Dzieci cienie II. Wśród notabli. Wśród zdradzonych [Margaret Peterson Haddix] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00214 005840 19007021 na godz. na dobę w sumie\nDzieci cienie II. Wśród notabli. Wśród zdradzonych - ebook/epub\nAutor: Margaret Peterson Haddix Liczba stron: 293\nISBN: 9788376861562 Data wydania: 2016-10-03\nTytuł oryginału: Shadow Children: Among the Betrayed Shadow Children: Among the Barons Among the Betrayed: Text copyright © 2002 by Margaret Peterson Haddix Among the Barons: Text copyright © 2003 by Margaret Peterson Haddix Copyright for the Polish edition © 2012 by Wydawnictwo Jaguar Redakcja: Ewa Holewińska, Anna Pawłowicz Korekta: Urszula Przasnek Jacket illustration copyright © 2011 by Craig Howell at Cheeba Productions Skład i łamanie: ALINEA ISBN: 978-83-7686-156-2 Wydanie pierwsze Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012 Wydanie pierwsze w wersji ebook Wydawnictwo Jaguar, Warszawa 2012 Adres do korespondencji: Wydawnictwo Jaguar Sp. Jawna ul. Kazimierzowska 52 lok. 104 02-546 Warszawa www.wydawnictwo-jaguar.pl Skład wersji elektronicznej:Virtualo Sp. z o.o.\nSpis treściWŚRÓD ZDRADZONYCHROZDZIAŁ PIERWSZYROZDZIAŁ DRUGIROZDZIAŁ TRZECIROZDZIAŁ CZWARTYROZDZIAŁ PIĄTYROZDZIAŁ SZÓSTYROZDZIAŁ SIÓDMYROZDZIAŁ ÓSMYROZDZIAŁ DZIEWIĄTYROZDZIAŁ DZIESIĄTYROZDZIAŁ JEDENASTYROZDZIAŁ DWUNASTYROZDZIAŁ TRZYNASTYROZDZIAŁ CZTERNASTYROZDZIAŁ PIĘTNASTYROZDZIAŁ SZESNASTYROZDZIAŁ SIEDEMNASTYROZDZIAŁ OSIEMNASTYROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTYROZDZIAŁ DWUDZIESTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZYROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGIROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECIROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMYROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMY WŚRÓD NOTABLIROZDZIAŁ PIERWSZYROZDZIAŁ DRUGIROZDZIAŁ TRZECIROZDZIAŁ CZWARTYROZDZIAŁ PIĄTYROZDZIAŁ SZÓSTYROZDZIAŁ SIÓDMYROZDZIAŁ ÓSMYROZDZIAŁ DZIEWIĄTYROZDZIAŁ DZIESIĄTYROZDZIAŁ JEDENASTYROZDZIAŁ DWUNASTYROZDZIAŁ TRZYNASTYROZDZIAŁ CZTERNASTYROZDZIAŁ PIĘTNASTYROZDZIAŁ SZESNASTYROZDZIAŁ SIEDEMNASTYROZDZIAŁ OSIEMNASTYROZDZIAŁ DZIEWIĘTNASTYROZDZIAŁ DWUDZIESTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIERWSZYROZDZIAŁ DWUDZIESTY DRUGIROZDZIAŁ DWUDZIESTY TRZECIROZDZIAŁ DWUDZIESTY CZWARTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY PIĄTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY SZÓSTYROZDZIAŁ DWUDZIESTY SIÓDMYROZDZIAŁ DWUDZIESTY ÓSMYROZDZIAŁ DWUDZIESTY DZIEWIĄTYROZDZIAŁ TRZYDZIESTY Wszystkie rozdziały dostępne w pełnej wersji książki.\nWŚRÓD ZDRADZONYCHDla Meredith\nROZDZIAŁPIERWSZYZ koszmarnego snu można się prędzej czy później obudzić. Nina powtarzała to sobie, kuląc się na betonowej podłodze celi. Przez całe życie prześladowały ją okropne sny o tym, że została złapana przez Policję Populacyjną. Czasem trzymali szufle i podnosili ją jak śmieć z ulicy, a czasem mieli karabiny, którymi szturchali ją w plecy albo w głowę. Zawsze jednak budziła się, zanim któryś z nich pociągnął za spust. Pewnego razu przyśnił się jej nawet policjant populacyjny, który przyszedł po nią ubrany w marszczoną koszulę nocną i czepek cioci Zenki. Całe miesiące po tym śnie Nina odmawiała dawania cioci Zence całusa na dobranoc i nikt nie wiedział, o co jej chodziło, a ona nie mogła powiedzieć, bo wszyscy by się śmiali, a to nie było zabawne. Nina wiedziała, że ma prawo bać się śmiertelnie Policji Populacyjnej. Byli Złym Wilkiem, Babą Jagą i wszystkimi potworami i złoczyńcami, o jakich kiedykolwiek słyszała, w jednym. Ale podobnie jak Zły Wilk, Baba Jaga i inne potwory, Policja Populacyjna stanowiła część świata opowieści i koszmarnych snów, a nie rzeczywistości. Teraz zaś Nina uderzyła głową o betonową ścianę za plecami. – Obudź się! – nakazała rozpaczliwie samej sobie. – Obudź się! Uderzenie sprawiło, że głowa ją zabolała, a to nie mogło się dziać we śnie, prawda? W snach nic nie bolało. Mogli cię wychłostać do krwi, a ty nic nie czułaś, mogli związać ci nogi, żebyś nie uciekła, a sznury nie ocierały. Nadgarstki i kostki u nóg Niny były otarte do krwi przez kajdanki przykuwające ją do ściany, a skóra na plecach tak pocięta, że każde dotknięcie materiału sukienki wysyłało falę bólu. Jedno oko miała spuchnięte od pobicia i nie mogła go otworzyć. Wszystko ją bolało. Nina powtarzała sobie jednak z uporem, że jej aresztowanie to koszmarny sen. Rozpamiętywała w kółko nierealność swoich wspomnień, zupełnie jakby aresztowanie było czymś dobrym – a nie najgorszym momentem w jej życiu. Nie mogła sobie przypomnieć policjantów populacyjnych wchodzących do jadalni i wywołujących jej nazwisko – czy to nie znaczyło, że cała historia nie wydarzyła się naprawdę? Prawda? Prawda? Siedziała sobie, jedząc śniadanie i ciesząc się z tego, że znalazła całe trzy rodzynki w owsiance, aż nagle w jadalni zapadła głucha cisza i wszyscy wlepili w nią wzrok. Czuła te wszystkie spojrzenia – upuściła łyżkę, a owsianka ochlapała siedzącą obok dziewczynkę. Jednakże Lisle nie powiedziała ani słowa, tylko gapiła się tak jak pozostali. Właśnie te spojrzenia, a nie dźwięk jej nazwiska, sprawiły, że Nina wstała i wyszła na środek, pozwalając, żeby zakuto ją w kajdanki. Jakim imieniem mnie wywołali? – zastanawiała się Nina. – Nina, czy… czy… Nie, nie mogła nawet myśleć o tym, ponieważ w jej snach Policja Populacyjna potrafiła czasem czytać w myślach. Nina wróciła do rozpamiętywania tamtej chwili, przypominając sobie inne dziewczynki, które siedziały bez ruchu jak lalki na półce, podczas gdy ją prowadzono niekończącym się przejściem pomiędzy stołami. Znajoma jadalnia zmieniła się jakimś sposobem w dolinę pełną oczu – Nina nie oglądała się na prawo ani na lewo, ale czuła te wszystkie oczy śledzące ją w milczeniu. Przypominały oczy lalek, puste jak szklane paciorki. Dlaczego nikt nie stanął w mojej obronie? – zastanawiała się Nina. – Dlaczego nikt się nie odezwał, nie zaczął prosić, błagać, starać się nie dopuścić, żeby mnie zabrano? Wiedziała. Nawet jeśli to był tylko koszmarny sen – a był, prawda? – wiedziała, że pozostali siedzieli zbyt przerażeni, żeby chociaż pisnąć. Sama byłaby zbyt przerażona, by powiedzieć cokolwiek, gdyby to ktoś inny jak we śnie zmierzał w stronę mężczyzny obwieszonego medalami, gdyby ktoś inny spośród nich miał zostać aresztowany. (Dlaczego to była ona? Jak ją rozpoznali? Dlaczego tylko o niej wiedzieli? Przestań – skarciła się w myślach. – Koszmary nigdy nie mają sensu). Pamiętała teraz, jak trudno jej było poruszać nogami: w górę, w dół, prawa, lewa, bliżej, bliżej… Nie mogła także zaprotestować ani bronić się, bo gdyby otworzyła usta choćby po to, żeby jęknąć, dostałaby ataku histerii. Nie zabijajcie mnie! Jestem tylko dzieckiem, nie chciałam złamać żadnego prawa, to nie moja wina. I proszę, nie zabierajcie Jasona… Teraz, siedząc w więziennej celi, Nina zacisnęła zęby w obawie, że te słowa zdążą jeszcze się jej wymknąć. Nie mogła sobie na to pozwolić – ktoś mógł podsłuchiwać i usłyszeć jego imię. Niezależnie od tego, co zrobi, musi chronić Jasona. Jasona, babcię i ciotki, no i oczywiście rodziców. Potrafiła trzymać język za zębami, jeśli chodziło o pozostałych, ale chciała wypłakać imię Jasona, wykrzyczeć je na głos. Jason, wiesz, gdzie jestem? Czy zaniepokoiłeś się, kiedy nie pojawiłam się na spotkaniu w lesie? Jesteś taki odważny, czy mógłbyś… czy mógłbyś mnie uratować? Była okropnie głupia – to przecież tylko sen. Za kilka minut zabrzmi poranny dzwonek, a ona otworzy oczy i znajdzie się na chwiejnej górze piętrowego łóżka w Szkole dla Dziewcząt Harlow. Potem umyje zęby, opłucze twarz, ubierze się i może, ale tylko może, znajdzie podczas śniadania w owsiance cztery rodzynki… W jej głowie znów pojawił się moment aresztowania. Przypomniała sobie, jak podeszła do drzwi jadalni i stanęła przed policjantem. W ostatniej chwili, tuż przedtem, zanim policjant zatrzasnął stalowe kajdanki na jej nadgarstkach, zauważyła innego mężczyznę stojącego za nim i wpatrującego się w nią tak samo uważnie, jak jej koleżanki. Ale jej koleżanki miały oczy zeszklone strachem i puste jak oczy lalek, podczas gdy spojrzenie tego mężczyzny mówiło wszystko. Był wściekły. Nienawidził jej. Pragnął, żeby nie żyła. Nina wzięła gwałtowny oddech – nie mogła już dłużej udawać. Pamiętała zbyt wiele, nie mogłoby jej się przyśnić takie spojrzenie. Było prawdziwe, podobnie jak wszystko, co ją spotkało. Prawdziwe były kajdanki na jej nadgarstkach i rany na jej plecach, prawdziwe było także ogarniające ją przerażenie. – Zabiją mnie – wyszeptała Nina właściwie z ulgą, tracąc w końcu – w końcu! – resztki nadziei.\nROZDZIAŁDRUGIDlaczego? To słowo eksplodowało w uszach Niny, budząc ją gwałtownie. W następnej chwili szarpnęła się, ponieważ zobaczyła o centymetry od siebie twarz mężczyzny, który na nią krzyczał. – Dlaczego zdradziłaś swój kraj?! – zażądał odpowiedzi mężczyzna. Nina zamrugała. Skoro i tak jej los był przesądzony, to dlaczego nie miałaby się kłócić? „Zdradziłam kraj? – mogłaby warknąć. – Co to za kraj, który uważa za zdradę to, że się urodziłam? Czy miałam się zabić z obywatelskiego obowiązku? Z patriotyzmu? Czy to moja wina, że rodzice mieli wcześniej dwójkę dzieci?”. Takie słowa narażałyby jednak jej matkę, babcię i ciotki – wszystkie te osoby, które trzymały ją w ukryciu, osoby, które pozwoliły jej żyć. Nie odezwała się ani słowem. Mężczyzna przysiadł na piętach. W celi Niny było ciemno – pomyślała, że pewnie jest środek nocy. Sylwetka mężczyzny majaczyła przed nią jak niewyraźny cień. On jest cieniem tak samo jak ja – pomyślała Nina. Była nadal na tyle zamroczona, że ta myśl wydała jej się zabawna. W tym momencie mężczyzna odwrócił głowę i mruknął: Już, a celę natychmiast zalało ostre, zbyt jaskrawe światło pojedynczej żarówki na suficie. Nina zacisnęła powieki. – Wiem, że nie śpisz – powiedział cicho mężczyzna. – Nie możesz się ukryć. Nina zesztywniała, słysząc słowo „ukryć” – on wiedział. Jasne, że wiedział, inaczej dlaczego zostałaby aresztowana? Pogodziła się już z myślą o śmierci, ale nagle zaczęła ją ogarniać panika. Czy to już ta chwila? Czy ten człowiek zaraz ją zastrzeli? A może zabierze ją gdzieś indziej, żeby wykonać wyrok śmierci? Jak Policja Populacyjna zabija nielegalne dzieci? Nina odrobinę uchyliła powieki. Wolała widzieć zabójcę, niż kulić się na oślep, oczekując w każdej chwili strzału. To, co zobaczyła, zaskoczyło ją po raz kolejny: rozpoznawała tego mężczyznę. To on był przy jej aresztowaniu i wpatrywał się w nią pełnymi nienawiści oczami. Poczuła, że słabnie, i zamknęła oczy – chociaż to nie miało znaczenia, dalej widziała, utrwaloną w pamięci twarz tego mężczyzny. Był wysoki, muskularny i elegancko ubrany, jak ludzie, których widywała w telewizji. Ciemne włosy miał odgarnięte z wysokiego czoła i sprawiał wrażenie silnego i wpływowego, podobnie jak Jason. Ale Jason nigdy nie patrzył na nią z taką nienawiścią. Nina przypomniała sobie jedno z powiedzonek babci: „Gdyby wzrok mógł zabijać…”. Wzrok może zabijać, babciu – chciała jej teraz powiedzieć Nina. -Ten wzrok mnie zabije. Mężczyzna roześmiał się. – Nie obchodzi mnie, czy będziesz mówić, czy nie – rzucił. – Twój wspólnik już nam wszystko wyśpiewał. Sypał, aż miło. Pomyślałem tylko, że chciałabyś dostać możliwość opowiedzenia nam własnej wersji wydarzeń. Nie wykluczam, że twój przyjaciel troszkę nakłamał, żeby ratować swoją skórę, żeby on wypadł trochę lepiej, a ty, no cóż, znacznie gorzej. Jako znacznie bardziej winna. Co ty na to? Mężczyzna prawie mruczał Ninie do ucha, przysuwając twarz tak blisko, że czuła jego oddech na policzku. Ledwie była w stanie zebrać myśli – o czym on mówił? Przez moment nie rozumiała nawet słowa, którego użył – „wspólnik”. O co mu chodziło? Potem przypomniała sobie wszystkie powieści kryminalne, które ciocia Lystra czytała na głos w te wieczory, kiedy telewizor nie działał. Detektyw w takich książkach zawsze oskarżał kogoś, że był „wspólnikiem zbrodni”. Wspólnikami byli partnerzy, pomocnicy. Czy miał na myśli babcię i ciotki, które były wspólniczkami w ukrywaniu jej? Nina z trudem powstrzymała się, żeby nie krzyknąć. „Nie! – miała ochotę wrzasnąć. – Nie złapaliście ich! Nie mogliście!”. Milczała, a łzy zaczęły jej spływać po twarzy. Ale mężczyzna nie powiedział „wspólniczki”, „one”. Powiedział „wspólnik” i „on”. Nina znała tylko jedną osobę, o którą mogło chodzić. Nie – poprawiła się desperacko. – Spotkałam innych chłopców ze Szkoły Hendricksa. To, że właściwie ich nie znałam, nie znaczy, że nie mogli mnie zdradzić. Więcej, to nawet bardziej prawdopodobne, że to właśnie oni mnie wydali. Nina pomyślała o chłopcach, z którymi ona i jej przyjaciółki spotykały się potajemnie, wymykając się wieczorami do lasu. Byli płochliwi i nieśmiali jak króliki, a Nina nie potrafiła sobie wyobrazić, by którykolwiek z nich miał dość odwagi, żeby rozmawiać z Policją Populacyjną. Z wyjątkiem jednego. Nie! Spróbowała wyrzucić tę myśl z mózgu, może nawet wykrzyczała przeczenie na głos. Nawet jeśli zapomniałaby o tym, że Jason był w niej zakochany, że całował ją w ukryciu, przy świetle księżyca – to przecież on także był nielegalnym trzecim dzieckiem. Jak wszyscy, cała grupa spotykająca się w lesie. Nawet gdyby chcieli, ponosiliby zbyt wielkie ryzyko, zdradzając ją. Może chodzi o mojego ojca – pomyślała z goryczą Nina. – Może babcia się myliła, może on nie wiedział, że się urodziłam, nie wiedział, że istnieję. Może pomyślał, że dostanie nagrodę za wydanie mnie. Nina otwarła oczy, dostatecznie wściekła, żeby wytrzymać bez mrugnięcia spojrzenie nienawistnika. Mężczyzna uśmiechał się. – Cóż, Scott, a może raczej Jason, miał nam do opowiedzenia naprawdę ciekawe rzeczy – rzekł pogodnie. – Zrobił z ciebie niezłe ziółko. Nina wrzasnęła. Dźwięk odbił się echem w maleńkiej betonowej celi, pojedynczy nieartykułowany skowyt wściekłości i bólu. Kiedy przestała krzyczeć, mężczyzny już nie było.\nROZDZIAŁTRZECIJeśli nawet nadszedł poranek, Nina nie miała jak tego odgadnąć. Siedziała przez całe godziny, zesztywniała, obolała i z krwawiącym sercem, skulona w jaskrawym świetle pojedynczej żarówki. Ludzie zawsze mówią, że najgorszą rzeczą, jaka może cię spotkać, jest śmierć – myślała. – To nieprawda. Żałowała, że mężczyzna po prostu nie zabił jej i nie zakończył wszystkiego. Mogła umrzeć – no, może nie szczęśliwa, ale przynajmniej mając coś, w co wierzyła: Jason mnie kocha. Zegnaj, ukochany! Uświadomiła sobie, że od chwili aresztowania wyobrażała sobie Jasona i siebie jako tragicznych, związanych przeznaczeniem kochanków, przypominających tych, którzy zaludniali ulubione książki i seriale telewizyjne cioci Zenki. Babcia i pozostałe ciotki zawsze żartowały sobie z upodobania cioci Zenki do tego rodzaju książek i filmów. – No, dajże spokój! – narzekała pewnego wieczora ciocia Lystra, kiedy ciocia Zenka czytała na głos przy świetle świecy. – Dlaczego piękna i pełna życia bohaterka nie powie po prostu Jacquesowi: „Słuchaj, jesteś śmiertelnie chory na gruźlicę. Zycie jest za krótkie, żebym je miała marnować i czekać, aż umrzesz. Cześć!”. – Ponieważ oni się kochają! – zaprotestowała ciocia Zenka. – A miłość to… – Kupa śmiecia – dokończyła za nią ciocia Lystra, która pracowała w wydziale oczyszczania miasta i zawsze wszystko porównywała do śmieci. Nina żałowała biednej, sentymentalnej cioci Zenki, która odpływała w świat marzeń już w pierwszych sekundach filmu albo z pierwszym zdaniem książki. Teraz jednak doszła do wniosku, że ciocia Lystra na pewno miała rację i uznałaby, że Nina była głupia, ufając Jasonowi. Ale on był dla mnie taki dobry – broniła się Nina. -Był silny, przystojny, wiedział tak dużo… Po raz pierwszy Nina zaczęła się zastanawiać, skąd właściwie Jason wiedział tak dużo. Wiedział, że można się bezpiecznie spotykać w lesie. Wiedział o istnieniu Szkoły dla Dziewcząt Harlow. Dokładnie wiedział, kiedy należy wsunąć karteczkę pod drzwi szkoły, żeby znalazła ją któraś z dziewcząt idących na lekcje, a nie ktoś z nauczycieli. Tą dziewczynką była właśnie Nina. Znowu zatopiła się we wspomnieniach. Dwa miesiące temu na korytarzu w Szkole Harlow podniosła złożoną karteczkę, którą inne dziewczynki po prostu ominęły. Przed dłuższą chwilę obracała sztywny kremowy kartonik w dłoniach, wyobrażając sobie, co też to może być. Wiedziała, że prawdopodobnie nic ciekawego, nic, co by jej dotyczyło – na przykład czyjś rachunek za energię elektryczną albo rządowe powiadomienie o rozmiarach łyżek, jakich należy używać w szkolnej stołówce. Dopóki jednak nie rozłożyła kartki, mogła sobie wyobrażać, że zawiera coś ekscytującego – jak otrzymane przez Kopciuszka zaproszenie na bal u księcia. A ponieważ to ona ją podniosła… Oczekiwanie było nieznośne, więc Nina przesunęła palcem pod krawędzią złożonej kartki, rozrywając pieczęć. Ostrożnie rozłożyła i przeczytała: Do wszystkich dziewcząt w Harlow, które interesuje problem cieni: Zapraszamy na spotkanie z dzielącymi te zainteresowania uczniami ze Szkoły dla Chłopców Hendricksa, o godzinie 20, 16 kwietnia, w lesie pomiędzy naszymi szkołami. Nina nigdy nie słyszała o Szkole dla Chłopców Hendricksa i nigdy nie była w lesie – jakimkolwiek lesie. Pomijając dzień, w którym została przywieziona do szkoły, nigdy nie była na dworze. Niepokoiło ją też słowo „cienie” – czy znaczyło to, co myślała, że mogło znaczyć? Czy to było niebezpieczne? Nina jednak nie dbała o nic, od pierwszej chwili wiedziała, że pójdzie na to spotkanie. Poszłaby, nawet gdyby wiadomość głosiła: „Do wszystkich dziewcząt w Harlow, które interesuje problem młotków”, albo „muszek owocówek”, albo „ołówków”. Albo „systemów kanalizacyjnych i nawadniających starożytnych cywilizacji” – jak brzmiał temat ostatniej lekcji, której nie słuchała. Miała wrażenie, że od całych trzynastu lat życia czekała na takie zaproszenie. Przekonanie przyjaciółek okazało się niełatwe. – Nie wolno nam wychodzić na zewnątrz – powiedziała lękliwie Sally, kiedy po zgaszeniu świateł Nina wyszeptała jej swój sekret. – Nikt nam tego tak właściwie nie zabronił – sprzeciwiła się Nina, próbując ukryć panikę we własnym głosie. Jeśli przyjaciółki odmówią, czy będzie miała dość odwagi, żeby pójść sama? – Nie zabraniają nam też płukania zębów wodą z kibla, ale to nie znaczy, że mam to robić – prychnęła Bonner, druga współlokatorka Niny. Sally była drobniutka i złotowłosa, a Bonner wysoka, ciemna i grubokoścista, prawie zwalista. Ponieważ Nina była średniego wzrostu i średniej wagi, z brązowymi włosami, zawsze się czuła łączącym je ogniwem. Kiedy szły korytarzem, Nina była zawsze pośrodku, a kiedy jej koleżanki się sprzeczały, to zawsze ona proponowała jakieś kompromisowe rozwiązanie. Fakt, że obie się jej sprzeciwiły, sprawił, że poczuła się rozpaczliwie. – Słuchajcie, oni chcą pogadać o cieniach – powiedziała. Nawet w ciemnościach potrafiła stwierdzić, że obie jej przyjaciółki zamarły na dźwięk tego słowa. Szkoła Harlow skrywała tajemnice, o których wszyscy wiedzieli, ale prawie nikt o nich nie rozmawiał. Na początku roku szkolnego, kiedy Nina nadal okropnie tęskniła za domem, wyobrażała sobie, jak ciocia Rhoda, najbardziej praktyczna z jej ciotek, pojawia się w stołówce podczas śniadania albo lunchu i maszeruje na środek sali, żeby wyłożyć wszystkim prawdę: – Fakty: Każda z was, dziewczęta, jest „cieniem”: trzecim, czwartym, a może nawet piątym dzieckiem, którego przyjście na świat było nielegalne, ponieważ rząd zabronił posiadania więcej niż dwójki dzieci. – Fakty: Wszystkie przyjechałyście tutaj z fałszywymi dowodami tożsamości, poświadczającymi, że jesteście kimś innym, kto zdaniem rządu ma prawo do istnienia. – Fakty: Każdy półgłówek mógłby zauważyć, że wszystkie udajecie. Ta blondynka o skandynawskiej urodzie najczęściej zapomina zareagować na imię Uthant Mogadishu, i nie ona jedyna. Wszystkie kulicie się na samą wzmiankę o rządzie i wszystkie trzęsiecie się ze strachu, kiedy ktoś otwiera drzwi. – Konkluzja: Więc może zakończyłybyście tę farsę i pogadały otwarcie? Zdradziły sobie nawzajem prawdziwe imiona, opowiedziały o prawdziwych rodzinach, nie o przybranych braciach, siostrach i rodzicach, których prawdopodobnie w życiu nie widziałyście na oczy. Porównały sposoby ukrywania się przez te wszystkie lata, zanim dostałyście fałszywe dokumenty, pocieszyły się nawzajem, zamiast leżeć każdej nocy w łóżkach, szlochając bezgłośnie i udając, że nie słyszycie, że wasze koleżanki też płaczą. Ale oczywiście ciocia Rhoda została wiele kilometrów stąd, a Nina nie była dostatecznie odważna, żeby wstać i wygłosić taką przemowę. Jednakże w rozmowach z Sally i Bonner, prowadzonych w ciemnościach nocy, w zaciszu ich pokoju, zdradzała pewne drobiazgi, a one robiły to samo. Przez cały rok szkolny przypominało to podążanie ścieżką wytyczoną przez okruchy chleba, jak w bajce – Nina nigdy nie dowiadywała się zbyt wiele naraz, ale wiosną wiedziała już, że Sally ma dwie starsze siostry, dom nad morzem i rodziców, którzy działają w ruchu oporu, chcąc obalić rząd. Natomiast Bonner miała brata, siostrę i całe mnóstwo ciotek i wujków; wszyscy mieszkali po sąsiedzku i dzielili się opieką nad nią. – Chcą rozmawiać o cieniach – powtórzyła Bonner. – Jasne. Tak samo jak Policja Populacyjna. A jeśli to pułapka? – A jeśli to nie jest pułapka? – syknęła Nina. – A jeśli to nasza jedyna szansa? Miała nadzieję, że żadna z jej koleżanek nie zapyta, jaką szansę ma na myśli, ponieważ nie potrafiłaby im tego wyjaśnić. Może Sally i Bonner w trakcie ukrywania się nigdy nie doszły do tej fazy, kiedy ma się ochotę wrzeszczeć na otaczające cztery ściany. Może nie czytały w kółko i na okrągło wszystkich tych bajek, w których księżniczki były uwalniane z mocy magicznych zaklęć i złowieszczych klątw. Może nigdy nie myślały, nawet już w Harlow: Proszę, niech to nie będzie wszystko! Moje życie musi oznaczać coś więcej. – Słuchajcie, możemy zabrać ze sobą do lasu dowody tożsamości – przekonywała Nina. – Policja Populacyjna nic nam nie zrobi, jeśli będziemy miały dokumenty. Nie musimy nawet rozmawiać z chłopcami, możemy po prostu schować się za drzewami i obserwować ich. Tylko chodźcie ze mną, proszę. – No, niech będzie – powiedziała ponuro Bonner. – Sally? – zapytała Nina. – Dobrze – odparła cichuteńko Sally, a Nina wiedziała, że gdyby w pokoju była choć odrobina światła, zobaczyłaby w oczach koleżanki śmiertelne przerażenie. Tym razem była wdzięczna, że wokół panuje całkowita ciemność. Tak więc poszły do lasu, ściskając fałszywe dowody tożsamości jak koła ratunkowe, ale nie pozostały po prostu w ukryciu, obserwując. Poznały Jasona i jego kolegów, a on opowiedział im cudowną historię o dziewczynce w ich wieku, Jen Talbot, która poprowadziła pikietę, żądając przyznania praw trzecim dzieciom, takim jak oni. Jen była dostatecznie odważna, żeby powiedzieć rządowi, że trzecie dzieci nie powinny być zmuszane do ukrywania się. Jen zginęła w obronie swoich poglądów, ale mimo to, słuchając cudownego, głębokiego głosu Jasona wychwalającego Jen, Nina pragnęła być taka jak ona. Teraz jednak Nina została aresztowana i wszystko wskazywało na to, że Sally i Bonner miały rację. Las był niebezpieczny, żadna z nich nie powinna wychodzić na krok za mury Szkoły Harlow. Nina nie powinna nigdy spotkać Jasona, całować się z nim, zakochać się w nim. – Nie! – Nina uświadomiła sobie, że znowu krzyczy. – Nie, nie, nie, nie, nie…\nROZDZIAŁCZWARTYKiedy nienawistnik wrócił, Nina spojrzała na niego zimno, z wysoko podniesioną głową i oczami zmrużonymi w szparki. – To pan kłamie – powiedziała. – Dlaczego miałabym panu wierzyć? Może pan powiedzieć, co tylko pan chce, ale ja wiem, że Jason by mnie nie zdradził. Nienawistnik nie odwzajemnił jej spojrzenia, patrzył na przeciwległą ścianę celi. – Dlaczego nic nie jadłaś? – zapytał. Dopiero w tym momencie Nina zauważyła tacę ustawioną tuż koło jej stóp: na talerzu leżały dwie grube kromki ciemnego chleba posmarowane syntetycznym masłem i nieduże jabłko, wyglądające na robaczywe. Jedzenie nie było to gorsze od tego, jakie dostawała w Harlow czy w domu. – Nie byłam głodna – powiedziała wyzywająco i była to prawda, ale teraz, kiedy spojrzała na tacę, zaburczało jej w brzuchu. – Jasne – prychnął niedowierzająco mężczyzna. – Strajk głodowy nie jest szczególnie przydatny, jeśli i tak masz zostać skazana na śmierć. Powiedział to tak zwyczajnie, że Nina z trudem powstrzymała okrzyk zgrozy. Więc to była prawda, zamierzali ją zabić. Trudno. Ale nie mogli sprawić, że umrze, nienawidząc Jasona. Mężczyzna kołysał się na piętach i patrzył zmrużonymi oczami na Ninę, jakby był przyrodnikiem obserwującym interesującego owada. Przez jakiś czas rząd mocno forsował pomysł, że wszyscy powinni jeść owady, więc w telewizji pokazywano mnóstwo filmów przyrodniczych na ten temat. Nina nigdy wcześniej nie myślała, że będzie współczuła obserwowanym owadom. – No dobrze – zaczął mężczyzna. – Czy naprawdę nazywasz się Nina Idi? Nie! – miała ochotę wrzasnąć Nina. Byłoby cudownie teraz, gdy wszystko było skończone, powiedzieć prawdę. Nina zawsze uwielbiała swoje prawdziwe imię, Elodie. Elodie Luria. Kiedy była zupełnie mała, ciocia Zenka ułożyła nawet piosenkę o jej imieniu: „Jesteś jak śliczna melodia… nasza maleńka Elodie”. Elodie było imieniem księżniczki z bajki. Kiedy babcia i ciotki uciułały w końcu dość pieniędzy, żeby kupić dla Niny na czarnym rynku fałszywy dowód tożsamości, babcia wróciła do domu i położyła dokument na stole jak złoty medal. Nina podeszła na paluszkach i przeczytała imię, podczas kiedy wszystkie ciotki i babcia stały wokół niej jak dobre wróżki chrzestne na chrzcinach Śpiącej Królewny. Wtedy Nina zaczęła krzyczeć. – Nina Idi? Tak się teraz nazywam? To brzmi jak… Jak Ninia Idiotka! Chcecie, żebym była Ninią Idiotką? Mimo tego krzyku Nina czuła wstyd, ponieważ mały plastikowy prostokącik był jej przepustką na wolność. Oznaczał dwanaście lat noszenia przez ciotkę Lystrę okularów, przez które nie widziała już najlepiej, dwanaście lat chodzenia przez ciotkę Rhodę w tym samym płaszczu, dwanaście lat cerowania przez babcię skarpetek tak często, że więcej było na nich łat niż pierwotnej tkaniny. Dwanaście lat życia o czerstwym chlebie i wodnistej zupie. Mimo to Nina nie mogła się oprzeć wrażeniu, że bezcenny dowód to dla niej raczej wyrok śmierci niż ułaskawienie. Jeśli nie była już Elodie, jeśli miała zostać tą nową, obcą osobą, Niną Idi, to oznaczało, że nie była też maleńką melodią cioci Zenki, małym złotkiem babci, najukochańszym promyczkiem słońca w mieszkaniu pełnym zmęczonych, starych kobiet. Była po prostu nikim. Jakimś zdumiewającym cudem babcia i ciotki zrozumiały, że Nina krzyczy ze strachu, a nie dlatego, że jest rozpieszczonym bachorem. Stłoczyły się wokół niej, tuląc ją i pocieszając. – Zawsze będziesz naszą dziewczynką, niezależnie od wszystkiego, co się wydarzy. Nawet kiedy będziesz daleko, w szkole… Słysząc po raz pierwszy słowo „szkoła”, Nina zrozumiała, że Nina Idi miała tak naprawdę zabić Elodie Lurię. Elodie mogła istnieć tylko w mieszkaniu babci, Nina była w stanie je opuścić. Ale teraz, kiedy Nina Idi miała niedługo umrzeć, czy nie wolałaby umrzeć jako Elodie? To było kuszące. – To nie jest trudne pytanie – skarcił ją mężczyzna. – Nazywasz się Nina Idi czy nie? – To wy mnie aresztowaliście – warknęła Nina, żeby zyskać trochę na czasie. – Nie wiecie nawet, jak się nazywam? Może aresztowaliście niewłaściwą osobę? Mężczyzna odwrócił się. – Strażnik? – zawołał do drzwi. – Proszę krzesło. Po kilku minutach pojawił się strażnik niosący masywne drewniane krzesło. Mężczyzna usiadł. Oparł się wygodnie, wyraźnie zadowolony z lepszego siedzenia, podczas gdy Nina nadal kuliła się na zimnej betonowej podłodze. Strażnik wyszedł, zamykając za sobą drzwi na klucz. – Uznałem, że ta rozmowa może potrwać nieco dłużej, niż miałbym na to ochotę. Nie mam zamiaru tkwić w kucki na tej twojej cuchnącej podłodze – powiedział znienawidzony mężczyzna, zupełnie jakby to była wina Niny, że cela więzienna jest tak brudna. Pochylił się do niej, opierając podbródek na dłoniach, a łokcie na kolanach. – Dobrze. Z pewnością zorientowałaś się, że moje pytanie nie jest tak głupie, jak mi to zarzuciłaś. Ostatecznie drugi z aresztowanych wczorajszego ranka przestępców, Scott Renault, udawał Jasona Barstowa, podszywając się pod nielegalne trzecie dziecko, które zdobyło fałszywy dowód tożsamości. Twierdził, że chciał nakłonić inne nielegalne dzieci z fałszywymi dokumentami, żeby zdradziły mu swoje prawdziwe nazwiska i żeby mógł wydać je w ręce Policji Populacyjnej. Rozumiesz? Ta historyjka, oczywiście, jest absurdalna. Wszyscy wiedzą, że w naszym wspaniałym kraju nie jest możliwe, żeby ktoś wyjęty spod prawa zdobył fałszywy dowód tożsamości. Żaden porządny obywatel nie sprzeciwiłby się w tak niesłychany sposób naszemu ukochanemu rządowi. Nina w osłupieniu gapiła się na mężczyznę. – Za co… za co zostałam aresztowana? – zapytała cicho. – Oczywiście, za zdradę – odparł niemalże pogodnym głosem mężczyzna. – Zdradziłaś swój kraj. – W jaki sposób? – zapytała znowu Nina. – Hej, kto tu niby zadaje pytania? – zaprotestował mężczyzna, ale mimo wszystko jej odpowiedział: – Ty i ten Jason… Scott? Jak właściwie powinienem go nazywać? – Jason – wyszeptała Nina. – On się nazywa Jason. – Dobrze, wszystko jedno. Ty i ten Jason próbowaliście oszukać Policję Populacyjną, żeby zapłaciła wam za wydanie kilkorga tak zwanych pojawów, czyli nielegalnych dzieci udających pełnoprawnych obywateli. Tak jak mówiłem wcześniej. Tyle tylko, że te rzekome „pojawy” w rzeczywistości były pełnoprawnymi obywatelami, a niektóre z nich pochodziły z bardzo wpływowych i znaczących rodzin. Pomyśleć tylko, co by było, gdyby Policja Populacyjna dała się nabrać na waszą sztuczkę. Nina przestała słuchać. Nigdy wcześniej w życiu nie czuła się tak tępa i głupia. Nic tutaj nie miało sensu. – Więc nie uważacie, że ja jestem nielegalnym trzecim dzieckiem z fałszywym dowodem tożsamości? – zapytała ostrożnie. – Oczywiście, że nie – odparł mężczyzna. – Nie ma na to żadnych dowodów, a gdybyś sama była pojawem, dlaczego miałabyś zdradzać swoich współtowarzyszy? Nina zamknęła oczy w obawie, że mężczyzna zauważy gigantyczną ulgę, jaką nagle odczuła. Miała wrażenie, że z piersi spadł jej ogromny ciężar. Oni nie wiedzą! – chciała krzyknąć. Nie odszukają babci, ciotek i jej matki, nie aresztują ich wszystkich za ukrywanie jej. Nikt w Szkole Harlow nie będzie miał kłopotów z powodu trzymania w tajemnicy obecności zbiega. Policja Populacyjna nie zabije Niny Idi za to, że jest nielegalnym dzieckiem. Nie, po prostu zabiją ją za coś, czego nie zrobiła. Zdrada? Wydawanie pojawów? Nina otwarła oczy i obdarzyła nienawistnika spojrzeniem pełnym najgłębszego oburzenia. – To pomyłka – powiedziała stanowczo. – Nigdy nie próbowałam wydawać pojawów ani prosić Policji Populacyjnej, żeby mi zapłaciła. Mężczyzna wyciągnął nieduży notes i zaczął w nim pisać. – No, wreszcie zaczęłaś mówić – mruknął. – Wiedziałem, że w końcu odzyskasz rozsądek i zaczniesz oskarżać Jasona, tak jak on oskarżył ciebie. Trudno liczyć na honor wśród przestępców. – Przestał pisać, ale trzymał długopis w gotowości. – No więc, jak brzmi twoja wersja? Jesteś biedną niewinną dziewczynką, która tylko robiła to, co jej kazał Jason? To zabrzmi bardziej przekonująco, jeśli się trochę popłaczesz. Nina poczuła się, jakby ją spoliczkował. – Nie, mówię prawdę! – zaprotestowała. – Niczego nie zrobiłam i jestem pewna, że Jason także niczego nie zrobił. – Czyli możesz poręczyć za Jasona? – zapytał mężczyzna. – Jego zachowanie i działania w każdej minucie każdego dnia? – Nie, ale… – Ale co? – Mężczyzna zaczął się uśmiechać. – Ale ja znam Jasona i wiem, że nigdy nie zrobiłby czegoś takiego. – Tak samo jak wiesz, że nigdy by cię nie zdradził – powiedział mężczyzna. – Właśnie tak! – rzuciła gorąco Nina. Mężczyzna wyjął z wewnętrznej kieszeni marynarki prostokątny plastikowy przedmiot i obrócił go w rękach. – Strażnik? – krzyknął. Chwilę później pojawił się strażnik i podał przez pręty metalowe pudełko. – Widziałaś kiedyś magnetofon? – zapytał mężczyzna Ninę. – Nie – odparła Nina. – No cóż, to właśnie to. Pozwala nagrać na taśmie wszystko, co ktoś powiedział. – Podniósł wyjęty z kieszeni plastikowy przedmiot i wsunął go do magnetofonu. – A kiedy już coś nagramy, możemy to odtworzyć tyle razy, ile tylko chcemy. – Nacisnął przycisk. Nina usłyszała szum, a potem głos. Na taśmie słychać było trzaski, a głos był niewyraźny, jak w telewizorze w burzowe dni, ale Nina mimo to go rozpoznała: to był głos Jasona. Pochyliła się gwałtownie do przodu, zupełnie jakby Jason naprawdę tam był i mogła mu się rzucić w ramiona. „Wtedy Nina mi powiedziała: «Widziałeś kiedyś te reklamy w telewizji? Te o trzecich dzieciach i o tym, że Policja Populacyjna chce się ich pozbyć?». Powiedziała: «Założę się, że nieźle by nam zapłacili, gdybyśmy kogoś wydali». Ja jej odpowiedziałem, że nie znam żadnych trzecich dzieci, a wtedy ona się roześmiała i powiedziała: «No to co? Wystarczy, że ich oszukamy, możemy wydać kogokolwiek, a potem dostaniemy nagrodę». Ja mówiłem: «Ale to będzie kłamstwo! To nie w porządku, nie wolno tak robić!», ale ona mnie nakłoniła… wie pan, jakie są dziewczyny”. Nina chwyciła magnetofon i z całej siły cisnęła nim o przeciwległą ścianę. Pękł przy uderzeniu o beton, a kiedy spadł na podłogę, wyleciała z niego kaseta. Nina sięgnęła po nią, chcąc ją także zniszczyć, ale mężczyzna był szybszy. Złapał kasetę, podczas kiedy kajdanki wbiły się w nadgarstki Niny, przytrzymując ją w miejscu. Schował taśmę z powrotem do kieszeni. – Proszę, proszę – powiedział. – Cóż za charakterek. – Znowu wyciągnął notes. – Czy mam zapisać w raporcie, że powiedziałaś dokładnie to samo, co Jason, tylko na odwrót? „Wtedy Jason mi powiedział: «Założę się, że nieźle by nam zapłacili, gdybyśmy kogoś wydali», a ja powiedziałam: «Ale to będzie kłamstwo! To nie w porządku, nie wolno tak robić!»”. Naśladowany przez niego głos Niny był wysoki, afektowany i okropnie dziecinny. Nina milczała. Odwróciła twarz do ściany, żeby mężczyzna nie widział, że płacze. W jej głowie zamajaczyła nowa myśl: To nie koszmarny sen, nawet koszmarne sny nie są tak okropne. – Czy mam uznać twoje milczenie za zgodę? – poganiał ją mężczyzna. – Ale na co się właściwie zgadzasz? Ze chcesz zdradzić tego Jasona, którego tak dobrze znasz, tak samo jak on zdradził ciebie? Czy też, że on powiedział prawdę i to ciebie należy za wszystko winić? Którą wersję wybierasz? Nina zmusiła się, żeby spojrzeć z powrotem na mężczyznę. – Nigdy nie zgodzę się na nic, co pan mówi – powiedziała gorąco. – Hmm – odezwał się mężczyzna. – To ciekawe, ponieważ właśnie miałem ci złożyć propozycję, dzięki której mogłabyś ocalić życie. Coś mi się jednak wydaje, że nie jesteś w tym momencie w najlepszym nastroju, więc moja propozycja będzie musiała poczekać. Wstał, zabrał krzesło i szczątki magnetofonu, po czym wyszedł z celi. Nina trzymała głowę odwróconą, żeby szlochać z twarzą przy ścianie. Kiedy jednak była pewna, że już go nie ma, odwróciła z powrotem głowę i zobaczyła, że zostawił białą chusteczkę, elegancko złożoną i idealnie wyprasowaną. Złapała chusteczkę i zgniotła ją w kulkę, żeby nią także cisnąć o przeciwległą ścianę, ale chusteczka nie uderzyłaby o mur z satysfakcjonującą siłą, tak jak magnetofon. Chusteczka spłynęłaby tylko łagodnie na ziemię, jak ptak znajdujący bezpieczną gałąź. Nina rozejrzała się, żeby mieć pewność, że nikt nie patrzy, i głośno wysmarkała w nią nos.\nROZDZIAŁPIĄTYNina zjadła chleb. Była zniesmaczona samą sobą, tym, że wyzbierała wszystkie okruchy i pożarła robaczywe jabłko razem z ogryzkiem. Powinna tęsknić za Jasonem, szlochając bezustannie, jak jakaś nieszczęsna porzucona bohaterka książki cioci Zenki. Ale nie miała już złamanego serca, była wściekła, a jedzenie dało jej więcej energii, żeby się złościć. – Byłam faktycznie Ninią Idiotką – mruknęła. – Zasłużyłam na to imię. Jak on mógł? Jak Jason mógł stać w świetle księżyca wieczór za wieczorem, z taką miłością patrząc jej w oczy, a potem odwrócić się na pięcie i zrobić coś takiego? Czy planował ją zdradzić już miesiąc temu, kiedy po raz pierwszy wyszeptał jej do ucha: „Może powiemy innym, żeby już wracali, a my jeszcze zostaniemy? Będziemy mieć chwilę tylko dla siebie”. Potem trzymał ją za rękę, całował jej szyję, a Nina czuła, że cała słabnie. Nawet teraz pamiętała jeszcze dotyk jego ręki na swojej dłoni, jego ust przyciśniętych do jej ust. Przypominała sobie po wiele razy każdy dotyk i pocałunek, a w uszach dalej brzmiał jego szept: „Kocham cię”. Ale nie kochał jej; powiedział Policji Populacyjnej, że zrobiła coś złego, i teraz miała zostać za to zabita. Wypluła pestkę jabłka tak gwałtownie, że odbiła się od podłogi. Przez Jasona zrobiła z siebie kompletną kretynkę. Pamiętała doskonale wszystkie te spotkania w lesie, kiedy patrzyła na niego z uwielbieniem i gadała głupoty, flirtując. Pamiętała też ten raz, kiedy nowy chłopak, Lee Grant, zaczął wychodzić na zewnątrz, a Jason opowiadał mu o pikiecie prowadzonej przez Jen Talbot w obronie praw trzecich dzieci. Nina nie była wtedy w stanie włączyć się do rozmowy inaczej, niż potakując Jasonowi: „Właśnie, pikieta…”. Nie potrafiła powiedzieć niczego inteligentnego, ponieważ tak właściwie nie słuchała rozmowy, patrzyła tylko na przystojny profil Jasona widoczny w przyćmionym świetle i podziwiała doskonały kształt jego nosa. Idiotka. Nawet wcześniej, zanim ona i Jason po raz pierwszy się pocałowali, flirtowała z nim w inny sposób, zadzierając nosa i nabijając się z chłopców. „No, to typowe dla chłopaków!”, powtarzała chyba setki razy z głupkowatym uśmiechem na twarzy i czuła się, jakby grała w jednym z seriali oglądanych przez ciocię Zenkę. Potrzebowała tylko sukni balowej i malutkiego składanego wachlarza, którym mogłaby trzepotać za każdym razem, kiedy powiedziałaby coś szczególnie pretensjonalnego. Absurdalne. Tak właśnie teraz wyglądała – absurdalnie. Jak mogła zapomnieć, że jest niezgrabną trzynastolatką z mysimi warkoczykami zwisającymi po obu stronach twarzy? Nawet gdyby miała na sobie suknię balową i trzymała składany wachlarz, wyglądałaby po prostu głupio. Nic dziwnego, że Jason ją zdradził. Nic dziwnego, że Sally i Bonner odsuwały się od niej w lesie, jakby nie chciały, żeby je razem widziano. Nina miała ochotę znowu się rozpłakać, ale łzy nie chciały jej napłynąć do oczu. Miała wrażenie, jakby jej serce zamieniło się w kamień. Wszystko wokół było zimne, twarde i bezlitosne: betonowe ściany, cementowa podłoga, żelazne pręty w drzwiach. Myślała, że zdoła otulić się wspomnieniami o tym, jak była kochana – przez Jasona, przez przyjaciółki w Harlow, przez babcię i ciotki. Ale miłość Jasona okazała się fałszywa, przyjaciółki nie stanęły w jej obronie, a babcia i ciotki były tak daleko i rozstała się z nim tak dawno, że miała wrażenie, iż kochały zupełnie inną małą dziewczynkę. Jakąś maleńką Elodie, którą Nina ledwie pamiętała. Zasnęła z suchymi oczami i skamieniałym sercem, zimna jak wszystko inne w więzieniu.\nROZDZIAŁSZÓSTYOto moja propozycja – powiedział mężczyzna. Nina zamrugała głupio oczami i spróbowała się obudzić – to musiał znowu być środek nocy. Żarówka nad jej głową świeciła oślepiająco, a dziewczynka czuła mdłości z powodu braku jedzenia. Dwie kromki chleba i jedno małe jabłko na chyba półtora dnia niewiele złagodziły jej głód. – Uważamy, że możesz się nam przydać – powiedział gładko mężczyzna, wyciągając do niej rękę. Nina zamrugała jeszcze kilka razy, żeby widzieć wyraźniej. To, co trzymał w dłoni mężczyzna, było zbyt nieprawdopodobne, żeby mogła uwierzyć: kanapka. I to nie taka z ciemnego chleba i pleśniejącego sera, do jakich Nina była przyzwyczajona, ale puszysta bułeczka, gruba i złocistobrązowa, z jasnoróżowymi plastrami czegoś… czy to była szynka? Tak, z szynką wystającą po bokach. Nina widziała takie rzeczy tylko w telewizji, na zakazanych kanałach, które pokazywały życie przed czasami głodu. – Masz, zjedz to. – Mężczyzna beztrosko machnął kanapką przed oczami Niny. Wepchnęła sobie połowę kanapki do ust, zanim w ogóle się zorientowała, że po nią sięgnęła. – Chyba nikt nigdy nie uczył cię dobrych manier – powiedział mężczyzna z odrazą. Nina zignorowała go, ponieważ kanapka smakowała bosko. Bułeczka była lekka i puszysta, a w środku oprócz szynki krył się plasterek ostrego sera. Dziewczynka czuła też inne smaki – przypłynęły do niej słowa ze starej reklamy: „sałata, pomidory, ogórki, cebula…”. Nie była pewna, czy to właśnie je, ale kanapka była cudowna, absolutnie doskonała, więc zwolniła trochę tempo, żeby cieszyć się nią dłużej. – Od razu lepiej – rzucił gniewnie mężczyzna. Nina prawie zapomniała o jego istnieniu, ale teraz podał jej butelkę, a napój w środku był także wyborny, słodki i cytrynowy. Napiła się, myśląc tylko o ugaszeniu pragnienia. Kiedy kanapka zniknęła, a butelka była pusta, Nina w końcu spojrzała na mężczyznę. – Propozycja…? – zapytała niepewnie. – Zgodnie z prawem powinnaś zostać stracona już w dniu aresztowania – wyjaśnił mężczyzna. – Czasem jednak nawet dla Policji Populacyjnej może być korzystne przymknięcie oka na pewne aspekty prawa. Nina zamarła w oczekiwaniu. – Oczywiście, nie mówię tu o łamaniu prawa – ciągnął mężczyzna. – Ze względu na wagę naszej misji zostały przewidziane pewne specjalne wyjątki. Załóżmy, że trafia do nas przestępca, który może być przydatny w naszej sprawie. Po co mielibyśmy wykonywać wyrok śmierci na kimś takim? – Czego? – zapytała Nina przez zaciśnięte zęby. – Czego pan chce ode mnie? Mężczyzna wzruszył ramionami. – Nic, czego ty i Jason i tak nie próbowaliście zrobić. – Czy Jason będzie mi pomagał? – zapytała Nina, zanim zdążyła się powstrzymać. – Niestety, Jason nie okazał się dla nas tak przydatny, jak możesz być ty. – Mężczyzna z jeszcze większą obojętnością wzruszył ramionami. – Czyli on… – Nie żyje? Oczywiście – odparł mężczyzna. – Szybka i skuteczna sprawiedliwość to nasze motto. Nina miała wrażenie, że wszystko wewnątrz niej rozsypuje się na kawałki. Usta jej zadrżały. – No już, już – powiedział mężczyzna. – Proszę, tylko bez pokazowej rozpaczy. Zdradził cię, nie pamiętasz? Nie miał oporów, żeby wpakować ci nóż w plecy, kiedy myślał, że może tym ocalić własną skórę. Oczywiście, nic mu to nie dało, ale, jak sądzę, ktoś, kto zdradza własny kraj, bez najmniejszego wahania może zdradzić jedną dziewczynkę. Nina starała się go nie słuchać, ale to było niemożliwe. Jason ją zdradził, pamiętała jego głos na taśmie, zimny i wyrachowany. Poczuła nowy przypływ gniewu i przyjęła go z ulgą, ponieważ dawał jej siłę. – Dlaczego uważa pan, że mogę być bardziej przydatna niż on? – zapytała, z całej siły starając się zachować spokój w głosie. – Nie wiem. Może trudno mi sobie wyobrazić małą dziewczynkę z warkoczykami jako zatwardziałą kryminalistkę? – odparł beztrosko mężczyzna. – Może uważam, że ci, których masz podejść, szybciej zaufają dziewczynce. A może po prostu nie spodobał mi się Jason. Nina pragnęła wziąć w obronę Jasona, wrzasnąć na tego mężczyznę, że ktoś jemu podobny nie ma prawa twierdzić, że Jason może się nie podobać, ale stawanie w obronie Jasona było ponad jej siły. Musiał przecież wiedzieć, że zdradzając Ninę, skazuje ją na śmierć. Dlaczego to zrobił? Dlaczego sam próbował oszukać Policję Populacyjną? Nina nie miała czasu na rozpamiętywanie tego typu pytań, ponieważ mężczyzna zaczął znowu mówić, wyjaśniając, czego od niej oczekuje. – Aresztowaliśmy kilkoro nielegalnych dzieci – powiedział. – Cieni z fałszywymi dowodami tożsamości. – Mówił pan przedtem, że to niemożliwe, żeby nielegalne dzieci dostały fałszywe dowody tożsamości – przerwała Nina. – Cóż, nie były dostatecznie dobre. Nie mogą mieć takich, które pozwolą oszukać władze – odparł mężczyzna. – Dlatego właśnie te dzieci zostały złapane, nie zdziwiłbym się, gdyby same sobie zrobiły te dokumenty, ale nie chcą się do tego przyznać. Moim obowiązkiem, jako pracownika Policji Populacyjnej, jest dowiedzieć się, skąd wzięły fałszywe dokumenty, na wypadek gdyby ktoś jeszcze był zamieszany w ten proceder. Chcielibyśmy też wiedzieć, kto przez te wszystkie lata ukrywał nielegalne dzieci. Zostały aresztowane na ulicy i odmówiły podania nazwisk rodziców oraz adresów zamieszkania. Rozumiesz, na czym polega nasz problem? Jeśli natychmiast stracimy te dzieci, inni przestępcy, ci, którzy je ukrywali albo zrobili dla nich fałszywe dokumenty, nigdy nie zostaną złapani. Ale jeśli umieścimy cię w celi razem z nimi, a ty zdobędziesz ich zaufanie i powiedzą ci prawdę, będziesz mogła mi ją powtórzyć, a wtedy pozbędziemy się wszystkich przestępców. Sprawiedliwości stanie się zadość, rozumiesz? Nina rozumiała doskonale i właśnie dlatego dygotała tak gwałtownie, że nawet jej warkocze się trzęsły. – A jeśli odmówię? – zapytała. Głos też jej się trząsł. Mężczyzna uniósł brwi. – Ośmielasz się w ogóle rozważać taką możliwość? – zagrzmiał. – Jeśli odmówisz, dołączysz do swojego wspaniałego przyjaciela Jasona. Umrzesz. Kanapka, która kilka minut temu tak bardzo smakowała Ninie, teraz przewracała się w jej żołądku. Jak mogła się zgodzić na to, co proponował ten mężczyzna? Ale jak mogła się nie zgodzić i pozwolić, żeby ją stracono? Jason ją zdradził, przyjaciółki jej nie broniły – porządek świata był taki, że każdy troszczył się tylko o siebie. – Dlaczego któreś z tych cieni miałoby mi w ogóle zaufać? – zapytała. – Ponieważ będą myślały, że także jesteś pojawem – wyjaśnił mężczyzna. – Z pewnością świetnie umiesz to udawać. No jasne, umiałabym – pomyślała Nina. – Ale jak mogłabym żyć ze świadomością, że te dzieci mi zaufały, a ja je potem zdradziłam? Mężczyzna wstał już i otrzepał okruchy ze spodni. – Czyli postanowione – powiedział, jakby rozmowa była zakończona, a Nina zgodziła się na współpracę. – Rano przeniesiemy cię do ich celi. Odwrócił się i ruszył powoli do drzwi. Miała wrażenie, że dobrych pięć minut zajęło mu wyjęcie klucza, włożenie go w zamek i przekręcenie, żeby drzwi się otworzyły. Nina powtarzała sobie, że powinna za nim krzyknąć: „Proszę zaczekać! Nie zrobię tego! Prędzej umrę, niż będę pracować dla Policji Populacyjnej! Ja także jestem pojawem, nazywam się Elodie i jestem z tego dumna…”. Ale nie była w stanie otworzyć ust i poruszyć językiem. Wreszcie mężczyzna znalazł się za drzwiami, nacisnął wyłącznik i cela pogrążyła się z powrotem w ciemnościach. Usłyszała jego kroki odbijające się echem w korytarzu – samotny dźwięk w ponurym więzieniu. Teraz to miejsce odpowiednie dla mnie – pomyślała Nina. – Jestem zdrajczynią, jestem zła.\nROZDZIAŁSIÓDMYNina do rana rozmyślała o baśni, ale tym razem nie o takiej, w której piękna księżniczka zakochuje się w przystojnym księciu. Na myśl przychodziła jej baśń o Titeliturym. Jestem jak córka młynarza – powiedziała sobie. -Król powiedział jej, że musi uprząść złoto ze słomy albo zginie. Biorąc pod uwagę dany jej wybór, jasne było, że się nie sprzeciwiła i nie powiedziała: „Ups, przepraszam, ale to niemożliwe. Proszę mnie zabić”. Ja także nie zamierzam tego powiedzieć. Ale córka młynarza nie miała nikogo skrzywdzić, żądano od niej zrobienia czegoś niewykonalnego, a nie czegoś złego. To, co miała zrobić Nina, z pewnością było złe. Może tamte dzieci są okropne i wstrętne, a ja będę się cieszyła, że mogę je zdradzić – myślała Nina. -Może zasługują na to. Nie potrafiła jednak się zmusić, żeby w to uwierzyć. Nadal siedziała bezsennie w ciemnościach, kiedy usłyszała, jak drzwi jej celi otwierają się ze zgrzytem. Strażnik więzienny podszedł i szarpnął ją za ramię. – Idziemy! – warknął. – Kajdanki… jestem przykuta! – zaprotestowała Nina. – Jestem przykuta do ściany. Strażnik zaklął i kopnął ją w brzuch, tak że zwinęła się z bólu. Czy tak właśnie Policja Populacyjna traktowała tych, którzy dla niej pracowali? Strażnik wyszedł z celi i chwilę później wrócił z kluczem. Otworzył nim zamek, a potem szarpnął Ninę, stawiając ją do pionu. Dziewczynka nie wstawała od dwóch dni, więc miała wrażenie, że nogi są sztywne i bezużyteczne. – No już, idziemy! – rozkazał, ciągnąc ją za ramię. Nina, potykając się, ruszyła za nim. Zeszli schodami i przemierzyli szereg długich korytarzy, mijając tuziny zaryglowanych drzwi. Nina chętnie zajrzałaby za któreś z nich, ale było za ciemno, a strażnik szedł zbyt szybko. Zeszli po jeszcze jednych schodach; powietrze stało się bardziej wilgotne. Nina potknęła się i straciła równowagę, a jej nagie kolano dotknęło kałuży wody, nim zdążyła się wyprostować. Przesunęła palcami po kamiennym murze, który także był wilgotny. Znajdowali się w podziemiach, może nawet w jaskini. Doszli do kolejnych drzwi wykonanych z grubego drewna, a strażnik mocniej ścisnął jej ramię. Drugą ręką otworzył drzwi i popchnął ją do przodu. – Jak będziesz dalej sprawiać kłopoty, będzie jeszcze gorzej! – wrzasnął, puszczając ją. Nina poleciała do przodu i upadła na ziemię, a za nią zatrzasnęły się drzwi. – Hej? – zapytała ostrożnie, spoglądając w ciemność, w której nie była w stanie niczego dostrzec. Ściana równie dobrze mogła być na wyciągnięcie ręki, jak i kilometr dalej. – Hej? – zapytała znowu. – Jest tu ktoś? Usłyszała szelest po prawej stronie i zaczęła się zastanawiać, czy to nie są tylko myszy albo szczury, a cała propozycja współpracy nie okaże się okrutnym żartem. Jednak chwilę później w ciemności błysnęła zapałka i ktoś wyszeptał:\nDzieci cienie II. Wśród notabli. Wśród zdradzonych\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Dzieci_cienie_II__Wsrod_notabli__Wsrod_zdradzonych-ebookRO/p100814i177119" target="_blank" title="Dzieci cienie II. Wśród notabli. Wśród zdradzonych [Margaret Peterson Haddix] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Dzieci cienie II. Wśród notabli. Wśród zdradzonych [Margaret Peterson Haddix] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


KWP: Porozumienie między Komendą Wojewódzka Policji w Olsztynie, a PCK w zakresie bezpieczeństwa publicznego - Aktualności - Policja Warmińsko-Mazurska\nKWP: Porozumienie między Komendą Wojewódzka Policji w Olsztynie, a PCK w zakresie bezpieczeństwa publicznego\nKomenda Wojewódzka Policji w Olsztynie oraz PCK podpisały porozumienie o wzajemnej współpracy w zakresie bezpieczeństwa publicznego na obszarze województwa warmińsko - mazurskiego. Jest to istotny aspekt zwłaszcza podczas poszukiwań osób zaginionych, gdzie każda pomoc jest niezbędna gdy istnieje realne zagrożenie życia i zdrowia.\nDzisiaj (04 stycznia 2019 roku) zostało podpisane porozumienie pomiędzy Komendą Wojewódzką Policji w Olsztynie, reprezentowaną przez: insp. Tomasza Klimka, a Warmińsko - Mazurskim Oddziałem Okręgowym Polskiego Czerwonego Krzyża reprezentowanym przez: Dorotę d`Aystetten - Dyrektora Warmińsko - Mazurskiego Oddziału Okręgowego Polskiego Czerwonego Krzyża w Olsztynie oraz Agnieszkę Miłaszewicz – Główną Księgową Warmińsko-Mazurskiego Oddziału Polskiego Czerwonego w Olsztynie. Porozumienie to dotyczy wzajemnej współpracy w zakresie bezpieczeństwa publicznego na obszarze województwa warmińsko – mazurskiego. Co obejmuję to porozumienie:\n- współdziałanie i wspomaganie akcji poszukiwawczych za osobami zaginionymi w szczególności podczas działań poziomu I.\n- współdziałania podczas likwidacji skutków katastrof naturalnych, awarii technicznych, wypadków z dużą ilością osób poszkodowanych, zagrożeń terrorystycznych, środowiskowych oraz innych sytuacji kryzysowych.\n- zabezpieczenia medycznego planowych i nieplanowych imprez w tym o charakterze masowym, pochodów manifestacji, nadzwyczajnych zagrożeń ładu publicznego oraz innych wydarzeń gromadzących obywateli na niewielkiej przestrzeni i mogących potencjalnie prowadzić do zdarzeń, skutkiem których niezbędne może być prowadzenie działań ratowniczych i/lub punktów pomocy.\n- współdziałania podczas konieczności przeprowadzenia niezwłocznej ewakuacji ludności.\n- szkolenia wolontariuszy PCK, w szczególności ratowników - ochotników jednostek Systemu Ratownictwa PCK - Grup Ratownictwa PCK „Olsztyn” i „Ostróda”.\n- niezwłocznego udziału sił jednostek Systemu Ratownictwa PCK - Grup Ratownictwa PCK: „Olsztyn” i „Ostróda” w pilnych działaniach prowadzonych przez Policję, na obszarze województwa warmińsko-mazurskiego.\n- prowadzenia wspólnych ćwiczeń, manewrów oraz innych form doskonalenia zasobów ludzkich obu Stron.\n- eksperckiej wymiany doświadczeń, literatury i materiałów edukacyjnych dotyczących tematyki wynikającej z treści niniejszego porozumienia.\n- działalności profilaktycznej na rzecz poprawy szeroko pojętego bezpieczeństwa publicznego w tym bezpieczeństwa zdrowotnego, dzieci, seniorów, środowiska oraz ruchu drogowego.\n- współdziałania w celu odtwarzania zasobów PCK, wykorzystywanych w działaniach.\n- wspierania innych zadań nieprzewidzianych porozumieniem, po ich wspólnym uzgodnieniu między Stronami.\nNależy nadmienić, że członkowie warmińsko – mazurskiego oddziału PCK w przeszłości wielokrotnie wspierali działania poszukiwawcze podejmowane przez policjantów z całego województwa.\nW ubiegłym roku na terenie województwa warmińsko – mazurskiego odbyło się szkolenie policyjnych poszukiwaczy wspólnie z wolontariuszami PCK, którzy podkreślili ważną rolę ratowników z PCK podczas poszukiwań (sami policjanci, zwracali uwagę na szeroką wiedzę ratowników i znakomite wyposażenie, które w warunkach polowych jest nieocenione).\nJak powiedział Bartosz Romanowski, prezes Grupy Ratownictwa PCK w Olsztynie:\n„Jesteśmy ochotniczą formacją ratowniczą powołaną w celu m. in. niesienia pomocy ofiarom klęsk żywiołowych, katastrof lądowych, aktów terroru, a także wspierania działań związanych z poszukiwaniem osób zaginionych. Wielokrotnie wspieraliśmy policjantów z powiatu olsztyńskiego podczas poszukiwań. Pragniemy te doświadczenia przekazać także przedstawicielom innych powiatów. Poza tym posiadamy sprzęt służący do zabezpieczenia socjalnego, co podczas poszukiwań w trudnych warunkach atmosferycznych może okazać się nieocenione”.\nRatownicy podczas ubiegłorocznego szkolenia omówili w jaki sposób należy prawidłowo udzielić pomocy osobom, które znalazły się w stanie zagrażającym ich życiu, np.: hipotermii. Przeprowadzili też ćwiczenia z zakresu resuscytacji i opatrywania obrażeń. Poświęcili też czas zagadnieniu związanym z bezpieczeństwem osób poszukujących.\nPrezes Bartosz Romanowski dodał wówczas, że:\n„Z punktu widzenia zespołu medycznego biorącego udział w działaniach poszukiwawczych, bardzo ważne są informacje uzyskane przez policjantów od rodziny osoby zaginionej. Taka wiedza, np.: o chorobie na jaką cierpi zaginiona osoba, może być bardzo bezcenna podczas udzielania jej pomocy po odnalezieniu”.\nW 2016 roku warmińsko - mazurscy policjanci podejmowali działania poszukiwawcze 1916 razy, w 2017 roku takich zgłoszeń było 1906, natomiast w 2018 roku 1496. Należy wspomnieć, że wśród tych poszukiwań część stanowi poszukiwania na poziomie I, a więc takie gdzie jest bezpośrednie zagrożenie życia i zdrowia i właśnie w takich sytuacjach korzystamy z wiedzy i pomocy wolontariuszy PCK.\nwspółpraca, porozumienie, poszukiwania, PCK


Jesienna chandra ~ Pomiędzy sztuką a rzemiosłem...\nmaroccanmint 27 października 2011 20:10\nYadis, to wszystko przez zbyt niski poziom czekolady w organizmie :) Zalecam, żebyś jak najszybciej uzupełniła :)\nJa tam zaglądam z przyjemnością, ale komentuję rzadko. Jakoś tak nie lubię się wymądrzać. Ale skoro lubię czytać komentarze u siebie na blogu, dyskutować z opiniami - to powinnam w zasadzie domyślić się, że i inni blogowicze to lubią :)\nA w ogóle to dziękuję za dobre rady dotyczące drutów. Chętnie w razie czego skorzystam z podpowiedzi dotyczących ażurów, bo z nimi chciałabym się zmierzyć. A takie ładną ażurową chustę zrobiłaś...\nEliza/Tuome 27 października 2011 20:53\nZdecydowanie podtrzymuję zdanie maroccanmint - za mało czekolady :).\nJa też komentuję rzadko - aż mi głupio - postaram się poprawić :)\na poza tym ostatnio taki czas depresyjny trochę - też tak mam, że oglądam i myślę, ze wszyscy są ode mnie we wszystkim lepsi ><" na czele z organizacją czasu, wytrwałością i umiejętnością robienia zdjęć :)\nSrebrna Nitka 27 października 2011 21:56\nNo coś Ty ! Ja chętnie do Ciebie zaglądam i mnóstwo innych osób. Fajnie piszesz. Zobacz jakie moje posty są długie ...............\nMooNat 27 października 2011 22:24\nwszyscy są... "inni":) a każdy blog wyjątkowy i jedyny w swoim rodzaju!!! i ja się z tą czekoladą zgadzam: zrób sobie jakąś małą przyjemnostkę, odsapnij, zrób coś, co bardzo lubisz...mi zawsze, ale to zawsze pomaga:DDD Trzymam kciuki za poprawę nastroju!:)\nBrahdelt 27 października 2011 23:20\nKażdego kiedyś dopadają takie myśli, kiedy za dużo naogląda się innych blogów, sama to znam aż za dobrze. Uszy do góry, nie oglądaj się na innych, nie przejmuj się jesienią, kup sobie dynię, one świetnie poprawiają nastrój! *^v^*\nscriptoria 27 października 2011 23:52\nNo i jak tu pocieszyć... Każdy zna taki stan, ja też. Optowałabym za uzupełnianiem poziomu czekolady, pod warunkiem, że nie wystąpią efekty uboczne w postaci wyrzutów sumienia z powodu zbyt wysokiego poziomu tejże :)\nUszy do góry, to smutki szybciej zwieją!\nUnknown 28 października 2011 08:48\nCzasem następuje taki dzień jak wczoraj, kiedy następuje przesilenie i musi się tak stać, by wszystko mogło wrócić do równowagi.\nJesień sprzyja w moim wypadku takim stanom, bo jestem wrażliwa na pogodę.\nPoza tym trudno mi znaleźć czas na odpoczynek, a to nie pomaga w poprawie nastroju. Na dodatek musiałam powiesić na kołku projekty, na których najbardziej mi zależy, by skupić się na pracy magisterskiej i obronie, bo to jest nieprzesuwalne w czasie.\nAle wczoraj dałam sobie siana z pracą, poszłam na piwo, zaczęłam dziergać szalik i miałam wszytko w nosie. I to była dobra strategia!\nfejferek 28 października 2011 11:58\npodziwiam cię za to co robisz, za ten zapał którym się z nami na blogu dzielisz! w pełni rozumiem co cię boli, bo ja też dokładnie takie myśli mam, co najmniej raz w tygodniu ;)\nprzepraszam, że ja tak tutaj rzadko piszę, ale wiesz jak to jest- brak czasu ;)\npozdrawiam i życzę niewyczerpanej weny i zapału!\nMięta 28 października 2011 14:27\nJesienna chandra dopada każdego.Czasem najlepszym lekarstwem jest rzucenie wszystkiego w kąt i przeznaczenie jednego wolnego dnia wyłącznie dla własnej przyjemności ;-) Zostawiłam komentarz tam gdzie pisałaś o Knitting loom, jak czasu Tyci wolnego znajdziesz napisz proszę mi odpowiedź .Pozdrawiam serdecznie


Jarek Maj 2, 2014 Choinkajakie lampki na choinkę, lampki na choinkę 0\nŚwiąteczny nastój, wieczory spędzane w rodzinny gronie w pobliżu pięknie ozdobionej choinki, to czas, o którym marzymy i na który czekamy przez cały rok. Oczywiście, aby w pełni rozkoszować się tymi chwilami, tym nastrojem, nie może zabraknąć lampek na choince….\nPodstawka do choinki, jaką wybrać?\nJarek Maj 2, 2014 Choinkajaka podstawka do choinki, podstawka na choinkę 0\nChoinka jest nieodzownym elementem dekoracji każdego domu w czasie świąt Bożego Narodzenia, przykładamy wiele uwagi do tego, aby była ona gwarantem niezwykłego klimatu poprzez jej zdobienie różnego rodzaju bombkami, łańcuchami oraz innymi dekoracjami. Jednak wszystkie nasze starania mogą spełznąć na…\nMalujemy bombki na choinkę\nJarek Maj 2, 2014 Bombki choinkowebombki choinkowe, Malujemy bombki na choinkę 0\nO tym, że ręcznie malowane bombki mają szczególne cechy, nadające ozdobom świątecznym szczególnego klimatu, nie trzeba nikogo przekonywać. Jest jednak kilka czynników, które powstrzymują nas przed ich zakupem. Jednym z nich jest stosunkowo wysoka cena, drugim to, że nie zawsze…\nZrób to sam – łańcuch na choinkę.\nJarek Maj 2, 2014 Łańcuchy choinkowełańcuch na choinkę, łańcuchy choinkowe 0\nA gdyby tak przedświąteczne przygotowania zamienić w doskonałą zabawę, w której udział wezmą wszyscy domownicy? Zamiast biegania po sklepach w celu zakupu ozdób choinkowych niemających swojej duszy, wykonanych metodą przemysłową z uwzględnieniem jedynie warunków ekonomicznych, które i tak w dodatku…\nJak zrobić bombkę choinkową\nJarek Maj 2, 2014 Bombki choinkoweJak zrobić bombkę 0\nŚwięta to czas radości, sielskiej atmosfery i radości z czasu spędzanego z bliskimi, jednak zanim nastanie czas świętowania, czeka nas wiele wyzwań związanych z przygotowaniami do tych jakże radosnych dni. Jednak nie oznacza to, że przygotowania do świąt muszą oznaczać…\nTutaj kupisz akcesoria świąteczne


Jak rozpoznać objawy przepracowania? - dbmakler.pl\nRedakcja dbmakler.pl Opublikowane w 17 listopada 2020\nNie ulega wątpliwości, że w dzisiejszych czasach pracujemy coraz więcej i coraz dłużej. Wynika to chociażby z tego, iż nasi pracodawcy chcą, aby ich firmy prosperowały jak najlepiej i osiągnęły najwyższe możliwe sukcesy. Jak się okazuje, nie prowadzi to wcale do niczego dobrego, gdyż wiele osób naraża swoje zdrowie fizyczne i psychiczne. Warto więc bliżej przyjrzeć się temu tematowi i dowiedzieć się, jak rozpoznać objawy przepracowania.\nJAK ROZPOZNAĆ OSOBĘ PRZEPRACOWANĄ?\nPrzede wszystkim osoba taka ciągle jest zmęczona i niewyspana. Co za tym idzie jej wygląd pozostawia dużo do życzenia. Podkrążone oczy, brak uśmiechu na twarzy, czy gorszy wygląd niż zwykle to tylko niektóre z sytuacji świadczące o przepracowaniu. Ponadto, osoby takie cierpią również na brak koncentracji. Oczywiście chcą zrobić wiele, ale jednak ciągle im coś nie wychodzi. Może to wynikać chociażby z małego czasu snu – organizm nie zdążył się zregenerować. Co więcej, osobie takiej bardzo często zdarzają się różnego rodzaju omdlenia, niespodziewane słabnięcia, czy nawet zawroty głowy. Wszystkie te objawy zdecydowanie nie należą do takich, które powinny być bagatelizowane, gdyż mogą doprowadzić do naprawdę poważnych konsekwencji.\nOczywiście, nikomu nigdy nie życzymy takich sytuacji, ale jednak warto zdawać sobie sprawę, że są to rzeczy, które mogą się wydarzyć wskutek nadmiernego przepracowania. Mowa tu chociażby o zawale serca, czy jego udarze. Ponadto osoby takie mogą mieć wielkie problemy z owrzodzeniem żołądka, co może wywoływać ogromne bóle. Należy również zdawać sobie sprawę, iż wiele osób cierpi także na nerwicę, czy inne stany lękowe. Co więcej, takie choroby mogą w konsekwencji doprowadzić niestety do depresji, z której później niebywale ciężko jest się wyleczyć. Potrzebna jest wtedy stała pomoc specjalisty, eksperta. Jak widać konsekwencje mogą być naprawdę poważne, zarówno dla naszego zdrowia fizycznego, jak i psychicznego.\nPodsumowując, objawów przepracowania jest wiele. Jeżeli zauważymy je u samego siebie lub też u naszych kolegów, koleżanek z pracy, czy chociażby u naszej partnerki, partnera, to należy jak najszybciej zatroszczyć się o taką osobę. Ona sama może tego nie zauważać, dlatego pomóżmy jej i zapobiegnijmy w ten sposób ewentualnym przyszłym chorobom, których lepiej aby nie doświadczyła. Szybka reakcja pozwoli takiej osobie na kilka dni odpoczynku, złapania oddechu, regeneracji organizmu, a wskutek tego wszystko powinno ułożyć się i wrócić do normy – zdecydowanie warto o to zadbać.\nPoprzedni wpisJak zarabiać na walutach na rynku Forex?\nNastępny wpisPraca przed komputerem – co warto wiedzieć?


Szkoła Podstawowa im. Wincentego Witosa w Motyczu – Strona 12 – Szkoła Podstawowa im. Wincentego Witosa w Motyczu\nWarsztaty Akademii Młodego Naukowca – 16.10.2019r\nJuż kolejny rok uczniowie naszej szkoły mają możliwość uczestnictwa w spotkaniach w ramach działalności Akademii Młodego Naukowca. Dzisiaj podczas warsztatów dowiedzieli się dlaczego okręty pływają, co to jest siła wyporu. Prowadząc w grupach doświadczenia próbowali znaleźć odpowiedź od czego zależy siła wyporu. Praca metodą eksperymentu daje możliwość stawiania hipotez, prowadzenia samodzielnej obserwacji oraz wyciągania wniosków. Czekamy już na kolejne doświadczenia.\nAPEL PAPIESKI – 16.10.2019\nZ okazji obchodzonego co roku Dnia Papieskiego, 16.10.2019 odbył się w naszej szkole Apel Papieski. Uroczystość rozpoczęliśmy od obejrzenia prezentacji multimedialnej, w której przedstawione zostały główne wydarzenia z życia papieża, świętego Jan Pawła II. Następnie uczennice zaśpiewały patriotyczną pieśń: „Jest takie miejsce” do akompaniamentu nauczyciela muzyki, który towarzyszył występującym.\nW dalszej kolejności, uczniowie cytowali ważne myśli i wezwania papieża Polaka. Deklamowane były także wiersze do Ojca Świętego, a jeden z uczniów wcielił się w rolę korespondenta z Watykanu. Apel zakończyliśmy odśpiewaniem ulubionej pieśni Ojca Świętego, czyli „Barki”. W trakcie uroczystości, daliśmy się porwać entuzjazmowi naszego proboszcza z Motycza – księdza Stanisława Szatkowskiego i wspólnie z nim nie tylko zaśpiewaliśmy, ale również zatańczyliśmy z całą społecznością szkolną do pieśni:\n„Czy Wy wiecie, że jesteście świątynią ?”\nW piątek 11 października uczniowie naszej szkoły zorganizowali apel z okazji Dnia Nauczyciela. Jego główną częścią była recytacja wierszy i odśpiewanie piosenek dla nauczycieli. Na zakończenie każdemu nauczycielowi wręczono symboliczny prezent w postaci pięknej róży. Po południu odbyło się spotkanie wszystkich pracowników szkoły, także tych emerytowanych.\n11.10.2019r o godzinie 10.30 na odbył się w naszej szkole uroczysty Apel z okazji Dnia Edukacji Narodowej. Tego dnia uczniowie klasy II deklamowali wiersze dla nauczycieli, których nauczyli się pod czujnym okiem wychowawczyni – pani Anny Wiśniewskiej. Zaśpiewali również wesołą „Sambę dla nauczycieli”. W dalszej części uroczystości, członkowie Samorządu Uczniowskiego zapoznali społeczność szkolną z historią powstania Święta Nauczyciela. Przypomnieli też jak ważną i doniosłą rolę odgrywa w życiu każdego człowieka wykształcenie i wychowanie. Na koniec wystąpiły uczennice klasy 7 oraz 6A, które zaśpiewały wybrane i zaaranżowane przez nauczyciela muzyki piosenki dla nauczycieli. Następnie reprezentanci Samorządu Uczniowskiego złożyli życzenia wszystkim nauczycielom i pracownikom szkoły.\nBardzo dobrze zaprezentowali się uczniowie z naszej szkoły. Najlepiej wypadł Jakub Kuzioła z klasy VIb, który zajął II miejsce. IV miejsca w swoich kategoriach zajęli: Klaudia Sprawka- kl. VIb, Agata Gąska- kl. VII, Bartosz Maj- kl. VII. Naszą szkołę reprezentowali jeszcze: Klaudia Olszak z VIb, Miłosz Stachyra z klasy VIb, Natalia Rozdoba i Jakub Poleszak z klasy VIII. GRATULACJE !!! Czytaj więcej\nDzisiaj, 8 października czekała na dzieci przedszkolne z grupy „Słoneczka” miła niespodzianka. Ich szatnia została wyposażona w nowe szafki. Szkoła i przedszkole powinny być miejscami, które już od samego rana nastrajają optymistycznie, dlatego szafki są żółte. Kolor jest też adekwatny do nazwy grupy. Obwiązane wstążeczkami z kolorowymi balonami wyglądały jak prezent i tak zostały potraktowane przez dzieci, które z zainteresowaniem i dokładnie je obejrzały. Ich miny wskazywały, że sprawiły im wiele radości. DZIĘKUJEMY !!! Czytaj więcej\nSzanowni Państwo, Lubelski Kurator Oświaty zaprasza uczniów naszej szkoły do udziału w konkursach przedmiotowych. Wkrótce zostanie podany uczniom przez nauczycieli szczegółowy harmonogram. Zapraszam do wzięcia udziału i życzę sukcesów!\nWywiad z Piotrem Kuśmierzakiem przeprowadzony przez Oliwię Żołnę z klasy 7\n[P.K] – W Liceum. Miałem łatwy wybór, bo chciałem być albo dziennikarzem, albo aktorem i w liceum miałem szczęście do bardzo dobrych nauczycieli, zwłaszcza do nauczycielki języka polskiego. To była taka osoba, która mnie ukierunkowała. Kończyłem filologię polską. W zasadzie z wykształcenia jestem nauczycielem języka polskiego, ale zawsze mnie ciągnęło do dziennikarstwa. Marzyłem o tym, żeby latać z mikrofonem, żeby zadawać ludziom pytania, żeby robić materiały, reportaże i filmy dokumentalne. Czytaj więcej\nOpublikowano Październik 6, 2019\nW piątek 4 października w naszej szkole po raz pierwszy odbył się Światowy Dzień Tabliczki Mnożenia organizowany pod hasłem „Młodsi sprawdzają, czy starsi tabliczkę mnożenia znają!”. Akcja miała na celu zachęcić wszystkich, zarówno tych młodszych, jak i starszych do przypominania sobie tabliczki mnożenia. W tym dniu podczas przerw działały dwie Komisje Egzaminacyjne, które składały się z uczniów klas IV, V i VI biegle znających tabliczkę mnożenia. Do egzaminu przystąpili uczniowie klas III – VIII, pracownicy naszej szkoły oraz rodzice. Ochotnicy losowali zestawy i w ciągu dwóch minut musieli prawidłowo rozwiązać pięć przykładów z luką. Każdy, kto podał wszystkie poprawne odpowiedzi zdobywał tytuł „EKSPERT TABLICZKI MNOŻENIA” oraz otrzymywał certyfikat. Akcja była udana, sprawiła wiele radości uczniom, którzy zdobyli tytuł MT EXPERT. Czytaj więcej\n3 października 2019r. klasa II i III uczestniczyły w prelekcji prowadzonej przez operatorki Centrum Powiadamiania Ratunkowego . Podczas zajęć uczniowie oglądali filmiki przedstawiające różne zagrożenia a następnie odgrywali scenki telefonowania pod numer 112. Podsumowaniem zajęć był quiz sprawdzający wiedzę z prelekcji. Uczniowie nauczyli się jak należy reagować w niebezpiecznych sytuacjach i jak prawidłowo telefonować pod numer 112. Czytaj więcej\nSzanowni Rodzice, od 2.10.2019r. w naszej szkole pracuje p. Karolina Sobiesiak. Pełni ona funkcje psychologa szkolnego, będzie dbać aby na buziach naszych dzieci panował uśmiech, jej zadaniem jest również wspierać ich w drodze do sukcesu . Godziny jej pracy są tak zorganizowane aby służyła również pomocą i radą naszym rodzicom.\nPani psycholog jest dostępna w naszej szkole w godzinach:\nwtorek 11:00 – 16:00; w godzinach 14:00 – 16:00 – odbywają się konsultację z rodzicami\nW piątek 04.10.2019r. W naszej szkole obchodziliśmy Światowy Dzień Uśmiechu. Uczniowie poprzyklejali sobie na ubranie uśmiech. Jest to radosny zwyczaj obchodzony w pierwszy piątek października od 1999 roku. Pomysłodawcą tego dnia był Harvey Ball, autor znanego na całym świecie symbolu żółtej uśmiechniętej buzi, tzw. „smiley face”, stworzonej w 1963 roku. Symbol ten reprezentować ma dokładnie to, co na co dzień chcemy widzieć jak najczęściej u innych ludzi – bezinteresowny uśmiech i radość życia. Bo jak się okazuje, znane od wieków powiedzenie „śmiech to zdrowie” to nie tylko metafora 🙂\nTego dnia nauczyciele nie odpytywali tych, którzy mieli taki uśmiech\nDowożenie dzieci na terenie Gminy Konopnica\nWychodząc naprzeciw oczekiwaniom rodziców, Wójt Gminy Konopnica wydał Zarządzenie nr 177/2019 z dnia 30.09.2019 r., dotyczące bezpłatnego dowożenia dzieci zamieszkałych na terenie gminy bez względu na odległość do szkoły. Rodzice dzieci systematycznie korzystających z dojazdów autobusem szkolnym Lubelskich Linii Autobusowych S.A. oraz MPK linii nr 85, proszeni są o złożenie upoważnienia do zakupu biletów w sekretariacie szkoły.\n2 października b.r. w naszej szkole odbyło się spotkanie z dziennikarzem Polsat News, Piotrem Kuśmierzakiem. Uczestniczyli w nim uczniowie klas 7 i 8 SP Motycz oraz młodzież ze Szkoły Podstawowej w Stasinie. Termin spotkania nie był przypadkowy. Otóż 2 października upamiętniamy zakończenie Powstania Warszawskiego, oddajemy cześć bohaterom, którzy przez 63 dni w 1944 roku walczyli o wolną Polskę. W szkole w Motyczu corocznie w tym czasie, w ramach kampanii BohaterON – włącz historię!, piszemy kartki do Powstańców. Spotkanie zatem, stało się podsumowaniem corocznie przeprowadzanej w szkole akcji wysyłania kartek do Powstańców.\nFinał Gminnego konkursu recytatorskiego pt. „Piękno wsi w twórczości Czesława Maja”\nCzesław Maj to poeta, pisarz i twórca ludowy, dla którego Motycz był najważniejszym miejscem na ziemi. Dlatego właśnie w bibliotece w Szkole Podstawowej im. Wincentego Witosa w Motyczu odbył się finał gminnego konkursu recytatorskiego pt. „Piękno wsi w twórczości Czesława Maja”. 26 września zwycięzcy szkolnych eliminacji mieli okazję zaprezentować swój talent recytatorski przed komisją konkursową w składzie: Andrzej Duda, Karolina Kędziora, Anna Niedziałek – córka Czesława Maja oraz Magdalena Tomasik.Czytaj więcej


Leczenie mięczaka zakaźnego narządów płciowych podbrzusza Gdynia Gdańsk Trójmiasto\nMięczak zakaźny narządów płciowych i podbrzusza to choroba występująca u dorosłych, w najbardziej aktywnym okresie życia seksualnego najczęściej między 15 i 30 rokiem życia. Bywa, że towarzyszy on innym schorzeniom przenoszonym drogą płciową, zwłaszcza u osób, które mają wielu partnerów seksualnych Zarazić można się również poprzez kontakt z zakażonymi przedmiotami, np. zabawkami, ręcznikiem. Chorobę można „złapać” na basenie, w hali sportowej, w czasie masażu Na mięczaka nie przeniesionego drogą płciową zazwyczaj chorują dzieci do 5. roku życia. Wirus mięczaka zakaźnego bardzo często występuje u osób cierpiących na atopowe zapalenie skóry oraz ludzi z obniżoną odpornością, czyli np. po ciężkich chorobach, przyjmujących leki immunosupresyjne, chorych na nowotwory czy sarkoidozę. Czynnikiem zakaźnym jest wirus z rodziny Poxwirusów, najczęściej wirus MCV-1, rzadziej MCV-2. Można zatem sądzić, że popularny wirus nie wymaga interwencji lekarskiej. Niestety jest to jeden z najczęściej spotykanych błędów w myśleniu. Każde podejrzenie choroby należy skonsultować z lekarzem, chociażby by po to, aby przyspieszyć proces rekonwalescencji i uniknąć powikłań.\nJakie objawy ma mięczak zakaźny?\nChoroba objawia się występowaniem twardych, drobnych, półprzezroczysto-białawych guzków, z serowatą zawartością w centrum pępkowatego zagłębienia, które z czasem mogą przybrać wielkość przekraczającą nawet pół centymetra Doświadczonemu lekarzowi zwykle wystarcza to do postawienia diagnozy. Czasem jednak, aby się upewnić co do rozpoznania, zleca on biopsję guzka i badanie histologiczne pobranego materiału. Zwykle stwierdza się obecność kwasochłonnych ciał wtrętowych i ciałek mięczaka zakaźnego. Objawy zakażenia mięczakiem zakaźnym występują nawet po około 6 miesiącach od zarażenia, aczkolwiek pierwsze objawy choroby można dostrzec już po 2-3 tygodniach.\nLokalizacja guzków to twarz, kończyny, choć tak naprawdę wystąpić może w każdym miejscu i w dowolnej liczbie (od kilkunastu do kilkuset guzków). Jeżeli do zakażenia dojdzie poprzez kontakt seksualny, to guzki pojawiają się w okolicach narządów płciowych. Wtedy mamy do czynienia z konkretną odmianą schorzenia – z mięczakiem zakaźnym narządów płciowych i podbrzusza.\nChoć choroba nie należy do niebezpiecznych i ze względu na specyfikę patogenu nie wdraża się leczenia farmakologicznego, to nie należy jej lekceważyć. Brak zagrożenia dla zdrowia i życia nie jest bowiem równoznaczny z nieistnieniem problemu. Późne wystąpienie objawów i wysoka podatność na przekazanie choroby drugiej osobie stwarza ryzyko wystąpienia mięczaka zakaźnego u większej populacji.\nW Ośrodku Derm-art w Gdyni lekarze prowadzący Indywidualne Specjalistyczne Praktyki Lekarskie zajmują się leczeniem mięczaka zakaźnego. Leczenie mięczaka zakaźnego narządów płciowych i podbrzusza polega na konsultacji lekarskiej oraz jak najszybszej interwencji, mającej na celu przyspieszenie zniknięcia objawów. Kontakt bezpośredni (dotyk) czy pośredni (poprzez korzystanie ze wspólnych przedmiotów) to gotowa recepta na przekazanie wirusa drugiej osobie. O ile zdrowemu człowiekowi mięczak zakaźny nie zrobi krzywdy, o tyle osobie o osłabionym układzie immunologicznym może zaszkodzić w większym stopniu.\nLeczenie mięczaka zakaźnego narządów płciowych i podbrzusza w Gdyni i Trójmieście\nLeczenie mięczaka zakaźnego narządów płciowych i podbrzusza można przeprowadzić w Ośrodku Derm-art znajdującym się w jednym z miast Trójmiasta w Gdyni, gdzie lekarze dermatolodzy prowadzący swoje Indywidualne Specjalistyczne Praktyki Lekarskie pomogą w powrocie do pełni zdrowia. Podstawowa metodą leczenia w gabinecie dermatologicznym w Gdyni/Trójmieście jest łyżeczkowanie (curettage). Można stosować leczenie kriochirurgiczne, elektrochirurgicznie lub laserem. Zabieg trzeba powtórzyć 2-3 razy, aby w stu procentach wyeliminować zakażenie. Zdarza się, że po leczeniu na skórze pozostają blizny. W niektórych przypadkach, szczególnie u dzieci, stosuje się płyny przyżegające, polega ta metoda na smarowaniu zmian środkiem drażniącym, aby sprowokować reakcje zapalną i tak doprowadzić do wygojenia się zmian. Gdy na skórze występują tylko nieliczne guzki zwykle nakłuwa się je i wyciska z wnętrza kaszowatą treść. Po oczyszczeniu guzka skórę smaruje się nalewką jodową, azotanem srebra, roztworem fenolu lub podofiliną. Nieleczony lub zaniedbany poprzez nieprawidłowe traktowanie mięczak zakaźny może skutkować przeobrażeniem w nadkażenie bakteryjne. Uciążliwy świąd towarzyszący chorobie powinien być sygnałem, który zachęci do konsultacji medycznej. Pomimo nieestetycznych zmian, nie warto zwlekać – naszym specjalistom z dziedziny dermatologii oraz wenerologii mięczak zakaźny narządów płciowych i podbrzusza oraz u dzieci nie jest obcy i z pewnością będą wiedzieli, jak pomóc.


alior bank - Wyniki wyszukiwania - WPROST.pl\nZmiany w zarządzie Alior Banku 13 mar 2018, 9:35 — W dniu 12 marca 2018 roku Rada Nadzorcza Alior Banku S.A. po przyjęciu rezygnacji Michała Chyczewskiego z pełnienia funkcji wiceprezesa Zarządu i p.o. prezesa Zarządu Alior Banku, powierzyła kierowanie pracami Zarządu wiceprezes Zarządu Katarzynie Sułkowskiej, związanej z...\nAlior Bank uruchamia BANCOVO. – innowacyjnego pośrednika finansowego online 15 gru 2017, 14:12 — W ramach realizacji strategii „Cyfrowego buntownika” Alior Bank uruchamia BANCOVO. – w pełni cyfrową platformę pośrednictwa finansowego. Dzięki niej, po raz pierwszy w Polsce, klienci uzyskają w trybie online dostęp do rzeczywistych ofert wielu banków i firm pożyczkowych – w...\nBank Pekao i Alior Bank prowadzą analizy dotyczące współpracy lub fuzji 24 paź 2017, 8:27 — Bank Pekao i Alior Bank zawarły list intencyjny dotyczący wstępnych dyskusji oraz analiz wykonalności ich potencjalnej współpracy oraz wymiany informacji lub połączenia obu podmiotów – podał Bank Pekao.\nWieloletni prezes Alior Banku rezygnuje. Następcę Sobieraja poznamy niedługo 2 cze 2017, 9:10 — Prezes Alior Banku Wojciech Sobieraj złożył radzie nadzorczej banku pisemne oświadczenie, w którym poinformował, że nie będzie ubiegał się o wybór do zarządu na następną kadencję. Rada chce powołać nowego prezesa do połowy czerwca.\nAlior Bank i RBI zakończyły negocjacje w sprawie przejęcia Raiffeisen Bank Polska 8 gru 2016, 9:10 — Alior Bank i Raiffeisen Bank International AG (RBI) zakończyły negocjacje w sprawie nabycia podstawowej działalności bankowej Raiffeisen Bank Polska.\nPZU ma zgodę KNF na nabycie akcji Alior Banku 6 paź 2015, 15:36 — Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) r. jednogłośnie stwierdziła brak podstaw do zgłoszenia sprzeciwu wobec planowanego nabycia przez Powszechny Zakład Ubezpieczeń (PZU) akcji Alior Banku SA w liczbie zapewniającej przekroczenie 20 proc. liczby głosów na walnym zgromadzeniu.\nKlienci Alior Banku oburzeni. "Szczęka opada..." 26 sie 2013, 10:56 — Choć Alior Bank tryska nowoczesnością, wymaga od swoich klientów, by osobiście anonsowali w oddziale banku chęć wypłacenia większej kwoty z własnego konta walutowego - i to z dwudniowym wyprzedzeniem. Klienci są oburzeni - pisze "Gazeta Wyborcza".\nAlior Bank rozwija się ofensywnie 12 mar 2018, 14:33 — Ruszyło Bancovo, platforma agregująca oferty firm pożyczkowych i banków, Alior wdraża nowy model zarządzania, w ramach którego w czerwcu otworzy iLab, przygotowuje fundament pod otwartą bankowość, będzie inwestował w start-upy z branży finansowej i ubezpieczeniowej.\nReuters: Pekao przejmie duży polski bank. Zgodę miał wyrazić prezes PiS 29 cze 2018, 9:26 — Bank Pekao prawdopodobnie będzie dążył do fuzji z mniejszym konkurentem - Alior Bankiem. Według agencji Reutera zgodę na przejęcie miał wyrazić prezes PiS Jarosław Kaczyński.\nDuża awaria w popularnym banku. Klienci bez dostępu do kont 27 lip 2017, 17:31 — Brak możliwości realizowania przelewów i dostępu do własnego konta. Z takimi problemami musieli zmierzyć się klienci Alior Banku. Bank przeprasza i podaje, że dostęp do systemów już przywrócono.\nAlior Bank otwiera drogę do funduszy unijnych i wspiera polskie przedsiębiorstwa 29 sty 2017, 20:00 — Rozwój przedsiębiorstw jest istotnym elementem wpływającym na wzrost gospodarczy w Polsce. Według danych z końca 2015 r. liczba przedsiębiorstw zarejestrowanych w REGON wyniosła 4,2 mln, a co niemal 7 Polak miał wtedy w planach założenie firmy. To właśnie z myślą o polskich...\nKNF wydała zgody związane z przejęciem Banku BPH 19 lip 2016, 14:24 — Komisja Nadzoru Finansowego (KNF) wydała trzy decyzje w związku z zamierzoną przez Powszechny Zakład Ubezpieczeń (PZU) i Alior Bank transakcją mającą skutkować przejęciem przez Alior Bank podstawowej działalności Banku BPH z wyłączeniem działalności hipotecznej.\nAlior zwróci klientom odsetki. Zdaniem UOKiK reklamy banku wprowadzały w błąd 15 wrz 2016, 16:28 — Alior Bank nie pobierze lub odda konsumentom odsetki za ostanie 12 miesięcy trwania umowy – to wynik decyzji Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, w której bank zobowiązał się do zrekompensowania strat klientom. Rozstrzygnięcie Urzędu dotyczy reklam kredytu...


Gdzie Zakup PhenQ Ultimate ciężaru straty pigułka w Białymstoku Polsce | HealthyMuscle\nHealthyMuscle > pl > PhenQ > Gdzie Zakup PhenQ Ultimate ciężaru straty pigułka w Białymstoku Polsce\nBiałystok Polska PhenQ Oferta zmiana: Nie kupuj PhenQ diety suplementy w Białymstoku Polsce aż czytać moje oparte na oryginalność i całkowicie spojrzał Szczegóły! Działania niepożądane, Składniki aktywne, Gdzie Zakup w Białymstoku Polsce i opinie użytkowników w zestawie!\nTabletki diety są prawie everywhere– i najbardziej im nie działają. Te, które nie koncentrują się tylko na jednym małym elementem kontroli wagi! Załóżmy, że był to pigułki, które zintegrowane zasilanie kilku suplementów odchudzających w jednym wygodnym pigułka? To jest właśnie to, co oferuje PhenQ! Ogromna pytanie brzmi: czy jest to najwyższa pigułka odchudzania? Albo po prostu skończyć niezadowoleni? Pokażmy!\nPhenQ jest odrębną dieta tablet, który deklaruje, że może pomóc:\nPodobnie jak to ma pomóc Ci to? Czy PhenQ jest unikalna mieszanka składników odchudzających promujące. Jasne, dodatek ten zawiera wiele z tych samych składników, które znajdziesz w innych skutecznych suplementów spalanie tłuszczu, ale jest to unikalna mieszanka z jeden klucz, naukowo sprawdzoną substancję czynną: a-Lacys Resetuj . Pamiętaj : To jeden konkretny element będzie z pewnością daje tempo metabolizmu zwiększyć powinieneś rzucić nawet więcej tłuszczu oraz kalorii!\nPhenQ nie jest tylko kolejny dodatek, który jest wspierany przez pseudonauki. Znaczne studia medyczne kopię. Pokazują one, że ważnym składnikiem suplementu, w – Lacys Reset jest skuteczny w minimalizowaniu tkanki tłuszczowej i masy ciała. Może to również pomóc zwiększyć swoją masę mięśniową, a także jeszcze bardziej mięśnie masz, tym więcej kalorii stopienia naturalnie każdego dnia! Inne producenci suplementów mówić o swoim produkcie jest medycznie udowodnione, ale nigdy w rzeczywistości poinformować wyników tych “tak zwanych” studiów. w tym przypadku , PhenQ robi ! Kiedy w porównaniu z placebo, osoby, które zajęło-Lacys Reset:\nZwróć uwagę : To imponujące rezultaty dla każdego spalania tłuszczu product– tym leki na receptę wytrzymałości! Zdajemy sobie sprawę, że wyniki PhenQ wykraczają ponad, ale tylko to, co składniki pozostają w pigułce?\nJesteś mądry shopper, a ty obawiasz dotyczące dokładnie to, co należy umieścić w organizmie. Ostatnim punktem chcesz to zrobić reżim dietetyczny dodatek, który może potencjalnie spowodować uszczerbek na zdrowiu. Fenomenalną PhenQ aspektem jest to, że składa się z organicznych składników . I mieszanka tych składników aktywnych tworzy synergiczny efekt, który pomaga organizmowi spalić znacznie więcej tłuszczu i kalorii. Tak, tylko to, co jest w środku to spalanie tłuszczu suplement?\nWęglanu wapnia – Dokładna samo minerałem, który pomaga utrzymać kości stałe jest również skuteczne w pomaga spalić tłuszcz. W jaki sposób? Wapń pisze sygnały do ciała, które jest dobrze odżywiona, a także nie ma żadnego powinien zapisać więcej tłuszczu. W związku z tym organizm zużywa zapasów tłuszczu niż pożąda więcej żywności.\nCapsimax Powder – Silna mieszanka witaminy B3 (niacyna), papryka, kofeina, jak również Piperyna (czarny pieprz) do wybuch daleko tłuszczu. Pieprz czarny jak papryka (substancja, która zapewnia papryce swoje ciepło) mają termogeniczne domów, aby pomóc organizmowi spalić nawet więcej tłuszczu!\nKofeina – Kofeina jest jednym z elementów będzie można odkryć w wielu suplementów odchudzających. Czemu? Ze względu na fakt, że to stymulowanie nieruchomości mieszkalnych nie tylko zwiększenie czujności, a także zaoferować jeszcze zasilać również ograniczyć swój apetyt, a także zwiększyć procedurę tłuszczu strat.\nPikolinian chromu – minerał odkryty w całych ziaren, warzyw, a także mięsa. Chrom pomaga tłumić węglowodanów, jak również pragnienia cukru, co z pewnością będzie wspomóc utrzymanie twojej krwi stopni cukru pod kontrolą. Ten ważny minerał może pomóc twoje komórki chłonąć jak najwięcej cukru, jak to możliwe, więc tęsknią za mniej węglowodanów, a także cukrów.\nL-karnityna Furmarate – Aminokwas, który jest zwykle znaleźć w orzechach, mięs, i zielone warzywa. L-karnityny wspomaga organizm zużywa swoje zapasy tłuszczu o władzę, więc będziesz czuć się o wiele bardziej energiczna i stracić jeszcze więcej tkanki tłuszczowej.\nNopal – Nopal to rodzaj kaktusa to bogate w błonnik, a także ma właściwości tłumienia apetyt. Jest bogaty w aminokwasy, a także, co z pewnością zaoferuje Ci jeszcze więcej energii, jak również pomóc równo nadmiernych płynów z komórek.\nkliknij tutaj aby zamówić PhenQ w Białymstoku Polsce\nCo dotycząca kluczowym składnikiem suplementu jest? Co to jest i jak to działa? Znaki towarowe, oryginalne części, a-Lacys Reset jest połączenie cysteiny jak kwas alfa-liponowy:\nKwas alfa-liponowy poprawia procesy metaboliczne układu krążenia i zmniejsza wytwarzanie wolnych rodników.\nCysteina promuje syntezę GSH neutralizacji wolnych rodników.\nProszę zauważyć : Te dwa kluczowe elementy współdziałają w celu zwiększenia procesy metaboliczne i administracji wagi.\nPytanie mln złotówki! Czy PhenQ tworzenia jakichkolwiek niepożądanych lub niebezpiecznych skutków ubocznych? Innymi słowy, nie ma . Ale istnieją pewne punkty, które trzeba wiedzieć:\nTwórcy PhenQ dodatkowo alert, że trzeba skonsultować się z lekarzem przed przyjęciem tego suplementu, jeśli masz istniejącą wcześniej problem kliniczny lub biorą jakichkolwiek leków. Zwykłe szkodliwymi skutkami wszelkiego rodzaju wagi uzupełnienie redukcji mogą obejmować nudności lub wymioty, problemy trawienne systemowych, a także zdenerwowanie (spowodowane przez kofeinę). Pamiętaj : większość osób, które mają PhenQ zgłaszać żadnych negatywnych skutków, jak składniki suplementu są naturalne!\nDlaczego warto wybrać PhenQ nad innymi suplementami kontroli wagi? Z tego dodatku, można:\nNapotykają mniej głodu na cukier, a także węglowodanów\nPamiętaj : PhenQ rozwiązuje wszystkich aspektach zarządzania masy ciała (a nie tylko jeden), więc można zobaczyć prawdziwe wyniki!\nZ kilku produkty przeznaczone do zmniejszenia masy, można przewidzieć, aby wystąpić wiele niekorzystnych skutków ubocznych. To jest właśnie to, czego rzeczywiście odkrył:\nWyniki potrwać – Jedynym problemem PhenQ za udało mi się dowiedzieć, że na to potrzeba czasu, aby zobaczyć wyniki. Jednak nie były przewidywanie na noc utrata masy ciała, ty?\nNie pigułka na świecie może pomóc Ci spaść ciężar noc! Zwróć uwagę: Będąc znacznie bardziej aktywne, a także minimalizuje zużycie kalorii pomoże Ci spaść na wadze szybciej, jeszcze PhenQ powinien pracować bez konieczności zmiany codziennej rutyny.\nCaden urodził się w roku z powrotem, a także bycie pierwszym razem po prostu mama nigdy nie miała chwilę lub energii zrzucić wagę dla niemowląt. Ale PhenQ stało się bardzo proste. To naprawdę pomogło mi nawet niższe food– cookies, które są moja wielka słabość, jak również ładunki mam znacznie więcej energii, gdy biorę go. . Obecnie jestem z powrotem do wagi sprzed dziecko po prostu kilka miesięcy Jessica, 26 lat – Lost 15 funtów\nI rzeczywiście nadwagą dziś wszystkie moje życie dorosłego po raz pierwszy mogłem mieć na uwadze, że nie trzeba iść na zakupy w ramach Plus! Moje wnuki uwielbiają że mogę bawić się i również grać poprawnie z nich obecnie. Czuję, że jestem w moich dwudziestych znowu! Kimberly, wiek: 46 – Lost 27 Lbs\nZawsze byłem wielkim dzieckiem. To nigdy naprawdę niepokoi mnie, kiedy byłem bardziej młodzieńczy, ale na studiach zacząłem pakowanie na funtów poważnie. Udało mi się zrzucić trochę w moich bardzo wczesnych lat dwudziestych jednak nie trzeba było długie, aby odzyskać, więc Pomyślałem ja miała być duża. Z perspektywy czasu, to po prostu metoda konsekwentnie overate zbyt wiele. PhenQ klasyfikowane ten problem prosto, a także teraz patrzę tylko dokładnie, jak zawsze chciałem nigdy jeszcze kiedykolwiek założyć, że tak. Michael, 30 lat – Lost 32 Lbs\nUważamy, że tak. Badania naukowe je obsługuje, a także rozwiązuje to każdy z tych aspektów utraty wagi. Od pragnienia obniżek spalanie tłuszczu oraz kalorii, ten dodatek to wszystko. Może ona również pomóc zwiększyć swoją masę mięśniową, więc rzucają dużo więcej kalorii normalnie! Choć może to zająć trochę czasu, aby osiągnąć swój cel, wierzę, że wyniki są zdecydowanie warto poczekać.\nGdzie znaleźć PhenQ Ultimate ciężaru straty pigułka w Białymstoku Polsce\nChociaż PhenQ jest popularny w Białystok , Dodatek ten nie jest ani oferowana w jakimkolwiek rodzaju lokalnego rozejrzeć Białystok Dodatek ten jest dostępny tylko za pośrednictwem swojej oficjalnej strony internetowej. Ja polecam Ci uzyskać swój pakiet PhenQ poprzez umieszczenie zamówienia online za to! Jest to fantastyczne spełnienie że znaleźliśmy ten suplement diety również zasługuje na swoją nazwę. Szczególnie podobały nam się otwartość producenta, jakość informacji, a także co najważniejsze wytrzymałość formuły.\nPrevious Previous post: Zakup PhenQ Ultimate ciężaru straty pigułka w Radomiu Polsce\nNext Next post: Gdzie znaleźć PhenQ Ultimate ciężaru straty pigułka w Katowicach Polsce


SWANSON Witamina C z dziką różą 1000 mg - 250 kaps. => Chaussuresrunning.fr - chaussuresrunning.fr\nCena jednostkowa: 2,64 zł za 10 kapsułek\nSWANSON WITAMINA C Z DZIKĄ RÓŻĄ 1000 mg\nWitamina C z dziką różą 1000 mg marki Swanson to suplement diety, który pomaga uzupełniać codzienną dietę w witaminę C tak ważną dla naszego zdrowia, a zwłaszcza dla odporności i kondycji skóry, ścięgien, wiązadeł i chrząstek.\nSwanosn Witamina C z dziką różą 1000 mg zawiera w swym składzie witaminę C. Wykazuje ona dobroczynny wpływ na suystem immunologiczny wzmacniając odporność organizmu na wszelkiego rodzaju infekcje i choroby. Jest to szczególnie ważne w okresie jesienno-zimowym oraz wczesnej wiosny, kiedy to jesteśmy szczególnie narażeni na niesprzyjające warunki pogodowe. Witamina C przyczynia się również do prawidłowego przebiegu procesu produkcji kolagenu - substancji, która warunkuje wzrost i procesy naprawcze tkanek organizmu. Działa również regulująco na poziom cholesterolu we krwi i jako antyoksydant chroni organizm przed szkodliwymi wolnymi rodnikami. Sprzyja również bardziej efektywnemu wchłanianiu żelaza. Zapotrzebowanie na witaminę C wzrasta w przypadku dużego wysiłku. Warto pamietać, że witamina C jest lepiej przyswajalna kiedy przyjmowana jest z bioflawonoidami np. dziką różą. Dlatego preparat został wzbogacony właśnie o dodatek dzikiej róży.\nwitamina C, dzika róża, otoczka kapsułki: żelatyna, stabilizator: maltodekstryna, substancje przeciwzbrylające: sole magnezowe kwasów tłuszczowych i dwutlenek krzemu\nWitamina C (kwas l-askorbinowy) - 1000mg - 1250% referencyjnej wartości spożycia\nDzika róża 4:1 ekstrakt (równowartość 60mg dzikiej róży) - 15 mg\nCi, którzy kupili SWANSON Witamina C z dziką różą 1000 mg - 250 kaps. kupili także:


www.polskie-strony.pl|Kurnix - płynny nawóz kurzy\n» Kurnix - płynny nawóz kurzy\nAdres strony: kurnix.pl\nkurzy nawóz w płynie, płynne kurze odchody, płynny nawóz kurzy, nagówniacz, nawóz kurzy w płynie,\nStrona w całości poświęcona nawozowy kurzemu. Wszystko co chciałbyś wiedzieć o nawozach kurzych. Nawozy płynne, granulaty. Posiadamy w sprzedaży w 100% naturalny płynny kurzy nawóz. Roztwór jest przefermentowany. Nawóz pochodzi od kur hodowanych od zawsze tylko na naturalnym pokarmie. Woda wykorzystywana do nawozu pochodzi ze studni. Lokalizacja to wieś Słucz na Podlasiu.\n» Kurnix - płynny nawóz kurzy «


Psychologia i praca nad sobą » Blog Archive » Apiksaban do przedłużonego leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 6\nDuże krwawienie wystąpiło u czterech pacjentów (0,5%) otrzymujących placebo, w porównaniu z dwoma pacjentami (0,2%), którzy otrzymywali 2,5 mg apiksabanu (różnica 0,2 punktu procentowego, 95% CI, -0,3 do 0,8) i jeden pacjent (0,1%), który otrzymał 5 mg apiksabanu (różnica 0,4 punktu procentowego, 95% CI, -0,2 do 0,9). Różnica w częstości występowania dużego krwawienia po dawce 2,5 mg w porównaniu z dawką 5 mg wynosiła 0,1 punktu procentowego (95% CI, -0,3 do 0,5).\nIstotne klinicznie krwawienie wystąpiło u 19 pacjentów (2,3%) otrzymujących placebo, w porównaniu z 25 pacjentami (3,0%), którzy otrzymywali 2,5 mg apiksabanu (różnica -0,7 punktu procentowego, 95% CI, -2,2 do 0,9 ) i 34 pacjentów (4,2%), którzy otrzymywali 5 mg apiksabanu (różnica -1,9 punktu procentowego, 95% CI, -3,6 do -0,2). Różnica w szybkości tego wyniku przy dawce 2,5 mg w porównaniu z dawką 5 mg wynosiła -1,2 punktów procentowych (95% CI, -3,0 do 0,6).\nWyniki analizy złożonego wyniku dużego krwawienia lub istotnego klinicznie krwawienia przedstawiono w Tabeli 2. Figura 2B pokazuje przebieg czasowy tego złożonego wyniku.\nZłożony wynik objawowej nawrotowej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej, zgonu związanego z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, zawałem mięśnia sercowego, udarem mózgu, zgonem związanym z chorobą sercowo-naczyniową lub dużym krwawieniem wystąpił u 86 pacjentów (10,4%) otrzymujących placebo, w porównaniu z 20 pacjentami (2,4%). ), którzy otrzymywali 2,5 mg apiksabanu (różnica 8,1 punktów procentowych, 95% CI, 5,8 do 10,4) i 20 pacjentów (2,5%), którzy otrzymywali 5 mg apiksabanu (różnica 7,9 punktów procentowych, 95% CI, 5,6 do 10,2). Różnica w szybkości tego złożonego wyniku z dawką 2,5 mg w porównaniu z dawką 5 mg wynosiła -0,2 punktu procentowego (95% CI, -1,7 do 1,3). Wskaźnik zgonu z jakiejkolwiek przyczyny wynosił 1,7% w grupie placebo, w porównaniu z 0,8% i 0,5% odpowiednio w grupach 2,5 mg i 5 mg apiksabanu.\nRycina 3. Rycina 3. Względne ryzyko wtórnej skuteczności złożowej Wynik objawowej nawracającej żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej lub zgonu związanego z żylną chorobą zakrzepowo-zatorową, zgodnie z wcześniej określonymi podgrupami. DVT oznacza zakrzepicę żył głębokich i zatorowość płucną PE.\nCzęstość zdarzeń niepożądanych była podobna w trzech grupach badawczych (tabela S3 w dodatkowym dodatku)\n[patrz też: chirurg naczyniowy nfz warszawa, praca sochaczew olx, rehabilitacja bobath ]\nTags: chirurg naczyniowy nfz warszawa, praca sochaczew olx, rehabilitacja bobath\nNo Responses to “Apiksaban do przedłużonego leczenia żylnej choroby zakrzepowo-zatorowej AD 6”\nPowiązane tematy z artykułem: chirurg naczyniowy nfz warszawa praca sochaczew olx rehabilitacja bobath


Zamek z rolek - Twoje DIY\ndla dzieci diypapierowe diyrecyklingowe diy\nautor : Kasia Ogórek\t 18 stycznia 2013\nU nas już ferie. Dzieci są w domu i jest okazja, żeby zrobić coś razem. Ja z moim młodszym synkiem Adasiem zabraliśmy się za ogrom rolek po papierze toaletowym, który wysypywał się nam już z szafki. Wspólnymi siłami zrobiliśmy zamek i zamieszkali tam rycerze.\n3. Nożyczki, klej\nRolki po ręcznikach papierowych służą jako wieże zamku. Cztery wieże obkleiliśmy szarym papierem. Przygotowaliśmy wykończenie wież w niebieskim kolorze.\nWykończyliśmy wieże i posklejaliśmy po dwie rolki po papierze toaletowym.\nPóźniej wszystkie elementy posklejaliśmy ze sobą, aby powstały mury zamku.\nJeszcze parę kółek, którymi wykończyliśmy mury.\nZamek gotowy, więc można zakwaterować rycerzy.\nMiłej zabawy z dziećmi!\nTagi : diydziecipapierrolkazrób to sam


Depresja – to już nie tabu\nlowicz.gosc.pl → Wiadomości z diecezji łowickiej → Depresja – to już nie tabu\nW konferecji poświęconej depresji wziłeo udział ponad 150 osób\nZ okazji dnia walki z depresją Powiatowa Poradnia Psychologiczno – Pedagogiczna w Skierniewicach zorganizowała konferencję „Razem przeciwko depresji”.\n26 lutego 2013 roku do Starostwa Powiatowego w Skierniewicach przybyło ponad 150 nauczycieli, pedagogów i psychologów. Mieli szansę usłyszeć o przyczynach i skutkach depresji, a rozwoju uzależnień, zaburzeniach odżywiania, subkulturach młodzieżowych, a także o ryzyku samobójstw wśród młodzieży. Prelegentki przytaczały badania naukowe, statystyki, ale także odnosiły się do swoich doświadczeń zawodowych. - Depresja jest najczęstszą chorobą cywilizacyjną XXI wieku, dlatego musimy o niej mówić – apelowała pani Barbara Gogol, Dyrektor Powiatowej Poradni Psychologiczno – Pedagogicznej w Skierniewicach. W ponad dwugodzinnym wykładzie zgromadzeni otrzymali niezbędną wiedzę na temat choroby. – Można powiedzieć, że większość z nas to wiedziała, mogła doczytać we własnym zakresie, jednak ważne jest, aby tę wiedzę sobie przypominać i pogłębiać ją – mówi Anna Sawicka, nauczycielka. Po konferencji odbył się warsztat „Strategie zapobiegania samobójstwom wśród dzieci i młodzieży”. – Jako nauczyciela, ta część interesowała mnie najbardziej. Dowiedziałam się, na jakie symptomy zwracać uwagę, jak rozmawiać z uczniem, by nie stwarzać dystansu. Wiem już także, że takie rozmowy nie należą jedynie do obowiązku psychologów i pedagogów, ale do każdego, kto nawiązał relację z młodym człowiekiem – dodaje Anna Sawicka.\nKonferecji towarzyszyła wystawa "Motyle w sieci..."\nPo konferencji słuchacze zostali zaproszeni do obejrzenia wystawy „Motyle w sieci…” autorstwa Aleksandry Nagłowskiej. – Moje prace inspirowane są internetowym ruchem pro – ana (profesjonalna anoreksja, pro – anoreksja), w którym członkowie wspierają się w odchudzaniu, a ich celem jest anoreksja i całkowite pozbycie się tkanki tłuszczowej. Hasła, które głoszą, to „To, co mnie żywi, niszczy mnie”, „Nic nie smakuje tak, jak świadomość, że chudnę” i wiele innych. Sami o sobie mówią: Motyle w sieci - zapowiadała swoją wystawę artystka. Prace ilustrują prawdziwe członkinie ruchu pro – ana, a muzyka i gra światła sprawiały, że postaci zdawały się być motylami.\n– W Polsce na depresję choruje 1, 2 mln ludzi, 50% młodzieży walczy z tą chorobą, a około 30 % z nich dokonuje prób samobójczych. To wstrząsające liczby. Nie możemy tych ludzi tak zostawić – kończy swój wykład Emilia Safianowska, psycholog .\ndodane 28.02.2013 20:49