemona / Marek Nejman, Sławomir Grabowski. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna : we współpracy z “Nasza Księgarnia” , copyright 2019.\nPsierociniec / Agata Widzowska ; czyta Janusz Zadura. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna : we współpracy z Foksal Grupa Wydawnicza, copyright 2018.\nReksio : dobranocka wszech czasów / tekst Maria Szarf ; czyta Rafał Królikowski. – Poznań : Publicat, 2018.\nRozśmieszanki usypianki / Danuta Wawiłow ; czytają Jerzy Stuhr, Maciej Stuhr, Edyta Jundowska. – Warszawa : Buka, copyright 2018.\nRoztopy / Jędrzej Pasierski. – Katowice : Wydawnictwo Aleksandria ; [Wołowiec] : Wydawnictwo Czarne, 2019.\nTajemnicza szafa / Dariusz Rekosz ; czyta Piotr Borowski. – Piaseczno : Storybox.pl, .\n(Detektywów para – Jacek i Barbara / Dariusz Rekosz ; 1)\nTajemniczy ogród / Frances Hodgson Burnett ; [tłumaczenie Jadwiga Włodarkiewiczowa] ; czyta Dorota Segda. – Katowice : Wydawnictwo Aleksandria, 2018.\nTarantula, klops i Herkules / Joanna Olech ; czyta Janusz Zadura. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna ; [Łódź] : we współpracy z Wydawnictwo Literatura, copyright 2018.\nTatuś Muminka i morze / Tove Jansson ; [tłumaczenie Teresa Chłapowska] ; czyta Krzysztof Kowalewski. – [Warszawa] : Wydawnictwo “Nasza Księgarnia”, .\nW pustyni i w puszczy / Henryk Sienkiewicz. ; czyta Wojciech Bartoszek. – Katowice : Wydawnictwo Aleksandria, .\nWieczorynki z kotem Miśkiem / Anna Onichimowska ; czyta Janusz Zadura. – Warszawa : Biblioteka Akustyczna, cop. 2010.\nWołyń zdradzony czyli Jak dowództwo AK porzuciło Polaków na pastwę UPA / Piotr Zychowicz ; czyta Adam Bauman. – Poznań : Dom Wydawniczy Rebis, copyright 2019.\nZagadka biblioteki / Zofia Staniszewska. – Katowice : Wydawnictwo Debit, 2019.\nZagadka dębów rogalińskich / Zofia Staniszewska ; czyta Artur Barciś. – Katowice : Wydawnictwo Debit, 2019.\nZagadka królowej parku / Zofia Staniszewska. – Katowice : Wydawnictwo Debit, 2019.\nŻółta walizka / Dariusz Rekosz ; czyta Piotr Borowski. – Piaseczno : Heraclon International. Story Box.pl, .\n(Detektywów para Jacek i Barbara / Dariusz Rekosz ; 2)\nZapraszamy dzieci na warsztaty fotograficzne\nFotorelacja z wystawy “Miłość do fotografii…”


Alicia Keys w małej czarnej - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Alicia Keys » Alicia Keys w małej czarnej\nalicia keys gianfranco ferré no one koncert inauguracyjny barack obama sukienki gwiazd kolkcja\nZ okazji objęcia urzędu prezydenta przez Baracka Obamę odbyło się wiele koncertów i gali. Na jednej z nich wystąpiła Alicia Keys ze swoim przebojem No one.\nPiosenkarka ubrana była w małą czarną z kolekcji Gianfranco Ferré wiosna/lato 2009.\nByła to koktajlowa sukienka z podkreśloną talią, ze spódnicą ozdobioną lakierowanymi lamówkami.\nCałość dopełniły czarne pantofle, diamentowa biżuteria i prosta fryzura.\nJak Wam się podoba Alicia Keys w wersji eleganckiej?\nAlicia Keys - No one, koncert inauguracyjny\nGianfranco Ferré wiosna/lato 2009\nW sukience Balmain. Tylko, albo aż w połowie “nasza" rodaczka - Daria Werbowy została wybrana na główną bohaterkę magazynu Harper's Bazaar wydawanym aż w Dubaju. Okładka oraz sesja zdjęciowa ... czytaj więcej


Beksiński Zdzisław | wolna-polska\nPodwórkowa Filozofia Malkontenta »\nNajwięksi artyści dawno już pomarli. Już wspominałem w wielu artykułach, oraz w jednym konkretnie napisałem o sztuce – że ta praktycznie już nie istnieje. Są jednak wyjątki nieliczne. W XX wieku w zalewie malarskiego kiczu, syfu i żenady jednym z niewielu ostatnich pozostałych przy życiu artystów był Zdzisław Beksiński. Gość klimatyczny, czytam o nim i jego synu książkę, więc wiem na jego temat coraz więcej. Był znanym rzeźbiarzem, rysownikiem i fotografem, do mnie jednak przemawia przede wszystkim jako malarz. Jako człowiek był takim trochę czubem. Po jego pierwszej wystawie krytycy odwrócili się od Zdzicha na zawsze i zginąłby w tłumie pacykarzy, gdyby nie to, że spodobał się ludziom. Komunistycznym cenzorom zabrakło wyczucia. Beksiński nie dawał się w żaden sposób usystematyzować, zaszufladkować. Na przykład żadnemu obrazowi nie nadał tytułu, nie przywiązywał wagi do pierdoł. Nie chciał wpływać na ludzi, chciał żeby dobrowolnie interpretowali ich treść. Na pytanie, co znaczy dany obraz, Beksiński odpowiedział tak: „Nigdy nie zadaję sobie pytania „co to znaczy” ani w odniesieniu do moich obrazów, ani do cudzych. Znaczenie jest dla mnie całkowicie bez znaczenia. Jest tyle warte ile smak czekolady w opisie literackim. Nie mogę pojąć że problem znaczenia może być dla ludzi aż tak istotny, jeśli idzie o obcowanie ze sztuką. Nie to jest ważne co się ukazuje, lecz co jest ukryte…. Ważne jest to, co ukazuje się naszej duszy, a nie to, co widzą nasze oczy i co możemy nazwać.” Piękna definicja i nie mam nic do dodania. Jego obrazy są dziwne i mroczne… Nie znaczy to, że Beksiński jest pesymistą, satanistą, smutasem ani nic w tym stylu. Pytany o to autor odpowiada w swoim stylu, że po prostu wstaje rano i maluje to, co mu się przyśniło, a przecież nie odpowiada za swoje sny. W sumie koło jego obrazów nie przechodzi się obojętnie – albo się go nienawidzi, albo bardzo lubi, albo nie rozumie, ale o ludziach bez wrażliwości artystycznej pisał tutaj nie będę. Mroczne wizje, krajobrazy apokaliptyczne, osobliwe fantasmagorie… Styl Beksińskiego rozpoznaję najdalej w 3 sekundy od spojrzenia na dzieło, jest charakterystyczny. Lubię go, podziwiam i żałuję że zmarł w tak durny sposób (zamordowany przez naćpanego sąsiada – małolata, któremu nie chciał dać kasy). No to przedstawiam jego 3 obrazy, oraz moją radosną interpretację jego niektórych dzieł, dla mnie to futurystyka, przewidywanie przyszłości, wszak mam je rozumieć na swój sposób, no to proszę :\nRok 2018… skompromitowany rząd polski dokańcza żywota na wygnaniu na pustyni Gobi w południowej Mongolii.. Po lewej zmarnowany Komorowski… poznajecie? Drugi z lewej to chyba Tusk… Kilku jeszcze zdrajców siedzi przy ognisku, wyglądają marnie, nikt ich nie chce karmić, nikt nie chce przygarnąć… ognisko dogaśnie i zapewne pomrą marnie… Nie ma dla nich miejsca w Wolnej Polsce… Niech zdechną na mongolskiej pustyni, to jedyne miejsce adekwatne do ich podłego i marnego życia…\nTu trochę wcześniejsze czasy, rok 2016. W kraju trwa wojna domowa. Widzimy płonącą Warszawę, okolice Starego Miasta. Jak widzimy kanałami ucieka przed armią polskiej prawicy zmutowany żydokomuch, fanatyk PO, jak widać jadł zbyt dużo produktów z wysoką zawartością GMO…\nIn hoc signo vinces – Pod tym znakiem zwyciężysz, taka inskrypcja jest napisana na tym obrazie. Na tej dziwnej kołysce widzimy literę R… czy oznacza to, że pod moim przewodnictwem zwyciężymy? Bo też i ta tajemnicza postać w białej szacie wygląda trochę tak, jak redaktor Wolnej Polski piszący kolejny ważny artykuł… Jak widać sztukę Zdzisława Beksińskiego każdy faktycznie może interpretować na swój sposób, co wam gorąco polecam …\nDrukuj artykuł Ten wpis został napisany przez na 3 lipca 2014 o 19:01, i jest w kategorii Obrazy. Podążaj za odpowiedziami do tego wpisu przez RSS 2.0. Możesz napisać komentarz, lub trackbacka z Twojej własnej strony.\nJuż Ci mówiłem co znaczy R i przy patrzeniu w lustro\nDobry tekst i super twórca!\n#2 napisane przez ~no-kurwa\nJak możesz te piękne obrazy łączyć z prymitywną nienawiścią do polityków? W każdy miejscu widzisz śmierć Tuska?


15-10-2011 19:52 • Ks. Stanisław Rząsa\nNie doczekaliśmy się też bezpośredniej transmisji z pobytu Ojca Świętego Benedykta XVI w Niemczech, które są tak ważnym dla nas partnerem, od których tyle zależy i z którymi powinniśmy mieć dobre stosunki, najlepiej poprzez wzajemne poznawanie, poprzez obfite relacje, poprzez zacieśnianie więzów. Widocznie pobyt Ojca Świętego w jego ojczyźnie nie zasłużył na to, aby zająć dwie godziny w publicznej telewizji. Dlatego dziękujemy Telewizji Trwam my wszyscy, tak jak tu jesteśmy obecni, za to, że pozwala nam śledzić działalność i nauczanie Ojca Świętego Benedykta XVI, tak jak to kiedyś robiła nasza polska telewizja, gdy do kraju przyjeżdżał Ojciec Święty Jan Paweł II. Pozdrawiam zatem wszystkich, którzy są tutaj, i wszystkich, którzy łączą się z nami za pośrednictwem mediów.\nPisze do mnie siostra z Belgii, wielu księży, tu zwłaszcza z Włocławka, dobrze ją zna: "Wczoraj byłam na spotkaniu z naszym biskupem [nowym biskupem Gandawy, też go spotkałem przed kilku dniami]. Rozmawiałam z jednym z księży, dziekanem, o sprawach dotyczących naszego Kościoła. "To już nie są teraz potrzebne sakramenty?" - pytam. A on mi odpowiada: "Ty to patrzysz na to, co było, na przeszłość, a trzeba patrzeć w przyszłość. Kościół niekoniecznie musi mieć księży. Bez nich też sobie poradzi"". Kilka dni wcześniej przysłała mi e-maila, w którym mówi o kapelanie kliniki, którą miałem okazję zwiedzać. Ksiądz kapelan mówi do niej, bo to ona tam faktycznie organizuje duszpasterstwo chorych: "Koniec z noszeniem Komunii Świętej do ludzi chorych, oni tego nie potrzebują. Koniec z nabożeństwami, które siostra odprawia". Ona odprawia w tym sensie, że po prostu przychodzi, śpiewa, modli się, odmawia Różaniec. To wszystko jest już niepotrzebne. To właśnie rzekomo dowodzi jej patrzenia w przeszłość. Na tym ma polegać reforma Kościoła? Na tym ma polegać myślenie o przyszłości chrześcijaństwa? Trudno się dziwić, że myślący inaczej prymas Belgii dwukrotnie już został publicznie znieważony. Raz przez młodego studenta Katolickiego Uniwersytetu w Leuven, który rzucił mu w twarz tort. A innym razem ktoś w czasie, kiedy odprawiał nabożeństwo w Brukseli w katedrze, zrobił dokładnie to samo. Jeżeli tak ma wyglądać ta praca duszpasterska Kościoła, którą nam proponują najrozmaitsi liberałowie, to ja nie jestem nią zachwycony. Czasem myślę o słowach bł. Jana Pawła II. Przytaczałem je moim prezbiterom na jednym ze spotkań z nimi. "Najboleśniej potrafi zranić Kościół właśnie ksiądz".


Lechia Gdańsk zagra z kibicami… na płytach PCV. Sprytne rozwiązanie gdańskiego klubu - Super Express\nLechia Gdańsk zagra z kibicami… na płytach PCV. Sprytne rozwiązanie gdańskiego klubu\nJuż 29 maja wraca piłkarska Ekstraklasa, a dwa dni później Lechia Gdańsk zagra z Arką Gdynia. W związku z pandemią koronawirusa, kibice nie mogą wejść na stadion, ale klub znalazł ciekawe rozwiązanie, jak sprawić, by nie grać przy pustych trybunach. Stadion w Gdańsku wypełni się wizerunkami kibiców na… płytach PCV.\nMecze derbowe między Lechią a Arką zawsze wzbudzały mnóstwo emocji i to nie tylko w samym Trójmieście, ale w całej Polsce. Niestety, najbliższe derby odbędą się bez udziału kibiców, co związane jest z obostrzeniami w związku z pandemią koronawirusa. Klub z Gdańska wpadł jednak na ciekawy pomysł, jak zapewnić kibicom możliwość "obecności" na stadionie w tym wyjątkowym dniu.\nW tym celu Lechia rozpoczęła akcję „kibice na stadionie”. Każdy kibic biało-zielonych może zapłacić, by jego wizerunek wykonany na płycie PCV znalazł się na stadionie. Koszt udziału w akcji to 75 zł, a każdy chętny po zakończeniu sezonu będzie mógł zabrać swoją podobiznę do domu.\nTo druga akcja klubu po #zapelniamystadion, w której sprzedano ponad 6500 wirtualnych biletów. - Od wielu kibiców otrzymujemy sygnały, że chcą wesprzeć klub. Z drugiej strony zawodnicy potwierdzają w wywiadach, że gra bez kibiców różni się od normalnej rywalizacji. Postanowiliśmy połączyć potrzeby kibiców i piłkarzy. Jeszcze przed meczem derbowym każdy może przesłać nam swoje zdjęcie, a my zadbamy o to, aby wygodnie zasiadł na stadionie i mógł oglądać wszystkie mecze do końca obecnego sezonu. Dla naszych kibiców przewidzieliśmy miejsca na trybunie żółtej. Podobnie jak w przypadku wirtualnych biletów liczymy, że kibice dopiszą i pojawią się licznie na stadionie – jak na derby Trójmiasta przystało – powiedział Arkadiusz Bruliński, dyrektor Działu Komunikacji i Marketingu Lechii Gdańsk.


Extraleague: Yunost Minsk – Soligorsk | Typ dnia\nTyp dnia Typy na dziś Extraleague: Yunost Minsk – Soligorsk (Typ i Analiza)\nW sobotę w ramach rozgrywek Extraleague hokeiści Yunost Minsk podejmą zawodników Soligorsk. Początek spotkania zaplanowano na godzinę 17:00. Zapraszamy na analizę!\nExtraleague: Yunost Minsk – Soligorsk\nYunost Minsk jest najbardziej utytułowaną drużyną mistrzostw Białorusi. W rundzie zasadniczej zajęli drugie miejsce, mając dwa punkty straty do lidera.\nNikt w lidze nie równał się z nimi pod względem meczów na własnym lodowisku, w regulaminowym czasie wygrali dziesięć z czternastu spotkań ligowych. Potwierdzili to także w pierwszym meczu finałowym, w którym wygrali 5:1, będąc zdecydowanie lepszym zespołem.\nW półfinałowym pojedynku z hokeistami Neman Grodno nie byli faworytami, ale ograli hokeistów Neman Grodno 4-3 odnosząc ostatnie zwycięstwo na terenie rywala. Yunost Minsk nie popełnij błędu zlekceważenia ich i Soligorsk był bezradny w pierwszym spotkaniu.\nYunost Minsk, który był lepszy w fazie zasadniczej, ma lepszych zawodników. Soligorsk sprawił niespodziankę, docierając do finału, ale widać, że to rywale są tutaj zdecydowanymi faworytami i w drugim meczu także powinni odnieść zwycięstwo.\nYunost Minsk – Soligorsk 1 1,56 Fortuna\nYunost Minsk – Soligorsk\nPoprzedni artykułLiga Primera: Real Madriz – Ocotal (Typ i Analiza)\nNastępny artykułWyszejszaja Liha: Biełszyna – FK Haradzieja (Typ i Analiza)


W Kijowie trwa rozprawa sądowa w sprawie sankcji wobec Wiktora Medwedczuka – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nW Kijowie trwa rozprawa sądowa w sprawie sankcji wobec Wiktora Medwedczuka\n13 Maj 2021 Ukraina 0 comments\nDzisiaj w Sądzie Rejonowym dzielnicy peczerskiej w Kijowie odbywa się rozprawa dotycząca zastosowania środków zapobiegawczych wobec deputowanego i przewodniczącego rady politycznej „Platformy Opozycyjnej – Za życie, Wiktora Medwedczuka, podejrzanego o zdradę państwa.\nProkuratura wnioskuje o areszt wobec Medwedczuka lub kaucję w wysokości 300 mln 930 hrywien.\nPrzed rozprawą Medwedczuk powiedział, że liczy się z aresztem, ale uważa, iż do niego nie dojdzie.\nZaznaczył, że jego konta bankowe zostały zablokowane, w związku z czym nie będzie mógł wpłacić kaucji. W takiej sytuacji będzie liczył na swoich współpracowników.\n„Nikt nie może przyjąć ode mnie pieniędzy. Konta zostały zablokowane bezprawną decyzją RBNiO [Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony Ukrainy – red.]. Nie mogą nawet przyjąć ode mnie gotówki z powodu sankcji. Zastanowimy się, jak zapłacić kaucję w wysokości 300 mln hrywien” – powiedział.\nWraz z Medwedczukiem do sądu przybyli członkowie jego partii, Ilia Kiwa i Wadim Rabinowicz.\nPodczas posiedzenia prokuratura zwróciła się do sądu o zatrzymanie Medwedczuka do 10 lipca z możliwością wpłacenia kaucji w wysokości nieco ponad 300 mln hrywien.\nJeden z prokuratorów powiedział, że Medwedczukowi grozi kara do 15 lat pozbawienia wolności i konfiskata mienia.\nPrzypomnijmy, 11 maja prokurator generalna Irina Wenediktowa poinformowała, że podpisała zawiadomienie o podejrzeniu zdrady państwa i usiłowaniu grabieży zasobów narodowych na okupowanym Krymie wobec Medwedczuka i jego kolego partyjnego i współpracownika Tarasa Kozaka.\n12 maja Medwedczukowie zostały postawione zarzuty na podstawie artykułów 111 i 438 Kodeksu karnego – o zdradę państwa i pogwałcenie praw i zwyczajów wojennych.\nSłużba Bezpieczeństwa Ukrainy dokonała przeszukań w dwóch domach Medwedczuka w Kijowie i biurze jego partii.\nMedwedczuk wczoraj stawił się w Prokuraturze Generalnej, stwierdził też, że uważa sprawę przeciwko sobie za motywowaną politycznie, a oskarżenia bezpodstawne.\nWedług śledczych, Taras Kozak przebywa poza Ukrainą.\nKancelaria prezydenta Ukrainy skomentowała zarzuty wobec Medwedczuka i Kozaka Podejrzani o zdradę państwa Wiktor Medwedczuk i Taras Kozak mieli przekazać rosyjskim służbom specjalnym informacje o tajnej jednostce ukraińskiej Prorosyjscy deputowani Medwedczuk i Kozak podejrzani o zdradę państwa YouTube zablokowało kanały telewizyjne Medwedczuka Estonia i Litwa poparły decyzję prezydenta Zełenskiego o zablokowaniu prorosyjskich mediów na Ukrainie\nTagi: areszt kaucja Kozak Medwedczuk rozprawa sądowa Ukraina zdrada państwa


Polscy rzeźbiarze - lista materiałów :: Zgapa.pl\nPolscy rzeźbiarze (podgląd zawartości)\nZobacz: Znani polscy rzeźbiarze\n(ur. Starym Sączu) rzeżbiarz i pedagog. Dzieciństwo spędził w Częstochowie, gdzie rozpoczął edukację szkolną.\n(ur. Wilnie) polski architekt i rzeźbiarz. Pierwszy architekt i rzeźbiarz Litwy, który na przełomie Wiedniu oraz Wyższą Narodową Szkołę Sztuk w Paryżu. Pierwsze dzieło, które przyniosło Wiwulskiemu sławę to Pomnik Grunwaldzki w Krakowie, powstało z okazji 500 rocznicy historycznej bitwy. Inne trzy największe prace powstały na Litwie: kaplica w Szydłowie (Wilnie oraz kościół św.\n(ur. 3 czerwca 1925), artysta rzeźbiarz. Urodził się w Leńczach koło Lanckorony.\n(Warszawie), rzeźbiarz. Studiował na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, mieszkał od lat 60. w Warszawie. Razem z m. in. Tadeuszem Kantorem i Henrykiem Strzyżewskim był współtwórcą warszawskiej Galerii "Foksal", w której wielokrotnie wystawiał swoje prace (15 wystaw indywidualnych, ostatnia w lutym Nowym Jorku). Przedstawiciel awangardy, od lat 70. znakiem rozpoznawczym jego prac była niebieska taśma samoprzylepna, umieszczona na pracach na wysokości 130 cm.\n, pseudonim artystyczny WELA (ur. w Krakowie) - artysta malarz, rzeźbiarz. W latach 1984 do 1989 studiowała na Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. W roku 1989 w Wyższej Szkole Sztuk Pięknych w Paryżu. W swojej podparyskiej pracowni tworzy obrazy, rysunki i monumentalne instalacje, zapożyczające powierzchnie, formy i materie z malarstwa oraz z rzeźby wspólczesnej. .\n(ur. Raszewach zm. Smolicach) rzeźbiarz ludowy tworzący w okolicach Gostynia, Krotoszyna i Rawicza. Mieszkał w Raszewach i w Smolicach, koło Krotoszyna. Współczesny Pawłowi Brylińskiemu, działał od połowy II wojny światowej jeszcze część uległa zniszczeniu na skutek planowych akcji hitlerowców. Zobacz też Paweł Bryliński.\n(ur. 12 maja 1912, zm 6 lipca 1998) - artysta rzeźbiarz i malarz. Urodził się w Wadowicach. Członek założyciel przedwojennej Grupy Plastyków Beskidzkich "Czartak II", współzałożyciel Klubów Pracy Twórczej "Beskidy" i "Beskidnicy". Studia artystyczne odbywał w Krakowie w latach X. Dunikowskiego i K. Sichulskiego. Już jako student związał się z kręgiem artystycznym E. Zegadłowicza.\nKazimierz (ur. Warszawie. Od Polskiej Akademii Umiejętności. Gustaw Zemła jest jednym z najbardziej znanych współczesnych polskich rzeźbiarzy. Autor pomników: Powstańców Śląskich, Władysława Broniewskiego w Warszawie, Jana Pawła II w Mistrzejowicach, Bitwy o Monte Cassino, Henryka Sienkiewicza w Warszawie. .\n(ur. 1944) polski Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, studiował malarstwo u Tadeusza Kantora. Uważany za jedną z najwybitniejszych współczesnych osobowości artystycznych, wystawiał w najważniejszych salach wystawowych świata. Jego rzeźby, często gigantycznej wielkości, spotyka się w reprezentacyjnych punktach wielu miast Europy, Japonii. Od 1976 roku rzeźby i rysunki Igora Mitoraja pokazano na 120 wystawach indywidualnych.\nRzeźbiarz i snycerz barokowy, pracownia w mieście Buczacz. Swoimi rzeźbami wyposażył min. wnętrze kościoła rzymskokatolickiego w mieście Monasterzyska, ratusz w mieście Buczacz. .\n(ur. 1704 lub 1705 zm. 1 stycznia 1774), rzeźbiarz pochodzenia niemieckiego, jeden z najwybitniejszych rzeźbiarzy warszawskich. Stylistyka jego rzeźb nawiązuje w pewnym stopniu do tzw. szkoły lwowskiej w rzeźbie. Nagrobek Jana Tarły w kościele jezuitów w Warszawie (zniszczony w czasie II wojny światowej, zachowane fragmenty) był porównywalny do najlepszych osiągnięć rzeźby europejskiej XVIII wieku i to zarówno pod względem treści, jak i wykonania.\n(ur. lotnictwa, cieśla, rzeźbiarz ludowy. Jan Wnęk urodził się w 1828 roku we wsi Kaczówka jako syn chłopa pańszczyźnianego. Zdradzając od dzieciństwa zamiłowanie do rzeźbienia w drewnie, wyuczył się zawodu cieśli. Jako samouk zaczął zajmować się też amatorskim rzeźbiarstwem w drewnie i kamieniu oraz snycerstwem.\nPolski artysta rzeźbiarz (urodzony w roku gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych w pracowni prof. A. Wiśniewskiego i prof. A. Smolany. Od 1981 roku mieszka i pracuje w Hamburgu. W 1998 roku laureat I nagrody, Prix du Jury, w Salonie Wiosennym 98, Luksemburg. 1999, projekt i realizacja, pomnik upamiętniąjacy Polaków deportowanych z Powstania Warszawskiego 1944 dla Muzeum -Miejsca Pamięci b.\nJerzy S. Kenar jeden z najbardziej znanych w USA rzeźbiarzy, pracujący w drewnie, brązie i tworzywie akrylowym - określany mianem współczesnego Wita Stwosza. Urodzony Iwoniczu Zdroju. 1973 r. wyjazd na stałe do Szwecji. 1979 wyjazd do USA, gdzie w Chicago otwiera w 1980 r. swoją Wooden Gallery - obecnie centrum polonijnego życia, wielu wstaw i pokazów, spotkań sławnych postaci.\n(ur. Warszawie) polska rzeźbiarka, zajmująca się również tworzeniem instalacji. Studiowała germanistykę na Uniwersytecie Warszawskim (1985-1988). Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (1988-1993) Otoczka kontrowersyjności przylgnęła do niej już od pokazu pracy dyplomowej Piramida zwierząt 1993. Od tego czasu niemal każda jej praca (Więzy krwi 1995, Łaźnia 1997 i 1999) odbijają się szerokim echem w mediach.\nWyniki wyszukiwań związane z "Polscy_rzeźbiarze"\nZgapedia / Polscy rzeźbiarze


FORMA left corner | Planika\nKominek idealnie dopasowany do Twojego wnętrza\nFORMA left corner\nKominek FORMA stanowi idealny punkt centralny każdej przestrzenia, zarówno prywatnej jak i komercyjnej. Przezroczyste szkło na froncie i w lewym narożniku pozawala w pełni podziwiać piękne, migoczące płomienie. Ponadto autonomiczna konstrukcja tego modelu zapewnia architektom i projektantom na całym świecie szerokie możliwości aranżacyjne.\nDedykowana aplikacja pozwala nie tylko na włączenie czy wyłączenie kominka za pomocą smartfona, ale również na regulację wysokości poziomu płomienia. Automatyczna pompka paliwowa czyni proces napełniania kominka niezwykle komfortowym, eliminując konieczność obsługi ręcznej.\nKominki FORMA są poszukiwanym, wszechstronnym rozwiązaniem pasującym do każdej przestrzeni zarówno nowoczesnej jak i bardziej tradycyjnej - dlatego architekci je uwielbiają! Dzięki najnowocześniejszej technologii BEV kominki na bioetanol firmy Planika są nie tylko ekologiczne, ale również spełniają nawet najbardziej rygorystyczne wymagania w zakresie bezpieczeństwa.\nnaszym innowacyjnym podejściem do projektowania rozwiązań związanych z ogniem\nFire Line Automatic 3 to innowacyjny, liniowy kominek, który spełnia oczekiwania architektów i projektantów na całym świecie, idealnie nadający się do każdego niepowtarzalnego projektu. Ten długi kominek na etanol może być wbudowany w ścianę, mebel lub postawiony na ziemi. Dodatkowo, FLA3 może być pomalowany na dowolny kolor z palety RAL. Możliwe jest również stworzenie niekończącej się linii ognia, poprzez połączenie kilku modułów razem. Planika pozwala na sterowanie kominkiem FLA 3 za pomocą internetowej aplikacji za pomocą urządzeń typu "Smart". Kominki Planiki oparte są na innowacyjnej technologii i mogą zostać dopasowane do każdego wyszukanego projektu.\nFLA 2, Poziom 511 Design Hotel&SPA, Podzamcze, Poland, photo by Michal Kugacz


Bing – Ireneusz Połeć Blog\nIreneusz Połeć Blog > Bing\nTag Archive: Bing\nJak dodać swoją stronę do wyszukiwarki Bing.com?\nAuthor: Ireneusz Połeć lipiec 11, 2009 11 Comments\nStworzyliśmy własną witrynę, ale przydałoby się żeby znalazła się ona w popularnych wyszukiwarkach. Chodzi mi tutaj głównie o Bing’a. Na początku może to sprawić problem – chodzi o znalezienie linka do formularza. Znajduję się on tutaj: http://www.bing.com/docs/submit.aspx Po wpisaniu kodu…\nTechnologie, Technologie WWW, Usługi Google, W sieci\nBing, Usługi Google, Wyszukiwarka\nAuthor: Ireneusz Połeć czerwiec 17, 2009 0 Comments\nNatknąłem się na dosyć interesującą “wyszukiwarkę” – WolframAlpha. Delikatnie mówiąc jestem zaskoczony możliwościami tej zabaweczki 🙂 Wpisując frazę “weather lublin today” otrzymuję od razu pełną informację o pogodzie w danym mieście. Wiadomości te są przedstawione w formie wykresów i tabel….\nBing, Usługi Google, WolframAlpha, Wyszukiwarka\nBing – tylko wyszukiwarka czy wielka rewolucja?\nAuthor: Ireneusz Połeć czerwiec 1, 2009 1 Comment\nOstatnimi czasy jest dużo szumu na temat wyszukiwarki Microsoftu. Ma ona zagrozić pozycji Google, w co osobiście wątpię na tym etapie. Tyle szumu, tyle donosów o wielkiej rewolucji… Wchodząc na stronę www.bing.com miło widać spolszczenie, obrazek. Górne menu podobne jak…\nTechnologie, Technologie WWW, Usługi Google, Wydarzenia\n"Podstawą mądrości: zdobywaj mądrość, za wszystko, co masz, mądrość nabywaj" Salomon


Pudełka jednoczęściowe – gdzie mogą znaleźć zastosowanie?\nStrona głównaStrona główna > Blog > Do czego służą pudełka jednoczęściowe?\nPudełka kartonowe są również często wykorzystywane jako opakowania zbiorcze, również dla produktów jednostkowo pakowanych w pojemniki z tworzywa sztucznego, metalu czy też rozmaite folie. Bardzo praktycznym rodzajem opakowań z kartonu są pudełka jednoczęściowe. Ich stosowanie wiąże się z uproszczeniem wszystkich procesów związanych z konfekcjonowaniem i logistyką towarów. Zobaczmy, jakie są ich zalety i do czego mogą być wykorzystywane.\nKonstrukcja i zalety pudełek jednoczęściowych\nPudełka jednoczęściowe są wykonywane z tektury falistej lub litej. Produkuje się je, wykrawając z kartonu odpowiedni wzór, który umożliwia złożenie pudełka tak, by przybrało wymagany kształt. Arkusz kartonu lub tektury ma zwykle wysztancowane różnego rodzaju otwory i wypustki ułatwiające montaż, lub użytkowanie. By ułatwić składanie, często wykonuje się też w kartonie odpowiednie perforacje i bigi, czyli przetłoczenia. Pudełka jednoczęściowe mogą być np. składane, klejone, łączone zszywkami.\nNajwiększą zaletą pudełek jednoczęściowych jest to, że do ich złożenia jest potrzebny tylko jeden, odpowiednio przygotowany arkusz kartonu. Ułatwia to i upraszcza ich składanie, ponieważ nie trzeba łączyć ze sobą różnych części. Jeden element oznacza także szybszy montaż opakowania. Prostsza jest również cała logistyka związana z dostawą pudełek, nie ma mowy o przestoju z powodu braku dodatkowych elementów. Wszystko to sprawia, że pudełka jednoczęściowe są znacznie tańsze niż ich bardziej skomplikowane odpowiedniki.\nZastosowanie pudełek jednoczęściowych\nZ jednego arkusza tektury lub kartonu mogą być produkowane różne rodzaje pudeł. W ten sposób wytwarza się wiele pudeł z katalogu FEFCO, który zawiera wystandaryzowane wzory rozmaitych opakowań. Bardzo często pudła jednoczęściowe są używane jako opakowania zbiorcze. Mogą to być tradycyjne pudła klapowe, służące do pakowania towarów w opakowaniach jednostkowych czy różne pudła fasonowe np. używane do transportu produktów mleczarskich w kubeczkach z tworzywa sztucznego lub na tacce czy skrzynki do owoców luzem.\nW wielu przypadkach pudła jednoczęściowe są stosowane jako opakowania dla produktów elektronicznych, sprzętów AGD i naczyń. Bardzo często w takich pudłach sprzedaje się obuwie, bywają też wykorzystywane w przemyśle spożywczym lub działalności gastronomicznej, m.in. do pakowania pizzy czy innych dań na wynos.


13-latek porysował kilkanaście aut. Zniszczył je bez powod - Biała24 - Najważniejsze informacje z Białej Podlaskiej i powiatu bialskiego\n13-latek porysował kilkanaście aut. Zniszczył je bez…\n13-latek porysował kilkanaście aut. Zniszczył je bez powod\nfot. policja Zniszczone auto\nMłodzieniec odpowiadał będzie za zniszczenie kilkunastu samochodów na terenie miasta. Łączna wartość strat oszacowana została przez pokrzywdzonych na kwotę ponad 23 tysięcy złotych. Nastolatek przyznał, że zniszczył auta bez żadnego powodu.\nDo zdarzenia doszło pod koniec lipca bieżącego roku na terenie Białej Podlaskiej. - Nieznany sprawca zarysował wówczas ostrym narzędziem karoserię kilkunastu zaparkowanych aut. Wartość strat oszacowana została przez pokrzywdzonych na kwotę ponad 23 tysięcy złotych. Sprawą zajęli się policjanci zwalczający przestępczość przeciwko mieniu - informuje kom. Barbara Salyczńska-Pyrchla, oficer prasowy bialskiej policji.\nUstalono, że udział w zdarzeniu może mieć 13-letni obecnie mieszkaniec miasta. W trakcie rozmowy z policjantami młodzieniec przyznał się do zniszczenia osobówek dodając, że zrobił to bez żadnego powodu. Sprawą nastoletniego „wandala" zajmie się sąd rodzinny.\nD aniel 18.12.2020, 09:30\nZapewne jakiś Dżastin a może Oskar a może Brajan.\nPraworządny 17.12.2020, 21:01\nMIMO ŻE JEST JESZCZE ZBYT MŁODY TO POWINNO MU SIĘ POŁAMAĆ ŁAPY, KTÓRE ZROBIŁY SZKODĘ NA MIENIU TAK WIELU LUDZIOM !!!!!!\nXxx 16.12.2020, 21:05\nWiadomo na jakim osiedlu doszło do tych sytuacji?\nBorysław Wutka 16.12.2020, 18:32\nRodzicom POzostaje POgratulować. 500+ działa, tylko nie tak jak POtrzeba.\nRobcio 16.12.2020, 17:32\nNiech teraz matka z ojcem płacą jak nie umią wychować gnoja , patologia\n70 000 000 16.12.2020, 16:59\nNajważniejsze że wychowany bez stresu.\nWeekend pełen kradzieży w powiecie bialskim\nOszustwo przez Internet, wycięcie fragmentu samochodu, a nawet kradzież zawartości pojemnika automatu zręcznościowego. W wielu gminach powiatu bialskiego w miniony weekend doszło do…\nKierujący Oplem na odcinku drogi krajowej zjechał na przeciwległy pas ruchu wprost pod nadjeżdżający samochód ciężarowy. Siła uderzenia była na tyle duża, że kierowca osobówki zginął…\nWjechała w zaparkowany samochód. Tafiła do szpitala\nPolicja ustala wszelkie okoliczności zdarzenia, do którego doszło rano na jednym z bialskich skrzyżowań. Kierująca Citroenem wjechała w zaparkowane auto i doznała obrażeń. Została…\n17 września, 21:40


Abp Jędraszewski: żyjemy w świecie post-prawdy\nstart Polecane Publikacje polecane Abp Jędraszewski: żyjemy w świecie post-prawdy\nW Barcelonie odbywają się czterodniowe obrady Rady Konferencji Episkopatów Europy (CCEE). Tematem debaty jest przyszłość Kościoła oraz rola młodych w procesie nowej ewangelizacji. Najważniejszy punkt pierwszego dnia spotkania stanowiło wystąpienie abp. Marka Jędraszewskiego, metropolity krakowskiego. „Jest dla mnie wielkim zaszczytem, że moim wystąpieniem mogę otworzyć pierwszą część Sympozjum organizowanego przez Komisję CCEE ds. Katechezy, Szkoły i Uniwersytetów” – powiedział na wstępie swojego wykładu zatytułowanego „Jezus w drodze do Emaus – towarzyszenie w Europie dzisiaj” abp. Jędraszewski. To właśnie na przykładzie Kleofasa i jego towarzysza, którzy udali się w podróż do Emaus, duchowny tłumaczył, że to co postrzegamy przez nasze zmysły nie jest jedyną prawdą.\nObecny kryzys Unii Europejskiej rozumianej jako projekt polityczny jest następstwem kryzysu dotyczącego samych fundamentów kultury europejskiej – stwierdził wczoraj w Barcelonie ks. abp Marek Jędraszewski. Wskazywał, że młodemu pokoleniu trzeba stawiać konkretne wymagania moralne oraz uczyć konsekwencji i wytrwałości w dążeniu do realizacji celów.\nWykład metropolity krakowskiego pt. „Jezus w drodze do Emaus – towarzyszenie w Europie dzisiaj” zainaugurowało sympozjum Rady Konferencji Episkopatów Europy o towarzyszeniu młodym.\nW czterodniowych obradach biorą udział duchowni i świeccy przedstawiciele 37 konferencji Episkopatów oraz wspólnot, którzy na co dzień pracują z młodzieżą. Wykład ks. abp. Marka Jędraszewskiego: 1. Wprowadzenie Jest dla mnie wielkim zaszczytem, że moim wystąpieniem mogę otworzyć pierwszą część sympozjum organizowanego przez Komisję CCEE ds. Katechezy, Szkoły i Uniwersytetów zatytułowaną „Osoba, której się towarzyszy”. Pragnę równocześnie podkreślić fakt, że jest to pierwsze tego typu sympozjum, ponieważ dotychczasowe spotkania i kongresy były organizowane przez poszczególne sekcje naszej komisji. Jednakże tym razem sympozjum organizowane jest przez całą komisję.\nZ poczuciem osobistego zaszczytu wiąże się jeszcze moja radość i satysfakcja wynikające z tego, że przygotowania do sympozjum były przedmiotem intensywnych prac wszystkich trzech sekcji naszej komisji, a zatem sekcji zajmującej się katechezą, której przewodniczy Jego Ekscelencja Ksiądz Arcybiskup Đuro Hranić, arcybiskup Dakovo-Osijek; sekcji, której celem jest troska o szkoły katolickie w Europie, a której pracami kieruje Jego Ekscelencja Ksiądz Biskup Eric Aumonier, biskup Wersalu; oraz na koniec sekcję zajmującą się duszpasterstwem akademickim, pod moim przewodnictwem.\nWszystkim osobom, których kilkuletnia praca i zaangażowanie przyniosły tak wspaniały efekt, pragnę teraz z całego serca podziękować. Idea sympozjum pojawiła się w kwietniu 2015 roku, w Łodzi, której wtedy byłem arcybiskupem, przy okazji sympozjum „Być i stawać się odpowiedzialnym w życiu”. Wtedy to miało miejsce zebranie przewodniczących i sekretarzy wszystkich trzech sekcji komisji, podczas którego pojawiła się idea, aby na sprawy przekazywania chrześcijańskiej wiary spojrzeć całościowo, w świetle procesu wewnętrznej integracji każdej osoby ludzkiej, uwzględniając cały proces edukacyjny młodego człowieka, począwszy od katechezy parafialnej, szkoły katolickiej i duszpasterstwa akademickiego.\nIdea ta znalazła pośrednie, choć wyraźne wsparcie podczas obrad samego sympozjum w Łodzi. Przykładem tego jest następujący fragment referatu prof. Kai Kaźmierskiej, profesora Instytutu Socjologii Uniwersytetu Łódzkiego w Polsce: „Poczucie ciągłości tożsamości pełni tu rolę kluczową, dlatego refleksyjne spojrzenie na przeszłość staje się elementem procesu budowania tożsamości w perspektywie teraźniejszości i przyszłości. Wpisany w naszą kulturę wzór ciągłości, wyrażający się zarówno w oczekiwaniu zintegrowania osobistych doświadczeń, jak i ciągłości pokoleniowej (w każdym z tych wymiarów brak pamięci uznany jest za patologię), prowadzi do psychologicznie, ale i kulturowo uwarunkowanego oczekiwania wobec obrazu własnej biografii. Jest nim umiejętność zbudowania symbolicznej relacji między przeszłością, teraźniejszością i przyszłością.\nWychowani w kulturze czasu historycznego, a więc linearnego, mamy poczucie upływu i nieodwracalności. Zarazem jednak powrót do przeszłości, tj. do wspomnień, do świata zakodowanego w pamięci, przydaje biografii alinearności. Sięgamy tu do bogatych zasobów uniwersum symbolicznego, odnoszącego się do sfery sacrum, której jednym z atrybutów jest właśnie odwracalność. Rzecz w tym, aby w biograficznych interpretacjach móc połączyć te dwa przeciwstawne porządki, aby – mówiąc inaczej – przemierzając linię życia mieć/móc do czego powracać. Jeśli taka możliwość zostanie człowiekowi odebrana, problem biograficznej spójności staje się nie tylko powinnością, ale i przymusem zmierzenia się z trudnym, bo zakłóconym procesem jej budowania. Niebagatelną rolę pełni tu proces budowania zintegrowanego obrazu tożsamości”\n(1). Tytuł mojego wystąpienia brzmi: „Jezus w drodze do Emaus – towarzyszenie w Europie dzisiaj”.\nZawarte są w nim zatem trzy elementy, które w konsekwencji będą stanowiły trzy części mego referatu. Pierwszą część – o charakterze biblijno-pastoralnym – wyznaczają słowa: „Jezus w drodze do Emaus”. Na drugą część, będącą refleksją socjologiczno-kulturową, wskazują słowa: „Europa dzisiaj”. Natomiast treść trzeciej części zawiera się w jednym tylko słowie: „towarzyszenie”. W słowie tym jest zawarty pewien program działania tych osób, które z racji swego powołania i miejsca w Kościele – rodzice, nauczyciele, wychowawcy, księża, siostry zakonne, członkowie różnych ruchów i stowarzyszeń katolickich – są odpowiedzialne za przekazywanie młodym skarbu wiary i towarzyszenie im w ich wzrastaniu w cnotach teologalnych wiary, nadziei i miłości.\nZatrzymajmy się zatem najpierw przy wszystkim nam znanym fragmencie Ewangelii według św. Łukasza z rozdziału 24. W jego wierszach 13-35 Ewangelista mówi nam o spotkaniu z Chrystusem dwóch uczniów, zdążających do Emaus – o spotkaniu z Chrystusem, który powiedział o sobie, że jest Prawdą (por. J 14,6). Jak wyglądało to spotkanie? Jak prawda o Prawdzie niejako przedzierała się do umysłów i serc obydwóch wędrowców? Szli oni do Emaus pełni zwątpienia u uczniów. Ogarniał ich smutek, głębokie rozczarowanie i poczucie przegranego życia, wyrażające się w ich stwierdzeniu: „A myśmy się spodziewali” (Łk 24,21a). Uczniowie wprawdzie już usłyszeli, że Chrystus zmartwychwstał, ale była to wieść, która, usłyszana od kobiet, ich po prostu przeraziła (Łk 24,22). Przeżywali zatem pewne dokładnie określone stany emocjonalne: smutek, przerażenie, rozczarowanie, poczucie przegranych nadziei. Te emocje były tak silne, że nawet pewne realne fakty nie potrafiły ich przezwyciężyć. Tymi faktami były: relacje kobiet o spotkaniu z aniołami; pusty grób, w którym nie było już ciała Chrystusa; potwierdzenie przez Piotra i niektórych uczniów relacji kobiet o pustym grobie Chrystusa (por. Łk 24,12.23-24).\nW jakiejś mierze można by jeszcze zrozumieć sceptycyzm uczniów, którzy uznali słowa kobiet za „czczą gadaninę”, której w imię najbardziej podstawowego rozsądku nie można było dać wiary (por. Łk 24,11). Ale przecież Piotr i niektórzy z uczniów – a więc mężczyźni! – widzieli pusty grób Chrystusa! Jednakże Piotr poprzestał na dziwieniu się wobec tego, „co się stało” (Łk 24,12), a dwaj uczniowie zdążający do Emaus dali się pokonać przez smutek i poczucie przegranego życia. Dlaczego tak właśnie się stało? Wydaje się, że kluczowe dla zrozumienia tej sytuacji jest stwierdzenie, że Piotr i inni uczniowie, którzy przybyli do grobu Chrystusa, „Jego nie widzieli” (Łk 24,24). Wynika z tego, że dla uczniów, o których opowiada św. Łukasz, najważniejszym kryterium uznania prawdziwości jakiegoś faktu było samo czysto zmysłowe widzenie.\nPonieważ uczniowie nie zobaczyli Chrystusa, po prostu nie przyjęli za prawdę wieści o Jego zmartwychwstaniu. Z punktu widzenia filozoficznej teorii poznania postawę uczniów można by uznać za przejaw kolejnej wersji tak zwanej nieklasycznej definicji prawdy, która przyjęłaby postać następującego stwierdzenia: „Coś jest prawdziwe, jeśli jest osobiście zmysłowo widziane”. Tymczasem Zmartwychwstały Chrystus odrzuca tego rodzaju koncepcję prawdy, wręcz pragnie być dla niej zarówno wyzwaniem, jak i jej przezwyciężeniem. Celowo zbliża się więc do uczniów jako Ktoś, kto nie zostaje przez nich wzrokowo rozpoznany. Święty Łukasz pisze bowiem: „Lecz oczy ich były niejako na uwięzi, tak że Go nie poznali” (Łk 24,16). Chrystus jako nierozpoznany trzeci Wędrowiec podejmuje z nimi rozmowę, odwołując się do autorytetu świętych Ksiąg: „I zaczynając od Mojżesza poprzez wszystkich proroków wykładał im, co we wszystkich Pismach odnosiło się do Niego” (Łk 24,27).\nPod wpływem Jego argumentacji serca uczniów zaczęły się zmieniać: jak potem stwierdzili, „serce […] pałało w nas” (por. Łk 24,32b). Pełna duchowa przemiana nastąpiła w nich w chwili wieczornej Eucharystii, kiedy to Chrystus „wziął chleb, odmówił błogosławieństwo, połamał go i dawał im” (Łk 24,30). Wtedy doszło do przedziwnego olśnienia: „Oczy im się otworzyły i poznali Go” (Łk 24,31). Musiało to być poznanie dużo bardziej głębokie niż to, które daje czysto zmysłowe postrzeganie, ponieważ mimo tego, że zaraz potem Chrystus „zniknął im z oczu” (a zatem zmysłowo nie widzieli Go już więcej), „przepełnieni radością wrócili do Jerozolimy, opowiadając o swoim spotkaniu ze Zmartwychwstałym Panem” (por. Łk 24,31b.33-35).\nHistoria uczniów zdążających do Emaus pozostaje ciągle aktualna w odniesieniu do młodych ludzi żyjących we współczesnej Europie. Wielu z nich urodziło się w chrześcijańskich rodzinach i w sposób niejako naturalny wzrastają w wierze Kościoła katolickiego. Wielu innych z różnych powodów straciło wiarę, niekiedy poprzez utratę zaufania do Kościoła. Stąd często żyją oni w poczuciu wewnętrznego rozgoryczenia, za którym idą: smutek, brak poczucia sensu życia i obezwładniająca ich beznadzieja. Wielu jeszcze innych wie wprawdzie, że istnieje religia chrześcijańska, co więcej – wielu z nich słyszało o Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym jako głównym przesłaniu, z którym Kościół zwraca się do świata, ale pozostają w wielkim dystansie wobec Niego. Do nich wszystkich – chociaż za każdym razem w inny sposób – zbliża się Kościół i poprzez swoich świadków zaczyna budzić w nich nadzieję na nowe, autentyczne życie. Ukazuje im prawdę zawartą w Ewangelii, czyli w Dobrej Nowinie o Jezusie Chrystusie, Bożym Synu, Zbawicielu świata i Odkupicielu człowieka.\nW Eucharystii odsłania im następnie całą, ciągle odnawianą i przeżywaną prawdę o Chrystusie ukrzyżowanym i zmartwychwstałym. Pod wpływem świadectwa ludzi z jednej strony oraz na skutek Bożej łaski z drugiej strony dochodzi do radykalnej przemiany serc młodych ludzi. Wykraczając poza doświadczenia czysto zmysłowe, osobiście doświadczają oni obecności Chrystusa i odtąd, już jako ludzie wierzący w Niego, pod wpływem Ducha Świętego pełni radości głoszą Go całemu światu. W ich życiu po raz kolejny w długich dziejach Kościoła powtarza się historia uczniów zdążających do Emaus.\nJest oczywiście truizmem, że współczesna Europa znajduje się w stanie głębokiego kryzysu. Stwierdzając to, nie mam na myśli przede wszystkim kryzysu, jaki trawi Unię Europejską rozumianą jako pewien projekt polityczny, który powstał w Europie po zakończeniu drugiej wojny światowej. Wspomniany przed chwilą kryzys polityczny jest bowiem następstwem kryzysu dużo bardziej głębokiego, który dotyczy samych fundamentów kultury europejskiej, zwanej niekiedy również kulturą śródziemnomorską lub zachodnią.\nJak powszechnie wiadomo, tożsamość tej kultury tworzyła się poprzez syntezę filozofii greckiej, symbolizowanej przez Ateny, religii chrześcijańskiej, symbolizowanej przez Jerozolimę, i obowiązujących wszystkich obywateli prawo, symbolizowane przez Rzym. Obecnie w niektórych środowiskach głosi się dość powszechnie, że współczesna Europa jest już postchrześcijańska, a przepowiadane przez religię chrześcijańską prawdy odnoszące się do Boga i do człowieka należy, w imię wszechwładnego postępu, przenieść ostatecznie do lamusa historii. Jest równocześnie rzeczą niezwykle znamienną, że słowem roku 2016 ogłoszono na uniwersytecie w Oksfordzie termin „postprawda”. Wbrew niektórym komentarzom należy przy tym z całą mocą stwierdzić, że postprawda nie może być utożsamiana z kłamstwem.\nKłamstwo jest bowiem świadomym zafałszowaniem jakiejś prawdy, natomiast postprawda wskazuje na to, że w przestrzeni społecznej nie ma już miejsca na jakąkolwiek obiektywną prawdę. Mówiące o niej i poddające się powszechnej weryfikalności fakty są lekceważone i zastępowane przez tak zwane narracje, budowane na emocjach i uprzedzeniach, umiejętnie potęgowanych przez wspierające je media. Kwestionując istnienie obiektywnej prawdy, odrzuca się drugi fundamentalny element kultury europejskiej, który jest symbolizowany przez Ateny.\nW tym momencie naszych rozważań możemy, wręcz powinniśmy postawić następujące pytanie: czym jest jeszcze Europa, jeśli pozbawia się ją odniesień do Jerozolimy i do Aten? Pozostaje wprawdzie jeszcze jej odniesienie do Rzymu, czyli do prawa. Jednakże prawo, które nie jest zakotwiczone w obiektywnej prawdzie o wartościach moralnych, sprowadza się do takiego jego stosowania, jakiego przykład prawie dwa tysiące lat temu dał pewien prokurator rzymski o imieniu Piłat. W tej sytuacji w wielu współczesnych demokracjach dochodzi do tworzenia praw godzących w najbardziej podstawowe prawa człowieka, w tym jego prawa do życia, jak to ma miejsce w przypadku eutanazji czy też aborcji rozumianej jako „prawo kobiety do siebie samej”, przedstawiane jako jedna z głównych tak zwanych wartości europejskich.\nPośród wielu przejawów kryzysu, jaki dotyka współczesną Europę, na pierwszym miejscu wskazałbym na kryzys rozumienia osoby ludzkiej i międzyosobowej wspólnoty. Dwudziestowieczny personalizm i bardzo bliska mu filozofia dialogu ukazywały relacyjny, wręcz dialogiczny wymiar osoby ludzkiej. Sformułowana przez Martina Bubera i przyjęta przez wielu przedstawicieli filozofii dialogu tak zwana zasada dialogiczna podkreślała fakt, że z jednej strony „ty” nie może być przedmiotem dla „ja”, a z drugiej strony „ja” może stać się sobą tylko w spotkaniu z „ty” (ludzkim lub boskim). Z kolei teologia chrześcijańska wskazywała na Trójcę Świętą jako ostateczny fundament człowieczego spotkania i osobowej wspólnoty.\nTymczasem dzisiaj właśnie ta osobotwórcza wspólnotowość została dogłębnie zakwestionowana. Dzięki wszechobecnym środkom telekomunikacyjnym miejsce spotkania jednej osoby z drugą, tworzonego poprzez bliskość „twarzą w twarz”, zajęły „spotkania” o charakterze wirtualnym. Co więcej, we współczesnej kulturze głosi się idee będące swoistym ubóstwieniem „ja”. W konsekwencji wiąże się to z apoteozą tak zwanej samorealizacji, z nieustanną rywalizacją między ludźmi na zasadzie wyścigu szczurów, a ostatecznie z atomizacją społeczeństwa. „Ty” przestaje się liczyć jako równoprawny partner spotkania. Dochodzi zatem do nieuniknionego rozluźnienia więzi społecznych. Dotyczy to także takich najbardziej fundamentalnych dla każdej społeczności struktur, jak małżeństwo i rodzina. Sprzyja temu również powszechnie narzucana i szeroko realizowana w różnych projektach edukacyjnych ideologia gender, kwestionująca biologiczny fundament tożsamości kobiety i mężczyzny oraz wszystkich ról, wynikających i związanych z różnicą płci.\nOstatnio staliśmy się świadkami podważenia tego, co tradycyjnie było ściśle powiązane z pojęciem osoby, a mianowicie jej transcendentnej godności. W czerwcu 2016 roku brukselscy eurokraci przedstawili projekt nowych przepisów Unii Europejskiej dotyczący automatyzacji procesów przemysłowych. W projekcie tym, zgłoszonym w Parlamencie Europejskim, uznano robota nie za jakąś maszynę, lecz za „osobę elektroniczną”, której przysługują odpowiednie prawa i obowiązki. Sugerowano przy tym, że najbardziej autonomiczne modele robotów powinny być rejestrowane, żeby było wiadomo, kogo ścigać, jeśli popełnią one jakieś przestępstwo. Natomiast firmy, które obsadzają robotami miejsca pracy, zajmowane obecnie przez ludzi, powinny nadal płacić składki na ubezpieczenie społeczne.\nTo, co wtedy, jeszcze kilka miesięcy temu, wydawało się prawdziwą science fiction, 31 stycznia 2017 roku stało się rzeczywistością. Tego dnia bowiem dziecko-robot zostało zarejestrowane w urzędzie stanu cywilnego i otrzymało obywatelstwo. Nada Vananroye, burmistrz miejscowości Haaselt w Belgii, podpisała akt jego urodzenia i nadała mu imię żeńskie Fran oraz nazwisko Pepper. Fran ma nawet swoich urzędowo zarejestrowanych rodziców, którymi są naukowcy Astrid Hannes oraz Francis Fox, pracujący na uniwersytecie PXL. W ten sposób w zupełnie innym kontekście powróciła idea zawarta w książce Juliena Ofraya de La Mettrie z 1748 roku, zatytułowanej L’homme machine – „Człowiek maszyna”. Z tą różnicą, że La Mettrie usiłował dowieść, że człowiek jest maszyną, a obecnie od strony prawnej uznaje się maszynę za osobę.\nRaz jeszcze wróćmy na chwilę do decydującego momentu historii dwóch uczniów zdążających do Emaus. Św. Łukasz pisze: „Oczy im się otworzyły i poznali Go” (Łk 24,31). Uczniowie pokonali zatem krępujące ich dotąd trudności duchowe i poznali Chrystusa, co zaowocowało zupełnie nowym stylem ich życia. To ewangelijne zdarzenie określa główny cel tego, który towarzyszy młodemu człowiekowi w jego życiowej drodze – ma on go doprowadzić do poznania Chrystusa, a w konsekwencji do radykalnej zmiany jego dotychczasowego życia. To doprowadzanie dokonuje się poprzez proces pokonywania trudności, które sprawiają, że „oczy młodych [ciągle jeszcze] są niejako na uwięzi” (Łk 24,16).\nWydaje się, że do największych trudności należą te, które mają charakter antropologiczny, dotyczący rozumienia samej istoty człowieka. W wyraźnej i w pełni świadomej opozycji do czysto biologicznego patrzenia na człowieka, bardzo często przedstawianego jako przedstawiciela pewnego gatunku należącego tylko i wyłącznie do świata zwierząt, należy przed młodymi odsłaniać prawdziwe pokłady tkwiącej w człowieku duchowości, które wykraczają poza świat doświadczenia czysto zmysłowego.\nTowarzyszenie młodym w ich drodze do Chrystusa powinno zatem polegać na cierpliwym i mądrym odsłanianiu im najpierw prawdy o człowieku jako istocie cielesno-duchowej. Starając się, następnie, ukazywać młodemu człowiekowi tkwiące w nim dynamizmy, uczucia, emocje i pragnienia, trzeba wskazywać na konieczność ich wewnętrznej integracji. Polega ona na zdolności – i niezbędności – samoposiadania i samopanowania, jak to dogłębnie ukazał kard. Karol Wojtyła w opublikowanej w 1969 roku książce „Osoba i czyn”. W konsekwencji trzeba ukazywać młodym tę prawdę, że człowiek, w odróżnieniu od zwierząt, jest istotą moralną, której wolność jest wolnością odpowiedzialną, określoną wymaganiami zarówno Dekalogu, jak i dwóch przykazań miłości Boga i miłości bliźniego.\nTowarzysząc młodemu człowiekowi w jego drodze ku osobowej i osobistej dojrzałości, trzeba stawiać mu zatem konkretne wymagania o charakterze moralnym oraz uczyć konsekwencji i wytrwałości w dążeniu do realizacji nakreślonych przez siebie celów. Należy przy tym zdawać sobie sprawę z tego, że taki model wychowawczy stoi w wyraźnej sprzeczności z powszechnie promowaną we współczesnej kulturze tak zwaną spontanicznością i pochwałą niczym nieograniczonej wolności, z odrzuceniem przez nią hierarchii obiektywnych wartości moralnych, z głoszonym przez nią permisywizmem, relatywizmem moralnym i promocją hedonistycznego stylu życia.\nŚw. Jan Paweł II, wiernie towarzyszący młodym ludziom całego świata na ich życiowych drogach, powiedział na spotkaniu z młodzieżą w 1983 roku w Częstochowie: „Musicie od siebie wymagać, nawet gdyby inni od was nie wymagali”. Te słowa powinny być wskazówką dla tych wszystkich, na których spoczywa misja towarzyszenia młodym. Zdajemy sobie sprawę z tego, że człowiek nie może żyć czysto abstrakcyjnymi ideami. Doświadcza swej godności i może rozwijać się jedynie wtedy, kiedy spotyka się z osobą – z kimś innym. Jakże pod tym względem ciągle aktualne są słowa z „Wyznań” św. Augustyna, napisane ponad 1600 lat temu: „Stworzyłeś nas [...] jako skierowanych ku Tobie. I niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie”(2). Człowiek jest istotą religijną, w sposób niejako naturalny skierowany ku Bogu. Religijność nie jest jakimś zbędnym dodatkiem do istoty człowieka, ale jest wpisana w jego naturę. Bez odniesienia do Boga człowiek jest wewnętrznie kaleki, pozbawiony poczucia sensu życia i nadziei na życie po śmierci.\nNatomiast spotkanie z Chrystusem sprawia, że człowiek znajduje w Nim najpierw najbardziej fundamentalną i ostateczną odpowiedź na pytanie człowieka odnośnie do istoty swego człowieczeństwa. Jak mówił w Warszawie w 1979 roku Jan Paweł II, „człowieka [...] nie można do końca zrozumieć bez Chrystusa. A raczej: człowiek nie może siebie sam do końca zrozumieć bez Chrystusa. Nie może zrozumieć, ani kim jest, ani jaka jest jego właściwa godność, ani jakie jest jego powołanie i ostateczne przeznaczenie”. Po wtóre, spotkanie z Chrystusem stanowi najwyższe objawienie samego niewidzialnego i wiecznego Boga. „Kto widzi Mnie, widzi także i Ojca” – powiedział Jezus do Filipa (J 14,9), a do Żydów zebranych w świątyni jerozolimskiej: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy” (J 10,30).\nByć razem z Chrystusem znaczy zatem doświadczać na co dzień Boga, który jest Emmanuelem, czyli „Bogiem-z-nami”. Dla kogoś, kto towarzyszy młodemu człowiekowi w odkrywaniu jego osobistej wielkości i osobowej godności, nie ma bardziej szlachetnego i szczytnego zadania, jak właśnie to: doprowadzić go do Chrystusa; sprawić, aby jego oczy, znajdujące się dotąd niejako na uwięzi, dostrzegły zupełnie nowe perspektywy codzienności i wieczności; otworzyć mu drogę do autentycznej radości i szczęścia. Tego właśnie życzę wszystkim tym, którym drogie i cenne stało się zadanie towarzyszenia młodym w ich życiu. Równocześnie wyrażam nadzieję, że nasze refleksje i osobiste spotkania tutaj, podczas sympozjum w Barcelonie, przyczynią się do tego, abyśmy nasze zadanie i powołanie towarzyszenia młodym uczynili jeszcze bardziej owocnym i błogosławionym.


Projektowanie i Konstrukcje Inżynierskie - Tworzenie procesu obróbki skrawaniem wspomagane systemem CAM\nTworzenie procesu obróbki skrawaniem wspomagane systemem CAM\nTaka sama sytuacja zachodzi z obracaniem osiami. Można wtedy skorzystać z cyklu do obrotu osiami:\nlub generować program i za każdym razem wpisywać obrót osiami.\nIstotna jest także kolejność wczytywania funkcji maszynowych takich jak: pobieranie i oddawanie głowicy, zerowanie osi, włączanie i wyłączanie chłodziwa, obrotów wrzeciona itd.\nKolejnym elementem, na jaki mamy wpływ przy tworzeniu programu w systemie CAM, są komentarze oraz nagłówki. Tutaj kolejność jest dowolna, ważne tylko by program był czytelny i zrozumiały dla operatora\n; WYMIANA NARZEDZIA\n; OPERACJA : SPOT DRILLING\nN18 S1000 M3\nN24 MCALL CYCLE81 ( 100. , 0 , 1. , -1. ,, 0 )\nN25 X315. Y-440.\nN32 G0 Z400.\nJeżeli mamy już przygotowany proces obróbczy to kolejnym etapem jest pobranie narzędzi z systemu gospodarki narzędziowej do systemu CAM, za pomocą interfejsu. W systemie gospodarki narzędziowej przechowywane są wszystkie narzędzia, oprawki narzędziowe oraz inne elementy potrzebne do złożenia zestawu narzędziowego. Każde narzędzie można poskładać wirtualnie i pobrać w formie modelu do systemu CAM wraz z parametrami obróbki dla danego rodzaju materiału. Nie musimy szukać parametrów obróbki po katalogach ani sprawdzać dostępności narzędzia, system pozwala nam w każdej chwili sprawdzić, gdzie dane narzędzie znajduje.\nPo pobraniu wszystkich narzędzi potrzebnych do naszego procesu w systemie CAM tworzona jest tablica narzędziowa, która wysyłana jest potem do systemu gospodarki narzędziowej. System ten znajduje się w narzędziowni, gdzie narzędzia są fizycznie składane i mierzone. Następnie do tablicy narzędziowej dodawane są korekty narzędzi i wysyłane dalej do serwera DNC; format tablicy jest dostosowany do obrabiarki na której będziemy wykonywać obróbkę. Jeżeli mamy przygotowaną listę narzędziową potrzebny jest jeszcze program NC. Po stworzeniu całej obróbki w systemie CAM następuje wygenerowanie procesu za pomocą postprocesora. Następnie kod programu jest wysyłany do systemu weryfikacyjnego, gdzie następuje sprawdzenie bezkolizyjności programu. Weryfikacja odbywa się na modelu kinematycznym obrabiarki, przy czym różnica pomiędzy weryfikacją a symulacją jest taka, że weryfikacja odbywa się na wygenerowanym kodzie maszynowym, co pozwala wychwycić wszystkie kolizje i ewentualne błędy.\nZalety systemu weryfikacji :\nanaliza programu NC\nsymulacja procesu obróbki skrawaniem i obrabiarki na wygenerowanym programie NC\nanaliza i optymalizacja warunków skrawania\nsymulacja pomiarów sondą pomiarową\noptymalizacja długości narzędzia\nPo sprawdzeniu prawidłowości kodu przesyłamy go do serwera DNC, gdzie znajduje się już tablica (o tej samej nazwie) z korektami narzędziowymi. Następnie cały pakiet wysyłany jest na obrabiarkę CNC.\nW ten sposób otrzymujemy gotowy pakiet danych potrzebny do obróbki.\nBezkolizyjny czas wdrożenia programu NC na obrabiarce zmniejsza się w zasadzie do włożenia narzędzi w odpowiednie miejsca magazynu narzędziowego i ustawienia punktów bazowych. Operator nie musi się martwić o to czy narzędzie nie jest za krótkie i czy nie wystąpi kolizja, gdyż wszystko zostało sprawdzone podczas weryfikacji kodu NC. Sposób, w jaki został przedstawiony proces obróbki pozwala na zminimalizowanie czasu przygotowawczego i wdrożeniowego do minimum. Proces można jeszcze rozbudować o pobieranie i wysyłanie na serwer tablicy punktów zerowych, wtedy serwer DNC będzie wysyłał na obrabiarkę pakiet trzech plików (program CNC, tablice narzędziową i tablice punktów zerowych). To zastosowanie jest przeznaczone raczej do produkcji seryjnej.\nartykuł pochodzi z wydania Czerwiec 5 (45) 2011


Mieszkanie Wynajem, Szczecin, Centrum, 40.00 m2, 1500 zł\nKomfortowe kawalerka z aneksem kuchennym, w pełni umeblowana i wyposażona, znajdująca się w nowym budynku zbudowanym z cegły w 2005 roku. Mieszkanie składa się z przestronnego salonu z aneksem kuchennym, łazienki z kabiną prysznicową oraz przedpokoju. Do wykończenia mieszkania zostały użyte materiały ekologiczne takie jak drewno, szkło, farby ekologiczne. Mieszkanie zlokalizowane jest na II piętrze w budynku wyposażonym w nowoczesną windę. Bardzo prestiżowa lokalizacja w ścisłym centrum Szczecina- Plac Orła Białego. Dodatkowe opłaty to czynsz w wysokosći 600,-zł. W czynszu znajdują się wszystkie media oraz czynsz do zarządcy (w rozliczeniu na jedną osobę, gdyby ilość osób wzrosła do 2, wówczas należy doliczyć dodatkowe 100 zł).. W cenie także telewizja kablowa, internet oraz całodobowa ochrona- system monitoringu.\nMożliwość wynajęcia miejsca postojowego strzeżonego za dodatkową opłatą. Zapraszamy do oglądania.\nSymbol oferty LEG-MW-1682\nOpłaty w czynszu zarząd, wywóz nieczystości, woda zimna, woda ciepła, prąd, gaz, woda, utrzymanie części wspólnych, CO


Relacja z treningów - tydzień 4 i 5 przygotowań do nurkowania na 100m\nRelacja z treningów – tydzień 4 i 5\nPogubiłam się trochę w swoich celach i realizacji, zbliżające zawody niepotrzebnie uruchomiły we mnie poczucie „braku czasu” i nadchodzącego „końca”, i że muszę już, od razu. Do tego w domu, w Polsce, chory kot i decyzja o jego pożegnaniu po tygodniu męczenia go kroplówkami też nie pomogły 🙁 .\nPatrząc wstecz na cały tegoroczny proces treningowy, widzę, że mniej więcej na każde 10m potrzebowałam ok. 2 tygodni „utknięcia tam”. Więc ostatni okres był utknięciem na 80+ i miejmy nadzieję, że jest za mną.\nFizycznie, wiem po ostatnim nurkowaniu, że jestem gotowa na kolejną dziesiątkę. Ostanie 87m poszło niezwykle łatwo od strony zapasu tlenu oraz mięśni (zero hipoksji i brak zmęczenia nóg w drodze do góry). Także od strony płuc i adaptacji do ciśnienia jest bezproblemowo. Czuję jednak, że utknęłam ze względu na wyrównywanie ciśnienia i mimo różnych prób i zmian w ostatnim tygodniu rozwiązania jeszcze nie znalazłam.\nOpiszę wprowadzane przeze mnie różne zmiany, bo to może być ciekawe dla co po niektórych pasjonatów 😉\n25.09 plan 87m, zrealizowane nurkowanie 80m, czas nurkowania 2’26’’, plan na to nurkowanie: więcej dopakować płuca – co też zrobiłam. Samo pakowanie – miałam poczucie, że łatwiej było mi i wyrównywać ciśnienie na pierwszych 20m i łatwiej nabrać mouthfilla i też był on większy po ostatnim re-fill’u. Więc potencjalnie powinno pomóc. Nie pomogło jednak. Przed nurkowaniem było trochę zamieszania (czekaliśmy na dowóz automatu do butli z tlenem na moje deco), do tego było chłodno (+ czekanie), więc przed startem trzęsłam się już z zimna. W drodze na dół neckweight źle ułożył mi się na brodzie i czułam, że nie mogę przyciągnąć brody do klatki i gubiłam przez to mouthfilla. Nauka z tego nurkowania – zabrać gumowe ponczo na łódź, żeby się nim okryć w drodze na nurkowanie, dopakowanie działa, więc spróbuję może nabrać trochę więcej, uważać na necka i poprawić go po ostatnim re-fillu mouthfilla.\n27.09 plan 87m, zrealizowane nurkowanie 87m, czas nurkowania 2’45’’. Moje nowe PB, ale bez wielkiego entuzjazmu, natomiast z dużą ilością refleksji i rzeczy do poprawy. Dopakowałam więcej (13 packów po pełnym wdechu), między 32 a 70m zabawy z ułożeniem necka, ostatecznie doszłam do wniosku, że nie ma zbyt większego znaczenia jak on leży, byle nie był na brodzie, bo wtedy mi odsuwa ją od klatki. Koncentracja na układaniu necka nie pomogła koncentrować się na trzymaniu mouthfilla, więc w okolicy 70m skończyło mi się powietrze. Nie wiem do końca jak (prawdopodobnie valsalvą albo jakąś modyfikacją jej z frenzelem, re-chargowaniem itd. – udało mi się 3 razy forsownie wyrównać jeszcze ciśnienie. W przerwach między nimi ciśnienie wzrastało mi w uszach dość mocno powodując stres (mentalny). Ostatnie wyrównanie było na 80m, usłyszałam alarm i wiedziałam, że już jestem blisko talerzyka. Opadłam do końca liny czując dość duży dyskomfort na błonach bębenkowych. Złapałam taga, zawróciłam i zaczęłam drogę do góry. Stres związany z wyrównywaniem ciśnienia spotęgował na maksa narkozę (nawet powiedziałabym, że ją wywołał) i droga do góry była mega ciężka, zapomniałam o przeniesieniu rąk nad głowę, co spowodowało dużo większe zmęczenie nóg, od 35m czułam ze słabnę (nogi), a na powierzchni hipoksję. Protokół powierzchniowy wykonałam szybko, ale trochę minęło zanim doszłam do siebie. Uszy były ok, choć czułam, że je bardzo nadwyrężyłam. Byłam zła na siebie za robienie głupot, a nie zadowolona z PB. Pierwszy raz od dawna poczułam się słaba fizycznie i że może jednak 90m nie jest osiągalne (fizycznie), skoro płycej pojawiły się trudności. Nauka z tego nurkowania była taka, że dopakowywanie zwiększyło mi pływalność, spadła mi prędkość płynięcia w dół i – jeżeli dalej chcę dopakowywać – muszę wziąć więcej balastu, żeby skrócić czas trzymania mouthfilla. Do tego nie robić głupich rzeczy, jak nadwyrężanie uszu. No i forsowne wyrównywanie ciśnienia na 70m+ to najlepsza droga do urazu płuc, więc tego lepiej nie robić, tylko jednak usprawnić mouthfilla (co próbuje, ale nie wychodzi). Muszę też znaleźć sposób na narkozę azotową, która może pokrzyżować mi realizację wynurzania. Znowu – lista rzeczy do poprawy i do myślenia o nich w trakcie nurkowania. Do tego przeszkadzający neck, zimno i takie tam…\n29.09 plan 90m, zrealizowane nurkowanie 80m, czas nurkowania 2’29’’. UWAGA – nowa konfiguracja balastu +0,5kg na pasie oraz alarmów (poprzednio 18-32-50 i 5m przed talerzykiem, teraz 20-35-55 i 5m przed talerzykiem). Balast – szybsze zanurzenie, więc mniejsza szansa na zgubienie mouthfilla, ryzyko – jestem cięższa i droga powrotna będzie trudniejsza (szczególnie po doświadczeniu z 87m, że powrót nie jest łatwy). Zmiana alarmów – postanowiłam dopakować więcej i sprawdzić, czy to pozwoli mi przesunąć głębiej całą sekwencję mouthfilla i skończyć ostatni re-fill na 35 a nie 32. Plan był dobry, błędem było równoczesne próbowanie nowej konfiguracji, której trochę się obawiałam (fizycznie) i nowej głębokości. Choć cel 90m był bardziej na zasadzie „jakby poszło ekstra”, całe nurkowanie raczej miało na celu sprawdzenie konfiguracji. Balast wypadł bardzo dobrze. Co do alarmów – ostatni re-fill faktycznie był głębiej, ale powietrze skończyło mi się na 80m. Czuję trochę, że utknęłam i nie wiem, co poprawić.\n1.10 plan 87m, zrealizowane nurkowanie 87m, czas nurkowania 2’41’’. Dzisiaj testowałam poprzednią konfigurację + ułożenie ciała we freefallu (silniejsze „skulenie się” czy też poddanie się wodzie i ciśnieniu). Pożyczyłam gumki na uda, żeby móc wsunąć w nie kciuki i mieć przypominajkę do tego, żeby na 55m bardziej schować się w ramionach oraz ułożyć nogi nieco inaczej – przyciągając kolana w kierunku klatki piersiowej (minimalnie). Wtedy przepona unosi się trochę w górę zmniejszając nieco napięcie wokół klatki piersiowej. W sumie to wszystko było fajne, ale na samego mouthfilla nie pomogło. Ostatnie wyrównanie ciśnienia było znowu dziwną modyfikowaną techniką. Tym razem jednak nie było żadnego stresu ani ciśnięcia uszu, w drodze na dół byłam bardzo spokojna, w drodze do góry też, narkozy nie było, a nogi właściwie nie odczuły wcale nurkowania. Nauka z nurkowania – fizycznie jestem gotowa na 90-95m na bank, pod kątem wyrównywania ciśnienia – bez jakiejś zmiany raczej nie. Potrzebuję 1) lepiej utrzymywać mouthfilla w drodze na dół (choć jest progres, to ciągle za dużo z niego tracę) 2) dopełnić mouthfilla głębiej (dużo głębiej).\nZostał mi już tylko jeden trening przed zawodami. Ponowne dopełnienie to jest coś, co już mi po głowie chodzi od dłuższego czasu, ale niesie ze sobą ryzyko, że re-fill’ując go na 50m stracę to, co mi zostało z poprzedniego i będę musiała zawrócić. A ponieważ zawody zbliżały się nieubłaganie, to próbowałam innych metod, żeby nie stracić całego dnia nurkowego na early turn. Jutro ostatni trening przed zawodami, pora na sprawdzenie, czy mogę zrefillować mouthfilla na 50m. Skoro mogę zrobić valsalvo-nie-wiadmo-co na 80, to powinnam być w stanie za pomocą ruchu szczęki nabrać ponownie mouthfilla na 50. Zobaczmy…


Rekrutacja na wagę złota. Jakie rozwiązanie będzie najlepsze dla Ciebie? - Agencja Rekrutacyjna Kraków | ERS | Poznaj Career Buddies!\nDowiedz się dlaczego rekrutacja to jeden z kluczowych procesów w firmie, jak wyglądają realia pozyskiwania pracowników, o czym pamiętać prowadząc rekrutację oraz kiedy warto rozważyć wsparcie z zewnątrz. Zobacz jakie rozwiązanie jest najlepsze dla Twojego biznesu.\nOdpowiednie osoby na pokładzie są kluczem do sukcesu Twojej organizacji, dlatego dobrze przeprowadzony proces ich pozyskiwania jest tak ważny. Koszty nieudanej rekrutacji są dużo wyższe niż może Ci się wydawać – trzeba wliczyć w nie nie tylko kwoty wydane na ogłoszenia czy czas poświęcony na spotkania z kandydatami, ale i szereg innych czynników. W dłuższej perspektywie brak odpowiednich ludzi negatywnie wpłynie też na wyniki i realizację celów biznesowych firmy oraz morale reszty zespołu. Według Harvard Business Review ostatecznie możesz stracić nawet 90 tys. złotych!\nJakkolwiek wyliczenia dla każdej firmy będą inne, kluczowe jest uświadomienie sobie, że rekrutacja wpływa na sukces firmy w równym stopniu jak efektywna sprzedaż czy sprawny marketing, za wszystkimi tymi działaniami stoją bowiem ludzie.\nJak wygląda proces pozyskiwania kandydatów w Twojej firmie i jakie są rynkowe realia? I czy naprawdę zatrudnienie agencji to zbędny wydatek, czy może inwestycja, która zwróci się z nawiązką?\nKto w praktyce jest odpowiedzialny za rekrutację w firmie?\nRzeczywistość rekrutacyjna czasem daleka jest od ideału, a w firmach często nie ma dedykowanych i odpowiednio przygotowanych osób, które byłyby za nią odpowiedzialne.\nStartupy – z naszego doświadczenia wynika, że najczęściej osobą odpowiedzialną za całość rekrutacji (określenie profilu, obsługa CV, umawianie i przeprowadzenie spotkań) jest CEO. W mikrostrukturze nie ma innej osoby, która mogłaby się tym zająć, co dokłada właścicielom kolejnych obowiązków. Brakuje więc czasu na aktywne i kreatywne wyszukiwanie najlepszych kandydatów oraz odpowiednie przekazywanie informacji (w tym feedbacku), co może negatywnie wpłynąć na budowaną dopiero markę. Plusem tej sytuacji jest natomiast doskonałe poinformowanie kandydatów o oczekiwaniach pracodawcy i przyszłych obowiązkach podczas bezpośredniej rozmowy z pracodawcą oraz kontrola nad doborem odpowiednich osób.\nW mniejszych biznesach – które wytworzyły już jako takie struktury, rolę rekrutera często przejmują osoby związane z administracją czy obsługą biura. Rekrutacja jest też powierzana w całości managerom lub osobom technicznym, które mimo najlepszej wiedzy o sytuacji w zespole, nie mają wiedzy HR-owej czy psychologicznej pomocnej w spotkaniach z kandydatami. W najlepszym przypadku rekrutację prowadzą osoby będące jednoosobowym działem personalnym, które koordynują działania związane z twardym i miękkim HR-em całej firmy, więc fizycznie nie mogą zaopiekować się tym tematem z należytą starannością.\nWiększe organizacje – posiadają zazwyczaj rozbudowane działy HR. Obserwujemy dużą zmianę na rynku, kolejne firmy dostrzegają wagę dobrze ułożonej polityki personalnej i inwestują w kolejne osoby zajmujące się rekrutacją i Employer Brandingiem. Korzystają z profesjonalnych narzędzi do wyszukiwania kandydatów, prowadzą strony kariery i systemy poleceń, kontaktują się z managerami w organizacji i dbają o dobrą widoczność firmy na lokalnym rynku (np. udział w targach pracy i konferencjach, współpraca z uczelniami). Nie zawsze jest to jednak wystarczające, szczególnie kiedy planowany jest bardzo duży wzrost zatrudnienia w krótkim czasie lub wyjątkowo wymagające rekrutacje.\nO czym dobrze pamiętać prowadząc rekrutację?\nNiezależnie od wielkości twojej firmy, warto zastanowić się kto, w jaki sposób i dlaczego powinien zająć się tematem rekrutacji. Opracowanie dobrej strategii na początku pozwoli pozyskać odpowiednich pracowników oraz budować reputację rzetelnego pracodawcy.\nZadbaj o poniższe kwestie:\nPrzemyślany proces. Zanim dojdzie do spotkania z kandydatem trzeba podjąć szereg działań, które są konieczne dla znalezienia odpowiedniej osoby. Przemyśl i zaprojektuj proces rekrutacji – określ kogo szukasz i opracuj profil kandydata, stwórz opis stanowiska i model kompetencyjny oraz zastanów się jakie cechy osobowe powinien mieć idealny kandydat, aby dobrze odnaleźć się w Twoim zespole. Określ kanały dotarcia do kandydatów, osoby odpowiedzialne i ramy czasowe działań.\nRODO. Pamiętaj o przestrzeganiu przepisów dotyczących danych osobowych, bo za niedopatrzenia grożą surowe kary! Dopilnuj, aby były one gromadzone, przechowywane i przetwarzane zgodnie z nowymi przepisami. Używaj dedykowanych systemów do obsługi CV, które umożliwiają wgląd do profili jedynie zaangażowanym w proces pracownikom.\nPełen profesjonalizm. Upewnij się, że osoby prowadzące rekrutację w Twojej firmie – rekruterzy, hiring managerowie czy inni pracownicy – zostali odpowiednio przygotowani do tej roli. Zarówno w kwestiach RODO, ale i komunikacji, prowadzenia rozmów, selekcji i weryfikacji kompetencji kandydatów.\nSpójność komunikatów. Buduj spójny wizerunek w social mediach, wiadomościach do kandydatów, na stronach karier i zewnętrznych ogłoszeniach. Zamieszczane treści powinny być zgodne z wartościami firmy i tym jak chcesz być postrzegany jako pracodawca, ale też odpowiadać rzeczywistości, którą kandydat zostanie po rozpoczęciu pracy.\nDobra komunikacja z kandydatem. Ważne, aby kandydaci wiedzieli do kogo zwrócić się z pytaniami na temat stanowiska czy w sprawie zmiany terminu spotkania. Najlepiej, aby za kontakt od początku do końca procesu była odpowiedzialna jedna i ta sama osoba.\nKiedy warto pomyśleć o zewnętrznym wsparciu?\nNiezależnie od tego, czy zauważasz w braki w strukturach firmy czy masz już rekruterów na pokładzie, możesz zdecydować się na przekazanie najtrudniejszych projektów agencji rekrutacyjnej. Kiedy warto uzyskać dodatkową pomoc?\nWymagające rekrutacje na specjalistyczne stanowiska. Czujesz, że pomysły i możliwości Twojego zespołu zostały wyczerpane, a brak pracowników blokuje szanse rozwoju? Wsparcie agencji będzie dobrym rozwiązaniem. Możesz zatrudnić ją do jednego konkretnego zlecenia i skorzystać z jej rozbudowanej bazy kontaktów. To, co dla Ciebie jest ciężkim wyzwaniem, często jest codziennością dla rekruterów z agencji.\nBraki osobowe. Nie masz pracownika, który jest w stanie prowadzić rekrutację na odpowiednim poziomie lub wszystkie kompetentne osoby są zbyt zajęte? Przyjęcie nowej osoby do pracy w roli rekrutera może być nieopłacalne, jeśli Twoje potrzeby nie są duże lub jednorazowe. Zlecenie procesu agencji rozwiązuje sprawę, a dzięki modelowi płatności dopiero po zatrudnieniu kandydata (success fee) nie ponosisz ryzyka i kosztów wstępnych.\nNieefektywne ogłoszenia. Zamieszczone ogłoszenie nie przyniosło spodziewanego efektu – przesyłają się na nie same nieodpowiednie osoby lub jest ich zbyt dużo aby wyselekcjonować najlepszych kandydatów? Być może jego treść odstaje od standardów rynkowych, nazwa stanowiska jest nieodpowiednia lub potrzeba dodatkowej rozmowy, aby dostrzec prawdziwy potencjał kandydatów (nie każdy umie stworzyć dobre CV). Tutaj również mogą pomóc specjaliści z zewnątrz.\nDużo niewiadomych. Nie do końca wiesz, kogo naprawdę szukasz, masz problem z stworzeniem profilu kandydata, czy określeniem budżetu? Potrzebujesz konsultacji. Agencje zazwyczaj oferują dodatkową pomoc w przygotowaniu wszystkich elementów skutecznej rekrutacji, możesz liczyć na ich know-how i wiedzę z rynku.\nUciekający czas. Potrzebujesz zatrudnić pracownika “na wczoraj”? Nie zawsze jest to możliwe, ale dzięki dodatkowym rękom do pracy znacznie skrócisz czas oczekiwania na nowe osoby na pokładzie. To agencja będzie martwić się o ich terminowe dostarczenie z zachowaniem wysokich standardów, a Ty skupisz się na pozostałych obowiązkach.\nPodsumowując: Odpowiednio zaplanuj proces rekrutacji, aby służyła ona realizacji Twoich celów biznesowych.\nMam nadzieję, że pomogliśmy Ci zrozumieć jak ważną rolę odgrywa rekrutacja i jak często prowadzona jest z błędami. Warto poświęcić jej odpowiednią uwagę, bez względu na to czy zdecydujesz się na samodzielnie działanie czy na pomoc profesjonalistów z zewnątrz. Nie będziemy na siłę przekonywać Cię do korzystania z usług firmy zewnętrznej – być może ich nie potrzebujesz.\nNajważniejsze jest, aby wybrane rozwiązanie wpisywało się w strategię Twojej firmy i wywarło pozytywne wrażenie na kandydatach po spotkaniu z Twoją marką.\nAgencje to jednak doskonały sposób na dodatkowe wsparcie w trudnych sytuacjach. Dlaczego są aż tak skuteczne? Rekruterzy poświęcają 100% czasu na znalezienie odpowiedniej osoby (ile może poświęcić Twój manager?). Prowadząc zbliżone do siebie procesy dla wielu klientów zdobywają dogłębną wiedzę na temat branży i technologii oraz rozbudowują sieć kontaktów. Wykorzystują też profesjonalne narzędzia, na które większość pracodawców nie może sobie pozwolić (lub jest to dla nich nieopłacalne). Dodatkowo, potrafią doskonale odnaleźć się w różnych sytuacjach – zarówno uzupełnić prowadzone już działania, jak i kompleksowo doradzić Ci w każdym etapie pozyskiwania pracowników.\nW taki sposób pracujemy w ERSie. Jeśli chcesz dowiedzieć się więcej na temat tego, jak działają profesjonalni rekruterzy – zapraszam do kontaktu oraz na naszą stronę www.ers.pl. Zadbamy o to, aby prowadzone przez Ciebie działania przyniosły zamierzony skutek, a potrzebne osoby szybko zameldowały się na pokładzie. Nie jesteśmy rekruterską sieciówką, więc dopasujemy się w 100% do Twoich potrzeb.


Justyna Steczkowska ma klasę - Kozaczek.pl\nwtorek 04-12-07, czytany: 8920 razy, autor: Playa Barbie\njustyna steczkowska taniec z gwiazdami dorota williams\nOna jedna umiała podziękować.\nJustyna Steczkowska / © KAPiF Jeszcze nigdy nie pisałem do żadnego portalu internetowego, gdyż jestem poważnym człowiekiem, który nie interesuje się plotkami. Jednak tym razem robię wyjątek. Tak zaczyna się donos, który dostaliśmy niedawno. Anonimowy autor maila twierdzi, że do napisania wiadomości skłoniło go dziecko, które z zapałem oglądało taneczne popisy gwiazd. Zabolało go to, co mówi się o Justynie Steczkowskiej. A częste opinię są takie, że to kobieta zimna i wyniosła. - Wiem, że są one niezgodne z prawda, gdyż pracowałem podczas tej edycji Tańca z gwiazdami w Orkiestrze i wiele widziałem i słyszałem. Pojawiły się głosy, że Justyna była nielubiana i gwiazdorzyła, a było zupełnie odwrotnie. Justyna była jedyną osobą, która po każdym odcinku dziękowała orkiestrze - przekonuje. Pominiemy mało pochlebne fragmenty o stylistce Dorocie Williams. Jednym z tych najmniej dotkliwych jest stwierdzenie, że chciała wszystko "wytanić" (określenie wprost z donosu). W każdym razie wychodzi na to, że nawet jeśli Steczkowska marudziła przy strojach, było to uzasadnione. Polecane wideo


Odwiedzający targi mogli zapoznać się z ofertą prawie 60 wystawców - firm deweloperskich m. in. z Katowic, Gliwic, Mysłowic, Chorzowa, Rudy Śląskiej, Siemianowic Śląskich, Bytomia czy Tarnowskich Gór, a także agencji nieruchomości, banków udzielających kredytów hipotecznych, pośredników finansowych czy firm oferujących elementy wyposażenia wnętrz. W jednym miejscu i czasie swoje inwestycje prezentowali najwięksi regionalni deweloperzy - Activ, Atal, Dębowe Tarasy, Dombud, Home Apartamenty, J.W. Construction, Millenium Inwestycje, Murapol, Nexx, Okam, Perfekt Developer czy TDJ Estate. Wielu z nich przygotowało specjalnie na targi unikalne promocje. Ogromną popularnością cieszyły się bezpłatne prelekcje i seminaria targowe, podczas których można było m.in. dowiedzieć się, jak bezpiecznie kupić mieszkanie czy jakie trzeba spełnić warunki, aby zaciągnąć preferencyjny kredyt hipoteczny w programie „Mieszkanie dla młodych”. W specjalnym Centrum Bezpłatnych Porad eksperci z wielu dyscyplin (m. in. doradcy finansowi, architekci wnętrz) przez oba dni targowe służyli darmową radą i poradą. Wszyscy odwiedzający otrzymali bezpłatny katalog targowy. Standardem na imprezach tego organizatora jest również plac zabaw dla najmłodszych odwiedzających i elegancka kawiarenka targowa dla starszych.


Strażacy z Sądecczyzny ćwiczyli techniki ratownicze i obsługę sprzętu na lodzie - :\nW improwizowanych akcjach z wykorzystaniem między innymi sań lodowych uczestniczyli członkowie OSP z Piwnicznej, Starego Sącza, Nowego Sącza-Biegonic, Muszyny i Barcic.\nĆwiczenia odbyły się między innymi na jeziorze Rożnowskim. Tam swoje umiejętności szlifowały jednostki z Łososiny Dolnej, Tęgoborzy, Rożnowa, Gródka i Stróż\n– mówi rzecznik Komendy Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w Nowym Sączu Marian Marszałek.\n– W tym roku również korzystaliśmy z aury. Trochę przymroziło, powstało trochę lodu na wodach stojących. On nie był jeszcze zbyt mocny, więc akurat dobry do ćwiczeń. Postanowiliśmy zgodnie z reżimem sanitarnym, mając na celu skuteczność naszych działań ratowniczo-gaśniczych, przećwiczyć elementy ratownictwa lodowego.\nO potrzebie wyspecjalizowania tego typu ratownictwa pokazała też sytuacja z ubiegłego weekendu. W Dunajcu, w okolicach Kurowa utonął pies, który podczas spaceru z właścicielką wbiegł na taflę zamrożonej rzeki i wpadł do przerębla. Niestety pomimo akcji nowosądeckich strażaków było już za późno na uratowanie zwierzęcia.\nŁukasz Raczkowski, fot. Komenda PSP Nowy Sącz\nćwiczenia\tlód\tMarian Marszałek\tratownictwo\tsanie lodowe\tstrażacy\t(Region sądecki)


Magda Gładysz w rozmowie o inspiracji w malarstwie - kreatywnakobieta.pl\nMieszkając w Barcelonie poznałam wiele kreatywnych kobiet, które swoim potencjałem zarażają.\nMagda Gładysz zdecydowanie należy do takich osób. Jej talent malarski, który przelewa na kubeczki, oczarował już nie jedną osobę. A o tym, dlaczego zajęła się malarstwem i jak się inspiruje, już w dzisiejszym podcaście!\nFan Page Hey.Art.Today:\nMagda Gładysz w rozmowie o swojej pasji i zamiłowaniu\n2:00 – O początkach rozwoju artystycznego i studiach\n7:30 – Artystyczny świat Magdy i kubeczki własnoręcznie malowane\n10:54 – Jak przeprowadzka do Barcelony może wpłynąć na rozwój swojej pasji.\n15:20 – Inspiracje i techniki do tworzenia malunków na kubeczkach\n22:00 – Porady dla kobiet chcących rozwijać swoje pasje\n30:31 – Koszt związany z produkcją artystyczną