Hotniusy.pl | Jak dbać o włosy? Naturalne sposoby!\nJak dbać o włosy? Naturalne sposoby!\nWłosy to atut każdej kobiety. Niezależnie od tego czy są krótkie czy długie, ważne aby były zadbane. Jeśli chcesz cieszyć się zdrowymi, lśniącymi włosami, nie musisz wydawać fortuny u fryzjera. W łatwy sposób możesz przeprowadzić pielęgnację w domu, korzystając ze składników które znajdziesz w swojej kuchni. Przedstawiamy 5 naturalnych sposobów na zadbane włosy!\nTwoje włosy są suche, szorstkie i łamliwe? Masz problem z okiełznaniem ich? Jeśli tak, to najlepszą pielęgnacją będzie olejowanie. W drogeriach dostępnych jest wiele specjalnych olejków przeznaczonych do włosów, ale tak naprawdę możesz skorzystać z tego co na pewno masz w swojej kuchni czy łazience. Najlepsze dla suchych włosów będą : olej kokosowy, olej ze słodkich migdałów, oliwa z oliwek lub olejek z pestek awokado. Sam proces jest bardzo prosty i nie powinien sprawić żadnych trudności. W suche włosy należy wetrzeć około 20 ml oleju (w zależności od długości i grubości włosów), szczególną uwagę skupiając na końcówkach włosów. Ta czynność powinna trwać około 5-7 minut. Po dokładnym wmasowaniu produkty należy owinąć głowę najlepiej ciepłym ręcznikiem (możesz ogrzać go za pomocą suszarki) i pozostawić na około 2-3 godziny. Kolejną czynnością będzie dokładne rozczesanie włosów, dzięki czemu pozostałości niewchłoniętej oliwy pozostaną na szczotce. Teraz wystarczy już jedynie porządnie umyć głowę szamponem. W codziennej pielęgnacji warto odejść od codziennie używania suszarki czy prostownicy. Dzięki temu efekt olejowania włosów utrzyma się o wiele dłużej. Olejowanie włosów powtarzać można maksymalnie raz w miesiącu, aby nie zaburzyć naturalnego pH skóry głowy.\n2. Wartości zawarte w awokado\nAwokado to nie tylko pyszny owoc, który z chęcią wykorzystujemy w kuchni do przygotowania pysznych dań. To przede wszystkim skarbnica witamin i minerałów. Jeśli pragniemy dogłębnie zregenerować i odżywić włosy, maseczka z awokado będzie rewelacyjnym rozwiązaniem. Można ją przygotować na wiele sposobów, dodając do niej składniki które na pewno są w każdym domu. Taki rodzaj pielęgnacji świetnie sprawdzi się u posiadaczek kręconych włosów, ale także puszących się oraz z tendencją do rozdwajania końcówek. Do przygotowania maseczki potrzebne będzie przede wszystkim dojrzałe, miękkie awokado - najlepiej odmianę Hass z lekko fioletową, grubą skórką. Za pomocą widelca rozgniatamy je na jednolitą papkę. Jeśli zależy nam na wygładzeniu włosów warto dodać do niego łyżkę miodu oraz łyżkę oliwy z oliwek. Tak przygotowaną miksturę nakładamy na włosy i zostawiamy na około godzinę. Po tym czasie należy porządnie zmyć maseczkę i umyć włosy delikatnym szamponem - bez SLS oraz SLES.\nKolejnym przepisem na odżywczą maseczkę jest połączenie dojrzałego awokado z sokiem z cytryny. Takie połączenie pozwoli uzyskać włosom niezwykły blask oraz lekkość. Ta maseczka również powinna wchłaniać się w strukturę włosa około godziny.\nJeśli borykasz się z łupieżem, świetnym rozwiązaniem będzie dodanie do rozgniecionego awokado banana. Owoc ten zawiera w sobie tryptofan, czyli aminokwas regenerujący skórę. Stosowanie owocowej maseczki 2 - 3 razy w tygodniu pozwoli pozbyć się problemu łuszczącej się skóry głowy na zawsze.\nWybrane zioła (około 200 g)\nNaturalne napary z ziół takich jak melisa, rumianek, czystek, mięta, kora dębu czy szałwia działają przeciwzapalnie i regeneracyjnie. Warto je zatem nie tylko pić, ale także wykorzystać jako domowe płukanki do włosów. Zioła zregenerują włosy, wygładzą je, dodadzą blasku, zmniejsza stany zapalne skóry głowy oraz oczyszcza strukturę włosa z zalegających na nim kosmetyków. Czystek, rumianek oraz szałwia mogą działać rozjaśniająco dzięki czemu fryzura nabierze delikatnych refleksów. Kora dębu i miętą mogą natomiast je lekko przyciemnić, ze względu na intensywny kolor po zaparzeniu. Do przygotowania płukanki potrzebna będzie miska, wybrane zioła oraz gorąca woda. Około 100 - 200 gramów liści ziół wrzucić do miseczki i zalać gorącą ( nie wrzącą ) wodą (500 ml). Przygotowany napar odstawić na około godzinę do ostygnięcia. Płukanki należy używać przed myciem włosów bądź przed nałożeniem maseczki. Dzięki temu produkt będzie miał możliwość lepiej wchłonąć się w strukturę włosa, a oczyszczona skóra głowy zacznie wydzielać naturalne sebum.\n4. Wykorzystaj jajka\nJajka nie tylko sprawdzą się, gdy przygotowujemy śniadanie czy pieczemy ciasta. Są one niezwykle wartościowym produktem w pielęgnacji włosów. Surowe jajka to jeden z najcenniejszych składników w domowych kuracjach. Zawarte w białkach enzymy dogłębnie nawilżają włos, przenikając do jego wnętrza. Żółtka to bomba witaminowa dla skóry głowy i rozdwajających się końcówek. Ponadto jajeczna maseczka skutecznie pomaga w pozbyciu się problemu z przetłuszczającą się skórą głowy. Do jej wykonania wykorzystać możemy ocet, olej lub same jajka. Najlepszy efekt możemy uzyskać ubijając białka jajek na sztywną pianę. Następnie należy delikatnie dodać do niej pozostałe składniki i wymieszać. Tak nałożoną miksturę powinno się wmasować w wilgotne włosy oraz skórę głowy, owinąć ręcznikiem i pozostawić na około 45 minut. Po upływie czasu umyć włosy delikatnym szamponem. W miarę możliwości najlepiej jest nie suszyć włosów za pomocą suszarki. Jajeczną maseczkę można stosować nawet do 4 razy w tygodniu.\n5. Magiczna moc drożdży\nPotrzebne składniki do maseczki:\nPotrzebne składniki do napoju:\n⅙ kostki drożdży\nKuracja drożdżami to nie tylko świetny sposób na poprawę stanu włosów, ale także skóry oraz paznokci. Drożdże spożywcze można stosować zarówno zewnętrznie jak i wewnętrznie. Są one źródłem witaminy B, która działa zbawiennie na kondycję skóry oraz włosów. Ponadto zawierają witaminę H, selen, miedź, fosfor i żelazo. Ich działanie to prawdziwa magia - hamują wypadanie włosów, siwienie, przetłuszczanie się ich, starzenie się skóry oraz łamliwość paznokci. Warto jest więc wprowadzić drożdże do codziennej pielęgnacji. W łatwy sposób można zrobić z nich odżywczą maseczkę, wystarczy jedynie wymieszać ze sobą kostkę świeżych drożdży, 3 łyżki ciepłego mleka, 2 łyżeczki oliwy z oliwek. Po dokładnym połączeniu składników, należy pozwolić drożdżom popracować. W ciepłym miejscu mogą nawet podwoić swoją objętość. Teraz wystarczy jedynie nałożyć maskę na włosy i delikatnie wmasować. Nadmiar drożdży z włosów wetrzeć w skórę głowy. Dzięki bogatym składnikom odżywczym, drożdże działają kojąca, zmniejszają bóle głowy oraz napięcia.\nŚwieże drożdże można także stosować wewnętrznie. Wystarczy połączyć ⅙ kostki drożdży z 200 ml ciepłego mleka i łyżeczka cukru lub miodu. Dokładnie wymieszane stanowią pyszny i bogaty w witaminy oraz aminokwasy napój.\nZarówno maseczka jak i drożdżowy napój mogą być wykorzystywane codziennie, jako uzupełnienie codziennego zapotrzebowania na minerały i witaminy.\nNaturalne sposoby pielęgnacji włosów są nie tylko niezwykle skuteczne, ale także o wiele tańsze od gotowych produktów sklepowych. Wykonanie ich zajmuje niewiele czasu, a efekt wykorzystania podstawowych produktów może być zaskakujący.


Healer - Strona 3 - ~ DokiDoki Drama ~\nPost autor: Mary » 12 kwie 2015\nA mnie się Healer bardzo podobał, ale wciągnęłam się dopiero od 5 odcinka. Chyba najlepiej z całej dramy podobał mi się romans - oby więcej było takich w dramach A co do przewidywalności - 95% dram jest przewidywalna, dlatego nie rozumiem takiego argumentu. Moim zdaniem Healer jest zdecydowanie jedną z lepszych dram - fabuła jest dobra, są sceny akcji, wątki humorystyczne, dobry romans, miły dla ucha OST i przede wszystkim dobra gra aktorska.\nJa wiem, ze ta drama ma dobre momenty, choćby scena w toalecie czy tez taniec z ojcem, tylko po tych wszystkich zachwytach od początku spodziewałem się historii trzymającej w napięciu, po obejrzeniu 3 epka, to już teraz nie wiem, czy zanosi się na komedie romantyczna ? Healer będzie udawal nierozgarniętego i pracowal z ta internetowa dziennikarka. Robi się zabawnie, i wciąż wciskają lata 80 te, które nic nie wnosza do historii.\nBaBo cierpliwości ja załapałam po 4 epku. Wierz mi wszystko w tej dramie jest ważnie i nic nie jest przypadkowe.\nmizuki - co nie jest przypadkowe, po 1 odcinku wiadomo, kto z kim zostanie. Najgorsze jest to, że jedna sprawa, która sie wlecze przez cały sezon i jest nudna\nDziewczyny, lubią takie słodkie momenty, które pojawiają się, w każdym odcinku - 2 może 3 razy.\nLucek jeżeli dla Ciebie jedynym rdzeniem dramy jest kto z kim zostanie to faktycznie szkoda Twojego oglądania. Możesz wtedy śmiało zobaczyć pierwszy i ostatnie 10 minut ostatniego epka. Po tym jak lubisz spojlery to chyba tak to u ciebie wygląda.\nAkurat w Healer mamy sporo wątków pobocznych, które pojawiają się fasadowo, a łaczą sie ze sobą gdzieś tak od 3, 4 a nawet 8 odcinka. Tak naprawdę kto? co? i dlaczego? wyjaśnia się w końcówce serii.\nPrzyznam się lubię słodkie momenty i moga pojawiac sie nawet wiecej niź 2, 3 razy w odcinku, ale fakt że lubią to jedynie dziewczyny zalatuje seksizmem.\nmizuki też lubię, takie momenty. Jednak co do dramy, to wątki poboczne są lepsze niż wątek główny i tym sęk. Gdyby nie wątki, poboczne, to bym po 5 odcinkach przestał oglądać.\nlucyfer pisze: mizuki też lubię, takie momenty. Jednak co do dramy, to wątki poboczne są lepsze niż wątek główny i tym sęk. Gdyby nie wątki, poboczne, to bym po 5 odcinkach przestał oglądać.\nAlbo ja mam problemy z czytaniem ze zrozumieniem albo Lucek?\nWątki poboczne ściśle są powiązane z wątkiem głownym bez tego ta drama byłaby bezsensu. Uczucia mlodych nie są do końca główną osią tej dramy.\nMizuki wątek chłopaka i tej dziewczyny, był zbyt mdły dla mnie, to kwestia gustu Jednak podobała mi sie ta, pani - niby haker i Pan dziennikarz.\nLucyfer - powiem Ci kto z kim będzie jeszcze przed emisją dramy. Oglądanie dram tylko po to, żeby zobaczyć kto z kim skończy jest stratą czasu. Jest wiele lepszych sposobów na wykorzystanie tych 20 godzin...\nRozumiem, że nie każdemu się podoba Healer, ale zganianie tego na przewidywalną fabułę, choć wcale nie jest AŻ tak przewidywalna albo na to, że wiadomo od pierwszego odcinka kto z kim skończy nie jest dobrym argumentem, Nie wiem jak inne osoby, ale mnie akurat w koreańskich dramach bardziej interesuje rozwój historii niż samo zakończenie, które często jest najsłabszym punktem dramy.\nMoim zdaniem wątków pobocznych było tutaj wyjątkowo mało. Na pewno oglądaliśmy tego samego Healera?\nNa główną parę miło było patrzeć, a ich relacje były dość oryginalne jak na kdramę. Healer pomimo wszystkich swoich wad, jak dla mnie jest jedną z najlepszych dram jakie ostatnio oglądałam.\nPowiem tak, nie lubię głównego za rolę - Warrior Baek Dong Soo. Jego postać, była dla mnie mdła, co to samej dramy, ja ją sobie sam zepsułem. Ponieważ, oglądałem jeden odcinek na 2-3 tygodnie i po 6 stał się dla mnie nudny.\nPamiętam, że postać hakerki i dziennikarza, była fajna i te przecudowne OST.\nMarry - seriale azjatyckie są oczywiste, ale mają w sobie to coś, że chce się oglądać i kibicować głównej parze. Jednak tu, sam nie wiem.\nPost autor: BaBo » 13 kwie 2015\nChyba cos się ruszylo po 4 epie, byłem caly mokry, koncowka trzymajaca w napięciu , lubie takie sytuacje, gdy bohater musi podjąć decyzje w ciągu kilku sekund, która być może zaważy na jego przyszłości, czy pomoc tej dziewczynie, czy odejść bezpiecznie niezauważonym. Chyba najlepsza rola Kim Nan Ny , wzbudza sympatie, wspolczucie i na przemian uśmiech, dziewczyna tu przechodzi sama siebie. Zgadzam się Healer jako twardziel i ten udający w redakcji nierozgarniętego praktykanta, naprawde bycie kameleonem wychodzi mu niezwykle przekonująco. Poszedl na calosc z gangsterami, to było ujmujące, nie zwazajac na niebezpieczeństwo, postanowil pomoc tej drugiej osobie, która przecież co dopiero poznal.\nPost autor: daydreamer4 » 18 kwie 2015\nAch, Healer , Healer ^^\nLubię sobie jeszcze od czasu do czasu obejrzec dramę o której nie mam bladego pojęcia, z której zadne gify czy inne spoilery nie przewijają mi się na innych stronach.\nTak właśnie było z Healer'em. Po pierwszych odcinkach miałam małe WTF - o co w ogóle chodzi. Nic nie trzymało się kupy, ale potem jakoś powoli wszytskie elementy zakliknęły i drama zrobiła się cudowna.\nPrzyznam sie szczerze, ze sam wątek sensacyjny raczej mało mnie interesował, zresztą mam wrażenie ze za bardzo sie zagalopowali pod koniec, skomplikowali sytuację i musieli wybrnąć po najmniejszej linii oporu, przez co całośc jakoś sie tak niefajnie rozmyła.\nDla mnie największym atutem tej dramki była chemia miedzy glównymi bohaterami. Ogólnie większośc postaci była na tyle charakterystyczna, że dla ich wspólnych interakcji chciało sie oglądać dalej. Głowny wątek romantyczny był naprawdę cudowny. Dawno nie widziałam tak fajnego rozwiniecia w romansie. To "przyklejenie" sie do siebie głównych botaterów było takie naturalne. Jasne, ze ostatnimi czasy romanse w kdramach przeszły niemałą ewolucję (nie to co kiedyś - kiedy sie czekało na 1 (słownie: jeden) emocjonalny uścisk albo mega niezręczny pocałunek ;P)), ale romans w tej dramie był naprawde chyba najnaturalniej przedstawionym z jakim sie do tej pory zetknęłam.\nTa dramka była dla mnei mega pozytywnym zaskoczeniem, nie spałam przez nia całą noc, jak za starych dobrych czasów, strasznie pokochałam głownych bohaterów, kwiliłam w poduszke i siedzę teraz z rogalem na buzi na samo wspomnienie\nMoim zdaniem drama charakterystyczna, i jedna z lepszych\nPost autor: Skaza » 20 paź 2015\nAh, Healer <3 Co tu dużo mówić, rewelacyjna drama.\nJi Chang Wook podbił moje serce, była to pierwsza drama z udziałem tego aktora, którą obejrzałam, i od razu strzał w dziesiątkę. Nie wiedziałam, którą postać lubię bardziej - odważnego nocnego kuriera, który ratuje niewiasty z opresji (a dokładniej to jedną, którą wcześniej sam nastraszył ), czy uroczego i niezdarnego dziennikarza który jąka się i chodzi wiecznie zgarbiony, jakby przepraszał, że żyje Co najbardziej mi się podobało w postaci Healera - nawet jako Seo Jung Hoo miał problemy z komunikowaniem się z ludźmi (poza Ajummą), a związki z płcią przeciwną też były mu nieco obce, przez co czasem nie wiedział jak się zachować wobec innych. Szczególnie widoczne było to w jego zachowaniu wobec ojca Chae Young Shin. I ta relacja między nimi była najzabawniejszym elementem dramy\nPark Min Young też widziałam po raz pierwszy, więc na szczęście nie miałam okazji dowiedzieć się, jaką "złą manierę" ma ta aktorka (o czym pisano w poprzednich postach). CYS była zagrana bardzo dobrze, więc Min Young jak najbardziej na pozytyw i z chęcią obejrzę z nią kolejne pozycje.\nKim Moon Ho lubiłam najmniej, z biegiem czasu bohater trochę się rozkręcił, ale i tak najwięcej zyskiwał, gdy na ekranie pojawiał się jednocześnie Ji Chang Wook. Bromasik na plusik, i aż mi się ciepło na serduszku zrobiło, gdy SJH na końcu nazwał go wujkiem\nAjumma rewelacyjna, jak na razie najlepsza rola tej aktorki ze wszystkich dram, które widziałam. Jej postać też miała bardzo ciekawą historię.\nSama drama była wyważona, romans nie przytłoczył głównego wątku i na odwrót, a jednak jest wiele scen tak słodkich, że później człowiekowi śnią się różowe jednorożce i tęczowe motylki. Główni byli razem wspaniali Cieszę się, że nie zrobili żadnego trójkąta z niepotrzebnym (w tej dramie) second lead'em. Główny wątek nie jest oczywisty od samego początku i jest wiele rzeczy, które mogą widza zaskoczyć. Sama drama rozkręciła się w okolicach 4-5 odcinka, potem akcja przyspieszała coraz bardziej... A jednak trochę zawiodłam się ostatnim odcinkiem. Chronologia trochę poszła w odstawkę, czasem nie wiedziałam, czy to co pokazują na ekranie to jeszcze wspomnienie czy już się coś dzieje. Nie rozumiem, po co Healer nagrał ten wywiad (dla CYS, czy to był jakiś plan D, który nie był już potrzebny?). Panią laborantkę mogli trochę wcześniej wspomnieć, za późno się pojawiła. Scena ze strzelaniem jednak była bardzo emocjonująca. Nawet przez chwilę zwątpiłam Podoba mi się także, że główni nie dorwali wszystkich "farmerów" i nie ocalili świata przez złem (tataratata!), ale unieszkodliwili zaledwie jedną "komórkę".\nCo do OST-u - nie przypadł mi za bardzo do gustu, czasem miałam wrażenie że jakoś dziwnie go dobrali - jakieś chóry w tle podczas walki, co to się dzieje? Czasem tylko puścili coś jak Healer prowadził śledztwa co brzmiało podobnie do sountracka z 13 dzielnicy, co mi się dobrze kojarzyło. Ale największy problem miałam z piosenką Eternal Love - z niewiadomych przyczyn piosenka ta kojarzy mi się z Królem Lwem i jak tylko zaczynała lecieć, to gdzieś z tyłu głowy miałam obraz lwów, zebr i jakiś antylop biegnących przez sawannę przy zachodzie słońca... Trochę mi to psuło nastrój dramy\nPodsumowując - drama Healer ma ode mnie duże TAK!


Strona główna ⇒ testy ⇒ na prawo jazdy ⇒ 2011\nDnia podzieliłam między patomorfologię, wykłady z higieny mleka, parazytologię - pierwotniaki i naukę na test teoretyczny na prawko. Dużo tego wszystkiego, strasznie dużo. I powoli trzeba ogarnąć zapisy na egzaminy.Chodzić. Cóż... ale w tym czasie byłam na pierwszej od dawien dawna - jeździe autem. Zapisałam się na prawo jazdy, znów... bo sto lat temu nie skończyłam zdawania egzaminu i tak pomyślałam, że czas tą sprawę.\nTa sama...?? pozory mylą... - bloog.pl\nWtedy w domu...\nJest coś czego boje sie idąc do tego szpitala... paranoja. Boje się, że bede tam najgrubsza!!!\nW weekend, jak przyjechał A* wyciągnęłam go na sanki. Wprawdzie była już prawie 24.Nie jestem w ciąży przestane wymiotować i przez ten tydzień nie wymiotowałam ani razu...Zrobiłam test. Ze zniecerpliwieniem czekałam na wynik... nie jestem w ciąży!!! Radośc, łzy, ale szczęścia;) No to.\nSzpitala pogorsze swoją sytuacje w szkole. Nie potrafię się na miczym skupić.\nWczoraj miałam egzamin na prawo jazdy. Już czwarty. Nie zdałam. Miałam ochote się nażreć i wszystko wyrzygać!! ale nie zrobiłam tego. Jak.\nw/w utensyliów prawie się u nas nie zdarzają. Dodam, że nie ma zbyt wielkiego sensu układanie puzzla albo granie w bierkę.\n8 umiejących pisać\nTest – Prawo Jazdy Tramwajem (odpowiedzi)\nW bagnie chaosu wspomnień – dobrych i złych. Ten wątek – ostatni miesiąc mojego życia wpłynął na mnie bardzo negatywnie, bo czułem się jakby czegoś mi brakowało, że większość ludzi bez wysiłku.\nPięć: nic mi nie przychodzi do głowy. :>\nTrochę normalności 2011-05-12 10:58:19\nŻeby nie było, że tylko narzekam. :)\nEgzamin teoretyczny stracił ważność w marcu. Tak więc zaczynam wszystko od początku, do 6 czerwca zakuwam testy. Cała sytuacja przypomniała mi o czymś ważnym - NIGDY NIE ODWLEKAĆ WAŻNYCH SPRAW, TYLKO ZAŁATWIAĆ.\nwieczorową porą zdecydowanie mi nie służy.\nW lutym ostatni raz oblałem egzamin na prawo jazdy - po czym "obraziłem się" na WORD. Dzisiaj byłem zapisać się na kolejny termin, okazało.\nZ buszu wypuścili. Zachowuje się jak jakiś dzikus hehe . tanecznym krokiem leci do łazienki a tam wyśpiewuje na całe!! gardło swoje piosenki. Pół biedy jak to jeszce ajkieś polskie piosenki ale jak już.MS" size="2">Trochę mnei wcieło przez ostatnie dni bo intensywnie przygotowywałam się do egzaminu na prawo jazdy:P heh hjednak mogę sie tylko pochwalić tym że test teoretyczny zdałam bezbłędnie (zawsze to jakieś osiągnięcie) a co do reszty to wiadomo:D pocieszam.\nPo raz pierwszy od lipca siadłam nad przepisami i odwaliłam 500 pytań, a teraz tłuczemy testy i modlimy się do wszelakich bóstw, żeby nie oblać teorii. nie mogę oblać teorii,.To, że mam zaklepane miejsce na uczelni w walii. nawet o tym nie myślałam, nie chciałam nawet pisać tego egzaminu, ale mama mnie namówiła no i o 3 w nocy wyruszyliśmy na.\n#66. jeszcze jedną szóstkę proszę.\nsobota, 13 marca 2010, 22:53\nczuję się jak ofiara krwiożerczej muchy.\nkiss clark gable\nWmówi, że nie ma stresu, nikt. w końcu zaczynam doprowadzać mój zaczęty w lipcu kurs na prawo jazdy do końca, ustaliłam już termin egzaminu, dopakowałam sobie na nadchodzące dwa.\nArchiwum KC PZPR. No, ale nigdy dość przewrotnego humoru.\nPo części oficjalnej to juz byla naprawdę jazda. Wcale się nie zadeptaliśmy w kolejce po łatkes ze śmietaną, barszczyk i pierożki, dla wszystkich.\nSpiskiem szuflad, o ile dalej będzie tylko rwał. Podziemne stwory dobrze się czują w każdym zamęcie. Jedyny na nie sposób to... dobrze naoliwiony mechanizm i reguły działania.\nGołębiem mi bądź?\nJak się okazało, nie wszyscy lubią ciepły i wykwintny róż pompejański. No cóż, ich prawo. Na szczęście o nowej kolorystyce galerii nie decydowała ekipa malarska (Szefie, zostało nam troche tej.Do tego, co ci przychodzi do głowy w pierwszym odruchu”. Posłuszny radzie tatusia młodziak przeszedł test celująco i został uznany za całkiem normalne dziecko.\nA co to ma do rzeczy? Ba!


Nie/do/od/czytania | Strefa blogeratury\nArchiwa kategorii: Nie/do/od/czytania\nPRZYSZŁOŚĆ JEST STRASZNA, BRACISZKOWIE MOI\nOpublikowany 26 maja 2015 przez Oktawian Bulanowski\nAnthony Burgess, Mechaniczna pomarańcza (A Clockwork Orange),\nprzeł. R. Stiller, Kraków 2002\nClockwork Orange zazwyczaj się tłumaczy na inne języki jako odpowiednik Mechanicznej pomarańczy. Jest to dosłowne rozumienie słów angielskich, których użył autor, lecz, według niego, nie jest to właściwe odczytanie jego intencji. Tytuł powieści pochodzi bowiem nie z języka ogólnego, lecz z londyńskiego slangu, w którym oznacza extreme queer. Wyrażenie to nie oznacza jednak największą ciotę, choć i tak można je rozumieć, lecz krańcowo dziwny. Tytuł ten odgrywa pewna pewną rolę w narracji powieści i odnosi się do utworu jednego z bohaterów, którego Alex, główny protagonista i narrator, zaatakował w jego mieszkaniu. Znaczenie autorskie rzuca także światło na całość utworu, który jest skomponowany jako wywołujące grozę opowiadanie młodego szefa gangu, napadającego na niewinnych ludzi, w końcu popełniającego morderstwo, za które zostaje skazany na więzienie. Tam przechodzi tajemniczy proces „resocjalizacji”, w wyniku którego dokonuje się w nim przemiana z groźnego bandyty w łagodnego baranka. Nie zostaje on jednak przyjęty przez społeczeństwo, a krańcowa zmiana osobowości staje się elementem walki politycznej pomiędzy rządem a opozycją. Eksperyment leczniczy „powiódł się” za ogromną cenę interwencji w biologiczną naturę człowieka. Udaje się wprawdzie głównego bohatera później po raz kolejny „wyleczyć” ze skutków medycznej interwencji, lecz on z powrotem powraca na złą drogę. W części trzeciej, w ostatnim rozdziale, jednak niespodziewanie dojrzewa i staje się porządnym obywatelem.\nTak skonstruowana fabuła, w sumie prosta i schematyczna, opowiedziana zostaje niezwykłym językiem, stworzonym z różnych neologizmów językowych na wzór największego, jak się wydaje dzieła Joyce’a Finneganów Tren. Polskiemu tłumaczowi udało się oddać ten niezwykły zabieg artystyczny, powodujący odrealnienie fabuły i przeniesienie jej miejsca akcji w nieokreśloną przyszłość i miejsce, co znajduje odpowiedniki w różnych antyutopiach – np. G. Orwella, A. Huxleya czy u nas Witkacego – przez stworzenie analogicznego sztucznego języka z wtrętami głównie rosyjskiego, angielskiego, niemieckiego i rodzimego żargonu przestępczego oraz elementów gwary ludowej. W posłowiu Robert Stiller pisze:\n… każdy przekład (a taki po stokroć) wymaga stworzenia pewnej rzeczywistości stylistycznej, rzec by można własnego dialektu. A następnie artystycznego posługiwania się nim jak każdym idiolektem czy odmianą języka.\n(op. cit. , R. Stiller, Burgess a sprawa polska, str. 227).\nWydaje się, że opis translatorskich dokonań tłumacza nie zastąpi przykładu, który czytelnikowi unaoczni trudności, przed jakim stanął:\nByłem ja, to znaczy Alex, i trzech moich kumpli, to znaczy Pete, Georgie i Jołop, a Jołop to znaczy po nastajaszczy jołop, i siedzieliśmy w Barze Krowa zastanawiając się, co zrobić z tak pięknie rozpoczętym, a wieczór był chujnia mrok ziąb zima sukin kot choć suchy.\n(op. cit. str. 7)\nTo język głównie staje się elementem estetycznym, oddziałującym na równi z fabułą na czytelnika. Losy bohatera budzą grozę, bo Alex popełnia zbrodnie bez żadnego powodu, a motywacja działań bohaterów w powieści jest znacznie ograniczona. Jednakże zakończenie powieści, według mnie, szkodzi jej artyzmowi.\nRegularność narracji, skonstruowanej w trzech częściach po 7 rozdziałów, została zaburzona niczym starożytne deus ex machina moralizatorskim i płytkim zakończeniem, które, chyba słusznie, zarówno wydawca amerykański, jak i Stanley Kubrick, autor adaptacji filmowej, usunęli. Anthony Burgess chyba nie zdawał sobie sprawy z wielkości swego dzieła, które ze zwykłego moralitetu w jego zamierzeniach, mogło się przemienić w oskarżenie współczesnej cywilizacji.\nA tak właśnie się dzieje na planie semantycznym. Losy bohatera powieści nabierają wartości symbolicznych i przerażają swą grozą. Przy tym, w przeciwieństwie do historycznego symbolizmu, który tylko w zamierzeniach tworzył symbole, nagromadzenie efektów zbrodniczego barbarzyństwa wstrząsa czytelnikiem mimo upływu już kilku dziesięcioleci od powstania dzieła Anthony’ego Burgessa. Jednak pozostanie ono jego największym osiągnięciem, bo już weszło do grona tych nielicznych dzieł, które mówią głęboko o naszym człowieczeństwie.\nZaszufladkowano do kategorii Nie/do/od/czytania\t| Napisz odpowiedź\nNIE TYLKO SKANDALISTYCZNE WERSETY\nOpublikowany 4 maja 2015 przez Oktawian Bulanowski\nSalman Rushdie, Satanic Verses, Vintage 1998\nKilku pisarzy wychowanych w tradycji muzułmańskiej i poruszających w swych powieściach bardzo ciekawą problematykę relacji międzykulturowych pomiędzy Zachodem i Wschodem osiągnęło światowy sukces. Największy chyba Orhan Pamuk, który otrzymał Nagrodę Nobla. Interesująca jest także Elif Shafak, znana także i polularna w Polsce. Jednak nie tylko tureccy pisarze zachwycili publiczność literacką na całym świecie. Chińczyk Mo Yan również udowadnia, że znane mu są tajniki rzemiosła powieściowego i poetyki „realizmu magicznego”, która przecież wzbudziła wielki ferment w międzynarodowym środowisku literackim. Pisarze latynoscy jak Marquez, Borges czy Cortazar raczej spopularyzowali genialnego Bułhakowa i jego „Mistrza i Małgorzatę” oraz niezrównanego Franza Kafkę, a nie są właściwymi twórcami poetyki zmieszania świata fantastycznego i realistycznego na równych prawach kreacji powieściowego prawdopodobieństwa. W zasadzie antecedencji takiej konstrukcji świata przedstawionego można szukać i u romantyków, i u Szekspira, a nawet w średniowieczu i starożytności. Dlatego trudno wymienić wszystkich znakomitych twórców literatury, którzy uprawiają ten rodzaj poetyki obecnie. Czy będzie to Zadie Smith, czy Achebe, czy Mabancou, i wielu innych, świadczy to o tym, że zetknięcie kultur jest sprzyjającym czynnikiem do rozwoju literatury, stając się nowym elementem stymulującym jej przemiany.Bardzo ciekawym pisarzem, którego inspirują podobne tradycje, jest także pochodzący z rodziny muzułmańskiej Hindus, lecz, co ciekawe, obecnie ateista, emigrant w Wielkiej Brytanii, gdzie pobierał nauki, i żyjący w Ameryce Salman Rushdie.\n„Szatańskie wersety” to z pewnością najgłośniejsza książka autora, należącego już do kultury globalnego i kosmopolitycznego świata niż rodzimych Indii. Została napisana przez niego już po otrzymaniu prestiżowych nagród literackich, lecz dopiero ona stała się wydarzeniem wykraczającym poza literaturę, wkraczając w sfery religii, polityki, ideologii i życia społecznego. Dopiero dzięki tej powieści stał się Rushdie obiektem zainteresowania prasy codziennej i tabloidów za sprawą nie tyle literackich problemów i poetyki, zastosowanej w swym dziele, ile fatwy rzuconej na niego przez ajatollaha Chomeiniego za rzekomą obrazę islamu. W bardzo kompetentnej pracy poświęconej jego twórczości („Salman Rushdie”, Contemporary Critical Perspectives, ed. by R. Eaglestone and M. McQuillan, 2013] autorzy stwierdzą, że „Szatańskie wersety” wzbudziły największy skandal literacki w świecie po drugiej wojnie światowej. W istocie, trudno znaleźć bardziej kontrowersyjnego pisarza i intelektualistę, który wywołałby tak krańcowe emocje. W moim przekonaniu, Salman Rushdie zrobił wszystko, by taki skandal sprowokować, choć pewnie nie spodziewał się aż tak silnego efektu swoich zamierzeń. Poruszony w jego powieści nieortodoksyjny wątek, pochodzący z przedmuzułmańskich przekazów, o udziale szatana w lekcji objawienia, udzielonej Mahometowi, musiał wywołać silne reakcje ortodoksów islamskich. Dodatkowo autor „Dzieci północy” podsycał płomień emocji wątkami w sposób czytelny nawiązujący do politycznej działalności ajatollaha Chomeiniego na emigracji w Wielkiej Brytanii.\nRola skandalu politycznego w karierze literackiej hinduskiego pisarza jest niewątpliwa. Lecz, należy zauważyć, że „Szatańskie wersety” to znakomicie zrobiona powieść, jakby powiedzieli rosyjscy formaliści. Wprawdzie, rola poetyki jest w niej znacznie skromniejsza od jej wymiaru politycznego, muszę przyznać, że interesuje mnie w równym stopniu. Bardzo ciekawe są zabiegi odrealniające świat aluzji literackich i religijnych. Mahomet to Mahound, archanioł Gabriel to Gibreel, postacie wcielają się w swoje odbicia metafizyczne, przekraczają ograniczenia czasu i przestrzeni, choć przeważnie we śnie. Interesująca jest komplementarna konstrukcja fabuły, która zaczyna się od cudownego i niewytłumaczalnego ocalenia bohaterów w katastrofie i porwaniu samolotu, do ujęcia metafizycznego, przekroczenia bram śmierci i prześwitu raju. Można powiedzieć wiele o oryginalności wyobraźni literackiej Rushdiego,mimo że zastosowane środki fabularne mają swych znakomitych poprzedników, bo tzw. realizm magiczny na przełomie tysiącleci na dobre zadomowił się w literaturze, jednak aspek jego zaistnienia w świecie muzułmańskim, jest zjawiskiem wielce interesującym. Dlatego mówi się często o wymiarze postkolonialnym i globalnym jego twórczości. Pod tymi pojęciami, tak modnymi we współczesnym literaturoznawstwie, kryje się nie tylko poetyka (intertekstualne relacje do dzieł Zachodu i Wschodu, fabuła ukazująca wydarzenia w wielu krajach globu, bohaterów i ich kompleksy, ujęte z ironią godną zachodniego prześmiewcy), lecz wymiar kulturowy, które w połączeniu powodują, że w istocie jest to zjawisko nowe. Pewnie dzieje się tak dlatego, jakby powiedział Karol Marx, że ilość przechodzi w jakość. Nie zawsze tak bywa, choć w wypadku Rushdiego ma to uzasadnienie.\nCHIŃSKA POWIEŚĆ POSTMODERNISTYCZNA\nOpublikowany 20 grudnia 2014 przez Oktawian Bulanowski\nMo Yan, Obfite piersi, pełne biodra,\nprzeł. K. Kulpa, WAB, Warszawa 2012, wyd. II\nMo Yan (po chińsku „ten, który milczy”) to pseudonim literacki kontrowersyjnego pisarza chińskiego Guana Moyego, który po otrzymaniu Nagrody Nobla w dziedzinie literatury naraził się wielu pisarzom i krytykom, także polskim, wygłaszając słowa o pożytku cenzury. Sprawa wydaje mi się ciekawa, bo nieprzewidziane przez dyktatorów uboczne skutki jej działalności to powstawanie znakomitych dzieł artystycznych. W 19. w Polsce opór wobec władz zaborczych dał asumpt Mickiewiczowi do stworzenia Dziadów czy Pana Tadeusza. A w 20. wieku cóż pozostałoby z popularności Mrożka, Herberta czy Miłosza, gdyby nie ich walka z cenzurą? Można by wymieniać długo przykłady zarówno z historii polskiej literatury i kultury, jak i zagranicznej, które świadczą o tym, że instytucja kontroli wypowiedzi, której wszak nie można sprowadzić tylko do funkcji politycznej ochrony dyktatur, bo przecież jest to bardziej złożony problem wyznawanych wartości społecznych i ich ochrony, istniała zawsze i wszędzie w różnych formach, a bunt przeciwko jej opresyjnemu charakterowi przynosił znakomite efekty artystyczne w formie oryginalnych i wybitnych dzieł.\nMimo że w życiorysie Mo Yana widnieje zapis o pracy w charakterze oficera politycznego w armii chińskiej i jego zainteresowań problemami współczesnych Chin, nie jest pisarzem politycznym np. tak jak Mario Vargas Llossa, by przypomnieć innego noblistę. Jego powieść Obfite piersi, pełne biodra, która między innymi została wydana przez warszawskie Wydawnictwo WAB, świadczy o tym dobitnie. Stanowi ona znakomity przykład zmian politycznych, gospodarczych i społecznych, jakie zaszły i nadal zachodzą w Chińskiej Republice Ludowej i Komunistycznej Partii Chin. Ich tradycyjne nazwy nie odzwierciedlają bowiem ich współczesnego charakteru, gdyż pod nimi kryją się już treści odległe od rewolucyjnych haseł ideologicznych, a perspektywa Mo Yana, jaką przyjął w swojej powieści, jest mi bardzo bliska, gdyż za wartości nadrzędne przyjął punkt widzenia artysty, pisarza, który opisuje swój kraj i społeczeństwo bez uproszczeń, ukazując złożony jego obraz, bez angażowania się w bieżącą walkę polityczną, za to kładąc nacisk na problemy specyficznie literackie jak sposób opowiadania i konstrukcja świata przedstawionego.\nPowieść Obfite piersi, pełne biodra opowiada historię wiejskiej rodziny Shanguanów na tle dziejów Chin od lat 30. po 90. XX wieku. Narracja ujawnia połączenie tradycji literackich Chin ze wzorami zachodnimi. Autor, posiadając wysoką świadomość teoretyczną swojej twórczości, określa to jako inspirację twórczością Williama Faulknera i Gabriela Garcii Marqueza oraz rodzimym folklorem. Znajduje to adekwatne odbicie w narracji jego powieści, którą można zaliczyć do gatunku tzw. realizmu magicznego. Za amerykańskim badaczem Brianem McHale’m (por. Powieść postmodernistyczna, przeł. M. Plaza, Kraków 2012) można ją także określić jako powieść postmodernistyczną, przez co należy rozumieć obecność w niej konwencji fantastycznych i realistycznych, które przez narratora są traktowane na równych prawach.\nZatem narracja, która jest głównym elementem kontrukcyjnym tej powieści, usuwając w cień rolę prezentacyjną dialogu, nawiązuje do najlepszych wzorców zachodnich. Plastyczność opisu dorównuje prozie Faulknera, a magiczne elementy folkloru chińskiego tworzą porównywalny z prozą Marqueza efekt naruszenia zasady prawdopodobieństwa poprzez współistnienie elementów fantastycznych i realistycznych, jak np. narracja z punktu widzenia noworodka, chłopca o imieniu Jiantong, który jest jednym z głównych bohaterów. W powieści istnieje dwóch narratorów – wszechwiedzący, którego rola jest marginalna, oraz dziecko, które nie chce dorosnąć i pragnie ciągle ssać kobiece piersi, to jest jedyny chłopak w rodzinie Shanguanów. Później jego losy wraz z rodzinnymi tragediami stają się w tej narracji głównym przedmiotem opisu. Są to losy naprawdę dramatyczne, jak choćby opisywane wydarzenia sprzedaży siostry na targu w zamian za pożywienie, plastyczne opisy bitew, śmierci poszczególnych dzieci i walki o przeżycie. Mimo widocznego dystansu i chłodu narracji, która unika patosu i jest prowadzona w sposób maksymalnie wiarygodny, Mo Yan uzyskał przejmujący i niebanalny efekt dramatyczny na miarę Marqueza.\nUdaje mu się to w głównej mierze dzięki temu, że unika tworzenia prostych opozycji. Świat przedstawiony powieści nie ilustruje banalnej i nieprawdziwej tezy o walce dobra ze złem, co jest ulubionym chwytem pisarzy polskich, konflikty ideologiczne i polityczne ukazane są z dystansem, bez tezy i opowiadania się po jakiejkolwiek stronie. Postacie są zróżnicowane, żywe, wiarygodne, mimo zwyczajności nie są banalne. Zatem bohaterowie wojny z Japonią zdradzają swą ojczyznę, pastor szwedzki jest postacią pozytywną i kocha Chiny, a nie jest przedstawicielem imperializmu, komuniści są po prostu okrutni, a współczesne, kapitalistyczne Chiny bezwzględne w pogoni za zyskiem. Dialogi bohaterów unikają sloganów, do których przyzwyczaiły nas np. rodzime produkcyjniaki, ale także i tzw. literatura rozliczeniowa. Świat powieści Mo Yana to świat okrutny, który wyrządza krzywdę prostym i zwykłym ludziom.\nJak należy rozumieć postmodernizm Mo Yana? Czy w wypadku Chin może takie zjawisko istnieć? Wydaje mi się, że w sensie światopoglądu postmodernizm jako fakt społeczno kulturowy w Chinach nie może powstać, widoczna jest natomiast u Mo Yana fascynacja artystycznym sposobem opowiadania charakterystyczna dla powieści postmodernistycznej. Może dla artysty światopogląd jest mniej ważny. W sumie Obfite piersi, pełne biodra to znakomita rzecz. Według Komitetu Noblowskiego nagroda została przekazana za wartości artystyczne i literackie. Znajduje to potwierdzenie w tej powieści. Jest to historia warta lektury, przeznaczona dla wrażliwego i wymagającego czytelnika. Takiej perspektywy w polskiej literaturze nie ma, dlatego polscy pisarze mogą się wiele nauczyć od Chińczyka-noblisty, a czytelnicy mają okazję obcować z wielką literaturą.\nKIMZE JEST POETA, JESLI SIE NIE BUNTUJE? O MARCINIE SWIETLICKIM\nOpublikowany 6 maja 2014 przez Oktawian Bulanowski\nMarcin Swietlicki, Wiersze, Krakow 2011\nO Marcinie Swietlickim napisano juz morze slow, najczesciej w tonie aprobatywnym lub wrecz balwochwalczym. Wydane przed paru laty jego Wiersze z okazji 50. urodzin daja szanse do spojrzenia calosciowego na jego dotychczasowy dorobek jako poety. Juz pobiezna lektura jego utworow poetyckich prowadzi do spostrzezen, ze w istocie nie na prozno zostal okrzykniety swego czasu przywodca „brulionowcow”, gdyz sposrod nich jego wiersze wydaja sie najbardziej „wlasne”, pisane z osobistej perspektywy oraz – co jest bardzo istotne – roznorodne. Poeta ten bowiem staral sie uniknac skamieliny w formie uzycia zrutynizowanej tematyki badz formy poetyckiej. To, co jest stale i ciagle uobecnia sie w jego tworczosci to element buntu i silna potrzeba zachowania wlasnej niezaleznosci, czym tak ujal niegdys zarowno krytyke jak i czytelnikow. Zatem nie mozna, jak i nie nalezy poszukiwac jednorodnych formul krytycznych opisujacych tworczosc poetycka Swietlickiego, posluze sie zatem opisem tylko tych jej aspektow, ktore wydaja mi sie najbardziej charakterystyczne.\nW KREGU POLITYKI\nWsrod motywow wedrownych poezji Swietlickiego watek polityczny pojawia sie bardzo wczesnie i jest bardzo czesto reprezentowany. Pewnie dlatego jego wiersze wzbudzily tak duze namietnosci czytelnikow. Tematy zaczerpniete z zycia politycznego pojawiaja sie wielokrotnie przy okazji utworow poswieconych kolegom lub innym poetom, jak np. Zbigniewowi Herbertowi, gdzie ukazuje w sposob gleboko ironiczny postawe „patriotyczna” rodakow, dla ktorych autor Pana Cogito mial najwyzszy szacunek (por. Badz wierny – idz!). Swietlicki w wierszu pt. Jeszcze o barbarzyncach pisze: Wiedza o tym, ze jednak tu wejda,/ na te ziemie, ktora nie jest nasza,/ lecz i nie ich – sprawia, ze zakupy, ktore dokonujemy w tych dniach, sa tak bardzo/ tymczasowe (cwierc chleba poprosze) (str. 219), a w Wierszu dla Zbigniewa Herberta (dedykowanego Wislawie Szymborskiej nie waha sie uzyc sarkazmu: Zylismy w czasach/ w ktorych Adam Michnik/ wybornie znal sie na poezji., str. 227. Swietlicki, podobnie jak dzis Houellebecq w powiesci, nie waha sie wprowadzac do swiata fikcji poetyckiej postaci znanych czytelnikowi z rzeczywistosci, lecz w powiazanych w wieloraki sposob z literatura, a najczesciej z uprawianiem zawodu poety. Oprocz postaci tak znanych jak wymienione powyzej, pojawiaja sie rowniez inni, czesto powiazani ze srodowiskiem tzw. opozycji demokratycznej jak poeta Jan Polkowski. Swietlicki mial odwage zbuntowac sie nie przeciw „wladzy”, jak to bylo udzialem wielu tworcow w latach 80., lecz „spoleczenstwu”, czyli tworcom i wartosciom szanowanym powszechnie. W okresie panowania skrajnego podzialu na „zlych” komunistow i „dobrych” opozycjonistow oraz tzw. spoleczenstwo, Swietlicki mial odwage zakwestionowac ten podzial. Bardzo dobrze widac te krytyke sloganow opozycyjnych w wierszu Dla Jana Polkowskiego: Trzeba zatrzasnac drzwiczki z tektury i otworzyc okno,/ otworzyc okno i przewietrzyc pokoj./ Zawsze sie udawalo, teraz sie nie/ udaje. Jedyny przypadek,/ kiedy po wierszach/ pozostaje smrod./ (str. 61).\nOJCZYZNA TO NIE BRZMI DUMNIE\nPoezja Swietlickiego jest na wskros zanurzona w czasach w ktorych powstawala. A „czasy byly polityczne”. Jezeli wiec autor Piesni profana jest romantykiem poprzez nawiazanie do tematyki spoleczno-politycznej, to na pewno nie jest nim w tradycyjnym sensie, w ktorym poeta czul sie rzecznikiem tzw. „sprawy narodowej”. Narod w jego poezji nie jest obiektem uwielbienia, lecz krytyki. W tym wiec sensie pod wzgledem postawy ideowej bardziej bliska mu byla romantyczna krytyka np. Slowackiego czy Norwida niz afirmacja meczenstwa, tak rozpowszechnionego w 19. I 20. wieku, ze stala sie anonimowym komunalem. Oczywiscie w wersji wspolczesnej i przy zachowaniu roznic, bo przeciez Swietlicki nie chce walczyc i ginac prowadzac do boju powstancow, jak chocby K.K. Baczynski czy T. Gajcy, czyli inni romantycy 20. w. (por. Baczynski, str. 572). Poeta zatem polemizuje z komunalami „patriotycznymi”, nie walczy i nie idzie „po zlote runo nicosci”, jak chcialby Herbert, ani nie czuje sie obronca „oblezonego miasta”. Konsekwentnie, jak zauwazono, jest wierny tylko sobie, jak mowi w jednym z wierszy jest Posluszny tylko porom roku (str. 535). Programowo glosi nihilizm, co jest w Polsce naprawde zjawiskiem unikatowym. W Piosence nihilisty, (str. 548) pisze: Pielegnuje te calosc, te dziure/ w ktorej cale podworko przepadlo/. Zatem w sferze idei filozoficznych glosi postmodernistyczne wielkie NIC, co jednakze nie jest powodem do cierpienia, lecz raczej wyzwolenia i programowego pozostawania na marginesie spoleczenstwa. To pokrewne jest postawie beatnikow, z ktorymi laczy go eksploatacja takich motywow jak papierosy i wodka. Narkotyki juz w Polsce nie przeszly albo poeta wolal uzywac tradycyjnych elementow polskiego folkloru. Sprzeciw wobec tak zywych przez caly wiek 19. i 20. powinnosci pisarza wobec wlasnej zbiorowosci, w ktorej przyszlo mu zyc musial doprowadzic do konfrontacji z katolicyzmem, zwlaszcza w polskiej tradycji. W wierszu Dla Jana od Krzyza raczej opisuje swoje doznania jako poety, a nie czci swietego Kosciola.\nKU MATERII POETYCKIEJ\nW sferze poetyki Swietlicki preferuje polemike z konkretnymi osobami, rzadziej oddaje sie rozwazaniom natury ogolniejszej jak w wierszu pt. Rozaniec, Urbi et orbi, itp. Zatem odrzucenie polskiej tradycyjnej ideologii przy zachowaniu tradycyjnego jezyka modernistycznego i tradycyjnej formy wiersza Rozewiczowskiego charakteryzuje cala tworczosc Swietlickiego. Mozna by powiedziec, ze pod wzgledem obrazowania Swietlicki nie osiagnal wiele. Pisze jezykiem ironisty i polemisty, poruszajac tematy zywo obchodzace publicznosc literacka, co spowodowalo, ze osiagnal sukces, lecz to jest jednoczesnie ograniczeniem, bo zamyka go w kregu tematow i motywow mijajacych wraz z kolejnymi rocznikami gazet. Wielu widzi w nim tylko ideologa, lecz przeciez w odroznieniu od innych brulionowcow eksperymenty formalne nie byly mu obce. Ciekawe sa jego wiersze autobiograficzne o tytulach nawiazujacych do pierwszej litery jego imienia, tzn. M, a takze tomik Czynny do odwolania (2001), w ktorych wiersze zostaly ulozone wedlug kolejnosci alfabetycznej tytulow. W jego tworczosci to ewenement, bo raczej tomiki jego poezji to zbior wierszy, a nie cykle poetyckie. Podsumowujac jego dokonania mysle, ze warto podkreslic, ze mimo fascynacji poezja amerykanska, jest jednak blizszy w sferze problematyki i jezyka oraz obrazowania tradycji polskiej poezji. Polskie sa realia, polska polityka, polscy rozmowcy. Jezyk poetycki i sposob wypowiadania raczej Swietlickiego nie obchodzil. W tej sferze raczej pozostal w ramach poetyckiej poprawnosci. W warstwie ideologicznej jest do konca na nie, takze w trzeciej RP, i ja to kupuje.\nZaszufladkowano do kategorii Bez kategorii, Nie/do/od/czytania\t| Napisz odpowiedź\nJESLI PISARZ BAWI SIE ILUZJA…\nOpublikowany 12 kwietnia 2014 przez Oktawian Bulanowski\nItalo Calvino, Jesli zimowa noca podrozny, przel. i poslowiem\nopatrzyla Anna Wasilewska, wyd. III, WAB, Warszawa 2012\nSzekspirowski Prospero, ktory stworzyl bardzo poruszajacy spektakl, na zakonczenie Burzy takie wypowiada slowa:\nTeraz czarami juz nie wladam\nI wlasna tylko moc posiadam,\nBardzo niewielka; wy mozecie\nTu mnie uwiezic, jesli chcecie,\nAlbo Neapol ujrzec dacie.\n(W. Szekspir, Burza, tlum. M. Slomczynski, WL, Krakow 1980).\nItalo Calvino postepuje wrecz odwrotnie. Polemizujac z Szekspirem, ktorego bohater uzywa szyderczej deziluzji wobec zgromadzonej publicznosci pod koniec przedstawienia, pokazuje czytelnikowi, ze w powiesci, ktora czyta, obowiazuja inne reguly. Narrator wrecz demaskuje iluzyjne konwencje powiesci realistycznej, ktore polegaja na tym, ze czytelnik zostaje wprowadzony w quasi-realny swiat powiesciowy, ktorego bohaterowie przezywaja swe sztuczne zycie poprzez opowiadanie ukrytego autora i za posrednictwem narratora, a czytelnik im wspolczuje, potepia ich postepowanie badz w inny sposob udaje, ze „wierzy” autorowi/narratorowi opowiesci. Narrator Jesli zimowa noca podrozny zaczyna swa opowiesc w sposob przypominajacy antyczna parabaze, czyli chwytem stosowanym w teatrze antycznym, polegajacym na bezposrednim zwrocie do publicznosci:\nJACEK PODSIADLO: CZASY SIE ZMIENIAJA\nOpublikowany 26 marca 2014 przez Oktawian Bulanowski\nJacek Podsiadlo, Byc moze nalezalo mowic,\nBiuro Literackie, Wroclaw 2014\nCzy to przypadek, ze „brulionowcy” namietnie publikuja swoje „dziela zebrane”? Byc moze Marcin Swietlicki, Marcin Baran, Marcin Sendecki czy Jacek Podsiadlo mianowali sie klasykami? W wypadku tego ostatniego prezent z okazji 50. urodzin zrobilo poecie Biuro Literackie i krytyk Piotr Sliwinski. Cokolwiek by rzec, autobiografie i seryjne jubileusze najbardziej promowanej grupy literackiej w Polsce ostatniego cwiercwiecza ukladaja sie w swoista kampanie medialna, by ponownie zainteresowac czytelnikow i zaistniec na rynku, bo nowych idei literackich badz spoleczno-kulturowych juz brak. Wlasciwie zjawisko poetyckie pod umownym okresleniem „brulionowcy” samo domaga sie podsumowania, bo to temat, ktory oni sami wywolali. Poniewaz jest to zlozony problem, ktory wymaga poruszenia wielu zagadnien funkcjonowania literatury w wolnej Polsce, nalezy omowic go szerzej. Ze wzgledu na poetyke blogu praktyczniej bedzie pisac o nim jak powiesc w odcinkach. Dzis tylko o Jacku Podsiadle.\nObok Marcina Swietlickiego to chyba najbardziej utytulowany poeta tego kregu, zdobywca wielu nagrod i wyroznien literackich, ulubieniec krytyki (zwlaszcza srodowiska „Tygodnika Powszechnego”), ongis kontestator, dzis rzadko publikuje teksty poetyckie, zajmuje sie dziennikarstwem i chyba jest zadowolony, ze przeszedl do historii literatury polskiej. Zatem dostojny jubilat i klasyk, jednak na ktorego tomiki mlodzi poeci ani publicznosc juz nie czekaja. W latach 80. i 90., gdy byl najbardziej popularny, swa postawa i tworczoscia wywolywal zywe emocje, w nastepnej dekadzie najbardziej ciekawe zjawiska powstaly w opozycji do „Brulionu” w srodowiskach lewicowego Ha!artu czy literatury podejmujacej problematyke autoteliczna w powiazaniu z nowymi mediami (Techsty). Brak reakcji na nowe wyzwania poetyckie spowodowal, ze jego hasla kulturowe przejete po poetach Beat Generation przestaly byc atrakcyjne, staly sie rytualna poza i manieryzmem, prowadzacymi w konsekwencji do tego, ze Jacek Podsiadlo i „brulionowcy” zaczeli stopniowo schodzic na margines zycia literackiego.\nJak sie go czyta jako poete? Wlasciwie nudno. Jacek Podsiadlo nie eksperymentowal ze stylem, metafora, kompozycja, a wiec tym, co dla poezji jest najistotniejsze poza ideami, czyli w starej terminologii – trescia. Najlepszy chyba jest w takich tomikach, w ktorych udanie nasladuje Johna Ashberry’ego czy innych poetow nowojorskich, laczac poetyke opisu z charakterystyczna dla bitnikow postawa indywidualistyczna, co w warunkach polskich oznaczalo zwrot przeciw tradycyjnemu katolicyzmowi i zobowiazaniom wobec spoleczenstwa (np. tomiki Jezyki ognia, To All the Whales I’d Loved Before, Niczyje boskie). Obrazowanie poetyckie zwiazane z osobistym doswiadczeniem, kultura popularna, zyciem codziennym przedstawionym w sposob swiadczacy o plastycznosci opisu to jego najwieksze zalety. Przejmujace sa takze jego strofy, w ktorych dochodzi do glosu zindywidualizowana problematyka egzystencjalna. W sferze jezyka i inspiracji tworczych „brulionowcy” chodzili stadami, wiec charakterystyczne wulgaryzmy w poezji to „zdobycz pokoleniowa”, ktora Podsiadlo dzieli z innymi rowiesnikami. Jednak, jak mi sie wydaje, nigdy nie zapomina o ich funkcji estetycznej.\nCzasy sie zmieniaja pisal poeta w wierszu z 1993 r., ale Podsiadlo pozostal taki sam, co nie wrozy mu dobrze na przyszlosc, bo zatrzymanie sie w okreslonej konwencji powoduje po prostu nude i brak zainteresowania czytelnikow. Dzis tylko stara gwardia kolegow i krytykow powtarza te same gesty i slogany. Tym niemniej jest to nadal wazny poeta, choc dla mnie jego wlasciwym czasem byla dekada lat 90. Wazny, mimo braku inwencji programowej i stylistycznej.\nZ MILOSCI DO POWIESCI POSTMODERNISTYCZNEJ\nOpublikowany 22 marca 2014 przez Oktawian Bulanowski\nProf. Stanislawowi Jaworskiemu z okazji nadejscia wiosny i w podziece za zyczliwosc\nBrian McHale, Powiesc postmodernistyczna,\nprzel. M. Plaza, WUJ, Krakow 2012, wyd. I\nPowiesc postmodernistyczna Briana McHale’a przeczytalem z prawdziwa przyjemnoscia. Teraz zastanawiam sie, dlaczego? Byc moze dlatego, ze w polskim pisarstwie literaturoznawczym dominuja nadal inne wzorce pisania o literaturze. Skrotowo je charakteryzujac mozna powiedziec, ze podlegaja one rozpowszechnionym konwencjom i regulom scjentystycznym. W rezultacie teksty wspolczesnych polskich badaczy literatury sugeruja, ze ich tworcy wprawdzie posiedli wszelkie stopnie wtajemniczenia w dziedzinie badan literackich i o tworczosci pisarzy wiedza wszystko, lecz okaleczaja przy okazji swoj przedmiot dociekan ze wszelkiego czaru, ktory posiadaja dziela literackie. Tylko nieliczni byli swiadomi, ze literaturoznawstwo nie powinno sie wzorowac na metodach nauk przyrodniczych i pozwalali sobie na uzewnetrznianie zwyczajnych i osobistych emocji czytelniczych. W latach 70. ubieglego wieku do mistrzostwa doprowadzil dyskurs literaturoznawczy Roland Barthes (np. Fragmenty dyskursu milosnego). W Polsce takim krytykiem i historykiem literatury byl Jan Blonski (por. Romans z tekstem). Nalezaloby przypomniec Henryka Markiewicza, ktory posiadal poczucie humoru i dystansu do metod „naukowych”. Inaczej, lecz rowniez w sposob sobie wlasciwy dawal wyraz emocjom estetycznym Artur Sandauer. Wymienmy takze Marte Wyke i Stanisława Jaworskiego, ktorzy życzliwie przyglądają się nowinkom literaturoznawczym, a takze Mariana Stale, ktory uprawia „prywate” krytycznoliteracka, choc czesto nie zgadzam sie z nim. Z mlodszych te linie kontynuuja Anna Burzynska jako teoretyk literatury czy Michal Pawel Markowski, zarowno w teorii, jak i historii. Ksiazke Briana McHale’a zatem czyta sie w Polsce dobrze, bo nasi badacze swiadomi sa podobnych problemow. Po drugie, Dzielo to powstalo „z milosci” do powiesci postmodernistycznej i postmodernizmu (por. np. czesc VI Jak przestalem sie martwic i pokochalem postmodernizm), dzieki czemu czytelnik otrzymuje tekst przeznaczony do czytania, a nie do przemialu na makulature lub przechowywania w bibliotecznych magazynach martwej i nudnej wiedzy naukowej.\nCzy to oznacza, ze nalezy sie tylko zachwycac wielkoscia amerykanskiego badacza? Z pewnoscia nie, bo przyjemnosc, jaka wywoluje lektura tej niestandardowej ksiazki polega m. in. na tym, ze prowokuje ona do rozmowy na tematy, ktore sa przedmiotem zainteresowania wspolnoty pisarzy, czytelnikow oraz badaczy literatury, co jest chyba jedynym sensem uprawiania i komentowania tekstow literackich. Dotyczy to takze analiz drugiego stopnia, zatem pisania o tekstach poswieconych literaturze.\nOryginalnosc Powiesci postmodernistycznej jest widoczna zarowno z perspektywy amerykanskiej, jak i badan w Europie. Jakkolwiek McHale czerpie z tradycji badawczej obu kontynentow, to jednak przeciwstawia sie jednoczesnie przewazajacym praktykom literaturoznawczym po obu stronach Atlantyku. Polega to na tym, ze polaczyl on w swym dziele wspolczesne amerykanskie sklonnosci do nominalizmu (aspekt epistemologiczny) z rosyjskim formalizmem (zainteresowanie technika pisarska) i fenomenologia dziela literackiego Romana Ingardena (aspekt ontologiczny), zatem pod wzgledem metodologicznym jest to twor un peu bizarre, co tylko przyprawia recenzenta o dreszczyk emocji.\nMetode badawcza McHale’a dobrze ilustruje jego podejscie do przedmiotu badan, to jest tytulowego problemu powiesci postmodernistycznej, a takze postmodernizmu. Tak jak nie ma zgody na to, jak rozumiec postmodernizm, mimo ze wystukano kilometry znakow alfabetu w roznych jezykach na klawiaturach komputerow, tak nie bardzo wiemy jak rozumiec powiesc postmodernistyczna. McHale tylko mimochodem nawiazuje do swiadomosci teoretycznej tworcow, totez gdyby np. Bulhakow zyl nadal, to dowiedzialby sie ze jest pisarzem postmodernistycznym, tak jak pan Jourdain zrozumial, ze mowi proza. To samo dotyczy np. Jamesa Joyce’a, Franza Kafki, by wspomniec tylko najwiekszych „postmodernistow” badanych przez McHale’a. Oddajmy glos jednak samemu autorowi.\nCoz wedlug badacza oznacza pojecie „postmodernizmu”? Po przytoczeniu, bardzo skrotowym, kilku wypowiedzi na ten pasjonujacy wielu pisarzy, czytelnikow i badaczy problem, McHale pisze: Niezaleznie od tego, co myslimy o tym okresleniu i w jakiej mierze nas ono zadawala, jedno jest pewne: desygnat terminu „postmodernizm” , czyli r z e c z , do ktorej ma on odnosic, n i e i s t n i e j e. (…) postmodernizm jako rzecz nie istnieje dokladnie w takim sensie, w jakim nie istnieje „renesans” czy „romantyzm”. (…) w ostatecznym rachunku w s z y s t k i e sa fikcjami (str. 5, rozstrzelenie druku za autorem). W sposob zatem bardzo naukowy McHale napisal sporej grubosci ksiazke niezwykle uczona (w polskim przekladzie 341 stron) na temat bytu, ktory wedlug niego nie istnieje, sic! Coz za przewrotnosc badawcza! Zastanawiam sie jednakze, majac rowniez powazne problemy z postmodernizmem, czy lista kilkudziesieciu wybitnych utworow i ich tworcow to takze fikcje badawcze? Dlaczego McHale, idac do konca tropem nominalizmu, nie wymyslil sobie fikcjonalnych powiesci i autorow swego fikcjonalnego przedmiotu badan?\nKonstruujac zatem desygnaty zarowno modernizmu, jak i postmodernizmu, a pozniej w konsekwencji powiesci modernistycznej, w ktorej jest obecna dominanta epistemologiczna (tzn. problematyka poznawcza), oraz powiesci postmodernistycznej, w ktorej widoczna jest dominanta ontologiczna (tzn. kreacja swiata fantastycznego, ktory istnieje w swiecie ukazanym w sposob realistyczny), McHale utworzyl swoj przedmiot badan, ktory nalezy do dziedziny „poetyki opisowej”(por. Przedmowa, str. XI), bo z historyczna ma niewiele wspolnego poza pewnymi nazwami dziel i nazwiskami ich autorow, ktorzy w tajemniczy sposob kojarzeni sa najczesciej z postmodernizmem, jak Thomas Pynchon, Carlos Fuentes, Jorge Luis Borges, Italo Calvino, Gabriel Garcia Marquez i wielu innych.\nPozostawiony w postmodernistycznym lub modernistycznym (bo do konca juz nie wiadomo jakim) szoku epistemologicznym czytelnik jednak dowiaduje sie, ze te fikcyjne byty, ktorych tworca jest przeciez nie tylko McHale, posiadaja okreslone wlasciwosci, poetyke i strukture, jezyk, co wlasciwie kaze mu sie zastanowic nad przedziwnymi losami koncepcji naukowych lub ich fikcjonalnych produktow. Badacz jednak jest troche zmartwiony, bo nie wie, czy empiryzm i realizm poznawczy, do ktorego przekonywali go jego srodkowoeuropejscy mistrzowie, jest retoryczna fikcja, wyznaniem wiary czy ostatnia deska ratunku przed pulapkami, jakie zastawia na niego przeklety postmodernizm i dziela literackie. Te przykrostke epistemologicznej natury, wyrazona w fikcyjnym i kulturowo dominujacym dyskursie filozoficznym, lagodza ciekawe cytaty z dziel literackich i dobry w zasadzie przeklad na znajomy mu jezyk ojczysty. Nie wie jednakowoz, czy dominanta ontologiczna, w ktorej przyszlo mu funkcjonowac i wystukiwac znaki alfabetu na klawiaturze notebooka, pozwoli sie uchwycic w jakis sensowny sposob, ktory bylby zaproszeniem do dalszej lektury.\nKUCZOK, CZYLI RODZINNE, POLSKIE BAGNO\nOpublikowany 27 stycznia 2014 przez Oktawian Bulanowski\nWojciech Kuczok, Gnoj (antybiografia),\nWydawnictwo WAB, Warszawa 2012\nZastanawiajace jest zjawisko w mlodej polskiej prozie, ze poczatkowy sukces pisarski wsrod czytelnikow nie znajduje swej kontynuacji w dalszych losach tworczych pisarzy. Chyba tak sie stalo z Dorota Maslowska, Michalem Witkowskim, Slawomirem Shutym, a takze z Wojciechem Kuczokiem, o ktorego Gnoju bedzie mowa. Nagrody i pochwaly krytyki, ktore towarzyszyly ich wejsciu na rynek czytelniczy nie znalazly potwierdzenia w dalszym rozwoju ich tworczosci. Dziwny to fenomen i wlasciwie trudny do wytlumaczenia. Tym niemniej jeszcze za wczesnie, by twierdzic, ze nie sprostali oni ostrym wymaganiom czytelnikow. W Sferze blogeratury nie ma obowiazku pisania tylko o nowosciach wydawniczych, a w najnowszej literaturze polskiej nazwisko Kuczoka jest nadal wazne, dlatego jest to wystarczajacy powod, by podzielic sie refleksja o jego powiesci.\nGnoj powstal, jak mi sie wydaje, z potrzeby odreagowania pewnej traumy, z pewnej wscieklosci i rozgoryczenia na wlasne, malomiasteczkowe, slaskie i polskie zarazem dziecinstwo. Przeciez ojciec K. to nie aluzja do K. Kafki czy Michaelsa K., bohatera powiesci J. M. Coetzee’go, choc chwyt w sposob zastanawiajacy jest podobny. Nie twierdze, ze Kuczok to pisarz dorownujacy wspomnianym gigantom prozy 20. wieku, ale na pewno uzycie takiego chwytu swiadczy o jego wysokich ambicjach. Tym niemniej warto zwrocic uwage, ze podtytul powiesci to antybiografia. Dlaczego? I jak wytlumaczyc te przewrotnosc? Byc moze to sprzeciw pisarza wobec maniery pisania o tworcach, jakby chodzilo tylko o ich „ubrazawianie”, mowiac w jezyku Boya, lub bezkrytyczne „wielbienie” jakby powiedzial Gombrowicz.\nWydaje sie rowniez, ze moze istniec i inne wytlumaczenie tego okreslenia gatunkowego. Znajduje ono bowiem swe potwierdzenie w fabule Gnoju, ktora jest po prostu opowiescia o traumatycznym dojrzewaniu chlopca w malym miasteczku, przypominajacym realia znane z biografii autora. W sferze tradycji literackiej to jakby zwrot przeciwko sobie, opowiadanie tylez literackie, jakby anty-proustowskie (bo czymze jest w W poszukiwaniu straconego czasu jak nie biografia), ilez terapeutyczne, jakby pokazanie w sposob wielowymiarowy polskiego „gnoju”, ktory jest metafora egzystencjalna wspolczesnej Polski, i uwolnienie sie od niego.\nNarracja powiesci Kuczoka jest podzielona w sposob dziecinnie prosty, niewyszukany, wrecz banalny, i dzieli sie na trzy czesci temporalne, nawiazujace do przezyc narratora i historii jego rodziny: Przedtem, Wtedy, i Potem. O ile czesc pierwsza mozna traktowac jako wprowadzenie, o tyle druga jako wlasciwa historie, a trzecia jako skontrastowany i symboliczny epilog w formie krotkiego, onirycznego opisu tytulowego gnoju. Zalewa on kamienice rodzinna bohatera wydostajac sie z niekonserwowanych przez lata rur kanalizacyjnych. Ta swoista zemsta na przeszlosci jest kluczem do interpretacji dziela Kuczoka. Czesc trzecia, oniryczna w formie, rozni sie takze w stosunku do pierwszych dwoch pod wzgledem stylu, ktory najpierw jest realistyczny, wrecz reporterski w czesci pierwszej, i bardzo ekspresyjny, wrecz w sposob masochistyczny opisujacy przezycia narratora-bohatera, np. bicie przez ojca, w drugiej.\nWydaje mi sie, ze to wlasnie sposob opowiadania wyroznia Kuczoka sposrod innych wspolczesnych mu pisarzy. Jest to jego zaleta, jak i slabosc jednoczesnie. Zaleta, bo autor powiesci pisze z wysokim stopniem swiadomosci tradycji i stylistyki (znakomite anty-proustowskie zdania), slabosc, poniewaz trudno mu jest stworzyc autonomiczny swiat fikcji, co moze jest przyczyna jego odwrocenia sie od pisania powiesci i zwrocenie sie ku reportazowi i esejowi.\nCzy Gnoj na trwale zdobedzie miejsce w historii polskiej literatury? Mozna tak sadzic po licznych dodrukach powiesci i zainteresowaniu mediow postacia Kuczoka. Jednak nic nie jest tak kaprysne jak laska czytelnikow i mass mediow. Mysle, ze przemyslana konstrukcja i styl to dopiero zwiastuny talentu. Dlatego namawiam Kuczoka do powrotu do biurka i ciezkiej pracy nad doszlifowaniem swego naturalnego daru opowiadania.\nSUFI Z KRAINY BASNI\nOpublikowany 26 stycznia 2014 przez Oktawian Bulanowski\nElif Shafak, Sufi, przel. Anna Akbike Sulimowicz,\nWydawnictwo Literackie, Krakow 2013\nDopiero teraz wielbiciele tworczosci tureckiej pisarki Elif Shafak moga sie zapoznac z jej debiutancka powiescia, ktorej tytul w przekladzie Anny Akbike Sulimowicz brzmi po prostu Sufi. Chyba dla czytelnika jest on znacznie bardziej ciekawy, bardziej uzasadniony tematem dziela, a co za tym idzie, latwiej ksiazke sprzedac na rynku niz turecki oryginal, odnoszacy sie do imienia glownego bohatera, tzn. Pinhana, na czym w sposob szczegolny zalezy wydawcy. Autorka jest juz zadomowiona na polskim rynku i cieszy sie uznaniem czytelnikow i krytyki dzieki, jak mysle, nieszablonowemu ujeciu tematu mistyki sufickiej, ukazanego w rozny sposob w jej dotychczasowej tworczosci powiesciopisarskiej, a jakiego do tej pory nie dostarczyli nam rodzimi pisarze. Mozliwosc zapoznania sie z tym ciekawym aspektem kultury Wschodu jest duza atrakcja, lecz krytyk nie moze uciec od analiz i porownan tworczosci autorki Bekarta ze Stambulu z europejska tradycja literacka, ktora jest mu po prostu blizsza, choc w dobie literatury globalnej, na pewno nie jedyna, ktora posiada wlasne kryteria oceny.\nFabula powiesci jest raczej nieskomplikowana i koncentruje sie wokol postaci Pinhana, ktorego najpierw poznajemy jako niesfornego chlopca przypadkowo dostajacego sie do klasztoru, by poźniej poznac jego historie jako dojrzewajacego derwisza, i wreszcie znajdujacego sens swej ziemskiej wedrowki w smierci na gruzach zburzonego przez fanatykow klasztoru. Od poczatku zetkniecia sie z bractwem sufich towarzyszyly mu znaki niezwykle, jak np. ptak w ogrodzie klasztornym z niezwykla perla, a sama siedziba derwiszow i oni sami takze ukazani sa jako osoby na pol fantastyczne. Bracia nosza niespotykane imiona i przydomki, np. Hagopik Smutas, w klasztorze drzwi moga same sie otwierac i zamykac. Bardzo ciekawe sa odniesienia i wykorzystanie poezji, tradycji koranicznej, a takze kompozycja powiesci, nawiazujaca do ontologicznych wyobrazen sufich. Niezwykly i basniowy jest takze Pinhan, ktory jest obojnakiem, co okaze sie pod koniec powiesci istotne dla zakonczenia fabuly.\nPoetyka basni i eksploatowania fantastycznych motywow orientalnych jest na stale obecna w tworczosci Shafak. Chyba dzieki niej czytelnicy lubia jej powiesci, bo na chwile daje ukojenie od zmartwien codziennosci. Wydaje mi sie, ze nawet tradycyjne basnie arabskie jak Basnie z 1001 nocy, nie mowiac juz o arcydzielach braci Grimm czy Hansa Christiana Andersena, wydaja sie ciekawsze, moim zdaniem ze wzgledu na obecnosc nie tylko oryginalniejszych elementow fantastycznych i tresci ideologicznych, lecz przede wszystkim dzieki obecnosci czynnikow dramatycznych. Nie sposob zaprzeczyc, ze Shafak posiada dar opowiadania. Wykorzystuje bowiem elementy humorystyczne, zartobliwe, malowniczo opisuje swiat przedstawiony, lecz brak dramatyzmu powiesciowego przejawiajacy sie w usunieciu konfliktu lub sprowadzenie go do czysto retorycznej funkcji sprawia, ze po skonczeniu lektury czytelnik odczuwa niedosyt.\nPorownywano Shafak z wielkim pisarzem tureckim, noblista Orhanem Pamukiem. Uwazna lektura i porownanie obydwoch autorow nie potwierdza pokladanych w niej nadziei, ze bedzie godnym nastepca jego spuscizny. Moim zdaniem, Pamuk jest mniej dydaktyczny, za to bardziej filozoficzny i przekonujacy w budowie wiarygodnego swiata powiesciowego. W sumie, wydaje mi sie, ze autorka Sufiego jest raczej przemijajaca gwiazda, bo nie nalezy sie po niej spodziewac dziel, ktore by wstrzasnely czytelnikami czy krytykami. Obym sie mylil. Wielkich dziel nigdy nie jest zbyt wiele.\nBIOLOGICZNA POTRZEBA WOLNOSCI\nOpublikowany 13 grudnia 2013 przez Oktawian Bulanowski\nJ. M. Coetzee, Zycie i czasy Michaela K.,\nprzel. Magdalena Konikowska, Krakow 2010\nW powiesciach J. M. Coetzeego nie ma bezpośredniego nazywania walki z apartheidem i skonfliktowania bialej oraz czarnej spolecznosci Republiki Poludniowej Afryki. Wielkie to zaskoczenie dla czytelnika, bo narrator powiesci Zycie i czasy Michaela K., i nie tylko jej, w ogole nie uzywa takich przymiotnikow stosowanych w takich wypadkach jak bialy lub czarny, mimo ze przedstawia konflikt polityczny na tle rasowym. Mysle, ze nie jest to spowodowane banalnymi i zuzytymi kliszami political correctness, lecz motywowane gleboko przemyslanymi strategiami artystycznymi, ktore sprawiaja, ze powiesci Coetzeego nie sa doraznym orezem „w slusznej sprawie”, lecz dramatycznym i literackim przedstawieniem rzeczywistosci, ktore posiada takze inne, glebsze, filozoficzne i ogolnoludzkie wymiary. Takie dziela, poruszajace i wieloznaczne potrafi stworzyc tylko wielki pisarz (nawet Gombrowicz by to potwierdzil!).\nNa planie tradycji historycznoliterackiej Zycie i czasy Michaela K. nawiazuja do dziela Laurence’a Sterna (Zycie i mysli JW Tristrama Shandy) i Franza Kafki (Proces). Kontrast pomiedzy historycznym wymiarem przedstawianych wydarzen i bohaterem wprost nazywanym „glupkiem”, anonimowym swiadkiem i mimowolnym uczestnikiem konfliktu politycznego, ukazanego w swiecie przedstawionym, jest uderzajacy. Mimo literackiej proweniencji konstrukcji powiesci, jej fabula w sposob iluzyjny wydaje sie ukazywac realne losy poludniowoafrykanskiego every-mana, ktory posiada zwyczajne, banalne marzenia – pomoc chorej matce, a gdy ona umiera – pochowac jej prochy w rodzinnych stronach, zostac ogrodnikiem, zaspokoic glod, po prostu przezyc w krwawej i okrutnej rzeczywistosci. Podsumowujac swe zycie bohater powiesci, Michael K. (lub Michaels – takze w ten sposob identyfikowany) wypowiada te slowa:\n– Jestem ogrodnikiem – powiedzial znowu na glos. Czy to jednak nie dziwne, ze ogrodnik spi w ciasnej klitce, gdzie slychac loskot morskich fal?\nPrzypominam raczej dzdzownice – pomyslal. Ona takze jest swego rodzaju ogrodnikiem. Albo kreta – rowniez ogrodnika – ktory nie opowiada zadnych historii, bo zyje w ciszy. Ale skad kret czy dzdzownica na cementowej podlodze?\nUsilowal cal po calu rozluznic cialo, tak jak to niegdys potrafil.\nPrzynajmniej – myslal – nie wykazalem sie sprytem i nie wrocilem do Sea Point z opowiesciami o tym, jak to mnie bili w obozach, az wychudlem na szczape i przestawilo mi sie w glowie. Bylem niemy i glupi na poczatku, bede niemy i glupi na koncu. (Str. 211).\nDramatyczne, ekstremalne doswiadczenia tak zwyczajnego, wrecz pogardzanego, bohatera z marginesu spolecznego nie sa tylko opowiescia budzaca wspolczucie, lecz prowokuja do rozwazan filozoficznych o istocie czlowieczenstwa i mozliwosci oporu przeciwko zniewoleniu. Ten wymiar zycia Michaela K. odkrywa inny bohater powiesci Coetzeego, lekarz obozowy, ktory jest takze narratorem, opowiadającym o przezyciach dotyczacych jego podopiecznego:\nMichaels nigdy nie powinien trafic do tego obozu – ciagnalem. – To byl blad. W gruncie rzeczy cale jego zycie od poczatku do konca bylo bledem. To okrutne tak mowic, ale powiem: on nigdy nie powinien sie urodzic w takim swiecie. Lepiej by bylo, gdyby jego matka, kiedy zobaczyla, co z niego za okaz, po cichutku go udusila i wyrzucila do kubla na smieci. (Str. 182).\n– Michaels, wybacz mi, ze traktowalem cie w taki sposob, ale nie umialem docenic, kim jestes, az do ostatnich dni. (Str. 191).\nPowiesc Coetzeego nie jest tylko literackim eksperymentem, bowiem polaczyl wysoka swiadomosc estetyczna i umiejetnosci konstrukcji swiata powiesciowego z ogromnie waznym tematem. Jej sila jest niebanalny jezyk, ktorym posluguja sie narratorzy, tj. tradycyjny narrator wszechwiedzacy, lekarz obozowy i narrator-bohater. W ten sposob czytelnik dowiaduje sie o swiecie przedstawionym z roznych perspektyw, co pozwala zetknac sie z roznymi sposobami widzenia i odczuwania postaci od niezwyklego zezwierzecenia zolnierzy i biurokratycznej obojetnosci straznikow obozowych przez mechaniczna obojetnosc az do ukazania sladow humanistycznych uczuc i nadziei. Jest to jezyk bardzo dosadny, emocjonalny. Mimo ze Coetzee wykorzystuje go do charakterystyki bohaterow, nie mamy wrazenia, ze ukazuje ich w sposob uproszczony. Czytelnik, ktory zdaje sie znac wszystkie techniki powiesciowe, jest poruszony sama rzeczywistoscia i bohaterem, a technika przekazu zdaje sie mu umykac.\nLosy Michaelsa, postaci niewartej uwagi czytelnika, w sposob metaforyczny i niebanalny mowia o czlowieku, jego pragnieniu wolnosci, walce przeciw zniewoleniu. To bardzo istotne, ze Coetzee nie wybral znanego bohatera, jak chocby Nelson Mandela. Wtedy caly efekt i wymowa dziela zostalyby zmarnowane, jak np. w zbyt patetycznym filmie Andrzeja Wajdy Walesa. Czlowiek z nadziei. Sposob ukazywania bohatera powiesci noblisty nie ma odpowiednika w polskiej literaturze, bo postaci Nowakowskiego czy Bursy nie maja tej glebi. A temat wart byl glebszych studiow artystycznych! W Polsce zbyt czesto mamy do czynienia z instrumentalnym traktowaniem sztuki, a zamiast glebszej refleksji, czytelnikom i widzom dostarcza sie materialu propagandowego.


Jaką książkę wybrać na prezent dla dziecka? Szybko przegląd dla spóźnialskich - Claudia.pl\nJaką książkę wybrać na prezent dla dziecka? Szybki przegląd dla spóźnialskich\nPodpowiadamy, jakie książki sprawdzą się na prezent dla dziecka w różnym wieku, bo jak się okazuje to ta kategoria budzi najwięcej wątpliwości. Wybrane tytuły pięknymi ilustracjami zwrócą uwagę maluchów, które nie potrafią jeszcze czytać samodzielnie, dostarczą rozrywki, zaspokoją ciekawskich czytelników oraz pobudzą empatię i kreatywność.\nDzień z życia naszej planety (3-5 lat)\nRatownicy świata. Janek i tata (6-8 lat)\n"Wielka księga zwierzaków" Martyny Wojciechowskiej (6-8 lat)\nOpowieści z czterech stron świata (6-8 lat)\nDzikie mity (9-12 lat)\nStaś na tropie. Moja aktorska przygoda (od 9 lat)\nMikołaj. Historia prawdziwa (6-8 lat)\nReniferka i pomocny rudzik (3-5 lat)\nWybór dobrej i wartościowej książki na prezent dla dziecka to nie lada wyzwanie. O ile znamy swoje pociechy i zazwyczaj wiemy, jaki tytuł sprawdzi się w ich przypadku, o tyle często mamy trudności z zakupem dla dzieci z rodziny czy przyjaciół. A czasu na zastanawianie się nie zostało już za dużo.\nOd śniadania do kolacji, od świtu do nocy dzieci mają niepowtarzalną okazję spędzić dzień z ciekawskimi zwierzakami maluchami. W zielonym lesie deszczowym poznajemy małpiątko. Co je na śniadanie? Kogo w lesie się boi? W głębinach oceanu pływa mały delfinek. Z jakimi zwierzętami się przyjaźni? Na słonecznej sawannie spotykamy ciekawskiego lewka. Czy potrafi ryczeć tak głośno jak jego tata? Gdzie znajduje ochłodę w upalne dni? Na skutej lodem Antarktydzie mieszka mała pingwinka. Czy nie marznie w lodowatej wodzie?\nNa te i wiele innych pytań odpowiedzą książki z serii Dzień z życia naszej planety. Każda część serii dzieje się w innym zakątku Ziemi, dzięki czemu dzieci będą miały okazję poznać działanie różnych ekosystemów.\nNowa seria Ewy Nowak, znanej i nagradzanej autorki książek dla dzieci i młodzieży. Janek i tata to skrzący się humorem cykl krótkich powieści przygodowych, przeznaczonych do czytania z rodzicami lub samodzielnie. Janek i jego tata to Ratownicy Świata, i to nie byle jacy! Należą do prastarego rodu Witeziów, mają supermoce, kochają nowe technologie i poradzą sobie z każdym problemem… No, może prawie każdym!\nJanek i tata. Na dachu świata. Janek i jego tata dostają wezwanie na akcję w Himalajach. Muszą uratować alpinistę, który zaginął podczas burzy śnieżnej. Warunki pogodowe są tragiczne, ale nasi dzielni Witezie na pewno sobie poradzą… Zwłaszcza, jeżeli na pomoc przyjdzie im pewna nietypowa mieszkanka okolicy.\nJanek i tata. Pożar w stadninie. Tym razem lekko tylko przemądrzały Janek i jego nieco gapowaty tata muszą uratować z pożaru źrebną klacz. Czy to się uda? I czy przypadkiem nie będą potrzebować nieco pomocy?\nNowe, specjalne wydanie bestsellerowych opowieści Martyny Wojciechowskiej o zwierzakach świata. Teraz uzupełnione o dodatkowe treści!\nMartyna Wojciechowska zabiera dzieci w niesamowitą podróż do najbardziej egzotycznych zakątków świata, podczas której poznają historie fantastycznych zwierzaków.\n• Który zwierzak jest największym śpiochem i nie ma czasu na zabawę, bo ciągle musi spać?\n• Czy to prawda, że orangutany uwielbiają jeść duriany, najbardziej śmierdzące owoce świata?\n• Po co żyrafom taka długa szyja?\n• Skąd wiadomo, czy zebra jest biała w czarne paski, czy czarna w białe?\nOdpowiedzi na te oraz wiele innych pytań znajdziecie w książce.\nSeria Opowieści z czterech stron świata to zbiór fascynujących książek z przepięknymi ilustracjami, przedstawiających kulturę, wierzenia i tradycje bliższych i dalszych zakątków świata. To zaproszenie do pełnej przygód literackiej podróży dookoła globu. Ilustracje autorstwa najwybitniejszych międzynarodowych twórców kształtują wrażliwość wizualną, zapoznając dziecko z różnorodnością nie tylko świata, ale i sztuki. Kolejne tomy z serii tworzą wyjątkową biblioteczkę, w której zarówno dzieci, jak i dorośli, znajdą coś dla siebie.\nGłos tam-tamów. Bajki z Afryki. Tam-tamy, od których pochodzi tytuł tego zbioru, to bębny służące do przekazywania wiadomości na dużych odległościach. Podobnie dziesięć opowiedzianych tu historii dociera do nas po tysiącleciach przekazywania ich z ust do ust w rytm muzyki. Historie plemion takich jak Buszmeni, Tuaregowie, Masajowie i Berberowie charakteryzują się dużą wrażliwością na świat i jego urodę, a często okraszone są też nutką ironii. Całości towarzyszą wspaniałe ilustracje najważniejszych międzynarodowych artystów.\nNa skrzydłach kondora. Bajki z Chile. Zapraszamy w podróż po baśniowej tradycji Chile, kraju o ogromnym bogactwie kulturowym i przyrodniczym. Podczas pełnej przygód podróży na skrzydłach kondora, jednego z najsłynniejszych zwierząt tego kraju, młody czytelnik spotka fantastyczne istoty: gigantyczne węże, gwiezdne dziewczyny, rubinowookie pumy, chodzące drzewa i dzielnych ptasich ludzi...\nDzikie mity pomagają spojrzeć na naturę z zupełnie innej perspektywy. Dzięki temu przepięknie ilustrowanemu zbiorowi mitów i mądrości inspirowanych przyrodą, dzieci mogą nauczyć się tolerancji i uznania dla innych kultur oraz szacunku dla otaczających nas niezależnych od nas sił. W książce znajdują się wierzenia i legendy o naturze z różnych czasów i miejsc, tak odległych jak Japonia, Chiny czy Norwegia. Są tu legendy celtyckie i indiańskie, mity greckie, walijskie, estońskie czy chińskie. Autorką warstwy graficznej jest utalentowana rumuńska ilustratorka ukrywająca się pod pseudonimem Aitch. Artystka czerpie w swojej twórczości ze sztuki ludowej.\nStaś na tropie to znakomita seria autorstwa Stasia Winnickiego i jego mamy Ewy Winnickiej, znanej dziennikarki i reportażystki. W najnowszej książce Staś na tropie. Moja aktorska przygoda jedenastoletni chłopiec poznaje kulisy pracy aktorów. Rozmowy z dorosłymi pozwalają mu zmierzyć się z tremą, wstydem i niepowodzeniem.\nStaś postanowił sprawdzić, jak sobie radzą prawdziwi aktorzy: Marta Żmuda Trzebiatowska, Janusz Gajos, Filip Łobodziński, Maciej Stuhr i reżyser Jan P. Matuszyński. Czy nieśmiałość jest przeszkodą, by być aktorem? Czy wstydliwy człowiek może zagrać odważnego? Jakie katastrofy udało im się przetrwać? I czy aktorstwo to zawód poważny, czy jednak można się trochę powygłupiać?\nNa naszej liście nie może zabraknąć oczywiście klasycznych świątecznych historii.\nJak ze zwykłego człowieka, który chciał czynić dobro, Mikołaj stał się magiczną postacią obdarowującą dzieci na całym świecie? Dzieci dowiedzą się tego z ciepłej opowieści o świętach, miłości, niesieniu pomocy i magii, która istnieje jeśli tylko mocno się w nią wierzy. Świąteczną opowieść Joanny Jagiełło dopełniają urzekające ilustracje autorstwa Agaty Dobkowskiej.\nTa urocza historia przenosi dzieci do zimowego lasu, w którym mała reniferka, zwabiona czerwonym znakiem na tle białego puchu, nagle oddziela się od mamy. Po pewnym czasie orientuje się, że się zgubiła. W odnalezieniu drogi do domu postanawia pomóc jej rudzik, który rozświetla mroki lasu. Czy przyjaciołom uda się dotrzeć do domu? I czy reniferce zostanie po małym rudziku trochę czerwonej magii?\n< Poprzedni artykuł Najlepsze filmy przygodowe dla całej rodziny. TOP 10 na wieczór\nNastępny artykuł > Które świąteczne potrawy są niebezpieczne dla psów i kotów?\nZobaczcie, co znajdziecie w najnowszej, lutowej Claudii. Jest sporo do czytania, a dodatkowo możecie ją kupić z książką! Aż 5 tytułów do wyboru!\nNasiona chia, jagody acai, quinoa, gnocchi - czy na pewno wiesz jak prawidłowo wymawiać te nazwy? Oto 16 produktów spożywczych i potraw, których nazwy nagminnie przekręcamy. Sprawdź, czy ty też robisz błąd!\nSen o okresie wskazuje na cykl, który będzie powtarzał się w życiu śniącego i nie jest jednoznacznie ani złą, ani dobrą wróżbą. Sen o miesiączce warto analizować także pod kątem całej sytuacji ze snu, gdyż może oznaczać coś zupełnie innego w różnych aspektach. Dowiedz się co oznacza okres we śnie.\nFilmy katastroficzne to ten rodzaj kina, który uwielbiamy. Emocje, napięcie, fantastyczne efekty specjalne i gwarantowana rozrywka, to to co je wyróżnia spośród innych gatunków. Wybrałyśmy dla Was najlepsze, naszym zdaniem filmy w tym gatunku. Idealne na wieczór.


MYŚLENICCY POLICJANCI ZATRZYMALI DWÓCH DEALERÓW NARKOTYKOWYCH | Skomielna.info\nprzynosi efekty. W ciągu ostatnich miesięcy policjanci zatrzymywali pomniejszych dilerów. W toku prowadzonych czynności okazało się, że w wielu przypadkach narkotykowe powiązania sięgają poza granice Małopolski. Jak ustalili policjanci, znaczne ilości narkotyków przyjeżdżały ze Śląska. Trop prowadził do jednej z miejscowości w powiecie cieszyńskim oraz do Jastrzębia-Zdroju.\nW poniedziałek (21 września br.) kryminalni z samego rana wyruszyli na Śląsk. Efektem ich działań okazało się zatrzymanie dwóch mężczyzn. 43-latek z powiatu cieszyńskiego został zatrzymany w domu, skąd trafił prosto do Myślenic. Natomiast 19-latek z Jastrzębia-Zdroju spotkał policjantów gdy wracał do swojego mieszkania. Próbował ratować się ucieczką – najpierw pieszo, a później nawet samochodem, jednak na nic to się zdało i po kilku minutach na jego nadgarstkach zamknęły się kajdanki. Podczas przeszukania w jego mieszkaniu policjanci zabezpieczyli ponad 1 kilogram marihuany. Podobnie jak jego znajomy trafił do Myślenic. Według ustaleń kryminalnych, podejrzani od lipca 2018 roku wprowadzili w obieg ponad 3 kilogramy marihuany, za łączną wartość ponad 35 tysięcy złotych.


Programy do tworzenia i pobierania napisów do filmów oraz tekstów do piosenek\nNAPISY DO FILMÓW I TEKSTY PIOSENEK\nProgram potrafi wyłuskać z plików IFO i VOB napisy, które znajdują się na bitmapach i zrzucić je do formatu SRT. Po zripowaniu tekst z płyt DVD można dzielić na mniejsze pliki ustalając dokładny czas początku i końca, tekst można także rozciągnąć lub ścisnąć jeśli film pod który jest robiony tekst ma inny współczynnik FPS.\nProgram służy do edycji napisów do filmów lub tworzenia napisów od podstaw linia po linii. W programie określamy określamy format napisów (SRT, SUB, TXT, MPL,...) oraz kodowanie pliku tekstowego (UTF-8, ANSI, Unicode,...). Subtitle Edit sprawdza pisownie, umożliwia tłumaczenie napisów na inny język przy wykorzystaniu narzędzia Google Translator, synchronizuje napisy do filmu, konwertuje napisy na inny format i wiele więcej\nProgram do wyszukiwania tekstów piosenek w internecie\nProgram do automatycznego pobierania napisów do filmów z internetu\nRozbudowany program do tworzenia napisów do filmów od podstaw, edycji już istniejących oraz konwertowania napisów do innego formatu. Obsługuje bardzo dużą liczbę formatów, prawdopodobnie wszystkie znane w tym: DVDSubtitle (*.sub), FAB Subtitler (*.txt), Advanced SubStation Alpha (*.ass), Captions 32 (*.txt), Cheetah (*.asc), CPC-600 (*.txt), DKS Subtitle Format (*.dks).\nProgram do edycji, poprawiania oraz konwertowania napisów do filmów, program umożliwia także tworzenie napisów od podstaw.W trakcie wczytywania pliku z tekstem wybieramy rodzaj kodowania. Program godny polecenia conajmniej z 2 powodów: potrafi przekonwertować tekst pod film z innym FPS, wykorzystuje narzędzie Google Translate do tłumaczenia wybranego fragmentu lub całego pliku na inny język.


Leasingowanie zastawionego środka trwałego – czy to możliwe? - Szybki Leasing i Kredyty Samochodowe\nLeasingowanie zastawionego środka trwałego – czy to możliwe?\n19 czerwca 2018\t 28 sierpnia 2018 leasing\nStrona główna leasing Leasingowanie zastawionego środka trwałego – czy to możliwe?\nLeasing to dla wielu przedsiębiorców atrakcyjna forma finansowania inwestycji. Często to również sposób, żeby szybko pozyskać do firmy niezbędną maszynę, urządzenie czy pojazd. Co jednak, gdy przedsiębiorca chce leasingować używany środek trwały, który został wcześniej zastawiony?\nW biznesie niejednokrotnie liczy się szybkość. Często klient liczy na błyskawiczne wykonanie usługi. Zdarza się jednak, że pomimo podpisania kontraktu, przedsiębiorca nie dysponuje jeszcze odpowiednią maszyną, dzięki której mógłby wykonać postanowienia kontraktu i musi ją jak najszybciej zdobyć. Tutaj z pomocą przychodzi leasing. Warunki jego otrzymania są mniej skomplikowane niż kredytu inwestycyjnego, a do tego umowę można sfinalizować niejednokrotnie w ciągu kilku dni. Dla porównania przy kredycie inwestycyjnym może to potrwać nawet kilka tygodni. Nic dziwnego, że przedsiębiorcy w Polsce tak chętnie korzystają z leasingu. W 2017 roku ta branża sfinansowała inwestycje w naszym kraju o łącznej wartości 67,8 mld zł, czyli o +15,7% więcej niż w 2016 roku. 71% firm korzystających z leasingu to mikro i małe przedsiębiorstwa, które często nie posiadają własnego kapitału i muszą korzystać z zewnętrznego finansowania. Leasing doskonale się do tego nadaje również ze względów na korzyści podatkowe. W rezultacie firmy w Polsce najchętniej decydują się na leasing przy nabywaniu samochodów, pojazdów specjalistycznych oraz maszyn i urządzeń, wliczając w to IT (źródło: http://www.leasing.org.pl/pl/aktualnosci/2018/stabilny-wzrost-rynku-leasingu-w-2017r). Leasing ma jednak pewne ograniczenia. Jedno z nich dotyczy finansowania środka trwałego, który figuruje w rejestrze zastawów.\nCzym jest rejestr zastawów?\nPopularnym w Polsce i na świecie sposobem na zabezpieczenie wierzytelności jest zastaw rejestrowy. Dzięki temu wierzyciel nie musi prowadzić żmudnego procesu poszukiwania majątku dłużnika, z którego mógłby zaspokoić swoje roszczenia. W Polsce zastaw rejestrowy funkcjonuje tak naprawdę od 6 grudnia 1996 roku, gdy w życie weszła ustawa o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów (Dz. U. z 1996 Nr 149, poz. 703 ze zm.). Dzięki temu wierzyciel otrzymuje prawo dochodzenia zaspokojenia z obciążonej zastawem rzeczy i to bez względu, kto jest aktualnie właścicielem tej rzeczy. Należy od razu podkreślić, że taki wierzyciel ma pierwszeństwo przed innymi w zaspokajaniu wierzytelności. W ten sposób można zabezpieczać bardzo różne długi (np. odsetki). Wspomniana wyżej ustawa wymienia przedmioty, które mogą stać się zastawem. To tak naprawdę nie tylko ruchomości, ale na przykład wierzytelności, prawa z papierów wartościowych, prawa na dobrach niematerialnych itp. Do ustanowienia zastawu rejestrowego konieczne jest podpisanie stosownej umowy między zastawcą a wierzycielem (zastawnikiem). Miesiąc od daty zawarcia umowy zastawniczej jedna ze stron ma obowiązek złożyć wniosek o dokonanie wpisu zastawu rejestrowego do rejestru zastawów. Niedotrzymanie tego terminu skutkuje odrzuceniem wniosku.\nW jaki sposób sprawdzić, czy nabywany środek trwały nie został wcześniej zastawiony? Najłatwiej poprosić sprzedawcę o zaświadczenie z rejestru zastawów. Można także samodzielnie zweryfikować przeszłość przedmiotu transakcji. W tym celu trzeba zaopatrzyć się w specjalny formularz. Można go pobrać ze strony internetowej Ministerstwa Finansów lub otrzymać w każdym sądzie. Wypełniony wniosek należy złożyć osobiście lub pocztą w Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych w Warszawie, ul. Ostrobramska 75C. Można również osobiście udać się do jednego z Punktów Centralnej Informacji o Zastawach Rejestrowych, które działają przy sądach rejonowych posiadających wydziały gospodarcze. Można je znaleźć w następujących miastach:\nNiestety, wydanie zaświadczenia nie jest darmowe, chociaż opłaty nie są wysokie – 20 zł i 15 zł za wydanie odpisu.\nJeśli przedsiębiorca chce wyleasingować środek trwały sprowadzony z zagranicy, powinien koniecznie sprawdzić także Europejski Rejestr Zastawów na stronie http://www.erp.pl/. Kosztuje to około 200 zł.\nLeasing a zastawiony środek trwały\nDlaczego w ogóle sprawdzać, czy dany środek trwały nie został zastawiony? Przede wszystkim przedsiębiorca może uniknąć sytuacji, gdy straci nabyty przedmiot, gdy wierzyciel będzie chciał zaspokoić roszczenia. Po drugie nie można wziąć w leasing środka trwałego, który został zastawiony. Niestety, problem polega na tym, że firmy leasingowe sprawdzają rejestry zastawów już po podpisaniu umowy z leasingobiorcą, chociaż jeszcze przed dokonaniem przez niego wpłaty. W niektórych przypadkach to jednak małe pocieszenie, gdy przedsiębiorca potrzebuje pilnie maszyny lub pojazdu. Wyobraźmy sobie sytuację, że dany przedsiębiorca wygrywa przetarg na wykonanie pewnych usług i chce kupić w tym celu specjalistyczną maszynę, która okazuje się zastawiona. Zanim znajdzie kolejną, może dojść do opóźnień w realizacji kontraktu i w konsekwencji do naliczania karnych odsetek. Aby uniknąć takich nieprzyjemnych sytuacji, najlepiej jak najszybciej sprawdzić rejestr zastawów, zanim jeszcze będą zbliżały się terminy wynikające z kontraktu. Wtedy można złożyć wniosek o leasing, a w międzyczasie doprowadzić do zdjęcia zastawu. Potem nie powinno być już przeszkód w finansowaniu maszyny lub pojazdu. Aby przyspieszyć całą procedurę, warto skorzystać ze wsparcia doświadczonego doradcy finansowego.\nLeasing jako źródło finansowania małych i średnich przedsiębiorstw Zdolność leasingowa – w jaki sposób jest badana? Pożyczka leasingowa jako alternatywa dla kredytu i leasingu Leasing bez zgody małżonka – czy możliwy?


You are here: Home / Pozostałe / Kosmetyki dla pań – w jaki sposób je dostosować?\nKosmetyki dla pań – w jaki sposób je dostosować? Reviewed by admin on 16 marca 2021 .\nZabiegi kosmetyczne posiadają swoje określone działanie każdy z nich wpływa na coś totalnie innego. W tym celu proponowane są różnorodnego typu zabiegi polegające na wyplenianiu zmarszczek. Pod tym…\nZabiegi kosmetyczne posiadają swoje określone działanie każdy z nich wpływa na coś totalnie innego. W tym celu proponowane są różnorodnego typu zabiegi polegające na wyplenianiu zmarszczek. Pod tym względem dominuje przede wszystkim medycyna estetyczna, która zyskuje aktualnie dość wysoką pozycję. Zabiegi kosmetyczne to także różnego rodzaju detale odnowy biologicznej, które panie niesłychanie z rozkoszą się poddają. W tym celu wyspecjalizowane są rozmaitego rodzaju kąpiele w solach, w różnego rodzaju substancjach mających na celu działanie regeneracyjne – przetestuj https://www.puffa.pl/. Niezmiernie wziętym detalem odżywczych kąpieli jest w głównej mierze kąpiel w mleku, jaki znany jest nie od dziś. Już w starożytności Kleopatra wiedziała, które działanie ma mleko na cerę. Zabiegi kosmetyczne to także laserowe usuwanie niedoskonałości. W szczególe panie, które narzekają na rozstępy są w stanie skorzystać z zabiegów laserowego eliminowania rozstępów. Pod tym względem laser jest niezastąpiony, ma gigantyczne działanie, nawet na najbardziej trwałe już bruzdy oraz ślady rozstępów.\nPrevious article Pozostałe Ważne informacje regionalne - w jakim miejscu poszukiwać?\nNext article Pozostałe Joga jako uzupełnienie biegania - sport dla każdego


Ciovo 2012, Wenecja i powrót przez Passo di Stelvio | Cro.pl - Chorwacja Online\nnapisał(a) marcgrzy » 27.06.2012 19:01\nCzytając Wasze relacje obiecałem sobie, że też się pochwale i tak czynie.\nNajpierw musiałem się nauczyć wklejanie zdjęć i znowu pomocne okazało się forum. Wsadziłem pare zdjec do osobistego albumu, zrobiłem próbe i widać. Więc mogę zasiadać do pisania. Będzie to raczej dłuuga opowieść, bo troche się działo.\nPlany wakacyjne zaczęły się pojawiać w grudniu. Z racji tego, że w ubiegłym roku wakacje były szarpane ( 3 dni morze ( niestety Bałtyk), 4 dni góry) w tym roku padło - MUSIMY gdzieś jechać. W listopadzie dokonałem zakupu nowego autka więc samo przez się rozumiało , że wyjazd samochodem. W 2010 byliśmy samolotem w Turcji w Side. BYło fajnie, ale to nie to jednak. Ja lubię wolność, a wolność daje własny samochód.\nPierwsze myśli krążyły koło Hiszpanii. Ponieważ mam przyjaciela w Luxembourgu i można się u niego przenocować ( mniej więcej pół drogi) podróż do Hiszpani wydawała się rozsądna. Znalazły się nawet jakieś kwatery w Andlauzji, jednak będąc w Sylwestra właśnie w Luxembourgu nowym autkiem ( trzeba było sprawdzić furę w trasie) dowiedzieliśmy się, ża Pani domu jest w ciąży i że poród będzie właśnie w okolicach noclegu po drodze do Hiszpanii, więc po namyśle nie chcąc przeszkadzać rodzicom w cieszeniu się z ich 3 dziecka porzuciliśmy plany o Hiszpanii.\nJakoś tak wyszło , że Chorwacja zawitała w naszych głowach, a głownie w mojej. Byliśmy na KRKu w 2008 we wrześniu i wspomnienia mamy przemiłe ( ale to w innej relacji).\nZaczęły się poszukiwania kwater i miejsca do wyjazdu. No i padło na CIOVO - i bardzo dobrze\nPonieważ urlop trwa 2 tygodnie od 11 do 25 czerwca, a że 7 czerwca w czwartek wypadło Boże Ciało szkoda było marnować dodatkowych 4 dni wolnych i tak zapadła decyzja o wyjeździe 8 czerwca w piątek. Kwatera zarezerwowana od 9 czerwca od soboty na 12 nocy. CO zrobić z 1 dodatkowym dniem? Odpowiedź jest prosta - PLITVICE. I tak pojechaliśmy 8 czerwca o 5 rano w naszą podróż do CRO i nie tylko.\nWszystko spakowane - ruszamy.\nZapomniałem dodać iż mimo że jesteśmy z Wrocławia, ruszaliśmy z okolic Wadowic, bo tam w domku w górach zostawiliśmy naszego rocznego Maltańczyka z moimi rodzicami. Stąd też trasa przez Węgry.\nPobudka 4 rano, wyjazd o 5:05.\nNa granicy PL-SK jesteśmy około 6:30. Tankujemy i opuszczamy nasz kraj.\nPo drodze jedna z wielu atrakcji a mianowicie pierwszy na trasie tunel na drodze S69 , tunel LALIKI.\nW Zilinie kupujemy winietę na 30 dni\ni ruszamy na autostradę do Bratysławy.\nOkoło godz 10:40 po około 370 km wjeżdżamy na słynna 86 przez Węgry. Naszym oczom ukazuje się taki częsty widok:\nPrzez Węgry przelatujemy w 2 godz i 45 minut - chyba niezły wynik. Planowałem obiad na Węgrzech ale było za wcześniej. Mimo, że to piątek ruch minimalny. Co innego w stronę Polski - sznur ciężarówek. Robimy tylko jeden krótki postój Csornej na siku, tu też mam małą zatarczkę z nawigacją MIO, która chce mnie prowadzić na drogę 85, ale po kilku kilometrach mojej upartej jazdy wg wskazówek z forum przestała mnie marudzić ciągłym : " zawróć jeśli będzie to możliwe" i prowadziła tak jak forum przykazało prosto drogą 86 na Redisc.\nJak widać miejscami 86 nie ma się czego wstydzić.\nW końcu granica H-SLO\nLednava - faktycznie łatwo trafić\ni upragniona CRO po 8,5 godz jazdy i 570 km od Wadowic\nW końcu zgłodnieliśmy , więc czas na przerwę. Zatrzymujemy się w Cakovec. Szukamy kantoru i zamawiamy pierwszy obiad w CRO.\nNajedzeni ruszamy w dalsza trase słuchając radia jak na załączonym obrazku . Temperatura jak widać już wakacyjna .\nWpadamy na Autoceste. Kierunek Karlovac. Potem na 1 i na Plitvice.\nDrogą nr 1 jedzie się ślamazarnie, ale,że to tylko 70 km a , że chciałem zobaczyć kawałek innej Cro więc się decydujemy. Wleczemy się serpentynami max 70 km/h. Szukamy noclegu - bo jechaliśmy w ciemno.\nPrzy kampingu w Grabovac jest informacja turystyczna. Pytam Pani o nocleg. Po chwili przyjażdza pan i każe za sobą jechać. Ponieważ był to piątek 8 czerwca okolice 18 godz i zaczyanło się EURO 2012 i chciałem zobaczyć 1 mecz Biało-Czerwonych nie marudzimy, tylko grzecznie jedziemy za Panem. Co się okazuje. Kwatera rewelacyjna. TU link : http://www.booking.com/hotel/hr/house-pavlic.en.html\nZa jedyne 35 euro za 3 osoby. Bierzemy.\nNiedaleko jest restauracja Sedra, więc lecę po Karlovacko i zasiadam przed TV trzymając kciuki za Naszych i popijając Karlovacko.\nNa drugi dzień rano bez pośpiechu zjadamy śniadanie w restauracji Sedra - polecam . Za obfite śniadanko dla 3 osób zapłaciliśmy 90 kun. I ruszamy na Plitvice. Pogoda piękna, ciepło, nic tylko zwiedzać.\nWg wskazówek z forum parkujemy przy wejściu nr 2 i idziemy do kasy :\nJa to ten 3 od lewej\nCiąg dalszy pewnie jutro\nnapisał(a) Janusz Bajcer » 27.06.2012 19:04\nCzekam na Ciovo\nnapisał(a) Użytkownik usunięty » 27.06.2012 20:02\nJanusz Bajcer napisał(a): Czekam na Ciovo\nnapisał(a) santosz » 27.06.2012 20:35\ntak, Ciovo.....i ciekawe jakie Twoje wrażenia z Plitvic?\nnapisał(a) marcgrzy » 27.06.2012 23:26\nNo to teraz Plitvice\nNa jeziorkach ruch jak w centrum Wrocławia\nRobi się co raz cieplej. Jest około 10:30 jak przepływamy stateczkiem krotki 1 odcinek. Zaczynamy zwiedzanie. I oto co widzimy między innymi :\nWoda kryształ, aż się chce popływać. Uważam, że żaden fotograf nie odda piękna tego miejsca. To trzeba zobaczyć. Nagrywamy też filmy kamerką, ale niestety nie mogę ich tu pokazać.Filmy już bardziej oddają to co oczy widzą.\nIdziemy wg planu i wskazówek jednej z forumowiczek : http://images46.fotosik.pl/516/369dc82df5f3e471.jpg\nStartujemy w P1, potem stateczkiem do P2, potem naokoło jez. Gradansko, potem powrót do 2 i długi rejs stateczkiem do P3 przez jez. Kozjak. Tu mały odpoczynek i mój syn postanowił spróbować wody z jeziora\nZ P3 potem górą( drogą asfaltową częściowo) z pięknymi widokami\nudajemy się na Veliki Slap :\nCałe zwiedzanie kończymy udając się kolejką z wejścia 1 do wejścia 2. NIE POLECAM. Jak ktoś się czuje na siłach to lepiej się przejść. Przy przystanku ludzi mnóstwo. Stanęliśmy sobie z boczku i czekamy. A tu nadjeżdża pociąg. Ominął tłum zawrócił i zatrzymał się koło nas, także pierwszy wsiadałem do ciuchci. Co najmniej połowa ludzi nie wsiadła. W środku ścisk,gorąco, prawie brak wentylacji - można sobie wyobrazić jakie zapachy tam można odczuć. Jedziemy tym czymś około 12 minut. Jeszcze raz mówię - przy dużym tłumie i gorącu - nie warto.\nNo ale to na szczęście jedyny mankament tego pięknego Parku. Naprawdę byliśmy pod wielkim wrażeniem.\nAle pora ruszać nad Jadran. Jest już po 15, więc pakujemy się do autka, po drodze kupując pamiątki.\nZnowu mam mały zatarg z nawigacją - tym razem każe jechać 1 do końca a ja chce jak najszybciej w autostradę, więc skręcam w 25. Ma mnie doprowadzić do wjazdu GOSPIC.\nJest to trasa mało uczęszczana i przez prawie 50 km minęliśmy ledwie 4 samochody jadące w stronę przeciwną. W naszą nikt nie jechał . ALe dzięki temu zobaczyliśmy jeszcze ślady wojny :\nW końcu Autocesta i znany wszystkim :\nPo wyjeździe z którego i zjechaniu na dół ukazuje się nam upragniony widok. Niestety zachmurzony\nDo Trogiru jeszcze 100 km a mamy już 18:00. Więc ostatni odcinek autocesty przejeżdżam w 40 minut.\nZjeżdżamy do Trogiru, potem na Ciovo ( w końcu) i szukam apartamentu. Tym razem nawigacja doprowadziła nas pod sam apartament. Jeszcze tylko sam podjazd o nachyleniu 25% - miałem wrażenie, że się auto przewróci\nI jesteśmy na miejscu. Gospodarze witają nas miło. Rozpakowujemy się i delektujemy widokiem z tarasu :\nJutro zwiedzanie okolicy dalszej i bliższej...\nnapisał(a) Ewa i Piotr » 28.06.2012 05:50\nWitamy rodaka ! Jeszcze 30 DDW -czytamy i oglądamy .Czekamy na cd\nnapisał(a) Krzysztof i Lidia » 28.06.2012 06:17\nmarcgrzy napisał(a): Będzie to raczej dłuuga opowieść, bo troche się działo.\nTo ciekawie się zapowiada\nCo to za radio... 94,6 MHz\nnapisał(a) Iwona1973 » 28.06.2012 07:06\nnapisał(a) franko » 28.06.2012 07:40\nJa także już tu jestem.\nnapisał(a) ozyrys760 » 28.06.2012 08:31\n(ósmy) , czekam na więcej, fajnie się zapowiada\nnapisał(a) Mi$iek » 28.06.2012 08:40\n9! ale z Wrocławia pierwszy\nnapisał(a) adam155 » 28.06.2012 09:24\nRelacja zapowiada się super obyś nie opadł z sił, radio i utwór Sraka super ja jakoś rzadko słucham ich radia w podróży ale widać że można się czegoś nowego dowiedzieć, fajnie że masz świeżo w głowie ceny i dzielisz się nimi pozdrawiam i do wyjazdu napewno będę śledził twoją relacje.\nOstatnio edytowano 28.06.2012 22:31 przez adam155, łącznie edytowano 1 raz\nnapisał(a) Bartolski » 28.06.2012 09:41\nNa jakiej ulicy mieliście apartman? 13 lipca jadę w te okolice na Put Diruna A w zeszłym roku byłem po drugiej stronie zatoki Mavarcica na Put Rastica.\nnapisał(a) ARTUR_KOLNICA » 28.06.2012 14:05\nI ja dołączę do zacnego grona.\nZobaczymy jakie masz wrażenia z Ciovo.\nnapisał(a) Kacper111 » 28.06.2012 14:15