Czytania na dziś – Portal Tezeusz – Chrześcijanie w świecie\nNiedziela Palmowa - 20 marca 2005\t 8 marca 2005\nNiedziela V tygodnia Wielkiego Postu\nEwangelia: Mt 26, 14-27, 66\nWtedy jeden z Dwunastu, imieniem Judasz Iskariota, udał się do arcykapłanów i rzekł: „Co chcecie mi dać, a ja wam Go wydam”. A oni wyznaczyli mu trzydzieści srebrników. Odtąd szukał sposobności, żeby Go wydać. W pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali Go: „Gdzie chcesz, żebyśmy Ci przygotowali Paschę do spożycia?” On odrzekł: „Idźcie do miasta, do znanego nam człowieka, i powiedzcie mu: „Nauczyciel mówi: Czas mój jest bliski; u ciebie chcę urządzić Paschę z moimi uczniami””. Uczniowie uczynili tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę. Z nastaniem wieczoru zajął miejsce u stołu razem z dwunastu [uczniami]. A gdy jedli, rzekł: „Zaprawdę, powiadam wam: jeden z was mnie zdradzi”. Bardzo tym zasmuceni zaczęli pytać jeden przez drugiego: „Chyba nie ja, Panie?” On zaś odpowiedział: „Ten, który ze Mną rękę zanurza w misie, on Mnie zdradzi. Wprawdzie Syn Człowieczy odchodzi, jak o Nim jest napisane, lecz biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany. Byłoby lepiej dla tego człowieka, gdyby się nie narodził”. Wtedy Judasz, który Go miał zdradzić, rzekł: „Czy nie ja, Rabbi?” Odpowiedział mu: „Tak jest, ty”. A gdy oni jedli, Jezus wziął chleb i odmówiwszy błogosławieństwo, połamał i dał uczniom, mówiąc: „Bierzcie i jedzcie, to jest Ciało moje”. Następnie wziął kielich i odmówiwszy dziękczynienie, dał im, mówiąc: „Pijcie z niego wszyscy, bo to jest moja Krew Przymierza, która za wielu będzie wylana na odpuszczenie grzechów. Lecz powiadam wam: Odtąd nie będę już pił z tego owocu winnego krzewu aż do owego dnia, kiedy pić go będę z wami nowy, w królestwie Ojca mojego”. Po odśpiewaniu hymnu wyszli ku Górze Oliwnej. Wówczas Jezus rzekł do nich: „Wy wszyscy zwątpicie we Mnie tej nocy. Bo jest napisane: Uderzę pasterza, a rozproszą się owce stada. Lecz gdy powstanę, uprzedzę was do Galilei”. Odpowiedział Mu Piotr: „Choćby wszyscy zwątpili w Ciebie, ja nigdy nie zwątpię”. Jezus mu rzekł: „Zaprawdę, powiadam ci: Jeszcze tej nocy, zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz”. Podobnie zapewniali wszyscy uczniowie. Wtedy przyszedł Jezus z nimi do ogrodu, zwanego Getsemani, i rzekł do uczniów: „Usiądźcie tu, Ja tymczasem odejdę tam i będę się modlił”. Wziąwszy z sobą Piotra i dwóch synów Zebedeusza, począł się smucić i odczuwać trwogę. Wtedy rzekł do nich: „Smutna jest moja dusza aż do śmierci; zostańcie tu i czuwajcie ze Mną!” I odszedłszy nieco dalej, upadł na twarz i modlił się tymi słowami: „Ojcze mój, jeśli to możliwe, niech Mnie ominie ten kielich! Wszakże nie jak Ja chcę, ale jak Ty”. Potem przyszedł do uczniów i zastał ich śpiących. Rzekł więc do Piotra: „Tak, jednej godziny nie mogliście czuwać ze Mną? Czuwajcie i módlcie się, abyście nie ulegli pokusie; duch wprawdzie ochoczy, ale ciało słabe”. Powtórnie odszedł i tak się modlił: „Ojcze mój, jeśli nie może ominąć Mnie ten kielich, i muszę go wypić, niech się stanie wola Twoja!” Potem przyszedł i znów zastał ich śpiących, bo oczy ich były senne. > Zostawiwszy ich, odszedł znowu i modlił się po raz trzeci, powtarzając te same słowa. Potem wrócił do uczniów i rzekł do nich: „Śpicie jeszcze i odpoczywacie? A oto nadeszła godzina i Syn Człowieczy będzie wydany w ręce grzeszników. Wstańcie, chodźmy! Oto blisko jest mój zdrajca”. Gdy On jeszcze mówił, oto nadszedł Judasz, jeden z Dwunastu, a z nim wielka zgraja z mieczami i kijami, od arcykapłanów i starszych ludu. Zdrajca zaś dał im taki znak: „Ten, którego pocałuję, to On; Jego pochwyćcie!”. Zaraz też przystąpił do Jezusa, mówiąc: „Witaj Rabbi!”, i pocałował Go. A Jezus rzekł do niego: „Przyjacielu, po coś przyszedł?” Wtedy podeszli, rzucili się na Jezusa i pochwycili Go. A oto jeden z tych, którzy byli z Jezusem, wyciągnął rękę, dobył miecza i ugodziwszy sługę najwyższego kapłana odciął mu ucho. Ci co miecz chwytają, od miecza giną. Czy myślisz, że nie mógłbym poprosić Ojca mojego, a zaraz wystawiłby Mi więcej niż dwanaście zastępów aniołów? Jakże więc spełnią się Pisma, że tak się stać musi?”W owej chwili Jezus rzekł do tłumów: „Wyszliście z mieczami i kijami jak na zbójcę, żeby Mnie pojmać. Codziennie zasiadałem w świątyni i nauczałem, a nie pochwyciliście Mnie. Lecz stało się to wszystko, żeby się wypełniły Pisma proroków”. Wtedy wszyscy uczniowie opuścili Go i uciekli. Ci zaś, którzy pochwycili Jezusa, zaprowadzili Go do najwyższego kapłana, Kajfasza, gdzie zebrali się uczeni w Piśmie i starsi. A Piotr szedł za Nim z daleka, aż do pałacu najwyższego kapłana. Wszedł tam na dziedziniec i usiadł między służbą, aby widzieć, jaki będzie wynik. Tymczasem arcykapłani i cała Wysoka Rada szukali fałszywego świadectwa przeciw Jezusowi, aby Go zgładzić. Lecz nie znaleźli, jakkolwiek występowało wielu fałszywych świadków. W końcu stanęli dwaj i zeznali: „On powiedział: „Mogę zburzyć przybytek Boży i w ciągu trzech dni go odbudować””. Wtedy powstał najwyższy kapłan i rzekł do Niego: „Nic nie odpowiadasz na to, co oni zeznają przeciwko Tobie?” Lecz Jezus milczał. A najwyższy kapłan rzekł do Niego: „Poprzysięgam Cię na Boga żywego, powiedz nam: Czy Ty jesteś Mesjasz, Syn Boży?” Jezus mu odpowiedział: „Tak, Ja Nim jestem. Ale powiadam wam: Odtąd ujrzycie Syna Człowieczego, siedzącego po prawicy Wszechmocnego, i nadchodzącego na obłokach niebieskich”. Wtedy najwyższy kapłan rozdarł swoje szaty i rzekł: „Zbluźnił. Na cóż nam jeszcze potrzeba świadków? Oto teraz słyszeliście bluźnierstwo. Co wam się zdaje?” Oni odpowiedzieli: „Winien jest śmierci”. Wówczas zaczęli pluć Mu w twarz i bić Go pięściami, a inni policzkowali Go i szydzili: „Prorokuj nam, Mesjaszu, kto Cię uderzył?” Piotr zaś siedział zewnątrz na dziedzińcu. Podeszła do niego jedna służąca i rzekła: „I ty byłeś z Galilejczykiem Jezusem”. Lecz on zaprzeczył temu wobec wszystkich i rzekł: „Nie wiem, co mówisz”. A gdy wyszedł ku bramie, zauważyła go inna i rzekła do tych, co tam byli: „Ten był z Jezusem Nazarejczykiem”. I znowu zaprzeczył pod przysięgą: „Nie znam tego Człowieka”. Po chwili ci, którzy tam stali, zbliżyli się i rzekli do Piotra: „Na pewno i ty jesteś jednym z nich, bo i twoja mowa cię zdradza”. Wtedy począł się zaklinać i przysięgać: „Nie znam tego Człowieka”. I w tej chwili kogut zapiał. Wspomniał Piotr na słowo Jezusa, który mu powiedział: „Zanim kogut zapieje, trzy razy się Mnie wyprzesz”. Wyszedł na zewnątrz i gorzko zapłakał.\nA gdy nastał ranek, wszyscy arcykapłani i starsi ludu powzięli uchwałę przeciw Jezusowi, żeby Go zgładzić. Związawszy Go zaprowadzili i wydali w ręce namiestnika [Poncjusza] Piłata. Wtedy Judasz, który Go wydał, widząc, że Go skazano, opamiętał się, zwrócił trzydzieści srebrników arcykapłanom i starszym i rzekł: „Zgrzeszyłem, wydawszy krew niewinną”. Lecz oni odparli: „Co nas to obchodzi? To twoja sprawa”. Rzuciwszy srebrniki ku przybytkowi, oddalił się, potem poszedł i powiesił się. Arcykapłani zaś wzięli srebrniki i orzekli: „Nie wolno kłaść ich do skarbca świątyni, bo są zapłatą za krew”. Po odbyciu narady kupili za nie Pole Garncarza, na grzebanie cudzoziemców. Dlatego pole to aż po dziś dzień nosi nazwę Pole Krwi. Wtedy spełniło się to, co powiedział prorok Jeremiasz: Wzięli trzydzieści srebrników, zapłatę za Tego, którego oszacowali synowie Izraela. I dali je za Pole Garncarza, jak mi Pan rozkazał. Jezusa zaś stawiono przed namiestnikiem. Namiestnik zadał Mu pytanie: „Czy Ty jesteś królem żydowskim?” Jezus odpowiedział: „Tak, Ja nim jestem”. A gdy Go oskarżali arcykapłani i starsi, nic nie odpowiadał. Wtedy zapytał Go Piłat: „Nie słyszysz, jak wiele zeznają przeciw Tobie?” On jednak nie odpowiedział mu na żadne pytanie, tak że namiestnik bardzo się dziwił. A był zwyczaj, że na każde święto namiestnik uwalniał jednego więźnia, którego chcieli. Trzymano zaś wtedy znacznego więźnia, imieniem Barabasz. Gdy się więc zebrali, spytał ich Piłat: „Którego chcecie, żebym wam uwolnił, Barabasza czy Jezusa, zwanego Mesjaszem?” Wiedział bowiem, że przez zawiść Go wydali. A gdy on odbywał przewód sądowy, żona jego przysłała mu ostrzeżenie: „Nie miej nic do czynienia z tym Sprawiedliwym, bo dzisiaj we śnie wiele nacierpiałam się z Jego powodu”. Tymczasem arcykapłani i starsi namówili tłumy, żeby prosiły o Barabasza, a domagały się śmierci Jezusa. Pytał ich namiestnik: „Którego z tych dwóch chcecie, żebym wam uwolnił?” Odpowiedzieli: „Barabasza”. Rzekł do nich Piłat: „Cóż więc mam uczynić z Jezusem, którego nazywają Mesjaszem?” Zawołali wszyscy: „Na krzyż z Nim!” Namiestnik odpowiedział: „Cóż właściwie złego uczynił?” Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: „Na krzyż z Nim!” Piłat widząc, że nic nie osiąga, a wzburzenie raczej wzrasta, wziął wodę i umył ręce wobec tłumu, mówiąc: „Nie jestem winny krwi tego Sprawiedliwego. To wasza rzecz”. A cały lud zawołał: „Krew Jego na nas i na dzieci nasze”. Wówczas uwolnił im Barabasza, a Jezusa kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie. Wtedy żołnierze namiestnika zabrali Jezusa z sobą do pretorium i zgromadzili koło Niego całą kohortę. Rozebrali Go z szat i narzucili na Niego płaszcz szkarłatny. Uplótłszy wieniec z ciernia włożyli Mu na głowę, a do prawej ręki dali Mu trzcinę. Potem przyklękali przed Nim i szydzili z Niego, mówiąc: „Witaj, Królu Żydowski!” Przy tym pluli na Niego, brali trzcinę i bili Go po głowie. A gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego płaszcz, włożyli na Niego własne Jego szaty i odprowadzili Go na ukrzyżowanie. Wychodząc spotkali pewnego człowieka z Cyreny, imieniem Szymon. Tego przymusili, żeby niósł krzyż Jego. Gdy przyszli na miejsce zwane Golgotą, to znaczy Miejscem Czaszki, dali Mu pić wino zaprawione goryczą. Skosztował, ale nie chciał pić. Gdy Go ukrzyżowali, rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy. I siedząc, tam Go pilnowali. A nad głową Jego umieścili napis z podaniem Jego winy: „To jest Jezus, Król Żydowski”. Wtedy też ukrzyżowano z Nim dwóch złoczyńców, jednego po prawej, drugiego po lewej stronie. Ci zaś, którzy przechodzili obok, przeklinali Go i potrząsali głowami, mówiąc: „Ty, który burzysz przybytek i w trzech dniach go odbudowujesz, wybaw sam siebie; jeśli jesteś Synem Bożym, zejdź z krzyża!” Podobnie arcykapłani z uczonymi w Piśmie i starszymi, szydząc, powtarzali: „Innych wybawiał, siebie nie może wybawić. Jest królem Izraela: niechże teraz zejdzie z krzyża, a uwierzymy w Niego. Zaufał Bogu: niechże Go teraz wybawi, jeśli Go miłuje. Przecież powiedział: „Jestem Synem Bożym””. Tak samo lżyli Go i złoczyńcy, którzy byli z Nim ukrzyżowani. Od godziny szóstej mrok ogarnął całą ziemię, aż do godziny dziewiątej. Około godziny dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: „Eli, Eli, lema sabachthani?”, to znaczy Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Słysząc to, niektórzy ze stojących tam mówili: „On Eliasza woła”. Zaraz też jeden z nich pobiegł i wziąwszy gąbkę, napełnił ją octem, włożył na trzcinę i dawał Mu pić. Lecz inni mówili: „Poczekaj! Zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, aby Go wybawić”. A Jezus raz jeszcze zawołał donośnym głosem i wyzionął ducha. A oto zasłona przybytku rozdarła się na dwoje z góry na dół; ziemia zadrżała i skały zaczęły pękać. Groby się otworzyły i wiele ciał Świętych, którzy umarli, powstało.I wyszedłszy z grobów po Jego zmartwychwstaniu, weszli oni do Miasta Świętego i ukazali się wielu. Setnik zaś i jego ludzie, którzy odbywali straż przy Jezusie, widząc trzęsienie ziemi i to, co się działo, zlękli się bardzo i mówili: „Prawdziwie, Ten był Synem Bożym”. Było tam również wiele niewiast, które przypatrywały się z daleka. Szły one za Jezusem z Galilei i usługiwały Mu. Między nimi były: Maria Magdalena, Maria, matka Jakuba i Józefa, oraz matka synów Zebedeusza. Pod wieczór przyszedł zamożny człowiek z Arymatei, imieniem Józef, który też był uczniem Jezusa. On udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Wówczas Piłat kazał je wydać. Józef zabrał ciało, owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale. Przed wejściem do grobu zatoczył duży kamień i odszedł. Lecz Maria Magdalena i druga Maria pozostały tam, siedząc naprzeciw grobu. Nazajutrz, to znaczy po dniu Przygotowania, zebrali się arcykapłani i faryzeusze u Piłata i oznajmili: „Panie, przypomnieliśmy sobie, że ów oszust powiedział jeszcze za życia: „Po trzech dniach powstanę”. Każ więc zabezpieczyć grób aż do trzeciego dnia, żeby przypadkiem nie przyszli jego uczniowie, nie wykradli Go i nie powiedzieli ludowi: „Powstał z martwych”. I będzie ostatnie oszustwo gorsze niż pierwsze”. Rzekł im Piłat: „Macie straż: idźcie, zabezpieczcie grób, jak umiecie”. Oni poszli i zabezpieczyli grób opieczętowując kamień i stawiając straż.\nPoprzedni: Czytania na dziś\nNastępny: Etyka jako wiara w dobro


45% oszczędności | Nowe case study w naszym portfolio.\nModernizacja oświetlenia ulicznego to prosta droga do oszczędności i bezpieczeństwa. Zachęcamy do zapoznania się z naszym najnowszych case study, który dotyczy ekologicznej gminy Raciechowice i projektu modernizacji oświetlenia, który tam zrealizowaliśmy. Jak Wójt Gminy Raciechowice podsumowuje tę realizację i co było...\nICONIC AWARDS 2019 Innovative Interior dla oprawy WHY\n2019 rok rozpoczął się dla nas wspaniale - kolejnym sukcesem naszych produktów! System WHY otrzymał ICONIC AWARDS 2019 Innovative Interior. Ta prestiżowa nagroda przyznawana przez międzynarodowe jury German Design Council zostanie nam wręczona na uroczystej gali w Kolonii w Niemczech. To kontynuacja spektakularnego su...\nWYNIKI FINANSOWE GRUPY ES - SYSTEM ZA I - III KWARTAŁ 2018 ROKU\nDwucyfrowy wzrost sprzedaży w kraju i za granicą w III kwartale br., skokowy wzrost zysków przy wsparciu zaawansowanych rozwiązań ledowych, a także perspektywa wzrostu przychodów w 2018 roku. Tak przedstawiają się wyniki finansowe Grupy ES-SYSTEM za I-III kwartał 2018 roku. Więcej szczegółów znajduje się w opublikowa...\nSystem WHY laureatem Lux Awards 2018\nNasza nas oprawa WHY dostała specjalne wyróżnienie jury - Commended Interior Luminaire of the Year 2018. Konkursu Lux Awards 2018 to najlepsze produkty oświetleniowe, projekty i firmy przodujące we wdrażaniu innowacyjnych, nowoczesnych rozwiązań. Rozdanie nagród odbyło się na uroczystej gali w O2 InterContinental w...\nOPPOSITE CIRCIADIAN - Top Produktem 2018 Active Office AWARD!\nEurocres Active Office AWARD jest pierwszą w swoim rodzaju nagrodą przyznawaną wyróżniającym się rozwiązaniom promującym ruch i zdrowie w miejscach pracy. Ten międzynarodowy konkurs dedykowany jest wszystkim innowacyjnym i kreatywnym produktom przeznaczonym do miejsc pracy, a wśród nich eksperckie jury co roku wybiera...


Chechło - atrakcje turystyczne Chechła. Mini Przewodnik - Chechło. Ciekawe miejsca, które warto zobaczyć\nChechło - atrakcje turystyczne\nChechło - Cmentarz parafialny\nW małopolskiej wsi Chechło spotykamy interesującą nekropolię znajdującą się za kościołem pw. Narodzenia MB. Znajduje się tam kamienna kolumna ozdobiona herbem mieszkającego na tym terenie w XVIII w. sz... zabytki: cmentarze różnych wyznań


Filmy Fundacji Sendzimira - wdrażanie zrównoważonego rozwoju krok po kroku - biolog.pl\nFilmy Fundacji Sendzimira - wdrażanie zrównoważonego rozwoju krok po kroku: artykuł nr 49021\n2011-01-28 01:05:04 Ekologia\nFundacja Sendzimira wydała cykl reportaży filmowych, ukazujących praktyczne wdrażanie zrównoważonego rozwoju w społecznościach lokalnych. Odpowiadając na pytanie: "Jak angażować\nw proces podejmowania decyzji mieszkańców?", są przykładem dobrych praktyk, z których mogą skorzystać samorządy i organizacje, chcące skutecznie i przy wsparciu społeczeństwa podejmować lokalne decyzje. Filmy można obejrzeć na stronie http://www.sendzimir.org.pl/filmy.\n"ISIS - jak zaangażować mieszkańców w podejmowanie decyzji" przedstawia ISIS - metodę systemowego, wspólnego wypracowywania rozwiązań na rzecz zrównoważonego rozwoju, opracowaną przez Alana AtKissona z AtKisson Group. Tą metodę wykorzystywały do tworzenia swoich strategii firmy takie jak Toyota, Volvo czy Nike, miasta takie jak Pittsburgh (USA) czy Sztokholm, uniwersytety i organizacje (m. in. UNEP czy WWF). Fundacja Sendzimira stosuje metodę ISIS w Polsce w pracy ze społecznościami lokalnymi, firmami, organizacjami oraz w projektach edukacyjnych dla studentów. Jedną ze społeczności pracujących tą metodą jest gmina Zawoja.\n"Enkoping - Zawoja - Karpacz: dobre praktyki gospodarki komunalnej ze Szwecji" to reportaż z wizyty studyjnej w Szwecji członków społeczności lokalnych (władz, organizacji pozarządowych, pracowników parków narodowych, etc.) Zawoi i Karpacza. We współpracy z Fundacją Sendzimira pracują one nad wdrożeniem zrównoważonych rozwiązań w zakresie zasobów wodnych oraz gospodarki odpadami\nw swoich gminach, zaś celem wyjazdu było zapoznanie się z nowoczesnymi rozwiązaniami zintegrowanej gospodarki komunalnej i ochrony środowiska. Film przedstawia obiekty, które mogą stanowić inspirację dla ich zastosowania w Polsce, m.in.: park wodny oczyszczający wody deszczowe, elektrociepłownię spalającą biomasę pochodzącą z plantacji wierzby energetycznej, która jest nawożona ściekami i osadami\nz oczyszczalni ścieków i inne obiekty wykorzystujące biomasę do produkcji energii.\n"Jak wspólnie rozwiązać problem ścieków w Zawoi?" to film przedstawiający proces zaangażowania lokalnej społeczności w podejmowanie decyzji o gospodarce ściekowej w gminie, przy udziale uczestników 13 edycji Akademii Letniej Wyzwania Zrównoważonego Rozwoju (2010). Film pokazuje jak można szukać alternatyw dla scentralizowanego systemu kanalizacji na obszarach o rozproszonej zabudowie oraz budować świadomość i poparcie społeczne w kwestiach inwestycji w gminie.\nReportaże powstały w ramach projektu Wyzwania Zrównoważonego Rozwoju w Polsce.


Przyjaciel przekazał najsmutniejszą nowinę, wiadomość potwierdziła żona zmarłego. Fani w żałobie, nie żyje Krzysztof Gedroyć | Pikio\nNie żyje Krzysztof Gedroyć, ceniony Polak, który miał duży wpływ na rozwój polskiej kultury. Tragiczną informację o jego przedwczesnej śmierci przekazał przyjaciel rodziny. Wiadomość została potwierdzona przez żonę zmarłego. Fani pogrążyli się w żałobie, to niewyobrażalna strata. Bliskim, przyjaciołom oraz wielbicielom Krzysztofa Gedryoća składamy najszczersze kondolencje.\nNie żyje poeta uwielbiany przez miliony Polaków. Informacje o jego nagłej śmierci obiegły krajowe media dzisiejszej nocy. Trudno uwierzyć, śmierć nadeszła zdecydowanie zbyt szybko. To niejedyna fatalna wiadomość, którą przekazywaliśmy w czwartek, 1 października bieżącego roku.\nNie żyje ceniony pisarz, Krzysztof Gedroyć\nKrzysztof Gedroyć urodził się w 1953 roku w Białymstoku. Przez niemal całe życie mieszkał w Warszawie i w Bierźałowcach na Sejneńszczyźnie. Był absolwentem historii na Uniwersytecie Warszawskim, cenionym poetą, prozaikiem, historykiem sztuki i wykładowcą akademickim. Z inicjatywy pisarza postała założona w 1977 roku w Olsztynie Interdyscyplinarna Placówka Twórczo-Badawcza "Pracownia". Przez lata działał także w Teatrze Węgajty i w Pantomimie Olsztyńskiej, której był dyrektorem i kierownikiem artystycznym. Ostatnie trzy dekady spędził w murach Akademii Teatralnej im. Aleksandra Zelwerowicza w Warszawie, gdzie przekazywał studentom swoją rozległą wiedzę.\nW latach 1999-2020 pełnił funkcję prodziekana Wydziału Sztuki Lalkarskiej w Białymstoku, zamiejscowego oddziału Warszawskiej Szkoły Teatralnej. Był także jednym z fundatorów i przewodniczącym Kapituły Nagrody im. dr. Krzysztofa Kanigowskiego, przyznawanej od 2010 roku lekarzom pochodzącym z Podlasia. Pierwszy tom wierszy Krzysztofa Gedroyća był nominowany do nagrody podczas Ogólnopolskiego Konkursu Poetyckiego im. Jacka Bierezina. Za zbiór pt. "Kim" otrzymał z kolei nagrodę im. Kazimiery Iłłakowiczówny. Pisarz, który nie żyje był laureatem Nagrody Literacką im. Wiesława Kazaneckiego. Jego twórczość była tematem licznych audycji w Polskim Radiu Białystok.\nInformacja o śmierci cenionego Polaka pojawiła się w mediach społecznościowych w nocy z 30 września a 1 października. Przekazał ją przyjaciel autora, Bogdan Białek, którego o tragedii poinformowała małżonka Krzysztofa Gedroyća. Popularny pisarz miał 67 lat. Wiadomość jego śmierci sprawiła, że Polacy pogrążyli się w żałobie. Składamy najszczersze wyrazy współczucia.\n- Przed chwilą się dowiedziałem, że zmarł nagle mój Druh Serdeczny, Przyjaciel z lat najdawniejszych, Krzysztof Gedroyć. Pisarz, poeta, myśliciel, wykładowca w warszawskiej Akademii Teatralnej. Ból wielki - napisał Bogdan Białek, zwieńczając pożegnanie archiwalnym zdjęciem poety.


Premia za jakość zmieni sieć szpitali - Puls Medycyny - pulsmedycyny.pl\nopublikowano: 02-04-2020, 13:08\nAdam Niedzielski, prezes Narodowego Funduszu Zdrowia poinformował w listopadzie ubiegłego roku o stopniowym wdrażaniu premiowania za jakość udzielanych świadczeń, której gwarantem ma być ich koncentracja oraz doświadczenie personelu medycznego.\n„Płacimy za wskaźniki koncentracji. Tam, gdzie jest przekroczony pewien próg zabiegów, pojawia się premia. Założenie jest takie, że zespół, który ma większe doświadczenie, jest gwarantem lepszej jakości. Wydaje nam się, że jest to również pewna szansa na reformę struktury szpitalnictwa i zachęta do procesu konsolidacji albo specjalizacji między szpitalami. (…) Na warsztat bierzemy położnictwo. Wyznaczyliśmy próg 400 porodów rocznie” — powiedział na konferencji prasowej Adam Niedzielski.\nPoza liczbą porodów przyjęto również kryterium odległości, by uniknąć białych plam na mapie dostępności do świadczeń. Maksymalna odległość dla pacjenta ma wynosić 40 km.\nCelem oszczędność i redefinicja sieci szpitali\nAdam Niedzielski nie ukrywa, że poza poprawą jakości i bezpieczeństwa dla pacjentów, celem planowanego rozwiązania jest oszczędność. Oddziały ginekologiczno-położnicze, które realizują mało procedur, są zazwyczaj nierentowne. Według analiz NFZ, obu kryteriów nie spełnia dziś 55 oddziałów ginekologiczno-położniczych. Ponadto premiowanie za jakość w położnictwie ma być wstępem do redefinicji sieci szpitali, jaka ma nastąpić w 2021 roku.\nWedług danych Głównego Urzędu Statystycznego, w 2018 r. działało w Polsce 949 szpitali ogólnych, w których było 181 732 łóżka (do tej liczby należy dodać 4250 miejsc dziennych). Miejsc dla pacjentek ginekologiczno-położniczych było 17 806. Choć nikt na razie nie mówi wprost o konieczności likwidacji jednostek, to pogląd, że w pewnych dziedzinach medycyny jest za dużo oddziałów (a część realizuje mało świadczeń), a nawet szpitali, powrócił. Część ekspertów i dyrektorów placówek mówi o konieczności racjonalizacji bazy szpitalnej. Inni krytycznie podchodzą do możliwości zamykania oddziałów i szpitali.\nKwestia dostępności do świadczeń\nJuż w połowie 2018 r. Najwyższa Izba Kontroli negatywnie oceniła dostępność do świadczeń ambulatoryjnych z zakresu ginekologii i położnictwa, zwłaszcza we wsiach i w małych miasteczkach. Przyczyną problemu, w opinii NIK, jest niewielka liczba poradni i ograniczony czas ich funkcjonowania.\n„Gdy mówimy o dostępności świadczeń z zakresu ginekologii i położnictwa, musimy rozróżnić dostęp do opieki w ramach poradni oraz dostęp do procedur realizowanych w warunkach szpitalnych. W przypadku poradni z zupełnie zrozumiałych względów jest ich mniej na terenach o mniejszym zagęszczeniu ludności — widać to m.in. w województwach warmińsko-mazurskim i podlaskim. Najlepiej, aby Narodowy Fundusz Zdrowia zaakceptował sytuację, gdy w danej miejscowości poradnia ginekologiczno-położnicza działa w ograniczonym czasowo zakresie. Zresztą to często jedyne rozwiązanie, ponieważ w wielu mniejszych miejscowościach i na terenach wiejskich potencjalnych pacjentek byłoby zbyt mało, by funkcjonowanie takiej poradni w ogóle się opłacało” — wyjaśnia prof. dr hab. n. med. Krzysztof Czajkowski, kierownik Katedry i Kliniki Położnictwa i Ginekologii Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, konsultant krajowy w dziedzinie ginekologii i położnictwa.\nW jego opinii, aby uzupełnić tę lukę, część podstawowych badań (np. cytologię) mogliby wykonywać lekarze rodzinni lub położne środowiskowe. W większym stopniu powinny być również wykorzystywane położne środowiskowe, zwłaszcza w promocji profilaktyki.\nJeśli samorząd stać na utrzymanie placówki...\nJak prof. Czajkowski ocenia przyjęte przez płatnika kryteria premiowania za efekt leczenia na oddziałach szpitalnych? „W przypadku próby racjonalizacji liczby oddziałów położniczo-ginekologicznych realizujących świadczenia w warunkach szpitalnych sprawa jest bardziej skomplikowana. Na kwestie związane z dostępem pacjentek do opieki nakładają się wówczas potencjalne napięcia na linii dyrekcja-personel. W mojej ocenie, jeśli samorząd stać na to, by utrzymywać generujący straty oddział przez wzgląd na oczekiwania lokalnej społeczności, nie należy w to ingerować” — zastrzega.\nProf. Czajkowski przekonuje, że przyjęte przez NFZ kryteria są tak sprofilowane, aby nie zaburzyć dostępności do świadczeń, a ze strony płatnika nie widać chęci drastycznego „cięcia” liczby oddziałów.\n„W interesującej i, moim zdaniem, potrzebnej analizie rzeczywistości, oprócz kryterium liczby porodów, NFZ przyjął również dodatkowe: założył, że odległość między oddziałami ginekologiczno-położniczymi nie będzie większa niż 40 km. To oczywiście dobre rozwiązanie, ale musimy zdawać sobie sprawę z lokalnych uwarunkowań infrastrukturalnych. Wiem, że fundusz wykonał symulację, badając, jak zmieni się czas dojazdu do oddziałów dla pacjentek. Okazało się, że po wdrożeniu progu 400 porodów rocznie oraz z kryterium odległości, czas dojazdu wydłuży się z 7 do 9 minut” — mówi konsultant krajowy w dziedzinie ginekologii i położnictwa.\nRacje finansowe i merytoryczne\nDo prof. Czajkowskiego przemawia także argument dotyczący oszczędności. Wysokość nakładów na zdrowie w Polsce wymusza konieczność racjonalnego zarządzania środkami. Jak zauważa profesor, oddział ginekologiczno-położniczy, na którym nie odbywa się nawet jeden poród na dobę, choćby przez wzgląd na to, że trzeba zapewnić tam pełną obsadę kadrową (położne i lekarze), generuje ogromne koszty w przeliczeniu na pojedynczą pacjentkę. Ekspert zastrzega jednak, że likwidacja części oddziałów będzie miała finansowy i organizacyjny sens tylko wówczas, gdy zaoszczędzone w ten sposób pieniądze zostaną przekazane placówkom i oddziałom wykonującym więcej procedur.\n„Próg 400 porodów ma przede wszystkim uzasadnienie merytoryczne. Trzeba sobie zdawać sprawę, że personel medyczny na oddziale, gdzie rocznie jest ponad 3 tys. porodów, jest o wiele lepiej przygotowany i bardziej doświadczony, a więc szybciej wykryje potencjalne powikłania niż lekarze i pielęgniarki z ośrodka, który realizuje 300 porodów w ciągu roku. Na oddziale o dużej liczbie pacjentek szansa leczenia wybranych schorzeń wynosi kilka na rok, a na oddziale o małej liczbie pacjentek — kilka na 10 lat” — podsumowuje prof. Czajkowski.\nDyrektorzy gotowi na konsolidację, ale mają wątpliwości\nOstrożnie do racjonalizacji liczby oddziałów ginekologiczno-położniczych oraz placówek leczniczych podchodzi Waldemar Malinowski, prezes zarządu Ogólnopolskiego Związku Pracodawców Szpitali Powiatowych (OZPSP). Podkreśla on, że kadra zarządzająca jest od dawna gotowa na ewentualne rozmowy o restrukturyzacji albo konsolidacji zarówno oddziałów, jak i samych szpitali. Docenia również odgórny impuls, jakim może być finansowa premia od NFZ, ale nie ukrywa wątpliwości.\n„Uważam, że zabrakło oceny, czy na danym terenie, gdzie oddział nie spełnia kryterium minimum 400 porodów rocznie i być może zostanie w związku z tym zlikwidowany, istnieje odpowiednie zabezpieczenie w postaci ambulatoryjnej opieki specjalistycznej. Ponadto kryterium zaproponowane przez NFZ odnosi się jedynie do liczby porodów, a przecież to nie jedyna procedura realizowana na takich oddziałach. Każdy przypadek powinien być więc rozpatrywany indywidualnie, zwłaszcza biorąc pod uwagę ograniczony dostęp pacjentek do świadczeń ginekologicznych” — zaznacza Waldemar Malinowski.\nNie jest on również pewien, czy ktoś wziął pod uwagę, że jednym ze skutków likwidacji oddziałów położniczo-ginekologicznych z pierwszego poziomu szpitalnego zabezpieczenia może być sytuacja, w której placówkom z wyższych poziomów referencyjności zabraknie zasobów, np. kadrowych, by sprostać potrzebom zdrowotnym wszystkich pacjentek, jakie zostaną do nich skierowane.\nZlikwidować łatwo, a co będzie w sytuacji kryzysowej?\nZdaniem prezesa OZPSP, ewentualna konsolidacja czy likwidacja oddziału lub nawet całego szpitala powinna wyjść bezpośrednio od dyrektora danego podmiotu. Ostateczną decyzję podejmie on we współpracy z lokalnymi władzami, przy uwzględnieniu wszystkich uwarunkowań społecznych i politycznych.\nWaldemar Malinowski wskazuje, że tylko dyrektorzy mogą należycie ocenić poziom zabezpieczenia medycznego na swoim terenie. Krytycznie podchodzi również do arbitralnie narzucanych rozwiązań i podkreśla, że jest zwolennikiem oddolnych decyzji.\n„Na pewno polski system ochrony zdrowia kładzie zbyt mały nacisk na ambulatoryjną opiekę specjalistyczną i podstawową opiekę zdrowotną. Za dużo świadczeń jest realizowanych w warunkach szpitalnych, choć z powodzeniem mogłyby być wykonywane w trybie hospitalizacji jednodniowych. Jestem przeciwny likwidacji czy konsolidacji przeprowadzonej bez wcześniejszej analizy zasobów kadrowych, potrzeb zdrowotnych i społecznych uwarunkowań” — mówi Waldemar Malinowski.\nW jego ocenie, czasami sytuacja polityczno-społeczna uniemożliwia likwidację oddziału lub szpitala. „Należy też zwrócić uwagę na to, co pokazują ostatnie wydarzenia związane z rozprzestrzenianiem się koronawirusa: w kryzysowych sytuacjach warto mieć działający szpital w okolicy. Powiatowa placówka medyczna może być przecież koordynatorem udzielania świadczeń wspólnie z podstawową opieką zdrowotną” — dodaje prezes OZPSP.\nGdy jednostka generuje straty...\nOcena zamknięcia oddziałów ginekologiczno-położniczych oraz potencjalnej likwidacji lub konsolidacji szpitali jest odmienna z punktu widzenia dużego ośrodka miejskiego i mniejszej miejscowości. Perspektywa likwidacji często wywołuje większe emocje społeczności we wsiach i w miasteczkach. Nie oznacza to jednak, że dyrektorzy działających tam placówek są jednoznacznie krytycznie nastawieni do konsolidacji czy optymalizacji szpitalnej bazy.\n„Do lutego byłam dyrektorem Szpitala Powiatowego im. Edmunda Biernackiego w Opocznie. W chwili, gdy rozważaliśmy likwidację oddziału ginekologiczno-położniczo-noworodkowego, czyli w listopadzie 2019 r., odbyło się tam od stycznia ok. 370 porodów. Miniony rok zamknęliśmy liczbą 400 porodów, co w przeliczeniu daje 1,09 porodu na dobę. Do dyspozycji pacjentek były 23 łóżka oraz 7 łóżek noworodkowych, ich obłożenie wynosiło 30 proc. W oddziale przeprowadzano również małą liczbę zabiegów ginekologicznych. Konsekwencją była oczywiście nierentowność — w 2019 r. oddział wygenerował prawie 2 mln zł straty. Szacowana strata na 2020 r., przy uwzględnieniu wzrostu ogólnych kosztów działalności oraz zmniejszenia ryczałtu, miała wynieść blisko 3 mln zł” — mówi Edyta Wcisło, była dyrektor placówki, absolwentka Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, z ochroną zdrowia związana od 2006 r.\nSzpital w Opocznie jest placówką pierwszego stopnia referencyjności, opieką medyczną obejmuje więc kobiety o prawidłowym przebiegu ciąży i porodu. Jak dodaje Edyta Wcisło, wszelkie powikłania wymagały pilnego transportu do ośrodka o wyższym poziomie referencyjnym.\n...i pojawiają się braki kadrowe\n„W listopadzie 2019 r. otrzymałam od pracujących na oddziale lekarzy informację o rezygnacji z końcem roku z pracy w naszym szpitalu. Byli to specjaliści z Łodzi, trudne stało się dla nich łączenie innych obowiązków zawodowych z pracą w Opocznie. Problematyczna była dla nich również kwestia dojazdu, który zajmował ok. 2 godzin. Wszyscy lokalni ginekolodzy pracujący w szpitalu osiągnęli już wiek emerytalny (średnia wieku 67 lat). Szpital intensywnie poszukiwał kadry zarówno ginekologów, jak i pediatrów do pracy w pionie noworodkowym” — relacjonuje Edyta Wcisło.\nOferty pracy nie spotkały się jednak z zainteresowaniem ze strony lekarzy, pomimo oferowanych atrakcyjnych warunków. Braki kadrowe, a tym samym brak możliwości pełnego zabezpieczenia świadczeń zdrowotnych w oddziale oraz perspektywa znacznej straty finansowej nie były jedynymi powodami, dla których dyrektor zdecydowała o likwidacji oddziału.\n„Analizie poddano również dane demograficzne, liczbę wykonywanych na oddziale procedur, dostęp do diagnostyki, szybkość zbierania się zespołu operacyjnego. Wzięto także pod uwagę preferencje kobiet, które pomimo bliskiej odległości od miejsca zamieszkania nie decydowały się na poród w naszej placówce, ocenę świadczonych usług przez pacjentki oraz odległość do innych placówek udzielających świadczeń zdrowotnych w tym zakresie” — wymienia Edyta Wcisło.\nPotrzeby powiatu mogły być zabezpieczone\nPowiat opoczyński graniczy z tomaszowskim oraz koneckim, gdzie znajdują się szpitale posiadające oddziały ginekologiczno-położnicze, w których odbywa się ok. 600-700 porodów rocznie, są także oddziały neonatologiczne. Placówki te znajdują się w odległości niespełna 30 km od szpitala w Opocznie.\n„Ponadto mieszkańcy powiatu opoczyńskiego zgłaszali ogromne zapotrzebowanie na świadczenia z zakresu opieki długoterminowej. Działający w naszym szpitalu zakład opiekuńczo-leczniczy z 30 łóżkami był niewystarczający, by zabezpieczyć potrzeby powiatu w tym zakresie oraz wymagał pilnego remontu, który przy przebywających tam pacjentach nie był możliwy do przeprowadzenia. Ogromnym wyzwaniem dla szpitala była również pilna potrzeba przeprowadzenia remontu bloku operacyjnego i dostosowanie go do aktualnych wymagań. Wiązało się to z kilkunastomilionową inwestycją, na którą szpital nie posiadał środków” — dodaje była dyrektor opoczyńskiego szpitala.\nArgumenty przegrały z emocjami i polityką\nEdyta Wcisło podkreśla, że działania dyrekcji zostały poprzedzone dokładną analizą. Opracowano plan, który przewidywał konsolidację oddziału ginekologiczno-położniczo-noworodkowego z innym szpitalem. W miejsce oddziału miał być przeniesiony zakład opiekuńczo-leczniczy ze zwiększeniem liczby łóżek do 60. Takie działania nie wiązałyby się z potrzebą przeprowadzenia remontu ZOL, a dzięki likwidacji ginekologicznej sali operacyjnej była możliwość dostosowania bloku operacyjnego do aktualnych standardów bez potrzeby jego rozbudowy.\nWszystko miało na celu sprofilowanie placówki, tak by zabezpieczała potrzeby zdrowotne mieszkańców powiatu, podniesienie jakości świadczonych w niej usług oraz zmniejszenie przewidywanej na 2020 rok straty finansowej.\n„Nasze argumenty początkowo spotkały się ze zrozumieniem. Niestety, lokalni radni z czasem zaczęli obawiać się społecznych i politycznych konsekwencji tej niepopularnej decyzji. Likwidacji oddziału mocno sprzeciwiła się grupa 15 położnych, obawiających się utraty pracy. Pobliskie placówki wyraziły co prawda zainteresowanie zatrudnieniem części z nich, a jako dyrekcja zaoferowaliśmy im pomoc w znalezieniu nowego zatrudnienia, ale spotkało się to z niewielkim odzewem. Przeciwny likwidacji oddziału był także pracujący tam personel pielęgniarski, choć nie był zagrożony utratą pracy. Reakcja lokalnej społeczności i potencjalnych pacjentek była niewielka. Dość szybko merytoryczna dyskusja wokół zasadności funkcjonowania oddziału ustąpiła miejsca emocjonalnej, politycznej rozgrywce na czysto populistyczne argumenty” — stwierdza Edyta Wcisło.\nZ powodu braku kadry lekarskiej oddział został od początku roku do 3 lutego zawieszony. Nie udało się pozyskać specjalistów, ale jednocześnie dalsze zawieszenie oddziału z powodu braku kadry lekarskiej nie było możliwe.\n„31 stycznia 2020 r. otrzymałam od dyrektor medycznej pisemną informację, że harmonogram pracy lekarzy jest niezabezpieczony, a tym samym wznowienie działalności oddziału nie jest możliwe. Sytuacja zmusiła mnie do jego zamknięcia, a zarząd powiatu zdecydował wówczas o moim odwołaniu. Oddział ginekologiczno-położniczy w Szpitalu Powiatowym w Opocznie dziś funkcjonuje w trybie ostrym i nadal zmaga się z brakami kadrowymi i małą liczbą pacjentek” — podsumowuje była dyrektor tej placowki.


Poznajmy się od growej strony #7 – Miłosz Gołębiowski - Movies Room\nAutor: Miłosz Gołębiowski 23 września 2019\nKontynuujemy nasz cykl Poznajmy się growej strony. Nazywam się Miłosz i przedstawię Wam dziesięć gier które zajmują szczególne miejsce w moim growym sercu. Przyznam że łatwo nie było i wybranie tak małej liczby produkcji było naprawdę trudnym wyzwaniem. Dość już tych farmazonów, przejdźmy do tego co lubicie najbardziej, mianowicie gier. Poniżej znajdziecie listę moich ulubionych produkcji, kolejność przypadkowa.\nZacznijmy od pierwszej gry którą jako pierwszą umieściłem w napędzie swojej nowej konsoli Playstation. Było to Harvest Moon: Back to Nature, czyli symulator w którym wcielamy się w młodego farmera, próbującego przemienić mała farmę w doskonale rozwinięte i przynoszące duże zyski gospodarstwo. Gra pochłonęła mnie do tego stopnia że połowę dnia spędzałem na graniu, natomiast drugą część doby spędzałem w bibliotece miejskiej w której dostęp do internetu pozwalał mi szukać przepisów na dania do gry, a także dowiedzieć się kilku cennych wskazówek. Produkcja była inspiracją do powstania znakomitego Stardew Valley, czyli indyka który czerpie z serii pełnymi garściami. Jeżeli ktokolwiek zapytałby mnie o grę dzieciństwa to zdecydowanie byłoby to Harvest Moon: Back to Nature.\nCzas na moje osobiste odkrycie 2018 roku, mianowicie Return of the Obra Dinn. Za grę odpowiada Lucas Pope, czyli twórca Papers, Please. Nigdy nie pomyślałbym że można stworzyć taki majstersztyk w pojedynkę, ale jak widać jest to możliwe. Naszym zadaniem jest rozwiązanie zagadki Obra Dinn – statku który po morskiej podróży dobija do portu bez duszy na pokładzie. Co się stało z pasażerami i załogantami? Na to pytanie musimy znaleźć odpowiedz. Do dyspozycji mamy notes z listą osób, mapą statku, trasą oraz dwoma zdjęciami załogi. Prawdziwa magia zaczyna się kiedy do ręki weźmiemy zaczarowany artefakt w postaci zegarka, dzięki któremu można przywołać momenty śmierci osób, których ciała uda nam się odnaleźć. Wizualnie to majstersztyk w czystej postaci, natomiast udźwiękowienie to miód dla uszu, które z pewnością dorównuję najlepszym produkcjom kinowym. W to trzeba zagrać!\nPiłka nożna jest ze mną od dziecka. Jedni twierdzą że to zwyczajnie nudny sport, natomiast dla mnie to coś więcej. Rozgrywki ligowe śledziłem już w telegazecie, kiedy dostęp do internetu i kablówek był praktycznie niemożliwy. Nie mogło wiec zabraknąć w tym zestawieniu gry piłkarskiej. Padło na pierwszą piłkę kopaną w jaką miałem okazje zagrać, czyli International Superstar Soccer Pro Evolution. Długo zastanawiałem się czy nie umieścić w tym miejscu gier z serii FIFA, lecz doszedłem do wniosku że to własnie produkcje od Konami wspominam najlepiej, a Pro Evolution Soccer 6 uważam za najlepszą grę piłkarską jaka kiedykolwiek powstała. Przesiadka na PC oraz namowy znajomych poskutkowały tym że dziś zagrywam się w FIFĘ, w której zdecydowanie łatwiej o przeciwnika w trybie online co jest dla mnie niezmiernie ważne. Nie zmienia to jednak faktu że obecność gry piłkarskiej na półce jest u mnie obowiązkowa, bez względu której.\nUwielbiam gry w których historia opowiadana jest w sposób filmowy, a gameplay nie wymaga dużej interakcji. Life is Strange to kwintesencja tego gatunku. Historia Maxine „Max” Caulfield ma wszystko, począwszy od miłej dla oka oprawy graficznej, poprzez świetnie opowiedzianą opowieść, która została okraszona wspaniałą oprawą muzyczną, kończąc na ciekawej mechanice manipulacji czasem, która wprowadza do gatunku świeżość jakiej dotychczas brakowało. Ostatecznie otrzymaliśmy tytuł niebanalny, który na długo pozostaje w pamięci. Polecam serdecznie.\nGra która musiała trafić do tego zestawienia. Wbrew publicznej opinii, uważam że League of Legends to bardzo dobra produkcja, która oczywiście ma swoje wady m.in stały brak balansu. Ostatecznie jednak liczy się przyjemność z rozgrywki, którą gra w moim odczuciu dostarcza w satysfakcjonującym stopniu. Wspólnie ze znajomymi spędziłem setki godzin bawiąc się na Summoner’s Rift i pomimo długich przerw zawsze wracam do tego tytułu doskonale się przy tym bawiąc.\nCounter Strike, Cuphead, harvest moon, Life is Strange, poznajmy się od growej strony, pro evolution soccer, return of the obra dinn\nArticle ID = 89707


Od redakcjiBez anteny nie ma łączności\nŚR nr 09/2013\nDuże zainteresowanie ostatnimi artykułami o antenach stało się inspiracją do poświęcenia temu tematowi jeszcze więcej miejsca, zwłaszcza że okres letni jest często wykorzystywany na budowę i sprawdzanie nowych konstrukcji.\nChoć znanych jest wiele opisów amatorskich anten, to nie zawsze autorzy przedstawiają szczegółowe sposoby ich strojenia i dopasowania, pozwalające uzyskać jak najlepszą sprawność systemu. Podczas budowy coraz bardziej popularnej anteny Hexbeam (opisanej także w ŚR) Andrzej SP5MOD trochę błądził przy strojeniu swojej konstrukcji i poświęcił na ten proces wiele czasu – dzisiaj postanowił podzielić się z nami bardzo cennymi doświadczeniami. Mamy nadzieję, że opublikowane sprawozdanie z jej strojenia będzie pomocne dla wielu krótkofalowców decydujących się na samodzielne wykonanie Hexbeam.\nNawet najlepsze radio nie będzie funkcjonować, jeśli użytkownik nie zastosuje odpowiedniej dla niego anteny, ściśle dopasowanej do częstotliwości, na której pracuje transceiver.Wszystkich entuzjastów wypraw terenowych/urlopowych/weekendowych, jak również radioamatorów, którzy mają trudności z zainstalowaniem pełnowymiarowych anten na pasma amatorskie, powinna zainteresować jedna z ciekawszych anten typu "portable" HF-1 na pasma amatorskie HF-UHF (160 m–70 cm). Warto też zwrócić uwagę na pętlową antenę magnetyczną Magnetic Loop typu INAC AH-521. Obydwie konstrukcje, choć kompromisowe, umożliwią pracę radioamatorom zmuszonych do montażu niewielkiej, dyskretnej anteny.\nJeżeli już jesteśmy przy technice antenowej, warto wspomnieć, że aktualnie na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej pracują polskie anteny zaprojektowane i wykonane na Politechnice Wrocławskiej. ISS Columbus zostanie wyposażony w Ham Video – radioamatorski nadajnik DATV, który będzie współpracował z kamerą i dzięki naszym doskonałym antenom będzie można, oprócz dźwięku, odbierać i dekodować sygnały telewizji cyfrowej. Otrzymaliśmy prośby o szerszy opis specjalistycznej anteny odbiorczej Shared Apex Loop Array (SALA), o której wzmiankę zamieściliśmy w ostatnim numerze (dział Digest). Autorem tej konstrukcji jest KB7GF, który otrzymał patent na swoje rozwiązanie. Antena bazuje na podobnych rozwiązaniach stosowanych w wojsku od roku 1968 i chronionych prawami patentowymi. Skoro anten SALA używa profesjonalnie wojsko, to coś w tym jest i chyba warto, aby było dostępne także dla zainteresowanych krótkofalowców (szerszy opis anteny w przygotowaniu).\nMam nadzieję, że wzorem lat ubiegłych, w Burzeninie w dniach 14–15 września, wśród wielu ciekawych rozwiązań radiowych, będzie można oglądać także wiele anten amatorskich.\nDo spotkania w czasie II Zjazdu Technicznego SP!


Przebywali w Polsce nielegalnie, fałszowali dokumenty pobytowe. Dwóch obywateli Egiptu w rękach Straży Granicznej - NaszeMiasto.pl\nFunkcjonariusze straży granicznej pracujący na terenie Warszawy wytropili dwóch obcokrajowców przebywających w Polsce nielegalnie. Co więcej, jeden z nich zajmował się fałszowaniem dokumentów pobytowych, a drugi najprawdopodobniej był jego "prawą ręką". Wobec obu mężczyzn podjęto stosowne czynności. Szczegóły w artykule poniżej. Nadwiślański Oddział Straży Granicznej\nDo zatrzymania dwóch obywateli Egiptu doszło w poniedziałek, 21 stycznia 2019 roku. Wówczas funkcjonariusze z Nadwiślańskiego Oddziału Straży Granicznej pracujący w Warszawie, namierzyli i zatrzymali nielegalnych imigrantów. 33 i 47-letni mężczyźni za uszami mieli znacznie więcej niż brak zezwolenia na pobyt w Polsce. Pierwszego z nich podejrzewa się o fałszowanie dokumentów pobytowych i pism potrzebnych do uzyskania tytułu pobytowego. Drugi z zatrzymanych figurował w systemie jako "osoba niepożądana w naszym kraju". Cudzoziemiec w przeszłości został obarczony decyzją zobowiązującą go do powrotu do swojego kraju, jednak nie wciąż nie opuścił Warszawy. Jak informuje straż graniczna - wobec mężczyzny zostały podjęte czynności w celu ustalenia jego roli w przestępczym procederze.\nStrażnicy wnikliwie przeszukali kryjówkę 33-latka. Ujawniono tam polskie karty pobytu, cudze paszporty, drukarki służące do produkcji dowodów osobistych, kart pobytu, kart płatniczych i wszystkich pozostałych kart formatu ID. Mężczyzna usłyszał zarzuty wielokrotnego fałszowania dokumentów i został przewieziony do aresztu.\nMateriał oryginalny: Przebywali w Polsce nielegalnie, fałszowali dokumenty pobytowe. Dwóch obywateli Egiptu w rękach Straży Granicznej - Warszawa Nasze Miasto


Sałatka z komosą i czarną fasolą – salatka.com.pl\nZdrowa sałatka z komosą ryżową (quinoa) i warzywami, zapewni Wam pełny brzuch i energię. Można ją zabrać do pracy na lunch, bo dobrze smakuje, gdy składniki przejdą smakiem dressingu.\n29 stycznia, 2019, 2:29 pm 1.7tys. Odsłony\n170 g nieugotowanej komosy ryżowej (quinoa)\n170 g mrożonej kukurydzy (może też być z puszki)\nW dużym garnku zagotować bulion i dodać komosę. Zmniejszyć ogień, przykryć i gotować ok. 15-20 minut, aż komosa wchłonie cały bulion. Zdjąć z ognia i wmieszać mrożoną kukurydzę. Przykryć i odstawić na 5 minut, aż kukurydza się rozmrozi i ogrzeje. (W przypadku kukurydzy z puszki dodajemy ją w następnym kroku razem z innymi warzywami.)\nW dużej misce dobrze wymieszać sok z limonki z octem, skórką limonkową i kuminem. Dodać olej z awokado i znów porządnie wymieszać. Dodać fasolę, paprykę, cebulę i kolendrę. Doprawić solą i pieprzem.\nDodać komosę z kukurydzą i wymieszać.\nŚrednia 5 / 5 (1196 głosów)\nPoprzedni artykuł Sałatka z porem i rodzynkami\nNastępny artykuł Sałatka z awokado, chili i wołowiną


Stracił prawie 400 tys. zł. Zorientował się, gdy zamilkł mu telefon - o2 - Serce Internetu\n| 04.09.2020 22:04\nStracił prawie 400 tys. zł. Zorientował się, gdy zamilkł mu telefon\nPrzestępcy stosują coraz bardziej pomysłowe sposoby kradzieży. Ich ofiarą padł niedawno pewien rolnik ze Świebodzina. Jego kłopoty zaczęły się za sprawą podmiany karty SIM, czyli ataku SIM Swap.\nPodmiana karty SIM może oznaczać kłopoty (money.pl, Rafał Parczewski)\nTelefon to bardzo często jedno z ogniw łańcucha zabezpieczeń, chroniącego dostęp do naszych pieniędzy. Tak było również w przypadku pewnego rolnika ze Świebodzina, zajmującego się na dużą skalę handlem trzodą chlewną.\nO godzinie 13:15 miałem rozmowę, która po dwóch minutach została przerwana (telefon się wyłączył). Karta SIM został wyciągnięta, włożona powrotem i dalej to nie działało – tłumaczy poszkodowany.\nAtak SIM swap\nZaobserwowane objawy były efektem ataku SIM Swap. Polega on na tym, że złodzieje uzyskują nową kartę SIM z numerem telefonu swojej ofiary. Sposobów na taką zamianę jest co najmniej kilka. Należy do nich m.in. użycie socjotechniki, podszycie się pod ofiarę i zgłoszenie u operatora wymiany karty. Innym wariantem jest współpraca przestępców z nieuczciwym pracownikiem telekomu.\nPodmieniona karta SIM została w tym przypadku wykorzystana do kontaktu z bankową infolinią, gdzie złodziejom udało się zmienić hasło niezbędne do autoryzacji transakcji. Dalsze wypadki przebiegały bardzo szybko – w ciągu kilkudziesięciu minut przestępcom udało się wyczyścić konto swojej ofiary.\nKto odpowiada za straty?\nZniknęło ponad 400 tys. zł, a na domiar złego na koncie powstał kilkudziesięciotysięczny debet.\nIstotna jest w tym wypadku także postawa banku, który nie poczuwa się do odpowiedzialności. Powód? Bankowe systemy bezpieczeństwa nie zostały w żaden sposób naruszone.\nTak jest w PL\n...niestety... w UK wlamali mi sie na konto (przez telefon, dluga historia) i po chwili z konta wyparowalo ponad 30 tysiakow, 3 dni pozniej bank zwrocil pieniadze (:\nUważam,że pieniądze w banku powinny być zabezpieczone


POGOTOWIE RATUNKOWE Białystok -\nBiałystok. Ratownicy medyczni masowo złożyli wypowiedzenia. "Byliśmy bohaterami, z czasem frustracja skupiła się na nas"\n- Na początku pandemii byliśmy bohaterami, dostawaliśmy owacje na stojąco. Z czasem frustracja i niepokój społeczeństwa skupiły się na nas. Niestety praca w niebezpiecznych warunkach, obciążenie psychiczne i fizyczne dały o sobie znać - piszą w oświadczeniu ratownicy medyczni z białostockiego pogotowia, którzy masowo złożyli wypowiedzenia.\nPogotowie ratunkowe. Prawie wszyscy ratownicy białostockiego pogotowia złożyli wypowiedzenia\nAż 125 ratowników kontraktowych Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Białymstoku złożyło w piątek (30 lipca) wypowiedzenia. Domagali się podwyżek wynagrodzeń, ale dyrekcja pogotowia miała oświadczyć, że takich możliwości nie ma.\nBiałystok. Pierwszy motocykl ratunkowy ruszy na ulice. Motokaretka z budżetu obywatelskiego\nPrezydent Tadeusz Truskolaski przekazał kluczyki do motokaretki, którą białostoczanie ufundowali w ramach Budżetu Obywatelskiego. Jeździć nią będą ratownicy z Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Białymstoku.\nMała dziewczynka szukała taty. W piżamce i kaloszach szła kilka kilometrów\nCzterolatkę, która niepostrzeżenie wyszła z domu, odnalazł strażnik graniczny z Placówki w Narewce. Dziecko jest całe i zdrowe.\nBędzie pacjent zielony, żółty i czerwony, czyli nowy system w szpitalu dziecięcym\nUniwersytecki Dziecięcy Szpital Kliniczny w Białymstoku wdraża system Triage, czyli selekcję pacjentów na szpitalnym oddziale ratunkowym. Wszystko po to, by usprawnić pomoc udzielaną chorym.\nW Białymstoku powstanie zwierzęce pogotowie. Liczą się cena i czas\nBiałostockie schronisko dla zwierząt szuka firmy, która zajmie się prowadzeniem całodobowego pogotowia. Umowa ma obowiązywać przez dwa lata.\nEwakuacja budynku pogotowia przy Poleskiej. Przez gaz LPG\nDziś (12.11) po godz. 7 rano zarządzono ewakuację z budynku Wojewódzkiej Stacji Pogotowia Ratunkowego w Białymstoku przy ul. Poleskiej. Było podejrzenie, że ulatnia się gaz, ale nie wykryto żadnego zagrożenia.\nRatownicy medyczni ocalili tonącego. Dostali dyplomy [WIDEO]\n- Wykonywaliśmy po prostu swoją pracę - mówią Ewelina Falkowska i Janusz Chomik, dwoje ratowników medycznych białostockiego pogotowia ratunkowego. Kilka dni temu ocalili człowieka tonącego w Supraślu. W środę dostali dyplomy z podziękowaniem od wicemarszałków województwa.


4 ważne zasady finansowe które powinieneś wprowadzić do swojego życia - Finanse, inwestycje, biznes - marketshare.pl\nCzęsto w sprawach finansowych kierujemy się „solidnym” planem przyjętym przez naszą rodzinę. Jednak niektóre nawyki mogą stać się przestarzałe i nie sprawdzać się we współczesnych realiach ekonomicznych.\nZasada 1: Zawsze wydawaj na życie mniej, niż zarabiasz\nIm więcej pieniędzy zarabiasz, tym więcej chcesz wydać. Prawda? Jeśli jednak te zakupy nie zaspokajają naszych potrzeb, to czy nie lepiej byłoby oszczędzać na przyszłość?\nNa rzeczy, które będą Ci naprawdę potrzebne: na utrzymanie się na starość, gdy przejdziesz na emeryturę, czy na spłatę kredytu mieszkaniowego? Zamiast wydawać je na wymyślne rzeczy, o których jutro nie będziesz nawet pamiętać.\nZasada 2: Za pieniądze nie można kupić szczęścia\nDużym wyjątkiem od tej reguły jest to, że posiadanie pieniędzy pozwala uniknąć stresu związanego z niemożnością zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Gdy nie musisz oszczędzać na każdy kawałek chleba, poczujesz się swobodniejszy i bardziej zrelaksowany, a przez to szczęśliwszy.\nWedług badania przeprowadzonego na Uniwersytecie Princeton osoby, których roczny dochód wynosił 75 000 USD, czuły się szczęśliwsze od osób, których dochód był niższy. Nie potwierdza to jednak formuły: im bogatszy, tym szczęśliwszy. Osoby o rocznym dochodzie powyżej 75 000 USD nie czuły się szczęśliwsze.\nZasada 3. Nie magazynuj pieniędzy, bo nie możesz ich zabrać ze sobą do grobu.\nChociaż technicznie ta myśl jest poprawna, jednak w świecie jest ona błędna, a nawet niebezpieczna. Po pierwsze, nie wiadomo, kiedy nadejdzie nasz czas, dlatego potrzebujemy pieniędzy na opłacenie rachunków i kredytów aż do śmierci. Po drugie, jeśli na podstawie tej myśli zaspokajasz wszystkie swoje pragnienia i bezmyślnie wydajesz pieniądze tylko dlatego, że życie jest krótkie, a jutro możesz nie istnieć, znajdziesz się w obliczu masy problemów finansowych i długów.\nNależy również wziąć pod uwagę, że zgodnie z prawem niektórych krajów współmałżonek lub inni członkowie rodziny będą musieli odpowiadać za długi, zwłaszcza za kredyty, i spłacać je. Czy nie lepiej więc zostawić rodzinie niewielki depozyt niż długi?\nZasada 4: Nigdy nie pożyczaj pieniędzy\nTa rada Poloniusza, udzielona Hamletowi w słynnej tragedii Szekspira, mogła mieć sens 400 lat temu, ale w dzisiejszych czasach, aby kupić dom lub mieszkanie, trzeba pożyczyć dużą sumę.\nNiedawna analiza badań przeprowadzonych na Uniwersytecie Harvarda potwierdziła, że nawet na trudnym rynku ludzie, którzy posiadają coś na własność, mogą osiągnąć większy dobrobyt niż osoby wynajmujące mieszkanie w tej samej kategorii dochodów. Jeśli rozumiesz finanse, możesz uczestniczyć w inwestycjach, kupować papiery wartościowe i budować swój majątek.\nWięcej interesujących wpisów o finansach, pracy i zarabianiu https://www.wady.pl/.\nPrevious Prawda o inflacji


Rozszerzenie UE 10 lat temu sukcesem Europy Środkowej : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Raporty Rozszerzenie UE 10 lat temu sukcesem Europy Środkowej\nRozszerzenie UE 10 lat temu sukcesem Europy Środkowej\nW maju 2004 roku Polska, Czechy, Słowacja, Węgry, Słowenia, Estonia, Łotwa, Litwa, Cypr i Malta przystąpiły do Unii Europejskiej (UE). Dziesięć lat później analitycy Raiffeisen Research przygotowali raport, w którym poddali ocenie wyniki osiągnięte przez pięć krajów członkowskich leżących w Europie Środkowej i doszli do wniosku, że rozszerzenie UE było wielkim sukcesem - nie tylko dla nowych krajów Unii, ale także dla Austrii. — Choć pod względem liczby nowo przyjętych krajów i ich ludności było to największe rozszerzenie Unii Europejskiej w historii tej organizacji, to PKB UE powiększyło się tylko o 4,8 procent. Niemniej jednak, przystąpienie do UE miało ogromne znaczenie dla rozwoju gospodarczego pięciu nowych krajów członkowskich z Europy Środkowej — mówi Gunter Deuber, główny autor raportu specjalnego, dyrektor działu analiz regionu Europy Środkowo-Wschodniej, Raiffeisen Bank International (RBI).\nPodział „Wschód-Zachód” wewnątrz UE to przeżytek\nUdział pięciu krajów Europy Środkowej (Polska, Czechy, Słowacja, Słowenia, Węgry) w PKB UE wzrósł z 4,2 procent w 2004 roku do 5,7 procent w 2013 roku. PKB na jednego mieszkańca (według parytetu siły nabywczej walut) w Europie Środkowej na tle średniej dla całej Unii Europejskiej wzrósł od 2004 roku o 12 punktów procentowych. Również udział Europy Środkowej w światowym eksporcie UE zwiększył się z 6,2 procent w 2004 roku do 9,7 procent w 2013 roku. Inne wskaźniki, takie jak stopa bezrobocia, niskie zadłużenie publiczne, stosunkowo stabilne ratingi i rozwój sektora bankowego także świadczą o dużej odporności gospodarek Europy Środkowej na cykliczne wahania koniunktury, a także o jakości wzrostu gospodarczego, który nastąpił w tym regionie.\n— Ponieważ PKB Polski, Czech i Słowacji stanowi około 80 procent PKB całego regionu, niedawne zawirowania gospodarcze i polityczne na Węgrzech i w Słowenii miały niewielki wpływ na ogólnie korzystną sytuację. Zważywszy na dobre wyniki, nie dziwi fakt, że w ocenie rynków finansowych większość krajów Europy Środkowej nie odstaje znacząco od tak zwanych krajów „rdzenia” strefy euro. Wydaje się więc, że w 10. rocznicę rozszerzenia UE nadeszła już pora, aby przestać myśleć w kategoriach podziału „Wschód-Zachód” wewnątrz UE — Deuber podsumowuje pozytywne zmiany w Europie Środkowej w ciągu minionej dekady.\nAustria czerpie zyski z inwestycji w Europie Środkowej\no do wartości bezwzględnych, gospodarka austriacka zalicza się do grupy największych inwestorów w Europie Środkowo-Wschodniej, a zwłaszcza Środkowej. Na Austrię przypada około 13 procent bezpośrednich inwestycji zagranicznych krajów zachodnioeuropejskich w Europie Środkowej, podczas gdy udział Niemiec wynosi 20 procent. Wymiana handlowa z Austrią stanowi około 4 procent ogólnego wolumenu wymiany handlowej w całym regionie Europy Środkowej, przy szczególnie dużym zaangażowaniu w krajach, z którymi Austria graniczy bezpośrednio: Czechach, Słowacji, Węgrzech i Słowenii. Względna pozycja Austrii w sektorze bankowym jest jeszcze silniejsza niż w realnej gospodarce: zaangażowanie kredytowe banków austriackich w Europie Środkowej stanowi około 20 procent ogólnego zaangażowania kredytowego banków zachodnioeuropejskich; w przypadku banków niemieckich wskaźnik ten wynosi tylko 14 procent.\nAktualne prognozy wzrostu PKB w Europie Środkowej – 2,5 procent w 2014 roku i 2,8 procent w 2015 roku – nie tylko znacznie przewyższają prognozy dla całego regionu Europy Środkowo-Wschodniej (1,2 procent w 2014 roku i 2,0 procent w 2015 roku), ale są także istotnie wyższe niż prognozowane tempo wzrostu gospodarczego w strefie euro (odpowiednio 1,5 procent i 2,0 procent). Dlatego też korzystna sytuacja w Europie Środkowej będzie nadal wspierać rozwój gospodarczy Austrii. Kraj ten jest więc jednym z głównych beneficjentów rozszerzenia UE w 2004 roku.\nŹródło: Raiffeisen Bank International\nPrzeczytaj więcej na ten temat: Produkt Krajowy Brutto / PKBRaiffeisen Bank PolskaUnia Europejska / UE / EU


53198 odwiedzin | wpisów: 62, komentarzy: 243, obserwuje: 77\nKompostownik, przybudówka i regał do studia\nautor: organistowka 2017-05-15 | 17:23:44 Dodaj wpis do ulubionych »\nNa początek z innej beczki: 1400 zł kosztował nas ten sezon grzewczy. Więc jeśli wpadłeś tu, bo szukasz pomysłu ogrzanie domu szkieletowego, mówię od razu: grzejniki z castoramy w drugiej taryfie dają radę. Pod warunkiem, że zainwestujesz w izolację ścian i dachu.\nA teraz do tematu. Trawnik przed domem mam duży, głupio marnować tyle materiału na dobrą ziemię, więc zrobiłem kompostownik. Sześcian o krawędzi 1,2m. Ulokowałem go w narożniku pomiędzy domem a przybudówką. Następnie w ścianie przybudówki zrobiłem otwór i zamontowałem zsyp zrobiony z resztek płyt mfp (mam tego nadal dużo). Dzięki temu resztki z kuchni mogę wyrzucić bez wychodzenia z domu - ważne zwłasza w zimie.\nW części warsztatowej przybudówki wstawiłem drzwi. Szwagier miał na strychu stare drzwi wejściowe i dał mi w prezencie. Dzięki temu w warsztacie mam jasno w trakcie pracy, i dłuższe deski można ciąć.\nCiągle jeszcze nie skończony. Brakuje półek pomiędzy słupkami i wieszaczków na narzędzia. Ale powoli już dłubię przy tym. Zamiast kupować kasetki na śrubki i inne gwoździe, zachomikowałem niezłą ilość słoiczków po Gosinych zupkach i deserach. Nadają się pierwszorzędnie.\nW moim domowym biurze miałem niezły chaos. Zamówiłem więc u okolicznego meblarza białe płyty MDF przycięte i oklejone i powstał regał. Półki mają przekrój kwadratu o boku 33cm. Specjalnie, aby pasowały wkładki z Castoramy i Ikei, przystosowane do ichniejszych półek. Koszt: 560 zł plus wkręty konfirmaty ze starej szafy (tej, która została pocięta na półki do garderoby). Koszt w IKEI to 1080 razem z paliwem. W Castoramie nie dałoby się kupić na ten wymiar. Te z ikei mają natomiast grube boki, co przy wstawieniu trzech ich półek zmarnowałoby mi jakieś 25cm miejsca i wyglądało głupio. A tak, sami oceńcie:\nPlan jest, aby były pod sufit. Tylko za planem nie nadąża kasa :) Życie.\nA co do przyjemniejszej części życia, testowalim ostatnio batoniki czekoladowe.Dobre som :)\nautor:pawel74 dodano: 2017-05-15 | 22:41:01\nNo widać dobre :)


komedia romantyczna USA 2015, 115 min\nSłodko-gorzka komedia romantyczna "Odważ się zdobyć faceta" z Lake Bell opowiada o 34-letniej kobiecie, która wreszcie chciałaby się szczęśliwie zakochać. Podczas wyjazdu do rodziców uczy się podejmować ważne decyzje i mierzyć z ich konsekwencjami, odkrywając przy tym, kim jest i czego tak najbardziej chce od życia. Bohaterka filmu "Odważ się zdobyć faceta", Nancy, nie można znaleźć sobie partnera. Przyjaciele próbują jej pomóc, aranżując kolejne randki, lecz nic z nich nie wynika. Zmęczona niepowodzeniami sercowymi kobieta wyjeżdża do Londynu na uroczystość z okazji kolejnej rocznicy ślubu jej rodziców. Wskutek pomyłki nawiązuje znajomość z 40-letnim rozwodnikiem, Jackiem, którego zagrał Simon Pegg (Benji Dunn z serii "Mission: Impossible"). Mężczyzna bierze ją za 24-letnią dziewczynę, z którą umówił się na randkę w ciemno. Nancy nie wyprowadza go z błędu i z powodzeniem udaje, że to właśnie z nią miał się spotkać. Oboje świetnie bawią się w swoim towarzystwie, chodząc po londyńskich barach. Jednak gdy kobieta spotyka kolegę z czasów szkolnych, jej tajemnica wychodzi na jaw.\nLake Bell (Nancy), Simon Pegg (Jack), Rory Kinnear (Sean), Ken Stott (Bert), Harriet Walter (Fran), Olivia Williams (Hilary), Sharon Horgan (Elaine), Ophelia Lovibond (Jessica), Stephen Campbell Moore (Ed), Keir Charles (Dom)\nwcześniej Ciężar prawdy serial sensacyjny, odc. 5 07:15\npóźniej Rozważna i romantyczna film kostiumowy 10:15


Rusza kampania „Porozmawiajmy Mamo”.Jak bez skrępowania rozmawiać o dojrzewaniu? – Salon optyczny\nOpublikowano 2 lata temu: 14 maja, 2019 Biura prasowe Przeczytasz w: 5 minut/y\nWydawałoby się, że w dzisiejszych czasach potrafimy rozmawiać na każdy temat, kwestia miesiączki wciąż wywołuje w kobietach poczucie wstydu i zakłopotania. Aby to zmienić i nauczyć mamy jak bez skrępowania rozmawiać z córką o dojrzewaniu, powstała kampania „Porozmawiajmy\nOryginalny tytuł wiadomości prasowej: Rusza kampania „Porozmawiajmy Mamo”.Jak bez skrępowania rozmawiać o dojrzewaniu?\nWydawałoby się, że w dzisiejszych czasach potrafimy rozmawiać na każdy temat, kwestia miesiączki wciąż wywołuje w kobietach poczucie wstydu i zakłopotania. Aby to zmienić i nauczyć mamy jak bez skrępowania rozmawiać z córką o dojrzewaniu, powstała kampania „Porozmawiajmy Mamo".\nA to już wiesz? Masz nieładne piersi? Możesz to zmienić!\n„Musimy pamiętać, że okres odczuwalny jest nie tylko w ciele, ale również w sferze psychicznej. Poza samą bolesnością, menstruacji towarzyszy wiele objawów na tle osobowościowym, które bez wsparcia ze strony matki mogą być wyjątkowo trudne dla każdej młodej kobiety. Prawdziwa, szczera rozmowao odczuwaniu menstruacji, emocjach z tym związanych, o obawach i wyobrażeniach to klucz do zapewnienia poczucia bezpieczeństwa i bliskości. To podstawa budowania relacji i tworzenia więzi między matką a córką, której nie zastąpi lekcja w szkole – podkreśla Agnieszka Górecka, ekspert kampanii „Porozmawiajmy Mamo”, Wiceprezeska Fundacji Edukacji Społecznej, pedagożka, edukatorka seksualna.\nTakże aspekt rówieśniczy ma bardzo ważne znaczenie w trakcie dojrzewania. Niektóre dziewczynki zaczynają menstruację wcześniej niż ich koleżanki z klasy. Jest to dla nich powód do wstydu, boją się być inne, dojrzewać zbyt wcześnie. To działa również w drugą stronę – dziewczęta, które w ten etap rozwoju wchodzą później niż rówieśniczki czują się skrępowane tym, że dojrzewają wolniej, często uważają wręcz, że zbyt wolno. „Moment, w którym dziewczynki doświadczają pierwszej miesiączki jest bardzo zróżnicowany, ale zawsze może być to dla nich powód do wstydu, obaw o odmienność. Niezależnie od wieku warto zachęcać nastolatki do rozmów o dojrzewaniu, nie tylko w kontekście nadchodzących zmian fizjologicznych, ale również przemian zachodzących w ich psychice – przekonuje Kamila Raczyńska – Chomyn, szkoleniowiec, edukatorka seksualna, znana również jako Pani Miesiączka. „Nie można jednak zapominać o edukacji chłopców. Ich niewiedza w tej kwestii jest najczęstszym źródłem niechęci i obrzydzenia oraz podtrzymuje tabu wokół miesiączki” – dodaje.\nA to już wiesz? Delikatna pielęgnacja stref intymnych Nowy płyn do higieny intymnej CD\nRusza kampania „Porozmawiajmy Mamo”.Jak bez skrępowania rozmawiać o dojrzewaniu? https://www.salon-optyczny.pl/biz/rusza-kampania-porozmawiajmy-mamo-jak-bez-skrepowania-rozmawiac-o-dojrzewaniu\n← SŁONECZNE SPOTKANIE Z CAUDALIE\nSkóra twarzy wymaga specjalnej pielęgnacji\n12 listopada, 2016 Biura prasowe\nWolumetria – modelowanie bez skalpela\nPowiększanie piersi to jeden z najczęściej wykonywanych zabiegów operacyjnych chirurgii plastycznej. Chirurdzy opracowali metodę, która daje możliwość znacznego zmniejszenia wielkości blizn pooperacyjnych oraz ich ukrycia, ta\nWielkimi krokami zbliża się święto wszystkich mam. Z tej okazji Gatta pamięta także o przyszłych mamach i specjalnie dla nich proponuje rajstopy z linii MAMMA, zaprojektowane z myślą o ich rosnącym brzuszku.\nPodpowiadamy, jak w prosty i bezpieczny sposób poprawić wygląd skóry po odchudzaniu lub ciąży.\nPocenie się stanowi naturalny proces, którego głównym celem jest termoregulacja i odpowiednie schładzanie organizmu. Jeżeli proces ten przebiega w sposób prawidłowy, praktycznie go nie zauważamy. Co się dzieje w przypadku, gd


Opóźnienie otwarcia nowego sezonu w łańcuckiej rezydencji - Zamki i warownie Polski\n30 stycznia 2019 Piotr Janicki 136 Views Aktualności\nJak informuje Muzeum – Zamku w Łańcucie nowy sezon rozpocznie się 1 marca 2019 roku. Zmiana terminu jest związana z trwającymi pracami remontowo-konserwatorskimi, realizowanymi przez Muzeum.\nNa terenie zespołu zamkowo-parkowego prowadzone są aktualnie szeroko zakrojone skalę prace remontowo-konserwatorskie i budowlane. W zamkowych wnętrzach kontynuowane są prace malarskie przy stolarce okiennej, co wiąże się z koniecznością odpowiedniego przygotowania sal ekspozycyjnych do przeprowadzenia tych działań.\nIntensywne prace prowadzone są także w parku. W alejach oraz ciągach pieszych realizowane są roboty, polegające m.in. na wymianie podbudowy, zelektryfikowaniu części z nich. W związku z tym większość z nich jest niemożliwa do przejścia.\nJak informuje Wit Karol Wojtowicz, Dyrektor Muzeum – Zamek w Łańcucie: „mamy głęboką nadzieję, że do końca lutego uda się wykonać prace przy najbardziej newralgicznych trasach i przejściach między Zamkiem a zespołem hippicznym (zwanym w skrócie Powozownią) ulegnie poprawie. Pragniemy poinformować, że w związku z pracami prowadzonymi przy remoncie dachu nad halą zaprzęgową Wozowni, zmuszeni jesteśmy w tym roku do zamknięcia i wyłączenia jej z ruchu turystycznego. Za zaistniałe niedogodności serdecznie przepraszamy.”\nW wielu częściach założenia parkowego poruszanie się jest niemożliwe, ponieważ zagraża to bezpieczeństwu zwiedzających. „Prawie cały park jest obecnie placem budowy. Oczywiście cieszymy się, że po kilkudziesięciu latach w parku i takiej klasie nareszcie są zakładane właściwe nawierzchnie alejek. Martwi nas jednak ogromnie znaczne ograniczenie jego dostępności dla turystów. Tak, jak na innych placach budowy, także tutaj obowiązują rozliczne nakazy i zakazy. Wkrótce zostanie wydzielony ciąg komunikacyjny między Zamkiem a zespołem hippicznym, aby turyści mogli bezpiecznie poruszać się po wyznaczonej trasie. Prosimy o zachowanie szczególnej ostrożności i stosowanie się do komunikatów” – dodaje dyrektor.


Darmowy licznik email. Jak wstawić licznik w treści newslettera? : betimes.pl/blog\nDarmowy licznik email. Jak wstawić licznik w treści newslettera?\nKiedy jesteś bardziej skłonny dokonać zakupu? Wtedy, kiedy wiesz, że towar na pewno nie zniknie i wiesz, że masz czas do namysłu? A może wtedy, kiedy zdajesz sobie sprawę, że jeśli nie podejmiesz decyzji dzisiaj, to jutro oferta będzie już nieaktualna?\nMyślę, że odpowiedź jest prosta. Szybciej podejmujemy decyzje zakupowe, jeśli wiemy, że oferta jest ograniczona czasowo. Mamy mniej czasu do namysłu i rozważania wszystkich za i przeciw.\nCoś, co jest ograniczone, sprawia, że jest bardziej pożądane. Tak właśnie działamy. Wszyscy.\nPotwierdzają to osoby, które sprzedają kursy online w okienkach sprzedażowych. Sprzedaż jest znacznie wyższa niż wtedy, kiedy kursy dostępne są w stałej sprzedaży. Wiecie, kiedy sprzedaż jest najwyższa?\nKiedy się rozpoczyna – wtedy kupują ci, którzy od początku byli zdecydowani. Oraz kiedy się kończy – wtedy kupują osoby, które potrzebowały więcej czasu na rozważenie zakupu. A tym, co ostatecznie ich przekonuje, jest upływający czas. Wiedzą, że jutro już nie będą mogły kupić kursu.\nLicznik odliczający czas w newsletterze – po co go wstawić?\nWidzisz więc, że warto podkreślać, kiedy sprzedaż się rozpoczyna i kiedy się kończy. I nie, nie wystarczy po prostu napisać o tym w newsletterze. Pomyśl, czy czytasz wszystkie newslettery, które dostajesz? Raczej nie. Ale pewnie większość z nich otwierasz i przeglądasz. Skanujesz wzrokiem. I tak właśnie robią Twoi odbiorcy. Jak to wykorzystać i dobitnie przekazać im, że niedługo oferta przepadnie?\nTo, że czas upływa, trzeba podkreślić graficznie. W treści maila umieścić licznik – animowany gif, który będzie odliczał czas. Do czego możesz odliczać czas? Możliwości są nieograniczone, ale żeby Cię zainspirować, wypiszę kilka pomysłów:\nOdliczaj czas licznikiem do końca oferty – na przykład do zakończenia sprzedaży kursu online;\nOdliczaj czas licznikiem do otwarcia sprzedaży – ogłoś wszystkim, kiedy rozpocznie się sprzedaż Twojego kursu;\nOdliczaj czas licznikiem do końca promocji – daj znać, kiedy kończy się promocja w Twoim sklepie online. Niech wszyscy wiedzą, że jeśli nie skorzystają z przeceny w ciągu X dni, to więcej nie będą mieli takiej okazji;\nOdliczaj czas licznikiem do końca Black Friday – pewnie chciałbyś, żeby jak najwięcej osób skorzystało z promocji podczas Black Friday, prawda? Licznik w newsletterze zwiększy na to szansę;\nOdliczaj czas licznikiem do otwarcia sklepu online – startujesz z nową marką, masz już listę osób zainteresowanych i chcesz dać im znać, kiedy sklep ruszy? Umieść licznik w treści maila i odliczaj czas do otwarcia;\nMam nadzieję, że widzisz już, jak przydatny i skuteczny może być licznik umieszczony w treści maila. Ale teraz pytanie – skąd wziąć taki licznik? Jak go stworzyć? Jak umieścić licznik w newsletterze? To banalnie proste. Zaraz pokażę Ci instrukcję krok po kroku.\nJak stworzyć licznik do wstawienia w newsletterze?\nWystarczy, że wejdziesz na stronę z darmowym generatorem licznika. Pokaże Ci się taka strona:\nMożesz zmienić kolory licznika, tak, żeby pasował do Twojej identyfikacji wizualnej i szablonu newslettera. Wystarczy, że wpiszesz kod koloru i wciśniesz enter. Po prawej stronie będziesz widział podgląd licznika.\nMożesz też, oczywiście, zmienić datę i godzinę, do której licznik w newsletterze ma odliczać czas. Najpierw wybierz datę:\nA potem godzinę:\nData i godzina zmieniona.\nNastępnie kliknij podgląd licznika. Dopiero wtedy licznik w podglądzie będzie odliczał czas do wybranej przez Ciebie daty i godziny.\nZadowolony z wyglądu licznika? Świetnie, teraz kliknij ok, pobierz kod licznika, żeby wkleić licznik do treści newslettera.\nWpisz swój adres email. Zaznacz akceptację polityki prywatności i kliknij pobierz kod licznika.\nGotowe! Masz już kod do wklejenia w emailu. Wyślę Ci też kod w wiadomości email, żebyś go nie zgubił.\nZauważ, że na dole znajdują się instrukcje, jak wkleić kod licznika do Mailerlite, Active Campaign, Sales Mango, Freshmaila i Get Response. To instruktarze wideo. Jeśli korzystasz z innego systemu do wysyłki newsletterów, nie martw się. Licznik współpracuje ze wszystkimi znanymi mi systemami.\nJak wkleić licznik do maila w Mailerlite?\nJeśli wolisz czytać, niż oglądać wideo, pokażę Ci, jak wkleić licznik w newsletterze w Mailerlite. Zasada jest taka sama, jak w każdym innym systemie do wysyłki newsletterów.\nW treści maila wybierz kod HTML, w Mailerlite to <>.\nWklej kod i kliknij save. Po lewej stronie widzisz podgląd licznika w mailu.\nTo wszystko. Myślę, że dasz sobie radę.\nLicznik w emailu sprawi, że zaczniesz sprzedawać więcej i szybciej. Chcesz się przekonać, czy tak faktycznie będzie? Nie ma innego wyjścia – musisz to przetestować. Co najważniejsze, możesz to zrobić za darmo. A więc nie czekaj, przetestuj licznik w newsletterze już teraz.


Rycerz Niepokalanej - Roczniki: Zastał ich śpiących\nRoczniki / 1935 / Rycerz Niepokalanej - Kwiecień / Zastał ich śpiących\nPowoli gasną światła, miasto kładzie się na spoczynek. Tylko na Syjonie płonie światełko. To czuwa arcykapłan.\nW ogrodzie Getsemani, opodal miasta, dziwnie smutno szumią drzewa oliwne. Gdy księżyc wyjrzy spoza postrzępionych chmur, widać klęczącą postać mężczyzny. To Jezus. Na bladej Jego twarzy maluje się ból i przerażenie. Pada na twarz i modli się gorąco. Ciałem Jego wstrząsa dreszcz gwałtowny, z piersi wyrywa się jęk modlitewny, gorący, błagalny. Bowiem stanęły przed Nim grzechy całego świata, od grzechu pierwszych rodziców i zbrodni Kaina począwszy, aż do ostatniego człowieka przy końcu świata. Wszystkie zbrodnie, występki, cała ohyda ludzkich dusz, potworność i obrzydliwość nikczemnych serc.\nA to wszystko idzie ku Niemu, jak wstrętna lawina, pokrywa Go, zalewa, przygniata nieznośnym ciężarem. "Ojcze - woła błagalnie- jeśli można, niech odejdzie ode mnie ten kielich, wszakże nie jako ja chcę, ale jako Ty".\nI znalazł ich śpiących... Zabolało Go serce na ten widok. Budzi ich więc delikatnym wyrzutem, a potem wraca na poprzednie miejsce.\nPo raz trzeci wraca na swoje miejsce. I znowu kona. Bo widzi, iż ta ofiarna Jego męka, cały trud Jego życia, wszystka krew z żył wyciśniona, poszarpane biczami i gwoździami ciało - dla wielu będzie bezowocną. Wielu przejdzie obojętnie obok Jego krzyża, owszem bluźnić Mu będą, szydzić zeń i naigrawać się z Jego poświęcenia. Wielu, mimo Jego męki, potępi się. W glebę serc miljonów wsiąknie wprawdzie Jego bożoczłowiecza krew, ale owocu nie wyda, życia ich nie przemieni, a oni, nieszczęśni, potępią się, mimo Jego ofiary i poświęcenia.\nI to najukochańsi uczniowie tak obojętni...\nJesteśmy dziś świadkami wielkich przemian. Wali się w gruzy stary świat, rozlatują sie stare ustroje - zda się, jakobyśmy byli na wielkiem rumowisku, powstałem na miejscu wspaniałego jakiegoś miasta.\nPrzytem pocichu i sprytnie - czasem już nawet wprost i otwarcie - podgryzają roślinę wiary w duszach, wyrywają zaufanie do przedstawicieli Kościoła św., rozdzierają z teatralnym gestem szaty nad "niewolą ludu w rękach Watykanu". Plwają, szczują, judzą, oczerniają, kłamią na akord, wsłuchani widać w trafne powiedzenie jednego ze swych przywódców: "kłamcie, kłamcie, a zawsze coś z tego zostanie" (Wolter).\nO, te drapieżniki, synagoga szatana, pracują, dobrze pracują i z zapałem dla sprawy swego pana i mocodawcy - djabła.\nŚpią snem gnuśności i nie masz sposobu zbudzenia ich i przekonania, że taka pozycja jest fatalnym błędem, jest grzechem przeciw Chrystusowi i Jego najświętszej sprawie.\nNaczelny wódz Bożej armji - Papież i dowódcy poszczególnych odcinków frontu - Biskupi wciąż wołają, starając się uzdrowić swych żołnierzy z trupiego bezwładu i śmiertelnej śpiączki. Lecz głos ich pobudki ginie w ostępach bezmyślności i obojętności, podobny głosowi wołającego na puszczy.\nPrawda, od czasu do czasu ten i ów przeciera oczy, spojrzy na zagrożone placówki, porwie się do pracy. Ale!...\nAkcja Katolicka, czyn katolicki, apostolstwo... Słowa te migocą nad nami, lśniąc wspaniale i cudownie. Lecz niewielu porywają swym urokiem. Dla większości katolików są podobne meteorom, błyskającym na nieboskłonie i gasnącym w okamgnieniu. Pozostają tylko słowami, bo u nas nadal panuje stara moda na dźwięczny frazes. A tymczasem dziś słowa już wyszły z mody. Potrzeba czynów, nie pięknych słów. Życia katolickiego, życia nadprzyrodzonego dusz, życia prześwietlonego wiarą i kierowanego prawem Bożem.\n"Wstańcie, pójdźmy stąd" - rzekł P. Jezus do zaspanych i rozmarzonych uczniów. Gdy zobaczyli hordę siepaczy, ocknęli się rychło, lecz już było za późno. Ratują się ucieczką. Bo czas, który mieli poświęcić umocnieniu ducha na modlitwie, gnuśnie przespali.\nZ różnych stron odzywają się u nas głosy: Hannibal ante portas - wróg w bramach miasta. Lecz ogół mieszkańców - uczniów Chrystusa, obywateli Kościoła św., wyleguje się nadal wygodnie.\n"Przecież P. Jezus zapewnił Swemu Kościołowi niezniszczalność - moce piekieł nie zmogą go -, więc poco się denerwować? Możemy dalej drzemać wygodnie, nie zważając na ostrzegawczy głos przerażonych stróżów sumień".\nA wróg organizuje się, gotuje broń do walki. Obserwuje nas, bada naszą siłę i nasyła szpiegów, którzy mają w nas osłabić te resztki zapału w obronie świętych praw Boga i Kościoła. Przekonywują nas "życzliwie", uśmiechem pobłażliwości zdobiąc swe twarze.\nMówią nam oni: - Nie obawiajcie się! Myśmy też katolicy, nam też chodzi o sprawę Bożą, o zbawienie duszy. Ale nie możemy pozwolić na to, by kler nami rządził! To jest przecież "międzynarodówka". Jaką my mamy opinję zagranicą, że siedzimy nakryci czapkami księży. I t. d. "mądrze" tłumaczą.\nBo gdzież to Kościół dobija się do ujęcia steru państwa?! Może jakieś jednostki, chorujące na ambicję, ale nie ogół kleru! Duchowieństwu, Kościołowi chodzi o duszę. Duszę twoją chce uszczęśliwić, państwu zostawiając troskę o potrzeby ciała (choć i o ciało Kościół też się stara, aczkolwiek to nie jest jego najważniejszym celem). Nie żąda władzy świeckiej, bo mu ona niepotrzebna, żąda tylko, by władza świecka kierowała się prawem sprawiedliwości i miłości. Tego może i powinien żądać, bo to jest jego obowiązkiem, wypływającym z powierzonej mu misji zbawiania dusz.\nDo tego potrzeba odwagi męskiej, trzeba zdruzgotać stosy uprzedzeń i fałszywych poglądów, trzeba stanąć odważnie wobec drwiących pół - czy ćwierć - katolików i powiedzieć śmiało: katolikiem jestem! Dla mnie katolicyzm to nie tylko dreszcz uniesień i rozkoszy mistycznych, ale zbiór zasad, prawd, do których muszę dostosować swe życie, choćby mię to nie wiedzieć wiele miało kosztować.\nChrystus modli się w męczarni ogrójca. Nieprzyjaciele Jego gotują się do ostatecznej rozprawy z Nim. A Jego przyjaciele śpią beztrosko!...\n"Powstań, który śpisz, od umarłych, a oświeci cię Chrystus". Blask z Jego Krzyża wychodzący wskaże ci drogę do chwały nieśmiertelnej. Z szarej, codziennej walki o panowanie Boga w duszach przejdziesz do chwalebnego triumfu zmartwychwstania.\n2,307,665 unikalne wizyty


Agnieszka Ciurysek - 20 lipca 2015\nOstatni dzwonek na zapisy do półmaratonu crossowego – I Bieg Chrząszcza\nPrzed nami wspaniałe widowisko historyczne. Obchody 99. rocznicy Bitwy pod Komarowem...\nKurier Zamojski - 20 sierpnia 2019 0\nKurier Zamojski - 24 maja 2017 0\nKurier Zamojski - 5 lutego 2020 2\nKurier Zamojski - 28 stycznia 2019 3\nKurier Zamojski - 24 września 2018 0\nKurier Zamojski - 14 czerwca 2020 0\nWrócil z Włoch i złamał kwarantanne. Policja znalazła go w sklepie...\nKurier Zamojski - 10 kwietnia 2020 0\nKtoś podłożył ładunek wybuchowy w lokalu wyborczym. Na szczęście to tylko...\nKurier Zamojski - 20 grudnia 2019 0\nKurier Zamojski - 7 lipca 2017 0\nAgnieszka Ciurysek - 10 sierpnia 2015 2\nUwaga! Będzie mocno wiało! Ostrzeżenie dla województwa lubelskiego\nKurier Zamojski - 4 października 2017 0\nKurier Zamojski - 8 października 2019 6\nW Tomaszowie Lubelskim stanie 6-metrowy łuk triumfalny. Koszt budowy pomnika...\nKurier Zamojski - 23 marca 2021 3\nZbliża się Jarmark Św. Kiliana. Co w programie 3 – dniowej...\nKurier Zamojski - 27 czerwca 2018 0\nKurier Zamojski - 18 maja 2021 0\nAgnieszka Ciurysek - 4 czerwca 2016 0\nKurier Zamojski - 11 marca 2021 0\nMagdalena Jacuniak - 12 sierpnia 2020 0\nAgnieszka Ciurysek - 11 kwietnia 2017 0


Kancelaria Kancelaria Prawnicy Kontakt Kontakt\nMAREK MACHNIKOWSKI - RADCA PRAWNY\nStudia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego ukończone w roku 1992r., a następnie aplikacja sędziowska oraz egzamin sędziowski, a także egzamin radcowski. Wpis w 1996 roku na listę radców prawnych prowadzoną przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Gdańsku.\nPraktyka - początkowo jako doradca, a następnie radca prawny - zarówno na rzecz administracji publicznej, jak i przedsiębiorców i osób fizycznych. W przeszłości wspólnik i partner kilku kancelarii prawniczych. Od 2011r. indywidualna praktyka prawnicza. Wśród moich klientów były największe przedsiębiorstwa w Trójmieście, jak i podmioty sektora publicznego. Prowadziłem na ich rzecz obsługę prawną zarówno na zasadach wieloletnich kontraktów, jak i jednorazowych zleceń. Piętnaście lat pracy jako radca prawny pozwoliło mi nabyć konieczne i wszechstronne doświadczenie prawnicze. Tego rodzaju przygotowanie zawodowe oraz stale poszerzana wiedza specjalistyczna powoduje, iż oferowane klientom usługi prawne są na najwyższym poziomie. Istotna jest dla mnie zarówno skuteczność, jak przestrzeganie zasad etyki w stosunku do zleceniodawców.\nDR HAB. ANNA MACHNIKOWSKA - RADCA PRAWNY\nStudia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego ukończone w roku 1992r., a następnie aplikacja sędziowska oraz egzamin sędziowski, a także aplikacja radcowska i egzamin radcowski. Wpis w 1996 roku na listę radców prawnych prowadzoną przez Okręgową Izbę Radców Prawnych w Gdańsku. Doktorat z nauk prawnych na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego w roku 2000.\nPraktyka - piętnaście lat pracy jako radca prawny - na rzecz instytucji prawa publicznego, jak i przedsiębiorców i osób fizycznych. Współpraca z kilkoma kancelariami prawnymi w Trójmieście oraz samodzielna praktyka prawnicza. Szeroki zakres doświadczeń zawodowych, wynikający z wielości i różnorodności podejmowanych zadań zawodowych. Ważna jest dla mnie rzetelność i optymalizacja świadczonych usług pod kątem indywidualnych potrzeb klientów.


Październik | 2013 | canisdomini\nPosted by canisdomini in echo słowa on 27 października 2013\nDziś w większości kościołów Uroczystość rocznicy poświęcenia własnego kościoła – tak jest i u nas. Odsyłam więc do krótkiego komentarza związanego z tym świętem. W tych kościołach, w których znana jest data konsekracji – mamy zwykłą niedzielę i całkiem inne czytania. Nie mogę przejść obok nich obojętnie…\n(Łk 18,9-14): Jezus powiedział do niektórych, co ufali sobie, że są sprawiedliwi, a innymi gardzili, tę przypowieść: Dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić, jeden faryzeusz a drugi celnik. Faryzeusz stanął i tak w duszy się modlił: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam. Natomiast celnik stał z daleka i nie śmiał nawet oczu wznieść ku niebu, lecz bił się w piersi i mówił: Boże, miej litość dla mnie, grzesznika. Powiadam wam: Ten odszedł do domu usprawiedliwiony, nie tamten. Każdy bowiem, kto się wywyższa, będzie poniżony, a kto się uniża, będzie wywyższony.\nKładąc akcenty w całkiem innych miejscach niż tydzień temu, ewangelia znów odkrywa tajemnicę modlitwy. I nie chodzi tu tylko o znane wszystkim cztery elementy każdej dobrej modlitwy: u faryzeusza można dostrzec elementy modlitwy dziękczynnej i uwielbienia, u celnika natomiast elementy modlitwy przeproszenia i prośby. Słysząc jak dwóch ludzi przyszło do świątyni, żeby się modlić – można by odnieść wrażenie, że najważniejszą jest sama modlitwa – nieważne jaka… I tu właśnie można się pomylić…\nCelem modlitwy nie jest przecież sama modlitwa, ale ten, z którym rozmawiamy – Bóg. Można się więc modlić również źle. Można się z Bogiem rozmijać. To chyba przestroga dla tych, którzy ciągle szukają takiej formy modlitwy, która by im odpowiadała. To przestroga dla tych, którzy nadmiernie koncentrują się na formie zewnętrznej, na szukaniu satysfakcji z modlitwy i samozadowolenia z „wypełnienia obowiązku” wobec Boga.\nPrzyglądając się modlitwie faryzeusza odkrywamy prawdę o modlitwie pozornej. Faryzeusz zaczął szukać na modlitwie potwierdzenia swojej wartości. To potwierdzenie „odkrywał” w sobie samym, w swoim nienagannym postępowaniu. Zasadniczo Bóg nie był mu potrzebny, no chyba jedynie tylko jako świadek doskonałości – Bóg miał stwierdzić bezgrzeszność i zachwycić się pobożnością. Taka postawa rodziła pogardę wobec tych, którzy doskonałymi być nie potrafili – w tej postawie nie było miłości bliźniego.\nGdy człowiek zaczyna chwalić się własną sprawiedliwością kosztem drugiego: Boże, dziękuję Ci, że nie jestem jak inni ludzie, zdziercy, oszuści, cudzołożnicy, albo jak i ten celnik. Zachowuję post dwa razy w tygodniu, daję dziesięcinę ze wszystkiego, co nabywam… – to „modlitwa wdzięczności” staje się religijnym ceremoniałem niewdzięczności… Przestaję widzieć Boga i Jego dary, bo widzę tylko siebie.\nPozornym jest również uwielbienie i dziękczynienie Bogu, gdy widząc pusty stół ubogiego pozwalam by pustym pozostał. Pozornym jest uwielbienie i dziękczynienie Bogu, gdy dziękując za miłość, której doznaję, sam się nią nie dzielę… Takie pozorne uwielbienie i dziękczynienie staje się obrazą Boga…\nPrzyglądając się natomiast modlitwie celnika i stawiając ją za przykład musimy znowu pamiętać, by unikać pozoranctwa. Modlitwa nie może polegać na udawaniu grzesznego. Modlitwa: Boże, bądź miłościw mnie grzesznemu – to wyraz prawdziwego pragnienia nawrócenia… Nie chodzi o przepraszanie, że jestem „gorszy” od innych – porównywanie się z innymi jest błędem w życiu duchowym. Gdyby celnik modlił się słowami „Panie, żałuję, że nie jestem tak czysty i wierny jak ten tam stojący z przodu faryzeusz” – jego modlitwa nie byłaby miła Bogu.\nCelnik nie przychodzi się chwalić, bo nie ma się czym chwalić. Wyznaje swoją winę i prosi o miłosierdzie. On dobrze wie, że to Bóg daje człowiekowi nieskończenie więcej, niż człowiek Bogu. Rozumie, że tu potrzeba prawdziwej zadumy nad bogactwem Jego darów. Nie jest przecież ważne to, co my zrobimy dla Boga – ważne jest to, co Bóg robi dla nas. Prawdziwa modlitwa uczy nas postawy pokory wobec samego Boga – uznania, że bez Niego nic nie możemy uczynić i że potrzebujemy Go.\nW modlitwie trzeba więc zawalczyć o prawdę: prawdę o sobie i prawdę o Bogu. Fałszywy obraz siebie i fałszywy obraz Boga staje się „źródłem” fałszywej religijności… Może właśnie dlatego na modlitwie warto „wpatrywać się” w Boga – bo jak powiedział kiedyś kard. Ratzinger: „Bóg kocha mnie nie dlatego, że ja jestem dobry, ale dlatego, że On jest dobry”…\nPosted by canisdomini in echo słowa on 20 października 2013\n(Łk 18,1-8): Jezus odpowiedział swoim uczniom przypowieść o tym, że zawsze powinni modlić się i nie ustawać: W pewnym mieście żył sędzia, który Boga się nie bał i nie liczył się z ludźmi. W tym samym mieście żyła wdowa, która przychodziła do niego z prośbą: Obroń mnie przed moim przeciwnikiem. Przez pewien czas nie chciał; lecz potem rzekł do siebie: Chociaż Boga się nie boję ani z ludźmi się nie liczę, to jednak, ponieważ naprzykrza mi się ta wdowa, wezmę ją w obronę, żeby nie przychodziła bez końca i nie zadręczała mnie. (…)\nWdowa to kobieta, której należy się szczególna opieka i ochrona – nie ma jej ze strony męża, a dzieci może jeszcze nie są w stanie jej utrzymać… W ewangeliach wdowa często symbolizowała Kościół. Może w tym kluczu warto spojrzeć na dzisiejszą ewangelię: wdowa-Kościół naprzykrza się sędziemu, bo sama nie może dać sobie rady i potrzebuje obrony…\nEwangelia wyraża tajemnicę naszej relacji z Bogiem – potrzebujemy tej relacji, bo sami nie jesteśmy w stanie dać sobie rady. By żyć naprawdę, potrzebujemy Jego łaski i obrony.\nO co jednak chodzi z tym natręctwem i naprzykrzaniem się?\nTo stanięcie w prawdzie wobec braku samowystarczalności i kruchości życia. To realne przyznanie się do potrzeby pomocy…\nPodobnie przecież dzieje się w sakramencie spowiedzi – gdy wyznaję swoje grzechy. W tym wyznaniu nie chodzi przecież o informację o grzechach, bo nie potrzebuje jej ani Bóg ani kapłan po drugiej stronie kratek. Wyznając grzechy „wykrzykuję” Bogu swoją słabość i małość, swoją niemoc… Wyznając grzechy „krzyczę”: Panie Boże pomóż, bo przecież sam sobie rady nie dam – ja naprawdę potrzebuję Twojej pomocy…\nMam nadzieję, że tak właśnie wyglądają nasze spowiedzi, że nie chodzi nam tylko o „obmycie”…\nMoże jeszcze słowo na temat natręctwa w modlitwie. Czytając dzisiejszą ewangelię można odnieść wrażenie, że Bóg chce być ciągle proszony przez człowieka, że chce być wręcz „nagabywany” przez niego…\nZ drugiej strony wiemy, że w „dobrej” modlitwie nie chodzi o klepanie paciorków i magię ciągle powtarzanych praktyk modlitewnych [jak np. nowenna do Judy Tadeusza lub inne łańcuszki modlitewne]. Bóg nie jest przecież – przepraszam za wyrażenie – panienką, która oczekuje i bawi się długim proszeniem, by dopiero po dłuższym czasie udzielić łaskawie odpowiedzi lub jej w ogóle nie udzielić…\nO co więc chodzi w tym „natręctwie” modlitwy?\nO wytrwałość… To wytrwałość i tylko wytrwałość pozwoli nam udowodnić sobie [nie Bogu – on tego nie potrzebuje], że to, o co proszę, jest dla mnie ważne, jest niezbędne i konieczne… Przecież sama modlitwa Ojcze nasz uczy nas takiej postawy: bądź wola Twoja…, chleba naszego powszedniego… – daj mi tylko to, co niezbędne i konieczne do prawdziwego życia…\nGdy proszę długo i cierpliwie, to „wysiłkiem”, który wkładam w prośbę, udowadniam sobie, że przedmiot mojej prośby jest dla mnie naprawdę ważny… Może warto przywoływać tu scenę, w której Mojżesz stoi z wyciągniętymi rękami przed Bogiem prosząc o Jego wsparcie – Bóg reaguje na prośbę o tyle o ile trzyma on ręce w górze…\nZ drugiej strony także, długa i cierpliwa modlitwa pozwoli mi w pewnym momencie spojrzeć oczyma Tego, do którego prośby zanoszę. Spojrzeć oczyma kochającego Boga i zweryfikować konieczność odpowiedzi na prośbę… Zweryfikować, czy to, o co proszę, jest naprawdę konieczne…\nPosted by canisdomini in echo słowa on 13 października 2013\n(2 Krl 5,14-17): Wódz Syryjski Naaman, który był trędowaty, zanurzył się siedem razy w Jordanie, według słowa męża Bożego, a ciało jego na powrót stało się jak ciało małego dziecka i został oczyszczony. (…)\n(Łk 17,11-19): (…) Gdy wchodzili do pewnej wsi, wyszło naprzeciw Niego dziesięciu trędowatych. Zatrzymali się z daleka i głośno zawołali: Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami. Na ich widok rzekł do nich: Idźcie, pokażcie się kapłanom. A gdy szli, zostali oczyszczeni. Wtedy jeden z nich widząc, że jest uzdrowiony, wrócił chwaląc Boga donośnym głosem, upadł na twarz do nóg Jego i dziękował Mu. A był to Samarytanin. Jezus zaś rzekł: Czy nie dziesięciu zostało oczyszczonych? Gdzie jest dziewięciu? (…)\nLekcja wdzięczności za to, czego zwykle nie zauważam: za uzdrowienie z trądu. Jeszcze za miłosierdzie okazane w konfesjonale potrafię być wdzięcznym, bo to jakoś rozumiem… ale o co chodzi z tym trądem?\nTrąd był zawsze symbolem konsekwencji grzechu, symbolem rozkładu, obumierania całego organizmu duchowego. Oprócz przebaczenia, On naprawia jeszcze tragiczne konsekwencje grzechu – mój organizm duchowy przestaje się rozpadać, wstępuje we mnie nowe życie… Jest za co dziękować…\nCiekawe jest rozróżnienie, które stosuje dzisiejsza ewangelia. Uzdrowiony został tylko jeden – ten, który potrafił wrócić, by podziękować – reszta została tylko „oczyszczona”.\nMoże gdybyśmy przełożyli to na praktykę spowiedzi – okazałoby się, że w większości wypadków jesteśmy tylko oczyszczeni. Uzdrowionymi będziemy dopiero wtedy, gdy potrafimy doceniać łaskę oczyszczenia. Gdy wykazując prawdziwą wdzięczność za ten dar Bożej miłości zaczniemy na poważnie realizować „postanowienie poprawy”. Zaczniemy współpracować z otrzymaną łaską i w mój organizm duchowy znów wleje się nowe życie…\nTak naprawdę jedyną formą wdzięczności za łaskę przebaczenia jest „nie zmarnowanie” tej łaski i współpraca z nią. Jedyną formą wdzięczności jest zmiana swojego życia…\nTylko wtedy zostaniemy nazwani uzdrowionymi, a nie tylko oczyszczonymi…\nA jednak… często zachowujemy się jak owi „niewdzięczni” trędowaci, myśląc, że wystarczą przepisane Prawem czynności liturgiczne [obmyj się siedem razy w wodzie, idź pokaż się kapłanom], że leczy i uzdrawia przepisana „ceremonia”. Wykonałem, co miałem wykonać, więc za co tu dziękować… Wykonałem pewien rytuał, więc należy mi się to, co mam.\nTen sposób myślenia zaczynam przerzucać na całą moją religijność: wykonuję pewne praktyki religijne, więc należy mi się błogosławieństwo Boga… Gdybym tego błogosławieństwa jednak nie otrzymał, to tym niewdzięcznym jest Bóg…\nA może warto czasami skupić się nie na darze, który otrzymuję – choć jest on naprawdę wielki – ale na Tym, od którego ten dar otrzymuję… Dziecko, które chwyta z radością czekoladę i… – zamiast rzucić się na szyję temu, od kogo ją otrzymał – biegnie do swojego pokoju by ją z radością spożyć, wdzięczności raczej nie okazuje… Podobnie jest z nami: wdzięczność nie polega na zachwycaniu się darem, nawet jeśli byłby on najpiękniejszy i najwspanialszy – wdzięczność to rzucenie się w objęcia kochającego Ojca…\nI… może jeszcze jeden powód wdzięczności, o którym mówi dzisiejsza ewangelia: Jego obdarowywanie nas łaskami jest niezależne od naszej wdzięczności. Nawet przez myśl Mu nie przeszło, aby przywrócić trąd tym, którzy Nie podziękowali za oczyszczenie…\nMoże warto dziękować Mu za to właśnie, że wdzięczność nie jest warunkiem „oczyszczenia”, odzyskania zdrowia – choć może o pełnym uzdrowieniu mówić nie można (j.w.)…\nUczy nas dziś dawania: dawania wolnego od oczekiwań. W takim codziennym czynieniu dobra, chyba najtrudniejszym jest wyzwolenie się z niewoli oczekiwań wobec innych…\nMoże więc dzisiejsza ewangelia chce właśnie powiedzieć o potrzebie „uzdrowienia w dawaniu”. Może dzisiejsza ewangelia jest o „nie uzależnianiu czynionego dobra” od wdzięczności innych… I to po to właśnie, by samo czynienie dobra nie stawało się formą potwierdzenia własnej wartości, czy – poprzez oczekiwaną wdzięczność – sposobem kontrolowania świata i innych?…\nPosted by canisdomini in echo słowa on 6 października 2013\n(Łk 17,5-10): Apostołowie prosili Pana: Przymnóż nam wiary. Pan rzekł: Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze, a byłaby wam posłuszna. Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: Pójdź i siądź do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił? Czy dziękuje słudze za to, że wykonał to, co mu polecono? Tak mówcie i wy, gdy uczynicie wszystko, co wam polecono: Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać.\nPiękna i krótka katecheza o wierze…\nPo pierwsze: wiara jest potężną „siłą”, dla wierzącego nie ma nic niemożliwego. Gdybyście mieli wiarę jak ziarnko gorczycy, powiedzielibyście tej morwie: Wyrwij się z korzeniem i przesadź się w morze, a byłaby wam posłuszna. Nie o spektakularną magię tu jednak chodzi. To, co często spotykamy na ławkach w kościołach: „Kto tę kartkę weźmie do domu, przepisze 9x i przyniesie do Kościoła każdą z osobna, odmówi modlitwę, niech wierzy, że to, o co prosi, spełni się do chwili przyniesienia ostatniej kartki” – nic z wiarą wspólnego nie ma. Wiara nie jest zaklinaniem rzeczywistości, rytuałem, który wywoła oczekiwany skutek, czy – jak ją widzą niektórzy – autoterapią.\nPrawdziwa wiara potrafi przeprowadzić człowieka przez sytuacje, których po ludzku nie jest w stanie zrozumieć i przyjąć, przez sytuacje, które są źródłem sprzeciwu i buntu, a nawet odwrócenia się od kochającego Stwórcy. To dzięki wierze, wszystkie trudne doświadczenia, które normalnie działają na człowieka destrukcyjnie, tegoż człowieka nie tylko nie wyniszczą ale wręcz poprowadzą do pełni życia.\nSama prośba: Przymnóż nam wiary nie była zapewne prośbą o następny cud czy, nie daj Boże, o magiczną sztuczkę. Nie była też pewnie prośbą o udzielenie podobnej mocy, by sami mogli dokonać czegoś spektakularnego. Tą wielką mocą już dysponowali. Oczekiwali czegoś więcej – oczekiwali „komentarza”, który nada sens temu wszystkiemu co się właśnie dokonuje. Tym „komentarzem” był i jest Duch Św. To On zstępując na uczniów zaczął wypełniać treścią to, co sie dokonuje… To On przymnaża nam wiary…\nPo drugie, wiara jest łaską otrzymaną od Boga a nie łaską czynioną Bogu. Kto z was, mając sługę, który orze lub pasie, powie mu, gdy on wróci z pola: Pójdź i siądź do stołu? Czy nie powie mu raczej: Przygotuj mi wieczerzę, przepasz się i usługuj mi, aż zjem i napiję się, a potem ty będziesz jadł i pił? (… ) Słudzy nieużyteczni jesteśmy; wykonaliśmy to, co powinniśmy wykonać. To że staram się wierzyć, zaufać i ożywiać swą wiarę – nie jest łaską czynioną Bogu. Jest raczej obowiązkiem każdego wierzącego. Inaczej przecież, wiara, nad którą nie pracuję, której nie pozwalam wzrastać i rozwijać się, staje się martwa.\nKtoś kiedyś powiedział, że Bóg stworzył człowieka na swój obraz i podobieństwo, a człowiek potem odwdzięczył mu się tym samym. Niestety bywa, że chcielibyśmy, by to sam Bóg biegał wokół nas, odpowiadał na nasze życzenia i był posłuszny warunkom, które Mu dyktujemy. Nie o to przecież chodzi w prawdziwej wierze.\nRównież stagnacja i formalne pobożnościowe gesty, które bywają z naszej strony tak wielką łaską wobec Boga, że ani Bóg ani Kościół nie mają prawa wymagać niczego więcej, tylko cieszyć się z tego, co jest – nie mają nic wspólnego z wiarą i prowadzą do duchowej śmierci, zagubienia i destrukcji…\nMoże warto dziś prosić nie tylko: „przymnóż nam wiary”, ale po prostu „daj nam zrozumieć czym jest wiara”…\nYou are currently browsing the archives for Październik 2013


Power Bank w samolocie. Czy można zabrać power bank na pokład samolotu? | Blog Technologiczny TechGirl.pl\n5 lat ago 1 komentarz\nCzy power bank stał się ważną częścią Twojego życia? Czy masz go zawsze przy sobie? Bez wątpienia jest to Twój nieodłączny towarzysz gdziekolwiek jesteś i gdziekolwiek się wybierasz. Po prostu nie wyobrażasz sobie dnia bez tego poręcznego pomocnika, który utrzyma Twój telefon komórkowy lub tablet naładowany i gotowy do użycia przez całą dobę.\nWybierasz się niebawem w podróż samolotem? Z pewnością zastanawiasz się, czy możesz zabrać ze sobą swój power bank na pokład. Szczególnie jeśli czeka Cię długi lot, będziesz musiał naładować swoje urządzenie zaraz po wylądowaniu.\nNie martw się, mamy dla Ciebie dobrą wiadomość: Tak, możesz zabrać swój power bank do samolotu!\nZasady i wytyczne dotyczące power banków w samolocie\nPrzed spakowaniem walizki i wyruszeniem na lotnisko należy zapoznać się ze wszystkimi zasadami i wytycznymi dotyczącymi sprzętów zasilanych bateriami/akumulatorami, do których należy i power bank. Jak z pewnością wiesz wszystkie linie lotnicze mają swoje regulaminy i zasady bezpieczeństwa, których każdy pasażer musi przestrzegać. Przewożenie przenośnych banków energii także podlega tym regulacjom. Niektóre wytyczne, mogą się zmieniać w zależności od przewoźnika, miejsca wylotu i przylotu. ale większość z nich jest taka sama dla wszystkich firm i krajów.\nNajpopularniejsze reguły i zasady znajdziesz na naszej infografice:\nFRA 1 września, 2019\nInfografika piękna, ale czy gdzieś jest jakaś konkretna lista sprzętów, które są zgodne np. ze wspomnianą normą UN 38.3? Mam mocny, 20000mah, mało firmowy Power Bank (Forever, taka niby polska firma), który obleciał już ze mną połowę świata. Jak sprawdzić, czy nie naruszam tych zakazów?