KulturaDobra.pl | katolicki serwis filmowy\nTag Archive: katolicki serwis filmowy\n5 sierpnia 2021 10:47 Leave a Comment\tFilm ten opowiada o byłym koszykarzu (Jacku), który w pewnym momencie zrezygnował z obiecująco rozwijającej się kariery sportowej. Jack, od tego czasu coraz bardziej pogrąża się w kłopotach: jego małżeństwo się rozpada, a on sam nadużywa alkoholu i cierpi na stany depresyjne. Gdy miejscowa szkoła katolicka szuka osoby, która mogłaby podjąć się roli trenera drużyny koszykarskiej, współpracujący z nią duchowny, zwraca się właśnie do Jacka z propozycją objęcia tej funkcji. Na płaszczyźnie moralnej i światopoglądowej film pt. „Droga powrotna” wydaje się nieść dość silne i pozytywne przesłanie. Główny bohater co prawda jest pijakiem używającym wulgarnej mowy, ale rzeczy te są w filmie karcone, a nadużywanie alkoholu przez Jacka jest ukazywane jako jedno z głównych źródeł jego życiowych problemów. Dodatkowo w produkcji tej została też podkreślona rola wiary chrześcijańskiej i modlitwy. Jeśli chodzi o zastrzeżenia, jakie można wysunąć wobec tego filmu, to jest nim nadmiar wulgarnej mowy. Tradycyjnie przy takich okazjach zwracamy uwagę na to, czy nie dałoby się ukazać pewnych choćby i bardzo ciężkich problemów życiowych bez epatowania widzów wulgaryzmami? Mimo wszystko sądzimy, że – bez większej straty dla dramatyzmu filmów – byłoby to możliwe, czego przykładem są filmy kręcone w USA za czasów panowania tam „Kodeksu Haysa”. Wówczas to bowiem udawało się twórcom filmowym połączyć obrazowanie powagi pewnych nieprawości oraz życiowych problemów z jednoczesnym unikaniem stosowania wulgarnej mowy. Lekką dwuznacznością jest tutaj też jedna wypowiedź padająca z ust Jacka, w której ten zdaje się kwestionować to, iż życie pośmiertne w Niebie jest lepsze od życia na Ziemi. Z drugiej strony co do tej ostatniej rzeczy, to rzeczona wypowiedź jest osadzona w kontekście całego pogmatwanego życia głównego bohatera, a zatem nie należy jej raczej traktować jako zbyt „autorytatywnej” jeśli chodzi o przesłanie, które chcieli nam przekazać twórcy tego filmu. Mirosław Salwowski /.../\n2 sierpnia 2021 18:14 Leave a Comment\tDwudziestoparoletnia Mae Holland, ambitna stażystka na niezbyt obiecującym stanowisku dostaje propozycję pracy w nowoczesnej korporacji. Firma ta, prowadzona przez charyzmatycznego Baileya nie skupia się wyłącznie na zarabianiu pieniędzy, ale stara się też kształtować przyszłość ludzkości, dzięki technologii zmieniając ją, w swoim przekonaniu, na lepsze. Mae jest zachwycona pracą i możliwościami, które się przed nią otwierają. Szybko staje się bardziej wyznawcą filozofii korporacji Baileya niż zwykłym pracownikiem. Dziewczyna ma zresztą również materialne powody do zadowolenia – jej potencjał zostaje szybko zauważony, ma nie tylko dobrze płatną pracę, ale firma pokrywa nawet koszty leczenia jej chorego na stwardnienie rozsiane ojca. Jednym zdaniem – praca marzeń. Kiedy więc kierownictwo firmy proponuje Mae „zadanie specjalne”, ta zgadza się bez wahania. Otóż ma być ona, dzięki najnowszej kamerze Baileya, pierwszą osobą na Ziemi, której życie będzie w pełni transparentne. Poza kilkuminutowymi przerwami na toaletę, życie May ma być bowiem widoczne w czasie rzeczywistym dla wszystkich użytkowników Kręgu. Jak się łatwo domyślić, takie upublicznianie prywatności przez pannę Holland, wkrótce narusza także prywatność bliskich jej osób – przyjaciół i rodziny. W końcu Krąg nie tylko zaszkodzi jej relacją z bliskimi, ale doprowadzi nawet do nieodwracalnej tragedii … Film ten, chociaż jako thriller wydaje się niezbyt udany i po obiecującym początku dość rozczarowujący, ma pewne istotne zalety, które warto docenić. W skrócie mówiąc: nigdy dość przestrzegania przed bezmyślnym czy nazbyt pochopnym oddawaniem swojej prywatności mediom społecznościowym za różnego rodzaju mniejsze bądź większe korzyści czy ułatwienia w życiu. Z pewnością warto przypominać, zwłaszcza młodym ludziom, że powinni się najpierw dobrze zastanowić, co i dlaczego ze swego prywatnego życia chcą upublicznić w sieci i czy na pewno warto to robić. Obraz ten pokazuje, że wbrew hasłu korporacji sekrety nie są równoznaczne z kłamstwami. Człowiek ma po prostu prawo, a czasem wręcz obowiązek, by nie ujawniać pewnych informacji osobom, które nie mają do nich prawa. Pismo św. nieraz wręcz nawołuje do zachowania poufności (o ile ujawnienie jakiejś informacji nie jest moralnym obowiązkiem). Przykładowo Biblia mówi: Kto zdradza tajemnicę, traci zaufanie i nie znajdzie sobie przyjaciela. (Syr 27, 16); Nie naradzaj się z głupim, bo nie potrafi rozmowy zachować w tajemnicy. Wobec obcego nie zdradzaj tajemnic, nie wiesz bowiem, co wymyśli. Nie otwieraj swego serca każdemu człowiekowi, abyś nie usunął od siebie szczęścia. (Syr 8, 17-19). Istnieją też oczywiście sfery w życiu człowieka, które ze względu na swoją intymność oraz z przyczyn moralnych nie powinny być upubliczniane. W filmie znalazł się tego bardzo dobry przykład, kiedy Mae przez nieuwagę pokazuje intymne pożycie swoich rodziców, co na pewien czas psuje jej relacje z matką i ojcem. Jako sferę, która niekoniecznie może powinna być upubliczniana, pokazuje się tu również przyjaźń. Można też powiedzieć, że w filmie tym w jakimś stopniu uchwycono problem ideologicznego zastępowania życia w rodzinie i wspólnotach naturalnych (typu wspólnota religijna, sąsiedzi, znani z „realu” przyjaciele) na rzecz czegoś, co można określić jako „cyber trybializm”. Chodzi mi o zjawisko, w którym uczestnicy różnego rodzaju mediów społeczności dają się dobrowolnie zredukować z poziomu przedstawicieli wysoko rozwiniętych cywilizacji do poziomu członków jakiegoś prymitywnego plemienia. I paradoksalnie to uwstecznienie dokonuje się za pomocą najnowocześniejszych technologii. Oczywiście nie pod każdym względem członkowie Kręgu muszą takie prymitywne plemię przypominać, ale skojarzeń nasuwa się naprawdę sporo. Po pierwsze ważniejsze od więzi rodzinnych są tu więzi z plemieniem, jego tradycjami i rytuałami. Granice wstydliwości i intymności są w Kręgu mocno przesunięte w stosunku do wyżej rozwiniętych cywilizacji, niechęć np. do upubliczniania małżeńskiego pożycia piętnowana jest przez plemię jako pruderia. Wspólnotą zarządza coś w rodzaju rady starszych i charyzmatycznego szamana. Łatwo jest skierować niechęć i agresję członków Kręgu przeciw jednostkom, które niezbyt pasują do wizji „szczęśliwego plemienia”. W plemieniu tym widać także zanik realnej wiedzy i samodzielnego myślenia, co jest pokazane w scenie, kiedy przyjaciel Mae, który tworzy żyrandole z poroża jeleni, zostaje oskarżony o zabijanie tych zwierząt (przed wynalezieniem Internetu w szkołach podstawowych uczono dzieci, że jelenie zrzucają co roku poroże i bynajmniej od tego nie umierają). Film jednak dość mgliście odpowiada na pytanie, czemu służy taka ściśle sterowana i najwyraźniej planowana „cybertrybializacja”. Ponieważ firma, w której pracuje Mae, jest przedsięwzięciem dochodowym możemy się tylko domyślać, że po części chodzi tutaj o pieniądze, gdyż takie przewidywalne w swoich zachowaniach plemię daje idealnie przewidywalnych konsumentów. Innym celem, który w jakiś sposób się tu ujawnia, jest tworzenie niezależnych i właściwie niekontrolowanych ośrodków władzy, które będą realizować sobie wiadome cele. Jeśli chodzi o wady filmu, to główną jest jego rozmyte i osłabiające wymowę całości zakończenie. Można je bowiem zrozumieć nawet tak, że w zasadzie nic takiego złego się nie stało. Ot, po prostu błędy się zdarzają, zwłaszcza na etapie testowania nowych wynalazków. W rezultacie wydaje się, że problemem jest bardziej hipokryzja i nadmierne ambicje kilku osób, niż to że nie powołane do tego firmy za pomocą tworzonych przez siebie atrakcyjnych i nowoczesnych narzędzi bezprawnie ograniczają ludzką wolność czy uprawiają daleko idącą inżynierię społeczną. Film więc niestety po części zmarnował szansę na bycie wyraźnym znakiem ostrzegawczym przed tym zjawiskiem, jednakże jakimś zamazanym wciąż jest. Marzena Salwowska /.../\n26 lipca 2021 18:00 Leave a Comment\tGłównym bohaterem tej smętnej historii jest 38-letni rysownik Oliver. Cały film składa się właściwie z przeskoków czasowych, w których dowiadujemy się, co stoi za ustawicznym smutkiem bohatera. Oliver jest singlem, który nie potrafi na dłuższą metę utrzymać relacji z żadną ze swoich „poważnych partnerek”. Po śmierci matki zamieszkuje on z psem. Ojciec Olivera (Hal) też postanawia zmienić swoje życie, po tym jak zostaje wdowcem. 75-latek oświadcza, że jest „gejem”, zawsze nim był i teraz chce, żeby jego życie odzwierciedlało, to kim się czuje. Starszy pan nie tylko znajduje sobie dużo młodszego partnera, ale też zostaje gejowskim aktywistą i z dumą obnosi się ze swoim zboczeniem, aż do śmierci, która nadchodzi kilka lat po jego „coming out”. Oliver tymczasem poznaje mieszkającą w USA francuską aktorkę. Mężczyzna szybko zakochuje się w Annie, ta jednak, tak jak i Oliver, ma problemy z nawiązywaniem trwałych relacji. Sporą więc część filmu wypełniają zmagania tej pary o utrzymanie związku, na którym ich obojgu mimo wszystko jakoś zależy. Dla czytelników naszej strony nie będzie zapewne zaskoczeniem stwierdzenie, iż przesłanie tego filmu jest moralnie nie do zaakceptowania. Przede wszystkim dlatego, iż pokazuje się w nim jako rzecz dobrą i godną pochwały, to że starszy człowiek postanawia zostać jawnogrzesznikiem i otwarcie oddawać się wołającemu o pomstę do nieba grzechowi sodomskiemu. Można powiedzieć, że podeszły wiek Hala czyni sprawę jeszcze gorszą, gdyż jego złe wybory wydają się nie tylko przemyślane, ale też trwałe. A niestety, kiedy starszy człowiek decyduje się świadomie na grzeszny tryb życia, to prawdopodobieństwo nawrócenia, wydaje się już niewielkie. Tak też dzieje się w tym przypadku – Hal, mimo że świadomy śmiertelnej choroby, która go toczy, ciągle trwa przy swoich złych wyborach i wszystko wskazuje na to, że umiera on w stanie grzechu śmiertelnego. Co gorsza, po swoim „coming out” Hal znajduje sobie także zdeklarowanie homoseksualnego duchownego (zdaje się nawet księdza katolickiego), który cały czas wspiera go na drodze sodomii, nawet na łożu śmierci, czyli w chwili, kiedy ostatecznie decyduje się pośmiertny los człowieka. Wątek tego duchownego może oczywiście utwierdzać wielu widzów w fałszywym przekonaniu, że da się spójnie i bez hipokryzji połączyć praktykowanie pewnych grzechów z byciem „dobrym chrześcijaninem”. Jako piękny i budujący przykład postawiony jest tutaj więc duszpasterz, który zamiast prowadzić powierzone sobie owce do skruchy i nawrócenia, prowadzi je do zguby niczym wilk w owczej skórze. Zamieszanie co do pojmowania prawd chrześcijańskich widać też w scenie, gdy Hal czyta swoją wersję życia Jezusa Chrystusa, w której dożywa On późnych lat, starzejąc się i chorując. Widać więc ogólnie bardzo „luźny” stosunek tego bohatera do Słowa Bożego, co również pokazane jest w filmie przychylnie. W filmie tym pokazuje się też niestety jako dobrą rzecz proces dekryminalizacji praktyk sodomickich. Jako że w czasach młodości Hala tego rodzaju czyny były w kręgu cywilizacji chrześcijańskiej jeszcze dość powszechnie zagrożone pewnymi sankcjami karnymi, człowiek ten dokonywał ich w ukryciu. Twórcy tej produkcji pokazują więc sytuację, w której starszy sodomita może bezkarnie dawać gorszący przykład młodszym jako rzekomo zmianę na lepsze. Innym problemem jest tu też oczywiście bezkrytycznie pokazanie intymnego pożycia Olivera i Anny, którzy nie są (przynajmniej póki co) małżeństwem. Choć na tle promowania sodomii w tym filmie łatwo pominąć ów problem, to warto zwrócić uwagę, iż również jeśli chodzi o pary heteroseksualne, to ich pozamałżeńskie pożycie nie powinno być pokazywane w kinie jako rzecz dobra, czy moralnie obojętna. Z innych wad tej produkcji wskazać też można na przychylne pokazywanie wandalizmu w scenach, kiedy główny bohater wraz z przyjacielem piszą sprajem po nie swoich murach. Film ten ma też pewne zalety takie jak na przykład pokazywanie na przykładzie Olivera i Anny przyczyn, jakie mogą dwojgu dorosłych ludzi utrudniać tworzenie trwałych i udanych relacji, jednakże ta jaśniejsza strona tego obrazu jest całkowicie przyćmiona przez wyżej opisane jego wady. Marzena Salwowska /.../\n9 lipca 2021 17:20 Leave a Comment\tGłówny bohater filmu – Patrick Bateman to wzorcowy przedstawiciel yuppies końca lat 80-tych ubiegłego wieku. Wymuskany, młody profesjonalista z Wall Street, zamieszkujący luksusowy apartament i spotykający się ze stosowną dla siebie „dziewczyną od swobód obywatelskich”. Od podobnie wyglądających, podobnie myślących, przejawiających te same ambicje i bywających w tych samych miejscach kolegów różni go tylko jedno – ogromna żądza mordu, której nie waha się realizować. Na wstępie warto chyba od razu zaznaczyć, że stwierdzenie iż Bateman „nie waha się realizować” swojej żądzy mordu, nie oznacza w tym przypadku, że rzeczywiście dopuścił się on tych zbrodni. Zakończenie filmu pozostawia bowiem widza w niepewności co do tego, czy krwawe mordy miały rzeczywiście miejsce, czy rozgrywały się tylko w wyobraźni bohatera. Właściwie to ta druga opcja wydaje się nawet bardziej prawdopodobna. Nie ma to jednak większego znaczenia dla oceny filmu, gdyż tak czy inaczej, wymyślone, czy też nie, różne perwersyjne pomysły Batemana zostały tu pokazane w sposób zatruwający wyobraźnię. I nie ma co się dziwić, że nie pierwszy już raz w historii kina, stały się one pewną inspiracją do rzeczywistych zbrodni. Myślę, że film ten ma wciąż spory potencjał, by w ludziach jakoś zaburzonych czy zastanawiających się, czy (bądź jak) wkroczyć na ścieżkę zbrodni dodatkowo niszczyć te już nadwątlone bariery, które oddzielają ich od tego kroku. Czynnikiem, który dodatkowo wpływa na niekorzystną ocenę filmu jest fakt, że adaptacja książki zawsze może przyczyniać się do zwiększenia jej poczytności. A sądząc nawet po pobieżnych jej opisach, powieść, na której oparta została ta produkcja, to jeden wielki ściek. Streszczenia tej książki, wskazują bowiem, że mamy tu do czynienia z czymś wyjątkowo plugawym i odrażającym, zarówno jeśli chodzi o ukazywanie krwawej przemocy, jak i seksu (a jedno zazwyczaj łączy się tutaj z drugim). Tak że wydaje się, że ekranizacja tej powieści, choć obfitująca w momenty obsceniczne i tak jest mocno złagodzona. Krótko mówiąc, trudno zrozumieć, że ktoś przy zdrowych zmysłach, uznał, że powieść ta zamiast do spalenia nadaje się do ekranizacji. Gwoli sprawiedliwości trzeba jednak zadać pytanie, czy jest w tym filmie coś pozytywnego, co można by pochwalić? Jednoznaczna odpowiedź na to pytanie jest trudna, ponieważ to, co wydaje się pewną zaletą tej produkcji, jest też po części jej wadą. A chodzi tu mianowicie o wyraźnie satyryczne zacięcie filmu, którego ostrze wymierzone jest w puste, skoncentrowane na wyrafinowanej konsumpcji, pozbawione ideałów młode elity końca lat 80-tych. I choć przedstawione jest tutaj konkretne środowisko w konkretnym czasie, to ta krytyka pozostaje uniwersalna. Pokazuje bowiem, do czego prowadzi bezmyślna pogoń za pieniędzmi i sukcesem, to że konsumpcja różnych dóbr (szeroko pojętych) nie jest w stanie człowieka uszczęśliwić. I że tego rodzaju styl życia może prowadzić do coraz większej wewnętrznej pustki, frustracji i narastającej agresji. Bohater filmu żyje bowiem w świecie, który z jednej strony zachęca do traktowania wszystkiego i wszystkich przedmiotowo, z drugiej oczekuje zewnętrznego dostosowania się do ściśle określonych form zachowania, również pewnej powierzchownej grzeczności i „sympatyczności” w kontakcie z innymi ludźmi. Z jednej strony wymogiem jest nieskazitelna czystość zewnętrzna, z drugiej różne rodzaje moralnego brudu są szeroko akceptowane społecznie (typu zaspakajanie perwersyjnych fantazji z prostytutkami, zażywanie twardych narkotyków, wulgarne i poniżające rozmowy o kobietach w ściśle męskim gronie). Film ten pokazuje, że nie da się z jednej strony pielęgnować w człowieku takich rodzajów zła jak chciwość czy narcystyczne skupienie na sobie, a z drugiej strony oczekiwać, że tak ogólnie będzie on dobrą i życzliwą istotą. Jeśli można coś zarzucić takiej trafności satyry, to jedynie to, że opisywane problemy zdaje się nadmierne łączyć z kapitalizmem, podczas gdy ciężka praca w połączeniu z godziwym bogaceniem, nie jest zła sama w sobie, o ile nie traktuje się tych rzeczy jako bożków. Dlaczego jednak to, że film ten jest pełen czarnego humoru, może być jednocześnie jego wadą? Po pierwsze nie powinno się bestialskiego mordowania ludzi pokazywać w sposób rozrywkowy, bo to uwłacza ludzkiej godności. Po drugie takie podejście czyni jednak bardziej strawnym pokazywane zbrodnie, a sam morderca może wydawać się niektórym widzom nawet „cool”. Podsumowując, zdecydowanie odradzamy obejrzenie filmu, a gdyby ktoś miał w swoim posiadaniu przypadkiem książkę o tym samym tytule, to zachęcamy, bo poszedł śladem pierwszych chrześcijan z Efezu (Dz 19,18-19), czyli dosłownie zniszczył ten diabelski pomiot. Marzena Salwowska /.../\n2 lipca 2021 17:55 Leave a Comment\tFilm ten przedstawia nieco podkoloryzowaną dla potrzeb kina, jednakże opartą na prawdziwych zdarzeniach historię. Autentyczne zdarzenia, na których oparty jest ów obraz, rozegrały się w Meksyku w roku 2014. Wtedy to bowiem, borykający się już z problemami finansowymi dom dziecka o nazwie Casa Hogar, został poważnie zniszczony przez huragan Odile. I trzeba przyznać, że sposób, w jaki dyrektor tego domu, nazywany przez chłopców papą Omarem, wraz z grupą podopiecznych, wyprowadził Casa Hogar z finansowych tarapatów jest niecodzienny. Otóż grupa chłopców wraz ze swoim opiekunem wzięła udział w bardzo prestiżowym konkursie wędkarskim Bisbee’s Black & Blue Fishing Tournament. Wygranie tych zawodów, w których poławia się zwykle ogromne marliny, oznaczało też bardzo wymierną nagrodę pieniężną. Tyle że raczej patrząc na to zdroworozsądkowo, trudno było spodziewać się wygranej w konkursie, w którym startują dziesiątki najlepszych wędkarzy na świecie, po grupie niedoświadczonych dzieci i ich wychowawcy (i to mimo faktu, że kapitan łodzi był profesjonalistą). Film ten na podstawie spektakularnego incydentu, który zyskał światowy rozgłos, mówi o cudownych zdarzeniach w ludzkim życiu, które czasem dzieją się, kiedy pokładamy naszą ufność w Bogu. Nie są to być może zdarzenia, które wypełniałyby ściśle definicje cudu, czy zostałyby np. oficjalnie uznane w konkretnym procesie kanonizacyjnym. A jednak są one tego rodzaju, że kiedy przytrafiają się człowiekowi, który modlił się o Bożą interwencję w szczególnie trudnej dla siebie sytuacji, to nie ma on raczej wątpliwości, że taka szczególna interwencja stała się jego udziałem i że inaczej nie wyszedłby z tarapatów. Takie jest główne przesłanie tego filmu i takie też świadectwo daje również w prawdziwym życiu Omar Venegas, dyrektor meksykańskiego Casa Hogar, który zwycięstwo w konkursie wprost przypisał szczególnemu działaniu Boga. „Błękitny cud” to jedna z tych cennych produkcji filmowych, które można polecić całej rodzinie, bez większych obaw, że znudzi starszego bądź młodszego odbiorcę. Mimo bowiem przewidywalności zakończenia, obraz ten ogląda się z przyjemnością, gdyż łączy on w sobie elementy wzruszające, zabawne, wyraziste postacie, czy chociażby znany motyw literacki – zmagania człowieka z wielką rybą z wątkami moralizatorskimi, społecznymi a przede wszystkim religijnymi. Można bowiem powiedzieć, że jest to film wręcz ewangelizacyjny. Widz szybko dowiaduje się, że główny bohater – Omar Venegas jest głęboko wierzącym chrześcijaninem, który wraz z żoną stara się wychować powierzonych sobie chłopców w duchu zaufania do Boga i posłuszeństwa Jego przykazaniom. Widzimy też, że ten model wychowania przynosi dobre owoce, gdy na przykład jeden z chłopców nie tylko przestaje kraść, ale też okazuje obrzydzenie dla planowanego oszustwa „w dobrej sprawie”, inni zaś chłopcy (zwłaszcza najmłodszy uczestnik zawodów) okazują silną wiarę w Bożą pomoc i prowadzenie w trudnej dla nich wszystkich sytuacji. Niewątpliwą zaletą filmu jest też podkreślanie, że zasadniczym powołaniem w życiu mężczyzny jest ojcostwo, niekoniecznie fizyczne. Temu też służy wprowadzenie fikcyjnej postaci kapitana Wade, który jest jakby przeciwwagą dla wydającego się niemal ideałem ojca głównego bohatera. Kapitan przed wieloma laty zrezygnował z żony i syna (oboje wyjechali do Dallas), przedkładając ponad nich swoją pasję do morza i zmagań z wielkimi rybami. Wade żyje w przekonaniu, że jeśli odniesie znowu wielki sukces, to rodzina do może niego sama wróci. Dopiero osieroceni chłopcy uświadamiają mu, że dzieci wolą mieć na co dzień ojca, na którym mogą polegać niż ciągle nieobecnego, nawet jeśli odnosi wielkie sukcesy w świecie. Jeśli chodzi o nieco wątpliwe elementy filmu, to można tu wspomnieć o wyeksponowaniu dużego tatuażu w kształcie krzyża w jednej z pierwszych scen, który to ma na swoich plecach główny bohater. Jednak, o ile trudno usprawiedliwić sam proceder takiego trwałego zniekształcania ludzkiego wyglądu, jakim jest tatuowanie, to można zrozumieć domniemane okoliczności i motywy, jakie na pewnym etapie życia kierowały głównym bohaterem, kiedy zdecydował się na taką „ozdobę”. Otóż są w filmie wyraźne sugestie, że przed swoim nawróceniem, prowadził on złe i prawdopodobnie przestępcze życie, typowe dla patologicznego środowiska, z jakiego się wywodził. Częścią tej kultury i naturalnym środkiem wyrazu było zapewne tatuowanie ważnych dla siebie spraw na ciele. Prawdopodobnie więc dla głównego bohatera tatuaż w formie krzyża był odruchowym sposobem wyrazu woli, by jego nawrócenie było trwałe i niezatarte, tak by zawsze nosić na sobie znak Krzyża i z niego się chlubić. Co oczywiście nie oznacza, że zwyczaj tatuowania ludzkiego ciała jest sam w sobie dobry, jego eksponowanie więc w filmie skierowanym też w dużej części do młodzieży, wydaje się kiepskim pomysłem. Ktoś mógłby też podnieść wątpliwości co do faktu podkoloryzowania niektórych rzeczy w tej historii, zwłaszcza wprowadzenia postaci steranego i gburowatego wilka morskiego – kapitana Wade. Ponieważ jednak twórcy filmu nie twierdzą, że jest on wiernym zapisem zdarzeń, to zabieg taki trudno uznać za oszustwo. W dodatku postać kapitana Wade jest całkowicie wymyślona, nie ma tu więc też formy oszczerstwa, w której dla zabawienia widza prawdziwej postaci przypisuje się różne złe cechy i czyny, jakich w rzeczywistości nie popełniła. Nadto, zważywszy, iż cała historia miała miejsce zaledwie parę lat temu i łatwo sprawdzić też, jaki rzeczywiście miała przebieg, to raczej nie istnieje realne ryzyko, by postać kapitana Wade rzutowała negatywnie na prawdziwego kapitana zwycięskiej łodzi, tym bardziej że pomiędzy tym postaciami nie ma większych podobieństw. Film ten oferuje jeszcze sporo innych lekcji, o których celem uniknięcia zbyt dużej ilości spoilerów nie było tutaj mowy. W zasadzie cały obraz ma ewangelizacyjno – moralizatorskim wydźwięk. Przy czym nie jest ani nudny, ani trudny w odbiorze. Można rzec, że jest to wręcz idealny film do rodzinnego oglądania. Marzena Salwowska /.../\n29 czerwca 2021 18:11 Leave a Comment\tPo wydarzeniach z drugiej części serii Ripley wraca zahibernowana wraz z kapralem Hicksem i małą Newt na ziemię. Niestety ich statek kosmiczny, Sulaco, ulega tajemniczej awarii (podczas której Hicks i Newt giną) i zmuszony jest lądować na planecie o nazwie Fiorina 161. Znajduje się tam kolonia karna dla bardzo groźnych przestępców, którzy wykorzystywani są jako siła robocza przez firmę Weyland – Yutani, dla której Ripley pracowała. Podejrzewa ona, iż za awarią statku mogło stać działanie Obcego, który się nań przedostał. Wkrótce wśród więźniów dochodzi do kilku tajemniczych zgonów. Sprawa wymaga rozwiązania, którego podejmuje się Ripley we współpracy z władzami kolonii i osadzonymi. Ta część omawianej na tym portalu od niedawna serii kontynuuje ciekawy wątek firmy, której napędzani zachłannością oraz żądzą sukcesu zwierzchnicy zdolni są do podłości w imię zysku i „postępu”. Ukazano tu zatem, że niepohamowana, obsesyjna chęć odniesienia gospodarczego czy naukowego sukcesu wiedzie do grzechów takich jak kłamstwo (przedstawiciel firmy, chcąc nakłonić Ripley do współpracy, mówi jej, iż zamierzają unicestwić Obcego, podczas gdy jedynym ich celem jest pozyskanie go, choćby kosztem sprowadzenia zagrożenia dla otoczenia) czy nawet zabójstwo (czarne charaktery są tu gotowe uśmiercać więźniów, którzy wiedzieli za dużo o nieetycznych planach firmy i próbowali im przeszkadzać). Tak więc jeden z grzechów głównych – chciwość – doczekał się w tej produkcji słusznego napiętnowania poprzez odmalowanie jego zgubnych owoców. Doceniono tutaj natomiast odwagę, poświęcenie, determinację w walce ze śmiertelnymi zagrożeniami i pomysłowość, jakimi muszą wykazać się zarówno główna bohaterka, jak i mieszkańcy kolonii, by zlikwidować zagrożenie ze strony Obcego. Wydaje się, iż nie czynią tego oni „tylko” po to, by przetrwać (co oczywiście nie byłoby niczym złym), lecz narażają się i giną w jeszcze szlachetniejszym celu, dla dobra powszechnego. Do przeżycia tych ludzi wystarczyłoby bowiem zapewne zaczekanie na wysłaną przez firmę ekipę ratunkową, jednak uświadomieni przez Ripley, iż ekipa ta może chcieć przejąć Obcego, ryzykują oni zdrowiem i życiem, aby do tego nie doszło, dając nam tym samym przykład swego rodzaju heroizmu. Inną zaletą owej produkcji jest podkreślenie, że człowiek, nawet mający na koncie straszne grzechy, może się zmieniać na lepsze. W szczególności widać to na przykładzie więźnia Dillona, który mówi, że wcześniej był zabójcą i gwałcicielem, lecz teraz widzimy go, gdy broni Ripley właśnie przed zgwałceniem, a potem odważnie walczy z Obcym aż do ofiary życia. Także były więzień, Clemens, mieszkający dalej w kolonii i pracujący tam jako lekarz opowiada o swoim niegdysiejszym narkotykowym uzależnieniu (i spowodowaniu śmierci pacjentów podczas pracy pod wpływem narkotyków), teraz jednak widzimy go jako rzetelnie pełniącego swe obowiązki medyka, który zerwał z zażywaniem wiadomych substancji (przy okazji w oczywisty sposób zaznaczono tu zagrożenia związane ze wspomnianym nałogiem). Ogólnie zresztą gromada wspomnianych więźniów, będących niezbyt normalnymi, często niezrównoważonymi, ludźmi przechodzi tu pewną pozytywną przemianę tworząc dość zgrany zespół dzielnie przeciwstawiający się Obcemu. Co warte odnotowania wskazano, iż ich przemiana ma swe źródło w religii praktykowanej przez dużą część osadzonych. I choć można wątpić w ortodoksję ich wyznania (mowa na przykład, iż inspirują się milenaryzmem, którego pewne formy Kościół potępił, o czym świadczy dekret Św. Oficjum z 19 lipca 1944 r.), to sam fakt, iż wiara w Boga jest tu jakoś łączona z pozytywną przemianą zasługuje na docenienie. Jeśli chodzi o negatywne elementy filmu to jest tu niestety sporo wulgaryzmów, więcej niż w częściach poprzednich (co prawda może to być usprawiedliwiane tym, iż tutaj dużo bohaterów jest przestępcami, skłonnymi do takiego sposobu mówienia, ale podobnych słów warto przy kręceniu filmów jednak unikać, gdy to tylko możliwe). Część ujęć wydaje się być w tym filmie bardziej krwawa niż w poprzednich odsłonach, co rodzi zasadne pytania o potrzebność użycia takiego zabiegu. Mamy także zasugerowane (choć nie pokazane), iż między Ripley a Clemensem doszło do nierządu, co niestety nie jest zganione. Jest też scena, w której Ripley namawia jednego więźnia by okłamał przedstawicieli firmy, po to by nie przybywali po Obcego. Wreszcie wielkie wątpliwości budzi prośba Ripley skierowana do Dillona, by ten ją uśmiercił (dowiedziała się bowiem, iż nosi w sobie mającego się „narodzić” Obcego i chciała jego śmierci, jednak wielce wątpliwym jest czy jej własna śmierć byłaby tu jedynie skutkiem ubocznym czy też zadana byłaby bezpośrednio). Jednak nie powinny już budzić wątpliwości dwie sceny. Pierwsza, w której Ripley doprowadza do kremacji ciał Hicksa i Newt (boi się, że w ciele dziewczynki zalęgł się Obcy). Taki „niechrześcijański” czy, mówiąc precyzyjniej, nietradycyjny z punktu widzenia chrześcijaństwa pochówek jest niekontrowersyjny, gdy dokonuje się dla tak ważnego powodu jak obrona przed śmiertelnym zagrożeniem, o czym Kościół się wypowiedział się chociażby w Instrukcji Św. Oficjum z dnia 19 lipca 1926 r., stwierdzając: „Jakkolwiek palenie zwłok, chociaż nie jest bezwzględnie złe, w nadzwyczajnych okolicznościach jest dopuszczalne, to jedynie z uwagi na poważną i ciężką rację dobra publicznego (…)”. Uważam także, iż nie budzi obiekcji finałowa scena dobrowolnego skoku Ripley do rozpalonego pieca hutniczego (w celu unicestwienia tkwiącego w niej Obcego). Między jej śmiercią a śmiercią Obcego nie zachodzi tu bowiem związek przyczynowo – skutkowy; ten pierwszy zgon nie jest środkiem do uzyskania drugiego. Obcy nie ginie w sensie technicznym dzięki jej śmierci, może się bowiem wydostać z jej ciała (co w wersji kinowej filmu zresztą dzieje się na sekundę przed znalezieniem się bohaterki we wnętrzu pieca) i spłonąć w miejscu swych narodzin niezależnie od tego czy Ripley także umrze czy nie. Oczywiście po ludzku jej śmierć jest pewna, ale ciągle uboczna względem chcianego efektu (pokonania stwora), przez co czyn tej postaci nie różni się zbytnio od chwalebnego spowodowania przez Samsona zawalenia się filistyńskiej świątyni, pod której gruzami on sam zginął (jemu też bowiem na jego własnej śmierci nie zależało jako na celu bądź środku). Są to działania dopuszczalne w myśl tzw. zasady podwójnego skutku. Postawa podobna do zachowania Ripley czy owego biblijnego siłacza, którzy na płaszczyźnie woli nie dążą do samobójstwa, nie wyklucza nawet pewnych starań o zachowanie swego życia (np. modlitwy o cud, który w przypadku bohaterki omawianego filmu mógłby przybrać formę podobną do uratowania znanych z Pisma Świętego młodzieńców wrzuconych do pieca). Sam zaś fakt poświęcenia aż tak ważnego dobra, jakim jest życie, dla dobra ludzi sprawia, że czyn Ripley jest wręcz godny szczególnej pochwały jako akt niezwykłego bohaterstwa, będący pięknym zwieńczeniem jej pełnych cierpienia, ale i heroizmu losów. Podsumowując – choć część ta miejscami wydaje się gorsza moralnie od poprzednich, to ciągle zawiera w sobie na tyle dużo dobra, iż jawi się jako godna polecenia dorosłym widzom. Michał Jedynak /.../\n3 czerwca 2021 09:15 Leave a Comment\tFilm ten opowiada o czternastoletnim chłopcu (Mouse) mieszkającym w jednej z murzyńskich dzielnic w USA, który bardzo pragnie dołączyć do motocyklowego gangu rządzącego okolicą. Na płaszczyźnie moralnej oraz światopoglądowej produkcja ta jest bardzo trudna do oceny, gdyż z jednej strony niesie ona ze sobą słuszne przesłanie przestrzegające młodych ludzi przed angażowaniem się w działalność przestępczą, z drugiej zaś strony jednym z kluczowych elementów tego obrazu jest wątek kłamstwa, którego dopuszcza się jedna z postaci po to, by uchronić głównego bohatera przed wstąpieniem do gangu. To „altruistyczne” kłamstwo może więc tym bardziej uwiarygadniać popularne, acz błędne przekonanie o tym, iż okłamywanie swych bliźnich jest moralnie dozwolone w celu osiągnięcia w ten sposób jakichś słusznych celów. Ponadto, widzowie są tutaj raczeni pewnymi sprośnymi komentarzami, które ukazywane są przez twórców w co najmniej neutralnym duchu. Ze względu więc na wskazaną wyżej „dwoistość” przesłania tego filmu tym razem uchylamy się od dania mu którejś z not, które tradycyjnie wystawiamy na naszym portalu. Mirosław Salwowski /.../\n1 czerwca 2021 18:20 Leave a Comment\tUciekający do Wielkiej Brytanii przed prześladowaniami ze stron władz swego kraju erytrejski imigrant Haile zostaje podejrzany o terroryzm. Para brytyjskich urzędników imigracyjnych ma za zadanie zbadać jego przypadek i rozeznać, czy przyznać mu prawo do pobytu w nowym dla niego państwie. Na płaszczyźnie moralnej oraz światopoglądowej film ten zasługuje na uznanie, gdyż z jednej strony nie epatuje widzów brutalną przemocą, obscenicznością oraz seksem, a z drugiej strony pokazuje dużo dobrych postaw tj. odwaga, poświęcenie się dla bliźnich, nieposłuszeństwo rozkazom próbujących zmusić nas do popełnienia zła czy też gotowość do ponoszenia odpowiedzialności za poczynione przez siebie błędy. Trzy z czterech wymienionych powyżej zachowań widzimy wszak na przykładzie samego Haile, który ze swego kraju musi uciekać właśnie dlatego, iż jako żołnierz nie zabił cywila, a później zaś tułając się po krajach Europy był gotowy poświęcać się dla innych – znajdujących się w podobnej sytuacji jak on – bliźnich. To zresztą poświęcenie się dla innych sprawia, iż Haile zostaje podejrzany o bycie osobą niebezpieczną, albo i nawet mogącą mieć związki z ugrupowaniami o charakterze terrorystycznym. Z kolei postawę gotowości do ponoszenia odpowiedzialności za popełnione przez siebie błędy możemy obserwować u brytyjskiej urzędniczki imigracyjnej Wendy, która po tym jak zdaje sobie sprawę z tego, iż mogła popełnić błąd w ocenie przypadku Haile, podejmuje ryzykowne dla dalszego rozwoju swojej kariery zawodowej kroki, mające na celu naprawienie tej sytuacji. Atutem tego filmu jest też to, iż zwraca on uwagę widzów na ciężki los imigrantów, zachęcając przez to do przyjmowania względem nich empatycznego, a tym samym tradycyjnie chrześcijańskiego nastawienia. Oczywiście, jako pewnego rodzaju wątpliwość względem przesłania owego obrazu można by podnieść to, iż wydaje się ono usprawiedliwiać łamanie prawa przez imigrantów, próbujących się dostać do danego kraju w sposób nielegalny. W pokazanym jednak na przykładzie Haile’a przypadku widzimy, że nie było praktycznie innej możliwości dostania się przez niego do Wielkiej Brytanii, a przypomnijmy, iż uciekał on ze swego kraju przed niesprawiedliwymi, a zagrażającymi jego życiu, prześladowaniami. W tym podobnych więc okolicznościach za w miarę pewny wniosek odnoście oceny moralnej owego zachowania, można uznać stwierdzenie, że nie był on w sumieniu zobowiązany do posłuszeństwa wszystkim procedurom prawnym związanym z prawem do ubiegania się o legalny pobyt w danym kraju. Człowiek ten ratował bowiem swoje życie i troszczył się o zapewnienie sobie najbardziej elementarnych potrzeb życiowych – co powinno się stawiać wyżej nad posłuszeństwem poszczególnym przepisom prawnym. Taką sytuację można porównać do np. wtargnięcia na jezdnię podczas wyświetlania czerwonego świata dla przechodniów w celu ratowania małego dziecka, które byłoby zagrożone śmiertelnym potrąceniem przed nadjeżdżający samochód. Choć w normalnych okolicznościach powinno się przestrzegać przepisów zabraniających wchodzenia na jezdnię podczas wyświetlania czerwonego światła, to w wyżej nakreślonej sytuacji, należałoby by złamać takie przepisy, gdyż ratowanie życia jest od nich ważniejsze. Mirosław Salwowski /.../


Luty może być dla Bliźniąt czasem wielkich zmian, które pozytywnie wpłyną na Wasze dalsze życie. Do głosu dojdzie wreszcie potrzeba zadbania o swoje interesy, a główną tendencją tego miesiąca będzie realizacja własnych pragnień i potrzeb. Umiarkowany egoizm wyjdzie Wam teraz na dobre. Stawiajcie zatem uparcie na swoim, gdyż taka postawa pozwoli na osiągnięcie wszelkich zamierzeń. Przypływ sił witalnych i dobre samopoczucie dodadzą Wam energii do działania i wprowadzenia w życie pożądanych zmian. Jeśli odpowiednio wykorzystacie pojawiające się możliwości, możecie dokonać przewrotów i rewolucji, które uwolnią Was od przeszłości, oraz pomogą rozpocząć zupełnie nowy etap.


Aż po sufit. Cezary Pazura wyleci serialu? Dostał ostatnią szansę od TVN - SE.pl\nSuperSeriale newsy Aż po sufit. Cezary Pazura wyleci serialu? Dostał ostatnią szansę od TVN\nAż po sufit. Cezary Pazura wyleci serialu? Dostał ostatnią szansę od TVN\n09.11.2015, godz. 09:04\nAż po sufit odcinek 11, Joanna (Edyta Olszówka), Andrzej (Cezary Pazura) foto: TVN/X-NEWS\nCezary Pazura pożegna się z serialem "Aż po sufit"? To już pewne, że będzie 2 sezon "Aż po sufit", bo mimo słabych wyników oglądalności piewrszej serii TVN chce zaryzykować i nakręcić kontynuację losów rodziny Domirskich. Dla Cezarego Pazury to jednak ostatnia szansa, by zachować pracę. Mówi się, że stacja TVN postawiła aktorowi mocne ultimatum - jeśli chce dalej grać Andrzeja Domirskiego w "Aż po sufit" musi trzymać język na wodzy.\nKiedy 2 sezon "Aż po sufit" w TVN?\nSerial z Cezarym Pazurą i Edytą Olszówką miał być hitem jesiennej ramówki TVN. Niestety wyniki oglądalności "Aż po sufit" nie powalają. Każdy odcinek śledzi nieco ponad 1 mln widzów. Mimo to stacja postanowiła dać szansę tej produkcji. Już wiadomo, że powstanie 2 sezon "Aż po sufit", który zostanie wyemitowany wiosną 2016.\nCezary Pazura i pozostali członkowie obsady "Aż po sufit" mogą odetchnąć z ulgą, bo nie stracą pracy. Ale gwiazdor serialu musi się bardzo pilnować, bo jest pod baczną obserwacją władz stacji.\nJak podaje "Fakt" ostatnio Pazura został wezwany na dywnik. Chodziło o to, że szefostwu TVN ponoć nie podoba się, że aktor tak chętnie i dość ostro wypowiada się na tematy związane z polityką, zwłaszcza na swoim profilu na Facebooku.\nJeśli wierzyć informacjom, które podaje gazeta serialowy Andrzej Domirski z "Aż po sufit" dostał ultimatum - albo złagodzi nieco ton swoich wypowiedzi, albo pożegna się z pracą w "Aż po sufit" i TVN zamknie przed nim drzwi do nowych produkcji.\nRzeczywiście w ostatnich wywiadach Cezary Pazura ogranicza się tylko do odpowiedzi na pytania związane ze swoją karierę, rodziną, dziećmi. Zupełnie jakby nie chciał się narażać władzom TVN, które nie zamierzają sie go pozbywać z "Aż po sufit" jeśli wypełni warunki współpracy.\ntagi: Andrzej Domirski Aż po sufit Aż po sufit 2 Aż po sufit 2 sezon Aż po sufit Cezary Pazura AŻ PO SUFIT NOWE ODCINKI cezary pazura czy będzie 2 sezon Aż po sufit kiedy 2 sezon Aż po sufit


Ricciardo ujawnił przyczynę słabej dyspozycji podczas Grand Prix Kataru\nKamil Stukus\tFormuła 1 24-11-21\nPierwsze GP Kataru w historii z całą pewnością nie zapisze się dobrze w pamięci Daniela Ricciardo. Australijczyk zdołał uplasować się jedynie na dwunastym miejscu i według niego przyczyną niezadowalającego tempa był błąd w danych, który ujawnił się już podczas pierwszego okrążenia.\nProblemy Riccardo pojawiły się jednak wcześniej niż przed startem wyścigu. W kwalifikacjach odpadł już w Q2, kończąc swój występ na czternastym miejscu. Wraz z nim przedwcześnie sesję zakończyli Charles Leclerc (zmagający się z uszkodzeniami podłogi), a także Sergio Perez. Jednak zarówno kierowca Ferrari, jak i Red Bulla, zdołali ukończyć rywalizację w punktach, natomiast Daniel awansował, w stosunku do swojej pozycji startowej, tylko o dwie lokaty i ukończył wyścig na dwunastym miejscu.\nZapytany, co było powodem tak słabej dyspozycji, stwierdził, że przyczyna tkwiła: „W oszczędzaniu paliwa, właśnie tam wszystko przepadło.”\n„Już od pierwszego okrążenia miałem kilka ostrzeżeń, których nie otrzymujesz na pierwszym kółku, więc zignorowałem to, ponieważ myślałem, że to tylko błąd” - przyznał Ricciardo.\n„Jednak dość wcześnie poinformowano mnie, że muszę poważnie oszczędzać paliwo. Zaoszczędziłem już całkiem sporo, lecz kiedy myślałem, że już wystarczy, dodano, iż to nadal nie wystarczy, do momentu, gdy jechaliśmy... jakieś dwie sekundy wolniej na okrążeniu. Wraz z tym opony robią się zimne, podobnie jak hamulce, więc ostatecznie tracisz jeszcze więcej.”\nPodczas tego niekończącego się oszczędzania paliwa kierowca McLarena przyznał, że w pewnym momencie chciał wycofać się z wyścigu.\n„[Oszczędność paliwa - przyp. red.] nigdy nie wydawała się wystarczająca. Zastanawiałem się więc, jaki jest sens zostawać na torze, ponieważ oczywiście popełniliśmy błąd i nawaliliśmy. Po prostu się wlekliśmy.”\n„Musieliśmy to robić przez większość wyścigu. Potem powiedziano mi, żebym nie oszczędzał paliwa i naciskał. To było bolesne i najwyraźniej jest to coś, co poszło nie tak, jeśli chodzi o dane lub obliczenia. Otrzymywaliśmy złe informacje.”\n„Musimy się temu przyjrzeć, ponieważ nasz wyścig był podyktowany błędnymi liczbami, które otrzymywaliśmy.”\nOstatnie trzy wyścigi nie były zbyt owocne dla zespołu z Woking, który zdobył tylko cztery punkty do klasyfikacji konstruktorów. To nie wróży najlepiej walce McLarena z Ferrari, biorąc pod uwagę fakt, że ekipa z Maranello prowadzi w pojedynku o trzecie miejsce z przewagą ponad trzydziestu dziewięciu punktów.


Climbing Technology - sprzęt wspinaczkowy, raki i czekany\nNiezawodny sprzęt do wspinaczki skałkowej, wysokogórskiej o także do prac na wysokości.\nClimbing Technology to uznany, włoski producent sprzętu wspinaczkowego i ekwipunku górskiego pozwalającego zdobywać najwyższe szczyty oraz pokonywać najtrudniejsze drogi wspinaczkowe na świecie. Niezwykle rozbudowana oferta obejmuje produkty niezbędne na każdym poziomie zaawansowania oraz przy różnych typach eksploracji gór- od wspinaczki skalnej i ściankowej, poprzez zimową turystykę na szlakach, drogi via ferrata, po wspinaczkę wysokogórską gdzie raki i czekany są niezbędnym elementem wyposażenia. Producent ten oferuje wszystko, co niezbędne do zapewnienia maksymalnego bezpieczeństwa w górach.\nMarka Climbing Technology to jeden z liderów wśród europejskich producentów szpeju. Wieloletnie doświadczenie przekłada się na nowoczesne konstrukcje przyrządów wspinaczkowych oraz kreowanie trendów na rynku sprzętu górskiego. Większość asortymentu wykonywana jest we Włoszech, co przekłada się na najwyższą jakość każdego elementu i pełne dopracowanie szczegółów. Stały nadzór nad procesem produkcji pozwala oferować produkty zapewniające bezpieczeństwo w górach całego świata.\nZnaczną część naszej oferty, jako dystrybutora marki Climbing Technology, stanowią lekkie i niezawodne karabinki, ekspresy wspinaczkowe oraz innowacyjne przyrządy asekuracyjne. Perfekcyjne opanowanie metody kucia na gorąco pozwala stosować bardziej zaawansowane kształty, które przyczyniają się do redukcji wagi, przy zachowaniu wysokiej wytrzymałości. Zróżnicowane modele zostały zaprojektowane zarówno pod kątem wspinaczki sportowej, górskiej jak i wielkościanowych wyzwań. Co niezmiernie ważne, absolutnie wszystkie Środki Ochrony Indywidualnej z tej kategorii produkowane są bezpośrednio we Włoszech, z wyłącznie europejskich komponentów, pod stałym nadzorem Jednostki Notyfikowanej wg. norm wynikających z Dyrektyw Unii Europejskiej.\nNiezwykle dopracowane są również oferowane przez włoskiego producenta uprzęże i kaski wspinaczkowe, które są podstawowym ekwipunkiem podczas wspinaczki górskiej, a ich prawidłowy wybór rzutuje na komfort podczas całego wyjazdu. Lekkie, sportowe modele sprawdzą się podczas letnich dni w skałach, natomiast bardziej rozbudowane, z wieloma szpejarkami i możliwością pełnej regulacji, doskonale poradzą sobie w wysokich górach niezależnie od pory roku.\nNie zapomniano również o zdobywcach najwyższych szczytów i turystach, mierzących się z górami w okresie zimowym. Szeroka gama czekanów i raków, jednych z najczęściej spotykanych na zimowych szlakach, charakteryzuje się wysoką wytrzymałością oraz niezawodnością w trudnych warunkach. Dzięki temu odpowiedni model znajdzie zarówno osoba poszukująca sporadycznie zakładanych raczków turystycznych, zimowy turysta przemierzający w rakach górskie szlaki, jak i najbardziej zaawansowani fani wspinaczki lodowej czy mikstowej. Raki i czekany Climbing Technology stanowią niejako obowiązkową pozycję na liście sprzętu dla osób wybierających się w Tatry w sezonie od jesieni do późnej wiosny.\nOsobną kategorię sprzętu stanowi kolekcja Climbing Technology przeznaczona do prac wysokościowych. Uprzęże robocze, absorbery energii i łączniki niezbędne przy zakładaniu stanowisk pozwolą na przeprowadzenie prac wysokościowych z dostępem linowym, w szeroko rozumianej alpinistyce przemysłowej, ale również na budowie, w czasie prac konserwatorskich czy w arborystyce. Wszystko to przy zachowaniu najwyższych standardów bezpieczeństwa.\nOferta dystrybucyjna Climbing Technology jest bardzo szeroka i z pewnością pozwoli znaleźć ekwipunek o parametrach odpowiednio dopasowanych do potrzeb, zarówno w czasie spędzania w górach wolnego czasu, jak i w pracy.


Fotel biurowy siatkowy z zagłówkiem Explore czarny z kategorii Fotele biurowe w niskiej cenie dostępny w internetowym sklepie MEB24.PL\n» Fotel biurowy siatkowy z zagłówkiem Explore czarny\nKod produktu: UQ-0577\nFotel biurowy siatkowy z zagłówkiem Explore (W-175C-4) to uniwersalna propozycja, która łatwo wkomponuje się w każde biuro lub pokój młodzieżowy. Fotel wykonany został z wysokiej jakości materiałów dzięki czemu posłuży przez długie lata. Siedzisko wykonane zostało z wytrzymałej tkaniny a oparcie i zagłówek zostało wykonane z oddychającej siatki. Podstawa na kółkach wykonana jest z wytrzymałego tworzywa. Miękkie i regulowane podłokietniki pomagają podnieść komfort osoby użytkującej do maksimum.\n- Regulowane podłokietniki (góra-dół) wykonane z tworzywa z miękką nakładką PU\n-wysokość: 115-124 cm\n-głębokość: 63 cm\n- siedzisko tapicerka: tkanina BL,\n- oparcie i zagłówek: siatka MESH\nWysokość oparcia 73


Żele budujące Indigo | warcaby.bielawa.pl\nŻele budujące Indigo\nListopad 21st, 2019 | Author: warcaby\nObecnie w sklepach jest coraz więcej nowoczesnych kosmetyków do stylizacji paznokci. Nowe lakiery, cieka odcienie, ulepszone konsystencje, pyłki do paznokci i inne ozdoby – to wszystko o czym marzy prawdziwa stylistka paznokci. Żele budujące Indigo to doskonały produkt, który jest używany zarówno w profesjonalnych salonach jak i w domowych gabinetach. Produkty te są łatwe w aplikacji i mają szerokie zastosowanie.\nŻele budujące Indigo mają zastosowanie w trakcie nadawania idealnego kształtu płytce paznokcia oraz przy przedłużaniu. Nakłada się go na bazę. W ten sposób paznokieć zostaje utwardzony. Za pomocą szablonów można wykonać przedłużenie płytki. Żele budujące Indigo są łatwe w aplikacji. Nie zalewają skórek i nie cofają się w lampie UV. To bardzo ważna wiadomość dla początkujących stylistek paznokci. Produkty te są gęste i łatwe w modelowaniu. Nakłada się go na płytkę paznokcia za pomocą pędzelka. Niezwykle trwałą i stabilna konsystencja zachwyca wiele kobiet. Warto postarać się o piękne i zadbane paznokcie. Wystarczy umówić się na wizytę u kosmetyczki lub samodzielnie wykona manicure żelowy lub hybrydowy.\nID wpisu: 36641\nTytuł: Żele budujące Indigo\nAdres strony: https://www.indigogdansk.pl/19-zele-budujace-indigo\nPage Rank: N/A (stan na 3 stycznia 2020 12:32)\nKategorie: Zdrowie i uroda od warcaby\nTagi: indigo żele budujące, indigo żele budujące do paznokci, żele budujące do paznokci, żele budujące do paznokci Indigo, żele budujące Indigo\nŻele budujące Indigo\nPosted in Zdrowie i uroda od warcaby | Tags: indigo żele budujące, indigo żele budujące do paznokci, żele budujące do paznokci, żele budujące do paznokci Indigo, żele budujące Indigo


SŁOWO BISKUPÓW - Tygodnik Rodzin Katolickich „Źródło”\nW trakcie rozeznawania dążeń tzw. ruchów intronizacyjnych i w ramach wymiany myśli z ich przedstawicielami okazało się, że wspólny ich cel jest zbieżny z dążeniem wielu wspólnot i stowarzyszeń Kościoła w Polsce, m.in. środowiska oazowego i charyzmatycznego. Jest też u podstaw spotkań młodzieży w Lednicy. Oznacza to, że od wielu lat dojrzewa w naszym Kościele myśl i pragnienie, aby uznać Chrystusa Panem i Zbawicielem, uznać Go Królem i poddać się Jego Prawu. Dlatego bez obaw i z ufnością wobec Ducha Świętego, który przemawia wspólnym głosem ludu Bożego, zwracamy się do wszystkich wiernych z prośbą o zaangażowanie się w realizację tego dzieła.\n[/pullquote]U jego podstaw jest proklamacja Jubileuszowego Aktu. Do Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach zapraszamy Was wszystkich, także wiernych ze środowisk polonijnych na całym świecie. Szczególne zaproszenie kierujemy do członków ruchów, wspólnot i stowarzyszeń kościelnych oraz do polskiej młodzieży. Zapraszamy zwłaszcza Was, którzy pielgrzymujecie na Lednickie Pola, którzy braliście udział w Światowych Dniach Młodzieży w Krakowie i którzy z różnych powodów zostaliście w domu. Zostawcie „kanapę” i ruszcie w drogę, zabierając z sobą cały entuzjazm wiary. Bądźcie otwarci na prośby i sugestie Waszych duszpasterzy. Potrzebujemy w Łagiewnikach młodych siewców nadziei. Realizacja dzieła intronizacji, czyli wywyższenia Jezusa w naszym życiu osobistym, rodzinnym, kościelnym i narodowym nie będzie bowiem czymś łatwym i dlatego wydarzenie w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia musi być jak mocne uderzenie w dzwon, byśmy się obudzili i z radością podjęli trudne zadanie, przekonani o jego nieodzowności. Uroczystość rozpocznie się 19 listopada br., o godz. 10.00. Jej kulminacyjnym punktem będzie liturgia Mszy św. o godz. 12.00. Jubileuszowy Akt będzie proklamowany przed Panem Jezusem wystawionym w Najświętszym Sakramencie. Ci z nas, którzy nie wybiorą się do Łagiewnik, będą mogli śledzić to ważne wydarzenie w mediach. Natomiast w uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, we wszystkich świątyniach Kościoła katolickiego w Polsce, każdy będzie mógł osobiście i razem z domownikami, we wspólnocie zgromadzenia liturgicznego, dokonać aktu przyjęcia Jezusa za Króla i Pana. Oczywiście owocność naszego włączenia się w Jubileuszowy Akt będzie zależała od wcześniejszego przygotowania swego wnętrza i zaangażowania, od obudzenia naszej wiary. Dlatego trzeba, byśmy wszyscy od zaraz podjęli trud duchowego przygotowania. Nie można bowiem sprowadzić Jubileuszowego Aktu tylko do wypowiedzenia formuły słownej. Trzeba treść Aktu poznać, w sercu rozważyć i przyjąć. By zaś dobrze zaowocował w naszym życiu, należy zadbać o stan łaski uświęcającej, a więc o serce czyste, pojednane z Bogiem i z bliźnimi. Konieczny jest wysiłek ożywienia osobistej więzi z Jezusem, by mógł działać i zaprowadzać Swe Królestwo w poszczególnych wymiarach naszego życia. Stąd też, pierwszym nakazem chwili jest modlitwa do Ducha Świętego, ponieważ bez Jego pomocy nikt nie jest w stanie wyznać, iż „Panem jest Jezus” (1Kor 12,3). Już dzisiaj bardzo prosimy, aby proklamację Jubileuszowego Aktu poprzedziła nowenna, odmawiana w naszych świątyniach, klasztorach i seminariach.\nFragment „Listu pasterskiego Episkopatu Polski w sprawie Jubileuszowego Aktu Przyjęcia Jezusa za Króla i Pana”


Witamy na stronie firmy PROVIDER\nW dzisiejszych czasach stały i tani dostęp do sieci Internet staje się czymś tak powszechnym i pożądanym jak dostęp do telefonu, telewizji czy energii elektrycznej.\nW firmie PROVIDER staramy się oferować Państwu taką właśnie możliwość korzystania ze stałego dostępu do sieci Internet - niezawodną, szybką oraz tanią alternatywę dla modemu, ISDN czy linii dzierżawionych.\nIstniejemy na rynku od 2004 roku i od samego początku zajmujemy się usługami dostępu do Internetu - dało to nam niezwykłą wiedzę oraz doświadczenie, które w tej chwili wykorzystujemy w budowaniu naszej sieci.\nDzięki stałemu połączeniu jakie uruchamiamy pomiędzy naszym punktem dostępowym a miejscem gdzie Państwo mieszkacie lub pracujecie możliwe jest korzystanie z dostępu do Sieci tak jak tego zawsze chcieliście - do dwudziestu razy szybciej niż przez zwykły modem, za jedną, niską, stałą, miesięczną opłatę - bez względu na ilość czasu spędzonego na korzystaniu z dostępu do Internetu. Ponadto, nie trzeba już się martwić o numery 0-700 lub inne tego typu płatne numery dostępowe, a także w pełni korzystacie państwo z uroków lokalnego serwera PROXY ( przyspiesza przeglądanie oraz ściąganie z www ) oraz co najważniejsze sprzętowego firewalla ( "ściana ogniowa" ). Pakiet bezpieczeństwa sieciowego firewall chroni wszystkich użytkowników usługi dostęp do Internetu sieci PROVIDER przed różnorodnymi rodzajami niepowołanego dostępu z sieci Internet do komputera lub sieci abonenta. Klienci są chronieni przed: Atakami SYN flooding (TCP SYN attack), Atakami ICMP flooding (PING flooding), Spoofingiem, Atakami LAND TCP/UDP, Atakami Ping scan/sweet i wieloma innymi.\nZapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą oraz kontaktu z nami w celu zasięgnięcia informacji co do zasięgu naszej sieci, lub też uzgodnienia terminu oraz sposobu realizacji usługi stałego dostępu do sieci Internet.\nCiągle rozbudowując naszą sieć, w niedalekiej przyszłości planujemy uruchamianie kolejnych punktów dostępowych w nowych miejscach, przede wszystkim zaś tam, gdzie nie istnieją alternatywy dla dostępu dodzwanianego przez modem, lub istniejące alternatywy są niesatysfakcjonujące. Pragniemy świadczyć usługi na wysokim poziomie tak, aby nasi klienci wiążąc się z nami byli przez cały czas zadowoleni ze swojego wyboru, a chęć ciągłego korzystania z naszych usług była wynikiem tego zadowolenia, nie zaś braku alternatyw.


to były motory! - Wykop.pl\nJunak, więcej grzebania niż jazdy.\nJak z każdym zabytkiem "made in Poland".\nPrzy dzisiejszych przebiegach, jakie ludzie robią, to syrena czy warszawa też będzie więcej stała u mechanika, niż jeździła.\nMi jeździć będzie szkoda. Od 81r cyferki stoją.\nMotocykle... Motor to masz pralce...\npanmajster1 1 mies. temu via Android\n@ramzes90 w pralce to silnik kiedyś miałem chęć kupić do remontu\nI ta ciągła nostalgia za prl-em. Jakbyś miał ten pseudo wynalazek, zwany motocyklem, to byś narzekał że się ciągle psuje, nie przyspiesza, nie hamuje i nie można na niego liczyć.\nZaraz się dowiem, że "kredensy" i "borewicze" to były super maszyny.\n@aldente: Czy ktoś tu tak pisze?\n@Rustyyyy: Zawsze się znajduje nawiedzony, który będzie przekonywał o zajebistości tych gruzów.\n@werfogd: nawet za czasów produkcji tych pojazdów nikt nie twierdził że był wybitne.\nObecnie ich wady stają się zaletami. Jak ktoś lubi naprawiać czy nawet ulepszać różne mechanizmy to takie konstrukcje są do tego idealne. Tu coś zmienisz tam coś poprawisz i na takim zlocie możesz się pochwalić poprawionymi osiągami.\nTak, tylko wtedy nie będą to kredensy i borewicze, lecz modyfikowane kredensy i borewicze. A to zasadnicza różnica.\n@werfogd: jeśli zmiany pokroju poprawienie pilnikiem niskiej jakości odlewów uznamy za modyfikacje to tak\nW przypadku tych aut to każda, dowolna czynność poprawiała fabrykę!\n@werfogd: to samo można powiedzieć o dowolnym produkcie niskiej jakości\n@Rustyyyy: Tak, tylko chodzi o tych nawiedzonych, co twierdzą, że nie, że były dobre.\n@werfogd: wydaje mi się że to jest mieszanka idioty... patriotyzmu z nieznajomością tematu w tym przypadku mechaniki\n@Rustyyyy: Bardzo ładne określenie :)\nnie oryginalny,brzydki tuning\nPodobne linki z tagiem #motor\nNajmocniejsze łańcuchy kontra nożyce hydrauliczne.\nI dlatego drodzy kierowcy - nie ścinamy zakrętu jeśli nie wiemy co za nim jest\npanmajster1 dołączył 1 mies. temu\nW 2020 r. dług publiczny wzrósł o tyle, ile kiedyś rósł przez 10 lat 4522\nCarrefour wprowadza wodę w szklanych litrowych butelkach 3417\nProkuratura chce postawić zarzuty prezesowi NIK 2883\nAustralia: Antycovidowe protesty. Tysiące osób domagało się zniesienia lockdownu 2313


Archiwa: max allan collins - KAMIEŃ Z SERCA\nMike Hammer powraca do komiksu\nMike Hammer, prywatny detektyw powołany do życia przez pisarza Mickeya Spillane’a po ponad półwiecznej przerwie powróci do komiksu. W setną rocznicę urodzin Mickeya Spillane’a wydawnictwo Titan Comics opublikuje czterozeszytową miniserię „Mickey Spillane’s Mike Hammer” będącej adaptacją opowiadania z lat 50 zatytułowanego „The Night I Dies”.\nLut 23, 2018 by Marcin Kamiński in Komiks\nSzymon Kudrański pracuje nad nową serią\nSzymon Kudrański, który przez ostatnie lata był głównym rysownikiem „Spawna”, pracuje nad nową serią komiksową „Quarry’s War”. Cykl powstaje na podstawie scenariusza Maxa Allana Collinsa. „Quarry’s War” będzie adaptacją pierwszego tomu powieściowego cyklu tworzonego przez Maxa Allana Collinsa nieprzerwanie od 1976 roku. Bohaterem serii, która\nLip 28, 2017 by Marcin Kamiński in Komiks