Portugalski rząd organizuje propagandową kampanię proaborcyjną - Bibula - pismo niezalezne\nPortugalski premier Jose Socrates rozpoczął rządową kampanię propagandową mającą na celu przekonanie społeczeństwa do zagłosowania za legalizacją aborcji w zbliżającym się referendum. Według planów socjalistycznego rządu, tzw. aborcja na życzenie powinna być powszechnie dostępna i każda kobieta powinno mieć zagwarantowane prawo “aborcji” (czytaj: zabicia dziecka), do 10 tygodnia życia “płodu” (czytaj: dziecka). Obecne prawo zabrania przeprowadzania “aborcji” podczas całego okresu ciąży.\nSocjalistyczny rząd próbuje od dziesięciu lat zmienić obowiązujące prawo, wprowadzając w 1997 roku pod obrady parlamentu ustawę zezwalającą na nieograniczoną “aborcję”. Pomimo, że Parlament odrzucił tę ustawę, a następną ustawę rządową odrzuciło spoleczeństwo portugalskie w powszechnym referendum w 1998 roku, socjalistyczny rząd po raz kolejny próbuje narzucić przepisy niezgodne z przekonaniami społeczeństwa i niezgodne z prawem naturalnym. Referendum ma odbyć się w styczniu przyszłego roku.\nPrzedruki dozwolone, pod warunkiem podania źródła (np. "bibula.com" lub "Serwis Informacyjny BIBUŁA"), i/lub pełnego adresu internetowego: http://www.bibula.com/?p=657 oraz niedokonywania jakichkolwiek skrótów lub zmian w tekstach i obrazach.


nokia 2200 - wszystko na temat nokia 2200 | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : nokia 2200\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia nokia 2200. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku nokia 2200) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem nokia 2200 posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania nokia 2200 jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 1 materiał. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 02.05.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania nokia 2200 ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu nokia 2200.


Aktualności - strona 320 - Gry planszowe - POLTERGEIST\n11-05-2007 13:10 | Hubert 'Saise' Spala\nKrótko po premierze Pól Naftowych, wydawnictwo Imperium obwieszcza przygotowania do wydania kolejnego tytułu - Historii Świata. Gra będzie zawierać ponad 200 kart wynalazków, jednostek, budowli, postaci oraz zdarzeń. Nie zabraknie oczywiście planszy i żetonów. Będą wśród nich pentagonalne żetony terenów czy żetony dyplomacji. Każdy gracz stanie na czele jednej cywilizacji i będzie usiłował doprowadzić ja do hegemonii nad światem i innymi graczami. Premiera gry przewidziana jest na przełom sierpnia i września 2007. » więcej\nWyświetlono rezultaty 6381-6400 z 6943.


Wczesna jesień - Rośliny ozdobne\nKategoria: Wczesna jesień\nHome Kalendarz Archive for category "Wczesna jesień"\nWczesna jesień / We wrześniu 28 sierpnia 2020\t 29 sierpnia 2020 Leave a comment\nWrzesień – właśnie kwitną Co kwitnie wczesną jesienią Wrzesień to czas pożegnania z latem, To czas coraz krótszych dni, pierwszych przymrozków, ale i czas zbiorów i bogactwa w ogrodach. W …\nWczesna jesień / We wrześniu 27 sierpnia 2020\t 29 sierpnia 2020 Leave a comment\nPrace we wrześniu Pielęgnacja roślin ogrodowych usuwamy chwasty, pamiętamy żeby szczególnie uważnie usuwać chwasty trwałe (perz, podagrycznik); systematycznie, rano lub wieczorem, podlewamy rośliny ogrodowe i balkonowe, szczególnie obficie podlewamy rośliny …\nWięcej"Prace we wrześniu"\nHortensje / Późne lato / Prace w sierpniu / Rozmnażanie roślin / Uprawa - krzewy liściaste / Wczesna jesień / We wrześniu 26 sierpnia 2020\t 29 sierpnia 2020 Leave a comment\nRozmnażamy hortensje przez sadzonki Więcej na temat sporządzania sadzonek poczytasz tu Najlepszym terminem do sporządzania sadzonek hortensji jest lato – od połowy VII do początku IX. Młode pędy są wtedy już …\nPóźne lato / Prace w sierpniu / Sadzenie / Uprawa-cebulowe / Wczesna jesień / We wrześniu / Złota jesień 25 sierpnia 2020\t 29 sierpnia 2020 Leave a comment\nSadzenie roślin cebulowych Do tej grupy roślin należą tulipany, narcyzy, hiacynty, lilie, przebiśniegi, śnieżyce, szafirki, krokusy, śniedki i wiele innych opisanych w dziale cebulowe. Są to rośliny wieloletnie, które ze …\nPóźne lato / Prace w sierpniu / Rozmnażanie roślin / Sadzenie / Uprawa-byliny zimujace / Wczesna jesień / We wrześniu 25 sierpnia 2020\t 29 sierpnia 2020 Leave a comment\nDzielimy i przesadzamy piwonie Przeczytaj o piwonii lekarskiej Druga połowa sierpnia i początek września to najlepszy czas na przesadzanie i dzielenie piwonii. Podzielone i przesadzone w tym czasie zdąża się …


"Potop" tom 1 rozdz. 1\nPewnego wieczora siedziała panna Aleksandra w izbie czeladnej wraz z dziewczętami dworskimi. Dawny to był zwyczaj Billewiczów, że gdy gości nie było, to z czeladzią spędzali wieczory śpiewając pieśni pobożne i przykładem swym prostactwo budując. Tak też czynił i panna Aleksandra, a to tym łacniej, że między jej dziewkami dworskimi same były prawie szlachcianki, sieroty bardzo ubogie. Te robotę wszelką, choćby najgrubszą, spełniały i przy paniach służebnymi były, a w zamian za to ćwiczyły się w obyczajności, lepszego doznając od prostych dziewek traktowania. Były jednak między nimi i chłopki, mową głównie się różniące, bo wiele z nich po polsku nie umiało.\nPanna Aleksandra wraz z krewną swą panną Kulwiecówną siedziały w pośrodku, a dziewczęta po bokach na ławach; wszystkie kądziel przędły. Na potężnym kominie ze zwieszonym okapem paliły się kłody sosnowe i karpy, to przygasając, to znów strzelając jasnym, wielkim płomieniem lub skrami, w miarę jak stojący wedle komina wyrostek przyrzucał drobniejszych brzeźniaków i łuczywa. Gdy płomień strzelił jaśniej, widać było ciemne drewniane ściany ogromnej izby z nadzwyczaj niskim, belkowanym sufitem. U belek wisiały na niciach różnokolorowe gwiazdki uczynione z opłatków, kręcące się w cieple, a zza belek wyglądały motki czesanego lnu, zwieszające się na obie strony, jakby tureckie zdobyczne buńczuki. Cały niemal pułap był nimi założony. Po ścianach ciemnych błyszczały jakoby gwiazdy statki cynowe, większe i mniejsze, stojące lub poopierane na długich półkach dębowych.\nChwilami jednak przerywał robotę, widocznie coś się w żarnach psuło, bo jednocześnie rozlegał się jego śpiewny głos:\nPanna Aleksandra podnosiła głowę, jakby rozbudzona ciszą, która następowała po okrzykach Żmudzina; wówczas płomień oświecał jej białą twarz i poważne, błękitne oczy, patrzące spod brwi czarnych.\nByła to urodziwa panna o płowych włosach, bladawej cerze i delikatnych rysach. Miała piękność białego kwiatu. Żałobna suknia dodawała jej powagi. Siedząc przed tym kominem była tak w myślach pogrążona jak w śnie; zapewne nad dolą własną rozmyślała, gdyż losy jej były w zawieszeniu.\nTestament przeznaczył ją na żonę człowieka, którego nie widziała od lat dziesięciu, a że dobiegała dopiero dwudziestu, więc pozostało jej tylko niejasne wspomnienie dziecinne jakiegoś burzliwego wyrostka, który za czasu swego pobytu z ojcem w Wodoktach więcej z rusznicą po bagnach latał, niż na nią patrzył.\n"Gdzie on jest i jaki on jest teraz?" - oto pytania, które cisnęły się na myśl poważnej pannie.\nZnała go wprawdzie jeszcze z opowiadań nieboszczyka podkomorzego, który na cztery lata przed śmiercią przedsięwziął był daleką i trudną podróż do Orszy. Otóż, wedle tych opowiadań, miał to być "wielkiej fantazji kawaler, choć gorączka okrutny". Po owym układzie o małżeństwo dzieci, zawartym między starym Billewiczem a Kmicicem ojcem, miał ów kawaler przyjechać zaraz do Wodoktów akomodować się pannie; tymczasem wybuchła wielka wojna i kawaler zamiast do panny pociągnął na pola beresteckie. Tam postrzelon, leczył się w domu; potem ojca schorzałego i bliskiego śmierci pilnował; potem znów była wojna - i tak zeszły owe cztery lata. Teraz od śmierci starego pułkownika upłynął już kawał czasu, a o Kmicicu słuch przepadł.\nMiała tedy o czym rozmyślać panna Aleksandra, a może tęskniła do nieznanego. W sercu czystym, właśnie dlatego, że jeszcze miłości nie zaznało, nosiła wielką gotowość do kochania. Iskry tylko trzeba było, żeby na tym ognisku rozpalił się płomień spokojny, ale jasny, równy, silny i jak znicz litewski nie gasnący.\nWięc niepokój ogarniał ją, czasem luby, a czasem przykry, i dusza jej ciągle zadawała sobie pytania, na które nie było odpowiedzi, a raczej dopiero miała nadejść z pól dalekich. Więc pierwsze pytanie było: zali on z dobrej woli ją zaślubi i gotowością na jej gotowość do kochania odpowie? W owych czasach układy rodzicielskie o małżeństwo dzieci bywały rzeczą zwykłą, a dzieci choćby po śmierci rodziców, związane pod błogosławieństwem, dotrzymywały najczęściej układu. W samym więc zaswataniu jej nie widziała panienka nic nadzwyczajnego, ale że dobra wola nie zawsze z obowiązkiem chodzi w parze, więc i ta troska obciążyła płową główkę panny: "Czy on mnie pokocha?" I potem już stado myśli opadło ją, jak stado ptastwa opada drzewa samotnie na rozległych polach stojące: "Ktoś ty jest? jakiś jest? Żyw chodzisz po świecie? czy może już gdzie tam poległeś?... Dalekoś ty? czy blisko?..." Otwarte serce panny, jak drzwi otwarte na przyjęcie miłego gościa, mimo woli wołało ku dalekim stronom, ku lasom i polom śnieżnym, nocą przykrytym: "Bywaj, junaku! bo nie masz nic gorszego w świecie nad oczekiwanie!"\nWtem jakby w odpowiedź wołaniu, z zewnątrz, właśnie z owych śnieżnych dalekości nocą pokrytych, doszedł głos dzwonka.\nPanna drgnęła, lecz oprzytomniawszy wnet przypomniała sobie, że to z Pacunelów przysyłano każdego prawie wieczora do apteczki po leki dla młodego pułkownika; myśl tę potwierdziła panna Kulwiecówna mówiąc:\n- To od Gasztowtów po driakiew.\nNieregularny głos dzwonka targanego przy dyszlu brzmiał coraz wyraźniej; na koniec ucichł nagle, widocznie sanki zatrzymały się przed domem.\n- Obacz, kto przyjechał - rzekła panna Kulwiecówna do obracającego żarna Żmudzina.\nŻmudzin wyszedł z czeladnej, lecz po małej chwili pojawił się z powrotem i biorąc znów za drąg do żaren rzekł z flegmą:\n- Panas Kmitas.\n- A słowo stało się ciałem! - wykrzyknęła panna Kulwiecówna.\nPrządki zerwały się na równe nogi; kądziele i wrzeciona pospadały na ziemię.\nPanna Aleksandra wstała także; serce jej biło jak młotem, na twarz występowały rumieńce, a po nich bladość; ale odwróciła się umyślnie od komina, żeby wzruszenia nie okazać. Wtem we drzwiach pojawiła się wyniosła jakaś postać w szubie i czapce futrzanej na głowie. Młody mężczyzna postąpił na środek izby i poznawszy, że się znajduje w czeladnej, spytał dźwięcznym głosem, nie zdejmując czapki:\n- Hej! a gdzie to wasza panna?\n- Jestem - odpowiedziała dość pewnym głosem Billewiczówna.\n- Jam jest Andrzej Kmicic.\nOczy panny Aleksandry spoczęły błyskawicą na twarzy Kmicica, a potem znów wbiły się w ziemię; przez ten czas jednak zdołała panienka dojrzeć płową jak żyto, mocno podgoloną czuprynę, smagłą cerę, siwe oczy bystro przed się patrzące, ciemny wąs i twarz młodą, orlikowatą, a wesołą i junacką.\nOn się zaś w bok ujął lewą ręką, prawą do wąsa podniósł i tak mówił:\n- Jeszczem w Lubiczu nie był, jeno tu ptakiem śpieszyłem do nóg panny łowczanki się pokłonić. Prosto z obozu mnie tu wiatr przywiał, daj Boże, szczęśliwy.\n- Waćpan wiedziałeś o śmierci dziadusia podkomorzego? - spytała panna.\n- Nie wiedziałem, alem go łzami rzewnymi opłakał, dobrodzieja mojego, gdym się o jego zgonie od owych szaraczków dowiedział, którzy z tych stron do mnie przybyli. Szczery to był przyjaciel, nieledwie brat mego nieboszczyka rodzica. Pewnie waćpannie wiadomo dobrze, że przed czterema laty aż pod Orszę do nas przybył. Wtedy mi to waćpannę obiecał i konterfekt pokazał, do którego po nocach wzdychałem. Byłbym tu wcześniej przyjechał, ale wojna nie matka; ze śmiercią jedno ludzi swata.\nZmieszała nieco panienkę ta śmiała mowa, więc chcąc ją na co innego odwrócić rzekła:\n- To waćpan jeszcze swego Lubicza nie widział?\n- Czas na to będzie. Tu pierwsze służby i droższy legat, który naprzód chciałbym odziedziczyć. Jeno mi się waćpanna tak od komina odwracasz, żem dotąd i w oczy spojrzeć nie mógł. Ot! tak! odwróć się waćpanna, a ja od komina zajdę! - ot - tak!\nTo rzekłszy śmiały żołnierz chwycił nie spodziewającą się takiego postępku Oleńkę za ręce i ku ognisku odwrócił, tak nią jak frygą zakręciwszy.\nOna zaś zmieszała się jeszcze bardziej i nakrywszy oczy długimi rzęsami stała tak światłem i własną pięknością zawstydzona. Kmicic puścił ją wreszcie i uderzył się po kontuszu.\n- Jak mi Bóg miły, rarytet! Dam na sto mszy po moim dobrodzieju, że mi cię zapisał. Kiedy ślub?\n- Jeszcze nieprędko, jeszczem nie waćpana - odrzekła Oleńka.\n- Ale będziesz, choćbym ten dom miał podpalić! Na Boga! myślałem, że konterfekt pochlebiony, ale to, widzę, malarz wysoko mierzył, a chybił. Sto bizunów takiemu - i piece mu malować, nie one specjały, którymi oczy pasę. Miłoż to taki legat dostać, niech mnie kule biją!\n- Dobrze nieboszczyk dziaduś mi powiadał, żeś waćpan gorączka.\n- Tacy u nas wszyscy w Smoleńskiem, nie jak wasi Żmudzini. Raz, dwa! - i musi być, jak chcemy, a nie, to śmierć!\nOleńka uśmiechnęła się i rzekła już pewniejszym głosem podnosząc na kawalera oczy:\n- Ej! to chyba Tatarzy u was mieszkają?\n- Wszystko jedno! a waćpanna moją jesteś z woli rodziców i po sercu.\n- Po sercu, to jeszcze nie wiem.\n- Niechbyś nie była, to bym się nożem pchnął!\n- Śmiejący się to waćpan mówisz... ależ my to jeszcze w czeladnej!... Proszę do komnat. Po długiej drodze pewnie się i wieczerza przygodzi - proszę!\nTu Oleńka zwróciła się do panny Kulwiecówny:\n- Ciotuchna pójdzie z nami?\nMłody chorąży spojrzał bystro:\n- Ciotuchna? - spytał - jaka ciotuchna?\n- Moja, panna Kulwiecówna.\n- A to i moja - odparł zabierając się do rąk całowania. - Dla Boga! toż ja mam w chorągwi towarzysza, który się zwie Kulwiec-Hippocentaurus. Czy nie krewniak, proszę?\n- To z tych samych! - odrzekła dygając stara panna.\n- Dobry chłop, ale wicher jak i ja! - dodał Kmicic.\nTymczasem wyrostek ukazał się ze światłem, więc przeszli do sieni, gdzie pan Andrzej szubę z siebie zrzucił, a potem na drugą stronę, do komnat gościnnych.\nZaraz po ich odejściu prządki zbiły się w ciasną gromadkę i nuż jedna przez drugą gadać, a uwagi czynić. Strojny młodzian podobał się im bardzo, więc i nie szczędziły mu słów, wzajemnie się w pochwałach przesadzając.\n- Łuna od niego bije - mówiła jedna. - Kiedy wszedł, myślałam, że królewicz.\n- A oczy ma jak ryś, aż nimi kłuje - odrzekła druga. - Takiemu się nie przeciw!\n- Najgorzej się przeciwiać! - odpowiedziała trzecia.\n- Panną jak wrzecionem okręcił! Ale już to znać, że mu się udała bardzo, bo i komuż by się ona nie udała?\n- Ale i on nie gorszy, nie bój się! Żeby ci się taki zdarzył, poszłabyś i do Orszy, choć to podobno na końcu świata.\n- Szczęśliwa panna!\n- Bogatym zawsze lepiej na świecie. Ej, ej! złotoż to, nie rycerz!\n- Mówiły pacunelki, że i ten rotmistrz, któren jest w Pacunelach, u starego Pakosza, piękny kawaler.\n- Nie widziałam ja go, ale gdzie jemu do pana Kmicica! Już takiego chyba na świecie nie ma!\n- Padłas! - zawołał nagle Żmudzin, któremu znów się coś w żarnach popsuło.\n- A nie pójdziesz, ty kudłaty, ze swoimi wymysłami! Dajże już spokój, bo się i dosłyszeć nie można!... Tak, tak! trudno lepszego niż pan Kmicic na całym świcie znaleźć! Pewnie i w Kiejdanach takiego nie ma!\n- Tak to się i przyśni!\n- Niechby się choć przyśnił...\nW taki to sposób rozprawiały ze sobą szlachcianki w czeladnej. Tymczasem nakrywano co duchu w izbie stołowej, a w gościnnej siedziała panna Aleksandra sam na sam z Kmicicem, bo ciotka Kulwiecówna poszła krzątać się wedle wieczerzy.\nPan Andrzej nie zdejmował wzroku z Oleńki i oczy iskrzyły mu się coraz bardziej, na koniec rzekł:\n- Są ludzie, którym majętność nad wszystko milsza, inni za zdobyczą na wojnie gonią, inni się w koniach kochają, ale ja być waćpanny za żadne skarby nie oddał! Dalibóg, im więcej patrzę, tym większa ochota do żeniaczki, żeby choć i jutro! Już tę brew to chyba waćpanna korkiem przypalonym malujesz?\n- Słyszałam, że tak płoche czynią, ale jam nie taka.\n- A oczy jakoby z nieba! Od konfuzji słów mi brakuje.\n- Nie bardzoś waćpan skonfundowany, gdy tak obcesem na mnie nastajesz, aż mnie i dziwno.\n- To też obyczaj nasz smoleński: do niewiast czy w ogień śmiało iść. Musisz, królowo, do tego przywyknąć, bo tak zawsze będzie.\n- Musisz waćpan odwyknąć, bo nie może tak być.\n- Może się i poddam, niech mnie usieką! Wierz, waćpanna, nie wierz, a rad bym ci nieba przychylić! Dla ciebie, mój królu, gotówem się i obyczajów innych uczyć, bo wiem to do siebie, żem żołnierz prostak i w obozie więcej bywałem niźli na pokojach dworskich.\n- Ejże, nic to nie szkodzi, bo i mój dziaduś żołnierzem był, ale dziękuję za dobrą chęć! - odrzekła Oleńka i oczy jej spojrzały tak słodko na pana Andrzeja, że mu od razu serce jak wosk stopniało i odrzekł:\n- Waćpanna mnie na nitce będziesz wodzić!\n- Oj, niepodobny waćpan do takich, których na nitce wodzą! Najtrudniej to z niestatecznymi.\nKmicic ukazał białe, jakoby wilcze, zęby w uśmiechu.\n- Jak to? - rzekł - małoż to ojcowie nałamali na mnie rózeg w konwencie, abym do statku przyszedł i różne piękne maksymy spamiętał, przewodniczki żywota...\n- A którążeś najlepiej spamiętał?\n- "Kiedy kochasz, padaj do nóg" - ot tak!\nTo rzekłszy pan Kmicic już był na kolanach, panienka zaś wołała chowając nogi pod stołek:\n- Dla Boga! tego w konwencie nie uczyli! Daj waćpan spokój, bo się rozgniewam... i ciotka zaraz przyjdzie...\nOn zaś, klęcząc ciągle, podniósł głowę w górę i w oczy jej patrzył.\n- A niech i cała chorągiew ciotek nadciągnie, nie zaprę się ochoty!\n- Wstańże waćpan.\n- Siadaj waćpan.\n- Już siedzę.\n- Zdrajca z waćpana, Judasz!\n- A nieprawda, bo jak całuję, to szczerze!... Chcesz się przekonać?\n- Ani się waćpan waż!\nPanna Aleksandra śmiała się jednak, a od niego aż łuna biła młodości i wesołości. Nozdrza mu latały jak młodemu źrebcowi szlachetnej krwi.\n- Aj! aj! - mówił - co to za oczki, jakie liczko! Ratujcież mnie, wszyscy święci, bo nie usiedzę!\n- Nie trzeba wszystkich świętych wzywać. Siedziałeś waćpan cztery lata, aniś tu zajrzał, to siedź i teraz!\n- Ba! znałem jeno konterfekt. Każę tego malarza w smołę, a potem w pierze wsadzić i po rynku w Upicie biczem pędzać. Już powiem wszystko szczerze: chcesz waćpanna, to przebacz! - nie, to szyję utnij! Myślałem sobie tedy na ów konterfekt poglądając: gładka, gadzina, bo gładka, ale gładkich nie brak na świecie - mam czas! Ojciec nieboszczyk napędzał, żeby to jechać, a ja zawsze jedno: Mam czas! żeniaczka nie przepadnie! panny na wojnę nie chodzą i nie giną. Nie przeciwiłem się ze wszystkim woli ojcowskiej, Bóg mi świadek, ale chciałem wpierw wojny zażyć, jakoż na własnej skórze praktykowałem. Teraz dopiero poznaję, żem był głupi, bo mogłem i żeniaty na wojnę iść, a tu mnie delicje czekały. Chwała Bogu, że całkiem mnie nie usiekli. Pozwól waćpanna rączki ucałować.\n- Lepiej nie pozwolę.\n- Tedy nie będę pytał. U nas w Orszańskiem mówią: "Proś, a nie dają, to sam weź!"\nTu pan Andrzej przypił się do rączki panienki i całować ją począł, a panienka nie wzbraniała zanadto, żeby nieżyczliwości nie okazać.\nWtem weszła panna Kulwiecówna i widząc, co się dzieje, podniosła oczy do góry. Nie zdała jej się ta konfidencja, ale nie śmiała strofować, natomiast zaprosiła na wieczerzę.\nPoszli tedy oboje, wziąwszy się pod ręce jakby rodzeństwo, do jadalnej izby, w której stał stół nakryty, a na nim wszelkich potraw obficie, zwłaszcza wędlin wybornych, i omszały gąsiorek wina moc dającego. Dobrze było ze sobą młodym, raźno i wesoło. Panna już była po wieczerzy, więc tylko pan Kmicic zasiadł i jeść począł z tą samą żywością, z jaką przedtem rozmawiał.\nOleńka spoglądała nań z boku, rada, że je i pije, potem zaś, gdy nasycił pierwszy głód, zaczęła znów wypytywać:\n- To waćpan nie spod Orszy jedziesz?\n- Bo ja wiem skąd?!... Dziś tu bywałem, jutro tam! Takem pod nieprzyjaciela podchodził jako wilk pod owce i co tam można było urwać, tom urywał.\n- A żeś się to waćpan ważył takiej potędze oponować, przed którą sam hetman wielki musiał ustąpić?\n- Żem się ważył? Jam na wszystko gotów, taka już we mnie natura!\n- Mówił i to nieboszczyk dziaduś... Szczęście, żeś waćpan nie zginął.\n- Ej! nakrywali mnie tam czapką i ręką jako ptaka w gnieździe, ale co nakryli, tom uskoczył i gdzie indziej ukąsił. Naprzykrzyłem się tak, że jest cena na moją głowę... Wyborny ten półgęsek!\n- W imię Ojca i Syna! - zawołała z nieudanym przerażeniem Oleńka spoglądając jednocześnie z uwielbieniem na tego młodziana, który razem mówił o cenie na swoją głowę i półgęsku.\n- Chybaś miał waćpan potęgę wielką do obrony?\n- Miałem dwieście swoich dragoników, bardzo przednich, ale mi się w miesiąc wykruszyli. Potem z wolentarzami chodziłem, których zbierałem, gdziem mógł, nie przebredzając. Dobrzy pachołkowie do bitwy, ale łotry nad łotrami! Ci, co nie poginęli, prędzej później pójdą wronom na frykasy...\nTo rzekłszy pan Andrzej znów się rozśmiał, wychylił kielich wina i dodał:\n- Takich drapichrustów jeszcze waćpanna w życiu nie widziała. Niech im kat świeci! Oficyjerowie - wszystko szlachta z naszych stron, familianci, godni ludzie, ale prawie na każdym jest kondemnatka. Siedzą teraz w Lubiczu, bo co miałem innego z nimi robić?\n- To waćpan z całą chorągwią do nas przyciągnął?...\n- Tak jest. Nieprzyjaciel zamknął się w miastach, bo zima okrutna! Moi ludzie też się zdarli jako miotły od ciągłego zamiatania, więc mi książę wojewoda hiberny w Poniewieżu naznaczył. Dalibóg, dobrze to zasłużony odpoczynek!\n- Jedz waćpan, proszę.\n- Ja bym dla waćpanny i truciznę zjadł!... Zostawiłem tedy część mojej hołoty w Poniewieżu, część w Upicie, a godniejszych kompanionów do Lubiczam w gościnę zaprosił... Ci przyjadą waćpannie czołem bić.\n- A gdzież waćpana laudańscy ludzie zaleźli?\n- Oni mnie znaleźli, gdym i tak już do Poniewieża na hiberny szedł. Byłbym i bez nich tu przyciągnął.\n- Pij no waćpan...\n- Ja bym dla waćpanny i truciznę wypił...\n- Ale o śmierci dziadusia i o testamencie to laudańscy dopiero waćpanu powiedzieli?\n- A, o śmierci to oni. Panie, świeć nad duszą mego dobrodzieja! Czy to waćpanna wysłałaś do mnie tych ludzi?\n- Tego sobie waćpan nie myśl. O żałobie myślałam i modlitwie, więcej o niczym...\n- Oni też to samo mówili... Ho! harde jakieś szaraki!... Chciałem im dać nagrodę za fatygę, to jeszcze się na mnie żachnęli i nuż przymawiać, że to może orszańska szlachta munsztułuki bierze, ale laudańska nie! Bardzo mi szpetnie przymawiali! Co ja słysząc myślę sobie tak: nie chcecie pieniędzy, każę wam dać po sto bizunów.\nNa to panna Aleksandra chwyciła się za głowę.\n- Jezus Maria! i waćpan to uczynił?\nKmicic spojrzał zdziwiony.\n- Nie przestraszaj się waćpanna... Nie uczyniłem, choć się dusza zawsze we mnie na takich szlachetków przewraca, którzy równymi nam się być mienią. Alem sobie pomyślał: okrzyczą mnie niewinnie w okolicy za gwałtownika i jeszcze przed waćpanną obmówią.\n- Wielkie to szczęście! - rzekła oddychając głęboko Oleńka - bo inaczej na oczy bym waćpana widzieć nie mogła.\n- Mała to szlachta, ale starożytna i sławna. Dziaduś nieboszczyk zawsze się w nich kochał i na wojnę z nimi chodził. Wiek życia razem przesłużyli, a czasu pokoju w dom ich przyjmował. Stara to domu naszego przyjaźń, którą waćpan szanować musisz. Masz przecie serce i nie popsujesz tej świętej zgody, w której żyliśmy dotąd!\n- To ja o niczym nie wiedziałem! niech mnie usieką, jeślim wiedział! A przyznaję, że ta bosa szlachetczyzna jakoś mi nie idzie do głowy. U nas: kto chłop, to chłop, a szlachta wszystko familianci, którzy po dwóch na jedną kobyłę nie siadają... Dalibóg, że takim szerepetkom nic do Kmiciców ani do Billewiczów, jak piskorzom nic do szczuk, choć i to, i to ryba.\n- Dziaduś powiadał, że substancja nic nie stanowi, jeno krew i poczciwość, a to poczciwi ludzie, inaczej by ich dziaduś opiekunami moimi nie uczynił.\nPan Andrzej zdumiał się i otworzył szeroko oczy.\n- Ich? opiekunami waćpanny dziaduś uczynił? wszystką szlachtę laudańską?...\n- Tak jest. Waćpan się nie marszcz, bo nieboszczyka wola święta. Dziwno mi to, że wysłańcy tego waćpanu nie powiedzieli?\n- Byłbym ich... Ale ni może to być! Przecie tu jest kilkanaście zaścianków... wszyscyż to oni na waćpannę sejmują? Ali i nade mną będą sejmikować, czym po ich myśli, czy nie?... Ej! nie żartuj no waćpanna, bo się we mnie krew burzy!\n- Panie Andrzeju, ja nie żartuję... świętą i szczerą prawdę mówię. Nie będą oni sejmikowali nad waćpanem; ale jeśli im ojcem za przykładem dziadusia będziesz, jeśli ich nie odepchniesz, pychy nie okażesz, to nie tylko ich, ale i mnie za serce ujmiesz. Będę razem z nimi waćpanu dziękowała, całe życie... całe życie, panie Andrzeju...\nGłos jej brzmiał jak prośba pieściwa, ale on nie rozmarszczył brwi i chmurny był. Gniewem wprawdzie nie wybuchnął, choć chwilami przelatywały mu jakby błyskawice po twarzy, ale odrzekł z wyniosłością i dumą:\n- Tegom się nie spodziewał! Szanuję wolę nieboszczyka i tak myślę, że pan podkomorzy mógł ten drobiazg szlachecki do czasu mego przybycia opiekunami waćpanny uczynić, ale gdym tu już raz nogą stanął, nikt inny prócz mnie opiekunem nie będzie. Nie tylko owe szaraki, ale i sami Radziwiłłowie birżańscy nic tu do opieki nie mają!\nPanna Aleksandra spoważniała i odrzekła po krótkiej chwili milczenia:\n- Źle waćpan czynisz, że się dumą unosisz. Kondycje dziada nieboszczyka albo trzeba wszystkie przyjąć, albo wszystkie odrzucić - rady innej nie widzę. Laudańscy nie będą się przykrzyć ani też narzucać, bo to godni ludzie i spokojni. Tego waćpan nie przypuszczaj, żeby oni ci ciężcy byli. Gdyby tu jakieś niesnaski powstały, tedyby mogli słowo rzec, ale tak mniemam, że wszystko pójdzie zgodnie i spokojnie, a wtedy taka to będzie opieka, jakby jej nie było...\nOn pomilczał jeszcze chwilę, potem ręką kiwnął i rzekł:\n- Prawdać to, że ślub wszystko zakończy. Nie ma się o co spierać, niech jeno siedzą spokojnie i nie wtrącają się do mnie, bo dalibóg, nie dam sobie w wąsy dmuchać; zresztą, mniejsza o nich! Przyzwól waćpanna na ślub prędki, to będzie najlepiej!\n- Nie wypada teraz o tym mówić w czasie żałoby...\n- Aj! a długo będę musiał czekać?\n- Sam dziaduś napisał, żeby nie dłużej jak pół roku.\n- Wyschnę do tego czasu jak trzaska. Ale się już nie gniewajmy. Jużeś waćpanna tak zaczęła na mnie surowie spoglądać jak na winowajcę. Bogdajże cię, mój królu złoty! Com ja winien, kiedy natura we mnie taka: gdy mnie gniew na kogo uchwyci, to bym go rozdarł, a gdy przejdzie, to bym zszył!\n- Strach z takim żyć - odrzekła już weselej Oleńka.\n- No! zdrowie waćpanny! Dobre to wino, a u mnie szabla i wino to grunt. Jaki tam strach ze mną żyć! Waćpanna to mnie usidlisz swoimi oczami i w niewolnika obrócisz, mnie, którym nikogo nad sobą znosić nie chciał. Ot, i teraz! wolałem z chorągiewką na własną rękę chodzić niż panom hetmanom się kłaniać... Mój królu złoty! jeślić się co we mnie nie spodoba, to i przebacz, bom się manier pod harmatami uczył, nie we fraucymerach - w zgiełku żołnierskim, nie przy lutni. U nas tam niespokojna strona, szabli z ręki nie popuść. Toteż, choć tam i kondemnatka jaka na kim cięży, choć go i wyrokami ścigają - nic to! Ludzie go szanują, byle fantazję miał kawalerską. Exemplum: moi kompanionowie, którzy gdzie indziej dawno by w wieżach siedzieli... swoją drogą godni kawalerowie! Nawet białogłowy u nas w butach i przy szabli chodzą i partiom hetmanią, jako pani Kokosińska, stryjna mego porucznika, czyniła, która teraz kawalerską śmiercią poległa, a synowiec pod moją komendą za nią się mścił, choć jej za życia nie kochał. Gdzie nam dworności się uczyć, choćby największym familiantom? Ale to rozumiemy: wojna - to stawać, sejmik - to gardłować, a mało języka - to dalejże szablą! Ot, co jest! takiego mnie nieboszczyk podkomorzy poznał i takiego dla waćpanny wybrał!\n- Jam zawsze za wolą dziadusia szła chętnie - odparła spuszczając oczy panienka.\n- A dajże jeszcze rączyny ucałować, moja słodka dziewczyno! Dalibóg, okrutnieś mi do serca przypadła. Tak mnie sentyment rozebrał, że nie wiem, jak do owego Lubicza trafię, któregom jeszcze nie widział.\n- Dam waćpanu przewodnika.\n- Ej, obejdzie się. Już ja przywykłem tłuc się po nocach. Mam pachołka z Poniewieża, który powinien drogę znać. a tam mnie Kokosiński z kompanami czeka... wielcy to familianci u nas Kokosińscy, którzy się Pypką pieczętują... Tego niewinnie bezecnym ogłoszono za to, że panu Orpiszewskiemu dom spalił i dziewkę porwał, a ludzi wyciął... Godny towarzysz!... Dajże jeszcze rączyny. Czas, widzę, jechać!\nWtem północ poczęła bić z wolna na wielkim gdańskim zegarze w jadalnej izbie stojącym.\n- Dla Boga! czas! czas! - zawołał Kmicic. - Nic tu już nie wskóram! Miłujeszże mnie choć na obwinięcie palca?\n- Kiedy indziej odpowiem. Przecie będziesz mnie waćpan odwiedzał?\n- Co dzień! chybaby się ziemia pode mną rozpadła. Niech mnie usieką!...\nTo rzekłszy Kmicic wstał i wyszli oboje do sieni. Sanki czekały już przed gankiem, więc ubrał się w szubę i żegnać ją począł prosząc, by do komnat wrócił, bo z ganku zimno leci.\n- Dobranoc, królowo miła - mówił - śpij smaczno, bo ja to chyba oka nie zmrużę o twojej gładkości rozmyślając!\n- Byłeś waćpan czego szpetnego nie upatrzył. Ale lepiej dam waćpanu człowieka z kagankiem, bo to i wilków pod Wołmontowiczami nie brak.\n- A cóż to ja koza, żebym się wilków miał bać? Wilk żołnierzowi przyjaciel, bo często się z jego ręki pożywi. Wzięło się też i bandolecik do sanek. Dobranoc, najmilsza, dobranoc!\nTo rzekłszy Oleńka cofnęła się, a pan Kmicic ruszył ku gankowi. Ale po drodze, w szparze uchylonych drzwi do czeladnej, dojrzał kilka par oczu dziewcząt, które spać się nie pokładły, aby go ujrzeć raz jeszcze. Tym posłał pan Jędrzej żołnierskim obyczajem całusa od ust ręką i wyszedł. Po chwili zabrzęczał dzwonek i jął brzęczeć zrazu głośno, potem coraz bardziej mdlejącym dźwiękiem, coraz słabiej, wreszcie ustał.\nCicho się zrobiło w Wodoktach, aż ta cisza zdziwiła pannę Aleksandrę; w uszach jej jeszcze brzmiały słowa pana Andrzeja, słyszała jeszcze jego śmiech szczery, wesoły, w oczach stała bujna postać młodzieńca, a teraz, po tej burzy słów, śmiechu i wesołości, takie dziwne nastało milczenie. Panienka nadstawiła uszu, czy nie dosłyszy jeszcze choć tego dzwonka od sanek. Ale nie! Już on tam dzwonił gdzieś w lasach, pod Wołmontowiczami. Więc mocna tęsknota ogarnęła dziewczynę - i nigdy nie czuła się tak samotną na świecie.\nZ wolna wziąwszy świecę, przeszła do izby sypialnej i klękła do pacierzy. Zaczynała je z pięć razy, nim wszystkie z należytą powagą odmówiła. Ale potem jej myśli jakby na skrzydłach pognały do tych sanek i do tej postaci w nich siedzącej... Bór z jednej strony, bór z drugiej, w środku szeroka droga, a on sobie jedzie... pan Andrzej! Tu Oleńce wydało się, że widzi jak na jawie płową czuprynę, siwe oczy i śmiejące się usta, w których błyszczały białe jak u młodego psiaka zęby. Trudno bowiem miała przed sobą zapierać poważna panna, że jej się okrutnie spodobał ów rozhukany kawaler. Zaniepokoił ją trochę, trochę przestraszył, ale jakże pociągnął zarazem właśnie tą fantazją, tą wesołą swobodą i szczerością. Aż się wstydziła, że jej się podobał nawet ze swojej pychy, kiedy to na wzmiankę o opiekunach głowę jakby turecki dzianet podniósł i mówił: "Sami nawet Radziwiłłowie birżańscy nic tu do opieki nie mają..." - To nie niewieściuch, to mąż prawdziwy! - mówiła sobie panna. - Żołnierz jest, jakich dziaduś najwięcej miłował... Bo i warto!\nTak rozmyślała panienka - i to ją ogarniała błogość niczym nie zmącona, to niepokój, ale i ten niepokój był jakiś luby. Potem zaczęła się rozbierać, gdy drzwi skrzypnęły i weszła ciotka Kulwiecówna ze świecą w ręku.\n- Strasznieście długo siedzieli! - rzekła. - Nie chciałam młodym przeszkadzać, żebyście się sami pierwszym razem nagadali. Grzeczny wydaje się kawaler. A tobie jak się udał?\nPanna Aleksandra z razu nic nie odpowiedziała, jeno bosymi już nóżkami przybiegła do ciotki, zarzuciła jej ręce na szyję, a złożywszy swą jasną głowę na jej piersiach rzekł pieszczotliwym głosem:\n- Ciotuchna, aj, ciotuchna!\n- Oho! - mruknęła stara panna podnosząc w górę oczy i świecę.


OMRON RS4 Ciśnieniomierz nadgarstkowy x 1 sztuka | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nOsoby, których stan zdrowia wymaga codziennego monitorowania wysokości ciśnienia krwi, potrzebują urządzenia precyzyjnego i łatwego w obsłudze. Taki jest Ciśnieniomierz nadgarstkowy Omron RS4, który umożliwia wykrycie nieregularnego rytmu serca.\nKod produktu: 37278\nW zestawie Omron RS4 Ciśnieniomierz nadgarstkowy:\nCiśnieniomierz RS4, instrukcja obsługi, arkusz do notowania ciśnienia krwi, baterie i etui.\nDziałanie Omron RS4 Ciśnieniomierz nadgarstkowy:\nCiśnieniomierz nadgarstkowy Omron RS4 charakteryzuje się dokładnością pomiaru, co ułatwia czujnik pozycjonujący LED. Technologia Intellisense pomaga uzyskać pomiar bez nadmiernego napełniania mankietu. Udogodnieniem jest także wskaźnik prawidłowego założenia mankietu oraz opcja wykrywania nieregularnego rytmu serca i funkcja wykrywacza porannego nadciśnienia. Dodatkowo wskaźnik nadciśnienia pomaga wykryć nadciśnienie pod koniec odczytu. Urządzenie jest przenośne, łatwe w obsłudze i może zapisać aż 60 wyników dla jednego użytkownika. Regularne mierzenie ciśnienia pomaga w diagnozowaniu i monitorowaniu nadciśnienia, pomaga w wykrywaniu ryzyka sercowo-naczyniowego i dostarcza dokładniejszy obraz kondycji serca.\nOmron RS4 Ciśnieniomierz nadgarstkowy przeznaczony do codziennego monitorowania ciśnienia krwi oraz wykrywania arytmii.\nRodzaj urządzenia: ciśnieniomierz nadgarstkowy. Rodzaj mankietu: mankiet nadgarstkowy 13,5-21,5cm. Pamięć: 60 odczytów. Wskaźnik założenia mankietu: tak. Intuicyjny, kolorowy wskaźnik wysokiego ciśnienia krwi: tak. Wskaźnik poziomu ciśnienia krwi: tak. Funkcja średnich: tak. Funkcja wykrywania nieregularnego bicia serca: tak. Funkcja wykrywania ruchu ciała: tak. Zaawansowany czujnik pozycji pomiaru: tak. Etui w zestawie: tak. Badanie: badanie kliniczne. Technologia Intellisense: tak. Funkcja zapobiegania udarom: tak. Długość – 9,50cm. Wysokość – 12,00cm. Głębokość – 11,00cm. Waga opakowania – 418,00g. Gwarancja: producencka 3 lata.\nSposób użycia Ciśnieniomierza nadgarstkowego Omron RS4:\nStosowanie zgodnie z zaleceniami producenta. Należy zapoznać się z instrukcją obsługi przed pierwszym użyciem.


Skamander - charakterystyka grupy poetyckiej i przykłady\nByła to grupa poetycka istniejąca od roku 1918 stanowiła zbiór silnych indywidualności poetyckich, złączonych wspólnotą myślenia poetyckiego i przyjaźnią. Ich programem była "bezprogramowość". W skład tej grupy wchodzili: Julian Tuwim, Jan Lechoń, Antoni Słonimski, Jarosław Iwaszkiewicz, Kazimierz Wierzyński oraz sympatyzująca ze Skamandrem Maria Pawlikowska - Jasnorzewska. Julian Tuwim był czołowym reprezentantem Skamandra. W pierwszym okresie swej twórczości najpełniej realizował - nigdy nie wyrażone w formie progamu - założenia tej grupy. Głosił więc optymizm, wprowadził do poezji obrazy miasta w jego codziennym życiu. Stworzył nowego bohatera - mieszkańca miasta, żyjącego jego sprawami. Upodobnił poezję do żywej, potocznej wypowiedzi, używając zwyklego, prostego słownictwa i składni. W pierwszych tomach wierszy Tuwima, obok wierszy o tematyce miejskiej, znaleźć można erotyki, utrzymane jeszcze w nastrojowej, młodopolskiej konwencji. W dojrzałym okresie swej twórczości (po roku 1926) Tuwim zmienił swój stosunek do świata. W miejsce optymizmu pojawiło się rozczarowanie, a nawet przerażenie. Poeta nabrał ironicznego dystansu do świata, do opisywanych zjawisk. Pojawiły się nawiązania do tradycji - z jednej strony do romantycznej (rola poety w spoleczeństwie), z drugiej - do antycznej (horacjańskie przekonanie o trwałości sztuki). W 1936 roku Tuwim napisał satyryczny poemat "Bal w Operze", drukowany dopiero po wojnie, ze względu na cenzurę, która wstrzymała jego wydanie. Jest to utwór groteskowy, który był wymierzony przeciwko rządzącej wówczas sanacji. Tuwim zajmował się również tłumaczeniem na język polski dzieł literatury rosyjskiej oraz twórczością dla dzieci. "Do krytyków". Adresatem wiersza uczynił Tuwim krytyków, ludzi zajmujących się omawianiem i oceną twórczości literackiej. Można by się więc spodziewać, że wiersz jest programem artystycznym, propozycją własnej twórczej koncepcji. Zamiast niej Tuwim formułuje tekst prowokacyjny, a dwukrotnie pojawiające się określenia krytyków jako "szanownych panów" jest ironiczne. Tuwim drwi z przyzwyczajeń literackich czytelników, zwłaszcza owych krytyków i pisze utwór o dość nieoczekiwanej treści, ukrytej pod równie mylącym tytułem. Wiersz opisuje wrażenia, których źródłem jest jazda tramwajem przez miasto. Tak więc temat wiersza jest prowokacyjnie niepoetycki, inny niż dotychczasowe, wzięty z życia codziennego. Jazda na przedniej platformie tramwaju jest źródłem radości, zachwytu, poczucia swobody. Urzeczenie wiosennym krajobrazem i pędem wyraża się wielością nieuporządkowanych doznań, które poeta stara się spontanicznie oddać. Proste słowa, często zaczerpnięte z języka potocznego, zrozumiałe metafory, a także nagromadzienie obok siebie wyrazów o podobnym brzmieniu - oddają nastrój młodzieńczego entuzjazmu, który sprawia, że cały świat jawi się w jasnych barwach, a jego najzwyklejsze elementystanowią powód do radości. Wiersz jest swobodną, pozbawioną rygorów wypowiedzią, oddającą zmienność widoków i wrażeń. Podjęcie prozaicznego tematu jazdy tramwajem, wyrażanie radości życia, pochwały świata, żywiołowego optymizmu oraz posłużenie się prostym językiem jest charakterystyczne dla poezji Skamandra. "Ranyjulek". Podmiot liryczny chce się oderwać od swoich codziennych zajęć, stać się kimś zwykłym, zwyczajnym. Jednocześnie obserwacja świata dostarcza mu pesymistycznych doznań, co powoduje osłabnięcie dotychczasowego optymizmu i przygasanie witalizmu. Wiersz skupia w sobie wiele wulgaryzmów. Język pozbawiony jest elegancji, brak jest dbałości o walory estetyczne. Potęgguje to wrażenie zwykłości języka. Autor używa języka ulicy (psiamać, dryndziarz, ranyjulek). Obok wulgaryzmów występują liczne metafory. Język utworu jest więc różnorodny, brak jest spójności stylu. "Wiosna (Dytyramb)" jest odejściem od wielkiej, niewysławionej radości. Ukazuje rozgoryczenie i głęboki pesymizm, spowodowany moralnym upadkiem człowieka. Jego biologiczna natura nie dostarcza już powodów do radości, lecz do rozważań bardziej przygnębiających, smutniejszych. Dytyramb to pochwalna pieśń w liryce greckiej, na cześć Dionizosa - boga wina, latorośli i radości. Święta miały charakter radosnego i pijanego marszu, czasem przechodzącego w orgie. Wiosna to nie tylko pora rozwijania się i rozkwitu, lecz także pora nagłego wybuchu ludzkich uczuć. Wiosna bucha żądzą, ujawnia skrywane popędy seksualne, jest okresem ruii u ludzi. Wiersz ukazuje naturalistyczną koncepcję człowieka, jego biologizm i erotyzm. Życie już nie cieszy obserwatora, jest ukazane przez destrukcyjny pryzmat ludzkich instynktów. Ukazany został także moralny rozkład człowieka. Uwarunkowania biologiczne w znaczny sposób wpływają na moralność człowieka. W wierszu dostrzec można wyraźny wpływ naturalizmu. Na człowieka negatywnie wpływają nie tylko biologizm i płciowość, ale także aglomeracja miejska. Stanowi ono źródło zepsucia, ciemne tło ludzkich poczynań. Poeta negatywnie ocenia rolę i znaczenie miejskiego molocha, który jest kolejnym przyczynkiem do moralnej destrukcji człowieka. Dotychczasowy optymizm poety zostaje zastąpiony przez pesymizm, ponieważ miasto niesie człowiekowi zagrożenia i niepokoje. Poetyka wiersza zbliżona jest do ekspresjonizmu. Wiersze miały być"krzykiem duszy". Poeci chcieli oddawać uczucia pełne mocy i siły, nacechowane emocjonalnie, wyrażane czasem przy użyciu brutalizmów. Duże znaczenie dla wiersza ma jego kontrastowe zestawienie tytułu (wiosna - miłość i piękno) oraz treści - wyuzdania. "Sitowie" ujawnia tęsknotę poety za przyrodą, taką, jaką poznał w wieku dziecięcym. Świat był wtedy klarowny, jasny i zrozumiały, wyraźnie podzielony na dobro i zło. Ukazany został także konflikt między słowem - pojęciem a słowem, któremu odpowiada jego rzeczywiste odzwierciedlenie, jego prawdziwy obraz. Początkowo świat składał się wyłącznie ze słów i ich odpowiedników. Natomiast później, kiedy poeta dorósł, stał się dojrzałym człowiekiem, jego świat ograniczył się do słów - pojęć, lytkich i pustych. Jego poetyckie obrazowanie nie jest już w stanie oddawać jego uczuć, język nie potrafi w pełni oddać tego, co przeżywa (np. zapachu, powiewu wiatru). (Podobne problemy miał również Mickiewicz w dobie romantyzmu.) Zakończenie utworu ujawnia żal, że świat postrzegany jest przez pryzmat poezji, dla której nie istnieje rzeczywistość, lecz jedynie pustka słów. Tytuł tomiku, z którego wiersz pochodzi: "Słowa we krwii" wprowadza w problematykę utworów: cierpienietowarzyszące poecie, który buduje konkretną rzeczywistość jedynie ze słów. Poeta chce, by słowa żyły, nabrały wymiaru, a nie pozostawały jedynie pojęciami. Tematem "Mieszkańców" jest życie przeciętnego mieszkańca miasta. We wczesnej twórczości Tuwim - zgodnie z założeniem Skamandra - wyrażał pochwałę przeciętności i zwykłości, aprobował codzienne życie mieszczanina. Jednak w "Mieszkańcach" sądy te uległy całkowitej zmianie. Mieszczanin jawi sie w wierszu jako człowiek głupi, o ograniczonych horyzontach, bezmyślny, zajmujący się rzeczami nieistotnymi. Jego życie to codzienna krzątanina, polegająca na mechanicznym wykonywaniu czynności, bez zastanawiania się nad ich celowością. Pozbawiony jest on swoich poglądów, przyswaja sobie hasła, które przeczyta w gazecie lub usłyszy w radiu. Powtarza sądy i słowa, których nie rozumie, co prowadzi do potwornego zamętu. Żyje on w zgodzie ze ściśle opracowanym harmonogramem, istnieją dla niego jedynie dobra materialne, a nie duchowe. Jego życie to zaspokajanie podstawowych potrzeb, bez duchowej głębii. Takie życie jest puste i nie ma uzasadnienia, jest chaosem, z którego nic nie wynika. Jednoznacznie negatywny sąd na temat mieszczaństwa potwierdza i potęguje obrazowanie oraz styl, jakim Tuwim się posłużył: "Straszne mieszkania. W strasznych mieszkaniach Strasznie mieszkają straszni mieszczanie (..)" Natrętne powtarzanie słów i zwrotów negatywnie określających mieszczan oraz ponura wizja samych mieszkań, budzących złe skojarzenia tworzą efekt satyryczny. Wiersz można odczytywać jako ponurą satyrę wymierzoną przeciwko trybowi życia mieszczaństwa. Dla wzmocnienia wymowy utworu poeta wprowadził doń liczne prozaizmy i wulgaryzmy (np. łeb, morda). Aby zilustrować stan świadomości mieszczan, autor posłużył się urywanymi zdaniaami oraz słowami wyrwanymi z kontekstu. "Mieszkańcy" to kolejny wyraz dezaprobaty Tuwima dla współczesnego świata i człowieka. "Bal w Operze" jest pozornie opisem zabawy elit rządzących, osób będących u szczytu władzy. Przyjęciu towarzyszy zarówno przepych i rozmach, jak i nieokiełznane pijaństwo i wybuch nagłego przypływu zainteresowań i aktywoności seksualnej. Jednak pod groteskowym obrazem kryje się pytanie nie pozbawione niepokoju: dlaczego rząd, zamiast zajmować się sprawami kraju, bawi się w najlepsze ? Użyte w wierszu wulgaryzmy pogłębiają trafność obrazu poetyckiego, nadając mu jednocześnie dodatkowe walory realizmu. Jan Lechoń. Liryka tego poety podejmuje tematy ogólne i osobiste. Problematyka ogólna dotyczy najczęściej spraw narodowych. Lechoń był zafascynowany historią i kulturą Polski, nawiązywał do tradycji romantycznej, poszukując drogi do przewartościowania narodowych mitów. Jednak wielokrotnie bywa niejednoznaczny - sprzeciwia się tradycji, proponowanym przez nią postawom, modelowi romantycznego patriotyzmu, ale jednocześnie z tradycji tej korzysta, często się z nią identyfikuje, czyni ją podstawą swej twórczości. Wyrazem tej postawy jest wiersz "Herostratos" z tomiku "Karmazynowy poemat" (1920). Pozostałe poematy z tego tomu nawiązują do osób i zdarzeń wpisanych w kulturę i literaturę polską. Poeta przywołuje m.in. postacie Malczewskiego, Mochnackiego, Piłsudzkiego. W lirykach osobistych ujawnia się świadomość tragizmu ludzkiego życia, poeta odwołuje się do młodopolskiej nastrojowości i dekadenckich odczuć oraz do romantycznej metafizyki i tajemniczości. Przykładem takiego wiersza może być "Toast", który mówi o poczuciu niemocy, bezsensie istnienia i śmierci. Poeta zdaje sobie sprawę, iż swych marzeń nie zrealizuje, celów nie osiągnie, namiętności nie zaspokoi. Towarzyszy temu pamięć o śmierci i poczucie rozdarcia oraz niespełnienia. W tych wierszach pojawiają się interesujące, kunsztowne zabiegi artystyczne, przypominające poezję barokową. Twórczość Lechonia często łączy rozważania na tematy osobiste z problematyką egzystencjalną i filozoficzną. Kazimierz Wierzyński w swoich początkowych utworach, podobnie jak inni Skamandryci, koncentrował się na sprawach codziennych, błahych. Bardzo często pojawiał się u niego witalizm. Zrywał z tradycyjnym, wysokim stylem, używając zwykłego, ulicznego języka. Tematyka jego pierwszych utworów to wydarzenia codzienne, zachwyt zwykłym, codziennym dniem. Jednakże jego kolejne utwory ukazują już dramatyzm istnienia człowieka, złożoność jego losu, jego słabość wobec destrukcyjnej cywilizacji. Kolejne tomiki, wydawane w latach 30 - tych, wyrażają przekonanie o nieuchronnej katastrofie i zagładzie świata. Powoli Wierzyński sięga do romantycznej tradycji poetyckiej, odwołując się zarówno do tematyki problemów narodowych, jak i motywów (chochoł, nawiązujący do romantycznej mitologii). Kolejny tomik wierszy to ukazanie świata zmierzchu, nocy i grobu, przedstawionego przy użyciu romantycznego języka. Osobny temat w twórczości Wierzyńskiego to "Laur olimpijski", będący hymnem pochwalnym na cześć młodości, sił witalnych i tężyzny fizycznej człowieka. Antoni Słonimski. Twórczość tego poety charakteryzuje się różnorodnością tematów, stylów i poetyk. W pierwszych dwóch tomikach poetyckich "Sonety" i "Harmonia" wyraźnie widać inspirację tradycją parnasistowską. Parnasiści zwracali szczególną uwagę na doskonałość formy poetyckiej, poszukiwali mistrzowskich rozwiązań wersyfikacyjnych i rytmicznych. Wzorowali się na Biblii i antyku. Dążyli do wypowiedzi pozbawionych emocji. W roku 1919 Słonimski publikuje swój poemat "Czarna wiosna", będący manifestacją ekspresjonizmu. Podobnie jak i inni Skamandryci, ujawnia swój azachwyt nad światem, życiem i wolnością. W poemacie decyduje się na połączenie ekspresjonistycznej poetyki z parnasistowską dbałością o formę. W latach 20 - tych poeta chętnie sięga do tradycji romantycznej i jej późniejszych kontynuacji. Nadal jest jednak wyczulony na doskonałość wiersza (przykładem czego może być "Godzina" z 1923 i "Droga na wschód" z 1924). W latach 30 - tych można dostrzec u niego niepokój, spowodowany kryzysem kultury i cywilizacji europejskiej. Jarosław Iwaszkiewicz swój pierwszy tomik wierszy, zatytułowany"Oktostychy", opublikował w 1919 roku. Tematyka i poetyka wierszy, pochodzących z tego tomiku, jest zdecydowanie odmienna od twórczości pozostałych Skamandrytów. Ta odmienność wynika z uwarunkowań biograficznych poety. Iwaszkiewicz urodził się na Ukrainie. Młodość poety upłynęła w specyficznej, kresowej kulturze przełomu wieków. W pierwszym etapie jego twórczości ujawniła się fascynacja kulturą rosyjską. Na jego twórczość miały również wpływ nurty modernizmu europejskiego. Poeta kierował się hasłem"Sztuka dla sztuki". Iwaszkiewicz fascynował się twórczością angielskiego prozaika Oscara Wilde 'a, reprezentującego skrajny estetyzm i głoszącego pogląd o wyższości sztuki nad życiem i kultury nad nauką. Ten właśnie skrajny estetyzm, wyrażający się przekonaniem o wyższości sztuki nad życiem, artysty - dawcy piękna nad"zwykłym człowiekiem" objawia się w wielu wierszach tego cyklu. Poeta okazuje się niemal demiurgiem, tworzącym prawdziwe piękno. Jest mistrzem, który z dystansem i ironią kształtuje dzieło w taki sposób, by nadawało ono sens i formę bezkształtnemu życiu. Fascynacja kulturą wschodu prowadzi do posługiwania się słownictwem orientalnym, rzadko występującym w języku potocznym. Maria Pawlikowska - Jasnorzewska związana była z poetami z kręgu Skamandra, a także z krakowskimi formistami. Obce jej były eksperymenty awangardowe. Formę swej poezji oparła na osiągnięciach tradycji, ceniąc sobie przede wszystkim prostotę wyrazu. Uważana jest za mistrzynię miniatury poetyckiej, zakończonej niespodziewaną pointą. Jej ulubionym tematem była miłość, ukazywana z punktu widzenia kobiety, w sposób bardzo bezpośredni, otwarty a zarazem naturalny. Jej poezję można traktować jako portret psychologiczny zakochanej kobiety. Do kręgu Skamandra zbliża ją prezentowana w wierszach radość życia, humor, atmosfera i realia codziennej egzystencji. W późniejszych tomikach pojawia się tematyka związana ze śmiercią, przemijaniem, starzeniem się. Obca jest jej natomiast tematyka polityczna, społeczna oraz satyryczna.\nOgólna charakterystyka XX-lecia międzywojennego 20 lecie międzywojenne to okres między pierwszą i drugą światową - jeden z najkrótszych okresów literackich w dziejach literatury, okres bardzo zróżnicowany. Pierwsza wojna światowa doprowadziła do zmiany układu sił wśród państw europejskich, wielkie mocarstwa utraciły swoje dotychczasowe znaczenie w świecie, natomiast Stany Zjednoczone ugrun...\nMoja obrona Kreona Mowa wstępna Kreon stoi na straży państwa, wierzy że najwyższym dobrem jest państwo. Ustanawia prawo równe dla każdego, pomimo że jego siostrzeniec Polinik łamie prawo, nie waha się zdecydować o tym, by poniósł za to odpowiednią karę. I chociaż sympatią może? – darzycie Antygonę- pamiętać powinniście o tym, że to Kreon w swoim głębokim ...\nWalory artystyczne "Wesela" \_"Wesele\_" Stanisława Wyspiańskiego jest dramatem symbolicznym, czyli takim, w którym oprócz realiów i zwykłych wydarzeń, ogromną rolę odgrywa warstwa symboliczna. Koncepcja dramatu to dwie warstwy: realistyczna i wizyjno-symboliczna, które przeplatają się wzajemnie. W swym dramacie autor chce być sprawozdawcą, możemy odnaleźć elementy publicyst...


Kamikaze - Kamikaze - abcdef.wiki\nInne zastosowania, patrz Kamikaze (ujednoznacznienie) .\n1944–1945 Japońskie samobójcze ataki samolotów\nUSS Bunker Hill , lotniskowiec, został trafiony przez dwóch kamikadze 11 maja 1945 r., w wyniku czego 389 osób zginęło lub zaginęło, a 264 zostało rannych.\nKiyoshi Ogawa (z lewej) , 22 lata i Seizō Yasunori , 21 lat, piloci, którzy wlecieli na Bunker Hill\nKamikaze (神風, wymawiane [kamiꜜkaze] ; "boski wiatr" czy " duch wiatr") , oficjalnie Shinpū Tokubetsu Kōgekitai (神風特別攻撃隊"Boski Wiatr Special Atak Unit") , były częścią japoński atak specjalny Jednostek z wojska lotnicy, którzy przeprowadzali ataki samobójcze dla Cesarstwa Japonii przeciwko alianckim okrętom morskim w końcowej fazie kampanii na Pacyfiku podczas II wojny światowej , mając na celu zniszczenie okrętów wojennych skuteczniej niż w przypadku konwencjonalnych ataków powietrznych. Podczas wojny zginęłookoło 3800pilotów kamikaze , a ponad 7000 członków personelu marynarki zginęło watakach kamikaze .\nSamoloty Kamikaze były zasadniczo pociskami wybuchowymi kierowanymi przez pilota , specjalnie zbudowanymi lub przerobionymi z konwencjonalnych samolotów. Piloci próbowali rozbić swoje samoloty na wrogich okrętach w tak zwanym „ataku ciała” ( tai-atari ) w samolotach załadowanych bombami, torpedami lub innymi materiałami wybuchowymi. Około 19% ataków kamikaze zakończyło się sukcesem. Japończycy uważali cel zniszczenia lub zatopienia dużej liczby statków alianckich za słuszną przyczynę ataków samobójczych; kamikaze były celniejsze niż konwencjonalne ataki i często powodowały większe obrażenia. Niektórzy kamikaze byli w stanie trafić w swoje cele nawet po uszkodzeniu samolotu.\nAtaki rozpoczęły się w październiku 1944 roku, kiedy wojna wyglądała dla Japończyków coraz bardziej ponuro. Przegrali kilka ważnych bitew, wielu z ich najlepszych pilotów zginęło, ich samoloty stawały się przestarzałe, a oni stracili dowodzenie w powietrzu. Japonia traciła pilotów szybciej, niż mogła wyszkolić ich zastępców, a potencjał przemysłowy kraju malał w stosunku do aliantów. Te czynniki, wraz z niechęcią Japonii do poddania się, doprowadziły do zastosowania taktyki kamikaze, gdy siły alianckie posuwały się w kierunku japońskich wysp macierzystych .\nTradycja śmierci zamiast klęski, schwytania i wstydu była głęboko zakorzeniona w japońskiej kulturze militarnej; jedną z podstawowych wartości w życiu samurajów i kodeksu Bushido była lojalność i honor aż do śmierci. Oprócz kamikadze , japońska armia wykorzystywała lub planowała także japońskie jednostki specjalnego ataku, w tym jednostki z udziałem Kairyu (okrętów podwodnych), ludzkich torped Kaiten , łodzi motorowych Shinyo i nurków Fukuryu .\n1 Definicja i pochodzenie\n2.3 Pierwsza jednostka\n2.4 Zatoka Leyte: pierwsze ataki\n2.5 Główna fala ataków\n2.6 Sojusznicza taktyka defensywna\n2.7 Faza końcowa\n6 Tło kulturowe\nGłówny artykuł: Kamikaze (tajfun)\nDalsze informacje: Bitwa pod Bun'ei i Bitwa pod Koan\nZobacz także: najazdy mongolskie na Japonię\nFlota Mongol zniszczony w tajfunu przez Kikuchi Yōsai 1847\nJapońskie słowo kamikaze jest zwykle tłumaczone jako „boski wiatr” ( kami to słowo oznaczające „boga”, „duch” lub „boskość”, a kaze „wiatr”). Słowo to pochodzi od Makurakotoba z poezji waka modyfikującej „ Ise ” i jest używane od sierpnia 1281 roku w odniesieniu do głównych tajfunów, które rozproszyły floty mongolsko-koryoskie, które najechały Japonię pod wodzą Kubilaj-chana w 1274 roku.\nJapoński jednopłat, który w 1937 roku dla gazety Asahi wykonał rekordowy lot z Tokio do Londynu, nazwano Kamikaze . Była prototypem Mitsubishi Ki-15 („Babs”).\nW języku japońskim formalnym terminem używanym dla jednostek przeprowadzających ataki samobójcze w latach 1944-1945 jest tokubetsu kōgekitai (特別攻撃隊), co dosłownie oznacza „specjalną jednostkę atakującą”. Jest to zwykle skracane do tokkōtai (特攻隊). Mówiąc dokładniej, powietrzne jednostki ataków samobójczych z Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii były oficjalnie nazywane shinpū tokubetsu kōgeki tai (神風特別攻撃隊, „specjalne jednostki ataku boskiego wiatru”). Shinpū to czytanie ( on'yomi lub wymowa pochodzenia chińskiego) tych samych znaków, co czytanie kun ( kun'yomi lub wymowa japońska) kamikaze w języku japońskim. Podczas II wojny światowej wymowa kamikaze była używana tylko nieformalnie w japońskiej prasie w odniesieniu do ataków samobójczych, ale po wojnie ta forma zyskała akceptację na całym świecie i została ponownie przywieziona do Japonii. W rezultacie specjalne jednostki atakujące są czasami znane w Japonii jako kamikaze tokubetsu kōgeki tai .\nYokosuka D4Y 3 (Typ 33 Suisei ) „Judy” porucznika Yoshinori Yamaguchiego „Judy” podczas samobójczego nurkowania przeciwko USS Essex w dniu 25 listopada 1944 r. W wyniku ataku zginęło 15 osób, a 44 zostało rannych. Te hamulce nurkowe są rozszerzone i nie- samouszczelniający portu zbiornik skrzydło pary szlaków paliwa i / lub dymu.\nPrzed utworzeniem jednostek kamikaze piloci celowo rozbijali się w ostateczności, gdy ich samoloty zostały poważnie uszkodzone i nie chcieli ryzykować schwytania, lub chcieli zadać jak największe szkody wrogowi, ponieważ się rozbiły tak czy inaczej. Takie sytuacje miały miejsce zarówno w lotnictwie Osi, jak i alianckich. Axell i Kase postrzegają te samobójstwa jako „indywidualne, zaimprowizowane decyzje mężczyzn, którzy byli psychicznie przygotowani na śmierć”.\nJeden z przykładów mógł mieć miejsce 7 grudnia 1941 r. podczas ataku na Pearl Harbor . Samolot porucznika Fusaty Lidy został trafiony i zaczął wyciekać paliwo, kiedy najwyraźniej użył go do samobójczego ataku na Bazę Lotniczą Marynarki Wojennej Kaneohe . Przed startem powiedział swoim ludziom, że jeśli jego samolot zostanie poważnie uszkodzony, rozbije go na „godnym wrogim celu”. Inny możliwy przykład miał miejsce w bitwie o Midway, kiedy uszkodzony amerykański bombowiec przeleciał nad mostem Akagi , ale chybił. Ale w większości przypadków istnieje niewiele dowodów na to, że takie trafienia były czymś więcej niż przypadkowymi kolizjami, które czasami zdarzają się w intensywnych bitwach morskich lub powietrznych.\nBitwy lotniskowca w 1942 r., zwłaszcza Midway , wyrządziły nieodwracalne szkody Japońskiej Służbie Lotniczej Cesarskiej Marynarki Wojennej (IJNAS), tak że nie były one w stanie połączyć dużej liczby lotniskowców z dobrze wyszkolonymi załogami. Japońscy planiści zakładali szybką wojnę i brakowało im kompleksowych programów mających na celu uzupełnienie strat statków, pilotów i marynarzy; i Midway; kampania Wyspy Salomona (1942-1945) i Walki na Nowej Gwinei (1942-1945), a zwłaszcza Bitwy Wschodniej Salomona (sierpień 1942); i Santa Cruz (październik 1942) zdziesiątkowały załogi weteranów IJNAS, a wymiana ich doświadczenia bojowego okazała się niemożliwa.\nModel 52c Zero gotowy do wzięcia udziału w ataku kamikaze (początek 1945 r.)\nW latach 1943–1944 siły amerykańskie stale zbliżały się do Japonii. Nowsze samoloty produkcji amerykańskiej, zwłaszcza Grumman F6F Hellcat i Vought F4U Corsair , zdeklasowały i wkrótce przewyższyły liczebnie japońskie myśliwce. Choroby tropikalne, a także braki części zamiennych i paliwa utrudniały IJNAS działalność. Do bitwy na Morzu Filipińskim (czerwiec 1944) Japończycy musieli zadowolić się przestarzałymi samolotami i niedoświadczonymi lotnikami w walce z lepiej wyszkolonymi i bardziej doświadczonymi lotnikami marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych, którzy latali na patrolach lotnictwa bojowego naprowadzanych na radar . Japończycy stracili ponad 400 samolotów i pilotów bazujących na lotniskowcach w bitwie na Morzu Filipińskim, skutecznie kładąc kres potędze swoich lotniskowców. Lotnicy alianccy nazwali akcję „ Wielkie strzelanie do indyków na Marianach ”.\n19 czerwca 1944 r. samoloty z lotniskowca Chiyoda zbliżyły się do amerykańskiej grupy zadaniowej. Według niektórych relacji, dwóch dokonało samobójczych ataków, z których jeden uderzył w USS Indiana .\nWażna japońska baza Saipan została poddana siłom alianckim 15 lipca 1944 r. Jej zdobycie zapewniło odpowiednie bazy wysunięte, które umożliwiły amerykańskim siłom powietrznym korzystającym z Boeing B-29 Superfortress uderzenie na japońskie wyspy macierzyste. Po upadku Saipan japońskie naczelne dowództwo przewidziało, że alianci spróbują zdobyć Filipiny , strategicznie ważne dla Tokio ze względu na położenie wysp między polami naftowymi Azji Południowo-Wschodniej a Japonią.\nA Kamikaze wybucha samolotów po awarii w Essex „s pokładzie lotu śródokręciu 25 listopada 1944 roku.\nKapitan Motoharu Okamura , odpowiedzialny za bazę Tateyama w Tokio , jak również za 341. Dom Grupy Powietrznej, był, według niektórych źródeł, pierwszym oficerem, który oficjalnie zaproponował taktykę ataku kamikaze . Wraz ze swoimi przełożonymi zorganizował pierwsze śledztwa w sprawie prawdopodobieństwa i mechanizmów celowych zamachów samobójczych 15 czerwca 1944 r.\nW sierpniu 1944 roku agencja informacyjna Domei ogłosiła , że instruktor lotniczy Takeo Tagata szkolił pilotów na Tajwanie do samobójczych misji.\nJedno ze źródeł podaje, że pierwsza misja kamikaze miała miejsce 13 września 1944 r. Grupa pilotów z 31 Dywizjonu Myśliwskiego armii na wyspie Negros zdecydowała się na atak samobójczy następnego ranka. Wybrano porucznika Takeshi Kosai i sierżanta . Do dwóch myśliwców przyczepiono dwie 100-kilogramowe bomby, a piloci wystartowali przed świtem, planując zderzyć się z lotniskowcami. Nigdy nie wrócili, ale nie ma żadnych zapisów o tym, by samolot wroga uderzył tego dnia w aliancki statek.\nWedług niektórych źródeł 14 października 1944 r. USS Reno został trafiony przez celowo rozbity japoński samolot.\nKontradmirał Masafumi Arima\nKontradmirał Masafumi Arima , dowódca 26. Flotylli Powietrznej (część 11. Floty Powietrznej ), jest czasem przypisywany wynalezieniu taktyki kamikaze . Arima osobiście poprowadził atak o 100 Yokosuka D4y Suisei Suisei ( „Judy”) bombowców nurkowych przeciw wielkiej Essexa -class lotniskowiec , USS Franklin , niedaleko Leyte, w dniu lub około 15 października 1944 Arima został zabity, a część płaszczyzny przeboju Franklina . Japońskie dowództwo i propagandyści podążyli za przykładem Arimy. Został pośmiertnie awansowany na wiceadmirała i otrzymał oficjalne uznanie za dokonanie pierwszego ataku kamikaze . Nie jest jasne, czy był to zaplanowany atak samobójczy, a oficjalne japońskie relacje z ataku Arimy nie przypominały rzeczywistych wydarzeń.\n17 października 1944 r. siły alianckie zaatakowały wyspę Suluan , rozpoczynając bitwę w zatoce Leyte . 1. Flota Powietrzna Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii, stacjonująca w Manili , otrzymała zadanie wsparcia japońskich okrętów, które miałyby spróbować zniszczyć siły alianckie w zatoce Leyte. Że jednostka miała tylko 41 samolotów: 34 Mitsubishi A6M ( "Zeke") Strażacy nośnych opartych trzy Nakajima B6n Tenzan ( "Jill") samolot torpedowy , jeden Mitsubishi G4M ( "Betty") oraz dwa Yokosuka P1y Ginga ( "Frances" ) bombowce lądowe i jeden dodatkowy samolot rozpoznawczy. Zadanie stojące przed japońskimi siłami powietrznymi wydawało się niemożliwe. Komendant 1. Floty Powietrznej, wiceadmirał Takijirō Ōnishi , postanowił utworzyć samobójczą jednostkę ofensywną, Special Attack Unit. Podczas spotkania w dniu 19 października na lotnisku Mabalacat (znanym armii amerykańskiej jako Clark Air Base) w pobliżu Manili, Onishi powiedział oficerom 201. dowództwa Grupy Latającej: „Nie sądzę, aby istniał jakikolwiek inny sposób przeprowadzenia operacji [trzymać Filipiny] niż podłożyć bombę 250 kg na Zero i pozwolić jej zderzyć się z amerykańskim lotniskowcem, aby unieruchomić go na tydzień”.\n26 maja 1945. Kapral Yukio Araki , trzymając szczeniaka, z czterema innymi pilotów 72. Shinbu Squadron na Bansei , Kagoshima . Araki zginął następnego dnia, w wieku 17 lat, w samobójczym ataku na statki w pobliżu Okinawy.\nKomandor Asaichi Tamai poprosił grupę 23 utalentowanych studentów pilotów, których wyszkolił, o zgłoszenie się na ochotnika do sił specjalnych. Wszyscy piloci podnieśli obie ręce, zgłaszając się na ochotnika do udziału w operacji. Później Tamai poprosił porucznika Yukio Seki, aby dowodził specjalnymi siłami ataku. Mówi się, że Seki zamknął oczy, spuścił głowę i pomyślał przez dziesięć sekund, zanim powiedział: „Proszę, wyznacz mnie na to stanowisko”. Seki został 24. pilotem kamikaze, który został wybrany. Później powiedział: „Przyszłość Japonii jest ponura, jeśli zostanie zmuszona do zabicia jednego ze swoich najlepszych pilotów” i „Nie jadę na tę misję dla Cesarza ani dla Imperium… Jadę, ponieważ mi kazano”.\nNazwy czterech pododdziałów w ramach Kamikaze Special Attack Force brzmiały: Jednostka Shikishima , Jednostka Yamato , Jednostka Asahi i Jednostka Yamazakura . Nazwy te zostały zaczerpnięte z patriotyczny wiersz śmierci , Shikishima nie Yamato-gokoro wo Hito towaba, Asahi ni niou yamazakura bana przez japońskiego klasycznego naukowca, Norinaga Motoori . Wiersz brzmi:\nJeśli ktoś zapyta o ducha Yamato [Ducha Starej/Prawdziwej Japonii] Shikishimy [poetycka nazwa Japonii] – to kwiaty yamazakura [ kwiat wiśni ] pachną w Asahi [wschodzące słońce].\nMniej dosłowne tłumaczenie to:\nZapytany o duszę Japonii,\njak dzikie kwiaty wiśni\nŚwiecące w porannym słońcu.\nŌnishi, zwracając się do tej jednostki, powiedział im, że ich szlachetność ducha uchroni ojczyznę przed zniszczeniem nawet w przypadku porażki.\nZatoka Leyte: pierwsze ataki\nŚw Lo zaatakowany przez kamikadze , 25 października 1944\nPrawy statecznik poziomy z ogona "Judy" na pokładzie USS Kitkun Bay . „Judy” rzuciła się na statek zbliżający się z martwej rufą; spotkał się z efektywnym ogniem, a samolot przeleciał nad wyspą i eksplodował. Części samolotu i pilota były porozrzucane na pokładzie nawigacyjnym i dziobówce.\nKilka ataków samobójczych, dokonanych podczas inwazji na Leyte przez japońskich pilotów z jednostek innych niż Special Attack Force, zostało opisanych jako pierwsze ataki kamikaze . Na początku 21 października 1944 roku japoński samolot celowo rozbił się na dziobowym maszcie ciężkiego krążownika HMAS Australia . Samolot ten był prawdopodobnie bombowcem nurkującym Aichi D3A z niezidentyfikowanej jednostki Służby Lotniczej Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii lub Mitsubishi Ki-51 z 6. Brygady Latającej Sił Powietrznych Cesarskiej Armii Japonii . W ataku zginęło 30 osób, w tym kapitan krążownika Emile Dechaineux , a 64 zostało rannych, w tym dowódca sił australijskich, komandor John Collins . Australijski oficjalna historia wojny twierdził, że był to pierwszy kamikaze atak na statek aliantów. Inne źródła nie zgadzają się, ponieważ nie był to planowany atak członka Special Attack Force i został najprawdopodobniej przeprowadzony z własnej inicjatywy pilota.\nZatonięcie holownika oceanicznego USS Sonoma w dniu 24 października jest wymieniane w niektórych źródłach jako pierwszy statek przegrany w uderzeniu kamikaze , ale atak miał miejsce przed pierwszą misją Special Attack Force (25 października) i użyty samolot, Mitsubishi G4M nie było pilotowane przez oryginalne cztery Eskadry Szturmów Specjalnych.\n25 października 1944 r., podczas bitwy w zatoce Leyte , Specjalny Oddział Uderzeniowy Kamikaze wykonał swoją pierwszą misję. Pięć A6M Zero dowodzonych przez porucznika Seki zostało eskortowanych do celu przez czołowego japońskiego asa Hiroyoshi Nishizawę, gdzie zaatakowali kilka lotniskowców eskortowych . One Zero próbował uderzyć w most USS Kitkun Bay, ale zamiast tego eksplodował na wybiegu w porcie i wjechał na wóz . Dwie inne zanurkowały w USS Fanshaw Bay, ale zostały zniszczone przez ogień przeciwlotniczy . Ostatnie dwa biegły na USS White Plains . Jeden z nich, pod ciężkim ostrzałem i ciągnącym się dymem, przerwał próbę na White Plains i zamiast tego skręcił w kierunku USS St. Lo , wbijając się w pokład nawigacyjny. Jego bomba wywołała pożary, w wyniku których eksplodował magazynek bomb, zatapiając lotniskowiec.\nDo końca dnia 26 października 55 kamikadze ze Special Attack Force uszkodziło również trzy duże lotniskowce eskortowe: USS Sangamon , Santee i Suwannee (który dzień wcześniej zaatakował kamikaze przed swoją windą rufową); oraz trzy mniejsze eskorty: USS White Plains , Kalinin Bay i Kitkun Bay . W sumie trafiono siedem lotniskowców, a także 40 innych okrętów (pięć zatopionych, 23 ciężko uszkodzonych i 12 średnio uszkodzonych).\nGłówna fala ataków\nUSS Columbia zostaje zaatakowany przez kamikaze Mitsubishi Ki-51 w zatoce Lingayen , 6 stycznia 1945\nKamikaze uderza Columbia na 17:29. Samolot i jego bomba przebiły dwa pokłady, po czym eksplodowały, zabijając 13 i raniąc 44.\nWczesne sukcesy – takie jak zatopienie USS St. Lo – poprzedziły natychmiastowe rozszerzenie programu, aw ciągu następnych kilku miesięcy ponad 2000 samolotów dokonało takich ataków.\nKiedy Japonia zaczęła cierpieć z powodu intensywnych bombardowań strategicznych przez Boeing B-29 Superfortress , japońskie wojsko próbowało zastosować ataki samobójcze przeciwko temu zagrożeniu. Podczas zimy na półkuli północnej 1944-45 The IJAAF utworzona 47. Pułku Lotnictwa, znany również jako Shinten specjalnej jednostki ( Shinten Seiku Tai ) w Narimasu Airfield, Nerima, Tokio , aby bronić Obszaru Metropolitalnego Tokio . Jednostka była wyposażona w myśliwce Nakajima Ki-44 Shoki („Tojo”), których piloci mieli zderzyć się z samolotami B-29 Sił Powietrznych Armii Stanów Zjednoczonych (USAAF) zbliżającymi się do Japonii. Celowanie w samoloty okazało się znacznie mniej skuteczne i praktyczne niż ataki na okręty wojenne, ponieważ bombowce były znacznie szybszymi, bardziej zwrotnymi i mniejszymi celami. B-29 posiadał również potężne uzbrojenie obronne, więc samobójcze ataki na samolot wymagały od niego znacznych umiejętności pilotażowych, co było sprzeczne z samym celem wykorzystania jednorazowych pilotów. Nawet zachęcanie zdolnych pilotów do ucieczki przed uderzeniem było nieskuteczne, ponieważ kluczowy personel często ginął, gdy niewłaściwie zaplanowali swoje wyjścia i w rezultacie ginęli.\n11 marca amerykański lotniskowiec USS Randolph został trafiony i umiarkowanie uszkodzony na atolu Ulithi na Wyspach Karolinskich przez kamikaze , który przeleciał prawie 4000 km (2500 mil) z Japonii w misji zwanej Operation Tan No. 2 . 20 marca okręt podwodny USS Devilfish przeżył trafienie z samolotu tuż przy Japonii.\nSpecjalnej konstrukcji kamikaze płaszczyzny, w przeciwieństwie do przekształconych myśliwskich i nurkowych bombardujące, również jest wykonana. Chorąży Mitsuo Ohta zasugerował, że należy opracować pilotowane bomby szybowcowe , przenoszone w zasięgu celów przez samolot-matkę. Pierwsze Biuro Techniczne Lotnictwa Marynarki Wojennej ( Kugisho ) w Yokosuka dopracowało pomysł Ohty. Samoloty rakietowe Yokosuka MXY-7 Ohka , wystrzeliwane z bombowców, zostały po raz pierwszy użyte w atakach kamikaze w marcu 1945 roku. Personel USA nadał im szyderczy przydomek „ Baka Bombs” ( baka to po japońsku „idiota” lub „głupi”). Nakajima Ki-115 Tsurugi był prosty, łatwo zbudowany Śmigłowce z drewnianym płatowca, że zużyte silniki z istniejących zapasów. Jego nie chowane podwozie zostało wyrzucone wkrótce po starcie w samobójczej misji, odzyskane i ponownie użyte. W 1945 roku japońska armia zaczęła gromadzić setki Tsurugi , Ohkas , innych samolotów i łodzi samobójczych do użytku przeciwko siłom alianckim, które miały zaatakować Japonię. Inwazja nigdy się nie wydarzyła, a niewiele z nich zostało wykorzystanych.\nSojusznicza taktyka defensywna\nA6M Zero (A6M2 model 21) pod koniec jego biegu na nośniku eskorty USS : White Plains w dniu 25 października 1944. Samolot eksplodował w powietrzu chwil po zdjęcie zostało zrobione, rozrzucając szczątki po pokładzie.\nNa początku 1945 r. dowódca lotnictwa Marynarki Wojennej Stanów Zjednoczonych John Thach , znany już z opracowywania skutecznych taktyk powietrznych przeciwko Japończykom, takich jak Splot Thach , opracował strategię obronną przeciwko kamikadze zwaną „ wielkim niebieskim kocem ”, aby ustanowić aliancką supremację w powietrzu z dala od lotniskowca. siła. To zalecane bojowe patrole powietrzne (CAP), które były większe i działały dalej od lotniskowców niż wcześniej, linia niszczycieli pikiet i eskorty niszczycieli co najmniej 80 km (50 mil) od głównego korpusu floty, aby zapewnić wcześniejsze przechwytywanie radaru i ulepszone koordynacja między oficerami kierującymi myśliwcami na lotniskowcach. Plan ten wymagał również całodobowych patroli myśliwców nad flotami aliantów, chociaż marynarka wojenna USA ograniczyła szkolenie pilotów myśliwców, więc nie było wystarczającej liczby pilotów marynarki wojennej, aby przeciwdziałać zagrożeniu kamikaze . Ostatnim elementem były intensywne przemiatania myśliwców nad japońskimi lotniskami i bombardowanie japońskich pasów startowych przy użyciu bomb o opóźnionym działaniu, aby utrudnić naprawy.\nPod koniec 1944 r. brytyjska Flota Pacyfiku (BPF) wykorzystała dobre osiągi na dużych wysokościach swoich Supermarine Seafires (morskiej wersji Spitfire) do zadań patrolu powietrznego. Seafires były mocno zaangażowane w przeciwdziałanie atakom kamikaze podczas lądowań na Iwo Jimie i nie tylko. Najlepszym dniem dla Seafires był 15 sierpnia 1945 roku, kiedy zestrzelono osiem samolotów atakujących z jedną stratą.\nA6M5 „Zero” nurkujący w kierunku amerykańskich okrętów na Filipinach na początku 1945 r.\nPiloci alianccy byli bardziej doświadczeni, lepiej wyszkoleni i dowodzili lepszymi samolotami, przez co słabo wyszkoleni piloci kamikaze byli łatwym celem. Sama US Fast Carrier Task Force może wprowadzić do gry ponad 1000 samolotów myśliwskich. Piloci alianccy stali się biegli w niszczeniu samolotów wroga, zanim uderzyli w statki.\nStrzelcy alianccy zaczęli opracowywać techniki negacji ataków kamikadze . Lekkie, szybkostrzelne uzbrojenie przeciwlotnicze, takie jak działka automatyczne Oerlikon 20 mm, nadal były przydatne, chociaż preferowano 40 mm Bofory , i chociaż ich duża szybkostrzelność i szybkie szkolenie pozostały korzystne, brakowało im siły, by pokonać kamikaze, który atakował kamikaze. statek, którego bronili. Stwierdzono, że najskuteczniejsze były ciężkie działa przeciwlotnicze, takie jak działo kalibru 5"/38 (127 mm), ponieważ miały one wystarczającą siłę ognia, aby zestrzelić wrogie samoloty w powietrze z bezpiecznej odległości od okrętu, co było preferowane. ponieważ nawet mocno uszkodzony kamikaze mógł dosięgnąć celu.Szybkie Ohki stanowiły bardzo trudny problem dla ognia przeciwlotniczego , ponieważ ich prędkość bardzo utrudniała kontrolę ognia . Do 1945 roku duża liczba pocisków przeciwlotniczych z zapalnikami zbliżeniowymi na częstotliwości radiowej , Pociski stały się średnio siedem razy skuteczniejsze niż zwykłe pociski, a marynarka wojenna USA zalecała ich użycie przeciwko atakom kamikaze .\nUSS Louisville zostaje uderzony przez Mitsubishi Ki-51 kamikaze w bitwie w Zatoce Lingayen , 6 stycznia 1945 r.\nUSS Missouri na krótko przed trafieniem przez Mitsubishi A6M Zero (widoczny u góry po lewej), 11 kwietnia 1945 r\nSzczytowy okres częstotliwości ataków kamikaze nastąpił w kwietniu–czerwcu 1945 r. podczas bitwy pod Okinawą . 6 kwietnia 1945 roku fale samolotów dokonały setek ataków w ramach operacji Kikusui („pływające chryzantemy”). Na Okinawie kamikaze ataki koncentruje się najpierw na alianckie niszczyciele na szpica obowiązku, a następnie na przewoźników w środku floty. Samobójcze ataki samolotów lub łodzi na Okinawie zatopiły lub unieruchomiły co najmniej 30 amerykańskich okrętów wojennych i co najmniej trzy amerykańskie statki handlowe , a także niektóre z innych sił alianckich. Ataki zużyły 1465 samolotów. Wiele okrętów wojennych wszystkich klas zostało uszkodzonych, niektóre poważnie, ale żadne lotniskowce, pancerniki ani krążowniki nie zostały zatopione przez kamikaze na Okinawie. Większość straconych statków to niszczyciele lub mniejsze jednostki, zwłaszcza te pełniące służbę pikietową. Niszczyciel USS Laffey zyskał przydomek „Statek, który nie umrze” po tym, jak przeżył sześć ataków kamikaze i cztery trafienia bombami podczas tej bitwy.\nAmerykańskie lotniskowce, z drewnianymi pokładami lotniczymi, odniosły więcej uszkodzeń w wyniku trafień kamikaze niż lotniskowce z pokładami pancernymi z brytyjskiej Floty Pacyfiku . Amerykańskie lotniskowce również poniosły znacznie cięższe straty w wyniku ataków kamikaze ; na przykład 389 mężczyzn zginęło w jednym ataku na USS Bunker Hill , więcej niż łączna liczba ofiar śmiertelnych wszystkich sześciu transporterów opancerzonych Royal Navy we wszystkich formach ataku podczas całej wojny. Bunker Hill i Franklin zostali trafieni (w przypadku Franklina , choć przez bombowiec nurkujący, a nie kamikaze), podczas wykonywania operacji z całkowicie zatankowanym i uzbrojonym samolotem, który został wykryty na pokładzie do startu, co jest wyjątkowo wrażliwym stanem dla każdego lotniskowca. Osiem trafień kamikaze w pięć brytyjskich lotniskowców spowodowało tylko 20 ofiar śmiertelnych, podczas gdy łącznie 15 trafień bomb o masie 500 kg (1100 funtów) lub większej oraz jedno trafienie torpedą w cztery lotniskowce spowodowało 193 ofiary śmiertelne na początku wojny – uderzenie dowód wartości ochronnej opancerzonego pokładu lotniczego.\nLotniskowiec HMS Formidable po uderzeniu przez kamikaze w pobliżu wysp Sakishima . Kamikaze wykonane dent 3 metrów (9,8 stóp) długości i 0,6 m (2 ft 0 cali) i głęboko w opancerzonej kabinie załogi. Zginęło ośmiu członków załogi, czterdziestu siedmiu zostało rannych, a 11 samolotów zostało zniszczonych.\nOdporność dobrze opancerzonych jednostek została pokazana 4 maja, tuż po 11:30, kiedy doszło do fali samobójczych ataków na brytyjską Flotę Pacyfiku. Jeden japoński samolot wykonał gwałtowny skok z „dużej wysokości” na lotniskowiec HMS Formidable i został ostrzelany przez działa przeciwlotnicze. Mimo że kamikaze został trafiony ostrzałem, zdołał zrzucić bombę, która wybuchła na pokład startowy, tworząc krater o długości 3 m (9,8 stopy), szerokości 0,6 m (2 stopy) i głębokości 0,6 m (2 stopy). Długa stalowa drzazga przebiła się przez pokład hangaru i główną kotłownię (gdzie przerwała linię pary), zanim spoczęła w zbiorniku paliwa w pobliżu parku lotniczego, gdzie wywołała poważny pożar. Osiem osób zginęło, a 47 zostało rannych. Jeden Corsair i 10 Grumman Avengers zostało zniszczonych. Pożary zostały stopniowo opanowane, a krater w pokładzie naprawiono betonem i blachą stalową. Do godziny 17:00 Korsarze byli w stanie wylądować. 9 maja Formidable został ponownie uszkodzony przez kamikaze , podobnie jak lotniskowiec HMS Victorious i pancernik HMS Howe . Brytyjczycy byli w stanie opróżnić pokład lotniczy i wznowić operacje lotnicze w ciągu zaledwie kilku godzin, podczas gdy ich amerykańscy odpowiednicy zajęli kilka dni lub nawet miesięcy, jak zauważył oficer łącznikowy Marynarki Wojennej USA na HMS Indefatigable, który skomentował: „Kiedy kamikaze uderza w USA lotniskowiec oznacza sześć miesięcy naprawy w Pearl Harbor . Kiedy kamikaze uderza w lotniskowiec Limey, jest to po prostu przypadek „Zamiatarki, zajmij się miotłami”.\nSamoloty dwusilnikowe były okazjonalnie wykorzystywane w planowanych atakach kamikaze . Na przykład średnie bombowce Mitsubishi Ki-67 Hiryū („Peggy”), bazujące na Formozie, podjęły ataki kamikaze na siły alianckie w pobliżu Okinawy, podczas gdy para ciężkich myśliwców Kawasaki Ki-45 Toryu („Nick”) spowodowała wystarczające szkody dla USS Dickerson (DD-157) zostanie zatopiony.\nWiceadmirał Matome Ugaki , dowódca 5. Floty Powietrznej IJN z siedzibą na Kiusiu, brał udział w jednym z ostatnich ataków kamikaze na amerykańskie okręty 15 sierpnia 1945 r., kilka godzin po ogłoszonym przez Japonię kapitulacji.\nUgaki, na krótko przed startem Yokosuką D4Y 3, aby wziąć udział w jednym z ostatnich uderzeń kamikaze , 15 sierpnia 1945\nGdy zbliżał się koniec wojny, alianci nie ponieśli poważniejszych strat, mimo posiadania znacznie większej liczby statków i większej intensywności ataków kamikaze . Chociaż IJN spowodował jedne z najcięższych strat na amerykańskich lotniskowcach w 1945 r., IJN poświęcił 2525 pilotów kamikaze i IJAAF 1387 – znacznie więcej niż stracił w 1942 r., kiedy zatonął lub uszkodził trzy lotniskowce (choć nie powodując znaczących strat). W 1942 r., gdy okrętów marynarki wojennej Stanów Zjednoczonych brakowało, tymczasowy brak kluczowych okrętów wojennych w strefie działań bojowych zniweczył inicjatywy operacyjne. Jednak do 1945 roku marynarka wojenna Stanów Zjednoczonych była na tyle duża, że uszkodzone statki można było odłączyć z powrotem do domu do naprawy bez znacznego ograniczania zdolności operacyjnej floty. Jedynymi stratami na powierzchni były niszczyciele i mniejsze okręty, które nie były w stanie wytrzymać ciężkich uszkodzeń. Ogólnie rzecz biorąc, kamikadze nie byli w stanie odwrócić losów wojny i powstrzymać inwazji aliantów.\nBezpośrednio po atakach kamikaze brytyjskie lotniskowce z opancerzonymi pokładami lotniczymi szybciej odzyskały siły niż ich amerykańskie odpowiedniki . Analiza powojenna wykazała, że niektóre brytyjskie lotniskowce, takie jak HMS Formidable, doznały uszkodzeń konstrukcyjnych, które doprowadziły do ich złomowania, jako niemożliwych do naprawy ekonomicznej. Powojenna sytuacja gospodarcza Wielkiej Brytanii odegrała rolę w podjęciu decyzji o nienaprawianiu uszkodzonych lotniskowców, podczas gdy nawet poważnie uszkodzone amerykańskie lotniskowce, takie jak USS Bunker Hill, zostały naprawione, chociaż po II wojnie światowej zostały one odrzucone lub sprzedane jako nadwyżka bez ponownego wjazdu usługa.\nZałogant w AA pistoletu na pokładzie pancernika New Jersey zegarki kamikadze samolot zstąpi Intrepid 25 listopada 1944. Ponad 75 mężczyzn zostało zabitych lub zaginionych i 100 rannych.\nDokładna liczba zatopionych statków jest przedmiotem debaty. Zgodnie z ogłoszoną w czasie wojny japońską propagandą misje zatopiły 81 okrętów i uszkodziły 195, a według japońskich statystyk ataki kamikaze stanowiły do 80% strat USA w końcowej fazie wojny na Pacyfiku. W książce z 2004 roku, II wojna światowa , historycy Willmott, Cross i Messenger stwierdzili, że ponad 70 amerykańskich statków zostało „zatopionych lub uszkodzonych nie do naprawienia” przez kamikadze .\nWedług strony internetowej US Air Force :\nOkoło 2800 atakujących Kamikaze zatopiło 34 okręty marynarki wojennej, uszkodziło 368 innych, zabiło 4900 marynarzy i zostało rannych ponad 4800. Pomimo wykrywania i sygnalizacji radarowej , przechwycenia z powietrza, wyniszczenia i potężnych ostrzałów przeciwlotniczych, 14 procent Kamikaze przeżyło, aby trafić na statek; zatonęło prawie 8,5% wszystkich statków trafionych przez Kamikazes .\nAustralijscy dziennikarze Denis i Peggy Warner w książce z 1982 roku wraz z japońskim historykiem marynarki Sadao Seno (Święci wojownicy: Japońskie legiony samobójcze ) dotarli do 57 statków zatopionych przez kamikaze . Bill Gordon, amerykański japonolog specjalizujący się w kamikadze , wymienia w artykule z 2007 roku 47 statków, o których wiadomo, że zostały zatopione przez samoloty kamikaze . Gordon mówi, że Warners i Seno obejmowały dziesięć statków, które nie zatonęły. Wymienia:\ntrzy lotniskowce eskortowe: USS St. Lo , USS Ommaney Bay i USS Bismarck Sea\n14 niszczycieli, w tym ostatni okręt, który został zatopiony, USS Callaghan (DD-792) 29 lipca 1945 r. w pobliżu Okinawy\ntrzy szybkie statki transportowe\npięć desantowiec, czołg\ncztery średnie okręty desantowe\ntrzy średnie okręty desantowe (rakieta)\njedna cysterna pomocnicza\ntrzy statki zwycięstwa\ntrzy statki Liberty\ndwa szybkie trałowce\njeden trałowiec klasy Auk\njeden ścigacz łodzi podwodnych\ndwie łodzie PT\ndwa wsparcie dla łodzi desantowych\nJapoński Yokosuka MXY-7 Ohka („kwiat wiśni”), specjalnie zbudowany samolot kamikaze napędzany rakietami, używany pod koniec wojny. Stany Zjednoczone nazwały je Baka Bombs („bomby idiotyczne”).\nW tym czasie siły japońskie twierdziły, że było wielu ochotników do sił samobójczych. Kapitan Motoharu Okamura skomentował, że „było tak wielu ochotników do samobójczych misji, że nazwał ich rojem pszczół”, wyjaśniając: „Pszczoły umierają po ukąszeniu”. Okamura jest uznawany za pierwszego, który zaproponował ataki kamikaze . Wyraził chęć poprowadzenia ochotniczej grupy ataków samobójczych jakieś cztery miesiące przed tym, jak admirał Takijiro Ohnishi , dowódca japońskich sił powietrznych marynarki wojennej na Filipinach, przedstawił ten pomysł swojemu sztabowi. Podczas gdy wiceadmirał Shigeru Fukudome , dowódca drugiej floty powietrznej, przeprowadzał inspekcję 341. Grupy Powietrznej, kapitan Okamura skorzystał z okazji, by wyrazić swoje pomysły na temat taktyki nurkowania awaryjnego. „W naszej obecnej sytuacji mocno wierzę, że jedynym sposobem na przewrócenie wojny na naszą korzyść jest uciekanie się do ataków zderzeniowych za pomocą naszych samolotów. Nie ma innego sposobu. kraju i chciałbym dowodzić taką operacją. Daj mi 300 samolotów, a odwrócę losy wojny.”\nKiedy ochotnicy przybyli do służby w korpusie, było dwa razy więcej osób niż dostępnych samolotów. „Po wojnie niektórzy dowódcy wyrażaliby żal, że pozwalali zbędnym załogom towarzyszyć wypadom, czasami wciskając się na pokład bombowców i myśliwców, aby zachęcić pilotów-samobójców i, jak się wydaje, dołączyć do radości z zatonięcia dużego statku wroga”. Wielu pilotów kamikaze wierzyło, że ich śmierć spłaci zaciągnięty dług i pokaże miłość, jaką okazali swoim rodzinom, przyjaciołom i cesarzowi. „Wielu minimalnie wyszkolonych pilotów było tak chętnych do wzięcia udziału w misjach samobójczych, że gdy ich wypady zostały opóźnione lub przerwane, piloci popadali w głębokie przygnębienie. Wielu z tych, którzy zostali wybrani do misji bodycrashingu, opisywano jako wyjątkowo błogich tuż przed ich ostatnim wypadem ”.\nW miarę upływu czasu współcześni krytycy kwestionowali nacjonalistyczny wizerunek pilotów kamikaze jako szlachetnych żołnierzy gotowych poświęcić swoje życie dla kraju. W 2006 roku Tsuneo Watanabe , redaktor naczelny Yomiuri Shimbun , skrytykował gloryfikację ataków kamikaze przez japońskich nacjonalistów :\nTo wszystko jest kłamstwem, które odeszli przepełnieni odwagą i radością, wołając: „Niech żyje cesarz !” Były to owce w rzeźni. Wszyscy patrzyli w dół i chwieli się. Niektóre nie były w stanie wstać i były przenoszone i wpychane do samolotu przez żołnierzy obsługi technicznej.\nKiedy wyeliminujesz wszystkie myśli o życiu i śmierci, będziesz w stanie całkowicie zignorować swoje ziemskie życie. Umożliwi ci to również skoncentrowanie uwagi na wyeliminowaniu wroga z niezachwianą determinacją, jednocześnie wzmacniając swoje umiejętności latania.\n—  Wyciąg z podręcznika pilotów kamikadze ,\nTrening pilota Tokkōtai , jak opisał Takeo Kasuga, generalnie „składał się z niezwykle wyczerpującego treningu, połączonego z okrutnymi i torturującymi karami cielesnymi jako codzienną rutyną”. Daikichi Irokawa, który trenował w Bazie Lotnictwa Morskiego Tsuchiura, wspominał, że „był uderzony w twarz tak mocno i często, że [jego] twarz nie była już rozpoznawalna”. Napisał też: „Uderzyłem tak mocno, że nie mogłem już widzieć i upadłem na podłogę. W chwili, gdy wstałem, zostałem ponownie uderzony kijem, abym się przyznał”. Ten brutalny „trening” był uzasadniony ideą, że zaszczepi „żołnierskiego ducha walki”, ale codzienne bicie i kary cielesne wyeliminowały patriotyzm wśród wielu pilotów.\nStaraliśmy się żyć ze 120-procentową intensywnością, zamiast czekać na śmierć. Czytamy i czytamy, próbując zrozumieć, dlaczego musieliśmy umrzeć w wieku dwudziestu lat. Czuliśmy, że zegar tyka w kierunku naszej śmierci, każdy dźwięk zegara skraca nasze życie.\nIrokawa Daikichi, Kamikaze Pamiętniki: refleksje japońskich żołnierzy-studentów\nPiloci otrzymali instrukcję, w której szczegółowo mieli myśleć, przygotowywać się i atakować. Z tego podręcznika powiedziano pilotom, aby „osiągnęli wysoki poziom duchowego treningu” i „utrzymywali [swoje] zdrowie w jak najlepszym stanie”. Te instrukcje, między innymi, miały przygotować pilotów psychicznie na śmierć.\nTokkōtai pilot obsługi wyjaśniono również, w jaki sposób pilot może zawrócić, jeśli nie mógł zlokalizować cel, i że pilot „nie powinien tracić [jego] życie lekko”. Jeden pilot, absolwent Uniwersytetu Waseda , który nieustannie wracał do bazy, został zastrzelony po swoim dziewiątym powrocie.\nInstrukcja bardzo szczegółowo określała, jak pilot powinien atakować. Pilot nurkował w kierunku swojego celu i „celował w punkt między wieżą mostu a kominami”. Mówiono też, że wejście do komina jest „skuteczne”. Pilotom powiedziano, aby nie celowali w wieżę mostka lotniskowca, ale celowali w windy lub pokład lotniczy. W przypadku ataków poziomych pilot miał „celować w środek statku, nieco powyżej linii wodnej” lub „celować w wejście do hangaru samolotu lub w spód stosu”, jeśli to pierwsze było zbyt trudne.\nTokkōtai pilot obsługi pilotów powiedział, że nigdy nie zamykają oczy, ponieważ byłoby to obniżyć szanse trafienia swoje cele. W ostatnich chwilach przed katastrofą pilot miał krzyczeć „ hissatsu ” (必殺) na całe gardło, co oznacza „pewne zabicie” lub „niezawodne zatonięcie”.\nW latach 1944-45 amerykańscy przywódcy wojskowi wymyślili termin „ Sinto Państwowy ” jako część Dyrektywy Shinto, aby odróżnić ideologię państwa japońskiego od tradycyjnych praktyk Shinto . Z biegiem czasu, jak twierdzili Amerykanie, Shinto był coraz częściej używany w promowaniu nastrojów nacjonalistycznych . W 1890 r. uchwalono cesarski reskrypt o edukacji , na mocy którego uczniowie byli zobowiązani do rytualnego recytowania przysięgi, że będą „odważnie oferować się państwu ”, a także chronić rodzinę cesarską . Ostateczną ofiarą było oddanie życia. To był zaszczyt umrzeć za Japonię i cesarza . Axell i Kase wskazali: „Faktem jest, że niezliczeni żołnierze, marynarze i piloci byli zdeterminowani, by umrzeć, stać się eirei , czyli „duchami opiekuńczymi” kraju… Wielu Japończyków uważało, że bycie czczonym w Yasukuni było Szczególny zaszczyt, ponieważ cesarz dwa razy w roku odwiedzał świątynię, aby oddać hołd. Yasukuni jest jedyną świątynią ubóstwiania zwykłych ludzi, którą cesarz odwiedzał, aby złożyć hołd. Młodzi Japończycy byli indoktrynowani tymi ideałami od najmłodszych lat.\nPierwsi rekruci dla japońskich pilotów-samobójców Kamikaze w 1944 r\nPo rozpoczęciu taktyki kamikaze gazety i książki zamieszczały reklamy, artykuły i historie dotyczące zamachowców-samobójców, aby pomóc w rekrutacji i wsparciu. W październiku 1944 r. „ Nippon Times” zacytował porucznika Sekio Nishinę: „Duch Korpusu Szturmowego jest wielkim duchem, który płynie we krwi każdego Japończyka. Atak specjalny... Każdy Japończyk może zostać członkiem Korpusu Ataku Specjalnego." Wydawcy wykorzystali również pomysł, że kamikaze zostali zaliczeni do Yasukuni i opublikowali przesadzone historie o odwadze kamikaze – były nawet bajki dla małych dzieci, które promowały kamikaze . Urzędnik Ministerstwa Spraw Zagranicznych, Toshikazu Kase, powiedział: „Zwykło się, że GHQ [w Tokio] wygłasza fałszywe oświadczenia o zwycięstwie, całkowicie lekceważąc fakty, a podekscytowana i zadowolona publiczność w nie wierzy”.\nChociaż wiele historii zostało sfałszowanych, niektóre były prawdziwe, jak na przykład historia Kiyu Ishikawy, który uratował japoński statek, gdy rozbił swój samolot na torpedę wystrzeloną przez amerykański okręt podwodny . Starszy sierżant został pośmiertnie awansowany przez cesarza na podporucznika i umieszczony w Yasukuni. Historie takie jak te, ukazujące rodzaj pochwały i honoru, jaki wywołała śmierć, zachęciły młodych Japończyków do wstąpienia na ochotnika do Korpusu Specjalnego Ataku i zaszczepiły w młodzieży pragnienie, by umrzeć jako kamikaze .\nCeremonie odbyły się przed odlotem pilotów kamikaze na swoją ostatnią misję. Kamikaze wspólne ceremonialne filiżanek sake lub wody, znane jako „Mizu no sakazuki”. Wielu oficerów armii kamikaze zabrało ze sobą miecze, podczas gdy piloci marynarki (z reguły) nie. Kamikaze , wraz z wszystkich japońskich lotników latające nad terytorium nieprzyjaznym wydano (lub nabyć, jeśli byli oficerowie) jak pistolet Nambu z którym do końca ich życia, jeśli są one ryzykował niewoli. Jak wszyscy żołnierze armii i marynarki wojennej, kamikaze nosili swoje senninbari , „pas tysiąca szwów” podarowany im przez matki. Skomponowali także i przeczytali poemat śmierci , tradycja wywodząca się od samurajów , którzy zrobili to przed popełnieniem seppuku . Piloci nieśli modlitwy od swoich rodzin i otrzymywali odznaczenia wojskowe . Kamikadze byli eskortowani przez innych pilotów, których zadaniem było chronić ich drodze do ich przeznaczenia i sprawozdania z wyników. Niektórzy z tych pilotów eskortujących, tacy jak pilot Zero Toshimitsu Imaizumi, zostali później wysłani na własne misje kamikaze .\nUczennice z liceum z Chiran machają gałęziami kwitnących wiśni na pożegnanie odlatującego pilota kamikaze w Nakajima Ki-43 -IIIa Hayabusa .\nChociaż powszechnie uważa się, że ochotnicy masowo zapisywali się na misje kamikaze , twierdzono również, że rekrutacja żołnierzy do ofiary wymagała znacznego przymusu i nacisku rówieśników . Ich motywacje związane z „wolontariatem” były złożone i nie chodziło tylko o patriotyzm czy przynoszenie honoru swoim rodzinom. Wywiady z pierwszej ręki z ocalałymi kamikaze i pilotami eskortowymi ujawniły, że motywowało ich pragnienie ochrony swoich rodzin przed postrzeganymi okrucieństwem i możliwym wyginięciem z rąk aliantów. Uważali się za ostatnią obronę.\nPrzynajmniej jeden z tych pilotów był poborowym Koreańczykiem o japońskim nazwisku, przyjętym na mocy przedwojennego rozporządzenia Soshi-kaimei, które zmuszało Koreańczyków do przyjmowania japońskich imion osobistych. Jedenastu z 1036 pilotów kamikaze IJA, którzy zginęli w wypadach z Chiranu i innych japońskich baz lotniczych podczas bitwy o Okinawę, było Koreańczykami.\nMówi się, że młodzi piloci na misjach kamikaze często latali na południowy zachód od Japonii przez górę Kaimon o wysokości 922 m (3025 stóp) . Góra jest również nazywana „Satsuma Fuji” (co oznacza górę podobną do góry Fuji, ale znajdującą się w regionie prowincji Satsuma ). Piloci misji samobójczych spojrzeli przez ramię, aby zobaczyć górę, najbardziej wysuniętą na południe na kontynencie japońskim, żegnając się ze swoim krajem i pozdrawiając górę. Mieszkańcy wyspy Kikaishima , na wschód od Amami Ōshima , twierdzą, że piloci jednostek wykonujących misje samobójcze zrzucali kwiaty z powietrza, gdy odlatywali na swoje ostatnie misje.\nPiloci Kamikaze , którzy nie byli w stanie wykonać swoich misji (z powodu awarii mechanicznej, przechwycenia itp.) zostali napiętnowani w latach powojennych. To piętno zaczęło zanikać około 50 lat po wojnie, gdy uczeni i wydawcy zaczęli rozpowszechniać historie ocalałych.\nCzęść japońskiego personelu wojskowego była krytyczna wobec tej polityki. Oficerowie tacy jak Minoru Genda , Tadashi Minobe i Yoshio Shiga odmówili przestrzegania tej polityki. Powiedzieli, że dowódca ataku kamikaze powinien najpierw zająć się zadaniem. Niektóre osoby przestrzegające tej polityki, takie jak Kiyokuma Okajima, Saburo Shindo i Iyozo Fujita, również były wobec niej krytyczne. Saburō Sakai powiedział: „Nigdy nie odważyliśmy się kwestionować rozkazów, wątpić w autorytet, robić cokolwiek poza natychmiastowym wykonaniem wszystkich poleceń naszych przełożonych. Byliśmy automatami, które były posłuszne bez zastanowienia”. Tetsuzō Iwamoto odmówił zaangażowania się w atak kamikaze, ponieważ uważał, że zadaniem pilotów myśliwców jest zestrzelenie samolotów.\nSaigo no Tokkōtai (最後の特攻隊, The Last Kamikaze po angielsku), wydany w 1970 roku, wyprodukowany przez Toei , wyreżyserowany przez Junyę Sato, z udziałem Kōji Tsuruta , Kena Takakury i Shinichi Chiby\nToei wyprodukował także film biograficzny o Takijirō Ōnishi w 1974 roku zatytułowany Ā Kessen Kōkūtai (あゝ決戦航空隊, Ojciec Kamikaze w języku angielskim), wyreżyserowany przez Kōsaku Yamashita.\nKokpit , antologia filmów krótkometrażowych zawierająca jeden opilocie kamikadze\nMasami Takahashi, Ostatnie świadectwa Kamikaze z pilotów samobójców z czasów II wojny światowej (Watertown, MA: Documentary Educational Resources , 2008)\nRisa Morimoto, Skrzydła porażki (Harriman, NY: New Day Films , 2007)\nOre wa, kimi no tameni koso (2007, Dla tych, których kochamy po angielsku)\nAssault on the Pacific – Kamikaze (2007), reżyseria Taku Shinjo (Oryginalny tytuł: „俺は、君のためにこそ死ににいく” Ore wa, Kimi no Tame ni Koso Shini ni Iku )\nThe Eternal Zero (永遠の0 Eien no Zero) – film 2013 w reżyserii Takashi Yamazaki\nTaranowanie z powietrza\nMuzeum Pokoju Chiran dla pilotów Kamikaze\nLista jednostek szturmowych typu powietrze-ziemia Imperial Japanese Army\nLista jednostek specjalnego ataku typu powietrze-ziemia Cesarskiej Marynarki Wojennej Japonii\nLista statków uszkodzonych przez atak kamikaze\nSamobójstwo przez pilota\nAxell, Albert; Hideaki, Kase (2002). Kamikaze: japońscy bogowie-samobójcy . Nowy Jork: Longman. Numer ISBN 0-582-77232-X.\nBrown, David (1990). Walczące elity: Kamikaze . Nowy Jork: Książki Galerii. Numer ISBN 978-0-8317-2671-3.\nHuggins, Mark (maj-czerwiec 1999). „Setting Sun: japońska obrona powietrzna Filipin 1944-1945” . Entuzjasta powietrza (81): 28-35. ISSN 0143-5450 .\nKról Dan (2012). Ostatni myśliwiec zerowy Relacje z pierwszej ręki od japońskich pilotów marynarki wojennej z czasów II wojny światowej . Kalifornia: Pacyfik Press. Numer ISBN 978-1-468178807.\nHoyt, Edwin P. (1993). Ostatnie Kamikaze . Praegera. Numer ISBN 0-275-94067-5.\nInoguchi, Rikihei; Nakajima, Tadaśi; Pineau, Roger (1959). Boski Wiatr . Londyn: Hutchinson & Co. (Wydawcy) Ltd.\nMillot Bernard (1971). Boski grzmot: życie i śmierć Kamikadze . MacDonalda. Numer ISBN 0-356-03856-4. OCLC 8142990 .\nParshall, Jonathan B., Tully, Anthony P. (2005). Strzaskany Miecz . Waszyngton: Potomac Books. ISBN 9781574889239\nPeattie, Mark R. (2001). Sunburst: The Rise of Japanese Naval Air Power, 1909-1941 . Annapolis, Maryland: Naval Institute Press. ISBN 978-1-59114-664-3\nOhnuki-Tierney, Emiko . (2006). Dzienniki Kamikaze: Refleksje japońskich żołnierzy-studentów. Chicago i Londyn: The University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-61950-7\nSheftall, Mordechaj G. (2005). Blossoms in the Wind: ludzkie dziedzictwo kamikaze . Kaliber NAL. Numer ISBN 0-451-21487-0.\nToland, John (1970). Wschodzące słońce: Schyłek i upadek Cesarstwa Japońskiego, 1936-1945 . Nowy Jork: Losowy dom. OCLC 105915 .\nWillmotta, HP; Krzyż, Robin; Posłaniec, Karol (2004). II wojna światowa . Londyn: Dorling Kindersley. Numer ISBN 0756605210.\nZałoga, Steven (2011). Kamikaze: Japońska broń do ataku specjalnego 1944-45 . Rybołów. Numer ISBN 978-1-84908-353-9.\nOhnuki-Tierney, Emiko (2002). Kamikaze, kwiaty wiśni i nacjonalizmy: militaryzacja estetyki w historii Japonii . Wydawnictwo Uniwersytetu Chicago. Numer ISBN 978-0-226-62091-6.\nRielly, Robin L. (2010). Kamikaze Ataki z II wojny światowej: pełna historia japońskich ataków samobójczych na amerykańskie okręty za pomocą samolotów i innych środków . McFarlanda. Numer ISBN 978-0-7864-4654-4.\nSterna, Roberta (2010). Ogień z nieba: przetrwanie zagrożenia Kamikaze . Wydawnictwo Instytutu Marynarki Wojennej. Numer ISBN 978-1-59114-267-6.\nWragg, Dawidzie. Wojny morskie na Pacyfiku 1941-1945 . rozdział 10\nWikimedia Commons zawiera multimedia związane z Kamikaze .\nWikicytaty zawiera cytaty związane z: Kamikaze\nFragment z Dzienników Kamikaze\nByły pilot kamikadze tworzy nowy świat\nWW2DB: Doktryna Kamikaze\nCo motywowało Kamikadze? na WW2History.com\nTa strona była ostatnio edytowana 5 lipca 2021 o godzinie 11:00 (UTC) .


Jogurtowe lody jagodowe | Ciasteczkolandia\nBlog Jogurtowe lody jagodowe\nAga Ciasteczkolandia 1 lipca 2012 lody & sorbety, PRZEPISY 1 Comment\nTo takie lodowe ,,must have” latem. Raz dwa, trzy i żadne dziecko nie będzie chciało sklepowych lodów. Tym razem wersja jagodowa. By napełnić 6 pojemniczków na lody, wystarczy zrobić je z połowy przepisu na mrożony jogurt czereśniowy czyli…\n150 g jogurtu naturalnego (grecki lub bałkański)\nZ cukru pudru i soku z cytryny zrobić lukier, dodać go do jogurtu, dosypać jagód, całość zmiksować w blenderze. Przelać do pojemniczków do lodów i zamrażać. Włożenie dolnych części pojemniczków do ciepłej wody, ułatwi wyciągnięcie lodów.\nKruche babeczki z budyniem i jagodami\nMuffiny jagodowe Bree van de Kampf\nJagody z jogurtem (jako substytut wymarzonych pierogów)\nJagody w cukrze, a właściwie syropie...\n18 czerwca 2017 at 9:02 pm\nMniam, czemu musisz kusić lodami,buuuu ;-))))\nMogę wpaść do CIebie?\nWyglądają pysznie!!! Ale mam smaka na nie.\nMoje foremki leżą i kwiczą… 😀 Odkąd zepsuła się maszyna do lodów – kompletnie straciłam motywację. Nawet, tych, co teoretycznie nie trzeba kręcić – nie robię. 😀 Taki ze mnie leń. 😀\nAle chętnie popatrzę na cudze „must have” . 🙂 Może od patrzenia leń odejdzie. 😀 Da się? 😀\nMajanko zapraszam nieustannie od 5 lat i ufam, że w końcu moje życzenie wypicia z Tobą kawy (albo zjedzenie lodów) się kiedyś spełni…\nInka wpisuj jagody i jogurt na listę jutrzejszych zakupów, upały jeszcze potrwają… 🙂\nMałgosiu, to masz pretekst, żeby nabyć dzieże do lodów do kiciusia dokupić 😉 Sama pisałaś, że przystawki kupujesz tylko, te które się nie dublują z urządzeniami, które masz… 😉 Ja mam taka najprostszą, byle jaką, czasami mam wrażenie, że coś z nią nie tak, ale chyba masa powinna być schłodzona przed włożeniem jej do maszyny, a moja ( przez moją niecierpliwość) jest zawsze letnia i długoooo chłodzi. No ale tu maszynka nie jest potrzebna 😉