Sześć razy śmierć - Adam Zalewski (63944) - Lubimyczytać.pl\nWydawnictwo: Funky Books\t6,76\nsłowa kluczoweopowiadania, groza, strach, Ameryka\nSześć opowiadań polskiego mistrza grozy, Adama Zalewskiego, zawartych w tym tomie łączy jeden temat – śmierć. To lektura dla ludzi, którzy nie boją się kontaktu z opisami cierpienia, szaleństwa, przemocy i autodestrukcji przekraczającymi intensywnością niemal wszystko, z czym dotąd mieliśmy do czynienia w literaturze. I dla tych,...\nSześć opowiadań polskiego mistrza grozy, Adama Zalewskiego, zawartych w tym tomie łączy jeden temat – śmierć. To lektura dla ludzi, którzy nie boją się kontaktu z opisami cierpienia, szaleństwa, przemocy i autodestrukcji przekraczającymi intensywnością niemal wszystko, z czym dotąd mieliśmy do czynienia w literaturze. I dla tych, którzy przedkładają pragnienie poznania ludzkiej natury nad chęć ciągłego utwierdzania się w przekonaniu, że człowiek „nie jest taki zły”. Autor udowadnia, że prawdziwy strach rodzi się, gdy uświadamiamy sobie, jakie piekło może skrywać się w ludzkim umyśle i psychice. By śmiertelnie przerazić, nie trzeba wcale pokazywać fantastycznych potworów – wystarczy zająć się bestiami, które żyją wśród nas. I niech Was nie zmyli fakt, że Zalewski pisze o Ameryce. pokaż więcej\nimmortal15 | 2014-10-18\nPrzeczytane, Ulubione, Chcę w prezencie, Niezapomniane książki\t"Sześć razy śmierć" To sześć razy tak! Jest to moja pierwsza książka Adama Zalewskiego. Przyznam że zaciekawiła mnie okładka jak i tytuł. Czytając opowiadania nie zawiodłam się. Świetnie spędzone godziny na świetnej powieści grozy. Polecam wszystkim fanom grozy którzy lubią taki klimat i szukają wrażeń. Tu je z pewnością znajdziecie. :3\t31\nIsadora | 2011-06-12\n12 czerwca 2011\tPamiętacie amerykański serial grozy "Opowieści z krypty"? Tę specyficzną, mroczną atmosferę zawierającą potężny ładunek zapierającej dech z piersiach grozy, ten intrygujący klimat obiecujący podróż do krainy z najgorszych sennych koszmarów?\nOczywiście zdarzały się odcinki lepsze i gorsze, jednak nieodmiennie najbardziej intensywne wrażenia budziły we mnie nie opowieści o fantastycznych potworach lecz o tym, do czego zdolny jest człowiek, co czai się w najmroczniejszych zakamarkach ludzkiego umysłu i psychiki. To człowiek, jego inteligencja, pomysłowość i wyobraźnia jest tym, co powinno wywoływać naszą najgłębszą trwogę.\nNie bez przyczyny przyrównuję tu niniejszy zbiór sześciu opowiadań Adama Zalewskiego z makabrycznym serialem telewizyjnym. Łączy je tematyka i klimat, przy czym książka oferuje czytelnikowi emocje i doznania o znacznie większym natężeniu - być może dlatego, że w tym przypadku obrazy powstają nie na ekranie, lecz kształtuje je nasza własna, niczym nieskrępowana...\tprzeczytaj całą opinię »\nZapraszam w tę intrygującą i przerażającą podróż w otchłanie zła i szaleństwa drzemiące w człowieku, ale tylko czytelników o mocnych nerwach.\nNikto | 2017-01-05\n23 października 2016\tTo moje pierwsze spotkanie z panem Zalewskim i przyznaję że całkiem udane . Autor proponuje nam sześć opowiadań , oznaczonych wspólnym tytułem '' Sześć razy śmierć '' Każde z tych opowiadań jest o innej śmierci , w innych okolicznościach i różnym '' ładunku '' bestialstwa . Trudno coś więcej o tej pozycji powiedzieć nie zdradzając treści , ale spróbuję coś trochę '' podświetlić '' , ale tylko troszeczkę , tak na zachętę :)\nŚmierć pierwsza - '' Kilof ''\nMałe górnicze miasteczko , ciche i spokojne . Ludzie prości , ale jeszcze nie skażeni znieczulicą na krzywdę innych. W tym miasteczku żyje sobie rodzina Alfa Valsteda . W tej historii swoją rolę będzie miał też tytułowy kilof , chociaż wcale nie będzie to główna rola .\nŚmierć druga - '' Osiedle Drwali ''\nTrzydzieści gospodarstw we wsi Rainside zwanej potocznie Osiedlem Drwali. Czy jedna jedyna osoba może pozostać uczciwa i nie dac się kupić ? A jeśli tak , to jakie poniesie za to konsekwencje ? Na te pytania odpowie wam...\tprzeczytaj całą opinię »\nTo moje pierwsze spotkanie z panem Zalewskim i przyznaję że całkiem udane . Autor proponuje nam sześć opowiadań , oznaczonych wspólnym tytułem '' Sześć razy śmierć '' Każde z tych opowiadań jest o innej śmierci , w innych okolicznościach i różnym '' ładunku '' bestialstwa . Trudno coś więcej o tej pozycji powiedzieć nie zdradzając treści , ale spróbuję coś trochę '' podświetlić '' , ale tylko troszeczkę , tak na zachętę :)\nTrzydzieści gospodarstw we wsi Rainside zwanej potocznie Osiedlem Drwali. Czy jedna jedyna osoba może pozostać uczciwa i nie dac się kupić ? A jeśli tak , to jakie poniesie za to konsekwencje ? Na te pytania odpowie wam opowiadanie drugie Śmierć trzecia - '' Agnes ''\nTo opowiadanie podobało mi się najmniej , chociaż to właśnie ono pokazuje jak dzieciństwo i okres dojrzewania wpływa na nasze dalsze życie , wybory i oceny innych .\nŚmierć czwarta - '' Rzeźbiarz ''\nTo najbardziej makabryczne i krwiste ze wszystkich opowiadań , opowiada o psychopacie któremu się wydawało że jest artystą . Opisy dość '' plastyczne '' , więc opowiadanie dla tych mniej wrażliwych .\nŚmierć piąta - '' Krwawy ślad ''\nDoorstown niewielkie miasteczko , prawdziwa etniczno kulturowa mieszanka . W tym to miasteczku zaczynają ginąć kobiety . Ktoś morduje je przedtem wykorzystawszy seksualnie . To najbardziej detektywistyczne opowiadanie . Prowadzone jest w nim regularne śledztwo .\nŚmierć szósta - '' Nad Rzeką Węży ''\nOpowieść o niesłusznych oskarżeniach , niesłusznej zemście , dziedziczeniu chorób umysłowych i o tym czy należy wierzyć w stare indiańskie opowieści i zawarte w nich ostrzeżenia\t18\nCassiel | 2011-08-13\nPrzeczytane, Wymienię/Sprzedam, Posiadam, Do recenzji\tOd czasu do czasu lubię przeczytać jakiś horror, thriller czy kryminał. Tym razem padło na horror. Do sięgnięcia po tę pozycję zachęciła mnie okładka, niby zwyczajna, a ma coś w sobie. :) Na dodatek autor jest polskim mistrzem grozy, więc bez jakichkolwiek wątpliwości zaczęłam czytać.\nAdam Zalewski, pisarz znakomitych thrillerów i powieści grozy Biała wiedźma, Rowerzysta i Cień znad jeziora. Jego wyobraźnię pobudza okoliczna przyroda i muzyka.Jego ulubionym poetą jest Bolesław Leśmian, a na miejsce swoich utorów Zalewski wybrał Stany Zjednoczone, kraj, który go od dawna fascynował.\nW książce ''sześć razy śmierć'' znajduje się sześć opowiadań. Nie będę streszczała każdego, bo byłoby to bez sensu i czytanie ich nie sprawiłoby Wam żadnej przyjemności, bo wiedzielibyście co się wydarzy i w jaki sposób. Autor przedstawił nam zło, które kryje się w człowieku. Uświadomił mi, że nie trzeba wymyślonych stworzeń, aby przerazić czytelnika, wystarczy dokładnie się przyjrzeć i zobaczyć, że...\tprzeczytaj całą opinię »\nOd czasu do czasu lubię przeczytać jakiś horror, thriller czy kryminał. Tym razem padło na horror. Do sięgnięcia po tę pozycję zachęciła mnie okładka, niby zwyczajna, a ma coś w sobie. :) Na dodatek autor jest polskim mistrzem grozy, więc bez jakichkolwiek wątpliwości zaczęłam czytać.\nW książce ''sześć razy śmierć'' znajduje się sześć opowiadań. Nie będę streszczała każdego, bo byłoby to bez sensu i czytanie ich nie sprawiłoby Wam żadnej przyjemności, bo wiedzielibyście co się wydarzy i w jaki sposób. Autor przedstawił nam zło, które kryje się w człowieku. Uświadomił mi, że nie trzeba wymyślonych stworzeń, aby przerazić czytelnika, wystarczy dokładnie się przyjrzeć i zobaczyć, że takie bestie kryją się wśród nas. Przemoc w rodzinie, poniżanie drugiego człowieka, grożenie znajomym, stare historie, które aktualnie też mogą się zdarzyć, a nawet zwykła negatywna recenzja, mogą doprowadzić do śmierci. Autor, a raczej jego już pierwsze opowiadanie przeraziło mnie, dosłownie. Serce zaczęło bić szybciej, a ja nie mogłam uwierzyć w to co czytam. Fakt, to Zalewskiego wyobraźnia, ale sama wiem, że takie sytuacje zdarzają się na porządku dziennym. Dwa teksty najbardziej wbiły mnie w kanapę, nie mogłam przestać o nich myśleć. Po przeczytaniu całej książki zauważyłam, że nikomu oprócz Stephena Kinga i teraz Adama Zalewskiego, nie udało się mnie tak przerazić.\nW książce nie wszystkie opowiadania są tak dobre, kilka jest raczej średnich, które w żaden sposób nie są straszne, jednak sprawiają, że powinniśmy lepiej się przyglądać osobom, z którymi gdzieś wychodzimy, które nas gdzieś zapraszają. Mówię tutaj bardziej o dopiero poznanych znajomych. Zalewski nie żałuje w tej książce przekleństw, wyzwisk, które mogą niektórych denerwować.\n''Sześć razy śmierć'' jest pierwszą książką tego autora, którą miałam okazję przeczytać. Z pewnością sięgnę po inne powieści Adama Zalewskiego. Polecam tę książkę osobom, które lubią strach i książki, które was zaskoczą i przerażą. Polecam!!! :)\t10\nLadyBoleyn | 2011-06-07\n26 maja 2011\tZazwyczaj wyznaję zasadę, że nie powinno się oceniać książki po okładce, jednakże w przypadku recenzowanej przeze mnie pozycji, właśnie wspaniała ilustracja sprawiła, że zapragnęłabym, by ta lektura znalazła się w moich rękach. Na oprawie „Sześć razy śmierć” Adama Zalewskiego, bo o tym utworze właśnie mówię, widnieje pętla, utworzona ze sznura, która symbolizuje zbliżający się kres egzystencji. W tle natomiast nasze oczy odnajdują góry, a zarazem przepaść, ciemne chmury i spłoszone, odlatujące ptaki. Przyznam, że nigdy nie widziałam tak pięknej okładki. Mało tego – w tym przypadku piękno tego niezwykłego obrazu całkowicie oddaje zawartość, w której słowa przechodzą najśmielsze wyobrażenia, tnąc niczym nóż świadomość czytelnika.\n„Sześć razy śmierć” to zbiór opowiadań, w których autor doskonale pokazuje, na czym polega cierpienie, ból, szaleństwo i przede wszystkim – zagłada wszelkich ludzkich uczuć. W książce odnajdujemy sześć fenomenalnych tekstów, z których każdy jest...\tprzeczytaj całą opinię »\nZazwyczaj wyznaję zasadę, że nie powinno się oceniać książki po okładce, jednakże w przypadku recenzowanej przeze mnie pozycji, właśnie wspaniała ilustracja sprawiła, że zapragnęłabym, by ta lektura znalazła się w moich rękach. Na oprawie „Sześć razy śmierć” Adama Zalewskiego, bo o tym utworze właśnie mówię, widnieje pętla, utworzona ze sznura, która symbolizuje zbliżający się kres egzystencji. W tle natomiast nasze oczy odnajdują góry, a zarazem przepaść, ciemne chmury i spłoszone, odlatujące ptaki. Przyznam, że nigdy nie widziałam tak pięknej okładki. Mało tego – w tym przypadku piękno tego niezwykłego obrazu całkowicie oddaje zawartość, w której słowa przechodzą najśmielsze wyobrażenia, tnąc niczym nóż świadomość czytelnika.\n„Sześć razy śmierć” to zbiór opowiadań, w których autor doskonale pokazuje, na czym polega cierpienie, ból, szaleństwo i przede wszystkim – zagłada wszelkich ludzkich uczuć. W książce odnajdujemy sześć fenomenalnych tekstów, z których każdy jest wyjątkowy i niezapomniany. Akcja rozgrywa się w Ameryce, gdzie bohaterowie nieraz muszą stanąć prosto w oczy z brutalną rzeczywistością. Pisarz porusza takie tematy jak patologia rodzinna, nienawiść społeczeństwa, prowadząca do niejednej śmierci, sadyzm, sprawiający, że przez ciało czytelnika przechodzi dreszcz, brak samoakceptacji, zazdrość, nie umiejętność pogodzenia się z porażką i zemsta, która niekiedy staje się jedynym sensem życia. Wykreowane przez Adama Zalewskiego postacie muszą walczyć z własnymi, wewnętrznymi demonami, zazwyczaj ulegając pokusom, prowadzących do pogorszenia ich sytuacji. Jednakże jedno trzeba im przyznać – zacięcie realizują każdą swoją myśl, nie znając słowa „przegrana”, które w tym utworze występuje rzadko, choć krew widoczna jest na wielu stronicach, przepełnionych chorą wariacją i uporczywym pragnieniem istnienia.\nAdam Zalewski w sposób wspaniały wprowadza czytelników do świata, gdzie śmierć i ból, zarówno wewnętrzny, jak i zewnętrzny, są zwykłym stanem rzeczy. W „Sześć razy śmierć” nie brakuje opisu brutalnych morderstw i cierpienia, które łatwo sobie wyobrazić. Niekiedy w powietrzu czuć aż gorzki zapach krwi, który powoduje, że ciężko oderwać się od tej książki, w której autor nie boi się używać prawdziwych słów, idealnie oddających myśli i odczucia bohaterów. Każde z przedstawionych opowiadań potrafi zainteresować, chociaż przyznam, że najbardziej zaciekawiły mnie te, w których nie ma zbyt wiele akcji, a góruje zobrazowanie ludzkiej psychiki i wszelkich odczuć, oddających klimat całego utworu. Pisarz posiada lekki, przyciągający styl, sprawiając, że czasami aż trudno uwierzyć, że obserwator widzi jedynie czystą fikcję. Dialogi są napisane w sposób bardzo realistyczny, natomiast, jak już nieraz podkreślałam, monologi i przeżycia niepozornych ludzi to wręcz perła, o której raczej nigdy nie zapomnę. Widać, iż w stworzenie tych sześciu tekstów autor włożył wiele serca, przez co śmiało mogę powiedzieć, że opowiadanie zawiera część ludzkiej duszy, oddającej cały realizm czytanych zdań. Pani Zalewski idealnie ukazał, że to nie ziemia jest piekłem, a to, co dana osoba nosi w swojej głowie i myślach. Psychika i pomysłowość ludzka to najgorsza plaga, która potrafi sprawdzić, że serce zaczyna bić z szybkością, po chwili stając ku czci zakończenia dotychczasowej egzystencji i niewiary w możliwości tych, którzy dotąd byli uważani za podludzi. Wyobraźnia to niesamowita rzecz, która nie ma granic ani jakichkolwiek blokad – Adam Zalewski skutecznie pokazał, iż jest gotowy wciągnąć nas w stworzone przez siebie szaleństwo.\nWszystkie opowiadania sprawiły, że całkowicie przeniosłam się do innego wymiaru rzeczywistości, jednakże najbardziej urzekła mnie historia zatytułowana „Rzeźbiarz”, w której tętniło życie. Po przypadkowym wypadku, w wyniku którego bohater stracił palec, budzą się w nim odruchy sadystyczne i masochistyczne. Uwielbiam ten tekst i przyznam, że czytałam go kilka razy, ponieważ już dawno nie widziałam aż tak wspaniałego i szczególnego opisu ludzkich myśli i działań. Adam Zalewski stworzył kapitalną postać, która w swojej naturze jest nieobliczalna. Najbardziej podobał mi się fakt, iż autor przedstawił sytuację z punktu widzenia człowieka, który sądzi, że postępuje słusznie, słuchając głosów, istniejących w jego głowie.\n„Sześć razy śmierć” to zbiór najlepszych opowiadań, jakie dotychczas czytałam. Adam Zalewski niewątpliwie jest wspaniałym pisarzem, który potrafi przekazać swoje wizje w sposób fenomenalny i warty zapamiętania. Zapewne jeszcze nieraz powrócę do tej lektury, ponieważ ma w sobie pewne elementy przyciągające. Żałuję jedynie, że ze śmiercią spotykamy się tylko sześć razy, a nie więcej. A tak poza tym to strach pomyśleć, kogo mijamy na ulicy, błądząc myślami wśród banalnych spraw.\t7\nUla | 2011-02-09\nPrzeczytane, 52 książki Uli (2011), Posiadam\tPrzeczytana:\n09 lutego 2011\tSześć razy śmierć\nNie pamiętam, czy kiedykolwiek miałam tak mieszane uczucia po skończonej lekturze. Ani czy jakakolwiek książka podobała mi się w tym samym stopniu, co nie podobała… Gdyby zapytano mnie o krótką jej ocenę, wzorem jurorów z „Idola” mogłabym odpowiedzieć „trzy razy tak” i „trzy razy nie”. I właśnie tak odpowiem. A trzy i trzy daje nam sześć. Sześć razy śmierć.\nKiedy wzięłam książkę po raz pierwszy do ręki, przyznam szczerze – zniechęciłam się. Uderzył mnie sposób, w jaki została ona wydana: użyty krój pisma nie pozwala w pełni skupić się na czytanej treści, między kolejnymi liniami znajduje się dziwnie dużo światła, a marginesy przy zewnętrznym brzegu strony są o wiele za małe – do tego stopnia, że przytrzymując palcem daną kartkę, sama sobie zasłaniałam fragment tekstu. „Nic to!”, pomyślałam i dzielnie zabrałam się za czytanie. Z początku przychodziło mi to z trudem, ale po przebrnięciu przez pierwszy rozdział (jeden rozdział = jedno...\tprzeczytaj całą opinię »\nKiedy wzięłam książkę po raz pierwszy do ręki, przyznam szczerze – zniechęciłam się. Uderzył mnie sposób, w jaki została ona wydana: użyty krój pisma nie pozwala w pełni skupić się na czytanej treści, między kolejnymi liniami znajduje się dziwnie dużo światła, a marginesy przy zewnętrznym brzegu strony są o wiele za małe – do tego stopnia, że przytrzymując palcem daną kartkę, sama sobie zasłaniałam fragment tekstu. „Nic to!”, pomyślałam i dzielnie zabrałam się za czytanie. Z początku przychodziło mi to z trudem, ale po przebrnięciu przez pierwszy rozdział (jeden rozdział = jedno opowiadanie) wzrok się przyzwyczaił, dzięki czemu w pełni mogłam skupić się na płynącej z lektury… przyjemności? Nie do końca, ale o tym potem.\nNawet nie wiem, kiedy pochłonęłam sześć opowiadań; nie są one ani zbyt krótkie, ani zbyt długie. Pan Zalewski nadał im taką formę, aby czytelnik mógł się wciągnąć w ich fabułę, ale jednocześnie nie zdążył się nią znużyć. Brawo!\nPo trzecie i czwarte\nSkłamałabym, gdybym powiedziała, że nie miałam żadnych oczekiwań wobec książki Sześć razy śmierć – szczególnie że to opis wydawcy je we mnie wzbudził. I tak oto zapewniona, że autor jest mistrzem grozy, dzięki czemu podczas lektury niejednokrotnie odczuję strach, a bestie żyjące w bohaterach śmiertelnie mnie przerażą, doznałam jedynie rozczarowania. Gdybym miała przedstawić to językiem filmu, powiedziałabym, że obiecano mi horror, a zaserwowano gore.\nNie twierdzę, że gatunek gore jest zły czy bezwartościowy, to nie tak. Dla każdego coś innego. A ja się lubię bać! Postanowiłam jednak nie oceniać twórczości autora przez pryzmat nieprawdziwego opisu pochodzącego od wydawnictwa – bo to przecież nie jego wina. Gdy zaakceptowałam już ten stan rzeczy, o wiele łatwiej czytało mi się kolejne strony. Wiele mogłabym powiedzieć o opowiadaniach pana Zalewskiego, ale na pewno nie to, że straszą. Wzbudzają wstręt, miejscami są obrzydliwe, przyprawiają o mdłości, a czasem nawet o ból zębów i palców. Nie polecałabym ich osobom wrażliwym; w niektórych momentach miałam ochotę zamknąć oczy, żeby nie widzieć liter, które niosą ze sobą takie paskudne treści. A jednak…\nPo piąte i szóste\nA jednak otwierałam je i wracałam do lektury! Masochizm? Po trosze – na pewno. Ale mimo tej wszędobylskiej estetyki brzydoty Sześć razy śmierć przypadła mi do gustu. Widać doskonale, że pan Zalewski świetnie przygotował się do kreślenia portretów obecnych w książce bohaterów i miasteczek (akcja dzieje się w USA). Ba! Postaci i ich historie są tak wyraziste, że odnosiłam czasami wrażenie, że autor był po prostu obecny przy tych wszystkich – nazwijmy to po imieniu – masakrach.\nSama akcja w każdym z opowiadań została świetnie przemyślana: obrót zdarzeń częstokroć zaskakuje, brak tu szablonowych rozwiązań. Dość schematyczne jest jedynie to, że fabuła w większości przypadków dotyczy prowincji: albo bohaterowie z niej pochodzą, albo na niej rozgrywają się wszelkie wydarzenia. Albo jedno i drugie. Być może to celowy zabieg autora, by w niewielką, senną mieścinę wprowadzić zupełnie odmienną atmosferę – co nie zmienia faktu, że po kilkudziesięciu stronach zaczyna to nużyć, potrzebuje się zmiany. Dlatego zalecam rozsądne dawkowanie: nie więcej niż jedną śmierć dziennie!\t7\nwiejskifilozof | 2013-02-22\nPrzeczytane\tSzybko i dobrze się czyta . O ile można tak napisać w przypadku , książki pełnej okrucieństwa .Zalewski udowadnia ,że największe okrucieństwo mają w sobie ludzie .Nie potwory , wampiry , ani zombie .\t7\nbrownbirdxoxo | 2013-07-08\n27 czerwca 2013\tPrzyznam, że rzadko sięgam po opowiadania. O istnieniu tej książki nie miałam zielonego pojęcia. Dowiedziałam się o niej, w momencie gdy moja koleżanka z klasy poleciła ją innej osobie. Początkowo zastanawiałam się, co ona widzi w tej książce. Wydawało mi się, że zawiera nudną i przewidywalną treść. Parę dni później odwiedziłam miejscową księgarnię i zauważyłam ją na półce. Pod wpływem impulsu kupiłam utwór i tego samego dnia rozpoczęłam czytanie.\nAdam Zalewski, pisarz, autor thrillerów. Zadebiutował on w 2008 roku utworem pt. Biała wiedźma. Człowiek, który fascynuje się Stanami Zjednoczonymi. Pracując nad książkami, dużo czasu poświęca zebraniu dokumentacji. Autor m.in. Rowerzysta, Cień znad jeziora i Sześć razy śmierć.\nSześć razy śmierć to zbiór sześciu opowiadań Adama Zalewskiego. Wszystkie opierają się na jednym motywie - śmierci. Teskt pełen grozy, przemocy i ciętego języka z pewnością zadowoli czytelnika o mocnych nerwach. Każde opowiadanie jest inne, dzięki czemu...\tprzeczytaj całą opinię »\nPrzyznam, że rzadko sięgam po opowiadania. O istnieniu tej książki nie miałam zielonego pojęcia. Dowiedziałam się o niej, w momencie gdy moja koleżanka z klasy poleciła ją innej osobie. Początkowo zastanawiałam się, co ona widzi w tej książce. Wydawało mi się, że zawiera nudną i przewidywalną treść. Parę dni później odwiedziłam miejscową księgarnię i zauważyłam ją na półce. Pod wpływem impulsu kupiłam utwór i tego samego dnia rozpoczęłam czytanie.\nSześć razy śmierć to zbiór sześciu opowiadań Adama Zalewskiego. Wszystkie opierają się na jednym motywie - śmierci. Teskt pełen grozy, przemocy i ciętego języka z pewnością zadowoli czytelnika o mocnych nerwach. Każde opowiadanie jest inne, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa znużenia podczas czytania. Nie zamierzam streszczać wam wszystkich opowiadań, gdyż nie chcę wam zepsuć zabawy. Czytając lekturę byłam w lekkim szoku, ponieważ nigdy miałam styczności z takiego typu lekturą. Zazwyczaj sięgam po teksty łagodne i przyjemne. Jednak po przeczytaniu tych opowiadań mój gust uległ lekkiej zmianie. Spodobali mi się pełni niecodziennych cech charakteru bohaterowie. Na pierwszy rzut oka widać, że odbiegają oni od norm. Początkowo książkę czytałam z lekkim trudem i po pierwszym opowiadaniu odłożyłam ją na bok. Następnego dnia zaczęłam czytać ją ponownie i dopiero wtedy odkryłam jej urok . Każde opowiadanie jest inne i niesamowite. Nigdy nie miałam pojęcia co za chwilę się wydarzy. Książka jest napisana w taki sposób który ułatwia czytanie . Dodatkowym plusem jest fakt, że nie jest to tłumaczenie. Autor w świetny sposób udowodnił, że nie trzeba wymyślić ponadludzkich stworzeń, żeby przyprawić człowieka o gęsią skórę.\nCzytając opowiadanie ,, rzeźbiarz" i śledząc to co robi jego główny bohater - Parker Landon w pewnym momencie pomyślałam sobie ,, kurczę co to za niewyobrażalny idiota " . Przecież normalni ludzie nie odcinają sobie palców. Z jednej strony mnie to obrzydzało, a z drugiej zaciekawiło. Zbiór opowiadań otworzył mi lekko oczy na świat i z chęcią przeczytam inne książki Adama Zalewskiego.\nReasumując, Sześć razy śmierć to idealna książka dla ludzi lubiących grozę ale i rozpoczynających z nią przygodę. Na pewno każde opowiadanie zaskoczy was swoją niecodzienną treścią.\t6\nPrzeczytane, Thriller/Horror\t"Sześć razy śmierć" to nic innego jak tytułowe sześć opowiadań polskiego mistrza grozy, Adama Zalewskiego, zawartych w jednym tomie. Całość to niewątpliwie lektura dla ludzi, którzy nie boją się kontaktu z opisami cierpienia, szaleństwa, przemocy i autodestrukcji przekraczającymi intensywnością niemal wszystko, z czym dotąd mieliśmy do czynienia w literaturze. I dla tych, którzy przedkładają pragnienie poznania ludzkiej natury nad chęć ciągłego utwierdzania się w przekonaniu, że człowiek „nie jest taki zły”. Autor udowadnia, że prawdziwy strach rodzi się, gdy uświadamiamy sobie, jakie piekło może skrywać się w ludzkim umyśle i psychice. By śmiertelnie przerazić, nie trzeba wcale pokazywać fantastycznych potworów – wystarczy zająć się bestiami, które żyją wśród nas.Przyznam że zaciekawiła mnie okładka jak i tytuł. Czytając opowiadania nie zawiodłam się.Ta książka jest jak spojrzenie w pogrążone w wiecznym mroku samo dno duszy, siedlisko najdzikszych fantazji, najgwałtowniejszych...\tprzeczytaj całą opinię »\n"Sześć razy śmierć" to nic innego jak tytułowe sześć opowiadań polskiego mistrza grozy, Adama Zalewskiego, zawartych w jednym tomie. Całość to niewątpliwie lektura dla ludzi, którzy nie boją się kontaktu z opisami cierpienia, szaleństwa, przemocy i autodestrukcji przekraczającymi intensywnością niemal wszystko, z czym dotąd mieliśmy do czynienia w literaturze. I dla tych, którzy przedkładają pragnienie poznania ludzkiej natury nad chęć ciągłego utwierdzania się w przekonaniu, że człowiek „nie jest taki zły”. Autor udowadnia, że prawdziwy strach rodzi się, gdy uświadamiamy sobie, jakie piekło może skrywać się w ludzkim umyśle i psychice. By śmiertelnie przerazić, nie trzeba wcale pokazywać fantastycznych potworów – wystarczy zająć się bestiami, które żyją wśród nas.Przyznam że zaciekawiła mnie okładka jak i tytuł. Czytając opowiadania nie zawiodłam się.Ta książka jest jak spojrzenie w pogrążone w wiecznym mroku samo dno duszy, siedlisko najdzikszych fantazji, najgwałtowniejszych żądz, nieujarzmionych emocji, dla których jedyną granicą jest ludzka wyobraźnia.Ta książka jest jak spojrzenie w pogrążone w wiecznym mroku samo dno duszy, siedlisko najdzikszych fantazji, najgwałtowniejszych żądz, nieujarzmionych emocji, dla których jedyną granicą jest ludzka wyobraźnia.Pisarz porusza takie tematy jak patologia rodzinna, nienawiść społeczeństwa, prowadząca do niejednej śmierci, sadyzm, sprawiający, że przez ciało czytelnika przechodzi dreszcz, brak samoakceptacji, zazdrość, nie umiejętność pogodzenia się z porażką i zemsta, która niekiedy staje się jedynym sensem życia. Wykreowane przez Adama Zalewskiego postacie muszą walczyć z własnymi, wewnętrznymi demonami, zazwyczaj ulegając pokusom, prowadzących do pogorszenia ich sytuacji. Pisarz porusza takie tematy jak patologia rodzinna, nienawiść społeczeństwa, prowadząca do niejednej śmierci, sadyzm, sprawiający, że przez ciało czytelnika przechodzi dreszcz, brak samoakceptacji, zazdrość, nie umiejętność pogodzenia się z porażką i zemsta, która niekiedy staje się jedynym sensem życia. Wykreowane przez Adama Zalewskiego postacie muszą walczyć z własnymi, wewnętrznymi demonami, zazwyczaj ulegając pokusom, prowadzących do pogorszenia ich sytuacji.Każde z przedstawionych opowiadań potrafi zainteresować, chociaż przyznam, że najbardziej zaciekawiły mnie te, w których nie ma zbyt wiele akcji, a góruje zobrazowanie ludzkiej psychiki i wszelkich odczuć, oddających klimat całego utworu. Pisarz posiada lekki, przyciągający styl, sprawiając, że czasami aż trudno uwierzyć, że obserwator widzi jedynie czystą fikcję. Dialogi są napisane w sposób bardzo realistyczny, natomiast, jak już nieraz podkreślałam, monologi i przeżycia niepozornych ludzi to wręcz perła, o której raczej nigdy nie zapomnę. Widać, iż w stworzenie tych sześciu tekstów autor włożył wiele serca, przez co śmiało mogę powiedzieć, że opowiadanie zawiera część ludzkiej duszy, oddającej cały realizm czytanych zdań. "Sześć razy śmierć'' jest pierwszą książką tego autora, którą miałam okazję przeczytać. Z pewnością sięgnę po inne powieści Adama Zalewskiego. Godna polecenia.\t5\n02 marca 2013\tSześć dobrych, ale nie powalających opowiadań. Mnóstwo krwi i okrucieństwa, jednak bez sztuczności, wszystko jest dobrze przemyślane. Ogromnie irytowały mnie niespożyte ilości przekleństw, bowiem uważam że książki to nie jest miejsce na bezsensowne rzucanie "kurwami" na prawo i lewo. Niektóre zakończenia wydawały mi się odrobinę banalne, niemniej panu Zalewskiemu nie mogę zarzucić braku wyobraźni, o nie. Powtórzę tu zdanie z tylej okładki - "By śmiertelnie przerazić, nie trzeba wcale pokazywać fantastycznych potworów - wystarczy zająć się bestiami, które żyją wśród nas."\nMimo kilku niedociągnięć jakaś niewidzialna siła powstrzymywała mnie przed zamknięciem książki i nie mogłam się na niczym skupić, zanim nie przeczytałam ostatniej stronicy. Horror godny polecenia, ale na pewno nie osobom o słabych nerwach.\t3


eduteka Studia Inne Medycyna Anatomia Mechanika oddychania\nIstota oddychania polega na usuwaniu z płuc części powietrza zużytego i zastępowaniu go przez powietrze świeże. Podczas spokojnego oddychania ilość ta wynosi przeciętnie pół litra na jeden oddech, a liczba oddechów 16—20 na minutę. Przy większym wysiłku cielesnym lub wpływach psychicznych wzrasta głębokość oddechów lub ich częstość. Jeżeli i to nie wystarcza do zaspokojenia męczącego głodu powietrza, mówimy wtedy o duszności (dyspnoe). Zwykle wystarcza niewielkie przewietrzanie płuc do zachowania potrzebnej do życia ilości tlenu we krwi. Każdy oddech odbywa się wskutek działania mięśni i w czasie spokojnego oddychania poszczególny oddech wymaga minimalnej pracy mięśni Inaczej jednak jest podczas wzmożonego oddychania, które stawia duże wymagania narządom ruchu, ponieważ zużycie tlenu wskutek wybitnych ruchów ciała może nieraz wzrastać 8—10-krotnie albo i więcej. Dlatego też należy odróżniać poszczególne kombinacje mięśni oddechowych w zależności od typu oddechu.\nOmawiając ruchomość klatki piersiowej stwierdziliśmy dwie zasadnicze fazy oddychania: wdech, wywołany powiększeniem się objętości klatki piersiowej, i wydech, który następuje wskutek jej zmniejszania się. Najskuteczniejszą kombinację ruchów wdechowych stanowią: czynne napięcie przepony z równoczesnym rozluźnieniem powłok brzucha, czynne uniesienie żeber i prostowanie kręgosłupa. Podnoszenie się żeber wywołuje, jak wiemy, poszerzenie i pogłębienie klatki piersiowej, skurcz zaś przepony powroduje na ogół zwiększenie jej wymiaru długościowego. Poza tym klatka piersiowa wydłuża się przez prostowanie kręgosłupa w odcinku piersiowym; podczas silnego wdechu człowiek jednocześnie staje się wyższy o parę milimetrów'. Powiększenie więc klatki piersiowej następuje we wszystkich trzech kierunkach. Najskuteczniejszy wydech następuje przez czynne napięcie mięśni brzucha z równoczesnym rozluźnieniem się przepony, przez czynne opuszczenie się żeber i silniejsze zgięcie kręgosłupa. W silnym wdechu i wydechu mogą brać udział wszystkie mięśnie, które przyczepiają się do żeber i kręgów, lub też tworzą powłoki brzuszne. Niewiele mięśni nie pomaga przy oddychaniu. Ruchy oddechowe należą bowiem potencjalnie do najbardziej uniwersalnych ruchów ciała.\nTypy oddechowe. Odróżniamy dwa typy oddechowe: typ oddechowy żebrowy albo piersiowy, w czasie którego poruszają się żebra, i typ oddechowy brzuszny albo przeponowy, który odbywa się bez bezpośredniego udziału żeber.


Strona główna/Aktualności i Ogłoszenia/Noc Bibliotek 2020\nTegoroczne hasło „Klimat na czytanie” nawiązuje to tego, że wypożyczanie i dzielenie się zasobami - książkami, wiedzą, umiejętnościami to też świetny sposób na dbanie o planetę oraz ochronę klimatu. Biblioteki od dawna przejawiają ekologiczny charakter swojej działalności, opartej na używaniu jednego przedmiotu - książki - wiele razy, przez wiele osób.\nPrzygotowaliśmy dla Was wiele klimatycznych aktywności:\nPrzekazuję nie marnuję - podziel się książkami. Zachęcamy do przekazywania darów: książki wydane po 2010 r. dla dzieci i dorosłych, lektury a także puzzle i gry planszowe.\nWypożyczalnia puzzli i gier planszowych dla dzieci i młodzieży. Z okazji Nocy Bibliotek - wypożycz puzzle i gry planszowe! Do dyspozycji Czytelników są gry klasyczne, logiczne, przygodowe, edukacyjne oraz puzzle.\nEkozaczytani - nie daj się prosić, daj się zaskoczyć! Wypożycz specjalnie zapakowaną książkę - niespodziankę.\nZbiórka plastikowych nakrętek - Odwiedzając bibliotekę wrzuć uzbierane w domu plastikowe nakrętki. Przekażemy je na pomoc charytatywną.\nTorby bumerangi Weź jeśli potrzebujesz, przynieś jeśli masz za dużo. Prosimy o przynoszenie czystych toreb gotowych do użytku (najlepiej materiałowych).\nAmnestia dla Czytelników zalegających ze zwrotem książek. Każdy czytelnik, który nie oddał książek w wyznaczonym terminie może je odnieść do biblioteki nie ponosząc żadnych opłat. Wszystkie naliczone dotąd kary zostaną anulowane. Przyjmowane będą także książki wypożyczone na filiach.\nDodatkowo dla osób, które odwiedzą nas wieczorem 9 października 2020 czekać będą drobne upominki. Zapraszamy!


MKiŚ potwierdza, że opłata za CO2 to gros kosztów produkcji prądu - Forum Polskiej Gospodarki\nStrona główna Energetyka MKiŚ potwierdza, że opłata za CO2 to gros kosztów produkcji prądu\nMKiŚ potwierdza, że opłata za CO2 to gros kosztów produkcji prądu\nGdyby nie opłata za emisję CO2, koszt wytworzenia energii elektrycznej w Polsce byłby mniejszy o 60 proc. – poinformowało Ministerstwo Klimatu i Środowiska.\nResort klimatu na swojej stronie internetowej zamieścił tabelę przedstawiającą obliczenia dotyczące kosztów energii. Uwzględniono tam wyjaśnienia dotyczące wyliczeń, z których wynika, że procentowy udział ceny uprawnień do emisji w cenie energii elektrycznej wynosi dokładnie 59 proc.\nW oficjalnym komunikacie ministerstwa napisano: „Zgodnie z danymi handlowymi z Towarowej Giełdy Energii (TGE), koszt wytworzenia energii elektrycznej to w 60 proc. cena za koszt uprawnień do emisji CO2. Przy obliczeniach uwzględniono ceny energii za okres od 4 stycznia do 30 listopada 2021 r. oraz średnią cenę unijnego certyfikatu do emisji CO2 w wysokości 53 euro za tonę”. MKiŚ zaznaczyło, że koszt uprawnień CO2 ciągle rośnie i już dziś na giełdzie cena certyfikatu wynosi 90 euro za tonę.\nWedług rządu rozwiązaniem tej sytuacji byłaby kompleksowa reforma systemu uprawnień emisji i ograniczenie lub nawet wyłączenie roli instytucji finansowych, które powodują spekulację na rynku uprawnień do emisji. Warszawa od miesięcy ma apelować do Komisji Europejskiej o odpowiednie zmiany w tym temacie.\nPoprzedni artykułUnijne dotacje wydłużają czas realizacji inwestycji\nNastępny artykułZłe wieści dla kierowców


1 900 zł Cena zakupu 78 m2 Powierzchnia 25 zł/m2 Cena za metr\nPolecam do najmu lokal z przeznaczeniem na prowadzenie działalności wymagającej ciszy i spokoju, zielonych otwartych przestrzenia, swobodnego parkowania oraz dogodnej komunikacji miejskiej. Polecam miejsce, które w pełni zapewni wskazane oczekiwania, tj. Poznań -Winogrady ul. Kmieca. Lokal położony na piętrze willi z niezależnym (oddzielnym) wejście bezpośrednio z ulicy. Powierzchnia Lokalu 78 m2.Wszystkie pomieszczenia w układzie niezależnym, w tym cztery pokoje o powierzchni 22m2, 21m2,13m2 oraz pokój 6m2 (np. sekretariat) połączony z aneksem kuchennym, łazienka i korytarz. Ponadto przy dwóch pokojach wyjście na przynależne balkony z widokiem na zielone ogrody. Wysokość pomieszczeń 2.60mb. Wszystkie pomieszczenia dobrze doświetlone światłem dziennym. Ogrzewanie centralne zasilane z sieci miejskiej. Komunikacja miejska ( tramwaj, autobus) w odległości 300mb;przystanki przy ulicy Murawa, Winogrady i Słowiańska. Cena najmu 2400,-zł zł i opłaty eksploatacyjne 800,-zł, opłaty za prąd wg przynależnego licznika. Wymagana kaucja. Powyższy opis ma charakter informacyjny i nie stanowi oferty w rozumieniu przepisów KC. Dane zawarte w opisie mają charakter informacyjny i mogą ulec zmianie. Lic.nr3217 W przypadku szczegółowych informacji proszę o kontakt Dorota Przybylska 601 pokaż telefon ; e-mail: dore skontaktuj się ; www.dores.gratka.pl; Numer oferty: 14710130 Nr licencji zawodowej: 3217 Dodano: 2021-10-04 w Domiporta.pl\nCena: 68 372 zł\nSuper lokalizacja - centrum.Dwa pomieszczenie biurowe o metrażu 70 m2 i 54 m2.Oddzielne wejścia 2 x duży open space .Lokale znajdują się na II piętrze,korytarze oraz piętro odmalowane,odnowione. Łazienka damska i męska - wyremontowane. Koszty eksploatacyjne 10-12 zł/m2. Dodatkowo ogrzewanie 30-40 zł/m-c . Miejsce parkingowe - Koszt 150,00 zł netto. Parking zewnętrzny, monitorowany, wjazd przez bra... więcej »\nPoszukujesz powierzchni pod siedzibę biura, kancelarię, showroom ? Przedmiotem tej oferty jest całe piętro z w odrestaurowanej mieszczańskiej kamienicy z początku XX w. wybudowanej w tradycyjnej technologii. W 2010r. została zmodernizowana wewnątrz jak i na zewnątrz z zachowaniem wymaganej przez konserwatora architektury i układu. Na powierzchnię ok. 110 m2, na II piętrze składa się: - sala główna... więcej »\nDo wynajęcia lokal biurowy o powierzchni całkowitej 36m2 21 m2 plus 15 m2 .Lokal znajduje się w biurowcu na 3 piętrze, składają się na niego 2 pomieszczenie. Stan techniczny lokalu - do wprowadzenia, stan techniczny budynku - bardzo dobry. Parking - własny 100 miejsc parkingowych). LOKALIZACJA: Lokal znajduje się poza centrum i usytuowany jest przy głównej ulicy. Natężenie ruchu samochodów - wysok... więcej »\nBiuro nieruchomości Immo House poleca na wynajem lokal biurowy w Poznaniu na Jeżycach przy ul. Prusa. Lokal znajduje się na 1 piętrze w odrestaurowanej kamienicy ( w tej chwili remontowany jest dziedziniec ) Lokal częściowo odświeżony. Właściciel dopuszcza możliwość aranżacji pod klienta. 72 m2. Dwa duże, niezależne pokoje, korytarz kuchnia i łazienka. 2 balkony. Blisko centrum, pełna infrastruktu... więcej »\nObiekt noclegowy, Ławica\nZachęcam do zapoznania się z ofertą pokoi na wynajem w hotelu pracowniczy: ŚWIETNA LOKALIZACJA - ŁAWICA - doskonała komunikacja z innymi częściami miasta. Powierzchnia działki - 600 m2. Budynek I - 11 pokoi 3 piętra 3 łazienki Kuchnia Budynek II - 3 pokoje 2 łazienki Kuchnia Pokoje 2-3 osobowe. Możliwość wynajęcia całego pokoju. Pokoje są w różnym standardzie wykończenia. (...) Pokaż więcej Zachęc... więcej »\nOferta bez prowizji! Zapraszam do zapoznania się z ofertą wynajmu powierzchni biurowych w nowoczesnym budynku na poznańskim Górczynie. Modernistyczny budynek, nowoczesne wnętrza, przestronne,wykończone w wysokim standardzie powierzchnie biurowe. W budynku znajdują się takie udogodnienia jak: recepcja, winda, podziemny parking (dodatkowo płatny), restauracja, catering. (...) Pokaż więcej Oferta bez... więcej »\nCena: 4 786 zł\nPolecam do wynajęcia lokal handlowo-usługowy, który idealnie nadaje się na każdą działalność, np. biurową, gabinety, sklepy, gastronomię itp Powierzchnia całkowita 87,02m2, na którą składają się obecnie jedno duże pomieszczenia do własnej aranżacji. Lokal mieści się na parterze w nowym budynku przy ul. Garbary/Mostowa wybudowanym w 2020 roku. Lokal posiada dużą witrynę jest dobrze widoczny z ulicy... więcej »\nPoznań » Grunwald » ul. Ziębicka\nPolecam do wynajęcia lokal biurowy przy ul. Ziębickiej w Poznaniu (Grunwald). Możliwość korzystania z: -kuchnia z jadalnią (meble kuchenne ze sprzętem agd- lodówka, zlew, czajnik, mikrofalka) -wspólna część do wypoczynku -łazienki damskie i męskie -korytarze Lokal przeznaczony jest na cele biuro (cieche działalności). Mieści się w biurowcu z windą wybudowanym w 1999 roku posiadającym całodobową oc... więcej »\nBiuro Łazarz, ul. Łukaszewicza\nL O K A L Lokal z olbrzymim potencjałem. Dzięki swojemu układowi pięciu niezależnych pokoi nadaje się na potrzeby osób wymagających oddzielnych przestrzeni do pracy. Lokalizacja blisko Rynku Łazarskiego oraz parterowa kondygnacja sprawiają, że nie ma problemu z dotarciem do lokalu. L O K A L I Z A C J A - Poznań, Łazarz, ul. Łukaszewicza, przy skwerze Eki z Małeki - 2 min. pieszo Rynku Łazarskiego... więcej »\nLokal użytkowy o pow. ok. 60 m 2 , położony na I piętrze w budynku przy ul. Winogrady. Przedmiotem oferty jest pokój o powierzchni ok. 21 m 2 oraz 16 m 2, oba z niezależnym wejściem. Dodatkowo przejście pomiędzy pokojami zamykane drzwiami. Do dyspozycji przestrzeń korytarzowa (poczekalnia) o pow. ok. 10 m 2, aneks kuchenny, łazienka i WC o pow. ok. 10 m 2. Jest możliwość wynajęcia całości lub jedn... więcej »


Ewolf.wwa - proponuję zaglądnąć na nasze warszawskie stroroom, może trochę Ci pomoże w Twoich "poszukiwaniach" i kilka spraw rozjaśni. Ogólny adres w moim podpisie, a do działów "napisowych": http://www.werttrew.fora.pl/wojenne-napisy-rysunki-symbole-etc,5/\noraz "wojennych pozostałości":\nTrzeba się zarejestrować, ale to bezbolesny proces jest.\nGeneralnie zaś przemieszczasz się ścieżkami, którymi i ja (i czasem całe nasze Stroroom) łazimy.\nObiekt wartownicyz z Odolanów oczywiście ten sam, a czas robi swoje ...\nPon 09 Mar, 2009 16:26\nDziękuję. Już nie dziś ale jutro (dziś ) nie omieszkam zawitać do Was.\nWto 10 Mar, 2009 1:20\nJak zwykle odsyłanie w przypadku użytkownika Werttrewa do własnego forum, ale tam trzeba uważać aby nie wiedzieć za dużo bo wtedy.... BAN....\n@WA trzymajmy się tematu i bez osobistych wycieczek proszę! Pozdrawiam. PanzerII\nSro 11 Mar, 2009 20:39\nWA spoko wiesz, to jego forum i On tam rządzi. Jego prawo.\nFora są po to, żebyśmy wszyscy rozwijali swoją wiedzę w interesujących nas tematach. Ważne, żeby wszyscy wymieniali pomiędzy sobą wiedzę i poglądy bo tylko wtedy ma to jakiś sens.\nWłaściwie to też nie na temat...\nSro 11 Mar, 2009 21:41\nDobra, dość jałowych przepychanek oraz promocji różnych forów.\nWarto obserwować dachy budynków w szczególności przy linii Średnicowej... nie każdy wie ale na niektórych budynkach wypatrzyć można tzw. bocianie gniazda, problem jest jednak taki iż cześć ich jest na 100 % niemieckie (zachowane są rysunki takich konstrukcji) a cześć made in PRL . Fotkę wstawię później.\nNie 15 Mar, 2009 12:47\nTakże zwróciłem uwagę na takie elementy budynków nie zawsze pasujące do koncepcji architektonicznej danego budynku. obiekty, o których piszesz miały chyba pełnić rolę punktów obserwacyjnych ale także i stanowisk ogniowych (?). przemawia za tym wygląd okienek przypominających raczej strzelnice.\nCzęsto w budynkach koszarowych poniemieckich można zauważyć coś w rodz. wieżyczki na dachu - nierzadko z zegarem. Nad tarczę w czterech kierunkach patrzyły okienka, dość szerokie ale przy tyn niskie. Były to bardziej szczeliny jak w bunkrach. Z jednej strony doskonały punkt obserwacyjny, a z drugiej znakomite stanowisko strzeleckie.\nWracając do Warszawy to gdzieś coś takiego widziałem i jak zrobię fotkę to także zamieszczę.\nNie 15 Mar, 2009 14:46\nByły to punkty obserwacyjne jak wynika z niemieckich dokumentów, połączone telefonicznie z centralnym punktem dowodzenia obroną przeciwlotniczą miasta Warschau.\nNie 15 Mar, 2009 14:56\nW rejonie wiaduktu średnicowego po stronie praskiej, a dokładnie budynek Targowa 15 są dwie nadbudówki. Są to z cała pewnością maszynownie wind, ale są cholernie masywne i też posiadają okienka w czterech kierunkach. Ciekawe czy były to twory z czasów przed (lub wojennych), a może po wojnie wybudowano takie pokaźne dziwolągi w czasach deficytu materiałów?\nNie 15 Mar, 2009 15:45\nWidzisz też zastanawiałem się nad tym - ten budynek to kamienica Juliusza Nagórskiego - podczas okupacji mieściła się tam tzw. Ost-wacha - posterunek policji pomocniczej oraz Komenda Policji Polskiej.\nNie 15 Mar, 2009 15:50\nMnie zasugerowało bliskie sąsiedztwo wiaduktów kolejowych i niedaleka lokalizacja Dw. Wschodniego. Dworce miały w tamtych czasach znaczenie strategiczne. Co do samych nadbudówek to myślę, że dojdziemy powoli kiedy zostały wybudowane.\nNie 15 Mar, 2009 16:26\nTrzeba zauważyć iż są one dość masywne i być może pełniły jeszcze inną rolę prócz szybów wind. Poza tym przy przyjrzeniu się części dachowej widoczne są jeszcze dziwne barierki, identiko znajdowały się na dachu Dworca Głównego gdzie było stanowisko Flak\nNie 15 Mar, 2009 21:02\nNo, mwiłem, że masywne. Tylko kiedy je nadstawili? A co do Dw. Głównego, to ja mam goo prawie przed "nosem". Zaraz wyglądnę i zerknę czy zachowały się jakieś ślady. Aczkolwiek od 1969 roku nie zauważyłem żadnych barierek...\nPon 16 Mar, 2009 2:10\nTyle iż ja napisałem o Dworcu Głównym który stał w miejscu dzisiejszego Dworca Śródmieście . Dziś wracając pociągiem z Breslau trochę przyjrzałem się tym nadbudówkom na dachu kamienicy przy Targowej - mają niemal identiko okienka jak wspomniane już wcześniej "bocianie gniazda"\nWto 17 Mar, 2009 8:53\nW rejonie wiaduktu średnicowego po stronie praskiej, a dokładnie budynek Targowa 15 są dwie nadbudówki...\nW sumie są 4 takie klocki i znajdziesz je już na fotoplanie Warszawy z 1935 roku (dostępnym np. u Ryśka Mączewskiego na stronie), a skrócona historia tego budynku tu: http://warszawa.wikia.com/wiki/Kamienica_Juliusza_Nag%C3%B3rskiego\nCzw 19 Mar, 2009 16:28\nTak, czytałem. Więc jednak ten budynek pełnił swoją funkcję budynku mieszkalnego, lecz w okresie wojny został w jakimś stopniu wyposażony w elementy typowo militarne. Dodatkowo wspominają o jakiś bunkrach. Może zwyczajnie był(y) jakiś ringstand w pobliżu, zważywszy na bliskość kolei. Po wojnie rozwalony lub zasypany. Albo jakieś kohbunkry? Może uda nam się dotrzeć do jakiś zdjęć kamienicy i jej otoczenia i dowiemy się czegoś dokładniej.\nCzw 19 Mar, 2009 22:53\n... Może uda nam się dotrzeć do jakiś zdjęć kamienicy i jej otoczenia i dowiemy się czegoś dokładniej.\nHmm ... zawsze mi się wydawało, że te zdjęcia są akurat dość znane i nie trzeba ich specjalnie mocno szukać, ale w takim razie może rozwieję domysły ...\nCzw 19 Mar, 2009 23:47\nFajne zdjęcie. Wyraźnie widać gdzie stały bunkierki. Teraz jest tam jakiś sklep.\nNa stronie www.targowa15.za.pl widoczny jet sklep z obuwiem.. Frontowa część kamienicy od strony wiaduktu. Bunkierki są jak by przyklejone do ściany pomiędzy oknami i wejściem, które miały osłaniać. zresztą wejście do sklepu nadal istnieje w tym m-cu Może, skoro kamienica pełniła rolę hotelu było to wejście do jakiejś recepcji gdzie zwykle ruch jest największy i dlatego Niemiachy tak zabezpieczyli wejście ograniczając się do postawienia kozła z drutem kolczastym w otwartej części dziedzińca.\nPoza tym nadal mnie intrygują te nadbudówki windowe. Może uda się komuś z nas znaleźć zdjęcie góry kamienicy z okresu okupacji...\nNie 22 Mar, 2009 11:14\nPanowie, co do Targowej 15 nie wiem kto i skąd wytrzasnął historyjkę iż w kamienicy był "hotel".\nPodczas kwerendy materiałów archiwalnych w APW nigdzie w niemieckich dokumentach nie było nawet najmniejszej wzmianki o rzekomym hotelu.\nW Budynku tak jak pisałem wcześniej była tzw. Ost Wacha oraz Komenda Polskiej Policji "Praga" . Część mieszkań była zajęta przez niemieckich policjantów oraz ich rodziny.\nCo do schronów, zdjęcie jest fajne i znane ale zachowała się również dokumentacja techniczna tych oraz innych schronów ustawoianych przy Wachach\nNie 22 Mar, 2009 14:17\nWA Teoria o hotelu dla wyższych rangą Niemiachów jest na stronie:\n"Podczas II wojny światowej kamienica pełniła funkcję hotelu dla wyższych rangą żołnierzy niemieckich. Przez pewien okres wewnętrzny dziedziniec służył jako miejsce, gdzie przetrzymywano ludzi po łapankach, by wywieźć ich następnie do obozów pracy. W 1944 roku w czasie powstania warszawskiego pocisk artyleryjski uszkodził dach kamienicy przy Targowej 15 nad lokalem nr 95. Następnie budynek zajęli Rosjanie, którzy stacjonowali tu do 1946 roku."\nTakże na tej samej stronie:\n"Budynek powstał najprawdopodobniej jako hotel na potrzeby obsługi Wystawy Światowej, która w 1945 roku miała mieć miejsce na Wilczej Wyspie (Juliusz Nagórski był też autorem planów zagospodarowania terenów planowanej wystawy).\nPoza tym jeszcze gdzieś, ale nie pamiętam gdzie, znalazłem opis o wykorzystaniu przez Niemców jako hotel.\nWygląda to tymczasem na oficjalną teorię chyba, że masz jakieś wiarygodne źródła\nNie 22 Mar, 2009 20:13\nByłem wczoraj na Żelaznej w zw z tym napisem „Apotheke” przepatrzyłem wszystkie mury kamienic na odcinku od Chmielnej do Chłodnej i nic.. Przypuszczam jednak, że mógł być na tej właśnie kamienicy koło skrzyżowania z Grzybowską, a która uległa zawaleniu przy pracach remontowych jakiś czas temu, o czym sporo było w mediach. Teraz pozostały zabezpieczone fundamenty gdyż chcą ją odbudowywać. Byłem także w Rembertowie. Podróż sentymentalna Mieszkałem kiedyś na terenie ASG Przy okazji zahaczyłem o poligon i bunkry, oraz inne miejsca znane mi z dzieciństwa.\nPorobiłem nawet trochę fotek, ale z powodu awarii dysku, z którą nie mogę sobie poradzić nie wrzucę ich na razie.\nNie 22 Mar, 2009 23:15\nNo jeśli strona wspólnoty mieszkaniowej jest wiarygodnym źródłem to gratuluje...\nCo do wiarygodnego źródła - np. najłatwiej dostępna książka telefoniczna za okres 1942 r oraz 1944\nPon 23 Mar, 2009 2:43\nCo do wiarygodności strony, to nie twierdzę, że ona jest najbardziej...... Zwyczajnie stwierdziłem, że tamta teoria jest oficjalna. bo teksty widoczne dotychczas są powszechnie znane. Czyli na dzień dzisiejszy takie są.\nJeśli są inne teorie to zapodawaj plisssssss\nWto 24 Mar, 2009 3:36\nWA. Czy znane Ci są szczeliny plot zlokalizowane:\n-jedna niedaleko zbiegu ul. Kolejowej i Przyokopowej (ok. kilkudziesięciu metrów na zach.) przy torach równolegle do Kolejowej przy końcu tych starych budynków magazynowych;\n-druga mniej więcej w trójkącie pomiędzy płn. wylotem tunelu Prymasa Tysiąclecia, płd. końcem peronu przystanku Warszawa Wola, a pętlą autobusową na Tunelowej.\nObie posiadają ceglane wejścia ze schodkami i drzwi identiko jak w tej na Odolanach.\nNadal nie mogą wrzucić zdjęć w zw. z awaria mojego sprzętu\nSro 25 Mar, 2009 20:49\nCo do Targowej\nWg. Ksiązka Telefoniczna PAST na rok 1942\nAbschnit Praga Targowastrs. 15\nCo do ukryć plot na zachodniej - są trzy jedna przy dawnym posterunku Banhutzu; druga przy bocznicach (obecnie otoczonych płotem) oraz trzecia przy ul. Tunelowej wszystkie zostały wybudowane w marcu 1944 r na zlecenie Ost-Bahn Direktion.\nCo do drzwi są produkcji powojennej z zbrojonego betonu nomen omen bardzo podobne do drzwi produkowanych podczas okupacji ale różnią się szczegółami..\nCzw 26 Mar, 2009 0:56\nMożesz sprecyzować lokalizację (okupacyjnej straży kolejowej)?\nCo do zagadnienia "bocianich gniazd" - własciwie to są moje niepotwierdzone przypuszczenia:\n1/ obecny budynek MON dawny szpital okręgowy im. marsz. J.Piłsudskiego - róg Nowowiejskiej i Niepodległości - sąsiedztwo danego lotniska na Polach Mokotowskich\n2/ kamienica przy Al Szucha vis a vis siedziby gestapo ob. Min. Edukacji. - na terenie tzw. dzielnicy niemieckiej\n3/ obecny gmach Min. Sprawiedliwości - jak wyżej\nCzw 26 Mar, 2009 1:30


BIżuteria z modeliny - Forum jubilerskie moderowane\nPost autor: Iga » 8 mar 2010, o 20:36\nSłyszeliście może o biżuterii z modeliny? Jest to coś trwałego i pożądnego, czy raczej jest to zabawa dla dzieci? Moja koleżanka mówiła mi, że mogę spróbować wykonać coś z modeliny, ale nie jestem pewna, czy nie żartowała (a często jej się to zdarza). Jak się robi taką biżuterię i jak się ją konserwuje?\nPost autor: 123projekt » 9 mar 2010, o 17:52\nBiżuteria z modeliny to raczej dla dzieci zabawy i uważam, że koleżanka porządnie sobie z Ciebie zażartowała i wprowadziła w małe zakłopotanie. Wiadomo dzieci lubią bawić się modeliną i robić wiele rzeczy z nich, także biżuterię, ale zostawmy takie zabawy im a my zajmijmy się tym, o czym dzieci marzą całe życie będąc dzieckiem a gdy dorastają zapominają o tym. Kupujmy i róbmy sobie biżuterię profesjonalną, tą ze złota, srebra, z kamieniami, czy też prawdziwymi diamentami i perłami. Tak jak kogo stać tak niech się ozdabia.\nPost autor: Nina » 9 mar 2010, o 18:53\nMy robiłyśmy jeszcze w liceum z koleżanką kolczyki z modeliny, tworzyłyśmy jakieś kształty czy owoce np.wisienki, wysuszałyśmy je, umieszczając w środku bigle, czasami jeszcze malowałysmy a potem nosiłyśmy dumnie po szkole i mieście. Fakt faktem, szybko się nam znudziło, ale dużo było przy tym zabawy. A jak lubisz tak spędzać czas to zaproś jakąs koleżankę i razem się powygłupiajcie. Nikt nie karze wam tego nosić, najwazjsze jest mile spędzenie czasu.


Odlotowy ogród - program online, Oglądaj na Player.pl\nDominik Strzelec jest pasjonatem ogrodów i wszelkiej roślinności. Potrafi odmienić nudną, zaniedbaną czy niewymiarową działkę w funkcjonalny, magiczny ogród. Co więcej, wystarczą mu na to tylko trzy dni! "Odlotowy ogród" to program pełen praktycznych porad, zaskakujących metamorfoz i humoru. Dominik odmieni aż 6 polskich ogrodów i pokaże w jakim pięknym otoczeniu można mieszkać.\nOdlotowy ogród, sezon 4, odcinek 6 Odlotowy ogród, sezon 4, odcinek 5 Odlotowy ogród, sezon 4, odcinek 4 Odlotowy ogród, sezon 4, odcinek 3 Odlotowy ogród, sezon 4, odcinek 2 Odlotowy ogród, sezon 4, odcinek 1 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 13 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 12 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 11 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 10 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 9 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 8 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 7 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 6 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 5 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 4 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 3 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 2 Odlotowy ogród, sezon 3, odcinek 1 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 8 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 7 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 6 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 5 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 4 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 3 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 2 Odlotowy ogród, sezon 2, odcinek 1 Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 12Ogród dla zapracowanych Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 11Dominik na polu chwastów Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 10Niespodzianka dla rodziców Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 9Ogród bezpieczny dla maluszka Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 8Ogród dla niepełnosprawnej! Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 7Dominik vs królestwo chwastów Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 6Ogród dla rodziny z dziećmi Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 5Zamiast składzika ogród Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 4 Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 3 Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 2 Odlotowy ogród, sezon 1, odcinek 1


Granica - Oglądasz profil – Elisa\nOglądasz profil – Elisa\nElisa an Alderun\nElf (Szczep Elfów Księżycowych)\nCiężko nazwać emanacje słaba, aczkolwiek mówienie o niej, iż jest silna, byłoby znacznym zawyżeniem. Najlepiej mówić o niej jako ponadprzeciętnej. Całkiem inaczej sprawy wyglądają w przypadku barw, w które aura okazuje się nadzwyczajnie bogata. Barachitowy oraz żelazny odcień mieszają się ze sobą lub występują obok siebie, sprawiając wrażenie, jakby walczyły o zajęcie jak najwięcej miejsca. Podstawa została przyozdobiona kobaltowymi stokrotkami. U góry natomiast z pyłu miedzianego i srebrnego powstają, gdy tylko odwróci się wzrok coraz to nowsze i bardziej skomplikowane, kwieciste wzory w sposób całkowicie magiczny. Obsydianowe światło, niegasnące choćby na chwilę stale otula całość niczym ciepły koc. Wyczuć można niezwykle przyjemną, aczkolwiek delikatną woń lasu. Powłoka, choć nie sprawia takiego wrażenia, jest dość twarda. Elastyczna również, o czym świadczą liczne wygięcia w tym czymś na wzór chaotycznego tańca. Ostre jak brzytwa brzegi stoją niczym strażnicy, chroniący coś lub kogoś ważnego. Paradoksalnie i absurdalnie aksamitny puszek na powierzchni kusi tak bardzo, iż nawet wizja okaleczenia się przestaje mieć znaczenie. Smak natomiast łatwo określić, nieznośnie lepki, aczkolwiek łatwo wbijający się w pamięć.\n(Posty: 8 / 57.14% wszystkich postów użytkownika)\ndobry wzrok, czuły węch, wyostrzony smak, czuły zmysł magiczny\nEli posiada dar, dzięki któremu może kształtować naturę, to jest wszelkiego rodzaju rośliny za pomocą siły woli. Jej więź z roślinami jest niezwykle silna. Jest w stanie nieco przyspieszać ich wzrost, zwłaszcza kiedy podpiera się czarami Magii Życia. Natomiast kształtowanie gałęzi, łodyg, liści odbywa się poprzez gesty i myśli Eli.\nWynika niejako z jej daru do kształtowania roślinności. Odziedziczyła możliwość porozumiewania się z roślinami po swojej matce.\nKlątwa, którą noszą na sobie wszystkie elfy z doliny posiadające srebrne (księżycowe) włosy. Nie wiadomo dlaczego, lecz błękitnowłosi podczas pełni cierpią na bezsenność, bóle głowy i mięśni. Elfy, które urodziły się z innym kolorem włosów nie mają żadnych problemów. Jedynie Ci, którzy odziedziczyli księżycowy gen w każdą pełnie odczuwają te dolegliwości.\nSilna i twardo stąpająca po ziemi kobieta. Niezwykle niezależna. Świetnie znosi samotność. Długie, ciche wędrówki po górach nie są dla niej problemem. Właściwie to uwielbia przebywać tylko z naturą, dziką i nieokiełznaną. Jest uosobieniem pewności siebie. Wie co robi i zdaje sobie sprawę jakie są jej słabe strony, a jakie silne. Potrafi wykorzystywać swoją naturalną przewagę. Nie zawaha się użyć w walce tak broni jak i swoich naturalnych predyspozycji jaką jest jej kobiecość. Jeśli znajdzie się w stanie zagrożenia wykorzysta każdą możliwą opcję by wygrać. Nie boi się oprychów krążących po lasach. Jeśli tylko ktoś będzie chciał zrobić jej krzywdę zabije go i nawet nie mrugnie. Uważa, że w obronie własnej jedyną regułą jest zasada zabij, albo sam zgiń. Jednak to wszystko nie oznacza, że Elisa nie ma uczuć. Wręcz przeciwnie, potrafi kochać, czy przyjaźnić się i to bardzo silnie. Rodzina jest dla niej podstawą, nigdy jej nie zdradzi. Jest niezwykle wierna. Jeśli kocha to całym sercem, jeśli nienawidzi  również. Przyjaciół obroni nawet własną piersią i nie zawaha się wskoczyć za nimi w ogień. Więzi z bliskimi są dla niej niezwykle ważne. Mimo, że jest świetną łuczniczką i zabija by zdobyć pożywienie, to zwierzęta darzy wielkim szacunkiem. W ogóle dary natury stanowią dla niej wielką wartość. Spokój odnajduje w samotności, lecz nie można powiedzieć by stroniła od towarzystwa. W swojej osadzie bardzo często przesiaduje z rodziną i przyjaciółmi. Dla obcych jest lekko nieufna. Woli przyglądać się niż odzywać jako pierwsza. Jednak zagadnięta nie stroni od rozmowy, przy tym jest uśmiechnięta i bardzo miła. Mimo swojej stanowczości i pewności siebie ma w sobie ogrom empatii, a serce ma wielkie i złote. Nigdy nie przejdzie obojętnie wobec cierpiącego tak człowieka, jak zwierzęcia. Pod twardą skorupą wojowniczki i górskiej samotniczki kryje się bardzo wiele ciepła.\nSmukła i dosyć wysoka elfka, mierząca około 170 cm wzrostu, o silnych, długich nogach i niezbyt dużych stopach, co tylko ułatwia jej ciągłe wspinaczki po górach. Jest wąska w talii i ładnie zaokrąglona w biodrach. Jej piersi są średniej wielkości, ale w odpowiednim stroju wyglądają bardzo ponętnie. Twarz dziewczyny jest gładka i delikatna, na jej policzkach zazwyczaj goszczą lekkie rumieńce. Ma niezbyt duże usta w charakterystycznym, intensywnie malinowym kolorze. Oczy ma wąskie, a jej tęczówki mają kolor szmaragdów. Jej uszy oczywiście mają szpiczasty kształt, lecz są one stosunkowo małe. Najbardziej jednak uwagę przykuwają jej włosy. Z daleka wyglądają one jak białe, lecz im bliżej się stoi tym wyraźniej widać, że białe pasma przeplatają się z błękitnymi, a całość sprawia wrażenie, jakby włosy Eli muskały promienie księżyca. Mienią się one bowiem bielą, srebrem i błękitem. Elfka nosi je zazwyczaj zaplecione w warkocz, ale nawet w splocie sięgają one jej daleko za pośladki. Często wplata w niej zieloną wstążkę, ot tak, dla ozdoby. Mimo takiej długości pukli podczas wspinaczek potrafi upiąć swój warkocz w kok, tak by błękitne fale nie przeszkadzały jej podczas podróży i pracy. Ubiera się w kolory ziemi, to jest we wszelkie odcienie brązu i zieleni. Nie lubi czerwonego. Preferuje stroje wygodne, a gorsety i piękne suknie do takich nie należą - przynajmniej tak sądzi elfka. A, że nie miała raczej okazji nosić zdobnych, balowych sukien jest to tylko jej opinia nie poparta faktami, bo tak naprawdę nie wie jakby było nosić takie stroje. Tak, czy inaczej kocha kolory natury. Nosi spodnie, wysokie buty do wspinaczek, tuniki, koszule i płaszcze z kapturami i futrem dla ochrony przed zimnem i deszczem. Nieodłącznym elementem jej stroju jest srebrny naszyjnik z głową pantery zawieszony na dość grubym i długim srebrnym łańcuszku. Najczęściej nosi też skórzane rękawice, by chronić dłonie podczas wspinaczek.\nUrodziła się w górach, mniej więcej w środkowej części Gór Dasso, w osadzie położonej w dużej wysokogórskiej dolinie. Dookoła rósł tylko dziki bór szpilkowy. Po jedzenie, na polowanie trzeba było najpierw wspinać się, a potem schodzić niżej, tam gdzie zwierząt było więcej. Nikt już nie pamiętał dlaczego właśnie tam powstała wioska, wiadomo było jednak jedno. Dawno, dawno temu przybyła tu pewna grupa elfów o charakterystycznych błękitno-srebrnych włosach. Sami siebie nazwali elfami księżycowymi, choć nie różnili się niczym innym od swoich leśnych braci, jak tylko kolorem włosów. Księżycowa Osada wzięła nazwę właśnie od pierwszych jej mieszkańców. Z czasem srebrnowłosi wymieszali się z elfami zamieszkującymi inne górskie osady, a charakterystyczny kolor ich włosów zaczął zanikać, jednak nieliczne rodziny ciągle posiadały gen odpowiedzialny za księżycowe pukle. Zdarzyło się tak, że rodzina Elisy była jedną z najstarszych zamieszkujących wioskę i u nich przetrwał ten niespotykany kolor włosów. Eli urodziła się więc z tą niezwykłą cechą, odziedziczoną bezpośrednio po swojej matce. Było ich pięcioro. Mama – Elsa, ojciec Triam, najstarsza Elisa, młodsza Anadia i jeszcze młodszy Lijam. Stanowili wspaniałą rodzinę. Triam był ojcem z prawdziwego zdarzenia. Łowcą i drwalem jednocześnie. Zimą gdy brakowało pożywienia wyruszał razem z innymi by zastawiać wnyki, a nim zwierzyna się złapała rąbał drwa, by w osadzie nie zabrakło opału. Z resztą większość mieszkańców parała się jednocześnie kilkoma zawodami. Matka Eli była łowczynią i tkaczką. W czasach głodu polowała nawet na wiewiórki, latem natomiast tkała pledy i derki, by zimą nikt nie umierał z chłodu. Tak, warunki w wiosce były trudne, ale jakoś nikt nie myślał by opuścić ją na stałe. Elfowie zakładali tu rodziny, budowali domy. Do doliny sprowadzono owce, kozy, kury, czy osły, które służyły jako zwierzęta pociągowe i świetnie radziły sobie w górach. Z czasem pojawiły się też krowy, dzięki którym urozmaicił się jadłospis mieszkańców. Wioska rozrastała się powoli, a z nią rosły kolejne pokolenia.\nEli, Ana i Li przede wszystkim szkolili się w boju. Każdy musiał umieć posługiwać się łukiem. Dziewczętom szło to lepiej, więc koniec końców Lijam dostał do ręki topór i to nim miał potrafić bronić się i pracować. Siostry natomiast były jak matka, strzelanie z łuku miały we krwi. Nauczone strzelania zaczęły naukę walki wręcz. Tutaj nie miała znaczenia płeć. Wszystkie dzieci uczyły się razem. W surowych górach każdy musiał umieć bronić się i przetrwać. Dziewczęta i chłopcy brali udział w tych samych zajęciach z walki, przetrwania, tropienia i zastawiania pułapek. Wszyscy musieli umieć przeżyć. Dzieciństwo dzieci z doliny było więc intensywne. Treningi walki i przetrwania wspólne, a potem każdy szedł uczyć się czegoś innego – zawodu. Jedni mieli zostać pasterzami inni drwalami. Kobiety parały się tkactwem, krawiectwem, łowiectwem, zielarstwem, czy medycyną. Dla każdego znalazło się miejsce. Elise szczególnie zainteresowana była ziołami i minerałami. Dzięki rodzicom i książką jakie mieli od pokoleń w rodzinie ,Eli miała okazję uczyć się o roślinach i minerałach tak dużo jak tylko chciała. Odkąd zaczęła dorastać było wiadomo, że zostanie zielarką i uzdrowicielką. Wykazywała niezwykły talent do magii życia, w lot zapamiętywała rośliny i minerały, a także umiała rysować. Miała też jeszcze jedną niezwykła cechę, potrafiła kształtować konary drzew, łodygi roślin za pomącą swojej woli, niczym driada. Chodziła po dolinie, szukała kwiatów i ziół, suszyła je, wklejała do dzienników i opisywała na nowo, tworząc sobie nowe księgi, bo stare zaczynały się już sypać. Miała pełno drewnianych pudełeczek z rożnymi kamieniami, z karteczkami i dokładnymi opisami. Fascynowało ją to. Kiedy była większa poprosiła ojca o mały kilof i wraz z bratem ruszyła w góry w poszukiwaniu kamieni szlachetnych i minerałów. Odkryła, że stukanie w skały i poszukiwania dają jej radość. Zbierała zioła i skały i to dawało jej szczęście. Szybko oddano ją na nauki do miejscowej zielarki Lissy. W wiosce było w sumie trzech zielarzy. Lissa, jej babka Abriela i córka starego kowala Trianna, która była w podobnym wieku co Eli, więc mogły uczyć się razem i tak właśnie się stało. Zwykle w takich małych osadach był jeden zielarz, ale w Księżycowej Dolinie to nie wystarczało, bo najczęściej jeden był gdzieś w górach i szukał specyfików, a drugi musiał zostać na miejscu na wypadek gdyby coś przydarzyło się któremuś z mieszkańców. Tak więc uzdrowicieli musiało być przynajmniej dwóch.\nLata mijały Trianna i Elisa zaprzyjaźniły się i stanowił nierozłączną parę. Eli była z nią tak blisko jak ze swoją siostrą, stały się dla siebie ważne i chroniły się wzajemnie. Wkrótce okazało się, że naprawdę będą rodziną, bo brat Eli – Lijam zakochał się w Triannie, a ona w nim. I tak oto Trianna została siostrą Eli. Lijam i Tri zamieszkali razem, w chacie, którą zbudowali dla nich rodzice i założyli rodzinę. Z Eli było inaczej, ona nie oglądała się za elfami z wioski, ją interesował światy, góry, niezdobyte szczyty, zioła i wszystko co z nimi związane. Kiedy była wystarczająco dobrze wyszkolona w boju ona i Anadia ruszyły w pierwszą wyprawę do miasta. To był cudowny czas, poznały tak wiele rzeczy i osób. W wiosce nie było ich prawie rok, mieszkały w tym czasie u zaprzyjaźnionego z wioską małżeństwa, które pochodziło z górskiej osady, ale obecnie mieszkało w Kryształowym Królestwie. To właśnie tam Eli odnalazła swoje prawdziwe powołanie. Odkryła, że minerały, którymi tak bardzo interesowała się całe swoje życie w cywilizacji znaczą o wiele więcej niż w jej górskiej wiosce. Tutaj, w Kryształowym Królestwie noszono drogą biżuterię z ametystami, jaspisami, cytrynami, kryształami górskimi, czy turmalinami. Wcześniej te kamienie były dla niej takimi samymi minerałami jak kamień ałunowy, który pomagał przy powstrzymywaniu krwawienia. Teraz stały się czymś jeszcze bardziej fascynującym. Mogły pomagać i zdobić jednocześnie. Elisę zafascynowała biżuteria, nie ze względu na jej wartość, ale ze względu na jej wyrób. Zapragnęła tworzyć wzory i umieszczać w nich kamienie, które sama znajdowała. Dzięki pomocy małżeństwa u których mieszkała, wraz siostrą, dostała się pod skrzydła pewnej niewielkiej pracowni złotniczej. Niestety praca tam była darmowa, więc musiała podzielić swój czas między polowania i zielarstwo, a nauki na złotnika. Początkowo zajęła się nią młoda, ale bardzo utalentowana elfka, która zajmowała się rysowaniem projektów. Eli była zachwycona, nauka szła jej jak z płatka. Szybko nauczyła się kopiować rysunki swojej nauczycielki, a wkrótce potem zaczęła sama wymyślać fantazyjne wzory. Jednak samo rysowanie było dopiero wstępem do jej wymarzonego zawodu. Kiedy już potrafiła rysować pod swoje skrzydła wziął ją sam złotnik. Wyrabianie pierścieni, naszyjników, łańcuszków było dużo, dużo trudniejsze niż rysunek, ale Elisa nie zamierzała się poddać. Po półrocznym szkoleniu wraz z siostrą wróciła do Księżycowej Doliny. Tutaj próbowała uczyć się nieco sama, ale do jej obowiązków znów doszła nauka zielarstwa i uzdrawiania. Na jakiś czas złotnictwo zeszło na dalszy plan, lecz kiedy nadeszło lato Eli znów wyruszyła do Kryształowego Królestwa, by tam kontynuować naukę. Na zimę wracała do doliny by tam pomagać w przetrwaniu ciężkiego czasu, a latem podróżowała do królestwa elfów by kontynuować naukę złotnictwa.\nCzas mijał, a Eli była co raz lepsza w wykonywaniu biżuterii. Mijały miesiące, potem lata. Koniec końców Elisa stała się mistrzynią w swoim fachu. Nie robiła co prawda biżuterii dla królów, jej wyroby były zupełnie inne, bliższe naturze. Używała głównie minerałów, srebra, miedzi, czy mosiądzu a nie złota i rubinów. Dzięki temu jej biżuteria była niepowtarzalna. Za pieniądze z jej sprzedaży udało jej się wybudować małą chatkę w dolinie. Tak jak wcześniej zimę spędzała w domu, była zielarką i uzdrowicielką, w ciężkich czasach polowała razem z resztą wioski, lecz poza tym projektowała i robiła biżuterię. Na wiosnę wyruszała do miasta by sprzedać to co zrobiła zimą, latem zaś ruszała w góry by szukać nowych kamieni i minerałów, z których w zimowe wieczory, przy świecach, robiła małe cuda. I tak właśnie toczyło się jej życie, aż do teraz…


Ile mężatek ma na koncie zdradę/zdradza? Orientacyjna dyskusja - Page 6 - Rozstania, zdrady, prawo rozwodowe. - BraciaSamcy.pl\nPisałem tutaj już o tym, ale przypomnę kuriozum. Znałem lata temu jedną mężatkę i ona mi powiedziała, że zdradziła swojego męża przed ślubem, bo to był jej pierwszy partner seksualny, a ona chciała sprawdzić, jak to jest z innymi. I ona mu przysługę tym zrobiła, bo jest bardziej doświadczona, lepiej się z tym czuje. Zero wyrzutów sumienia. Jak tego słuchałem to naprawdę nie mogłem uwierzyć w poziom racjonalizacji. Uważam, że kobietom trzeba wkręcać, one same nie rozróżniają, co jest prawdą, a co kłamstwem. Jak puste naczynie, które wszystko przyjmie.\nKiedy wychodziłem z matriksa, nie mogłem się pogodzić z tym , że kobiety są takie jakie są. Dopiero od niedawna coś się w głowie poukładało.. i gdy słyszę o zdradach kobiet.... po prostu to rozumiem z przymróżeniem oka\nTeraz liczy się jedno.. aby miło spędzić chwile... czy to jedna noc czy jeden rok.. nie ważne... życie to KWILE\nDymasz komuś dupę,\nCo najmniej odkąd kobiety zyskały prawa nie można mówić, że jakiemuś facetowi ktoś dyma kobietę.\nMożna tak mówić i to jest karalne jeżeli robi to czyjemuś dziecku.\nJeżeli zgodzimy się z tezą, że jednak ktoś dyma czyjąś kobietę sugerujemy jednocześnie, że ona sama jest osobą bezwolną i nie może podejmować decyzji.\nSkoro tak to kobieta powinna mieć opiekuna prawnego tak samo jak jest w przypadku osób chorych psychicznie, niedorozwiniętych oraz nieletnich.\nOznacza to również, że nie może wyrazić zgody na związek, więc jest w bezprawnym związku.\n@Brat Jan to co piszesz to zwykła demagogia, czytaj stopkę.\nMyślałem że niesiesz jakieś wartości z tego forum, ale chyba się myliłem i to kutas jest twoim kompasem.\nPozwolę zabrać głos ponownie.\nSzanowni Bracia, co tu się odwala? Zakładamy gdybające tematy, a gdy ktoś potwierdza hipotezę, ba, jeszcze w najlepszy możliwy sposób - z doświadczenia, to nagle robi się jakaś dziwna przepychanka etyczna. O co tu chodzi? Czy forum zrzesza głównie mężczyzn wymieniających się doświadczeniami, wiedzą i poglądami; czy jest to forum dla skrzywdzonych serduszek, bo żona dała innemu/zabrała dzieci i dom? Myślałem, że to drugie zawiera się w tym pierwszym. Zaczynam mieć wątpliwości po niektórych reakcjach.\nSzanujmy siebie i pokazujmy innym jak naprawdę potrafi wyglądać świat relacji damsko-męskich.\nPodbijam temat. Może ktoś jeszcze się podzieli.\nw ciu ciu babkę zabawa.\nW dniu 2.05.2021 o 20:00, dyletant napisał:\nZbyt emocjonalnie podchodzisz do tego. Mogłeś napisać "kobiet, które są w związku", a nie "komuś dupę".\nPrzypuszczam, że również zbyt wysoko cenisz pod kątem związkowym "płeć piękną", a w dzisiejszym systemie społeczno prawnym niestety to tylko kawałek mówiącego mięsa do ruchania. Smutne to, ale prawdziwe...\nTak są traktowani zdradzani kolesie:\nOgólnie traktuje go jak psa mało tego potrafi go obgadywać i się z tego razem śmiać.\nA tak reagują na powiedzenie im prawdy:\npowiedziałem mu to w stylu ty słuchaj bracie weź ja zostaw bo ona do mnie podbijała itp a ten debil jej to powiedział przy mnie nic se z tego nie zrobił a ja w oczach panny czułem się jak śmieć bo nim byłem zresztą wielu tak powie. I teraz tak mają 2 bombelkow pani zdradza kolegę regularnie wiem to na 100 proc a on zapierdziela na rodzinkę na produkcji gdzieś. Wnioski wyciąglem takie że ostatni raz komukolwiek coś doradzałem\nCipeusze biorą puszczalskie do związków i nawet powiedzenie im prawdy nic nie daje to jaki jest sens hamować się, gdy puszczalska nadstawia dupkę? Niech sobie chłopaki używają i nie chodzą sfrustrowani i wkurwieni z pełnymi jajami.\n@Brat Jan wstydu oszczędź...\nW dniu 5.05.2021 o 17:38, Brat Jan napisał:\nKiedyś powiedziałem Tomkowi, że mu się żona puszcza i mnie olał, a z nią został. Teraz to mi podoba się żona Kazika. Kazik i tak by nic z tym nie zrobił, więc mu nie powiem, a przynajmniej porucham. Jaja puste. Chaos w uniwersum mniejszy. Wszyscy ludzie są tacy sami. xD\nUtwierdzajmy więc kurwiszcza w przekonaniu, że ujdzie im to zawsze na sucho. Broń nas boże , żeby choć jeden domniemany kukold wiedział o rogach. Po co ma reagować i obalić "nasze" przekonanie.\nJak się nazywa poziom racjonalizacji w zastępstwie prawdziwego winnego?\nBraterstwo, k..mać. Tfu.\nSkoro wg prawideł mgtow nie budujemy wartości na kobiecie i jest tylko dodatkiem do naszego życia to jaki jest sens cenić "wierność" i uzależniać od niej swoje życie?\nW dodatku nie posiadamy żadnych instrumentów zgodnych z prawem aby tą wierność wyegzekwować oraz żadnego zadośćuczynienia w przypadku zdrady.\nA za obicie mordy kochankowi zostaniemy ukarani, jeżeli zrobimy to jawnie.\nSkoro kościół idzie ramię w ramię z władzą i nic nie robi aby umoralnić i ewentualnie naciskać na jakiś zapis prawny chroniący wartość wierności lub karzący zdradę to ja pierdole takie zasady współżycia społecznego! Oraz wchodzenie w "poważne związki" i będę to radził swoim dzieciom bo dla mnie już za późno.\nEdited May 7 by Brat Jan\nNiech diabli wezmą zadośćuczynienie, ale szkody można chyba ograniczyć? Będąc zdradzanym, wolałbym wiedzieć. Tak po ludzku wiedzieć, żeby decyzja była w moich rękach, bo to mnie ktoś za chwilę wyrucha bez wazeliny. Myślisz, że bezkarne kurwiszcze odpuści, czy się rozbestwi?\nWybacz łacinę, ale to takie pierdolenie, że aż mnie w jajach zakłuło. Skoro ludzie i tak kradną, a wszystko co mamy na ziemi przepadnie w momencie śmierci, po co cenić własność i uzależniać od niej swoje życie? Skoro i tak umrzemy, po co cenić życie? To, że jakiś mgtow nie buduje wartości na kobiecie ma znaczyć, że ktoś inny tego nie robi? Ilu z tych domniemanych braci ma dzieci, co jest bezpośrednim budowaniem wartości na kobiecie. Ilu zdradliwa sucz obrobiła jeszcze z majątku przy rozwodzie bo "bracia" zamiast mu pomóc informacją jeszcze tą sucz sami ruchali.\n34 minuty temu, Brat Jan napisał:\nPrawo nie równa się moralność. Co to za logika, że skoro nie mogę skuć mordy kochankowi, to udzielę sobie moralnego przyzwolenia na ruchanie mężatek cichaczem? Miej na tyle przyzwoitości człowieku, żeby ruchać i powiedzieć zainteresowanemu "bratu" o nowej zdobyczy.\nSkoro kościół idzie ramię w ramię z władzą i nic nie robi aby umoralnić i ewentualnie naciskać na jakiś zapis prawny chroniący wartość wierności lub karzący zdradę to ja pierdole takie zasady współżycia społecznego!\nSkoro kościół/władza jest chujem (wielka niespodzianka niech sczeznę) to i ja będę.\nJa tylko powtórzę, bo mi jest po prostu smutno. Nawet nie w twoim kierunku, bo z tego co zrozumiałem, ty tak nie robisz. Ktoś mówi o braterstwie samców, ale najpierw zmienia definicję braterstwa, żeby znaczyła "jestę drapieżnikię"(farbowanym), a potem definicję samca, bo przecież kukoldy (domniemani) to nie są przecież prawdziwi samcy.\nJakby mój rodzony brat zaczął tak mataczyć to faktycznie zasłużyłby na strzał w pysk.\nCzytam tak ten temat i mam wrażenie że któraś was chyba skrzywdziła i teraz wylewacie swoje żale i frustracje na wszystkie kobiety.\nPrzy okazji odradzacie małżeństwo bo raz jakaś tam kobieta kogoś zdradziła albo pół majątku wzięła.\nJak tak dalej będziecie pisać to na pewno nikogo nie znajdziecie.\n@Brat Jan, to że swiat się skurwił nie znaczy, że my też powinniśmy.\n19 minut temu, JAL napisał:\nBędąc zdradzanym, wolałbym wiedzieć. Tak po ludzku wiedzieć, żeby decyzja była w moich rękach,\nAle jaka decyzja? Będąc już w formalnym małżeństwie o niczym nie decydujemy, decyduje sąd.\n20 minut temu, JAL napisał:\nprzecież kukoldy (domniemani) to nie są przecież prawdziwi samcy.\nNo niestety nie są.\nPsują rynek randkowy, matrymonialny i z tego co inni piszą psują nawet rynek dziwek, które robią się kapryśne i nie rzetelnie obsługują.\n24 minuty temu, JAL napisał:\nTo, że jakiś mgtow nie buduje wartości na kobiecie ma znaczyć, że ktoś inny tego nie robi?\nW obecnych warunkach prawno-społecznych?\nPo to jest forum, żeby takich uświadamiać.\nOwszem popieram rodzicielstwo, ale należy zawsze z tyłu głowy mieć świadomość gdzie żyjemy i nie oddawać kobiecie władzy bo to źle się kończy. Jak również nie wartościować jej ponad siebie.\n28 minut temu, JAL napisał:\nty tak nie robisz.\nZgadza się, ale zacząłem popierać ruchanie kurewek, które są z kukoldami.\n31 minut temu, JAL napisał:\nIlu zdradliwa sucz obrobiła jeszcze z majątku przy rozwodzie\nPo to jest forum, aby się tego ustrzec.\nKobiety w obecnych warunkach prawnych chroniących ich zdradę nie będą miały żadnych skrupułów przed tym.\n35 minut temu, JAL napisał:\nKtoś mówi o braterstwie samców,\nTak, ale w kontekście nowych zmiennych wykluczyłem kuków i białorycerzy z grona.\nSkoro jesteś na forum to chyba nie jesteś kukiem?\n@Obliteraror co do moralności, ktoś miał ochotę na "obiad na mieście" i pisał na ogólnym forum, że zjadł.\nco do moralności, ktoś miał ochotę na "obiad na mieście" i pisał na ogólnym forum, że zjadł.\nMiał i tego nie ukrywa. Ale bez zgody drugiej strony nigdy bym czegoś takiego nie zrobił, jak sam wiesz.\nKobieta mnie zdradza. Mam dowody. Sam idę do prawnika wywalczyć korzystniejszy dla siebie wyrok albo przynajmniej przygotować się na cios, żeby nie nadszedł z zaskoczenia.\nW następnych etapach takich rozmów zazwyczaj słyszę, że to i tak nigdy nie pomaga w sądzie, więc po co się starać. Generalizacja, generalizację pogania. Wszystko by zamoczyć.\nTo jest dopiero przykład pokrętnej logiki. Trafiłeś tutaj, więc już nie mogą cię baby oszukać, a jak cię oszukały to znaczy, że nie byłeś prawdziwym samcem. A jak sami bracia rypią cię w dupsko pod pozorem pomocy, to tylko dla twojego dobra.\n58 minut temu, Brat Jan napisał:\nA jak odróżniasz kukolda od niekukolda? Ruchasz żony najlepszych przyjaciół, których znasz, czy wierzysz kurewce na słowo? A może robisz risercz na fejsie chwilę przed seksem?\nPodobno Mężczyźni przez "M". Ponoć drapieżcy. Każdy jeden niczym Neo, który się z matrixa wyrwał. Prawdę poznał. xD Jeden Morfeusz lepszy od drugiego. Każdy ma na tyle jaj, żeby spuścić się cichaczem w cudzą żonę, ale nie na tyle, żeby powiedzieć o tym (choćby anonimowo) "podczłowiekowi", któremu doprawiają poroże. Ponoć bracia, chociaż nie dla tego, któremu akurat żonkę ruchają. A potem narzekają na wszechobecne spierdolenie i matriksa. Jeśli ktoś takie rzeczy "rodzinie" robi, to nie chcę być nigdzie w pobliżu.\nRuchasz żony najlepszych przyjaciół, których znasz,\nNie rucham, ale to widać, kto zapatrzony jak w święty obrazek.\n26 minut temu, JAL napisał:\nKobieta mnie zdradza.\nBoli Cię to, bo przechodziłeś przez to?\nNie, chociaż mogę w przyszłości i chciałbym wtedy wiedzieć.\nA w doświadczeniach mam odrwrotnie.\nTo ja byłem takim frajerem, który poszedł do tego domniemanego kukolda po tym, jak jego baba chciała mnie wyruchać po pijaku 6 lat temu.\nSam mu o tym powiedziałem. Jak się potem dowiedziałem nie byłem pierwszym, ani ostatnim penisem, za którego złapała, a z niego znajomi darli łacha za jego plecami. Cech kukoldzich nie stwierdzono. Po prostu nie przewidział jej perfidii. Póki co, to nadal mój kumpel, z którym się regularnie spotykam, a dwulicowe towarzystwo wywaliliśmy bez żalu z życia.\nJeśli ktoś ma na zewnątrz zgodne małżeństwo, to warto je "po bratersku" przebadać własnym penisem. W jego interesie znaczy się. Oczywiście. Ma się rozumieć.\nEdited May 7 by JAL\n43 minuty temu, JAL napisał:\nJeśli ktoś ma na zewnątrz zgodne małżeństwo, to warto je "po bratersku" przebadać własnym penisem\nNie, ale tak to wygląda, on zapatrzony oddaje jej wszystko, a ona tylko fuczy na niego rozglądając się za przystojniakami.\nCech kukoldzich nie stwierdzono.\nNie stwierdzono przed powiedzeniem mu o rogach czy po?\nJeśli ktoś ma na zewnątrz zgodne małżeństwo, to warto je "po bratersku" przebadać własnym penisem.\nWeź nie rób jaj.\n4 godziny temu, JAL napisał:\nKiedyś powiedziałem Tomkowi, że mu się żona puszcza i mnie olał, a z nią został. Teraz to mi podoba się żona Kazika. Kazik i tak by nic z tym nie zrobił, więc mu nie powiem, a przynajmniej porucham.\nZazwyczaj z pół osiedla wie, która mężatka się puszcza.\nTaki jeden woził swoją żonę do baru na piwo bo ona nie miała prawka, poza tym po spożyciu nie będzie prowadzić.\nOn do pracy, ona rajd po barach i kutasach.\nPół łazienki zawalone kosmetykami, a gość kokosów nie zarabiał.\nI wiesz co?,\nNie mogła już psychicznie wytrzymać z takim cipeuszem.\nTeraz sprowadził do siebie nawet fajną dziunię z dziećmi drugiego końca PL. Robi kilkumiesięczne wyjazdy zagranicę aby dać przyzwoity standard życia nowej wybrance.\nA nie. Czekaj. Cipeusz? A to bym sam jego żonę ruchał.XD\n40 minut temu, Brat Jan napisał:\nZarówno przed jak i po. Nie płakał, wziął na klatę, a jak przetrawił, nawet podziękował. Raczej cynik i naturalny redpiller. Łączący studia z pracą tak jak i jego partnerka. To kobieta stała się zbyt cwana i wpadła, bo puszczać zaczęła się w gronie wspólnych znajomych. Dwa tygodnie po tym jak dopadła mnie, złapała już następnego z tej samej paczki za przyrodzenie.\nTo nie zawsze jest oczywiste. Podobnie inna wykorzystała kolegę na okazjonalnego bolca imprezowego i następnego ranka dowiedział się ostatni, że miała faceta. Chciał mu napisać z jakim ziółkiem się styka. Nagle zadaniem całej grupy stało się wybicie mu z głowy tego pomysłu. Facet zjechany z góry na dół, a dziwce kryli zdradliwe dupsko.\nPodwójne standardy i nowomowa. Kiedyś braterstwo broni, idei, krwi, humanizm. A teraz "brat" wyrucha ci partnerkę i wyrucha ciebie nie mówiąc ci o tym. Ale to w jakiś sposób jest ok, bo przecież on tobą gardzi, kukoldzie. Jeszcze opisze swoją historię żeby utwierdzić się w przekonaniu, że dobrze zrobił, złamany kutasie jeden ty. Otoczenie przyklaśnie i wszyscy szczęśliwi.\nPodziekuję za takie braterstwo. Z mojej strony EOT.\nNie Ci kobieta wierną będzie!\nMłody jesteś to i narwany i pełen ideałów.\nNie płakał, wziął na klatę, a jak przetrawił, nawet podziękował. Raczej cynik i naturalny redpiller.\nMasz odpowiedź i ciesz się, że nie cipeusz bo jeszcze miałbyś problemy i z nim i z jego żoną-kurewką.\nzłamany kutasie jeden ty.\nPobędziesz z 5 lat w związku z 1 kobietą to pogadamy jak równy z równym.\nMieliśmy 1 znajomą, która mąż utrzymywał. On zagranicę ona autem gdzie chciała, na zdradzie nikt nie nakrył. 3 dzieci z wyglądu raczej jego.\nStoimy w grupie na festynie koleś ok 40-stki do niej 40-letniej matki dzieciom cicho: "cześć cipka". Muzyka grała to mało kto usłyszał, ja tak bo się z tym kolesiem przywitałem więc byłem blisko. Ona lekko się zmieszała, ale nie dała po sobie poznać.\nMoja nie raz mu truła zobacz jakie ona ma życie, nie musi pracować itp, czemu ty mi takiego nie zapewnisz?\nDruga, mąż też zagranicą bo tu nie dawał rady zapewnić "standardu" , tu również porównania.\nTa ma już 3 chłopa.\nOczywiście jak próbowałem racjonalnie porozmawiać to standardowy brak seksu i foch na kilka dni.\nHuj w dupę kukom i białorycerzom, psują rynek i kobiety w związkach robią się coraz bardziej roszczeniowe bo ich sąsiadki czy koleżanki mają lepszy standard życia, wolność bo auto do dyspozycji i konto, itp.\nTo nie było do ciebie personalnie. Tylko literackie wyolbrzymienie usprawiedliwiania zdradzaczy.\nJestem z aktualną 8 lat. Jestem równy, czy równiejszy?\nNie bierz tego do siebie, ale podczas takich rozmów twoja strona argumentacji zazwyczaj powołuje się na swój wiek i doświadczenie.


Matka Żywicielka: KIEDY NAJWAŻNIEJSZY JEST CZŁOWIEK. HISTORIA PEWNEGO FESTIWALU CZ 2. Iwonka\nKIEDY NAJWAŻNIEJSZY JEST CZŁOWIEK. HISTORIA PEWNEGO FESTIWALU CZ 2. Iwonka\nMatka Żywicielka września 17, 2019 12\nDokładnie tydzień temu pojawiła się tu pierwsza część rozmowy z Panem Mirosławem Satorą, prezesem Fundacji Pro Omnibus z Ciechocinka. Jeśli nie czytaliście, to polecam Wam tą lekturę, tylko uprzedzam, doszły mnie słuchy, że na tym tekście się płacze. Ale to jest dobry płacz. Oczyszcza, a tekst uświadamia, jak wiele szczęścia mamy. Pokazuje, że są ludzie, którzy potrafią czynić dobro.\nFundacja ProOmnibus/Marta i Magdalena Wróbel\nDziś zapraszam Was na kolejną część, na historią ludzi niezwykłych, którzy mają piękny hotel TeoDorka Med&SPA, który bez mrugnięcia okiem zamykają w szczycie sezonu dla gości komercyjnych, tylko po to, żeby uczestnicy Międzynarodowego Festiwalu Piosenki Młodzieży Niepełnosprawnej nocowali w jednym miejscu, korzystali z zabiegów i przez kilka dni zapomnieli o losie, który nie był dla Was łaskawy\nW końcu Fundację udało się zarejestrować.\nTak, to było w 2001 roku, wtedy długo nie było jasne, czy Festiwal będzie czy nie. Ostatecznie wtedy się nie odbył. Ale to i tak było pracowite lato. Trafiła wtedy do sanatorium w Ciechocinku dziewczyna niespełna siedemnastoletnia, Iwonka. Miała porażenie rdzenia kręgowego. To strasznie dziwna historia, bo położyła się wieczorem normalnie do łóżka, ale rano już nie mogła wstać. Dziewczyna dostała tylko jeden turnus, a ówczesny prezes Uzdrowiska miał taki pomysł, żeby zorganizować jej jeszcze jeden. Przyszedł do nas po pomoc. Początkowo byliśmy zdziwieni, bo to jednak wielkie przedsiębiorstwo państwowe, a on chodzi po dyrektorach, prezesach i właścicielach innych obiektów i prosi o pomoc. Oczywiście okazało się, że jego ograniczają przepisy, ale przecież nic nie stoi na przeszkodzie, żeby ludzie dobrej woli się zrzucili i pomogli choremu dziecku.\nDaliście swój grosik?\nTego już nie pamiętam, ale przypadek Iwony mocno nas zainteresował. Prawda była straszna. Iwona była molestowana przez swojego ojca. Choroba miała więc w jej przypadku podłoże psychiczne. Postanowiliśmy jej pomóc. Rozmowy z rehabilitantami, lekarzami nie pozostawiały złudzeń. Trzeba mnóstwo pracy i sporo pieniędzy, ale dziewczyna ma szanse stanąć na nogach. Kiedy po raz pierwszy spotkaliśmy Iwonę, przyjechała na wózku, towarzyszyła jej rehabilitantka. To była końcówka kwietnia, od słowa do słowa, okazało się, że Iwona ma w lipcu urodziny. W domu nie było szans na wielką celebrację tego dnia. Siedmioro rodzeństwa, ojciec, wiadomo... Wtedy Basia (Barbara Matwiej, właścicielka hotelu TeoDorka) zaproponowała: "Iwonka, my Ci zrobimy te urodziny u nas, zaprosisz, kogo chcesz, nic Cię nie będzie interesowało, jest tyko jeden warunek - musisz przyjść na to przyjęcie. Nie przyjechać na wózku, tylko przyjść. Możesz się na kimś opierać nie ważne, masz być w pionie, zobaczę Cię idącą i wszystko załatwione."\nPrzyszła? Udało się?\nTo co stało się następnego dnia, to był precedens, ponoć do dziś w ciechocińskim sanatorium nikt tego wyczynu nie powtórzył. Iwonka już o 6:00 rano wezwała rehabilitantów i dzień w dzień pracowała, bardzo ciężko do 22:00. I w lipcu na swoje urodziny przyszła! Oparta na rehabilitantce, delikatnie poruszała nogami, ale była w pionie, udało się! Dostała wtedy mnóstwo prezentów. Cała ta sytuacja zmotywowała ją tak bardzo, że w październiku z Ciechocinka wyjechała bez laski. To by się nie udało, gdyby nie muzyka. Zorganizowaliśmy chyba z sześćdziesiąt koncertów, zapraszaliśmy kogo się dało, każdego, któ zgodził się w imię pomocy Iwonce zagrać za darmo, mieliśmy swój sprzęt nagłaśniający, ja to wszystko prowadziłem i tak zbieraliśmy pieniądze na kolejne turnusy, a ona od brzasku do nocy pracowała, ciężko pracowała.\nMacie z Iwonką kontakt?\nWiele razy do nas dzwoniła, pisała, dziękowała. Po dwóch latach byłem w Toruniu i nagle w środku miasta widzę, że ktoś do mnie biegnie, rzuciła mi się na szyję, to była ona - Nasza Iwonka. Było w niej mnóstwo wdzięczności. Opowiadała o chłopaku, którego poznała, że się zakochała. Przyjemnie się tego słuchało, po kolejnych dwóch latach spotkałem ją, była już żoną tego chłopaka i mieli dziecko.\nWarto było postawić świat na baczność, dla tej jednej osoby?\nOczywiście, myślę, że los wiedział co robi, kiedy nie udało się zorganizować Festiwalu. W 2002 roku wiedzieliśmy już, że Grażyna nie przyjedzie. Zorganizowaliśmy wtedy Ciechociński Impresje Artystyczne, trochę na bazie Festiwalu, ale jednak inaczej. W kolejnych latach wróciliśmy do korzeni, ale to już nie był przegląd, a konkurs. W czasie jednego z Festiwali Grażyna zmarła, pożegnaliśmy ją pięknym koncertem. Teraz co roku wspominamy Grażynę, bo to dzięki niej Festiwal powstał. W Bristolu (restauracja w centrum Ciechocinka) odsłoniliśmy jej tablicę pamiątkową.\nIle Festiwali dotychczas się odbyło?\nW tym roku był XXIII nie jestem w stanie powiedzieć, ilu artystów, w tym czasie pojawiło się na naszej scenie, ale samych debiutów mamy co roku minimum 10. Niestety, co roku mamy wielkie ograniczenia finansowe i lokalowe i jakie tylko można sobie wyobrazić.\nTeraz już wszyscy mieszkają tu w TeoDorce?\nTak. W tej chwili jesteśmy już w stanie wszystkim zapewnić nocleg i wyżywienie.\nW szczycie sezonu rezygnujecie z zarobku. To droga impreza.\nPomaga nam PEFRON. Koszta się zwracają, ale faktycznie nie ma mowy o zarobku takim, jak w przypadku klienta komercyjnego. Mogli byśmy oczywiście, jak wcześniej umieszczać uczestników w innych obiektach, gdzie też płaciliśmy za noclegi. Ale miało to wielki minus. Dzieciaki mieszkały wtedy w różnych miejscach w całym mieście. Dziś mamy ten komfort, że oni mają szansę się integrować. Rozpiera nas duma, kiedy wieczorami nie chcą iść do łóżek, spotykają się na łące za hotelem, w salach konferencyjnych i śpiewają razem, rozmawiają. Myślę, że jest to też z dużą korzyścią dla opiekunów, bo między nimi też zawiązują się przyjaźnie, oni się wzajemnie wspierają. Poza tym, mają tu próby, nie muszą się martwić o transport. Mają trzy tygodnie tego komfortu, że są tu na miejscu i faktycznie odpoczywają.\nA kiedy wyjeżdżają...\n...robi się przerażająco cicho. Przez trzy tygodnie hotel tętni życiem. Cała TeoDorka śpiewa. Najgorzej było, kiedy mieszkali w różnych miejscach, cały dzień mijał nam w parku. Tam były próby, koncerty, całe życie przenosiliśmy tam. Po wyjeździe uczestników ciężko było znaleźć sobie miejsce. To takie uczucie, jakby dzieci opuściły gniazdo. Bardzo smutny moment w roku.\nByli uczestnicy wracają do Was?\nTak. Siadają na widowni. Kiepsko by było czterdziestolatków przedstawiać jako uczestników na Festiwalu Młodzieży. W tej chwili, w konkursie można brać udział do 25. roku życia, al śpiewają i 35 latkowie, starszych nie wpuszczamy. Na początku konkurs miał rozpiętość wiekową od 14 do 23 lat. Ale z biegiem czasu doszedłem do wniosku, że nie jest to dobre rozwiązanie. W tej chwili mamy do 16 lat i do 25. Takie przedziały wiekowe sprawdzają się lepiej.\nTrudniej znoszą porażki ci młodsi?\nTak, to na pewno.Naszym celem jest jednak pokazanie, że to nie niepełnosprawność, ale talent powinien być siłą napędową. Często jest tak, że rodzice, opiekuni, martwią się, że jednak ich podopieczny odpadnie w eliminacjach, bo my mocno stawiamy na jakość. A prawda jest taka, że jeśli nie spróbują, to nigdy się nie dowiedzą. A Festiwal nie jest po to, żeby biadolić. Tu nie jest ważna niepełnosprawność. Tu liczy się talent.\nA wpadniecie do mnie jeszcze za tydzień? To będzie rozmowa w trzech częściach, więc wtedy dam Wam już ostatnią, słowo. Ale dajcie mi chwilę, bo spisywanie tej rozmowy sporo mnie kosztuje. Uczy pokory, wzrusza. Widzę oczyma wyobraźni (bo oczu wspomnień chyba nie ma) Pana Mirka i Panią Basię mówiących o tych ludziach, którzy przewinęli się przez Festiwal, przez ich ramiona. Ciągle się wzruszam. Pani Basiu, zróbmy s tego książkę! A Was, zapraszam za tydzień. Oczywiście wpadajcie też jutro, będę mieć dla Was fajny rabat do wykorzystania.\nedyta 17 września 2019 13:44\nporuszasz bardzo ciekawe i ważne tematy na blogu. fajnie ze tu trafiłam\nIwona Czarnota 17 września 2019 14:22\nPiękna historia z tą Iwonką <3 Bardzo inspirująca <3\nSAWKA 17 września 2019 16:16\nTo mogą być wzruszające historie. Przez kilkanaście lat pracowałam przez ścianę z domem dla niepełnosprawnych dzieci. Jednak... wzruszenia są wyczerpujące\nSikorkowe Pasje 17 września 2019 16:56\nWspaniała rozmowa. Tacy ludzie to skarby. Dobrze, że są między nami.\nBeata 17 września 2019 17:10\nŚwietny pomysł z tym udostępnieniem hotelu. Jak prosto można komuś sprawić radość.\nE.rybka 17 września 2019 19:22\nAnonimowy 17 września 2019 20:36\nPotwierdzam, czytanie grozi płaczem :) Może ja się łatwo w ciąży wzruszam ? :) Natalia\nJaga 17 września 2019 20:48\nZawsze warto, bo to nie może tylko jedna osoba tylko AŻ jedna...\nRoksana www.kopanina.pl 17 września 2019 21:07\nCzytałam wcześniej o Twoim wypadzie do Ciechocinka, ale takiej rozmowy i takiej historii się nie spodziewałam. Zaskoczyłaś mnie bardzo pozytywnie :)\nBookendorfina Izabela Pycio 18 września 2019 11:39\nWspaniałe, że talent wybija się ponad wszystko, cudownie, że są ludzie, którzy chcą dać szansę innym w jego odkryciu.\nAnonimowy 18 września 2019 14:39\nNie zarzekaj się, że już na pewno ostatnim będzie ten 3-ci, bo my chcemy więcej... Uwaga techniczna: to jest PFRON, chociaż czyta się pefron...\nMlodamamma 18 września 2019 21:19\nWOW, brawa dla właścicieli hotelu ;) Fajnie, że ludzie wspierają takie inicjatywy ;)\nDhal z grochu, przyjemne orientalne danie na zimowy obiad\nNowa jakość w świecie soków plus przepis na razowe drożdżówki\nSą Walentynki, wezmę Was na lody, na prawdziwe włoskie GELATO! Lodziarnia Kremowa\nWielki świat dla małych ludzi\nStres można pokonać\n- Wiesz co? - powiedział Żywiciel wychodząc z Kazikiem z sypialni. - Powinnaś napisać tekst dla ojców. Takich, którzy pierwszy raz w życiu ...\nOkiem Żywiciela: A na imię jej było Hipokryzja.\nKiedy najważniejszy jest człowiek. Historia pewneg...\nOkiem Żywiciela: Dlaczego rodzice powinni mieć prz...\nKanapka konfliktu początkiem dobrej zmiany\nDlaczego dziecko powinno mieć przyjaciół plus PREZ...\nOkiem Żywiciela: Co wolno rodzicowi?\nTrzynastego wszystko zdarzyć się może\nCiężko wrócić do szkolnej rzeczywistości\nIle kosztuje przedszkole?\nOkiem Żywiciela: Chcecie bajki?\nWrześniem w twarz\nOkiem Żywiciela. Po czym poznać,że dasz radę być O...


Maraton Warszawski: zapisy na jubileuszową 40. edycję trwają! - MagazynBieganie.pl\nZapisy na 40. edycję Maratonu Warszawskiego już trwają!\nMaraton Warszawski to bieg z wyjątkową historią. Pierwsza edycja, pod nazwą Maraton Pokoju, odbyła się 30 września 1979 r. Od tamtego czasu impreza przeszła wiele zmian, turbulencji, upadków i wzlotów, ale dzięki zaangażowaniu i entuzjazmowi ludzi związanych z tym biegiem, udało się utrzymać jego ciągłość. Efektem będzie możliwość wspólnego świętowania wielkiego jubileuszu 40-lecia dokładnie w 40. rocznicę pierwszej edycji Maratonu Pokoju – 30 września 2018 r.\nRejestracja na przyszłoroczny Maraton Warszawski jest już otwarta, dlatego każdy, kto ma ochotę uczestniczyć w Wielkim Biegu może już teraz skorzystać z niższej opłaty startowej (obowiązującej do końca roku) i wpisać ten bieg w swój kalendarz. Szybkie podjęcie decyzji o starcie pozwoli na zaplanowanie długofalowych, wielomiesięcznych przygotowań, które w przypadku dystansu 42,195 km są kluczowym czynnikiem sukcesu.\nZapisy przyjmowane są w dwojakiej formie – za pośrednictwem tzw. ścieżki tradycyjnej, polegającej na rejestracji zawodnika i uiszczeniu opłaty startowej lub w postaci ścieżki charytatywnej w ramach akcji Biegam Dobrze. Aby skorzystać z tej drugiej opcji, należy w formularzu rejestracyjnym wybrać “ścieżkę charytatywną”, następnie określić na rzecz której z 9 fundacji zamierzamy prowadzić zbiórkę. Po wypełnieniu wszystkich danych związanych ze zgłoszeniem do akcji oraz biegu otrzymamy mailowo link do profilu naszej zbiórki. Dzięki niemu możemy w prosty i wygodny sposób zachęcać innych ludzi do wspierania naszej inicjatywy. Osoby, które do końca sierpnia 2018 r. na profilu swojej zbiórki zgromadzą co najmniej 350 zł otrzymają numer startowy.\nOrganizatorzy – Fundacja Maraton Warszawski – przygotowała dla uczestników przyszłorocznej edycji imprezy szereg niespodzianek. Dotyczą one nie tylko samego dnia biegu, ale również okresu przygotowawczego i obejmują m.in. wspólne treningi, dodatkowe imprezy przygotowujące do wrześniowego startu czy cykl porad dla debiutantów oraz bardziej zaawansowanych biegaczy. Ponieważ magazynbieganie.pl objął patronat medialny nad 40. edycją Maratonu Warszawskiego wiele informacji i praktycznych wskazówek znajdziecie w najbliższych miesiącach również na naszym portalu.\nLink do zapisów na 40. edycję Maratonu Warszawskiego