Mass Effect. Anromeda: Inicjacja - ebook - N.K. Jemisin - Mac Walters - bookto.pl\nAutorzy: N.K. Jemisin Mac Walters\n© 2018 Electronic Arts Inc. EA, the EA logo, Mass Effect, Mass Effect: Andromeda, BioWare and the BioWare logo are trademarks of Electronic Arts Inc.\nNiniejsza powieść jest fikcją literacką. Imiona, nazwiska, postaci, miejsca i wydarzenia są wytworem wyobraźni autorów i jakakolwiek zbieżność z rzeczywistymi wydarzeniami, miejscami, instytucjami, przedsiębiorstwami lub osobami, żyjącymi bądź zmarłymi, jest całkowicie przypadkowa.\nŻadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, przechowywana jako źródło danych i przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody posiadacza praw. Niniejsza publikacja nie może być rozpowszechniana w jakiejkolwiek oprawie lub okładce innej niż ta, w której została opublikowana, oraz bez podobnego zastrzeżenia nałożonego na kolejnego nabywcę.\nChris Bain, Joanna Berry oraz John Dombrow\nDominika Repeczko | ragana.com.pl\nAleksandra Olszar, Julia Diduch oraz Piotr Budak\nInsignis Media, Kraków 2018\nCopyright © for this edition Insignis Media, Kraków 2018\nISBN wersji pełnej 978-83-66071-54-4\nDATA PREMIERY: 1 STYCZNIA 2184\nTytuł reklamy rekrutacyjnej\ndo Inicjatywy Andromeda:\n„LEĆ Z NAMI”\nNotatki Centralnej Agencji Reklamowej Nairobi\nEFEKTY SPECJALNE: Fotografie arki „Hyperion” nałożone na panoramę Galaktyki Andromedy (Nnamdi, czy mamy pozwolenie na zbliżenia? Wiesz, jacy są ci goście od prywatnych funduszy).\nŚCIEŻKA DŹWIĘKOWA: Coś inspirującego, dostosowanego do wymagań lokalnych rynków przez adresy IP w ekstranecie.\nZESPÓŁ 1: Możemy użyć muzyki Vaenii?\nZESPÓŁ 2: Nawaliłeś się? Przekaz ma być inspirujący, a nie: „Przelećmy obcego”.\nZESPÓŁ 1: Inspirujące będzie to, co ty z tym zrobisz!\nGŁOS NARRATORA: Jesteśmy podróżnikami. Ciągle przemy naprzód i nie oglądamy się za siebie. Sami i zjednoczeni. Nie mamy wyboru, musimy próbować. Przez naszą niezaspokojoną ciekawość. Przez strach przed tym, co się wydarzy, jeśli nie spróbujemy. Ty jesteś teraz naszym odkrywcą. Pożegnamy się, a ty po raz ostatni spojrzysz za siebie… wiedząc, że gdziekolwiek się udasz, my będziemy przy tobie. (To jest dobre. Zróbmy kobiecy głos, alt dla maksymalnego efektu, żeby brzmiała jak twardzielka).\nCZARNY EKRAN Z LOGO INICJATYWY: Wejdź, by dowiedzieć się więcej, i zaciągnij się!\n– Zawsze przychodzi taki moment, gdy to, co znane, staje się obce – wyrecytowała Cora, spoglądając na gwarny port na Przylądku Tamayo. – Przyjrzyj się swojej dłoni, a w końcu zaczniesz dostrzegać zmienność jej tekstur, wzrost paznokci, blednięcie blizn i wyjątkowość posiadania pięciu palców zamiast trzech.\nSłowa Sarissy Theris nigdy nie wydawały się Corze prawdziwsze niż teraz. Obecna sytuacja powinna być dla niej bardziej znajoma, bardziej swojska, w końcu Cora setki razy schodziła z pokładu, jeszcze w dawnej jednostce Przymierza, a nawet wcześniej, gdy jej rodzinny frachtowiec wchodził do portu, żeby podjąć towar. I nie po raz pierwszy znalazła się na Przylądku Tamayo, był on przecież bramą Układu Słonecznego prowadzącą do Galaktyki, szczególnie dla tych, którzy podróżowali bez dodatkowych wygód i luksusów. Choć Cora musiała przyznać, że poprzedni pobyt w tym miejscu pamiętała bardzo słabo, o ile w ogóle. Zbyt wiele portów zwiedziła w ciągu minionych lat. Zbyt wielu widziała podróżnych, przemieszczających się w identycznie zorganizowany sposób, mamroczących coś, poszturchujących się nawzajem… a jednak jakimś cudem ten tłum wydawał jej się inny, dziwny. Znajomy, a zarazem zupełnie obcy. Z zacienionej rampy załadunkowej przy rękawie dokującym jej promu, znajdującej się na uboczu tras, którymi poruszali się pasażerowie, Cora miała doskonały widok na ruchliwą promenadę. Uświadomiła sobie, że z rosnącą fascynacją obserwuje ten ludzki tłum, pierwszy, jaki dane jej było zobaczyć od czterech lat. W zachowaniu dużych grup ludzi było coś zaskakująco obcego, czyż nie? No, tłum nie był tak całkowicie ludzki, wyszkolone oczy łowczyni natychmiast wypatrzyły w ciżbie taneczny ślizg hanarów i salarianina, który stał nieruchomo niczym skała, sprawdzając coś na swoim omni-kluczu. Ale Cora widziała głównie ludzi: biegnących na kolejny prom, wykłócających się z obsługą bagażową, wywrzaskujących jakieś slogany pod wznoszonym afiszem; nawołujących partnerów, rodzeństwo, dziadków, żeby powiedzieć im: hej, w tej knajpce mają prawdziwe krewetki, a nie to gówno z produkowanych w kadziach protein!\nAsari, o czym Cora dobrze wiedziała, poruszałyby się w niemal jednakowym tempie i w wyraźnych odstępach od siebie. Gdzieś czytała, że ich wersja uprzejmości wymagała utrzymywania nieco większej odległości od drugiej osoby, tuż poza granicą zasięgu ręki. Dorośli turianie natomiast mieli tendencje do poruszania się w tłumie krokiem marszowym, zapewne były to nawyki wyniesione z wieloletniej obowiązkowej służby wojskowej. Kroganie unikali wszelakich formacji, ponieważ gdy już zaczynali iść krokiem marszowym, zaraz zaczynali się rozglądać za wodzem, który poprowadziłby ich do szarży. Przedostanie się przez grupę krogan trwało zwykle wieki, bo ci zatrzymywali się nagle i stawali nieruchomo bez żadnego powodu. Trzeba było im jednak na to pozwolić, w przeciwnym razie ryzykowało się wybuch starć między utworzonymi naprędce armiami, a bijatyki ciągnęły się cały dzień i obejmowały cały obszar stacji.\nAle przynajmniej wszystkie te zachowania miały jakieś uzasadnienie, w przeciwieństwie do poczynań ludzi.\nI to właśnie uświadomiła sobie Cora, wyłapując spojrzeniem setki wariantów zachowania. Ludzie zatrzymywali się w pół kroku, pochłonięci wiadomościami w omni-kluczu; chodzili tam i z powrotem bez celu, podskakiwali na palcach, opierali się o ściany; irytowali się, gdy przed nimi szedł ktoś wolniejszy, przyspieszali, żeby wyrwać się do przodu, choć w tłumie nie mogli wysforować się zbyt daleko. W każdym innym zbiorowisku tego typu dziwaczne zachowania byłyby dla Cory sygnałem alarmowym. Zapowiadałyby potencjalne zagrożenie. Teraz jednak ten sygnał dochodził właściwie z całego tłumu, właśnie dlatego, że nie oznaczał zbliżającego się niebezpieczeństwa.\nTo po prostu byli ludzie – to oni odpowiadali za ten totalny chaos.\nBędzie musiała się ponownie do tego przyzwyczaić. Ruszyła po schodach, poprawiwszy torbę na ramieniu i z westchnieniem zaczęła przepychać się przez tłum.\n– Porucznik Harper? Cora Harper?\nGłos rozległ się tak blisko i tak nieoczekiwanie, że Cora aż podskoczyła, zdołała jednak stłumić odruch nakazujący jej otoczyć się barierą biotyczną. Odwróciwszy się, zobaczyła wysoką, szczupłą brązowoskórą kobietę, która przyglądała się jej z uprzejmym i szczerym śmiechem. Nie… Cora zmarszczyła brwi, natychmiast rewidując swoją ocenę. Nie na darmo Nisira T’Kosh, jej dawny dowódca na Thessji, nieustannymi ćwiczeniami wpajała Corze zasady błyskawicznej oceny ryzyka i reakcji. Może i sygnały, które odbierała z każdej strony, były fałszywe, ale w tym przypadku jej instynkt się nie mylił, nie miała co do tego wątpliwości. W tym uśmiechu było coś niewłaściwego.\n– Tak? – odpowiedziała, bezskutecznie starając się stłumić nutę czujności w głosie.\n– Tak też myślałam! – Kobieta rozpromieniła się, radośnie wyciągając rękę na powitanie. Cora odruchowo uścisnęła podaną dłoń, jej ciało pamiętało lokalne zwyczaje, nawet jeśli głowa znajdowała się ciągle jeszcze gdzieś w przestrzeni asari. – Całe popołudnie czekam, żeby z panią porozmawiać. Pani prom się spóźnił.\n– To przez natężenie ruchu w okolicy Przekaźnika Parnitha – wyjaśniła Cora, zastanawiając się przy tym: Kim ty jesteś, kobieto? Po czterech latach postrzegania siebie jako ambasadora ludzkiej rasy uprzejmość przychodziła jej odruchowo. – Przykro mi, że musiała pani czekać. O czym chciała pani ze mną porozmawiać, pani…?\n– Khalisah bint Sinan al-Jilani. – Uśmiech kobiety stał się szerszy, odsłonił białe zęby i… co to? Zza pleców nieznajomej wyłonił się dron telewizyjny i na twarz Cory padł nagle snop oślepiająco jasnego światła. Zmrużyła oczy, a al-Jilani mówiła dalej. – Wiadomości Westerlund. Czy zechciałaby pani odpowiedzieć na kilka moich pytań, pani porucznik? To nie zajmie wiele czasu.\n– Ja, um… – Minęły lata od odbytego przez Corę szkolenia w zakresie edukacji medialnej i od tamtej chwili kobieta w ogóle nie korzystała z nabytej wiedzy. W opinii asari przybycie przedstawicieli innych ras po naukę nie było wydarzeniem na tyle istotnym, by je omawiać w wiadomościach. – Chyba tak.\n– Wspaniale. Widzę, że nie doszła pani jeszcze do siebie, współczuję. Zacznijmy w takim razie od czegoś prostego. – Al-Jilani spojrzała na drona, zauważyła błysk czerwonej diody, oznaczającej, że rozpoczęło się nagrywanie, i skinęła głową zadowolona. – Wraca pani do Układu Słonecznego po… czterech, o ile się nie mylę, latach spędzonych na Thessji w ramach programu Przymierza: Walkiria. – Zerknęła na niewielki datapad. – I po to, tu cytuję: „by wzmocnić więzi dyplomatyczne między rasą ludzi i asari, poprawić jakość szkolenia ludzkich biotyków…”\n– Tak – powiedziała Cora i natychmiast skrzywiła się w duchu. Nie chciała przerywać dziennikarce. To nie wypadnie dobrze w oczach kobiet i niebinarnych. Ale streszczenie założeń programu Walkiria słyszała częściej, niż mogłaby zliczyć, i chciała mieć ten cały wywiad jak najszybciej za sobą. Trudno było tego nie okazywać. – Em, znaczy, nie do końca. Zostałam przydzielona do oddziału komandosów, stacjonującego na Thessji, ale misje wykonywałyśmy w całej przestrzeni.\n– Córki Talein, właśnie, pod dowództwem Nisiry T’Kosh, weteranki mającej za sobą już siedemdziesiąt dwie tury, ocalałej z kampanii Alianthus i oblężenia Arty. Jak służyło się pod tak wybitną nestorką?\nCora nieco się odprężyła. To było niesamowicie emocjonujące… i przerażające, pomyślała. Nisira nigdy wcześniej nie walczyła u boku człowieka, właściwie całą wiedzę na temat ludzi zaczerpnęła z kilku dokumentów i artykułów opublikowanych w ciągu ćwierćwiecza w ekstranecie. Jej założenia w kwestii szkolenia Cory sprowadzały się do: „No cóż, wyglądasz jak asari, więc zamierzam traktować cię jak asari”. Cora nie miała większego wyboru, jak tylko sprostać tym wymaganiom. A to oznaczało dodatkowe godziny treningów fizycznych, a po treningach – studiowanie starożytnych tekstów z zakresu biotyki i filozofii, a nawet naukę gotowania potraw z produktów pochodzenia thessjańskiego, co pozwoliło jej zaspokajać głód między posiłkami przewidzianymi dla wszystkich, asari bowiem jadały jedynie dwa razy na dobę. Było to najbardziej wymagające, najniebezpieczniejsze szkolenie, o jakim Cora w ogóle słyszała… i rozkoszowała się każdą jego minutą. Ale jak sprowadzić to wszystko do zwięzłego opisu?\n– Wspaniale – mruknęła. I w duchu wymierzyła sobie policzek. Ale al-Jilani najwyraźniej nie zwróciła uwagi na ten brak elokwencji.\n– Mhm, mhm. A jak pani skomentuje pogłoski, że nie zdołała pani spełnić nawet najniższych standardów określonych dla żołnierzy sił specjalnych asari? I że specjalnie dla pani opracowano próg trudności „ofiara losu”, stanowiący wyzwanie porównywalne ze szkoleniem, jakie przechodzą dzieci asari?\nCo?! Cora wpatrywała się w dziennikarkę zdumiona.\n– To są… nic z tego nie jest prawdą. – Niektóre zadania musiała powtarzać kilkakrotnie, zanim osiągnęła minimalny wynik, ale ostatecznie spełniła wszelkie wymogi.\n– Nie jest? A co z pogłoskami, że stała się pani niemal autochtonem? Jadała jedynie thessjańskie jedzenie, nosiła tylko ubrania szyte dla asari, używała wzmacniaczy biotycznych zrobionych specjalnie dla pani przez Armali, producenta sprzętu najwyższej klasy?\nNa twarzy al-Jilani wciąż malował się ten sam szczery i przyjazny uśmiech, ale z minuty na minutę stawało się bardziej oczywiste, że ta przyjacielska postawa to jedno wielkie oszustwo. Corę zaczynały swędzieć zęby – ewidentny znak, że traciła panowanie nad sobą. Z niewiadomego powodu biotyczne sprzężenie zwrotne zaczynało się w korzeniach zębów.\n– Jadłam i ubierałam się tak, jak moje towarzyszki – warknęła. – Jadłam i ubierałam się jak one, ponieważ tak zwykle robią członkowie tej samej jednostki wojskowej. Jedzenie to jedzenie, a ubranie to ubranie, nic więcej. Ubrania asari pasowały na mnie doskonale, dlaczego więc miałabym płacić krocie za sprowadzanie ciuchów z ludzkiej przestrzeni, skoro nie było takiej potrzeby? Zresztą może to pani nazywać stawaniem się autochtonem, ale celem tego programu było zapewnienie kandydatom jak najpełniejszego doświadczenia. – Zaczerpnęła powietrza i otworzyła usta, by dodać: „A to było nieuczciwe pytanie”, ale zanim zdążyła coś powiedzieć, al-Jilani gładko wtrąciła kolejny komentarz.\n– Najpełniejszego doświadczania społeczności obcych, oczywiście – stwierdziła, kiwając głową w sposób, który zdaniem Cory miał podkreślić głęboki namysł. – Ale pani porzuciła służbę w szeregach Przymierza po ukończeniu Programu Walkiria, co oznacza, że poczyniona przez ludzkość inwestycja w pani szkolenie nie doczeka się zwrotu. Jak rozumiem, teraz zamierza pani przejść do czegoś większego i lepszego, do Inicjatywy Andromeda, tak?\nCora zgrzytnęła zębami. Odeszła z wojska, bo czas jej służby dobiegł końca. Już i tak po zakończeniu pierwszej tury przedłużyła go o dwa lata na prośbę Nisiry, która chciała, by Cora nadal służyła z Córkami Talein, na co ta przystała z radością. Jednak po zakończeniu kolejnej tury Nisira nie powtórzyła swej prośby, twierdząc stanowczo, że nadszedł czas, by jej podkomendna spróbowała czegoś nowego, i Cora poszła za radą nestorki asari. Podobnie postępował zresztą niemal każdy żołnierz piechoty morskiej, który szanował swego dowódcę. Teraz było już jasne, że al-Jilani miała przygotowaną własną interpretację wydarzeń i zamierzała zaprezentować ją na antenie. Cora zrozumiała, że musi szybko odgadnąć, o co chodzi, albo znów zostanie nieprzyjemnie zaskoczona.\nCo ona chce osiągnąć? Oczernić asari? Zdyskredytować oficerów odpowiedzialnych za Walkirię?\n– Owszem – przytaknęła, z trudem zachowując uprzejmy ton. – Zostałam polecona dowództwu Inicjatywy przez matronę T’Kosh.\n– No tak, oczywiście! – rozjaśniła się al-Jilani i Cora z paskudnym przeczuciem przypomniała sobie poniewczasie, czego uczyli ją na szkoleniu dotyczącym kontaktów z mediami: nigdy nie ujawniaj żadnych informacji nieproszony.\n– Nic dziwnego, że obcy zarekomendował żołnierza takiego jak pani do przedsięwzięcia, jakim jest Inicjatywa Andromeda – kontynuowała al-Jilani, podczas gdy Cora stała osłupiała.\nŻołnierza jak ja?\n– Czy wie pani, że zdaniem niektórych główna popleczniczka projektu i jego fundatorka, Jien Garson, sprzeniewierzyła fundusze inwestycyjne, zaniżyła dochody w oficjalnych dokumentach i sponsorowała nielegalne badania naukowe?\n– Och, na… – Cora ugryzła się w język. Czyżby chodziło właśnie o nią? O Garson? O Inicjatywę? Dlaczego w takim razie al-Jilani urządziła zasadzkę na Corę? – Nie, pani al-Jilani, nie wiedziałam, że doszło do czegoś takiego, a skoro mówi pani, że to niepoparte dowodami „zdanie niektórych”, to pani też tego nie wie.\n– Nie musi pani przyjmować takiej defensywnej postawy, ja tylko zadaję pytania.\nA ja jestem kosmiczną krową, pomyślała Cora.\n– Czy to wszystko? Muszę złapać kolejny statek.\n– Jeszcze tylko jedno pytanie. – Al-Jilani ponownie zerknęła na swój datapad. Cora była pewna, że to część przedstawienia, dziennikarka doskonale wiedziała, o co zamierzała zapytać. – Inicjatywa Andromeda próbuje uchodzić za osobliwe nawiązanie do ideałów przeszłości, kiedy to ludzkość trwała w przekonaniu, że we wszechświecie nie ma innego inteligentnego życia, i odważnie ruszała w nieznane, wiedziona jedynie chęcią odkrywania. – Zerknęła ku dronowi i mruknęła: – Zatrzymaj, odszukaj materiały filmowe zawierające start rakiet w ramach programu Apollo w dwudziestym wieku, loty statków z czasów przed pierwszym kontaktem, upublicznione przez Inicjatywę ujęcia arki „Hyperion”, sklej razem z podkładem muzycznym z… sama nie wiem. Wybierz coś staroświeckiego i mało znanego. Może kanadyjski rock elektroniczny, wszystko jedno.\nDron błysnął dwa razy diodą, potwierdzając przyjęcie polecenia, a Cora zamrugała, próbując pozbyć się powidoków.\n– Ale biorąc pod uwagę – podjęła al-Jilani – że założenia projektu przewidują teraz utworzenie w Andromedzie większej liczby kolonii obcych niż ludzkich, a konkretniej kolonii asari, salarian i naszych dawnych wrogów: turian, oraz wyraźną skłonność kierownictwa projektu do zatrudniania osób jak pani, których lojalność względem interesów rasy ludzkiej jest wątpliwa…\nTego było za wiele. Furia zapłonęła bielą w głowie Cory, zatętniła za jej oczami i w ułamku sekundy otoczyła ją całą, przesłaniając świat błękitnym woalem ciemnej energii. Oczy al-Jilani rozszerzyły się ze strachu, który był chyba pierwszą prawdziwą emocją, jaką Cora dostrzegła u dziennikarki. Zresztą uzasadnioną, jeśli uwzględniło się fakt, że Corę spowijała niczym nieskrępowana siła zdolna zmiażdżyć wszystkie kości w ciele al-Jilani.\nJednak dla asari taki rozbłysk mocy biotycznej był sposobem na okazanie gniewu, odpowiednikiem krogańskiego zderzania się głowami, turiańskiego szczękania żuwaczkami czy zaciskania pięści u ludzi i batarian. Po czterech latach spędzonych wśród asari Corze pozostały pewne przyzwyczajenia. Choć ludzie nie mieli żadnych trudności z odczytaniem groźby z mowy ciał innych gatunków – niektóre kwestie są naprawdę uniwersalne – to jednak niewielu ludzkich biotyków dysponowało mocą na tyle silną, by rozbłysnąć w ten sposób, a już na pewno nie tak spontanicznie i bez wysiłku, jak robiły to asari. A jeżeli nawet trafiali się ludzie do tego zdolni, to zazwyczaj nad tym nie panowali.\nGdy Cora wreszcie zorientowała się, że używa mowy ciała niewłaściwej w przestrzeni zamieszkałej przez ludzi, al-Jilani zdążyła już szybko wymamrotać:\n– No cóż, mam chyba dość materiału. Dziękuję za poświęcony czas, pani porucznik. – I oddaliła się pospiesznie.\nCora miała świadomość, że tylko pogorszyła sytuację. Al-Jilani bez trudu zdoła wykorzystać widoczną wściekłość Cory, by udowodnić, że porucznik stała się jedną z obcych, i insynuować, że zatrudnianie kogoś o „wątpliwej lojalności” jest kolejnym dowodem na korupcję w szeregach Inicjatywy, co najwyraźniej cały czas było celem dziennikarki.\nPo prostu wspaniale. Ponieważ Cora miała właśnie stawić się w nowej pracy… w Inicjatywie Andromeda. Tej samej, którą pomogła oczernić jak ekstranet długi i szeroki.\nCora siedziała w knajpce, jedząc kanapkę z prawdziwymi krewetkami, i dumała nad pożołnierskim życiem osoby niezatrudnionej, a co za tym idzie – dramatycznie ubogiej – gdy do lokalu weszli protestujący.\nWidziała ich wcześniej, rozkrzyczaną grupę z transparentami i tablicami, kręcącą się wśród tłumu przechodniów na promenadzie. Nie zwróciła na nich większej uwagi. Ostatnie cztery lata spędziła dosłownie na innej planecie, nie miała pojęcia, o co wściekają się mieszkańcy tej, zresztą nawet jej to nie interesowało. Nie przejęła się również, gdy weszli do kafejki, w końcu teraz już nie wrzeszczeli i nie wymachiwali tablicami. A nawet rozgniewani ludzie muszą w końcu coś zjeść, prawda? Przestała więc zwracać na nich uwagę.\nPóźniej, kiedy robiła rachunek sumienia i podliczała popełnione tego dnia grzechy, przypomniała sobie mgliście, że manifestanci ucichli nagle i tylko szeptali między sobą. Miało to miejsce mniej więcej wtedy, gdy Cora zaczęła dochodzić do wniosku, że krewetki były tak naprawdę rozmaitymi insektami horyzontańskimi, które wprawdzie smakowały wspaniale, ale miały też łagodne działanie przeczyszczające. Za czasów dzieciństwa spędzonego w Attykańskim Trawersie niejednokrotnie miała okazję żywić się rozmaitymi podejrzanymi proteinami, a najgorsze zapamiętała na całe życie. I w chwili, kiedy właśnie zmierzała do tej gastronomicznej konkluzji, na jej stolik padł cień.\n– Była pani w tej reklamie w Wiadomościach Westerlund – stwierdził nieznajomy mężczyzna. – Zapowiadali jakiś raport, który puszczą pod koniec tygodnia. Demaskujący Inicjatywę Andromeda.\nNo tak, oczywiście, że już reklamowali ten materiał. Cora zdusiła jęk i spojrzała na mężczyznę uważniej. Dopiero co skończył dwadzieścia lat, był wysoki, ale chudy, jego skóra miała ten charakterystyczny pomarańczowy odcień pochodzący od suplementów przyjmowanych przez wielu mieszkańców planet, by nie obnosić się z niemodną bladością osobnika żyjącego w przestrzeni. Ubrany był w kombinezon klasy turystycznej, jakby to mogło mu pomóc, gdyby zawiodły nagle pola efektu masy Przylądka Tamayo!\nPrzede wszystkim jednak stał zbyt blisko, starał się górować nad siedzącą przy stoliku Corą. Z rozmysłem odgryzła kolejny kęs kanapki, po czym z pełnymi ustami – ten facet z pewnością nie zasłużył na jej uprzejmość i dobre maniery – odpowiedziała obojętnie:\n– Może i byłam w reklamie. Nie widziałam, nie wiem. A o co chodzi?\n– Pracuje pani dla Inicjatywy Andromeda, gdzie ludzie pracują z obcymi.\nPraca dla Inicjatywy Andromeda była mało prawdopodobna, biorąc pod uwagę, że Cora ciągle pakowała się w jakieś kłopoty z tym związane, ale to akurat była jej osobista sprawa.\n– Powtórzę: a o co chodzi?\nNieznajomemu stanowczo nie spodobała się jej nonszalancja, schylił się gwałtownie i uderzył dłońmi w blat stolika, zrzucając tym sposobem wierzchnią warstwę bułki z kanapki.\n– Jesteś zdrajcą Ziemi!\nCora z przesadną starannością umieściła bułkę na poprzednim miejscu i odsunęła talerz na wypadek, gdyby facet pluł podczas mówienia.\n– Chyba masz na myśli zdrajcę ludzkości?\n– No cóż, dla mnie Ziemia nigdy nie była domem. A Przymierze ma obecnie kilkanaście kolonii w całej Galaktyce, do tego setki stacji kosmicznych, faktorii handlowych wzdłuż tysięcy szlaków transportowych, no i trzeba doliczyć też placówki dyplomatyczne na wszystkich planetach zamieszkałych przez inne rasy. Że nie wspomnę o prywatnych przedsięwzięciach, jak Noveria, czy miejscach nienależących do żadnego gatunku, jak Cytadela albo Omega. Więc jeśli naprawdę chcesz mnie nazywać zdrajcą, to może warto by było pamiętać, że Ziemia nie jest synonimem ludzkości już od… ilu? Pięćdziesięciu lat?\nMężczyzna przyglądał jej się zmieszany, ale i z rosnącą wściekłością.\n– No, a gdy już to zapamiętasz, warto też wspomnieć, że wspólna eksploracja jest korzystna dla ludzkości…\nNie spodziewała się, że ją popchnie. Wydawał się odstręczającym bigotem z głębokiej prowincji, jednak nie na tyle głupim, by próbować sił z kobietą w pancerzu osobistym. Gdyby spodziewała się przemocy, mogłaby się przygotować psychicznie i fizycznie.\nTymczasem przez to, że nad nią górował, pchnięcie przesunęło krzesło i oderwało stopy Cory od podłogi, niemal ją wywracając. Umysł nieprzygotowanej na taki atak Harper natychmiast przestawił się na tryb bojowy – właśnie taką reakcję na nieoczekiwaną agresję wpajała im Nisira. Tak właśnie reagowały Cora oraz pozostałe Córki w trakcie minionych czterech lat na polach bitew, o których ten głupek z zadupia nie miał nawet pojęcia, w niezliczonych sprawach życia i śmierci, gdy przetrwanie zależało od szybkości reakcji, a chwila wahania mogła kosztować życie.\nTak postępowały łowczynie asari.\nCora zapłonęła ciemną energią, zanim jeszcze jej stopy ponownie dotknęły podłogi. Bariera zamknęła się wokół niej tak gwałtownie, że powietrze aż zatrzeszczało niczym od wyładowania elektrycznego. Mężczyzna cofnął dłoń z krzykiem, choć z pewnością kontakt z barierą nie był bolesny. Pole elektrostatyczne jego skóry zaiskrzyło po prostu w zetknięciu z migotliwą, zmieniającą się nieustannie aurą jej pola, zasłoną czystej energii, która falowała delikatnie. Cora czuła, jak jej włosy unoszą się pod wpływem elektromagnetycznej bryzy. Wstała i gdy mężczyzna zatoczył się niezgrabnie do tyłu, z oczyma rozszerzonymi strachem, dobrze wiedziała, dlaczego się bał.\n„My, łowczynie, jesteśmy żywą bronią”, rozległ się w jej głowie głęboki, kojący niczym kołysanka głos Nisiry. „Twoja rasa dopiero zaczyna rozumieć, czego może dokonać pierwiastek zero, czym naprawdę jest efekt masy, dopiero zaczyna pojmować potencjał ciemnej energii, ale ty przybyłaś na Thessję uczyć się tak, jak uczymy się my, asari, więc ci powiem. Jesteśmy grawitacją stworzoną z woli. Ty, Coro, jesteś połączeniem mocy organicznej i syntetycznej, wycyzelowanym, wyszkolonym, by osiągnąć szczyt możliwości. Walcz tylko wtedy, gdy będziesz musiała, ale kiedy już będziesz musiała, daj swemu wrogowi ostrzeżenie, by wiedział, jaki koszmar właśnie zbudził. To uprzejmość, jaką powinnaś mu wyświadczyć… zanim rozerwiesz go na strzępy”.\nNie żeby Cora zamierzała kogokolwiek rozrywać. W końcu po to właśnie trenowała te wszystkie lata – jej samokontrola była niczym z żelaza. Jeśli doszłoby do tego, że rozmazałaby tego człowieka na ścianie kafejki, zrobiłaby to z wyboru, a nie wskutek odruchu. Zanim jednak Cora zdążyła powiedzieć choćby słowo na temat tego, jaką wartość mają zasady dobrego wychowania i uprzejmość w stosunku do uzbrojonych po zęby nieznajomych, czyjaś dłoń pojawiła się w polu jej widzenia, poruszając się z wystarczającą gracją, by wytrącić Corę z przedkonfrontacyjnego napięcia. Pole innego biotyka delikatnie musnęło pole Cory, co stanowiło uprzejme powitanie jednego wojownika przez drugiego.\n– Co tam, siostrzyczko? – zachrypiał głos tak znajomy, tak bliski, że Cora natychmiast mrugnęła, rozpraszając barierę, i odwróciła się, by spojrzeć na rozbawioną turkusową twarz. – To prywatne przyjęcie czy każdy może zatańczyć?\nCora miała ochotę uściskać zwalistą asari.\n– Ygara! – Dokładniej Ygara Menoris, była zastępczyni Nisiry T’Kosh, również członkini Córek Talein i jedna z niewielu asari, którą Cora mogłaby nazwać prawdziwą przyjaciółką. – O mój Boże. Co ty tu, u diabła, robisz?\n– Pilnuję, żebyś nie pakowała się w kłopoty, a cóż by innego? – Ygara odsunęła się nieco od Cory, widząc, że ta już się uspokoiła. Zerknęła nad ramieniem przyjaciółki na mężczyznę, który przed chwilą pchnął Harper, a teraz wycofał się na kilka kroków. Spojrzenie, jakie rzuciła mu asari, było łagodne, ale mężczyzna i tak się wzdrygnął i zrobił kolejnych kilka kroków w tył. Dołączyło do niego dwoje innych manifestantów, ale, jak zauważyła Cora, bardziej skupieni byli na tym, by odciągnąć towarzysza od potencjalnego zagrożenia niż chętni udzielić mu wsparcia.\nCora wcale im się nie dziwiła. Ygara była większa od przeciętnych asari, niewątpliwie piękna, ale wyższa, bardziej umięśniona. Chociaż nie wyszła jeszcze z wieku panieńskiego, to klatkę piersiową miała godną matrony i wypinała ją niczym znak ostrzegawczy. Właściwie to był znak ostrzegawczy: Ygara przez większość życia była komandosem, a Cora kilkakrotnie widziała, jak przyjaciółka osiąga lepsze wyniki w walce przy użyciu biotyki niż niektóre matki asari.\nWszystko to jednak nie miało większego znaczenia. Tamten mężczyzna, który popchnął Corę, nie miał znaczenia. Khalisah bint Sinan al-Jilani też nie miała znaczenia. Cora po prostu cieszyła się, że znów widzi kogoś cywilizowanego.\n– Chodźmy stąd – powiedziała z ogromną ulgą, a Ygara mruknęła potakująco. Opuściły lokal, zostawiając agresywnego mężczyznę i jego przyjaciół wystraszonych i milczących.\nSzły przez tłum, kierując się ku promowi, którym Cora miała dotrzeć do kwatery głównej Inicjatywy. Ygara dotrzymywała jej towarzystwa dla samej przyjemności spaceru. Wyjaśniła, że Układ Słoneczny był tylko przystankiem na jej drodze do Illium, gdzie zamierzała założyć własną grupę najemników skoro odeszła już z oddziału Nisiry. Nie było w tym nic zaskakującego, wszyscy właściwie oczekiwali, że Ygara zacznie działać na własną rękę, bo tak zawsze postępowały panny, gdy już nauczyły się fachu. Nisira całym sercem popierała plany młodszej asari.\nA kiedy przyszła kolej Cory, by się odezwać, ta, ku własnemu zdziwieniu, zaczęła pospiesznie opowiadać o wszystkim, co przytrafiło jej się od chwili, gdy opuściła przestrzeń asari. O jednym z pasażerów promu, który raz po raz znajdował jakiś powód, by otrzeć się o jej tyłek, aż zagroziła jego zdolności do reprodukcji. O agentce celnej, która naprawdę zapytała i wykazywała wyjątkowe zainteresowanie tym, czy Cora sypiała z jakąś asari w czasie spędzonym na Thessji. „To nie pani sprawa”, odpowiedziała Cora kobiecie o nieprzyjemnym uśmiechu. O katastrofalnym wywiadzie. I o najgorszym ze wszystkiego: o trudności, z jaką przychodziło jej przebywanie wśród przedstawicieli własnego gatunku.\n– Jesteśmy jedną wielką porażką – wypaliła. – Wcześniej nigdy nie widziałam w nas takich prymitywów, ale naprawdę jesteśmy tylko… – Westchnęła i potarła oczy. Zacisnęła zęby, gdy jakiś przechodzień potrącił ją ramieniem i wymamrotał zdawkowe przeprosiny, by zaraz wpaść na kogoś innego. Wreszcie odetchnęła głęboko. – Boże. No tylko mnie posłuchaj. Ale marudzę.\nYgara roześmiała się głośno.\n– No, trochę. Słuchaj, doznałaś niewielkiego szoku kulturowego. – Wzruszyła szerokimi ramionami. – Znaczy, nie jestem pewna, czy straszenie na śmierć jakiegoś ksenofoba to najlepszy sposób radzenia sobie z tymi odczuciami, ale są one zupełnie normalne. Swego czasu spędziłam dwadzieścia lat na Palavenie. – Jej policzki pogranatowiały lekko. – Myślałam, że znalazłam tego jedynego. W każdym razie, kiedy już wróciłam do domu, potrzebowałam kilku tygodni, by przestać się dziwić, dlaczego wszystkie twarze wokół są niebieskie, a nie srebrzyste, i dlaczego nikt nie chciał ze mną rozmawiać o taktyce albo służbie publicznej. Cały czas wydawało mi się, że z Thessją jest coś nie tak. Przejdzie ci.\nCora wiedziała, że to prawda, niemniej miło było usłyszeć to od kogoś innego. Zatrzymała się nieopodal rękawa wiodącego do jej promu. Do odprawy pozostało jeszcze dwadzieścia minut, ale Haper miała nadzieję, że obsługa wpuści ją na pokład nieco wcześniej, co oznaczałoby szansę na chwilę snu.\n– Dziękuję – powiedziała, przy pożegnaniu z Ygarą. Nie chodziło tylko o przyjemność, jaką sprawiła jej rozmowa. Cora naprawdę bardzo jej potrzebowała. – Wiesz, słyszałam nieraz, że to mała Galaktyka, ale po takim zbiegu okoliczności mogłabym chyba uwierzyć w tych twoich bogów. Pojawiłaś się w najbardziej odpowiednim momencie.\nYgara prychnęła rozbawiona, żartobliwie trąciła Corę w ramię i odwróciła się, by pomaszerować w swoją stronę.\n– Postaraj się nie spowodować żadnego międzygatunkowego incydentu – rzuciła przez ramię. – Pamiętaj, że nie tego cię uczyłyśmy!\nStacja Theia była stara. W otrzymanym wcześniej dossier Cora wyczytała, że była to wiekowa, quariańska stacja niskoorbitalna, zniszczona i porzucona setki lat temu, w czasie wojny z gethami. Inicjatywa odkupiła ją od volusjańskiej grupy zajmującej się remontem stacji kosmicznych. Quariańska konstrukcja jak zwykle okazała się fenomenalna. Kadłub nie został zniszczony mimo czasu, jaki placówka spędziła pozbawiona ochrony pola efektu masy. Nic nie wskazywało też na to, że stacja pochodziła z odzysku. W czystych, przestronnych korytarzach o standardach godnych Cytadeli wszystko lśniło nowością. A jednak coś w tym miejscu wydawało się niewłaściwe. Osobliwość proporcji – jakby estetyka wnętrza została określona przez umysł, który myślał inaczej. Matematyka pozostawała matematyką, inżynieria inżynierią, ale ludzie nie czuli potrzeby, by wszystko nieznacznie przechylać ani zdobić każdą rurę i każdy przewód filigranowo wystylizowanymi motywami roślin.\nGdy Cora wyglądała przez jedno z okien, nie mogła nie zauważyć, że „szkło” z włókna węglowego uformowano tak, by było lekko wypukłe, z ogniskową niecentryczną, żeby kierować wzrok patrzących ku stacji, a nie ku odległemu rozbryzgowi słońc i galaktyk. Ludzie chcieliby spoglądać w gwiazdy. Quarianie sprzed stuleci chcieli samym sobie przypominać, że życie wśród gwiazd zależy od solidnego sprzętu i kompetentnego personelu.\nCora odwróciła się od okna i raz jeszcze przyjrzała się mężczyźnie, który miał zostać jej nowym dowódcą. Właściwie to przełożonym, bo przecież Inicjatywa nie była organizacją zmilitaryzowaną – kolejna nienaturalna kwestia w odczuciu Cory. Pośrodku wysoko wysklepionego pomieszczenia, jej zwierzchnik zbudował dziwaczną konstrukcję platform, terminali i węzłów serwera, rozmieszczonych wokół ramy od sufitu do podłogi. Dziwaczna struktura przypominała Corze pszczeli ul: niezwykle wydajne wykorzystanie przestrzeni, ale patrzyło się na to z pewnym trudem. On sam stał na najwyższej platformie, jedną dłonią dotykał interfejsu, spoglądając jednocześnie przez parę stacjonarnie zasilanych gogli na… coś.\nOd momentu, gdy krzyknęła jakieś dziesięć minut wcześniej do niego, a on odpowiedział: „chwileczkę”, Cora stała w pomieszczeniu bezczynnie. Zaczynała podejrzewać, że o niej zapomniał. Alec Ryder. Były żołnierz piechoty morskiej, i to w randze N7. Zaciągnął się krótko po odkryciu ruin proteańskich na Marsie, jak zresztą wielu jego rówieśników, pragnących znaleźć się w pierwszym szeregu, gdy ludzkość dokona następnego skoku kwantowego. I jemu akurat się to udało. Ryder był razem z Grissomem na statku, który dokonał pierwszego lotu przez przekaźnik masy! Następnie został zwolniony z armii, raczej nie z honorami, aczkolwiek wszelkie źródła milkły podejrzanie, gdy pojawiało się pytanie o powód. Gdzieś po drodze spędził kilka lat na zdobywaniu nowych kwalifikacji, dorobił się dyplomu z ksenocybernetyki, lingwistyki komputerowej i innych przedmiotów – Cora nie była w stanie wymówić nawet ich nazw. Miał dwoje dzieci, już dorosłych, i niedawno owdowiał. Jak na mężczyznę po pięćdziesiątce, trzymał się nieźle: włosy miał przyprószone siwizną, nie był chudy, ale i nie miał brzucha. Ubierał się jak żołnierze po służbie: bojówki w kolorze khaki z niezliczonymi kieszeniami, wojskowy sweter, którego rękawy podwinął powyżej łokci. Na pierwszy rzut oka nie dostrzegało się w nim cech szalonego naukowca… ale one tam były. Cora niemalże je czuła.\n– Dziękuję za cierpliwość – odezwał się nieoczekiwanie. Czyli o niej nie zapomniał. Jednak nie podniósł głowy znad gogli. – Regulowanie dynamicznej matrycy procesów intuicyjnych w trakcie działania. Trudno to uchwycić.\n– To intuicja – odparła Cora, próbując zdławić mgliste wrażenie, że nie podjęła najlepszej decyzji, jeśli chodzi o wybór kariery po służbie. – Czy nie powinna być trudna do uchwycenia? – rzuciła niezobowiązująco. Nie spodziewała się, że Ryder odpowie. I rzeczywiście, przez chwilę milczał, wystukiwał coś na interfejsie i nie przestawał wpatrywać się w gogle. Wreszcie skończył, usiadł i począł rozluźniać mięśnie barków, aż w karku strzeliło mu tak głośno, że Cora to usłyszała, mimo że stała dwadzieścia stóp niżej.\n– No, to akurat zależy. Czy wirtualna inteligencja powinna mieć dobrą intuicję, czy może jednak słabą? Słaba intuicja jest łatwa. Na przykład: całkowity brak ostrzeżenia ze strony intuicji czy instynktu, że dziennikarka właśnie przerabia cię na miazgę.\nSzlag. Cora westchnęła i wyprostowała się, przyjmując mniej więcej postawę zasadniczą. Najlepiej mieć to z głowy jak najszybciej.\n– Przepraszam, sir. Zaskoczyła mnie całkowicie. To już się nie powtórzy.\n– Wiem, że nie – odparł Ryder. Potarł kark, po czym wstał i zaczął schodzić z platformy na platformę. – Inicjatywa nie może sobie pozwolić na złą prasę. Jeśli nie potrafisz rozmawiać z reporterami tak, by nie przedstawiać siebie i osób z tobą związanych jak Benedykta Arnolda ery postprzekaźnikowej, to ogranicz się do stwierdzenia „bez komentarza” i odejdź.\nCora zacisnęła zęby, ale musiała przyznać, że chyba sobie na to zasłużyła.\nZatrzymał się na platformie w połowie konstrukcji i po raz pierwszy rzucił jej spojrzenie spod zmarszczonych brwi.\n– Żadne z nas nie służy już w korpusie, panno Harper, a nawet w czasie służby nigdy nie obnosiłem się ze swoją szarżą, do tego „sir” sprawia, że czuję się staro.\nSłowa „panno Harper” sprawiły, że Cora skrzywiła się w duchu.\n– Wolałabym, żeby zwracał się pan do mnie, używając mojego stopnia, nawet jeśli nie ma on już formalnego zastosowania. Ciężko pracowałam, by zostać porucznikiem. Albo mógłby pan używać po prostu mojego nazwiska. – Zrobiła znaczącą pauzę. – A szacunek przełożonym okazuje się nie tylko w wojsku… sir.\nPrychnął bez śladu rozbawienia.\n– Może i nie. Wolałbym jednak cieszyć się prawdziwym szacunkiem niż tylko jego zewnętrznymi przejawami. Zauważyłem, że mi pani nie zasalutowała, mimo że przewyższam panią rangą.\nCora oparła się pokusie, by zmarszczyć brwi. Nie miała pojęcia, co myśleć o tym człowieku. Rzucał jej wyzwanie i wycofywał się, by po chwili zaatakować z innej strony. A jednak w jego zachowaniu nie wyczuwało się wrogości. Nie, raczej… oceniał ją.\n– To głównie ludzkie standardy – odparła. – Odzwyczaiłam się.\nRyder się skrzywił.\n– Czego jeszcze zapomniała pani podczas swojej nieobecności?\nDefinitywnie ją prowokował. Może próbował doprowadzić do konfrontacji?\n– Zapomniałam, jakie to frustrujące prowadzić rozmowy z gatunkami, które mają niewielką albo nawet zerową zdolność wyczuwania czegokolwiek. Krążymy wokół kwestii, które dla dowolnej asari byłyby oczywiste od pierwszego spojrzenia, a do tego cały czas uważamy się za wyjątkowo błyskotliwych.\nTym razem mina Rydera się nie zmieniła, ale Cora zauważyła, że lekko zesztywniał.\n– I tego – zebrała się w sobie i mówiła dalej – jak drażliwi mogą być ludzie, słysząc prawdę. Z jaką awersją potrafią reagować na bezpośredniość i otwartość. I że czasami lepiej jest nic nie mówić, niż mieć rację. – Nie najlepiej poradziła sobie w sytuacji z dziennikarką, ale nie miała problemu, by się do tego przyznać. – Ale nie zapomniałam, że służyłam w piechocie morskiej. I przełożonemu należy się szacunek, nawet jeśli jeszcze na niego nie zasłużył, sir.\nRyder pokręcił głową, a na jego twarzy, ku zdumieniu Cory, odmalowało się rozbawienie. Oparł się o poręcz platformy.\n– Miałaby pani kłopot z al-Jilani, nawet będąc w szczytowej formie, pani porucznik – powiedział łagodniej. – Widziałem, jak robiła w balona pięciogwiazdkowych generałów, przy czym wcale nie napadała ich pierwszego dnia po powrocie do ludzkiej przestrzeni.\n– Być może, sir, być może. – Cora oparła się chęci zaciskania zębów. – Niemniej przepraszam za to, że przeze mnie Inicjatywa Andromeda źle wypadła w mediach.\n– Do tego trzeba by czegoś więcej niż jednej z góry uprzedzonej dziennikarki wiadomości. Niestety, to, z czym zetknęła się pani na Przylądku Tamayo, to tylko awangarda kampanii zakrojonej na o wiele większą skalę – westchnął Ryder. – Ile pani wie o tym, co tu robimy, Harper?\n– Tylko to, co przeczytałam w dossier i ekstranecie. To, co wszyscy.\n– Proszę mi opowiedzieć.\nCzy to był test? Chciał sprawdzić, czy odrobiła lekcje? Znowu miała ochotę zacisnąć zęby. Na tym etapie nie powinno być już miejsca na testy, ale mniejsza z tym.\n– Założenie jest takie, by polecieć do Galaktyki Andromedy, która znajduje się najbliżej naszej. Znaleźć tam światy-ogrody, założyć interes, być może nawiązać kontakt z lokalnymi gatunkami, jeśli nic innego nie wypali, ustanowić handel między poszczególnymi koloniami. – Wzruszyła ramionami. – Początkowo w projekcie brali udział jedynie ludzie, ale gdy nabrał rozpędu, dołączyły też inne gatunki Rady. Teraz plan jest taki, że lecimy wszyscy. I wyruszamy za sześć miesięcy.\n– Okej. Dobrze. – Odwrócił się, by zejść, aż wreszcie znalazł się na tym samym poziomie co Cora. – Ale właściwie nie o to pytałem. Proszę mi powiedzieć, dlaczego zdecydowała się pani dołączyć do projektu, który zabierze panią do miejsca oddalonego o sześć stuleci i dwa i pół miliona lat świetlnych od wszystkiego, co pani zna, i wszystkich, których pani kocha? I proszę nie mówić, że to „ludzkie pragnienie odkrywania nieznanego”. – Wywrócił oczami. – To świetne hasło marketingowe i może nawet prawdziwe w przypadku młodzików, którzy mają więcej gonad niż rozumu. Z pewnością to wspaniała idea. Ale dawni odkrywcy zazwyczaj zamierzali wrócić stamtąd, dokąd się wybierali, i to wrócić w chwale i ze zdobytym bogactwem. Nawet Jon Grissom jedynie wykonywał rozkazy, gdy stał się pierwszym człowiekiem, który poprowadził załogę przez przekaźnik masy. Wiem, bo tam byłem. Wszyscy myślą, że taki był odważny, i w sumie to prawda, ale pod koniec dnia chciał tylko wrócić do swojej córki. – Ryder pokręcił głową. – Jaki ma pani powód, by ruszyć w nieznane z biletem w jedną stronę?\nCora odetchnęła głęboko. Właśnie tego pytania się obawiała.\n– Nie mam żadnego.\n– Więc dlaczego pani tu jest?\n– Bo Nisira T’Kosh kazała mi tu przyjechać.\nRyder splótł ramiona na piersi i zakołysał się na piętach.\n– I jest pani posłuszna byłemu dowódcy, bez względu na to, co mówi? – Sprawiał wrażenie zdumionego. – Dostałem rekomendację od T’Kosh i zaprosiłem panią, bo pani akta są imponujące… ale już nie jestem pod wrażeniem, Harper. Dlaczego miałbym zatrudnić panią zamiast kogoś, kto ma własną motywację?\n– Z całym szacunkiem, a dlaczego to ma jakiekolwiek znaczenie? – Cora naprawdę się starała, by nie zabrzmiało to tak, jakby się broniła. – Nie wiem, jak to się ma do pracy, którą będę wykonywać. Tak czy inaczej, zamierzam dać z siebie wszystko.\nTeraz, gdy Cora stała z nim twarzą w twarz, Ryder wydawał jej się mniej imponujący. Garbił się trochę, jednak uznała to za objaw wyczerpania. Włosy miał w lekkim nieładzie, jakby zwykł przeczesywać je palcami w chwilach frustracji albo zmęczenia.\nZaczął przechadzać się przed nią, z rękoma wciąż założonymi na piersiach.\n– Mamy konkurencję, Harper. Innych przedsiębiorców, którzy chcą naszej technologii, naszych inwestorów, choć niekoniecznie chcą podejmować ryzyko, jakie my podejmujemy. Nie wiedziała pani tego i wpadła w pułapkę na Tamayo, a przecież powinna mieć pani takie informacje o projekcie, któremu zamierza poświęcić pani resztę życia! Nie mogę prowadzić pani za rękę, tu trzeba przewidywać problemy. A chyba nie ma wątpliwości, że pani tego nie robi.\nTo było rozsądne wyjaśnienie, napomniała sama siebie, choć zęby znów zaczęły swędzieć ją od napięcia. Nie było też wątpliwości, że Alec Ryder będzie jednym z tych szefów, którzy wolą szczerość od lania wody i gładkich wykrętów. I że był jajogłowym. N7 czy nie, lubił myśleć na głos, jednak wciąż przedkładał zwięzłość nad litanię szczegółów. To akurat Corze pasowało. Nadszedł czas, by się przekonać, czy chce spędzić najbliższe lata, jakieś mniej więcej sześćset, pracując dla tego faceta.\n– Nie spodziewałam się tego, co wydarzyło się na Tamayo, bo przybyłam z całkowicie inną perspektywą – oświadczyła. – Urodziłam się na frachtowcu transportowym, a nie na planecie. Dorastałam jak każdy inny dzieciak w Trawersie. Codziennie robiliśmy kroki w nieznane i po prostu próbowaliśmy przetrwać, więc nic z tego nie jest mi obce ani jakoś nie robi na mnie wielkiego wrażenia. Ostatnie cztery lata spędziłam wśród asari, gdzie Inicjatywa postrzegana jest jako… – Próbowała znaleźć właściwe słowa, by to wyrazić, ale po chwili zrezygnowała. – Projekt biorący się z próżności. Sposób dla raczkujących w kosmosie ras na zdobycie kilku punktów popularności w Galaktyce, której niełatwo zaimponować. To, co jest istotne tutaj… nie zawsze jest ważne tam. Ostatnie, czego się spodziewałam, to reporterka.\nRyder zwolnił kroku, wydawało się, że próbuje przetrawić to, co właśnie usłyszał.\n– Okej. To… hm. To w sumie w porządku. Odmienna perspektywa też ma swoją wartość. Ale to nadal nie jest odpowiedź na pytanie, dlaczego powinienem brać na pokład kogoś, kto nie ma żadnej wizji. Skąd mam wiedzieć, że się pani nie znudzi i po chwili nie porzuci projektu? Potrzebuję partnera przywódcy, a nie kogoś, kto będzie tylko szedł za mną. – Pokręcił głową. – Co właściwie powiedziała pani Nisira, kiedy zdecydowała się panią tu wysłać?\nCora zacisnęła usta, zastanowiła się chwilę i ciężko westchnęła. Aha, czyli szczerość.\n– Powiedziała… że to wygląda na projekt, który da mi cel – przyznała. – Że marnuję się na Thessji, a nawet w szeregach Przymierza. Że nie będę żyła na tyle długo, by zostać prawdziwą łowczynią asari. W końcu ludzkość wciąż jeszcze za bardzo obawia się biotyków, by wiedzieć, co począć z przeciętnym, a co dopiero z kimś, kto ma takie wyniki, jak ja. – Wzruszyła ramionami. Ryder zmrużył lekko oczy. Osądzał ją? Był sceptyczny? Myśl, że mógł oceniać ją tak nisko, była bolesna.\nZałożyła ręce za plecami, w postawie spocznij, i uniosła wojowniczo podbródek.\n– Uznała, że Inicjatywa może okazać się wystarczająco odmienna, wystarczająco elastyczna, by znaleźć miejsce dla kogoś takiego jak ja. Więc skoro najwyraźniej uważa pan, że ta podróż do Andromedy naprawdę się odbędzie… Dlaczego pana zdaniem powinnam wziąć udział w tym projekcie?\nRyder przestał spacerować, na jego twarzy odmalowało się szczere zaskoczenie. Wreszcie, uśmiechnął się, choć niechętnie.\n– Czyli moje pytanie teraz wróciło do mnie, hm? No dobrze. – Spojrzał gdzieś za nią, zastanawiając się przez chwilę. – Z pewnością polecimy. Na tym etapie… jesteśmy… zdecydowani. O ile przy starcie nie zawiodą wszystkie arki, co jest statystycznie nieprawdopodobne, w tym stadium nic nie może nas zatrzymać. Musimy lecieć.\nCora zamrugała, niezdolna ukryć sceptycyzmu.\n– Nie wiem, dlaczego mielibyśmy organizować wartą kwadrylion kredytów wyprawę do innej galaktyki.\nNa twarzy Rydera na moment błysnęło rozbawienie.\n– Kwintylion… i musimy, bo nie mamy wyboru, Harper. Nikt z nas nie ma, ale ludzkość szczególnie. – Odetchnął głęboko. – Minęło zaledwie kilka dekad od odkrycia, że nie jesteśmy sami we wszechświecie. Od tego czasu nasza wiedza, nasze rozumienie niemalże wszystkiego gwałtownie się poszerzyły. Ale w tej galaktyce… wszystko zostało już zbadane i zrozumiane. Nie ma w nas potrzeby, by eksplorować. Odkrywać. Rozwijać się. Jeśli czegoś nam jeszcze brakuje, możemy to pożyczyć albo nauczyć się tego od innych gatunków, które robiły to w czasach, gdy my skakaliśmy po drzewach – zniżył głos. Zaczął mówić wolniej. – Ludzkość rozkwita w obliczu wyzwania. Wzrastamy, gdy dążymy do czegoś z trudem. Jak więc możemy rozwijać się w galaktyce, w której wszystkie decyzje podjęto za nas? – Zmarszczył brwi, zaśmiał się smutno i podjął swój marsz. – Dotarcie do celu nie będzie łatwe, Harper. Ale tylko będąc tam, rozwijając się, zdołamy uświadomić sobie nasz pełen potencjał.\nCora przyglądała się, jak chodzi tam i z powrotem, i nie wiedziała, co myśleć o jego przemowie. Brzmiało to trochę, jakby miał jakieś pretensje do Rady. A może nie podobało mu się miejsce ludzkości w obecnym porządku świata?\n– Jeśli szuka pan okazji do rozwoju, to Rada i inne rasy mogą nam naprawdę wiele w tym względzie zaoferować – skomentowała. – Wiem z doświadczenia.\n– Oczywiście, że mogą. – Zbył jej słowa gestem. – I w Andromedzie musimy pracować wszyscy razem, ale będziemy startować z tej samej płaszczyzny. A możliwość… nie, konieczność odkrywania i adaptacji będzie nam towarzyszyć nieustająco od samego początku. Nie będziemy mieli innego wyboru, jak tylko rozwijać się i odnieść sukces. Przetrwają najsilniejsi, podczas gdy każdy gatunek będzie dbał o własne potrzeby.\nNie była pewna, czy podoba jej się ten kierunek.\n– To mi nie wygląda na współpracę, raczej na konkurencję pomiędzy gatunkami. Rodzaj wyścigu, by przekonać się, kto wygra.\nRyder przystanął i chyba zastanawiał się nad jej komentarzem.\n– I tak, i nie – stwierdził. – Tu, w Drodze Mlecznej, Rada robi naprawdę świetną robotę. Ale ten powszechny pokój… całe galaktyczne społeczeństwo, w którym żyjemy… opiera się na wiekach wyciągniętych wniosków, popełnionych błędów i przeżytych wojen na długo, zanim ty czy ja w ogóle się narodziliśmy. My tego nie osiągnęliśmy… to wszystko zostało nam dane. Niektórzy byliby skłonni nazwać to utopią, całe to oświecenie pozyskane bez wysiłku. Ale ludzie muszą się z tym zmagać. Pokazujemy, co jest w nas najlepsze, kiedy nasze największe osiągnięcia… i wyzwania… znajdują się przed nami.\n– Nie powiem, że się nie zgadzam – przyznała Cora, chyba zaczynała rozumieć, o co mu chodziło. A jednak… coś jej nie pasowało. – Skoro jedyne, czego nam trzeba, to zmaganie się i walka, czemu nie założyć kolonii całkowicie zdanej na siebie w najodleglejszym zakątku Drogi Mlecznej, z dala od Rady?\nRyder zatrzymał się i… uśmiechnął?\nCzy to był tęskny uśmiech? Smutny? Nie umiała czytać jego emocji.\n– Proszę mi wierzyć, myślałem o tym – odparł. – I gdyby Inicjatywa mnie nie odszukała, to pewnie bym to zrobił. – Odwrócił się i podszedł do konsol. – Jednak mnie odszukali i oto jesteśmy tu oboje. Gotowi udać się w podróż, która raz jeszcze postawi ludzi w pierwszym szeregu inwencji i innowacji.\nZamilkł, a Cora przestąpiła niepewnie z nogi na nogę, zastanawiając się, czy już skończył. W następnej chwili Ryder pstryknął przełącznikiem i między nimi zmaterializował się wizerunek planety.\n– Proszę spojrzeć. – Wyciągnął dłoń i „zakręcił” hologramem. – To jest nasz wyznaczony złoty świat. Wszystkie nasze dane potwierdzają, że ta planeta posiada odpowiednie parametry i zasoby, by podtrzymać ludzkie życie. Ale nie wiemy tego, nie mamy pewności, i nie będziemy wiedzieli, dopóki nie postawimy na niej stopy. A nawet jeśli istotnie jest taka, jak sądzimy, i wszystko pójdzie zgodnie z planem… spędzimy kilka kolejnych dekad, na przekształcaniu jej w nasz dom. Każdy dzień przyniesie nam okazję do rozwoju. Do tego, byśmy stali się więksi. Ewoluowali. Ale też… okazję do potknięcia. Do porażki. – Wyprostował się. – Każda decyzja w nadchodzących dekadach będzie determinować to, czy przetrwamy, czy zginiemy.\nPatrzyła na obracający się glob.\n– I myśli pan… – Szukała właściwych słów. – I wierzy pan, że po tym wszystkim ludzkość będzie… lepsza? Że my będziemy przez to lepsi?\nWyłączył hologram i odwrócił się do Cory.\n– Tak. I zakładam, że T’Kosh wysłała tu panią, bo dostrzega to samo. Asari, co zrozumiałe, myślą długofalowo. Jeśli uznała, że może pani pomóc w tym projekcie, a projekt może dać pani szansę na rozwój… – Rozłożył ręce. – To chyba oboje musimy jej posłuchać.\n– Przekonałam się już nieraz, że tak właśnie należy postąpić, sir.\n– Rozumiem. Więc… – ponownie zaplótł ramiona na piersi – nie ma pani żadnego powodu, by wziąć w tym udział? Zobaczmy, czy uda się to zmienić.\nCora skinęła głową, powoli, wciąż jeszcze przetrawiając to, co powiedział. Rozwijaj się, odkrywaj, adaptuj – albo giń. Na tę myśl poczuła dziwne drgnienie w sercu, nieznaczne, ale mogła to być ekscytacja. Jednakże to wciąż była jego motywacja.\nI choć niewątpliwie interesująca, to Cora nie była przekonana, czy jej motywy były takie same.\n– Wchodzę w to… przynajmniej na razie – oznajmiła. – Z tego samego powodu, dla którego spędziłam ostatnie cztery lata na Thessji, bo te wszystkie wzniosłe pobudki pod koniec dnia nie mają żadnego znaczenia. Ktoś musi wykonać całą czarną robotę, aby nastała ta wyczekiwana przyszłość. – Matka zawsze jej to powtarzała przy okazji wykonywania wszystkich gównianych robót i jedzenia gównianego żarcia, gdy kolejny rok upływał im na lataniu kawałkiem złomu, który w kupie trzymały tylko pobożne życzenia i taśma klejąca. – Równie dobrze mogę to być ja.\nRyder przyglądał jej się przez chwilę z namysłem.\n– To chyba będzie musiało wystarczyć – stwierdził z cieniem goryczy w głosie. – Zobaczymy, czy na długo. Jeśli mówi pani poważnie o urzeczywistnianiu przyszłości, Harper… to mam dla pani pracę.\nW KOLEJNYM ODCINKU ŚLEDZTW AL-JILANI:\nNiedziela, 27 grudnia 2184,\ngodzina 18:46 UTC\nInicjatywa Andromeda, nowy ulubiony projekt bogatej i ekscentrycznej inwestorki Jien Garson, ma na celu założenie przyczółku w najbliższej z sąsiednich galaktyk. Ekscytujący projekt naukowy, tchnący prawdziwym romantyzmem… ale czy na pewno? Poszliśmy śladem pieniędzy, śladem łapówkarstwa, korupcji i wątpliwych z etycznego punktu widzenia motywów, które zagrażają waszym inwestycjom i przyszłości galaktycznej cywilizacji.\nZa dwa standardowe dni Cytadeli pokażemy wam wyjątkowy wywiad z byłą panią oficer Przymierza, porucznik Corą Harper, biotyczką o burzliwej przeszłości, zatrudnioną niedawno przez Inicjatywę.\nWiadomości Westerlund: zawsze docieramy do prawdy. Zawsze.


Obchody Dnia Niepodległości Ukrainy w Polsce - Nasz Wybir - Informacyjny portal ukraińskich migrantów\nJesteś w:Home»Ukraińcy w Polsce»Mniejszość»Obchody Dnia Niepodległości Ukrainy w Polsce\nObchody Dnia Niepodległości Ukrainy w Polsce\nBy Oksana Kuzmenko on\t 22 sierpnia 2017 Mniejszość, Ukraińcy w Polsce\nDzień Niepodległości to dla każdego państwa bardzo ważne wydarzenie. Jest ono okazją do tego, aby po raz kolejny zademonstrować miłość do Ojczyzny i zademonstrować całemu światu swe zwyczaje i tradycje. A jaki jest stosunek do ukraińskiego państwowego święta przedstawicieli ukraińskiej mniejszości w Polsce?\nUprzątanie kozackich mogił na cmentarzach, na których spoczywają żołnierze Ukraińskiej Republiki Ludowej, modlitwy za Ukrainę w cerkwiach, pokazy filmów, dyskusje, rodzinne pikniki. Właśnie w taki sposób obchodzi Dzień Niepodległości Ukrainy większość członków ukraińskiej mniejszości w Polsce. Jednak, jak podpowiadają przedstawiciele młodego pokolenia Ukraińców, ich stosunek do święta jest nieco inny, niż ich dziadków.\n– Mój dziadek walczył o niepodległość w latach 40-tych. Dlatego, gdy uzyskaliśmy ją w 1991 roku, bardzo się cieszył. Wiem, że nie odczuwam tego, tak jak on – mówi Michał Szachtam, student filologii ukraińskiej Uniwersytetu Marii Curie – Skłodowskiej w Lublinie. Gdy Ukraina zdobyła niepodległość, nie było go jeszcze na świecie. Urodził się dwa lata później.\nObchody Dnia Niepodległości Ukrainy w Lublinie/ wkurierlubelski.pl\nPodobnymi spostrzeżeniami dzieli się Stefania Łajkosz, członek Zarządu Głównego Związku Ukraińców w Polsce. Przez wiele lat organizowała największe wydarzenie związane z Dniem Niepodległości Ukrainy. Uroczystości odbywały się we wsi Bylica w województwie zachodniopomorskim.\n– Wszystko zaczęło się od miejscowych mieszkańców oraz osób z sąsiednich miejscowości, którzy 24 sierpnia przyjeżdżali na nabożeństwo w intencji Ukrainy i ognisko. Obok krzyża, przy którym się modliliśmy, wieszaliśmy niebiesko – żółtą flagę. Starsi ludzie płakali, gdy widzieli ukraiński państwowy sztandar. Mówili, że nie spodziewali się, że doczekają takiej chwili – opowiada organizatorka. Na obchody święta ukraińskiej państwowości do Bylicy przyjeżdżało kilkaset osób, a wieś zaczęto nawet nazywać „ukraińską wyspą” lub „ukraińską republiką”.\n– We wsi mieszkają prawie wyłącznie Ukraińcy. Dlatego 24 sierpnia na swych domach wywieszali ukraińskie flagi. Gdy przyjeżdżały do nas zespoły z Ukrainy, ich członkowie byli czasami zdziwieni tym, co widzieli. Nie spodziewali się, że przyjadą, jak mówili, „do ukraińskiej wsi” – przyznaje Stefania Łajkosz. Pomimo, że uroczystości w Bylicy nie są już obecnie tak duże, jak w poprzednich latach, jednak 24 sierpnia mieszkańcy wsi nadal wywieszają na swych domach ukraińskie flagi.\nZe względu na sytuację w państwie Ukraińcy nie obchodzą obecnie Dnia Niepodległości dużymi koncertami. W ostatnich latach wielu przedstawicieli ukraińskiej społeczności stara się pojechać na obchody na Ukrainę. Z takiej okazji korzystają szczególnie Ukraińcy, którzy mieszkają blisko polsko – ukraińskiej granicy, szczególnie mieszkańcy Przemyśla.\nDla Ukraińców z Ukrainy i tych urodzonych w Polsce refleksje nad niepodległością Ukrainy, o wyższych wartościach, szczególnie patriotyzmie, przyszły w czasie, gdy zagrożona została narodowa lub etniczna tożsamość.\nDla wielu, szczególnie młodych, Ukraińców w Polsce święto narodowe nabrało większego znaczenia w związku z wojną w ukraińskim państwie. Młodzież w Polsce dostrzega, że z powodu sytuacji w naszym kraju ich koledzy z Ukrainy coraz częściej demonstrują swój patriotyzm.\n– Wiem, że w ostatnich latach ludzie w Ukrainie zaczęli częściej ubierać wyszywanki.\nBardzo popularne są t-shirty z patriotyczną symboliką, można kupić także souveniry, które ośmieszają wroga – mówi Maria Jurczyszyn, wokalistka zespołu „Tołhaje”, który w repertuarze ma ukraińskie i polskie piosenki. Ukrainka z Sanoka podkreśla, że osobiście nie odczuwa potrzeby ubierania się w takie koszulki.\n– Nie jest to dla mnie wyznacznik mego stosunku do Ukrainy i państwowego święta. Z drugiej strony, wcale mi nie przeszkadza, gdy ktoś tak się ubiera, – dodaje Maria.\nJak mówią przedstawiciele mniejszości ukraińskiej w Polsce, w ostatnich latach wydarzenia związane z Dniem Niepodległości Ukrainy, są także elementem, który jednoczy Ukraińców urodzonych w Polsce i Ukrainie.\n– Bierzemy udział także w inicjatywach związanych z Dniem Niepodległości, które coraz częściej organizują Ukraińcy – migranci. To ich święto, a my po prostu się solidaryzujemy. Uważam, że chociaż jesteśmy obywatelami Polski, powinniśmy brać udział w takich wydarzeniach – mówi Jerzy Misiejuk, producent cotygodniowego ukraińskiego programu telewizyjnego „Ukraiński Przegląd”, nadawanego w TVP Białystok. Przypomina, że wydarzenia 24 sierpnia 1991 roku były dla wszystkich raczej zaskoczeniem.\n– Właśnie wówczas po raz pierwszy organizowaliśmy w Mielniku imprezę pod tytułem „Muzyczne Dialogi nad Bugiem”. Rozpoczęła się 24 sierpnia, a więc w dniu, gdy ogłoszono Niepodległość Ukrainy. Dowiedzieliśmy się o tym z radia. Nie mieliśmy ze sobą flagi, bo nikt czegoś takiego się nie spodziewał… Nawet artyści, którzy jechali do nas z Ukrainy, – tłumaczy Jerzy Misiejuk.\nNależy wspomnieć, że obecnie wiele osób wywodzących się z ukraińskiej mniejszości, jak i Ukraińcy z Ukrainy, są zdania, że Dzień Niepodległości można będzie obchodzić radośnie, gdy przestaną nadchodzić powiadomienia o kolejnych walkach i ofiarach wojny.\nPoprzedni artykułWernisaż wystawy Lidii Matvijenko “Etnos.Echo”\nNastępny artykuł Nasza niepodległość


Niezłomnym - honor\nW poniedziałek, 29 lutego w przeddzień „Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych” z inicjatywy europoseł Jadwigi Wiśniewskiej odbyła się w Częstochowie Konferencja Historyczna połączona z rozstrzygnięciem I Wojewódzkiego Konkursu na Prezentację Multimedialną: „Żołnierze Wyklęci. Niezłomni Bohaterowie”. Konferencja została zorganizowana w ramach ogólnopolskich obchodów ku czci Żołnierzy Wyklętych. Z przyjemnością informujemy, że uczennica klasy Ia – Zosia Pulcer zajęła III miejsce w konkursie.\nNastępnego dnia społeczność naszej szkoły uczciła pamięć Niezłomnych. Uczniowie za pośrednictwem radiowęzła wysłuchali patriotycznej audycji a w trakcie długiej przerwy Zosia w świetlicy zaprezentowała konkursową pracę, w której opowiedziała o losach pradziadka – Edwarda Pulcera, jednego z Żołnierzy Wyklętych, który działał w tzw. drugim podziemiu niepodległościowym.\nNiezłomnym – honor.


Miasto popiołów - Cassandra Clare - Recenzje książek z każdej półki - MoznaPrzeczytac.pl\nMiasto popiołów, jest to drugi tom serii Dary Anioła. Tak jak pierwsza część, kontynuacja stała się bestsellerem literatury młodzieżowej już chwilę po wydaniu. Miasto kości wprowadziło Czytelnika w świat magii, demonów, intryg i darów Anioła (Miecza, Kielicha i zaginionego Zwierciadła). W tej części natomiast, każda decyzja rodzi nieodwracalne skutki, które w większości przypadków mają kolosalny wpływ na główną bohaterkę.\nClary jest w niezłych tarapatach. Matka leży w szpitalu pogrążona w śpiączce, Jace okazuje się być jej bratem, a Simon zachowuje się, jakby byli parą. Dziewczyna stara się stłumić wybitnie nie siostrzane uczucia w stosunku do Jace, jednak z marnym skutkiem. Kiedy rozchodzi się wieść, że Jace jest synem Valentine, Lighwoodowie wyrzucają go z Instytutu. Nocny łowca niedługo potem wszczyna burdę z wilkołakami w barze, za którym później znajdują zwłoki jednego z nich. Luke wzywa Clary i razem jadą do Instytutu, by wyjaśnić sprawę. Tam na Jece’a czeka Inkwizytorka, by go przesłuchać. On jednak za swoją butę i bezczelność w stosunku do urzędnika państwowego, zostaje osadzony w więzieniu Cichych Braci, aż do rozpatrzenia sprawy. Ci zaś zostają zamordowani, a Miecz, którego pilnowali – skradziony. Clary i Luke uwalniają Jece’a z więzienia, później dowiadują się, że w Central Parku znaleziono martwego elfa.\nNastępne wydarzenia są w pełni poplątane i dziwne, a do tego powodują swoistą reakcję łańcuchową. Wizyta w królestwie elfów, pocałunek „rodzeństwa”, ucieczka Siomona, wizyta na łodzi, walka z Valentine, przemiana Siomona… Istny układ pokarmowy! Każde z wydarzeń ukazuje inne spojrzenie na magię, nie powiela schematów i pozwala na nowo poznać bohaterów i ich charakter.\nTa część Darów Anioła, jest równie dobra jak pierwsza. Intryga, zagadka i bardzo zakazane uczucie Jase’a i Clary nadają akcji tempa i dozę pikanterii. Autorka umiejętnie manipuluje uczuciami młodych bohaterów tak, że mają one decydujący wpływ na wydarzenia. Legendarne dary Rajzela, są jednocześnie bardzo ważnym podmiotem i symbolem pożądania i władzy, ale w porównaniu z życiowymi wyborami Clary, wydają się nieistotne.\nKsiążka jest dobrze napisana, swobodnym, stosunkowo nietrudnym językiem, przez co strony same spływają spod palców. Niedosyt, który pozostawia poprzednia część, zostaje pogłębiony wraz z końcem tej książki. Z niejaką dumą muszę stwierdzić, że moje fantastyczne podniebienie, zostało mile połechtane tą pozycją. Oby tak dalej! A teraz zabieram się za część trzecią – Miasto Szkła.\nCassandra ClareDary AniołafantastykaISBN 9788374801355literatura młodzieżowaMAGMiasto popiołówMiasto popiołów Cassandra ClareMortal instruments


Koniec zawieszenia broni - Puls Biznesu - pb.pl\nPPtactwo skończyło wysiadywać jaja, więc rusza kolejna odsłona boju o Rospudę. Komisja Europejska (KE) złożyła wniosek do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o nakazanie Polsce wstrzymania prac. W tym samym celu lasami do terenu budowy podkradają się ekolodzy, a co bardziej krewcy mieszkańcy Augustowa zdecydowanie zapowiadają, że będą bronić obwodnicy. Minister transportu dziwi się, że KE chce wstrzymywać budowę, która jeszcze się nie rozpoczęła, a Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zapowiada, że jak Trybunał nakaże, to prace zostaną przerwane. Pięć miesięcy...\nPPtactwo skończyło wysiadywać jaja, więc rusza kolejna odsłona boju o Rospudę. Komisja Europejska (KE) złożyła wniosek do Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości o nakazanie Polsce wstrzymania prac. W tym samym celu lasami do terenu budowy podkradają się ekolodzy, a co bardziej krewcy mieszkańcy Augustowa zdecydowanie zapowiadają, że będą bronić obwodnicy. Minister transportu dziwi się, że KE chce wstrzymywać budowę, która jeszcze się nie rozpoczęła, a Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad zapowiada, że jak Trybunał nakaże, to prace zostaną przerwane. Pięć miesięcy rozejmu spowodowane okresem lęgowym zostało zmarnowane. Nikt nie myślał o pokoju, wszyscy szykowali się do kolejnej bitwy.\nMieszkańcy Augustowa maja dosyć setek TIR-ów, które codziennie łomocą na ich drogach. O ich desperacji świadczy to, że w poniedziałek zablokowali wjazd do miasta dla ciężarówek, jednocześnie zaczęły się zapisy na wyjazd do Brukseli, gdzie miałaby się odbyć ich demonstracja w obronie obwodnicy. Trudno się dziwić, że w budowie obwodnicy upatrują jedynej nadziei na normalność. Tyle, że zostali przez polityków postawieni przed fałszywym wyborem — albo bagna Rospudy, albo obwodnica. Droga nie musi prowadzić przez rezerwat, ale politycy najwyraźniej nie przygotowali planu B i trasę przez dolinę Rospudy potraktowali jako sprawę honoru.\nO trasie obwodnicy zawsze można dyskutować, honor dyskusji nie podlega. To dlatego mieszkańców Augustowa mamiono nadziejami organizując np. referendum w sprawie obwodnicy (które w tej akurat sprawie nie miałoby mocy wiążącej i pewnie dlatego zostało przez mieszkańców Podlasia zlekceważone). Jeżeli teraz Trybunał Sprawiedliwości zablokuje budowę obwodnicy Augustowa, to przekaz będzie jasny: Unia Europejska nie da nawet drogi wybudować. To z pewnością będzie znów wdzięczny temat dla polityków LPR, którzy dostrzegą w tej decyzji ostateczną utratę suwerenności. Parę partii zbije trochę politycznego kapitału na tym sporze. Znowu zaiskrzy na linii Warszawa-Bruksela. Może nawet dojdzie do starć między ekologami a mieszkańcami Augustowa. I tylko obwodnicy nie będzie, bo politykom z kilku kolejnych ekip rządowych nie chciało się poszukać kompromisu.\nPołączenie nadzorów zostaje odroczone\nTransport , Drogi , Polityka , Jaja , Politycy , Polityk\nPuls Inwestora / Koniec zawieszenia broni


DOLINA NOTECI BASF ZESTAW PRÓBNY Jagnięcina i królik + koza i wołowina | Fera.pl\nDOLINA NOTECI BASF ZESTAW PRÓBNY Jagnięcina i królik + koza i wołowina 400 g x 10 szt.\nDOLINA NOTECI BASF Jagnięcina I Królik 400 g (50879)\nDOLINA NOTECI BASF Jagnięcina I Królik 400 g x 5\nKarmy charakteryzują się brakiem dodatków zbożowych - ponieważ w diecie zwierząt dziko żyjących nie stanowiły one istotnego elementu. Karma ma dodatek mięsa razem z kośćmi, które spełniają dwie funkcje: dostarczają składników odżywczych, a jednocześnie stanowią balast dla przewodu pokarmowego, dzięki czemu dochodzi do regulowania procesów trawienia oraz przede wszystkim wchłaniania składników odżywczych. Karma charakteryzuje się niewielkim dodatkiem oleju roślinnego, który uzupełnia karmy w odpowiednie kwasy tłuszczowe. Obróbka termiczna likwiduje ryzyko zatruć mikrobiologicznych; precyzyjnie dobranymi proporcjami surowców.\ndodatki dietetyczne/kg: Witamina D3 – 240 IU, Cynk (chelat cynkowy wodzianu glicyny, tlenek cynku) – 13 mg\nDOLINA NOTECI BASF Koza I Wołowina 400 g x 5


Promowanie posta na blogu - Ekspert Bogielczyk\nPomysł na dzisiejszy artykułu „Promowanie posta na blogu” pojawił się, gdy po artykule Kasi Grzech “5 kroków do doskonałych wpisów na blogu firmowym”, zadaliście mi mnóstwo pytań, jak to robić.\nCieszę się, że macie świadomość, że samo napisanie posta nie gwarantuje, że dotrą do niego czytelnicy. Bez promocji, o artykule dowie się niewiele osób, dlatego, gdy stworzymy wartościowy post na blogu, powinniśmy ogłaszać to wszem i wobec.\nDziś podzielę się z Wami moimi sposobami na bezpłatne promowanie posta. (Pominę kwestie techniczne, jak SEO, linki zewnętrzne i wewnętrzne, o których pisała Kasia).\nPromowanie posta na blogu – krok po kroku\n1. Link do bloga na Facebooku\nPo napisaniu artykułu wykorzystuję Facebook do jego promocji.\nTworzę na fanpage’u post z linkiem kierującym bezpośrednio do artykułu na blogu.\nMój fanpage skupia osoby zainteresowane sprzedażą, mediami społecznościowymi, rozwojem. Dlatego, gdy jest nowy wpis na blogu, informuję ich o nim.\nWażne: Tworząc post nie wklejam samego linku. Poprzedzam go krótkim wstępem. Robię to, bo po pierwsze, chcę zainteresować fanów postem, a po drugie, bo szanuję ich czas i chcę mieć pewność, że treść ich zaciekawi.\nPrzykład >> tu\n2. Post wideo na Facebooku\nWiedząc, że algorytm Facebooka obcina zasięg postów z linkami zewnętrznymi, nagrywam filmik dotyczący nowego artykułu na blogu. Krótko omawiam w nim problemy poruszone na blogu. W treści posta lub w pierwszym komentarzu umieszczam link do bloga, żeby mój fan mógł szybko, jednym kliknięciem przejść do artykułu.\n3. Zdjęcie w tle\nZdjęcie w tle na fanpage’u to według mnie świetny baner reklamowy. Dlatego, gdy na blogu pojawia się nowy artykuł, zdjęcie w tle do niego nawiązuje. W opisie tego zdjęcia, wklejam link do postu na blogu, aby mój czytelnik mógł przenieść się do niego jednym kliknięciem. Dzięki niemu promowanie posta na blogu jest jeszcze skuteczniejsze!\n4. Relacja strony\nRelacja to materiał, który przestaje być widoczny dla odbiorców po 24 godzinach.\nDo promowania posta na blogu wykorzystuję relacje strony, czyli relacje mojego fanpage’a.\nZazwyczaj publikuję film, w którym zachęcam do odwiedzin mojego bloga.\nRelacje mają kilka bardzo ważnych zalet:\nWyświetlają się też tym użytkownikom, którzy nie korzystają z Facebooka, a posiadają tylko Messenegera.\nNie mają ograniczeń zasięgu organicznego.\nPojawiają się na samej górze Messengera, co zwiększa szansę ich wyświetlenia.\n5. Grupy na Facebooku\nGrupy skupiają osoby zainteresowane określoną tematyką i służą wymianie informacji między członkami.\nDlatego w pierwszym kroku powinniście poszukać grup, w których są osoby zainteresowane Waszą tematyką. Drugim krokiem powinno być zapoznanie się z regulaminem grupy. (Są miejsca, w których autopromocja jest zabroniona i grozi usunięciem z grupy).\nGdy znajdziecie właściwe grupy – warto informować w nich o nowych artykułach na blogu.\nJakie są plusy publikacji w grupie?\nFacebook nie tnie zasięgu organicznego.\nCzłonkowie grupy otrzymują powiadomienia o nowych postach.\nPosty docierają bezpośrednio do grupy docelowej.\nWartościowe artykuły na blogu pozwalają Ci budować wizerunek eksperta, rozwiązującego problemy innych.\n6. Publikacja posta na LinkedIn\nPromowania posta nie ograniczam tylko do Facebooka. Wykorzystuję do tego również inne media społecznościowe, w tym LinkedIn.\nUżytkownicy LinkedIn, inaczej niż użytkownicy Facebooka, oczekują przede wszystkim profesjonalnych treści, w mniejszym stopniu treści rozrywkowych.\nDlatego warto informować ich o naszych nowych artykułach na blogu, dzięki którym będą mogli rozwijać się zawodowo.\nWpisy z mojego bloga promuję poprzez posty na:\nmoim koncie prywatnym na LinkedIn,\nkoncie mojej firmy,\nPosty, podobnie jak w przypadku Facebooka, mają albo format zdjęcia, albo format wideo zachęcającego do wejścia na blog, albo format linku zewnętrznego, który kieruje bezpośrednio do artykułu.\nGrupy tematyczne na LinkedIn działają podobnie jak grupy na Facebooku zrzeszając osoby zainteresowane daną tematyką.\n7. Post na Instagramie\nBlogowe posty na Instagramie promuję zdjęciem, (często wykorzystuję tu screen artykułu zrobiony w telefonie) lub za pomocą wideo.\nPamiętajcie, że na Instagramie nie mamy możliwości wklejenia linków zewnętrznych w treści posta. (Pisałam o tym wcześniej w artykule >>“Biogram (BIO) na Instagramie. To Ci się przyda”).\nDlatego przed dodaniem posta promującego nowy wpis na blogu, zawsze najpierw zmieniam link w BIO. Przypominam, że to jedyny! klikalny link i jedyna szansa, aby odbiorca zainteresowany Twoim artykułem, kliknął i wszedł na bloga!\nInstastories podobnie, jak relacje na Facebooku, przestają być widoczne dla użytkowników po 24 godzinach. Dzięki temu, że wyświetlają się zaraz nad osią czasu na Instagramie, są częściej oglądane niż zwykłe posty.\nWarto pamiętać, że Instastories są z założenia luźniejszą formą kontaktu z odbiorcami. Dlatego, gdy wykorzystuję je do promowania posta na blogu do zdjęcia lub wideo, dodaję zabawne gify, naklejki.\nChodzi o to, abyśmy zaciekawili odbiorców i wywołali pozytywne skojarzenia z naszą marką. To wzmocni nasz przekaz i sprawi, że część z nich wejdzie na naszego bloga.\nNewsletter to narzędzie, które jest dźwignią w biznesie. To świetny sposób na promowanie posta, bo za pomocą jednego przycisku „wyślij” , w ciągu minuty, możesz poinformować tysiące czytelników o swoim nowym artykule na blogu. Co więcej dzielenie się wiedzą i doświadczeniem, sprawia, że inni postrzegają Cię jako specjalistę i polecają swoim znajomym.\n10. Fora internetowe\nPodobnie, jak grupy w social mediach, służą do wymiany informacji, ale przy użyciu przeglądarki internetowej.\nDziś nie są już tak popularne, jak 10 lat temu, ale to nie znaczy, że nikt z nich nie korzysta. Fora nie zniknęły, wyspecjalizowały się. Ich siłą jest wiedza – porady, ciekawostki, specjalistyczne zdjęcia. Dlatego warto poszukać forów, gdzie są pasjonaci z Twojej branży i promować wśród nich blogowe posty.\nJak widzisz, jest wiele sposobów do promowania posta na blogu.\nNapisz, co Ty wykorzystujesz? Co Ci się najbardziej sprawdza, albo co jest największą trudnością w rozreklamowaniu posta na blogu.\nbezpłatna reklama blogablog firmowyfacebook dla biznesufacebook dla firmpromocja blogapromocja postapromowanie blogapromowanie postawejścia na blogawizerunekwizerunek ekspertawizerunek w social mediazasięg na blogu\nBiogram (BIO) na Instagramie. To Ci się przyda.\n6 września 2019 at 12:02\nBardzo przydatny post. Myślę, że mi się przydadzą te informacje. Na razie sprawdzają mi się trochę grupy na Facebooku, kiedyś jak było Google+ to było znacznie więcej wejść.\n6 września 2019 at 15:54\nEwelina, doskonale Cię rozumiem. Też zdarza mi się tęsknić do grup na Google+. 🙂\n27 lutego 2020 at 10:20\nA to nie wiedziałam ,że Google+ było takie przydatne…\n28 lutego 2020 at 00:24\nByło, było, ale się skończyło 🙂\n6 września 2019 at 12:09\nWiele przydatnych wskazówek 🙂 Muszę skorzystać z Twoich rad, zwlaszcza jeśli chodzi o nagrywanie filmików informujących o nowym poście na blogu 🙂\nAleksandra, takie filmiki robią naprawdę dobrą robotę – nie dość, że Facebook nie tnie zasięgu, jak przy linku zewnętrznym, to zwiększa ich zasięg, bo promuje format wideo.\nBędę obserwować, pozdrawiam serdecznie! Joanna\n6 września 2019 at 12:51\nDzięki za ten wpis, z większości korzystam, ale przyznaję, że kilka z nich zostało mi właśnie przypomnianych 🙂 Między innymi fora internetowe.\n6 września 2019 at 15:52\nSuper, bardzo się cieszę. Serdecznie pozdrawiam!\n6 września 2019 at 19:34\nBardzo przydatny post! Sądzę, że wiele osób z niego skorzysta. Pozdrawiam\n9 września 2019 at 21:56\nBardzo dziękuję za taki pozytywny komentarz.\n6 września 2019 at 20:39\nNiektóre z rad na pewno wprowadzę w życie. Stanowczo zbyt rzadko nagrywam filmiki.\n11 września 2019 at 12:33\nWspaniale! Bardzo się cieszę. 🙂 Okolica, w której mieszkasz jest taka piękna i człowiek z miasta, chętnie by się tam przeniósł, (choćby wirtualnie), w roboczym tygodniu. 😉\n27 grudnia 2019 at 20:54\nDzięki Tobie doceniłam Instastory. Coraz bardziej mi się podoba 😀\n7 września 2019 at 14:18\nŚwietny wpis! Bardzo przydatny. Prowadzę bloga i mam właśnie problem z tym, aby przyciągnąć czytelników. Promocja bloga odgrywa tutaj kluczową rolę, o której często się zapomina. Dzięki!\n11 września 2019 at 12:29\nBardzo się cieszę, że mogłam podzielić się swoim doświadczeniem. Trzymam kciuki za owocne działania promocyjne. 🙂\n9 września 2019 at 12:16\nprzydatny wpis. Wykorzystuję przede wszystkim fb, ale bez większych szaleństw. Jedyny efekt, gdy zostaje link zamieszczony przez kogoś innego na tematycznej grupie czy stronie. Z grup blogowych wejść prawie nie ma.\nOskar, a to może nie jesteś we właściwych grupach tematycznych? Wysłałam Tobie e-mail z kilkoma pytaniami. 🙂\n9 września 2019 at 12:44\nSuper podsumowanie, rodzaj checklisty do wykonania po każdym artykule na blogu. Muszę przełamać się jeszcze co do relacji na fb i instagramie, bo rzeczywiście z tego co piszesz są bardzo wartościowe. Dziękuję za inspirację 🙂\n11 września 2019 at 12:43\nEwelina, bardzo Ci dziękuję za komentarz. Cieszę się, że post jest pomocny i cały czas Tobie kibicuję.\nPozdrawiam Cię ciepło, Asia\nZostawiam sobie ten post do ponownego przeczytania i zastanowienia się,\njak promowac posty.\nDziękuję za wpis , bardzo przydatny 🙂\n11 września 2019 at 12:28\nBardzo się cieszę. Uwielbiam, gdy posty są pomocne! 🙂 Pozdrawiam serdecznie, Joanna\n9 września 2019 at 13:41\nBogaty w wyczerpujące informacje post. Niektóre rozwiązania sami używamy, ale jeszcze nie wszystkie. Wskazówki będą dla nas pomocne do zwiększenia zasięgów bloga.\nŚwietnie, bardzo się cieszę! Na bieżąco śledzę Wasze podróże i posty, więc z pewnością zobaczę zmiany. 🙂\n9 września 2019 at 15:33\nNie stawiam na reklamy, próbowałem ich kiedyś i albo muszę się lepiej poznać na tej metodzie, albo zwyczajnie u mnie nie przynosi efektu.\n11 września 2019 at 12:27\nPatryk, u mnie działają, ale przyznaję, że działam zawsze na niestandardowych grupach odbiorców. Pozdrawiam, Joanna\n9 września 2019 at 16:41\nDzięki wielkie za ten wpis, dzięki tobie będę dzisiaj pracować nad stroną fb\n11 września 2019 at 12:25\nAleż się cieszę! Życzę Ci wytrwałości w działaniach na FB i w razie pytań, zapraszam do kontaktu! 🙂\n9 września 2019 at 20:55\nNa pewno bardzo mi się to przyda do promowania własnych treści 🙂\n11 września 2019 at 12:44\n9 września 2019 at 21:33\nWszystkie sposoby znam i stosuję 🙂\n12 września 2019 at 22:46\nAsiu, swietne zestawienie, trzeba probowac w tylu roznych kanalach, bo nigdy nie wiemy, jakim kanalem dotrzemy do osoby, ktora naprawde potrzebuje naszych tresci. Pozdrawiam serdecznie Beata\n12 września 2019 at 23:41\nMasz rację Beata. Dziękuję Ci za komentarz. 🙂 Pozdrawiam serdecznie.\n13 września 2019 at 00:11\nJa wrzucam na FB, wspominam na IG i bawię się w promocję na 1 grupie blogerskiej 🙂\n13 września 2019 at 17:45\nDzięki Blogierka za podzielenie się. Myślę, że przy mocno zaangażowanej społeczności, social media są świetną dźwignią do promocji.\nDziękuję za cenne informacje. Przyznam że swojego Bloga zaniedbalam . Zabrakło mi inspiracji ale na nowo odkryłam przyjemność z pisania. Pozdrawiam\n13 września 2019 at 17:44\nAnia, fajnie, że wróciłaś do bloga. Teraz wiesz, co zrobić, by o Twoich nowych postach dowiedział się cały świat. 🙂\n17 września 2019 at 17:04\nMyślę, że to bardzo wartościowy post i potrzebny. Pozwolisz, że poślę go w świat 🙂\n17 września 2019 at 23:12\nMałgorzata, bardzo dziękuję. Wspaniale, że z Twoją pomocą, ta wiedza może nieść się w świat. Pozdrawiam serdecznie, Joanna\n19 września 2019 at 16:52\nMuszę zacząć informować na relacji facebooka o nowym poście 🙂\n19 września 2019 at 22:16\nTo bardzo dobry pomysł! Pozdrawiam, Asia\n30 października 2019 at 14:25\ndoskonały dekalog! dobrych rad nigdy dość 🙂\n3 listopada 2019 at 23:23\nDziękuję! 🙂 Cieszę się, że są przydatne.\nPotwierdzam! Z większości podpunktów korzystam i to naprawdę pomaga. 🙂\n13 listopada 2019 at 00:25\nDziękuję Patrycja. Jesteś doskonałym przykładem, budowania silnej marki w sieci.\n12 listopada 2019 at 18:45\nDobrze jest ciągle się rozwijać 🙂 Dziękuję za wpis\n13 listopada 2019 at 00:24\nIga, dziękuję za taki pozytywny komentarz. Jestem tego samego zdania – rozwój daje nam nieograniczone możliwości! 🙂\n12 listopada 2019 at 20:05\nświetne rady, muszę z nich skorzystać\n13 listopada 2019 at 00:23\nAnia, bardzo Cię zachęcam. Szybko zobaczysz efekty!\n12 listopada 2019 at 23:23\nŚwietny wpis bardzo pomocniczy\n13 listopada 2019 at 00:22\nSuper, bardzo się cieszę i dziękuję.\n12 listopada 2019 at 23:58\nBardzo nie lubię prowadzić fanpage, ale wiem, że jest to w dzisiejszych czasach konieczny dodatek do bloga.\nWiktoria, tak sobie myślę, że skoro tego nie lubisz, to może to komuś zlecisz? 🙂 Myślałaś kiedyś o tym?\n17 listopada 2019 at 21:37\nŚwietna lista. Chyba wyczerpałaś już wszystkie możliwości!\n17 listopada 2019 at 21:56\nDziękuję! 🙂 U mnie się sprawdza, wierzę, że Tobie też się przyda. Pozdrawiam serdecznie!\n21 listopada 2019 at 17:42\nWłaśnie nad dobrym newsletter zamierzam pracować 🙂\n23 listopada 2019 at 00:42\nTo świetna decyzja! Trzymam kciuki za wytrwałość w budowaniu bazy mailingowej. 🙂\n22 listopada 2019 at 07:06\nBardzo różnorodne i przydatne metody. Ja przeważnie ograniczam się do zajawki na Facebooku, bo bloga traktuję bardziej hobbystycznie, niż biznesowo.\n23 listopada 2019 at 00:06\nKarolina, znam, lubię Twojego bloga i faktycznie o nowych postach najczęściej dowiaduję się z Facebooka. 🙂\n29 stycznia 2020 at 16:34\nByć może powinnam poszerzyć swoją działalność, ale póki co nie mam żadnej konkretnej strategii. Twój blog z pewnością stanowi cenną wskazówkę, jaki kierunek obrać 🙂\n25 listopada 2019 at 10:24\nbardzo ważny artykuł dla mnie ! Staram się promować mojego bloga jak tylko mogę, więc każda wskazówka jest mile widziana 😉\nSuper, bardzo się cieszę, że post jest przydatny. Życzę sukcesów w promocji bloga. 🙂\ncały czas wracam do tego wpisu żeby się upewnić, czy nic nie pominęłam 😉 <3\n14 maja 2020 at 17:42\nAle mi miło! Zrobiłaś mój dzień! <3\n7 grudnia 2019 at 00:25\nBardzo przydatny post bardzo mi się przyda\n7 grudnia 2019 at 00:35\nSuper, bardzo się cieszę i życzę rozwoju bloga! 🙂\nŚwietny wpis, muszę go przeanalizować jeszcze raz wieczorem.\n16 grudnia 2019 at 12:52\nZ pewnością skorzystam z tych rad. Świetny wpis, zawierający mnóstwo cennych porad\n16 grudnia 2019 at 22:50\nSuper, bardzo się cieszę! Powodzenia w Instagramowych działaniach! 🙂\n18 grudnia 2019 at 22:04\nBardzo dziękuję! Dzięki tym radom z pewnością będzie lepiej\n17 grudnia 2019 at 21:03\nJest wiele sposobów i dobrze z nich korzystać 😉\n18 grudnia 2019 at 22:34\n19 grudnia 2019 at 22:55\nLinkedin jest specyficzny i pasuje do Ciebie i do tego co robisz, chyba w moim przypadku, by się nie sprawdziło.\n24 grudnia 2019 at 00:40\nPo lekturze wpisu trzeba poprawić u siebie kilka rzeczy 😉\n30 grudnia 2019 at 14:21\nciekawy i bardzo przydatny post. Szcześliwego nowego roku\n30 grudnia 2019 at 16:43\nZ takich fantastycznych rad grzechem byłoby nie skorzystać!\n2 stycznia 2020 at 15:52\nW tym roku moim celem jest właśnie odpowiednie i efektywne promowanie postow, dzięki twoim podpowiedziok będę wiedziała jak ugryźć temat 🙂\n2 stycznia 2020 at 16:15\nCieszę się, że wpisałam się w Twój cel. Trzymam kciuki za Twoje działania!\n3 stycznia 2020 at 23:02\nW tym temacie widzę, że muszę u siebie na fanpage sporo nadrobić. 😉\n17 stycznia 2020 at 00:32\nNie da się ukryć, że promowanie każdego wpisu wymaga sporo pracy i poświęcenia czasu, ale się opłaca. 🙂\n17 stycznia 2020 at 15:43\nPodoba mi się to, co napisałaś w kontekście zysku – jestem tego samego zdania! 🙂\n23 stycznia 2020 at 17:19\nZ ciekawością przeczytałam, muszę zastanowić się ,\nktóre rady do mnie pasują i co może mi się przydać.\n23 stycznia 2020 at 21:40\nBardzo się cieszę i życzę owocnego promowania! 🙂\n24 stycznia 2020 at 21:07\nU mnie Linkedin raczej odpada, nie ta tematyka 😉\n26 stycznia 2020 at 23:40\nZdaję sobie sprawę, że nie każdy znajdzie tam swoich odbiorców.\n7 lutego 2020 at 15:34\nBardzo przydatny wpis. Z ogromną chęcią wykorzystam zawarte w nim rady.\n14 lutego 2020 at 11:26\nDziękuję za Twój post, wiele cennych wskazówek z niego wyniosłam 🙂 Choć wydawało mi, że wiem, jak to zrobić 🙂\n23 lutego 2020 at 23:14\nAle mi miło! Bardzo się cieszę! 🙂\n24 marca 2020 at 10:35\nCałkiem niezłe sposoby promocji bloga. Z kilku korzystam sama, a o innych nawet nie pomyślałam.\n26 marca 2020 at 00:52\nSuper – cieszę się, że post był dla Ciebie wartościowy. Życzę dalszej owocnej pracy nad blogiem i jego promocją. 🙂\n17 kwietnia 2020 at 12:22\nBardzo przydatny wpis. Chyba najtrudniej jest przyciągnąć czytelnika i zachęcić go aby został na dłużej i zaglądał\n20 kwietnia 2020 at 23:43\nTak, to naprawdę wyzwanie w dobie walki o uwagę odbiorcy. Myślę, że pomoże tu dzielenie się naprawdę wartościową treścią – za darmo i regularnie.\nOgromne znaczenie ma też więź zbudowana z czytelnikami.\n23 kwietnia 2020 at 21:50\nostatnio moje zasięgi strasznie zmalały :< czas ciężej poprcować nad promocją 😉\n27 kwietnia 2020 at 00:53\nŻyczę więc przyjemnej pracy i dużych zasięgów. 🙂


Duże donice ogrodowe na taras: kwadratowe, białe, prostokątne - sklep internetowy Cermax\nStrona główna > Donice z fiberglass i fiberstone>Donice z fiberglass i fiberstone\nPodpórki do storczyków...\n4,49 zł 4,35 zł\nDonice z fiberglass i fiberstone Jest 42 produktów.\nAby stworzyć ciekawe aranżacje tarasowe, balkonowe lub ogrodowe, niezbędne będą donice zaprojektowane w ciekawy i nietuzinkowy sposób. Warto wybierać takie produkty, które oprócz interesującego designu odznaczać się również będą ponadprzeciętną jakością. Tego typu produkty oferuje Państwu prowadzony przez nas sklep internetowy.\nDonice, które znajdują się w przygotowanej przez nas bogatej ofercie zostały wykonane z wysokiej jakości materiałów charakteryzujących się mrozoodpornością, takich jak włókno szklane oraz polietylen. Odznaczają się one niezwykłą trwałością i wytrzymałością, odpornością na działanie promieniowania ultrafioletowego, uszkodzenia mechaniczne oraz wilgoć.\nDonice na taras fiberglass oraz fiberstone cieszą się dużym zainteresowaniem wśród osób ceniących sobie minimalizm, prostotę oraz elegancję. Wśród polecanych przez nas produktów mogą Państwo znaleźć zarówno kwadratowe, jak i prostokątne duże donice, które z pewnością doskonale sprawdzą się w ogrodach, na tarasach, gankach lub balkonach. Białe, szare, a także kolorowe donice tarasowe dostępne w ramach przygotowanej przez nas oferty można nabyć w korzystnych cenach. Oferujemy bogaty wybór kształtów oraz kolorów, jak również rozmiarów. Donice ogrodowe świetnie nadają się do tworzenia kompozycji zewnętrznych, jednak doskonale będą się również prezentowały wewnątrz budynków. Najwyższa jakość oraz ciekawy wygląd w połączeniu z atrakcyjną ceną to nasze największe atuty.\nMrozoodporna osłonka FIBERGLASS- OKNO


Konstrukcja gwizdka sprawia, że nawet lekkie wdmuchnięcie powietrza generuje głośny gwizd. Cechy produktu: Waga: 0,25 kg...\nKonstrukcja gwizdka sprawia, że nawet lekkie wdmuchnięcie powietrza generuje głośny i donośny dźwięk. Cechy produktu: Wykonany z...\nGwizdek aluminiowy MFH\nBezkulkowy gwizdek sygnałowy Mil Tec\nGwizdek z montażem na molle - czarny\nNajgłośniejszy gwizdek w ofercie. Niezbędny w ekstremalnych sytuacjach. Materiał: lekki, wytrzymały plastik Głośność: 122dB...\nGwizdek ratunkowy wraz ze smyczą. Niezbędny w ekstremalnych sytuacjach. Materiał: lekki i wytrzymały plastik...\nGwizdek ratunkowy wykonany z plastiku LEXAN. Niezbędny w ekstremalnych sytuacjach. Materiał: Lexan, bardzo wytrzymały...


Z technicznego punktu widzenia - 23.12.2014 - Analizy Investio\n23 stycznia 2014 . Piotr Szczygieł Brak komentarzy\nDzisiejszej nocy dotarliśmy do geometrii 100% w potencjalnej korekcie pędzącej i aktualnie mamy do czynienia z powolnymi wzrostami. Warto zauważyć, iż cena bardzo dobrze porusza się w kanale cenowym i w mojej opinii powinien być on respektowany. W takim wypadku opór stanowi jego górne ograniczenie połączone ze zniesieniem Fibonacciego 61.8%. Od dołu natomiast kluczowe wsparcie powinno wypadać na dolnym ograniczeniu ów kanału.\nRysunek 1. Analiza techniczna, EURUSD, H1, 23.01.2014\nPo raz kolejny wykres H4. Na tej parze walutowej mieliśmy wczoraj do czynienia z ostrym wybiciem opisywanego oporu, po bardzo dobrych danych z Wielkiej Brytanii. Aktualnie cena porusza się w mocno nachylonym kanale cenowym. Od góry opór powinien wypadać w okolicach poprzedniego szczytu, natomiast od dołu wsparcie stanowi połączenie równości korekt w lokalnym trendzie oraz dolne ograniczenie kanału cenowego.\nRysunek 2. Analiza techniczna, GBPUSD, H4, 23.01.2014\nDzisiejszej nocy dotarliśmy do bardzo ciekawego poziomu. Jest nim konfluencja geometrii 100%, zniesienia Fibonacciego 61.8% oraz potencjalnego prawego ramienia formacji głowy i ramion. Aktualnie wszystko wygląda bardzo pro spadkowo, więc osobiście spodziewam się dotarcia do linii szyi wspominanej formacji RGR-a.\nRysunek 3. Analiza techniczna, USDCHF, H1, 23.01.2014\nPodobnie jak na opisywanym wczoraj USDJPY tutaj również mamy do czynienia z konsolidacją. Warto więc poczekać na wybicie któregoś z ograniczeń trendu bocznego i zająć pozycję po ewentualnym re-teście. Jeśli zobaczymy wyjście dołem spodziewam się dojścia do ostatnich minimów w okolicach 140.50. Gdybyśmy natomiast byli świadkami przebicia górą liczę na dotarcie w okolice 143.00, gdzie wypada również zniesienie Fibonacciego 50% całego spadku.\nRysunek 4. Analiza techniczna, EURJPY, H1, 23.01.2014\nTags: #EURJPY #EURUSD #GBPUSD #USDCHF formacja głowy i ramion kanał cenowy korekta poziomy Fibonacciego poziomy wsparć i oporów\nZ technicznego punktu widzenia – 28.12.2014\nZ technicznego punktu widzenia – 03.07.2014


Katarzyna Glinka w ciąży pokazała brzuszek | Dzień Dobry TVN\nPiotr Blawicki /ddtvn/ East News\nKatarzyna Glinka po raz pierwszy pokazała zdjęcie, na którym potwierdziła, że ponownie zostanie mamą. 43-letnia aktorka radosną nowiną podzieliła się ze swoimi fanami w mediach społecznościowych. Na zdjęciu pokazała okrągły brzuszek. Jest już całkiem spory!\nKatarzyna Glinka w drugiej ciąży\nOd kilku tygodni w mediach pojawiają się informacje dotyczące drugiej ciąży Katarzyny Glinki. Aktorka wyjątkowo skrupulatnie chroniąca swoją prywatność bardzo rzadko publicznie dzieli się informacjami dotyczącymi jej życia prywatnego. O ciąży Kasi napisaliśmy w połowie listopada, opierając się na informacjach zawartych w prasie drukowanej.\n>>> ZOBACZ: Katarzyna Glinka w ciąży. Aktorka spodziewa się drugiego dziecka.\nKatarzyna Glinka na swoim Instagramie opublikowała zdjęcie, na którym widać okrągły brzuszek. Trzeba przyznać, że 43-letnia aktorka wygląda kwitnąco, a jej ciążowe krągłości idealnie podkreśla obcisła mała czarna. Zdjęcie zrobił jej synek Filip. Katarzyna Glinka napisała na swoim Instagramie:\nKochani chciałam powiedzieć Wam sama. W czasie , który pozwala już na dzielenie się tak intymnymi informacjami z prywatnego życia...nie chciałam się ukrywać , z resztą choćbym chciała już się nie da? Po prostu chciałam powiedzieć Wam kiedy jest już bezpiecznie. Ja nie do końca odnajduję się w czasach w których tak wiele jest na sprzedaż i zależy mi na zachowywaniu odrobiny prywatności . Mam nadzieję,ze to rozumiecie ? najbliższy czas będzie dla mnie szczególny??a 2020 na pewno wyjątkowy !!!!\nKochani chciałam powiedzieć Wam sama. W czasie , który pozwala już na dzielenie się tak intymnymi informacjami z prywatnego życia...nie chciałam się ukrywać , z resztą choćbym chciała już się nie da? Po prostu chciałam powiedzieć Wam kiedy jest już bezpiecznie. Ja nie do końca odnajduję się w czasach w których tak wiele jest na sprzedaż i zależy mi na zachowywaniu odrobiny prywatności . Mam nadzieję,ze to rozumiecie ? najbliższy czas będzie dla mnie szczególny??a 2020 na pewno wyjątkowy !!!! Póki co pędzę do @teatr_kwadrat zagrać dla Was Kłamstewka. Ps piszcie czy są tutaj dziewczyny ,które czekają na swoje potomstwo w 2020??? Ściskam Was wszystkich??? Ps2 zdjęcie wykonał dumny mój numer 1 Filip:):):) #women#pregnantbelly#child#ciąza#\nPost udostępniony przez Kasia Glinka (@katarzynaglinka) Sty 3, 2020 o 9:11 PST\nFani natychmiast zasypali Kasię gratulacjami. Oto kilka z nich:\nGratulacje ? - napisała Małgorzata Socha.\nKasiu to najwspanialsza wiadomość dla Was! Bardzo się cieszę i gratuluję❤\nGratulacje Kochana!!!❤❤❤ - napisała Anna Dereszowska\nMy również przyłączamy się do gratulacji i życzymy przyszłej mamie i całej rodzinie dużo zdrowia! Dołączacie do gratulacji?\nKatarzyna Glinka z partnerem w słusznej sprawie\nKasia Glinka biegaczka ekstremalna\nKatarzyna Glinka. Rozpieszcza swojego syna?\nWiele mam rozpieszcza swoje dzieci (więcej)\nKatarzyna Glinka: "Trzeba wierzyć w siebie!"\nNiedzielny poranek spędziliśmy w (więcej)\nKatarzyna Glinka i Jarosław Bieniecki będą mieli dziecko\nW marcu 2019 roku Jarosław Bieniecki, organizator biegów ekstremalnych oświadczył się Kasi po spektaklu w "Teatrze Kwadrat". Para spodziewa się swojego pierwszego wspólnego dziecka. Katarzyna Glinka po raz pierwszy została mamą w lutym 2012 roku, kiedy to na świat przyszedł jej pierwszy syn Filip. Na razie nie wiemy, czy do szczęśliwej rodzinki dołączy chłopiec, czy dziewczynka. Wiemy natomiast, jak Kasia rozpieszcza swojego pierwszego synka. Posłuchajcie rozmowy z Agnieszką Jastrzębską, dziennikarką Dzień Dobry TVN:\nJak Katarzyna Glinka wychowuje syna? | Dzień Dobry TVN\nTermin porodu minął, a tu... nic. Basia Kurdej-Szatan czeka na narodziny dziecka\nNatalia Klimas o zachciankach w ciąży: "O 23 mąż chodzi do sklepu po lody i ogórki kiszone"\nKatarzyna Glinka - niepoprawna optymistka\nKatarzyna Glinka topless podczas spływu kajakowego\nKatarzyna Glinka o stylu i o zakupach on-line


Próbki,mini zamówienia,promocje,kody - gdzie co można tanio dostać+OT cz.XXII - Strona 148 - Wizaz.pl\n2016-02-29, 12:22 #4411\nStrata nie strata oni za próbki nie płacą tak samo miniatury dostają je. My żeby wziąć boxa nie korzystamy że zniżek często 20% więc i tak są do przodu 40 zł z czego oddają w formie bonu na koncie 20, co i tak jest na plus a oni mają gwarancję że zrobimy jeszcze zakupy bo przecież bon trzeba wykorzystać.\nWięc ja nie wiem czy tak dużo tracą.\nZgadzam się. Te bony od nich i tak wykorzystujemy u nich - i to raczej kupując coś droższego niż to 20 czy 40 zł, obrót się kręci. A takie miniatury czy box to przecież reklama dla firm.\nMyślę, że na całym świecie się normalnie podchodzi do takich spraw. Tak jak w Stanach np., gdzie wszystko można zwrócić, reklamować itd. Wydaje mi się, że to raczej w tę stronę będzie szło niż obrażania się i wycofywania.\n2016-02-29, 12:24 #4412\ndobre już było najwyraźniej\nMoże najlepsze przed nami co za optymizm mnie nawiedził\ni to jest dobry patent\nnadrobiłam mniej więcej L4 nie dostałam\nTo super znaczy, że nic poważnego Ci nie dolega\n2016-02-29, 12:25 #4413\nZamówiłam Tz 3 pary adidas po 70 zł oczywiście z moich rozmiarów nic nie było\n2016-02-29, 12:25 #4414\nNiby tak, ale skądś jednak mają pieniądze na te "bony" i nie wydaje mi się,żeby to była kasa z wypłaty pracowników przecież mogli nam dać kupony na -10%, a nie konkretną sumę pieniędzy chociaż kto ich tam wie...\nTeż mi się wydaje, że to mało prawdopodobne, żeby to się odbiło na pensji pracownika. Ewentualnie na premii, ale to też wątpliwe. Wydaje mi się, że takie firmy mają wkalkulowane takie sprawy i specjalne pieniądze na nie, tak jak na przeprośne gifty.\n2016-02-29, 12:25 #4415\nZwłaszcza jesli nagle wszyscy reklamują to samo.. ja sie wole do tego nie przykładać bo jak by to powiedzieć i tak się cieszę ze box za darmola..\nOby złe przeczucia się nie sprawdziły\n2016-02-29, 12:27 #4416\n2016-02-29, 12:27 #4417\nAmyz dobrze, że nic poważnego Ci nie jest\n2016-02-29, 12:27 #4418\nMają to co zyskali przez to ze biorąc brokuła nie skorzystalismy z 20% zniżki czyli minimum 40 zł przy brokule i 30 przy rzodkiewce, dając 20 które i tak wydamy u nich i tak są do przodu.\n2016-02-29, 12:29 #4419\nA ja myślę że ich to zmobulizuje do opisów zgodnych z prawdą. Może to była pomyłka a może specjalnie żeby się więcej osób skusiło, a przecież gratisu nikt nie będzie pilnował i się upominal o nie taka pojemność\nA wiele osób jakby zobaczyło że ten bronzer taki mini mogłoby się nie skusić.\nAlbo dodadzą opis "produkty promocyjne mogą się różnić i ulec wymianie na inne"\ni po problemie z reklamacjami\nCzas edycji: 2016-02-29 o 12:30\n2016-02-29, 12:30 #4420\nniby dobrze ale porządnym tygodniowym L4 bym nie pogardziła a tu takie rozczarowanie\n2016-02-29, 12:30 #4421\n2016-02-29, 12:30 #4422\n2016-02-29, 12:31 #4423\n2016-02-29, 12:31 #4424\nTeż mi się wydaje, że to jest kluczowe. W S. nigdy niczego nie można łączyć. Więc tak naprawdę oni wygrywają tymi boxami bez 20%, z których większość z nas przecież korzysta, a uzyskany bon i tak wydajemy u nich i to raczej jako dodatek, a nie tylko tyle.\n2016-02-29, 12:32 #4425\nChociaż na miesiąc\nZamiar sie chwalić co dzisiaj klikamy lepiej sie pochwalić co nie :P\nAle mi j tak jest ciężko sie obyć bez kolorówki i osobny wątek odwyku by mi sie przydał\nKtoś by sie przyłączył?\nDlatego mówię nie wiem czy pomyłka czy celowe ( aczkolwiek na zdjęciu był ten większy bronzer też ) Orange ma często 'pomylki' (celowo zamieszczają coś a potem mówia że pomyłka) na stronie żeby klienta skusić a potem odmawiają realizacji na danych warunkach.\nwiele dużych firm sie wycofało od nas i poszło do sąsiadów a wiele firm u nas nie chce bo sie nie opłaca i klientki nie sa według badan zainteresowane\nJak s ogłosi ze ileś tam straciła przez błąd to bedzie klopsik kaszaneczka a nie warzywniak\nktoś za to zapłaci albo my albo oni\n2016-02-29, 12:32 #4426\nJa w ogóle dostałam dziś maila że jest zniżka -20% w S, ale ogólnego, a nie jako black\nZałatwiłam dziś już multum spraw, zapisałam się też między innymi do lekarza, czekają mnie w tym tygodniu dodatkowo badania.\nI witam się z wami po południowo\n2016-02-29, 12:32 #4427\ngdzie takie ceny????\n2016-02-29, 12:32 #4428\nOj, tak, oj, tak\n2016-02-29, 12:32 #4429\nA sama jeszcze nie wiem co Miałam wyskoczyć z mamą do stacjo jeśli się uda, ale nie wiem, czy teraz nie złożyć zamówienia online\n2016-02-29, 12:33 #4430\nAlbo dodadzą "produkty promocyjne mogą się różnić i ulec wymianie na inne"\nReklamacji może nie będzie ale i tak ich fala hejtu na fb zaleje, nie wiem xzy to taki problem napisać zgodnie z prawdą co w danym boxie jest.\nTen bronzer mnie jakoś wybitnie nie boli, ale irytuje mnie to świadome wprowadzanie w błąd. Jak nikt nie będzie o tym pisał do nich to będą czuli przyzwolenie i dalej będą tak robić.\n2016-02-29, 12:34 #4431\ntoż to prawie pół brokula\nZdrówka , oby szybko przeszło.\nBez przesady z tymi obawami. I tak płacimy przeważnie więcej niż w innych krajach i gratisy mamy takie sobie. Wystarczy porównać oferty.\naaaaaa no u mnie na odwrót jestem bardzo krytyczna wobec siebie, bardziej niż inni\n2016-02-29, 12:34 #4432\nA ja od początku roku jeszcze ani razu nie dostałam Mam nadzieję, że wkrótce się to zmieni, bo chcę iść stacjonarnie\n2016-02-29, 12:34 #4433\nKochana wiem że Ci ciężko z nimi wytrzymać współczuję naprawdę toksycznej rodzinki mam tylko nadzieję że tż zrozumie że to żmije a nie siostry i będzie zawsze stawał po Twojej stronie. Ja to na Twoim miejscu bym w ogole nie odbierala od nich telefonów jak rozmowy mają wyglądac na zasadzie "ile dałaś za to" "ile za tamto". Jak się jedna z druga obrażą to przynajmniej będziesz miała je z głowy\nU nich to nie ma czegoś takiego jak obrażanie, raz się obrażą, a za dwa dni włażą mi do tyłka jak mają sprawę, no help\nTŻ wie, jakie one są, to nie jest tak, ze jest ślepy, może ja to źle przedstawiłam Ale on w każdej sytuacji stara się znaleźć wyjaśnienie, czemu one się tak zachowują.\nJa znowu wiem, czemu się tak zachowują, to zwykłe bitches i tyle\nCzas edycji: 2016-02-29 o 12:35\n2016-02-29, 12:35 #4434\n2016-02-29, 12:35 #4435\nOj dajcie spokój, w Douglas mozna łączyć zniżki a jak jest noc zakupów to nic nie działa, promocje są go.niane i raz na jakiś czas rzuca jakiś gratis wyśmiewany.. Jak s zrobi tak samo to juz całkiem przestanę u nas kupować j tylko Internet..\nBo w stacjo to mi sie nie za bardzo podobają zakupy\n2016-02-29, 12:35 #4436\nTo trochę tak, jakby nie reagować na purchawy, bo była promocja.\n2016-02-29, 12:37 #4437\nAlbo pomyłka własnie, bo tych bronzerów były dwie pojemności (w zestawie z tuszem była większa) i ktoś założył, ze wszystkie mini mają taka gramaturę.\nw zestawie z tuszem była własnie ta mniejsza pojemność\n2016-02-29, 12:39 #4438\nDzięki za graty z powodu zdobyczy. Najlepsze, że ta rekompensata kumuluje się z kodem rabatowym. Można dorwać coś fajnego z mega zniżką.\nTeż się zastanawiałam czy przypadkiem taki obrót sprawy nie będzie miał przykrych konsekwencji dla jakiegoś szeregowego pracownika. Ale cóż począć, powiedzcie mi?\nMyślicie, że S. zniechęci się aż do tego stopnia żeby nie wypuszczać boxów?\nA z przyjemniejszych tematów ...\nPoleci mi ktoś rozświetlacz dla bladziocha dostępny online w S?\n2016-02-29, 12:39 #4439\nAmyz, zdrówka ode mnie\n2016-02-29, 12:39 #4440\nJa dzwoniłam kilka razy zeby sie uprwniCco jest w boxie i za każdym razem bronzer miał 4 g.. tak samo z tym too faced bylo i co?\nZ too f. Zmienili opis i po sprawie, tak będą robić i juz, nie bedzie nagród za ich błędy