Zwiedzanie Paryża samemu. Czy to dobry pomysl?\nZwiedzanie Paryża w pojedynkę nie jest takim głupim pomysłem, chociaż utarło się przekonanie, że Paryż to miasto zakochanych. Jeżeli masz okazję przyjechać do stolicy Francji i boisz się, że sobie nie poradzisz w pojedynkę, to zapewniam, że Paryż można bezpiecznie zwiedzać solo.\nZalety zwiedzania Paryża samemu\nNie musisz się dostosowywać do cudzych planów, stylu zwiedzania i czekać, aż koleżanka przejrzy wszystkie pamiątki w sklepiku, gdy Ciebie to w ogóle nie interesuje. Chodzisz tylko tam, gdzie masz ochotę. W swoim tempie, w swoim stylu. Nie czekasz w godzinnej kolejce na wieżę Eiffla (bo zdaniem drugiej osoby to “trzeba zobaczyć”), tylko wybierasz muzeum, którego jeszcze nie poznałaś.\nJak przyjechać do Paryża samemu i wyjeżdżając mieć grupę paryskich znajomych?\nJeżeli jednak wolisz dzielić z kimś radość zwiedzania, możesz zawsze poznać ludzi, którzy są już na miejscu w Paryżu. Bardzo lubię stronę MeetUp, na której jest wiele grup skupiających paryskich ekspatów. Możesz dołączyć do ludzi zwiedzających Paryż (wycieczki są najczęściej organizowane w weekendy) albo do grupy spotykającej się, aby ćwiczyć obcy język. Wydatek to zazwyczaj kilka euro, a jednocześnie masz możliwość poznać ludzi, którzy żyją w Paryżu i znają jego sekrety. Są też grupy dla ekspatów, którzy dopiero co przyjechali do stolicy Francji i nie chcą imprezować w pojedynkę. Są grupy dla 20 latków, 30, 40 i 50 latków, więc nie musisz się obawiać, że trafisz na ludzi, z którymi nic Cię nie łączy. Inną stroną jest InterNations i oczywiście grupy ekspatów na Facebooku.\nPoznaj Tinder dla podróżujących dziewczyn\nInną aplikacją, o której czytałam, jest Bumble BFF – przeznaczona dla dziewczyn, które szukają innych podróżniczek. Uważam, że taka apka jest naprawdę świetna, w mediach społecznościowych jest nazywana “tinderem dla kobiet szukających koleżanek”. Dzięki Bumble BFF poznasz dziewczyny z całego świata, lubiące podróżować. Może poznacie się w Paryżu, ale kolejnym razem zaplanujecie już wyjazd wspólnie?\nZwiedzanie Paryża samemu, czyli jak jeść w pojedynkę w restauracji?\nJednym z lęków powstrzymujących ludzi przed podróżowaniem solo jest obawa przed jedzeniem samemu w restauracji. W Paryżu to nie jest problem. Wielokrotnie widziałam ludzi, którzy wybrali się na lunch w pojedynkę – a za towarzystwo mieli książkę, czasopismo albo ostatnio telefon (chociaż ja jednak wolę książkę).\nTa obsesja, że “tylko dziwaki jadają samotnie” wzięła się chyba z amerykańskich seriali (np. Friends), kiedy Rachel wstydziła się iść samej do restauracji. W Paryżu nikt nie będzie patrzył na Was jak na czubków. Po prostu macie ochotę cieszyć się własnym towarzystwem i już!\nJak zwiedzać Paryż samemu i mieć na ulicy święty spokój?\nKiedy przyjechałam do Paryża, to oczywiście zwiedzałam miasto z moim narzeczonym, ale bardzo często chodziłam po paryskich ulicach zupełnie sama. W stolicy Francji kobiety są regularnie zaczepiane przez lowelasów szukających “tej jedynej”. Nie raz, nie dwa zdarzyło mi się być zaczepianą i zdarzy na pewno jeszcze kilka razy. Nauczyłam się jednak chodzić po stolicy Francji tak, żeby unikać nieprzyjemnych sytuacji.\nJak poradzić sobie z natrętami na paryskich ulicach?\nZawsze, ale to zawsze miej na uszach słuchawki. Nie musisz wcale słuchać muzyki (ja nie słucham), ale taki “wygłuszacz” skutecznie uniemożliwia pajacom zaczepianie – bo przecież i tak ich nie usłyszysz. Pomagają też bardzo okulary przeciwsłoneczne, bo uniemożliwiają “złapanie” Twojego wzroku. Ja zawsze wychodzę na miasto uzbrojona w słuchawki i okulary, to naprawdę pomaga, podobnie robią też paryżanki.\nNigdy nie odpowiadaj na zaczepki swoim słabym francuskim. Otworzysz tylko bramę do rozmowy. Palantów wystraszyć można dobrym i głośnym angielskim (moja metoda.) Jeżeli z kolei ktoś zagaduje po angielsku, to można odparować po polsku ( kilka zbitek “żdżćń” działa jak kubeł zimnej wody na co bardziej upierdliwych kolesi.)\nZwiedzanie Paryża samemu – na co trzeba uważać?\nPodczas zwiedzania uważaj na kieszonkowców\nStatystyki są smutne, rzeczywistość też – w Paryżu turyści bardzo często padają ofiarą złodziei. Wyrywane są telefony z dłoni, przecinane torebki, to niestety szara rzeczywistość w stolicy Francji.\nChodź zawsze z torebką “na brzuchu”, szczególnie kiedy jesteś w metrze albo cykasz zdjęcia i masz zajęte ręce. Nigdy nie pozwalaj zbliżyć się do siebie dziewczynom udającym głuchonieme, proszącym o podpisanie jakiejś petycji np. o ratowanie drzew. Po prostu idź w swoją stronę i trzymaj mocno torbę. To zorganizowane gangi złodziejek, które tylko czekają na nieuwagę turystów, żeby wyczyścić im kieszenie.\nNie dawaj się nabrać na żebraków zaczepiających i mówiących w języku angielskim (najczęściej opowiadają historię o zgubionym paszporcie). Mi zdarzyło się też uniknąć obrabowania przez elegancką panią, która udawała, że nie wie, gdzie jest Notre Dame. Po prostu niezależnie, kto do Ciebie podchodzi, trzymaj torebkę na oku, telefon mocno w ręce i bądź w stanie “czuwania”. Licho nie śpi!\nP.S. Jeżeli to Was pocieszy, to złodzieje bardzo często celują w turystów z Chin, ponieważ lubią oni podróżować z dużą ilością gotówki w kieszeniach.\nPodczas zakupów też uważaj na złodziei\nZłodzieje w Paryżu nie celują jedynie w turystyczne-płotki, bardzo lubią polować na bogaczy, którzy przyjeżdżają do stolicy Francji i wydają swoje ciężko zarobione miliony. Najsłynniejszą obrabowaną gwiazdą była Kim Kardashian, ale też i “szarzy milionerzy” mają czasami złe doświadczenia. Sama byłam świadkiem takich spektakularnych kradzieży. Kiedyś, siedząc z moją kuzynką w Ladurée, widziałyśmy złodziejkę, która weszła na piętro restauracji i uciekła z torbą z zakupami zrobionymi przez jakąś klientkę w butiku Gucci. Innym razem widziałam Amerykankę płaczącą przed sklepem Cartier – ktoś wyrwał jej torebkę z dopiero co zakupionym zegarkiem.\nPodaję te przykłady nie po to, aby Was nastraszyć, ale po to, by przypomnieć, że trzeba być czujnym cały czas.\nPodczas imprezowania nie szalej z alkoholem\nNie upijaj się. Wiem, że to gwałciciel jest winien gwałtu, ale lepiej mu nie ułatwiać sprawy i mieć trzeźwą głowę. Dwa kieliszki wina jeszcze nigdy nikomu nie zaszkodziły, ale kiedy podróżowałam sama nigdy nie szalałam w klubach z alkoholem. Niestety – okazja czyni złodzieja i lepiej zachować trzeźwość umysłu.\nPodczas szukania hotelu wybieraj spokojne dzielnice\nJeżeli zwiedzasz Paryż w pojedynkę, lepiej jest wybrać hotel w dobrej dzielnicy. Unikaj północnych dzielnic stolicy Francji i postaraj się wybrać hotel, który nie leży poza murami Paryża. Tutaj mój poradnik o tym, jak znaleźć hotel idealny na pobyt w Paryżu. Pamiętaj, żeby nie zostawiać biżuterii, kart kredytowych, dokumentów i pieniędzy w hotelu na widoku; jeżeli Twój pokój nie ma sejfu, to spytaj o niego w recepcji. Ja zamykam wartościowe rzeczy w walizce. Po tym, jak w Meksyku ktoś zeskanował kartę mojego narzeczonego i nakupował kosmetyków w Sephorze za 150 dolarów, wolę już dmuchać na zimne….\nPodczas jazdy metrem miej oczy dookoła głowy\nUważaj bardzo na swoje bagaże, trzymaj torebkę z przodu, a kiedy korzystasz z telefonu, trzymaj go mocno w dłoni. Niegłupim pomysłem jest używanie smyczy do smartphona, zawsze jakaś dodatkowa ochrona przed złodziejem.\nZwiedzanie Paryża samemu – ile pieniędzy wziąć na chodzenie po mieście?\nKiedy zwiedzam miasto, nie chodzę z gotówką przy sobie, mam trochę drobnych na napiwki, ale zazwyczaj płacę tylko kartą kredytową. W Paryżu we wszystkich zabytkach można płacić oczywiście kartą, nawet za bilety w metrze nie trzeba płacić gotówką. W niektórych sklepach mają płatność kartą od 10 euro, ale już w Monoprix, FranPrix itp. nie ma żadnych limitów. Ponieważ we Francji nie ma też zwyczaju zostawiania wysokich napiwków, naprawdę nie trzeba chodzić z setkami euro w kieszeni. Wystarczy jakieś 20-30 euro dla bezpieczeństwa.\nChciałabym, żeby ten wpis nie został odebrany przez czytelników jako szkalowanie Paryża. Po prostu uważam, że o niebezpieczeństwach typu kradzieże czy zaczepianie należy głośno mówić. W końcu po to przyjeżdżamy zwiedzić stolicę Francji, aby dobrze się bawić, a nie wyjechać z rozprutą torebką i bez telefonu. Osobiście nigdy nie miałam do tej pory nieprzyjemnych sytuacji na paryskich ulicach (oprócz wspomnianego zaczepiania), ale jestem naprawdę paranoicznie uważna. Przez lata jeździłam w Warszawie linią autobusów 175, w których regularnie dochodziło do kradzieży. Moje przyjaciółki miały w Warszawie rozcinane torebki w tramwajach, moi koledzy byli “krojeni przez drechów na Pradze”, więc rzeczywistość dużego miasta nie jest mi obca.\nPamiętaj, że Paryż to idealne miasto na samotny wypad – pod warunkiem, że masz głowę na karku i nie oczekujesz, że przyjedziesz do wyidealizowanego miasta ze snów.\nP.S. Tutaj zobacz, jak wybrać idealny hotel na pobyt w Paryżu, a tutaj moje ulubione rozrywki w stolicy Francji.\nZwiedzanie Paryża samemu. Czy to dobry pomysł? was last modified: Maj 31st, 2019 by Moni\nBea Miko 18 września 2017 - 20:51\nŚwietnie napisane, super porady! A motyw z okularami i słuchawkami – bezbłędny 🙂 Jesteś niemożliwa Moniko 🙂 buziaki 🙂\nMonika | Paris by Moni 18 września 2017 - 20:56\nDziekuje Beato 🙂 Mam jeszcze patent na “ciaze” – klade reke na brzuchu, wypinam go na calego i tak dostojnie sune po paryskich ulicach. Jak sie objem makaronikami i croisstantami to nawet nie musze sie za bardzo starac i tak wygladam ciazowo 🙂\nBea Miko 20 września 2017 - 12:01\nahahah padłam ! chociaż nie bardzo mogę sobie wyobrazić jak taka szczupła osoba tego dokonuje ? 🙂 cudna jesteś !\nMom on top 19 września 2017 - 07:11\nZwiedzając samemu, ma się chyba najlepsze warunki na dokładne poznanie danego miejsca. Ja samotnie zwiedzałam Wiedeń, tyle że miałam na to mnóstwo czasu, kiedy tam mieszkałam 😉 Codziennie wysiadałam na innej stacji i łaziłam po okolicy 🙂\nMonika | Paris by Moni 20 września 2017 - 11:30\nOdpisalam Ci wczoraj i moj komentarz zniknal, widocznie mam bana na wlasnym blogu 🙂 Bardzo bym chciala zwiedzic Wieden, moim najwiekszym marzeniem jest koncert noworoczny filharmonikow wiedenskich. Ale w zasadzie zadowole sie jakimkolwiek koncertem w oprawie wiedenskiej. Jak bede sie tam wybierac to na pewno siegne po Twoja powiesc – w koncu nie ma jak literackie inspiracje.\nMom on top 20 września 2017 - 13:47\nHaha, bana na własnym blogu – padłam! :p 😉 😉\nBeata Redzimska 20 września 2017 - 10:06\nMoja kolezanka z pracy opowiadala, ze zawsze dawala, podpisywala rozne petycje, dopoki jej wlasny kuzyn nie chwalil sie przed nia, jak to w ten sposob zarobil sobie na wakacje… Zdanie z szczdzrz zdecydowanie zalamie kazdego natreta. Skuteczne az do bolu. Pozdrawiam serdecznie Beata\nMonika | Paris by Moni 20 września 2017 - 11:31\nTo smutne… Na szczescie my, Polki wiemy jak sobie radzic 🙂\nNa Ostatni Guzik Blog 20 września 2017 - 11:41\nA ja uwielbiam być czasem sama i w samotności iść na spacer czy biegać i chętnie zwiedziłabym Paryż sama. Może kiedyś to zrobie. Świetne wskazówki co do bezpieczeństwa. pozdrawiam\nMonika | Paris by Moni 21 września 2017 - 11:39\nJa tez, po prostu moge wtedy byc niezalezna od innych. Bardzo lubie to uczucie!\nMagda Ostrowska | Dopracowani 21 września 2017 - 14:41\nAle super przewodnik i dzięki za polecenie apki, w ogóle nie znałam wcześniej :/\nAgata | Okiem fizjoterapeutki 21 września 2017 - 14:49\nOd dawna marzy mi się taki samotny wyjazd. Moze w końcu się odważę 🙂\nMonika | Paris by Moni 23 września 2017 - 22:03\nNo jasne, ze tak! Ja kilka razy podrozowalam sama i bardzo lubie to poczucie niezaleznosci.\nAnna 22 września 2017 - 18:51\nŚwietny przewodnik! Ja chciałabym się wybrać do Paryża z kimś.. Zawsze raźniej. 🙂\nNa pewno, ale nie warto rezygnowac z wycieczki jezeli nikt nie chce z nami jechac 🙂\nAnna 26 września 2017 - 16:42\nMarcelina 23 września 2017 - 22:25\nCiekawy wpis! Mimo, że nigdy jeszcze nie podróżowałam sama, aż jestem ciekawa jak to jest. Jak wspomniałaś o jedzeniu w pojedynkę od razu nasunął mi się ten epizod z Przyjaciół 😀\nBardzo dobrze opisałaś sytuacje z kradzieżami, po prostu trzeba być czujnym!\nKasia z CzasNaZiemi.pl 25 września 2017 - 17:02\nJa po tym wpisie to chyba jednak wolę z kimś do Paryża przyjechać!Męża muszę namówić:-) Wiesz co Moni? To nasza Warszawa jest bezpieczniejsza. Kto by tam pomyślał żeby oczy okularami zasłaniać a uszy słuchawkami, aby kontaktu z kimś nie łapać. Kim są Ci lovelasi? To są emigranci?\nMonika | Paris by Moni 25 września 2017 - 20:20\nWarszawa teraz jest oaza, ale jeszcze kilkanascie lat temu tez sie balam chodzic po niektorych ulicach. A nie daj Boze przejsc obok jakichs budowlanych robot, komentarze sypia sie jak snieg w zimie… A lovelasi to i Francuzi, imigranci i nawet jacys niewyzyci turysci… Przyjechali i uwazaja, ze warto sobie “pogadac” z kobieta na ulicy.\nClassy Simple Life 26 września 2017 - 12:04\nBardzo interesujący post i blog,który z przyjemnością będę regularnie odwiedzać – pozdrawiam serdecznie 🙂\nMonika | Paris by Moni 27 września 2017 - 13:40\nDzieki! Bardzo mi milo i oczywiscie zapraszam 🙂


Spotkania czytelnicze – Miejska Biblioteka Publiczna w Libiążu\nPrzedszkolaki z Przedszkola Samorządowego nr 2 odwiedziły Bibliotekę z okazji Międzynarodowego Dnia Postaci z Bajek. Dzieci wzięły udział w spotkaniu, podczas którego opowiadały o swoich ulubionych bajkowych postaciach. Później były zabawy wymagające wykazania się znajomością treści bajek, tych znanych i mniej znanych, m.in. dzieci rozwiązywały zagadki, rozpoznawały bajkę po rekwizycie oraz układały puzzle przedstawiające postać bajkową. Były także muzyczne zabawy ruchowe.\nDzieci bardzo dobrze znają bajki i świetnie radziły sobie z zadaniami. Międzynarodowy Dzień Postaci z Bajek jest doskonałą okazją do rozwijania zainteresowań czytelniczych wśród dzieci. Wartościowe książki kształcą\nw dzieciach odpowiednie postawy moralne, rozwijają dziecięcą fantazję, pamięć, bogacą słownictwo. Warto wybierać więc bajki, gdzie dobro zwycięża, a zło zostaje ukarane.\nZapraszamy na Walentynkowe warsztaty!


Gazeta CGD 09/07/2018 09:11\nRadni gminy Radomin zaakceptowali wykonanie budżetu gminy za 2017 rok i udzielili jednogłośnie absolutorium wójtowi Piotrowi Wolskiemu.\nGłosowanie odbyło się 26 czerwca w trakcie XLIX sesji. Absolutorium to jeden z najważniejszych ustawowych środków kontroli rady gminy nad działalnością wójta. Po zakończeniu roku budżetowego rada gminy ocenia pracę organu wykonawczego tj. wójta Piotra Wolskiego w zakresie działalności finansowej gminy. Zanim doszło do głosowania Wolski przedstawił radnym najważniejsze informacje dotyczące stanu finansów samorządu.\nSprawozdanie finansowe oraz z wykonania budżetu zostało pozytywnie zaopiniowane przez komisję rewizyjną, a jej wniosek o udzielenie absolutorium wójtowi zaakceptowała Regionalna Izba Obrachunkowa. Stąd jednogłośne poparcie rady gminy.\npiotra wolskiego - komentarze opinie\nGość - niezalogowany 2018-07-09 13:45:22\nNajlepsza gmina w PL


Informujemy o mozliwości darmowego uczestnictwa w grupach wsparcia\nFundacja ADRA Polska zaprasza do udziału w grupach wsparcia w ramach projektu „Równoważnia”. Do udziału w grupie może zgłosić się każdy, kto odczuwa wyżej wymienione trudności. Dzięki grupie można bezpiecznie i anonimowo podzielić się własnymi przeżyciami, wymienić doświadczeniami, pomysłami, otrzymać wsparcie. Można tu potkać ludzi, którzy przeżywają te same problemy, którzy nie ocenią i nie skrytykują, ale zrozumieją i wesprą.\n1. wejść na stronę www.adra.pl/kryzys


/ Kurylski Bobtail\n/ Kurylski Bobtail - Krótkowłosy\nStandard dla tej rasy opracowany został w grudniu 1994 r. podczas seminarium WCF (World Cat Federation) felinologów rosyjskich oraz z krajów byłego ZSRR. Seminarium te poświęcone było naturalnym rasom kotów żyjących w Rosji. Dwa lata wcześniej, w roku 1992, Kurylskie Bobtaile uznane zostały przez Select Feline Federation (SFF), a w roku 1994 przez World Cat Federation (WCF).\nKurylski Bobtail nazywany także Kuril Bobtail, to kot mało znany i rzadko pokazywany na wystawach, występuje w dwóch naturalnych odmianach - krótkowłosej i półdługowłosej.\nJest to kot duży i silny z muskularnym, "kompaktowym" korpusem ale jednocześnie elegancki, z krótkim ogonkiem (4-13 cm) pokrytym odstającymi włosami przypominającymi pompon.\nOgonek może być prosty, lub posiadać załamania tworzące pompon. Głowa, swoim kształtem, przypomina szeroki trójkąt z zaokrąglonymi rogami, a jej wielkość jest proporcjonalna do korpusu. Oczy migdałowego kształtu we wszystkich odmianach zółci i zieleni. Uszy ustawione są wysoko i szeroko, "patrzą" do przodu. Nogi średniej długości, tylne trochę dłuższ od przednich. Łapki małe, zaokrąglone. Sierść krótka i cienka, jej długość zmienia się w zależności od części ciała, którą okrywa. Dłuższa sierść występuje w tylnej i spodniej części ciała. U odmiany długowłosej sierść długa lub półdługa, w tylnej części korpusu i pod nim wyraźnie dłuższa. Wady: ociężała sylwetka, długi i cienki korpus, wydłużona głowa, okrągłe oczy, długi i słabo owłosiony ogon, brak podszerstka. Ogólne podobieństwo do Japońskiego Bobtaila. Krzyżowanie z innymi rasami niedozwolone.\nKurylskiego Bobtaila spotkano w stanie "dzikim" na wyspach Kurylskich, a w roku 1990 rozpoczęto hodowlę. Prawdopodobnie jest to naturalna krzyżówka zdziczałych kotów nierasowych z Japońskimi Bobtailami. Od Japońskich Bobtaili koty kurylskie są wyraźnie większe. Rosyjscy genetycy twierdzą, że kot kurylski skrócony ogon zawdzięcza innym genom niż u kotów japońskich czy manksów. Jest to mało prawdopodobne ze względu na bliskość Japonii (najbliższe wyspy Japonii w zasięgu wzroku).\nFutro z dobrze rozwiniętym podszerstkiem, u odmiany półdługowłosej wyraźnie widoczne długie, dekoracyjne włosy. Dopuszcza się wszystkie kolory futerka z wyjątkiem oznaczeń i koloru kotów Abisyńskich. Preferowane są umaszczenia pręgowane i aguti.\nŹródła sowieckie podają, że dwa pierwsze bezogoniaste koty mieszkańcy Moskwy zobaczyli w 1990 roku. Do klubu hodowców kotów TALIZMAN przywiozła je pani Tatiana Boczarowa- Michajłowa prosto z Iturupe - małej wysepki na Kurylach. Tatiana Boczarowa woziła swoje koty po różnych wystawach i prezentowała jako ciekawostkę i jednocześnie szukała odpowiedzi na pytanie, co to za rasa. Naukowcy z SFF (Selected Feline Federation) potwierdzili, że koty Tatiany różnią się zarówno od Japońskich Bobtaili jak i Manksów, a budową sylwetki bardziej przypominają koty Syberyjskie. Oni też zaproponowali dla tej nowej rasy nazwę Kurylski bobtail.\nW latach 1992-93 Tatiana wielokrotnie jeździła na Wyspy Kurylskie (Iturup, Kunashir, Shikotan) w celu pozyskania tam kolejnych kotów do hodowli (przywiozła jeszcze sześć). W tym samym czasie Tatiana rozpoczęła starania o zarejestrowanie nowej rasy. Pierwszą zagraniczną wystawę Kurylskie Bobtaile zaliczyły w 1993 roku w Czechach, a rok później, po wystawie w Belgii jeden z jej kotów uzyskał tytuł międzynarodowego czempiona. Rasa ta nie jest powszechna nawet w samej Rosji, a rosyjskie strony internetowe informują tylko o trzech hodowlach w Moskwie.\nUWAGA, istnieją dwie zbliżone do siebie rasy o bardzo podobnej nazwie - Kurilian Bobtail i Karelski Bobtail (CBL non).


Józef Kobiałko – Wikipedia, wolna encyklopedia\nJózef Kobiałko ps. Franciszek, Kazimierz, Walek (ur. 20 października 1884 r. we wsi Goryń, zm. 12 listopada 1941 r. w Auschwitz) – działacz socjalistyczny i niepodległościowy. Członek Organizacji Bojowej PPS, zastępca senatora wybrany w 1935 roku w województwie lubelskim, kawaler Orderu Virtuti Militari.\nData i miejsce urodzenia 20 października 1884\nJózef Kobiałko Walek w 1909 r. według Kalendarza Robotniczego 1911\nJózef Kobiałko w okresie I wojny światowej\n1.2 W Legionach i POW\n1.4 Wojna i konspiracja\nW Organizacji Bojowej PPSEdytuj\nPo ukończeniu trzech klas szkoły rzemieślniczej w Radomiu, pracował jako szewc. W 1904 wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Uczestniczył w demonstracjach PPS przeciw mobilizacji w związku z wojną rosyjsko–japońską.\nOd połowy 1905, był członkiem Organizacji Bojowej PPS, uczestniczył w zamachach na szczególnie okrutnych strażników więziennych. Od 1906, był instruktorem bojowym w Kielcach, Siedlcach, Lublinie i Puławach. Na początku 1907 aresztowany w trakcie odwrotu z akcji w Puławach, pod nazwiskiem "Stanisław Sawicki". Zbiegł z aresztu po czterech miesiącach. Nadal działał w OB PPS, uczestniczył m.n. w odbiciu Bolesławy Nawrot skazanej na katorgę. W 1908, został instruktorem bojowym w Zagłębiu Dąbrowskim, gdzie uczestniczył w kilkudziesięciu akcjach ekspropriacyjnych na pociągi, poczty i urzędy gminne, oraz akcjach przeciw agentom i prowokatorom. Zagrożony po zdradzie prowokatora Taranowicza, opuścił Królestwo i wyjechał do Krakowa.\nZ terenu Galicji, uczestniczył w wypadach do Królestwa. M.in. brał udział w: napadzie na furgon pocztowy pod Cekowem (18 lipca 1908), oraz wraz z Józefem Piłsudskim, Walerym Sławkiem,Tomaszem Arciszewskim i Aleksandrem Prystorem w słynnej akcji pod Bezdanami (26 września 1908 r.).\nW 1909 ukończył w Krakowie „szkołę bombistów”, zaś w 1910 znów brał udział w akcjach Organizacji Bojowej PPS na terenie Królestwa. Uczestniczył m.in. wraz Władysławem Bartniakiem w zamachu na naczelnika straży ziemskiej powiatu błońskiego kapitana Iwana Aleksandrowa słynącego od trzech lat z okrucieństwa i stosowania tortur wobec aresztowanych. Ranny w czasie zamachu, uciekł do Galicji. W 1910 uczestniczy w ostatniej akcji OB PPS na pocztę pod Turkiem, gdzie skonfiskowano 40 tys. rubli.\nAleksy Rżewski charakteryzuje go jako:\nNiskiego wzrostu, o twarzy bladej, uduchowionej. Cichy, skromny, małomówny, nie znający potrzeb osobistych, gdyż życie całe wypełniała mu Sprawa, jest jak gdyby uosobieniem dobroci i pogody charakteru. W ciągu całej swojej działalności nie splamił się nigdy żadnym czynem nieszlachetnym. Etycznie czysty, był surowym dla tych, którzy postępowaniem plamili honor i godność bojowca\nW Legionach i POWEdytuj\nPo kuracji w Zakopanem, powrócił do Krakowa, gdzie pracował jako elektromonter. Wstąpił do Sekcji Robotniczej Związku Walki Czynnej, oraz uczestniczył w organizacji drużyn strzeleckich. Po wybuchu I wojny światowej wstąpił do 1 pułku piechoty Legionów. W listopadzie 1914, wraz z Janem Bielawskim „Mikitą”, został przydzielony do "oddziału beków" porucznika Tomasza Arciszewskiego przeznaczonego do prac wywiadowczo–konspiracyjnych. Wraz z Tomaszem Arciszewskim i Janem Bielawskim został następnie odkomenderowany na początku listopada 1914 do tworzenia wyodrębnionego z POW Oddziału Lotnego Wojsk Polskich do Warszawy. Początkowo jako zastępca, zaś od lutego 1915, dowódca Centralnego Oddziału Lotnego, przeprowadził szereg akcji bojowych.\nW drugiej połowie 1915, powrócił do Legionów, gdzie służył do kryzysu przysięgowego w 1917. Następnie działał w POW i Pogotowiu Bojowym PPS. W styczniu 1918, został członkiem Centralnego Wydziału Pogotowia Bojowego PPS.\nW listopadzie 1918 organizował Milicję Ludową PPS w Lublinie i uczestniczył w akcji rozbrajania okupantów. Po upaństwowieniu Milicji był szefem jej Oddziału Wywiadowczego. We współpracy z Marianem Malinowskim i Marianem Buczkiem zaopatrywał milicjantów w broń ze składów wojskowych w Lublinie. W wyborach parlamentarnych w 1919, bezskutecznie kandydował z listy PPS do Sejmu Ustawodawczego. Był wówczas członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego Polskiej Partii Socjalistycznej w Lublinie.\nWładysław Uziembło ówczesny przewodniczący OKR PPS w Lublinie i wiceprezydent Lublina, w swoich wspomnieniach, określał Kobiałkę, jako prawą rękę lidera lubelskiej PPS, Mariana Malinowskiego „Wojtka”. Według tej relacji o czasach wojennych:\nZ zawodu szewc, bez elementarnych umiejętności pisania lub czytania, był jednak Kobiałko sprytnym konspiratorem oraz organizatorem i wykonawcą napadów zbrojnych zleconych mu przez Wojtka. Miał też stale do dyspozycji chłopców z gorącym temperamentem, nie rozstających się z rewolwerem".\nUziembło oskarżał Kobiałkę o organizowanie napadów już po 1919, m.in. na kasjera fabryki w Niekłaniu prawdopodobnie na polecenie Malinowskiego. Informacja ta jednak nie została nigdzie potwierdzona.\nPo likwidacji Milicji Ludowej przeszedł do wojska. W czasie wojny polsko–bolszewickiej organizował oddziały dywersyjne na froncie. Od jesieni 1920 szkolił ochotników do udziału do walk na Śląsku. Po wybuchu III powstania śląskiego w 1921. trafił do jednostki dywersyjnej „Wawelberg”, jako zastępca por.Tadeusza Puszczyńskiego „Konrada Wawelberga”.\nPo wojnie pracował jako kontroler w Kasie Chorych w Lublinie. Był członkiem PPS,oraz członkiem Zarządu lubelskiego koła Stowarzyszenia b.Więźniów Politycznych. W 1937 był I wiceprezesem Zarządu Oddziału Lubelskiego Związku Legionistów Polskich\nTuż przed wybuchem wojny 1939, uczestniczył w kursach dywersyjnych dla byłych działaczy OB PPS organizowanych przez Oddział II Sztabu Generalnego WP.\nPo rozpoczęciu okupacji niemieckiej czynny w PPS–WRN oraz Gwardii Ludowej WRN. Aresztowany wraz z grupą byłych członków POW wskutek donosu w czerwcu 1941. Po dwóch tygodniach śledztwa na Zamku w Lublinie, został przewieziony do niemieckiego obozu koncentracyjnego Auschwitz, gdzie 12 listopada 1941 został rozstrzelany.\nBył odznaczony: Krzyżem Srebrnym Virtuti Militari, w 1928 Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, w 1930 r. Krzyżem Niepodległości z Mieczami. oraz dwukrotnie Krzyżem Walecznych.\n↑ Rżewski 1931 ↓, s. 89.\n↑ Rżewski 1931 ↓, s. 92.\n↑ Rżewski 1931 ↓, s. 85.\n↑ Władysław Uziembło, Wspomnienia 1900-1939, Warszawa 1965, s. 238\n↑ Władysław Uziembło, op.cit., s. 241\n↑ Sprawozdanie z Działalności Zarządu Oddziału Związku Legionistów Polskich w Lublinie za Rok 1937-38, s. 15\n↑ Zarządzenie Prezydenta RP z 10 listopada 1928 r. Monitor Polski z 1928 r. Nr 260,poz. 632\nArtur Leinwand, Kobiałka(Kobiałko) Józef, w: Słownik Biograficzny Działaczy Polskiego Ruchu Robotniczego. Tom 3, Warszawa 1992 ISBN 83-900412-7-8\nPobóg-Malinowski W., Akcja bojowa pod Bezdanami 23 IX 1908, Warszawa 1933\nAleksy Rżewski: W walce z trójzaborcami o Polskę Niepodległą. Wspomnienia. Łódź: 1931.\nUziembło W., Wspomnienia 1900-1939, Warszawa 1965.\nOstatnio edytowano 25 wrz 2019 o 13:10


Lampa wisząca Creative rozmiar XL - czarna - 70 - Oświetlenie - MODOme.pl\nLampa wisząca Creative rozmiar XL - czarna - 70\nZobacz na 9design 470,00 PLN\nZestaw 2 krzeseł rattanowych białe Aprile BLmeble\nPrezentowany zestaw dwóch krzesel od razu przywodzi na mysl odpoczynek na slonecznej, tropikalnej plazy w otoczeniu palm. Swoim ciekawym designem stanowia prawdziwie wyjatkowy i wesoly akcent niejednej przestrzeni. Przewiewna struktura siedzisk z wytrzymalego poliuretanu zapewnia komfort równiez w miesiacach letnich. Ich bialy odcien idealnie komponuje sie ze stabilna, stalowa rama w kolorze czarnym. Sa to meble, które pozwola stworzyc wygodne miejsce do wypoczynku nie tylko w ogrodzie, lecz takze w pomieszczeniu.Nie musisz wyjezdzac, by poczuc sie jak pod goracym, meksykanskim niebem!Wysokosc 85Szerokosc 76Glebokosc 76Material Polirattan\nWaga kuchenna G3Ferrari G20082 red\nWaga kuchenna G3Ferrari G20082 Dodaj odrobine elegancji do swojej kuchni dzieki elektronicznej wadze kuchennej Maddy. Bardzo latwa w uzyciu, posiada funkcje tary do latwego pomiaru skladników z maksymalna wygoda, pozwalajaca skrócic czas przygotowania potraw. Wyposazona w plyte ze stali nierdzewnej o srednicy 17 cm i czytelny wyswietlacz cyfrowy. Wyswietlacz LCD 57 x 27 mm Platforma ze stali nierdzewnej 17 cm Podzialka 1 g / maks. obciazenie 5 kg (0.1 oz / 11 lb) Jednostki: g, lb'oz, ml fl'oz Automatyczne wyl. i funkcja tary Wskaznik przeciazenia i baterii Zasilanie: 1 x CR2032 Wymiary: 17,5 x 3 x 22 Waga: 390 g\nWyciskacz do cytrusów do miksera Artisan\nProsty w użyciu i łatwy w montażu wyciskacz do cytrusów to przystawka montowana na mikserach Artisan. Konstrukcja wyciskacza sprawia, że sok spływa prosto do szklanki, a pestki i kawałki miąższu pozostają w znajdującym się w dolnej części wyciskacza sitku.\nŚwieca Trilogy WoodWick Sun Ripened Berries średnia\nPrezentowana świeca to świeca marki WoodWick z kolekcji Trilogy, charakteryzującej się warstwowym połączeniem trzech rodzajów wosku o różnym kolorze i zapachu. Świeca charakteryzuje się eleganckim kształtem klepsydry oraz typową dla produktów WoodWick drewnianą pokrywką.Charakterystyka zapachu:Trzy warstwy koloru i aromatu połączono, aby stworzyć jedną piękną świecę. Każda z nich posiada unikalną kompozycję wosków, które topiąc się uwalniają wyjątkowy zapach: Currant (porzeczka), Spiced Blackberry (jeżynowo-cynamonowa), Black Cherry (czarna wiśnia).Wskazówki użytkowania:Cracles as it burns. Tak o swoich świecach opowiada producent prezentowanej tu świecy, marka WoodWick. Tylko, co to tak naprawdę oznacza? Świece zapachowe WoodWick posiadają specjalnie zaprojektowany naturalny drewniany knot. Dzięki temu, wydają one kojący dźwięk przypominający skwierczenie drewna w domowym kominku, paląc się przy tym długo, równo i czysto.Zalecane jest, aby świece WoodWick były palone przez 3-4 godzin za każdym razem – pozwoli to, aby wosk roztopił się od brzegu do brzegu słoika, w taki sposób, aby płynny wosk objął całą powierzchnię palącej się świecy. To fantastyczny sposób na cieszenie się Twoją ulubioną świeczką na długi czas, przy równo topiącym się aż do dna wosku.Ważne jest, aby nie stawiać świecy w miejscach, w których mogą narażone być na przeciągi, takich jak korytarze, miejsca przy oknie czy wywietrznikach.Równie ważnym jest dbanie o długość drewnianego knota, który nie powinien przekraczać ok. 3-4mm. W tym celu po wystygnięciu świecy i przed ponownym jej użyciem należy delikatnie odłamać wypaloną część knota przy użyciu np. papierowego ręcznika. Pamiętaj, aby oczyścić powierzchnię wosku od zabrudzeń.Dobrze wiedzieć!Świeca w najmniejszym rozmiarze o masie netto minimum 85 g, pali się do 40 godzin, świeca średnia o masie netto minimum 275 g pali się do 100 godzin, podczas gdy największa ze świec o masie netto minimum 608 g pali się do 175 godzin. Świece WoodWick charakteryzują się pięknymi kształtami, niezwykle długim czasem palenia i szybkim uwalnianiem zapachów. Pachną jak spacer po promenadzie, jak imbirowe makaroniki, jak pierwsza miłość, świeża pościel, przyjemnie spędzony dzień w SPA i karmelki ze śnieżną posypką z prawdziwej soli morskiej... Czyli wszystkim tym, co kochasz.\nWykonany z matowej stali nierdzewnej, prosty reling kuchenny marki Brabantia stanie się nie tylko praktycznym rozwiązaniem, ale także doskonałym uzupełnieniem wizerunku każdej nowoczesnej kuchni. Łatwy do zamontowania reling wyposażony został w 5 bezgłośnie poruszających się haczyków, które pozwolą na zawieszenie na nich tradycyjnych chochli, łyżek czy innych akcesoriów kuchennych. Reling można także wyposażyć w dodatkowe akcesoria marki Brabantia takie jak podajnik ręczników papierowych, folii spożywczej czy do kapsułek Nespresso. Takie rozwiązanie pozwoli usunąć z blatu zalegające na nim przedmioty i zachować minimalistyczny wizerunek pomieszczenia.\nBASELINE łyżka do sosów\n29102 – Lyzka do sosów z serii Baseline zostala wykonana z solidnej stali nierdzewnej i zaprojektowana do zawieszenia na relingu kuchennym. Lyzka do sosów jest praktycznym pomocnikiem w codziennym uzytkowaniu i powinna znajdowac sie w kazdej kuchni. Baseline – praktyczne, wytrzymale, trwale i niezbedne narzedzia kuchenne. Mozna myc w zmywarce. Material: stal nierdzewna Wymiary: dlugosc: 8,6 cm, szerokosc: 4,8 cm, wysokosc: 31,6 cm


Przygotowanie kleiku na własnym mleku - poradźcie! - Forum 2021 - RODZICE.PL\nPrzygotowanie kleiku na własnym mleku – poradźcie!\nPiszę tutaj, bo zależy mi na szybkiej odpowiedzi.\ndzisiaj chcę podać Stasiowi pierwszy raz kleik kukurydziany na moim mleku.\nZrobiłam próbę – na wodzie przecież też można na niej przygotowywać kleiki Nestle, a pokarm jest dla mnie zbyt cenny, abym eksperymentowała na nim.\nOdmierzyłam 100 ml przegotowanej, letniej wody, wsypałam 2 łyżeczki kleiku i wstrząsnęłam energicznie (może za krótko?). Efekt: proszek sobie, woda sobie. Poradźcie, jak mam zrobić, żeby ciecz była jednolita. Powoli zbliża się pora kąpieli i karmienia, a ja nie potrafię przyrządzić małemu kleiku. Dodam, że mleka modyfikowanego też jeszcze nigdy nie robiłam, więc nie mam wprawy. Liczę na Was, nie chcę stracić odciągniętego wcześniej mleka. Chyba, że to ma tak wyglądać, że jest takie rozwarstwione?\nDodam, że chcę podać Stasiowi w butelce, bo on po kapieli jest tak głodny, że żadne karmienie łyżeczką nie wchodzi w rachubę. Pomózcie proszę?\nAcha. Mleko mam w lodówce, wiec chcę najpierw je podgrzać do temp., w jakiej zwykle mu podaję, potem chciałam dodać kleik, wstrząsnąć i… myślałam że gotowe, a tu nic… Co źle robię? Może ta woda (mleko) powinno być gorące? Może tego proszku powinno być więcej? Liczę na Was!\nEdited by basiogroszek on 2003/11/19 18:16.\n5 odpowiedzi na pytanie: Przygotowanie kleiku na własnym mleku – poradźcie!\nRe: Przygotowanie kleiku na własnym mleku – poradźcie!\nnie wiem, cy pomoge… u nas rzadki kleik sie nie sprawdzil.. podaje łyzeczka, mati jest głodnyal uwielbia tak podawanykleik i pochłania wielkie ilosci, a jednak łyzeczka jakos sie wyrabiam\npodgrzewam mleko nieco bardziej niz do jedzenia bo szybko sie wystudza po dosypaiu\nw przypadku podawania na mleku mamy zauwazylam (i nie tylko ja) ze kaszka czy kleik po kilkuchwilach robi sie rzadka, nawet jak sie wsypie duuuużo\nna mleku sztucznym jest twarda mimo ze wsypie sie znacznie mniej\nnie wiem czemu tak jest.. w kazdym razie ja juz z doswiadczenia wiem ze trzeba przygotowac kilka minut przd podaniem i poczekac, bo bardzo zmienia konsystencje i trudo wyczuc czy jest juz takie jakie sie planuje\nkaszka pęcznieje po czasie wiec chyba musisz dłuzej poczekac i wtedy bedzie bardziej związana z mlekiem\nMateusz nie chciał pić z butelki czy nie sprawdził się z innego powodu?\nwiesz… w sumie tak jakos wyszlo, ze raz wypil, ale potem zmienilam smoczek i byl za mały i sie zdenerwowalam ze nie leci… i zaczelam uczyc lyzeczką, zeby w ogole nauczyc go jesc – bo tak niby ma byc zeby jadl kaszke lyzeczka i jak najmniej pokarmow z butli.. hm… no i poniewaz byl dosc chudy nie martwilam sie ze zje gestsze… wyszlo mu to na dobre 🙂\nDo kleiku woda lub mleko muszą być gorące. Ja nastawiałam mleko “na maksa” w podgrzewaczu i po 15 minutach dodawałam kleiku. Zauważyłam też, że kleik inaczej rozpuszcza się w wodzie inaczej w moim mleku, a inaczej w modyfikowanym. Do mojego mogłam wsypać dużo więcej i rozpuszczał się dając rzadki płyn, a w modyfikowanym robi się bardziej kleisty.\nPopatrzyłam na datę, pewnie już musztarda po obiedzie…\nRzeczywiście kleik w moim mleku rozpuścił się zupełnie bezproblemowo. dałam dwie łyżki i było zupełnie rzadkie (chyba prawie wcale nie gęstsze od pokarmu – w kazdym razie bardzo łatwo i szybko przeszło przez wolny bieg w smoczku trójprzepływowym Aventa). Dzisiaj chyba dodam jeszcze więcej kleiku. Mały pił, aż mu się uszy trzęsły\nZnasz odpowiedź na pytanie: Przygotowanie kleiku na własnym mleku – poradźcie!\nJak dbać o siebie .


Śnię z książkami: O mnie\nWitaj mój czytelniku!\nSkoro już tutaj jesteś, zapewne chcesz dowiedzieć się co nieco o mnie, prawda? Zastanawiasz się czy jestem kosmitą? Może seryjnym mordercą? Spokojnie, nic z tych rzeczy! Usiądź wygodnie, a ja postaram się rozwiać Twoje wątpliwości.\nJak się pewnie domyślasz, mam na imię Laura. Kiedyś nie lubiłam tego imienia, ale z biegiem czasu dostrzegłam jego urok. Tak, właśnie, jestem dumną posiadaczką imienia Laura.\nUrodziłam się 24 maja 2001 w mieście, w którym mieszkam od zawsze, czyli w Łodzi. Jednak w przyszłości planuję wielką przeprowadzkę (jak chyba większość polaków). Mogłabym wspomnieć, że chciałabym mieszkać na Upper East Side… a nuż widelec los się do mnie uśmiechnie!\nWidzisz? Chyba nie jestem taka straszna… zwykła nastolatka ze zwykłymi zachciankami.\nBlog założyłam… no właśnie, nie powiem Ci kiedy to zrobiłam, bo nie patrzy się w przeszłość, ale w przyszłość! Ważne jest to jak długo tutaj zostanę, a będzie to pewnie długi okres czasu. Dlatego mam nadzieję, że trzymasz kciuki za mnie, tak jak ja trzymam za Ciebie i kibicuję Ci w spełnianiu swoich marzeń.\nA skoro jesteśmy już przy marzeniach… Chciałabym wyruszyć w podróż dookoła świata. Szczerze mówiąc, wierzę, że uda mi się to. Ba! Nie widzę innej możliwości. Ale spokojnie, wyślę Wam pocztówkę z Coachelli! Pewnie też z opery w Sydney, Egiptu, Korei, Japonii, Macau, Teneryfy, Sankt Petersburga… tak, tak, z całego świata!\nOczywiście oprócz podróży, kocham też książki i mogę się założyć, że w za kilka lat usłyszycie o mnie i mojej książce! Oczywiście, kochany czytelniku, jesteś zobowiązany ją przeczytać ;)\nPlanuję studiować dziennikarstwo, chociaż znając życie moje plany skończą się tak jak większości ludzi i skończę w miejscu, którego nigdy nie brałam pod uwagę. Chyba musisz też wiedzieć, że nienawidzę matematyki i fizyki. Banalne, prawda? No cóż, gdyby zaklęcia działały, już dawno rzucałabym Avadą we wszystkich matematyków na świecie.\nSkoro to blog o książkach, myślę, że o tych książkach wypadałoby coś powiedzieć. Nie umiem wybrać jednej ulubionej powieści, ale do tej pory przez moje życie przewinęło się parę pozycji, które będę wychwalać gdzie się da.\nOczywiście chodzi mi tutaj o Harry’ego Pottera. Zbyt prosty wybór? Cóż, ale chociaż szczery. To właśnie jedenastoletni chłopiec, który pół życia spędził w komórce pod schodami zachęcił mnie do pochłaniania książek w nadmiernych ilościach… zaraz, zaraz, to jest coś takiego jak nadmiar książek?\nOczywiście większość z Was domyśla się pewnie, że drugą książką, która skradła moje serce jest Zabić Drozda. To klasyk, który każdy choć raz w życiu powinien przeczytać. Dlatego, chłopaku czy dziewczyno, babciu czy dziadku, nauczycielu czy kasjerko, mamo czy tato, kimkolwiek jesteś, a nie czytałeś Zabić Drozda, radzę lecieć Ci czym prędzej do biblioteki czy księgarni i zagłębić się w tej lekturze. Jeszcze będziesz mi dziękować!\nI kolejną książką są Kwiaty na poddaszu. Przeczytałam ja stosunkowo niedawno, a okazało się, że żyć nie mogę bez Cathy i Chrisa. Kiedy staram się logicznie wyjaśnić mój zachwyt nad tą książką, nie potrafię dobrać słów. Kontrowersyjny temat nie odrzuca, wręcz przyciąga niczym magnes. Polecam również każdemu… o ile jesteście w stanie znieść miłość dwojga ludzi, którzy z pozoru nie powinni być razem!\nNo właśnie, po tych książkach łatwo się domyślić, że również i ja jestem tolerancyjna. Wiecie, nikomu do łóżka ani portfela nie zaglądam. Wszyscy są ludźmi i mają prawo do życia w szczęściu w taki sposób jaki chcą, z kim chcą, bez względu na to jacy są, a my powinniśmy to zaakceptować, tak jak oni akceptują nas. A jeśli nie akceptują, to bądźmy mądrzejsi i nie zniżajmy się do poziomu kogoś, komu nie pasuje to jacy jesteśmy.\nI jak? Dowiedziałeś się czegoś ciekawego o mnie? Może na początku się pomyliłam, bo kosmitą trochę jestem. Ale Ty również nim jesteś, ludzie w Twoim otoczeniu też są kosmitami. Więc spokojnie, nie jesteś wyrzutkiem, na tym blogu wszyscy tworzymy rodzinę! Zapraszam do czytania, ale pamiętaj, to ty decydujesz o swojej przyszłości, w tym też czy zostaniesz ze mną i moimi książkami, czy pójdziesz błądzić w internecie dalej! Jednak zawsze masz miejsce w moim sercu i na tym blogu! ♥\nPaulina Zaprzałka 24 kwietnia 2016 15:46\nHahahahah jesteś mega pozytywna <3 Już Cię lubię!\nLaura L 29 kwietnia 2016 21:53\nMiło mi to słyszeć :D <333\nSpójna całość zakończona... „Zima koloru turkusu” ...\nPoleciałam na tę książkę jak zepsuty szybowiec „La...\nEj Ty! Tak, Ty. Jesteś jednym z powodów „Trzynaści...\nJak wypadł chwyt marketingowy odrąbanej głowy? „Ch...


Przisłowie: Co rok to prorok, a jak przestampny to dwa.\nDziś mōmy piōntek, 15. grudziyń 2017 r.\nArchiwa wedle tagōw: ortografia\nÔpublikowane 10 listopada 2011 . Autōr/Redaktōr: Grzegorz\nDyskusja w Dzienniku Zachodnim. Dr Artur Czesak: Reakcja na wypowiedzi dr Bożeny Cząstki-Szymon i prof. nike air max 90 uomo Jana Miodka dotyczących rzekomych błędów ortograficznych w Gōrnoślōnskim Ślabikŏrzu. LeGarrette Blount Jersey Listu nie opublikowano Szanowni Państwo, prasa codzienna nie … Przeczytej wiyncyj →\nDr Artur Czesak: Reakcja na wywiad z z dr. Bożeną Cząstką-Szymon Śląska krowa zeżre żabę (Dziennik Zachodni, 11 marzec 2011 r.) List ukazał się w DZ 14 marca 2011 r. pod tytułem „Językoznawca ma znać język” W Dzienniku Zachodnim z … Przeczytej wiyncyj →


Fantazje Luany: 2018\nDomenico spojrzał na zegarek. Było już późno, a Paolo jeszcze nie wrócił z pracy. Mężczyzna mówił mu, że Amare zamykają o siedemnastej. Godzinę zajmowało im sprzątanie, a było już po dwudziestej. W ogóle nie powinno go to obchodzić. Powinien zająć się sobą, a nie wyczekiwać, na to by ponownie ujrzeć seksownego kucharza. Spędził dzisiejszy dzień rozmyślając o nim, o tym jakie DiCarlo może mieć problemy i o wczorajszym prawie pocałunku. Zawracał sobie głowę tym czym nie powinien. Lepsze to niż przejmowanie się sobą. Gdyby tak robił, nie był pewny czy potrafiłby się uśmiechać.\nDrgnął, kiedy usłyszał dolatujący z dworu odgłos silnika, który wpadał przez otwarte okna. Zostawił laptopa i przeglądanie zdjęć, które dzisiaj zrobił, by wyjść do mężczyzny. Już od progu dostrzegł, że coś było nie tak. Paolo wyglądał na zdenerwowanego, zrezygnowanego, może smutnego, nie potrafił wybrać. Możliwe, że to była mieszanka tego wszystkiego. Coś musiało się stać, odkąd widział go ostatni raz.\n– Wszystko dobrze? – zapytał, ale jego pytanie pozostało bez odpowiedzi.\nDiCarlo bez słowa wyminął go idąc prosto w stronę kuchni. Tam wrzucił kluczyki do szklanej, ozdobionej w różne kolorowe listki misy. Umył ręce, a później podszedł do lodówki. Domenico cały czas go obserwował i był coraz bardziej pewny, że stało się coś złego. Być może chodziło o zawartość kopert lub o ważne spotkanie, o którym tylko raz mężczyzna wspomniał. Na dwoje babka wróżyła.\n– Będziesz tak stał i gapił się na mnie czy może pójdziesz zająć się sobą? – warknął Paolo mając dość tego, że facet się na niego patrzył. Nawet on go wkurzał. Jak każdy dzisiaj. Przez niego Ivo się popłakał, kiedy się na nim wyżył i nie oszczędził też pozostałych pracowników. Nie chciał do ich grona dołożyć swojego gościa, ale ten sam się o to prosił.\n– Po prostu, jeżeli masz jakieś problemy to może mógłbym pomóc.\nOdwrócił się do Domenico ze wściekłym wyrazem twarzy i emocjami, nad którymi dzisiaj nie panował.\n– Jak mógłbyś pomóc?! Co ty wiesz o problemach?! Jeździsz sobie na wycieczki drogim samochodem, jesteś beztroski, robisz te głupie zdjęcia i sądzisz, że świat jest pełen barw! – krzyknął. Nie umknęło mu to, że Salieri cofnął się o krok, jakby jego słowa uderzyły go zbyt mocno. Nie obchodziło go to. – Coś ci powiem, tak nie jest. Życie potrafi być do dupy. W jednej chwili może się wszystko zawalić, ale tacy jak ty gówno wiedzą!\nTym razem Domenico nie chciał uciec. Nawet podszedł bliżej i syknął:\n– Nie oceniaj mnie, bo mnie nie znasz. To, że chcesz się wyżyć w żaden sposób nie usprawiedliwia tego co mówisz. Sądzisz, że nie wiem jakie może być życie, jaka może być rodzina i nie czuję w sobie żadnego bólu? Mylisz się człowieku. Nie jesteś jedynym, który przechodzi przez piekło. Tylko ja nie zadaję nikomu bolesnych ciosów w przeciwieństwie do ciebie! Ty to robisz z premedytacją, bo chcesz, aby inni cierpieli razem z tobą!\n– Jaki ty jesteś mądry! Psychoanalityk się znalazł, cholera jasna! Wiesz co ja czuję?! Jakby mi ktoś wyrywał serce kawałek po kawałku. – Paolo przyłożył dygoczącą dłoń do piersi. – Ten ktoś robi to starannie, powoli, by w końcu zadać ostateczny cios. Zabija mnie na raty, więc nie pieprz mi głupot, że cokolwiek o tym wiesz!\nJeszcze przed chwilą Domenico chciał się z nim kłócić, wyrzucić mu swoje racje, lecz teraz zadziałał po prostu automatycznie. W dwóch krokach był przy Paolo, który zanim się zorientował co się dzieje był już przytulany.\n– Ja też… Ja też, wiem jak to jest, kiedy ktoś chce wyrwać ci serce – szepnął Domenico mocno trzymając mężczyznę przy sobie.\nDo momentu, zanim nie poczuł otaczających go ramion, a potem wypowiedzianych słów, Paolo nie zdawał sobie sprawy z tego, jak bardzo potrzebuje czyjejś bliskości. Nie pamiętał kiedy ostatni raz ktoś go przytulał. Teraz okazało się jak mocno tego potrzebuje. Podniósł ręce by owinąć je wokół pleców przytulającego go mężczyzny, dającego mu coś w rodzaju bezpieczeństwa. Do tej pory sądził, że tonie, a Salieri rzucił mu siebie jako boję ratunkową. Wcisnął nos w jego szyję i cała złość powoli ulotniła się pokazując rozmiar zniszczeń, które wywołała. Po wszystkim pozostał tylko bezgraniczny smutek i żal jaki czuł do ludzi, chcących odebrać mu dziecko. Jęknął czując się słabym jak nigdy wcześniej i mocniej ścisnął Domenico, pragnąc by ten go trzymał.\n– Chcą mi wszystko odebrać. Chcą zabrać mój dom, Amare, a najbardziej boli to, że chcą mi odebrać moją córeczkę – powiedział cicho.\nNie tego Domenico spodziewał się usłyszeć, kiedy Paolo wypowiedział swoje słowa. DiCarlo miał córkę. To w pierwszej chwili go zszokowało, bo sądził, że mężczyzna był homoseksualistą, ale przecież to się zdarzało. Potem po prostu przyjął tę wiadomość do świadomości, traktując ją jako coś wyjątkowego. Zawsze chciał mieć dzieci i wiedział, że to nigdy nie będzie możliwe. Najmocniej jak mógł, trzymał kucharza przy sobie i odwróciwszy twarz ucałował go w szyję. Dopiero kiedy Paolo drgnął Salieri uświadomił sobie co zrobił. Mimo tego nie odsunął się obejmując go nadal i dając mu siły, jakiej mężczyzna potrzebował. Sam też z tego czerpał, bo dobrze było trzymać kogoś w ramionach. Tak dobrze, że mógł się w tym zatracić.\n– Opowiedz mi o tym – szepnął. – Kto chce ci ją zabrać?\nPaolo zacisnął powieki ukrywając pod nimi oczy pełne łez. Rozpadał się właśnie tuląc obcego człowieka i nie miał pojęcia jak się z tym czuć. Nawet nie chciał tego rozważać. Dlatego po prostu przyjął to, że było mu dobrze. Nie mógł jednak tak wiecznie stać. Powoli odsunął się od mężczyzny bardziej zakłopotany swoimi łzami, które szybko otarł nie patrząc na niego, niż swoim wcześniejszym wybuchem. Odwrócił się do produktów, które wyjął z lodówki i zastanawiał się co z nich chciał zrobić. Oparł dłonie na marmurowym blacie zaciskając palce na brzegu. Rozluźnił je wtedy kiedy poczuł dłoń na swoich plecach, a potem usłyszał ciepły głos stojącego obok niego Domenico.\n– Paolo, opowiedz mi o tym.\n– Może od tego, że masz córkę.\nDiCarlo kiwnął głową, ale zanim zaczął mówić, sięgnął do górnej, oszklonej szafki po kieliszki. Postawił je na stole, a potem wyjął z lodówki wino. Otworzył je i napełnił szkło. Butelkę postawił obok, mając ochotę wypić całą jej zawartość.\n– Moją córkę spłodziłem mając dziewiętnaście lat. – Wziął kieliszek w dłoń, kiedy obaj usiedli naprzeciwko siebie. – Byłem młody, głupi, nie do końca wiedziałem czego chcę. To znaczy bardziej ciągnęło mnie do facetów, ale tak jak inni chciałem być… jak to się mówi, normalny.\n– Jesteś normalny – powiedział Domenico chcąc wyciągnąć dłoń i położyć swoją na jego.\n– Wtedy tak nie sądziłem. Z Maristellą chodziłem razem do klasy. Wiedziałem, że jest we mnie zakochana, więc kiedy skończyliśmy szkołę zacząłem się z nią umawiać. Wcześniej miałem chłopaka, ale go zostawiłem – mówił wpatrując się w do połowy pusty kieliszek. Palce trzymał owinięte na cienkiej nóżce skupiając się na tym, by spokojnie wszystko opowiedzieć. Tak jakby cała sytuacja nie dotyczyła jego, tylko kogoś innego. – Ona nie posiadała się ze szczęścia. Szybko poszliśmy do łóżka. Była bardzo namiętna, ale ja… Cholera, ja musiałem myśleć o tym co robiłem ze swoim chłopakiem, żeby móc dojść. Spotykaliśmy się dwa miesiące, kiedy zdarzyło nam się nie zabezpieczyć. Maristella zaszła w ciążę. Byłem wtedy taki szczęśliwy. Nawet nie wyobrażasz sobie co czułem, kiedy się o tym dowiedziałem. – Ręka mu drżała, kiedy podniósł kieliszek i wypił resztę jego zawartości. – Przez resztę ciąży opiekowałem się nią. Dałem jej wszystko. Jej rodzice chcieli zmusić mnie do ślubu, ale się nie zgodziłem. Nie chciałem być mężem Maristelli, ona też nie planowała tak wcześnie brać ślubu. Byliśmy za młodzi na cokolwiek. Nawet na dziecko, ale przydarzyło się, więc chciałem być dobrym, odpowiedzialnym ojcem.\nDomenico nalał Paolo kolejny kieliszek wina. Nic nie mówił, nie pytał. Po prostu słuchał.\n– Przez kolejne miesiące żyłem w euforii. Ciąża, potem poród i chwila kiedy wziąłem po praz pierwszy córkę na ręce. – Nie powiedział tego, ale w tamtym momencie płakał z radości. Nie potrafił się uspokoić, bo na świecie pojawiło się dziecko, stworzone z jego krwi, z jego genów. Coś czego nikt mu nie odbierze. Tak wtedy sądził. – Spotykałem się z Maristellą przez kolejny rok. Z czasem nawet namówiła mnie do wzięcia ślubu. Zgodziłem się, ale już wiedziałem, że robię źle. Lubiłem ją i nie chciałem, aby była z kimś kto nic do niej nie czuje. Nawet jej nie pragnie. Nie dotknąłem jej od kiedy urodziła. Wcześniej też unikałem zbliżeń. Cierpiała, ale chciała być ze mną. Ja powoli zaczynałem czuć się jakbym znalazł się w pułapce. Chciałem córkę, ale nie chciałem jej matki. Poza tym w tamtym czasie ktoś pojawił się w moim życiu. Słodki chłopak, który sprawił, że poczułem jak to jest naprawdę kogoś pożądać. Wyczekiwać spotkania z tą osobą. Miałem dwadzieścia jeden lat i ponownie żyłem. Dlatego powiedziałem matce mojego dziecka, że nie chcę z nią być. Wydawało mi się, że przyjęła to normalnie. Z czasem i ona sobie kogoś znalazła. Ale w chwilach kiedy przyjeżdżałem po córkę widziałem żal i złość w jej oczach. To z czasem przerodziło się w nienawiść. Mijały lata, a ona i jej rodzice powoli odsuwali mnie od Gianny. Tak ma na imię moja córka – wyjaśnił. Zrobił małą przerwę, by ponownie się napić. Odstawił kieliszek na stół i dopiero w tej chwili spojrzał w oczy Domenico. – Nienawiść Maristelli do mnie jest tak duża, że chce mi małą odebrać. Ona i jej mąż. Dużo od niej starszy, obślizgły typ. Najpierw poszła do sądu i zakazano mi zabierać małą co weekend. Dano mi dwa weekendy w miesiącu. Z czasem zrobił się tylko jeden. Nie mogłem zabierać jej na wakacje. Dzwonić do niej kiedy chciałem. Maristella przy ludziach powiedziała, że nie da dziecka pedałowi.\nDomenico zazgrzytał zębami mając ochotę odnaleźć tę kobietę i przemówić jej do rozumu. Za dobrze znał takich ludzi.\n– Ja wiem, że to przez to w jaki sposób ją odrzuciłem. Może zniosłaby inną kobietę, ale nie mężczyznę. Dla niej jestem obrzydliwy. A jej mąż tylko podkręca tę nienawiść.\n– Kim jest jej mąż? – zapytał Salieri.\n– Właścicielem banku, z którego przychodzą do mnie ponaglenia o spłatę kredytu. Facet jest dupkiem, który uwziął się na mnie. To dzisiaj się z nim spotkałem i powiedział mi, że odbiorą mi prawa do Gianny.\nDomenico wyciągnął rękę i położył na leżącej swobodnie na stole dłoni mężczyzny. Ta wyraźnie drżała, więc ścisnął jego palce mocniej.\n– Nikt ot tak nie ma prawa zabrać ci praw do córki. Ile ona ma lat?\n– W tym roku skończyła dwanaście.\n– To już duża dziewczynka. Ona też ma prawo głosu w sprawie tego czego chce.\n– Facet ma pieniądze. Dużo pieniędzy. One zrobią wszystko i nie będzie się liczyć to czego chce Gianna i czy jest coś niemożliwe. Każdy prawnik w tym mieście i sędzia siedzą u niego w kieszeni. Ja nie jestem w stanie walczyć, bo nie mam czym. Sama miłość do dziecka nie wygra. Nawet przestałem spotykać się z facetami, byle tylko nie mieli…\n– Paolo, nie tędy droga. Z takimi ludźmi trzeba walczyć, a nie rezygnować z siebie. Gianna to twoje dziecko i nie ma znaczenia z kim sypiasz. Nie krzywdziłeś jej, nie robisz tego. To oni to robią.\n– Jak mam to wytłumaczyć przed sądem? Nikt mi nie uwierzy – powiedział z rezygnacją. Wysunął dłoń spod tej drugiej i przeczesał włosy. – Ludovico Salerno chce mi odebrać wszystko i nie wiem dlaczego.\n– No właśnie, o co chodzi z tymi kredytami?\n– Nie wziąłem żadnego. Moja zmarła babcia wzięła jakiś kredyt na rozbudowę Amare. Chciała kupić drugą część budynku i zrobić z naszego małego bistro restaurację. Podzielałem jej pragnienia, ale wiedziałem, że to nie może być takie proste. Wzięła kredyt, a potem zginęła w wypadku. Jej samochód zjechał z drogi do morza. Utonęła. – Wciąż było mu trudno o tym mówić, więc zamilkł na chwilę i głęboko odetchnął. – Jej dług przeszedł na mnie – kontynuował. – Podobno ze spadkiem odziedziczyłem i to. Dobra, w porządku. Tylko nie mam pieniędzy, które wzięła… Nie mogę nic zrobić. Spłacam regularnie raty.\n– Czekaj. – Domenico wstał i zaczął chodzić po kuchni. – Nie wzięła pieniędzy, a ty spłacasz raty? Wiesz jaka to suma?\n– Pieniądze miały wpłynąć na jej konto. Miałem upoważnienie i sprawdziłem je. Było i jest puste. Widziałem tylko umowę z bankiem. Dokładną listę rat, które co miesiąc musiała spłacać. Ledwie mnie na to stać. – Nalał sobie kolejny kieliszek wina.\n– Czyli wzięła dużą sumę. Coś czego nigdy nie otrzymaliście. Co jest zastawem za niespłacenie kredytu?\n– Mój dom i Amare. Do końca miesiąca muszę oddać całą sumę inaczej zamieszkam pod mostem. – Pochylił głowę i chwycił się za włosy próbując je sobie wyrwać. – Ale to się nie liczy, bo kiedy nie będzie ze mną córki, wolę umrzeć.\nKtoś na miejscu Domenico powiedziałby, żeby Paolo nie dramatyzował, ale nie on. On po prostu podszedł i przytulił jego głowę do siebie. To był tak naturalny gest, że nie myślał nad tym co robił. Po prostu czuł, że to jest dobre. Wyobrażał sobie co musi czuć ktoś, komu odbierają dziecko, które kocha najbardziej na świecie. Nigdy tego nie przeżył, ale wizualizacja tego nie była trudna. Szczególnie kiedy wcześniej DiCarlo opisał jak się czuje.\n– Gdyby tego było mało, to nie umiem zarządzać Amare – mówił Paolo jakby nie był świadomy, że właśnie trzyma głowę opartą o brzuch Domenico. – Tracę na tym. Jest coraz gorzej. Umiem gotować, nie znam się na papierkach. Dostawcy żądają ode mnie zapłaty za swój towar, a ja się pogubiłem. Jestem na to wszystko za głupi. Giovanna próbuje mi pomóc, ale też się na tym nie zna. Do takich rzeczy miała głowę tylko stara, dobra Irene. Aczkolwiek może nie do końca, bo nie podpisałaby umowy, która była korzystna tylko dla banku.\n– Umowy kredytowe przeważnie takie są. To bank ma korzystać, nie klient. – Pochylił się i ucałował czubek głowy Paolo. – Podejrzewam, że została oszukana. Ty również.\nDiCarlo odsunął się i spojrzał w górę na mężczyznę.\n– Nawet jeżeli, to już za późno na cokolwiek. W ciągu dwóch tygodni nie da się nic zrobić. Nawet mnie na to nie stać.\n– Dwa tygodnie to dużo – odpowiedział zamyślony Domenico. Podszedł do okna za którym rozciągała się ciemność. Nie miał pojęcia jak długo rozmawiali, ale nie obchodziło go to. Teraz po głowie chodziło mu coś innego.\nPaolo prychnął i dopił wino.\n– Nie mów, że jesteś prawnikiem i cudotwórcą, bo nie uwierzę. – Wstał zabierając ze stołu pustą butelkę po winie i schował ją do szafki pod zlewem. Z lodówki natomiast wyjął kolejną i otworzył. Potrzebował dużo, aby poczuć skutki alkoholu i żałował, że w domu nie ma nic innego.\n– Nie jestem. Za to mogę ci pomóc w Amare.\n– Będziesz gotował? – zakpił kucharz, który pragnął się upić i na chwilę zapomnieć o problemach.\n– W moim dawnym życiu byłem restauratorem. Należę do rodziny, która ma sieć najlepszych restauracji w Rzymie i nie tylko. Jedną zarządzałem. – Odwrócił się, a ciemne oczy przyglądały mu się badawczo. – Możesz sprawdzić w Google kim jest Domenico Salieri. Takim ktosiem kto odkrył przed światem, że woli mężczyzn. To nie spodobało się jego rodzinie i wykopała go zabierając mu wszystko. Powiedzieli, że Domenico dla nich umarł. Dzień wcześniej zostawił go facet, dla którego się ujawnił, bo nie chciał żyć w kłamstwie. Rodzina Salierich zapłaciła mu, by odszedł. Wolał kasę, nie mnie. Tak jak rodzina, która wolała moją śmierć niż ciotę w swoim idealnym drzewie genealogicznym. Ty dla swojej córki zrobiłbyś wszystko. Moi rodzice dla mnie nie zrobiliby nic.\n– Kurwa – wymsknęło się kucharzowi.\n– Idealne słowo obrazujące całą sytuację. Ale nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło. – Zbliżył się do Paolo i wyjął mu z dłoni pusty kieliszek. Zaplótł ich palce razem czując się tak, jakby po raz kolejny robił coś właściwego. – Za to mogę pomóc tobie. Chętnie to zrobię.\n– Ale Amare to…\n– To najlepsze miejsce w jakim byłem. Poza twoim domem. Nawet we własnym nigdy nie mogłem być sobą. Tutaj mogę. Pozwól mi sobie pomóc, Paolo.\nDiCarlo spojrzał w dół na ich złączone dłonie, a potem w szare oczy, których właściciel czekał na odpowiedź. Paolo nie lubił prosić. To było ostatnie o czym zawsze myślał i uciekał od tego. Niestety nie mógł tak dłużej trwać, bo naprawdę potrzebował pomocy, chociaż nie wierzył, że jest sens cokolwiek ratować. Miał tylko trzynaście dni, a potem zabiorą mu wszystko.\n– Paolo, pozwól mi sobie pomóc. Dobrze?\nKucharz skinął głową próbując nic nie mówić, bo nie był pewny czy wydobyłby z zaciśniętego gardła jakikolwiek głos.\n– Świetnie. Jutro od rana zaczynamy. – Salieri uśmiechnął się do kucharza, który zapytał:\n– Jak to robisz, że jesteś w stanie się śmiać?\n– Po prostu nie mogę pozwolić na to, aby odebrali mi radość – odpowiedział odsuwając się od mężczyzny, by nalać im jeszcze wina.\nTej nocy, może godzinę później, może dwie, Domenico czasu nie liczył, bo ważniejszy był telefon, który chciał wykonać. W chwili kiedy przekroczył próg swojego pokoju wyciągnął komórkę, której nie używał od ucieczki z Rzymu. Co jakiś czas tylko go ładował, by mógł zadzwonić kiedy poczuje potrzebę. Ta potrzeba nadeszła. Bateria była do połowy pełna, więc włączył telefon. Chwilę trwało zanim urządzenie były gotowe do użytku, ale to dało czas Salieriemu na jeszcze jedno przemyślenie tego, co miał zamiar zrobić. Droga była tylko jedna.\nZignorował wiadomości, które nadeszły hurtem poza jedną. Właśnie do osoby, która nawet wczoraj próbowała się do niego dodzwonić, miał sprawę, z którą nie chciał czekać do rana. Z bistro sam sobie poradzi. Za to z całą resztą, która wisiała nad Paolo niczym topór kata nie dałby rady. Na szczęście znał kogoś kto potrafił czynić cuda, w które nie wierzył właściciel tego domu.\nNacisnął na oddzwoń przy imieniu odpowiedniej osoby i przystawił telefon do ucha. Po kliku dzwonkach połączenie zostało odebrane i odezwał się zachrypnięty głos.\n– Przepraszam, że cię budzę, ale potrzebuję twojej pomocy.\nAutor: Luana o 20:00:00\nTarg mieścił się w zachodniej części miasteczka. Niedaleko wybrzeża, z którego dolatywał dźwięk szumu morza. Nie przebijał się jednak tak wyraźnie, kiedy sprzedający zaczęli nawoływać klientów zachwalając swój towar. Inni natomiast zachowywali ciszę, ale za to przyciągali wzrok wystawionymi owocami oraz warzywami. Na niektórych straganach można było dostrzec też ryby obłożone lodem. Domenico nie znał się na gatunkach, więc żadnego nie rozpoznał. Zresztą wolał ominąć takie kramy. Nie znosił ryb. Niezależnie w jakiej formie by je serwowano, unikał wszystkich owoców morza. Zdecydowanie wolał jeść to co chodzi po ziemi lub w niej rośnie.\nPrzez cały czas towarzyszył Paolo obserwując jak mężczyzna robi zakupy. Oglądał każdy owoc, każde warzywo zanim zdecydował się je kupić. Kupcy chyba nie mieli nic przeciw temu, a niektórzy nawet zwracali się do niego po imieniu, doskonale znając właściciela Amare.\n– Zebrałem je wczoraj. Moja najlepsza odmiana – mówił kupiec opowiadając o brzoskwiniach. – Lepszych nie znajdziesz. Są słodkie i soczyste.\n– Jeszcze się nie zawiodłem na twoim towarze. Coś mi się wydaje, że dzisiaj będzie u mnie królować ciasto z brzoskwiniami. – Paolo spojrzał na Domenico i rzucił mu jeden z owoców. Uśmiechnął się kiedy mężczyzna złapał go bez żadnych problemów. Potem kupił siatkę dorodnych brzoskwiń i przeszedł do kolejnego straganu.\nTymczasem Domenico otarł brzoskwinię o koszulkę i ugryzł kawałek. Słodki smak rozlał się na jego języku i mężczyzna niemalże zamruczał. Sok z owocu spłynął mu po ustach i przyłożył do nich wierzch dłoni, aby go wytrzeć.\n– Prawie zachlapałem koszulkę. Naprawdę są soczyste.\n– Mhm. Dlatego je u niego kupuję. Myślę żeby zrobić na śniadanie rogaliki z nimi. Filiżanka gorącego espresso i słodkie cornetto. Co powiesz na takie śniadanie? – zapytał Paolo docierając do straganu z warzywami. Miał pomysł na kilka nowych przepisów i chciał je dzisiaj wypróbować.\n– Brzmi smakowicie. Jeżeli będę mógł prosić o dwa rogaliki, to chętnie wpadnę. – Nie ukrywał, że był łasuchem.\n– Możesz dostać i trzy. Jakie plany masz do tego czasu? – DiCarlo zatrzymał się przy kramie, oczami skanując to, co było przygotowane do sprzedaży. Od dawna nie czuł się tak dobrze. Jakby nie wisiały nad nim żadne czarne chmury. Po prostu obudził się i wszystko było jakieś inne. Miał wrażenie, że po ponurych, deszczowych dniach, w jego życiu wzeszło słońce. W ostatnich tygodniach poranki były najgorsze, bo ledwie otwierał oczy i już rozmyślał o tym co złego go dzisiaj spotka. Każdy rachunek, każda koperta z czerwonym napisem z banku, to były jego coraz poważniejsze koszmary. Za to dzisiaj, tuż po tym jak uniósł powieki jego jedyną myślą, było to, że nie jest w tym dużym domu sam. W pokoju obok spał mężczyzna, o którym myślał kiedy zasypiał. Rano tak dobrze było zobaczyć jego twarz. Na tyle dobrze, że wziął go na zakupy i w dodatku zaproponował śniadanie. Dlatego nie wątpił, że to właśnie dzięki Domenico jego dzień zaczął się tak dobrze. O tym, że koło południa to się zepsuje wolał nie myśleć.\n– Pospaceruję po mieście. Zrobię zdjęcia. Jest tak ciepło, spokojnie, sennie. – Rozejrzał się wokół nie zwracając uwagi na to, że Paolo się w niego wpatruje. – Podoba mi się tutaj. Cieszę się, że tu dotarłem. – Odszedł kawałek zahipnotyzowany widokiem morza, które rozbijało się o skały w oddali. – Dla takich widoków można zrobić wszystko.\nPaolo nie potrafił oderwać oczu od mężczyzny i jego fascynacji czymś, czego tutejsi mieszkańcy już nie dostrzegali i nie doceniali. Zastanawiał się czy powinien spojrzeć na swoje miasteczko i okolice, które otaczały Limare oczami Domencio. Zaczął zazdrościć mu tej radości, naturalności, tego, że potrafił cieszyć się czymś tak zwykłym jak widok morza, które właśnie fotografował. Wydawał się taki rozluźniony, kiedy zajmował się swoją pasją. Lekki wiaterek powiewał jego koszulą oraz nogawkami spodni, kasztanowymi włosami. Wydawał się Paolowi czymś zjawiskowym, niezwykłym, czymś co pojawiło się w jego życiu, by potem zniknąć niczym mara. Na samą myśl o tym żołądek mu się ścisnął. Położył dłoń na brzuchu, mając ochotę skulić się z bólu, który nie był bólem fizycznym. Wszystko przez to, że nie chciał, aby zniknęło światło, które wkroczyło do jego życia zaledwie wczoraj. Z początku nie chciał go w swoim domu, ale potem wszystko się zmieniło.\nSalieri odwrócił się z aparatem w dłoni dostrzegając wpatrzonego w niego Paolo. Uśmiechnął się szeroko i zrobił mu zdjęcie. Potem roześmiał się, kiedy mężczyzna pokazał mu środkowy palec. Naszła go ochota, by go za niego chwycić i pociągnąć w swoją stronę. Pewnie by się przed tym nie powstrzymał, gdyby nie stali tak daleko od siebie. Co było dobre, bo znał siebie. Mógłby zrobić za dużo, a przecież nie przyjechał tu szukać miłosnych wrażeń. Potrzebował odpocząć po swojej ucieczce. Paolo nawet nie domyślał się jak pragnął spokoju, rutyny i odnalazł je właśnie w jego domu. Najchętniej to zostałby w nim na zawsze. Kiedy wczoraj usiadł pod zadaszonym tarasem, słuchając szumu morza, śpiewu ptaków odniósł wrażenie, że nareszcie odnalazł swoje miejsce na ziemi. Dlatego kiedy zasypiał, zadał sobie jedno, ważne pytanie. Czy pozostanie tutaj byłoby takie złe? Mógłby wynająć jakiś niewielki domek, najlepiej poza miastem i żyć tym razem tak jak tego chciał.\n– Powiedziałem, że nie jestem fotogeniczny – odezwał się DiCarlo, a jego oczy błyskały figlarnie, co jasno mówiło, że podobała mu się atencja Domenico.\n– Jesteś. W końcu w to uwierzysz. – Podszedł do niego i zapytał: – To co jeszcze kupujemy?\nPaolo drgnął przypomniawszy sobie, że znajdują się na bazarku, a pomimo wczesnego poranka coraz więcej ludzi schodzi się na zakupy.\n– Kupujemy. Tak. Kupujemy – szepnął do siebie pod nosem mając ochotę śmiać się z samego siebie. Jeszcze nie zdarzyło mu się tak zapomnieć, ale po chwili stwierdził, że to nie było takie złe.\nPaolo kończył piec rogaliki, kiedy do pracy przyszła Giovanna. Od samego początku mu się przypatrywała, a on modlił się w duchu, żeby tylko nie zaczęła zadawać pytań. Jego modlitwy nie zostały wysłuchane, bo po tym jak przebrała się w krótką, szarą spódniczkę i białą bluzkę, pojawiła się w kuchni od progu zadając pierwsze z wielu pytań jakie chodziły jej po głowie. Korzystała z tego, że pozostali pracownicy będą dopiero za pół godziny.\n– Jak się ma twój gość? Nie pozbyłeś się go chyba, co? Przystojny, sympatyczny facet. Wczoraj miałeś ochotę mu łeb ukręcić. – Nie odpowiadał, tylko popatrzył na nią zagniatając ciasto na małe pizze. – Nie mów… A pozbyłeś się jego ciała?\nWbił pięść w ciasto i spuścił głowę próbując nie wydobyć z siebie śmiechu, ale to było naprawdę trudne. Miał ochotę walnąć ją tym ciastem, ale byłoby go szkoda, bo jeszcze chwilę i będzie gotowe.\n– Może lepiej przygotujesz salę i sprawdzisz czy nasz barista pojawi się punktualnie. – Większego spóźnialskiego nie było w jego życiu, ale trzymał chłopaka, bo robił najlepsze kawy na świecie i lubił go. Do tego miał talent do ich ozdabiania pokazując swoją artystyczną duszę. Poza tym Ivo jak nikt inny potrzebował tej pracy.\n– Na to nie licz. Pewnie znów siedzi na brzegu i rysuje. Romantyczna dusza z niego.\n– A ja potrzebuję tej jego romantycznej duszy za barem, by robił kawę.\n– Odwracasz moje myśli na całkiem inne tory. Co zrobiłeś z Salierim?\nPrzewrócił oczami wkładając ciasto do miski, aby wyrosło. Potem nadal milcząc poszedł umyć ręce ciesząc się z tego, że kuzynka umiera z ciekawości. W końcu ją zaspokoił mówiąc:\n– Żyje. Obaj doszliśmy do wniosku, że byłby problem z jego trupem.\n– Do morza go i już. – Zaśmiała się.\n– Wypłynąłby prędzej czy później. – Mrugnął do niej, kiedy uderzyła go w ramię. – Za duży kłopot. No, chyba że doczepiłoby się do niego naprawdę olbrzymi głaz… – Zmarszczył brwi, kiedy kobieta wybuchła śmiechem.\n– Lubisz go. W dodatku masz dobry humor. Nie burczysz pod nosem. Wracasz dawny ty.\n– Dlatego go niczym nie psuj. Nie pytaj o listy, o nic. – Pochylił się i cmoknął ją w policzek. – O nic – zaznaczył.\nPatrzyła na kuzyna jakby był kimś kogo nie widziała od bardzo dawna i poczuła jak do oczu napływają jej łzy. Zamrugała szybko, by je odgonić. Nie pytała, ale wiedziała, że to dzięki Domenico jej stary kuzyn wrócił. Miała nosa, by namówić Paolo na wynajęcie mu pokoju.\n– Nie stój tak kobieto, pracuj. I zadzwoń do Ivo. Ma tu przytargać swój tyłek do śniadania. – Umył pomidorki koktajlowe i zaczął je kroić na połówki. Sprawdził też oba piekarniki w których piekł się placek brzoskwiniowy. Zostało jeszcze kilka owoców, które zamierzał zabrać do domu, by mogli z Domenico spałaszować je wieczorem.\n– Dobra, już dobra. Miło widzieć cię takiego. – Niemalże tanecznym krokiem udała się do swoich obowiązków.\nNiedługo potem przyszli pozostali pracownicy od razu zabierając się do pracy. Każdy wiedział co ma robić. Poinformował ich tylko co podadzą w porze obiadowej, która przypadała na godziny od dwunastej do trzynastej trzydzieści. Akurat w czasie kiedy go nie będzie. Drugi kucharz Enrico był bardzo dobry w swoim fachu i Paolo mu ufał. Tak samo jak dwóm pomocnikom, Livio i Sergio. Nie wątpił w żadnego z nich i cała trójka doskonale zajęłaby się Amare, kiedy chciałby dzień lub dwa wolnego, ale od dawna nie zdarzyło się, by miał takie potrzeby. Poza tym uwielbiał gotować i kochał to miejsce, które nazywał drugim domem. Szkoda tylko, że za niedługo może ten dom stracić i nie miał pojęcia co robić. Jego dobry humor na tę myśl wypalił się. Na szczęście nie na długo, bo kiedy przyszła pora śniadania z niecierpliwością oczekiwał Domenico.\nMężczyzna jakby zwołany jego myślami, chwilę później przekroczył próg Amare. Zdjął przeciwsłoneczne okulary i trzymając je w dłoni rozejrzał się po pomieszczeniu. Zamierzał zjeść na dworze w ogródku, ale koniecznie chciał się przywitać z kucharzem. Dzisiaj zjawił się o odpowiedniej porze, bo w lokalu było już kilkoro ludzi, którzy jedli śniadanie, a za barem stał barista, który w skupieniu pochylał się nad filiżanką kawy i coś rysował. Chłopak nie miał więcej jak dwadzieścia lat, był szczupły, dorównywał mu wzrostem. Miał na sobie strój pracowniczy i ciężko było stwierdzić w co lubi się ubierać, za to włosy miał interesujące. Po prawej stronie od czubka były dłuższe, zakrywając ucho i całkowicie białe, a po lewej bardzo krótkie, ostrzyżone maszynką i czarne. Na lewym uchu znajdowało się kilka srebrnych kolczyków, a kiedy chłopak wyprostował się, w jego lewej brwi odkrył dwie małe kuleczki. Twarz miał szczupłą, piękną, z ładnie wyrzeźbionymi kościami policzkowymi.\nPodszedł do niego chcąc zamówić espresso i zaciekawiony zajrzał co tam też za arcydzieło tworzy chłopak. Zawsze podziwiał tych, którzy potrafili malować mlekiem po kawie. Na tej rozkwitał tulipan, którego płatki rozchylały się na boki.\n– Aż szkoda to ruszyć – powiedział Domenico.\nChłopak uniósł na niego spojrzenie. W dłoni trzymał wykałaczkę, którą rysował wzór po spienionym mleku.\n– Dziękuję. To najprostszy rysunek. Robiłem go już na samym początku gdy zacząłem pracować jako barista.\n– Zawsze podziwiałem coś takiego. To wszystko powstaje z mleka? – zapytał z zainteresowaniem. Przyglądał się oczom młodzieńca, których rzęsy były podkreślone czarnym tuszem.\n– Mleko dla baristy jest niczym farba dla malarza. A zarazem farba nie sprawi tyle problemów co mleko, które potrzebuje idealnej konsystencji, by powstawały te mini dzieła sztuki. – Podał klientowi jego napój, a potem zwrócił się do Domenico: – Co panu podać? Klasyczną espresso, a może cappuccino, caffe latte, cafe macchiato, marocchino, latte macchiato con cafe czy jeszcze inne smakowitości. Wybór duży, przygotuję wszystko – mówił z wielką radością, jakby praca, która wykonywał była dla niego czymś najwspanialszym na świecie.\n– Ivo to nasz mistrz – odezwała się Giovanna stając przy Domenico. – Nasz artysta.\n– Właśnie widzę. Ja poproszę… Coś z czym podasz mi swoje mini arcydzieło. Zrób mi niespodziankę.\n– Z przyjemnością. – Chłopak odwrócił się do ekspresu za sobą, a Giovanna powiedziała do Domenico:\n– Usiądź przy stoliku. Przyjdzie do ciebie.\nNie musiał pytać o kogo chodzi. Skinął jej głową i dodał, że usiądzie na dworze. Wyszedł i zajął jeden z wolnych stolików, tuż pod drzewem na którym ktoś zawiesił owalne lusterko. Przeglądał zdjęcia na aparacie delektując się ciszą, kiedy postawiono przed nim filiżankę kawy z rysunkiem łabędzia. Tak majestatycznego, że po raz kolejny Salieri upewnił się, że takie kawy są po to, aby je podziwiać, a nie pić.\n– Polubił cię – stwierdził Paolo zajmując drugie krzesło.\n– Ivo. Łabędzie rysuje tylko dla ulubionych klientów. Czymś zdobyłeś jego serce. – Obok kawy postawił talerzyk z cornetto.\n– Pochwaliłem jego dzieła. To wszystko. Nie zjesz ze mną? – zapytał dostrzegając, że DiCarlo nic dla siebie nie przyniósł.\n– Nie mam czasu. Mam dzisiaj ważne spotkanie i muszę wszystko przygotować do obiadu. Jedz. Wczorajszy rogalik był inny niż ten. A wracając do Ivo, to dobry dzieciak. Skręciłby mi kark, gdyby się dowiedział jak go nazywam. Pochwal go jeszcze, to może znów narysuje dla ciebie łabędzia. –Wstał, już mając ochotę usiąść ponownie.\nDomenico zareagował szybko i zrobił Paolo kolejne zdjęcie.\n– Jeszcze ci się to nie znudziło? – spytał właściciel Amare, przypominając sobie moment, w którym o mało co nie pocałował Salieriego. Tuż po tym jak mężczyzna zrobił mu zdjęcie.\n– Jesteś bardzo ciekawym obiektem. Nie, nie znudzisz mi się. – Sięgnął po filiżankę, a pijąc uniósł wzrok na oddalającego się kucharza, pragnąc by ten się obejrzał. Kiedy to zrobił Domenico nie posiadał się ze szczęścia.\nNadeszło południe, które Paolo chciał przywitać jak najpóźniej. Niestety godziny i minuty biegły za szybko i wziąwszy listy, które nie dawały mu spokoju, wszedł do banku. W środku było kilku klientów, którzy stali w kolejce przy otwartych okienkach do kas. On jednak ominął je wszystkie kierując się na koniec sali. Podszedł do jednego ze stolików przy którym siedział młody mężczyzna w garniturze i powiedział:\n– Jestem umówiony z właścicielem tego przybytku. Gdzie go znajdę?\n– Pan DiCarlo?\n– Może pan porozmawiać ze mną. Pan Salerno…\n– Nie będę z nikim rozmawiał, tylko z nim. Zadzwoń do niego i powiedz, że albo tu przyjdzie, albo ja wpadnę do jego biura. – Dobry nastrój z poranka całkowicie się ulotnił, pozostawiając go gburowatego i wściekłego.\n– Tak, już się z nim skontaktuję. Może pan poczekać? – Wskazał na fotel, ale Paolo nie zamierzał siadać. Przyszedł tu tylko po jedno.\nPoczekał aż mężczyzna zadzwoni do szefa i z tego co usłyszał, był mile widziany w jego biurze.\n– Pan Salerno czeka na pana. Zaprowadzę pana do niego.\nZamierzał powiedzieć, że sam go znajdzie, ale w końcu to był bank. W niektóre miejsca nie mógł wejść ot tak sobie. Jeszcze by go o coś oskarżyli, a dość już miał z nimi problemów.\n– Pan Salerno nie ma dużo czasu i prosi, aby wizyta przebiegła szybko.\n– Oj, będzie bardzo szybka. Szybsza nie mogła by być – zironizował Paolo ściskając w ręku koperty.\nZaprowadzono go do biurowej części banku, gdzie za ostatnimi drzwiami w długim korytarzu znajdował się gabinet Ludovica Salerno. Największego dupka z jakim DiCarlo miał do czynienia. Sekretarka mężczyzny zapowiedziała go, a potem został wpuszczony do gabinetu pełnego przepychu. Samo stojące na środku rozległego pomieszczenia starodawne biurko, musiało kosztować tyle co jego Amare. Za nim siedział mężczyzna po pięćdziesiątce, wytworny, z posiwiałymi włosami po bokach, z dobrze przystrzyżoną brodą, orlim nosem i wąskimi ustami. Może ludzie się go bali, ale Paolo nie zamierzał zginać przed nim kolan. Podszedł do biurka, kiedy tylko sekretarka wyszła i rzucił koperty wraz z ich zawartością na blat.\n– Sądzisz, że mnie tym przestraszysz? Spłacam każdą ratę, mam na to dowody i nic…\n– Wraz ze śmiercią swojej babci jesteś winien nam od razu całą sumę. Tak było w umowie kredytowej. Raty nic ci nie pomogą – powiedział Salerno.\n– Nie ja podpisywałem umowę!\n– Ale ty byłeś jej spadkobiercą. Przejąłeś wszystko, w tym jej długi. Przykro nam…\n– Przykro ci? – Oparł dłonie na biurku pochylając się do mężczyzny. Był tak wściekły, że wyobrażał sobie jak wyciąga w jego stronę ręce, a potem zaciska palce na jego szyi. – Tobie nie jest przykro. Od dawna miałeś chrapkę na wszystko. Nawet namówiłeś swoją żonę, by nie pozwalała mi spotykać się z moją córką.\n– Pedał nie będzie wychowywał Gianny. Poza tym to moja córka.\n– Ja jeszcze figuruję w dokumentach jako jej ojciec i ona mnie za takiego uznaje.\n– Już niedługo. A co do długu…\nPaolo nie zamierzał słuchać niczego co dotyczy kredytu. Bardziej go w tej chwili interesowało pierwsze zdanie. Zmarszczył brwi i warknął:\n– Co powiedziałeś? Już niedługo? Co masz na myśli?! – Bankier nie musiał mu odpowiadać. Wystarczyło, że ten obślizgły gad na niego patrzył. Zrozumiał wszystko i poczuł się tak jakby ktoś go właśnie walnął obuchem w głowę. Ledwie ustał na nogach, kiedy uderzyła w niego świadomość, że chcą mu odebrać prawa do jedynego dziecka jakie miał. Chcą mu zabrać wszystko. Dom, który kochał, miejsce gdzie realizował swoją pasję gotowania i córkę, która była częścią niego. Kawałek po kawałku wyrywali mu z piersi serce. A on nie miał pojęcia dlaczego to robią.\n– Masz czas do końca miesiąca. Po tym czasie wszystko przejmie bank. Co do Gianny to już nie jest twoja spawa. Tym się nie przejmuj.\n– Po moim trupie dostaniesz moją córkę i mój dom! – krzyknął, potem odnajdując w sobie resztki sił wyszedł zanim zrobił coś, za co poszedłby za kratki na długie lata. Cały dygotał w środku. Trząsł się wewnątrz tak mocno, że gdyby tylko pokazał to innym, pomyśleliby, że zwariował lub jest chory.\nOpuścił bank tak szybko jak to było tylko możliwe i wsiadł na skuter. Nie powinien prowadzić w takim stanie w jakim się znajdował, ale musiał tam pojechać. Dlatego odpalił silnik i ruszył wąskimi dróżkami w stronę dużego domu na przedmieściach. Biały, dwupiętrowy, ogrodzony wysokim murem budynek był domem jego córeczki, której nie widział od kilku tygodni. Mogli tylko rozmawiać przez telefon, a i tak nieczęsto. Jej matka nie pozwalała na to, a dziewczynka jej słuchała. Co innego miała zrobić dwunastolatka, która była zamknięta niczym słowik z klatce.\nParę razy próbował zobaczyć się z Gianną po jej zajęciach w szkole, ale zawsze ktoś po nią przyjeżdżał. Zabierali ją wtedy szybko od niego, jakby był kimś kto jej zagraża. Przecież w życiu by jej nie skrzywdził. Kochał swoje dziecko najbardziej na świecie. To dla niej zrezygnował ze spotykania się z mężczyznami, żyjąc jak mnich, by nikomu nie dać powodów do odebrania mu jej. Oni i tak chcieli to zrobić.\nZsiadł ze skutera opierając go na stopce. Chciałby tam wejść, ale w życiu go nie wpuszczą. Nie miał nadziei, że ją zobaczy. Dlatego tak bardzo ucieszył się, kiedy ujrzał ją stojącą przed domem i bawiącą się lalką.\n– Gianna! Gianna! – krzyknął.\nCzarnowłosa dziewczynka odwróciła się. Jej uśmiech rozjaśnił twarz i zaczęła biec do bramy krzycząc:\nNiestety nie udało jej się dobiec do ogrodzenia, chociaż nie znajdowało się ono tak daleko od domu, bo na jej drodze pojawiła się jakaś kobieta i ją zatrzymała chwytając za rękę. Mała pisnęła i zaczęła płakać, a Paolo mógł tylko próbować wyrwać gołymi rękami bramę by dotrzeć do córki.\n– Puść ją! Robisz jej krzywdę!\n– Niech pan odjedzie, bo wezmę policję – zawołała kobieta.\n– Ale ja chcę do taty. – Tylko tyle udało mu się usłyszeć, zanim nie wciągnięto jej siłą do domu, a jemu krwawiło serce.\n– Nie odbiorą mi ciebie – powiedział zaciskając palce na prętach. – Nie pozwolę na to. – Tylko miał problem, ponieważ nie wiedział co zrobić. Znał się tylko na gotowaniu. W innych sprawach był głupi. Nie znał żadnego prawnika. Poza tym, żeby cokolwiek robić trzeba mieć pieniądze. On nie miał nic. Żadnych możliwości, a w tej chwili i sił do walki.\nZrezygnowany oparł się plecami o mur i wpatrując się w niebo pomyślał dlaczego omijają go cuda.\n Rogalik/rożek z nadzieniem.


Ruszają Dni Miasta\nRegionalny piątek zainauguruje tegoroczne Dni Rybnika. Początek ósmej edycji miejskiego świętowania 12 czerwca o godz. 10.00 na rybnickim rynku.\nKolorowy korowód dzieci Rybnika, Konkurs Rzemieślniczy na Najsmaczniejszy Rybnicki Krepel, Rybnickie Konfrontacje Cukiernicze, jarmarki: śląski i muzealny, koncerty zespołów: Chwila Nieuwagi i Flame Tree – to tylko niektóre z atrakcji, jakie czekają pierwszego dnia święta miasta.\nSzczegółowy harmonogram Dni Rybnika tutaj\nZapraszamy także do zapoznania się z informacjami o Dniach Seniora i Industriadzie - przedsięwzięciach, które wpisują się w program tegorocznego święta miasta.\nDni Seniora odbędą się w Rybniku po raz pierwszy. W programie wiele wydarzeń artystycznych oraz wykładów z różnych dziedzin na temat problematyki seniorów w Polsce. Szczegółowy harmonogram wydarzeń na załączonym plakacie oraz na stronie Kultura.rybnik.eu - kliknij, żeby zbaczyć\nPo raz kolejny zaś w naszym mieście odbędzie się Industriada czyli Święto Szlaku Zabytków Techniki. Rybnicka odsłona przedsięwzięcia już 13 czerwca na terenie Zabytkowej Kopalni Ignacy w dzielnicy Niewiadom. Więcej informacji - tutaj.\nSerdecznie zapraszamy do udziału we wszystkich wydarzeniach organizowanych w ramach święta miasta.


outfit 23.04 | The memoirs of fashion-Victim outfit 23.04 – The memoirs of fashion-Victim\nKwiecień 23, 2009 Magia 13 Komentarzy\nW sklepach pojawiła się i znikła kolekcja Matthew Williamsona for H&M. Powiem szczerze, że po ataku z chyba 150 stron kolorowych magazynów miałam jej serdecznie dość. Majowy numer Elle to jedna wielka jej reklama. Tak samo chyba nasze celebrytki – już od miesiąca nie lansują się w niczym innym. Jeszcze jak się dowiedziałam, że w Krakowie nie będzie kompletnej kolekcji, to już była pełnia szczęścia. Z tego wszystkiego miałam dziś przemożną chęć ubrania czegoś prostego i stonowanego. Bynajmniej nie bawełnianego 🙂\nMoją głowę zaprzątają teraz myśli bardziej przyjemne niż jakieś tam zakupy. Już za dosłownie kilka dni premiera nowego magazynu o modzie – pamiętajcie nie ma to jak „TANIA MODA„. Ja już się nie mogę doczekać :).\n→ outfit 26.04\n← outfit 22.04\n13 myśli w temacie “outfit 23.04”\nswietnie! i szminka idealnie dopasowana 🙂\nmoglabys mi podac firme i kolor?\nKwiecień 26, 2009 at 9:14\t Odpowiedz\nJuy nie pamiętam która to była: albo maybelline 401 deep plum albo bourjois 07 Violine. Odcienie podobne wiec musiałabyś sprawdzić który ci się bardziej podoba.\nKwiecień 26, 2009 at 12:34\t Odpowiedz\nUpięte włosy Ci służą.\nKwiecień 26, 2009 at 6:33\t Odpowiedz\ndostałaś mojego smsa dziś?? 🙂\nKwiecień 24, 2009 at 19:21\t Odpowiedz\nO tak. Właś nie się odnalazłam :).\nKwiecień 24, 2009 at 19:52\t Odpowiedz\nprzepięknie Ci w upiętych włosach! 🙂\nKwiecień 24, 2009 at 11:20\t Odpowiedz\nPodobają mi się te łańcuchy 😉 Fajny pomysł.\nKwiecień 24, 2009 at 7:14\t Odpowiedz\nja też dziś „na prosto” ;))\nKwiecień 23, 2009 at 21:30\t Odpowiedz\nszafa biurowej pisze:\nŁadnie wyglądasz ze związanymi włosami 🙂\nKwiecień 23, 2009 at 20:32\t Odpowiedz\nmasz ładny kolor włosów, jakiś mroźny kasztan czy coś 🙂 jaki to?\nKwiecień 23, 2009 at 20:08\t Odpowiedz\nTo ten odcien co zawsze miałam- ciemny brąz Loreala. Ostatnio farbowałam włosy przed wyjazdem do Warszawy. Z tym że najpierw miałam I czesc zabiegu regenracyjnego Joico, potem farbowanie i potem znowu regeneracja. Polecam, najlepszy zabieg jaki mialam na włosach. Kolor lepiej chwycił i sa takie błyszczące. Zresztą zobaczysz w przyszłym tygodniu jak pokaże zdjecia z Warszawy :).\nKwiecień 23, 2009 at 20:29\t Odpowiedz\nświetnie wyglądasz ale pierwsze zdjęcie nie wyświetla mi się 🙂\nKwiecień 23, 2009 at 20:07\t Odpowiedz\nOo to już dziś? Świetnie- przegapiłam w samą porę 😀 zresztą jak widziałam wcześniej ceny tej kolekcji to powiem, że trochę się wycenili. Rewelacji z pewnością nie będzie jeżeli chodzi o materiał, bo niestety przy każdej kolekcji H&M jest sporo niedociągnięć.\nKwiecień 23, 2009 at 18:02\t Odpowiedz


Plafon sypialniany Capri 19027-L nasufitowa lampa chrom crystal - MLAMP.pl\nPlafon sypialniany Capri 19027-L nasufitowa lampa chrom crystal łączy w sobie wyjątkowy design oraz uniwersalny i ponadczasowy styl, co stwarza szereg możliwości zastosowania w Twoim Domu. Unikalna forma oświetlenia, zaakcentuje wystrój pomieszczeń, a blask światła wprowadzi komfortową i przytulną atmosferę, sprzyjającą spotkaniom towarzyskim jak i spędzaniu czasu wśród najbliższych.\nOświetlenie z serii Capri cechuje się funkcjonalnością i praktycznością. Gustowne połączenie kolorów oprawy: i zastosowanych w oprawie materiałów: metal,szkło sprawi, że znajdzie zastosowanie zarówno w ciemnych jak i w jasnych wnętrzach.\nWybierając model Capri zyskasz zachwycającą i cieszącą oko dekorację, która nada przestrzeniom niepowtarzalnego wyglądu i elegancji. Lampa posiada miejsce na 9 źródeł światła G9, o stopniu szczelności IP20.\nLampy do salonu, Oświetlenie / lampy do jadalni, Lampy do sypialni - wiszące, sufitowe, Oświetlenie holu / przedpokoju, Lampy szklane, Lampy glamour, Lampy srebrne, Lampy sufitowe szklane, Lampy sufitowe chromowane, Lampy sufitowe srebrne, Lampy sufitowe glamour, Lampy sufitowe do salonu, Lampy sufitowe do sypialni, Lampy sufitowe do przedpokoju, Lampy sufitowe do jadalni, Lampy sufitowe do biura / gabinetu, Lampy sufitowe natynkowe, Lampy nad stół, Lampy sufitowe, Lampy ozdobne i dekoracyjne


Gimpo jest miastem położonym na południowym brzegu rzeki Han, w procesie przekształcania gospodarki rolnej w gospodarkę opartą na konsumentach. Architekci z Seulu G.Lab *. S, z Gansam Partners, propozycja dla Gimpo Art Hall obejmuje fakt, że miasto wyłania się jako współczesny regionalny hub i projekt odzwierciedla również historię regionu. Więcej o projekcie i więcej zdjęć po przerwie. Położona na wschodnim krańcu b...\nPowierzchnię filtru: F określa się na podstawie prędkości filtracji v w m/godz oraz czasu pracy T godz/dn. Dla obliczonego rozbioru dobowego Q m3/dn. przy czym doliczyć należy powierzchnię złóż nieczynnych- z powodu ich oczyszczania. Oczyszczanie trwa 1-2 dni i przeprowadzane jest o kilka miesięcy zależnie od stopnia zanieczyszczania wody. Przeciętna wydajność filtru powolnego wynosi 2-4 mS/dn na 1 m powierzchni. Prefi...\nHufft Projects Amerykański Instytut Architektów (AIA) Nebraska Chapter ogłosił niedawno zwycięzców konkursu AIA Central States Region (CSR) Excellence in Design. Nagrody honorują najwyższe uznanie dla prac, które stanowią przykład doskonałości w architekturze, wnętrzach, detalach, niezabudowanych i niezabudowanych dla wyłaniających się profesjonalistów. Więcej zdjęć i informacji o zwycięzcach tegorocznego projektu po pr...\nPraktyczny w użyciu jest aparat (dawkownik), który składa się z butli szklanej o pojemności 1-3 l, naczynia z dwoma lub więcej otworkami do obsadzenia lewarków, lewarka , naczyńka nastawczego zaopatrzonego w rurkę odpływową. Aparat wykonany ze szkła brązowego lub białego trwale lakierowanego na czarno umieszcza się w skrzynce drewnianej i zawiesza się w studni. Do odkażania wody używać należy podchlorynu sodu o stężeniu ok....


Hamburger Domowej Roboty - Przepisy w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: hamburger domowej roboty\n...znacznie przyjaźniejszy naszemu zdrowiu i wadze oczywiście. Posiłki domowej roboty mają tą przewagę nad daniami spożywanymi "na mieście", że dokładnie wiemy, co się w nich znajduje. Tym samym mamy(...) sprawiało nam do tej pory nieskrywaną przyjemność. Jedną grupę stanowią słodycze ze względu na dużą zawartość cukrów prostych. Zaraz za nimi plasują się hamburgery, kebaby czy tortille. Niby są w nich...\n.... Nie zamawiaj smykowi pizzy, karkówki czy smażonej kiełbasy. Pytaj raczej o rybę, szaszłyki drobiowe, sałatki z surowych warzyw, zupy, pierogi z serem i dania "kuchni domowej". Przedszkolakowi możesz(...) związki. H jak hot-dog i spółka Dania fast food cieszą się wśród dzieci zdecydowanie niezasłużoną popularnością. Hamburgery są dla malucha zbyt tłuste i słone. Do przygotowania hot-dogów używa się...\n...domowej roboty. Zasugeruj, że to twoje własne dzieło. Nie przesadzaj również z udziwnianiem swego stroju. To tradycjonalista. Twoje czarne usta i paznokcie śnić mu się będą po nocach, niestety jako(...) i mrożone hamburgery. Gdy nadmienisz, że nie zamierzasz gotować obiadów, bo to dla ciebie czysta strata czasu, jest duża szansa, że wasza wspólna przyszłość stanie wreszcie pod dużym znakiem zapytania...\n...zabiegów okażą się konfitury domowej roboty. Zasugeruj, że to twoje własne dzieło. Nie przesadzaj również z udziwnianiem swego stroju. To tradycjonalista. Twoje czarne usta i paznokcie śnić mu się będą(...) i mrożone hamburgery. Gdy nadmienisz, że nie zamierzasz gotować obiadów, bo to dla ciebie czysta strata czasu, jest duża szansa, że wasza wspólna przyszłość stanie wreszcie pod dużym znakiem zapytania...\nPrzepisy na temat: hamburger domowej roboty\nkrem pistacjowy z zelatyna\ngotowany indyk dietetyczny\nsalatka z ciemnego ryzu i kurczakiem\ntrzy kolorowe ciastko\nco można zrobić z fileta z kurczaka i kukurydzy


Ekologiczny Radom - Drugie Życie Elektrośmieci\nBardziej chodzi nam obecnie o to, żeby wprowadzić zdrowy nawyk polityki proekologicznej, niż o oszczędności – mówi Katarzyna Piechota-Kaim, rzecznik prasowy prezydenta Radomia.\nW mieście wprowadzono przepisy, które skłaniać mają pracowników do proekologicznych i oszczędnościowych zachowań.\nSą tam zapisy dotyczące oszczędzania światła, energii, poprzez między innymi zainstalowanie automatycznego wyłączania komputerów w przypadku przerwy w pracy. Zalecane jest też drukowanie dokumentów po obu stronach kartki. Włączona jest segregacja śmieci – będziemy mieli niedługo kosze tekturowe na makulaturę, dodatkowo pojawią się na korytarzach urzędu kosze przeznaczone na szkło i odpady z tworzyw sztucznych, m.in. plastik.


O czym przedszkolak powinien pamiętać? - Legio24.pl - wiadomości z Legionowa i powiatu\nO czym przedszkolak powinien pamiętać?\nZimowe zabawy na śniegu i lodzie, kontakt z osobą nieznajomą, korzystanie z Internetu i urządzeń elektrycznych, wycieczka, droga do przedszkola – jak w tych sytuacjach dbać o własne bezpieczeństwo dowiedziały się dzieci z Przedszkola nr 3 w Legionowie od funkcjonariuszy z Centrum Szkolenia Policji.\nfot. ze zbiorów Przedszkola nr 3 / CSP Legionowo\nW spotkaniu z dziećmi uczestniczyli: podinsp. Agnieszka Mańko-Czajka, wykładowca Zakładu Służby Kryminalnej oraz słuchacze szkolenia zawodowego podstawowego post. Ewelina Grabowska i post. Rafał Góral.\nSpotkanie rozpoczęło się od ogłoszenia konkursu. Dzieci otrzymały do kolorowania rysunek przedstawiający sytuacje, z jakimi spotykają się na co dzień i które wymagają określonych zachowań, aby były dla nich bezpieczne. Był to punkt wyjścia do dyskusji i przekazania niezbędnych wiadomości.\nPrzedszkolaki z wielkim zapałem oddały się kolorowaniu, oczywiście każdy z nich chciał być zwycięzcą. Chociaż poziom prac był wyrównany, trzeba było wybrać trzy najlepsze. W czasie omawiania i wyboru najładniej pokolorowanych rysunków dokonano podsumowania spotkania. W nagrodę dzieci otrzymały książki i słodycze. Sądząc po minach przedszkolaków spotkanie należało do udanych.\nBądź pierwszą osobą, która skomentuje artykuł "O czym przedszkolak powinien pamiętać?"


Video Conferencing - Wideocentryczne sieciowe nagrania MP4 w Webex Meetings i Webex Events\n25 lis 2021 | 14 — liczba wyświetleń | 0 — liczba osób, które uznały to za pomocne\nWideocentryczne sieciowe nagrania MP4 w Webex Meetings i Webex Events\nNagrania wideo-centryczne pokazują uczestników w wysokiej rozdzielczości, pełnoekranowym wideo, gdy żadna treść nie jest udostępniana. Sterowanie odtwarzaczem nagrań jest uproszczone, a podczas odtwarzania nagrania można uzyskać więcej informacji, otwierając panele Czat, Uczestnicy i Ankieta, jeśli były używane podczas spotkania lub wydarzenia. Gospodarze mogą przyciąć początek i koniec swoich nagrań i zapisać zakres odtwarzania.\nTa funkcja jest dostępna dla spotkań i wydarzeń, które są rejestrowane w chmurze w formacie MP4. Aby dowiedzieć się, której wersji używasz, zobacz Znajdowanie numeru wersji Webex Meetings. Ta funkcja nie jest dostępna dla spotkań i zdarzeń, które są rejestrowane lokalnie na komputerze hosta.\nTa funkcja nie jest dostępna w centrach danych w Chinach ani w witrynach platformy wideo w wersji 1.0. Autoryzowane przez FedRAMP witryny Webex muszą zostać uaktualnione do Webex, aby administracja rządowa aby uzyskać tę funkcję z platformą wideo w wersji 2.0. Aby zapoznać się z wymaganiami przeglądarki, zobacz Obsługa przeglądarki dla nagrań MP4 opartych na sieciwideo.\nMożesz wybrać układ ekranu, który najbardziej Ci się podoba. Dostępne są różne układy w zależności od tego, czy udostępniasz zawartość, czy nie. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Wybieranie układu ekranu dla nagrań w Webex Meetings i Webex Events.\nNagrania MP4 skoncentrowane na wideo obejmują zawartość udostępnianą z ekranu, aplikacji, pliku, który nie jest plikiem wideo, tablicy, tablicy Webex, iPhone'a i iPada. W przypadku spotkań i wydarzeń (nowe) (nie wydarzeń (klasyczne)) obejmuje również zawartość wideo zoptymalizowaną pod kątem ruchu i wideo (30 kl./s). Nagrania nie zawierają map audio ani miniatur treści.\nJeśli udostępnisz plik wideo za pomocą funkcji Udostępnij plik podczas spotkania lub wydarzenia, nagranie MP4 nie zostanie zapisane w formacie wideocentrycznym.\nJeśli chcesz ukryć transkrypcję nagrania, wybierz strzałkę po lewej stronie panelu transkrypcji. Gospodarze mogą wykluczyć transkrypcję z nagrania, jeśli nie chcą, aby inni widzieli ją podczas odtwarzania nagrania.\nAby wyświetlić panele używane podczas spotkania, wybierz pozycję Uczestnicy, Czat lub Ankieta po lewej stronie nagrania.\nGospodarze mogą usuwać niepotrzebnie fragmenty z początku i końca swoich nagrań. Aby uzyskać więcej informacji, zobacz Przycinanie początku i końca nagrywania spotkania w Webex Meetings i Webex Events.\nWybierz układ ekranu dla nagrań w Webex Meetings i Webex Events