moje pejzaże słów: maja 2012\n"Pejzaż retro" odc. 18\nTego ranka mgły podniosły się wyjątkowo wcześnie. Powietrze nabrało przeźroczystości kryształu. Bogda szła do szkoły sławięcicką drogą. Była otulona swetrem, spod którego wystawało dobre pół metra granatowego, szkolnego fartucha z elanobawełny. Fartuch był zapinany z przodu na rządek metalowych guzików. Pod szyją sterczał nylonowy, biały kołnierzyk w niebieskie grochy. Tylko ich klasa nosiła kołnierzyki w grochy. Zresztą każda z klas odznaczała się innym fasonem i kolorem kołnierzyków, bo fartuchy szkolne były prawie jednakowe.\n ––Proponuję, abyście zamówiły takie same kołnierzyki w groszki. –– Powiedziała wychowawczyni, Kaśka. Tak ją nazywały, bo była młoda, sympatyczna i jeszcze „ nie śmierdziała belfrem”, jak to określiła Danka. A Danka była w tym czasie dla Bogdy p r a w i e wyrocznią. A więc szła sobie do szkoły. Było wcześnie, bo ledwie minęła siódma. Mogła trochę porozglądać się na boki. Było pięknie. Słońce ledwie wychodziło zza czerwonych dachów małych domków, które przysiadły po drugiej stronie kanału, jak grupa przekupek na targu.\nPo prawej ręce miała stary park. Po lewej, na skrzyżowaniu dróg sterczał stary, gotycki kościół. Był jak czerwony kleks pomiędzy zielenią. Weszła na stary mostek i spojrzała w dół. Widok był zaskakujący. Wydało jej się, że ogląda starą rycinę z widokiem puszczy. Nad korytem rzeki zwisały gałęzie krzewów, wiły się wierzby. Gdzie niegdzie leżało stare, powalone drzewo, mocząc w zimnym nurcie gołe gałęzie, jakby myło głowę przed kolejnym dniem. Znad rzeki unosiła się delikatna mgiełka oparu. Kolorowe, dobrze wybarwione, jesienne drzewa, zwartym murem otaczały gęste dywany mokrej od rosy trawy. Park otoczony był starym, kutym, metalowym płotem, wspartym na ceglanej podmurówce. Oczarował ją już pierwszego dnia, kiedy przyjechała do technikum i nieśmiało przekroczyła otwartą bramę, której wielkie ramię wisiało na jednym zawiasie. Teraz szła obok drzew, podziwiając park i senne, małe domki, ciągnące się wzdłuż asfaltowej drogi. Wyglądały, jakby zostały przeniesione z bajki, ze swoimi zamkniętymi gdzie niegdzie, kolorowymi okiennicami, czerwonymi dachami i jasnymi fasadami.\nKolorowe liście szeleściły pod nogami. Czuła znajomy, specyficzny zapach jesiennego parku; trochę kasztanowy, trochę jarzębinowy. Miała w sobie nadzieję i oczekiwanie. Czekało na nią inne życie, inna szkoła, inni ludzie. Robiła właśnie mały kroczek ku dorosłości.\nSiedzę sobie u Leona i Grażyny w ich tęczowym „ Le Grażu” i próbuję przypomnieć sobie tamtą dziewczynę, która spogląda na mnie ze starej fotografii, stojącej w moim domu obok telewizora. Jest mi bardzo bliska. Lubię siebie z tego okresu. Jeszcze wszystko było przede mną, jeszcze na wszystko czekałam. Wyrażałam zdecydowane sądy o ludziach i życiu, pomimo iż nie miałam żadnych w tym względzie doświadczeń. Bujałam w obłokach. Pisałam wiersze i czekałam na wielką miłość. Miałam być kimś wielkim. Kim? Jeszcze nie wiedziałam. Byłam tak bardzo pewna siebie! Miałam zaplecze w wielkim uczuciu Babci Mani, która dzięki swojej mądrości życiowej umiała kierować moją rogatą duszą.\nWłaśnie wszedł Leon i powiedział, że spotkał Pana Józefa, którego Andrzej wynajął do doglądania placu budowy. Józef powiedział, że od tygodni nic na placu się nie dzieje i może skrzyknąć ludzi i z inną ekipą dokończyć fundamenty.\n–– Jak tak dalej pójdzie, to przyjdą mrozy i będzie po zawodach! –– Dodał.\nZadzwoniłam, więc do Jędrka i naświetliłam sprawę, bo niech sam decyduje. Ja się nie znam. Chcę, aby chata stanęła jak najszybciej, bo boję się, że przyjdzie zima i co dalej? A ja tak marzę, aby już na swoim pić kawę. Kocham Grażkę i Leona. Lubię do nich jeździć i cudownie mi się u nich pisze, ale…Muszę pogadać z aniołami, bo od chwili poczytania „ Zakochaj się w życiu” Ewy Foley odkryłam, że pomoc aniołów jest niezbędna i wydatnie przyspiesza rozwiązanie spraw trudnych. A propos spraw trudnych; wczoraj połknęłam jednym tchem „ Trzepot skrzydeł”- Katarzyny Grocholi. Zaczęłam ją czytać i z początku mnie odrzuciło. Temat jest trudny. Niby nie jestem ofiarą bicia, ale niektóre naciski słowne nie są mi obce. Poza tym coś jest „ na rzeczy”, jeśli temat tak porusza. Ela zaczęła dyskusję i nagle zrobił się trudny i ciężki nastrój. Mam wiele pytań, np. jak to jest z tym zniewoleniem, dlaczego tak łatwo jest dać się wciągnąć w grę;” ja tylko chcę dobrze”, „ dlaczego tak trudno ci zrozumieć tak prostą regułę”, „ jesteś całkiem do niczego”, „lepiej się nie odzywaj, jak masz takie głupoty mówić”, „ ja mam zawsze rację”, itp. Myślę, że wielu ludzi to dotyka. Nie jestem w stanie zrozumieć, dlaczego niektóre osoby muszą mieć monopol na mądrość. Dlaczego ludzie „muszą zawsze mieć rację”? Dlaczego nie może być wiele opinii i wiele racji? Przecież powinno się wysłuchać zdania każdego człowieka. Można się z nim zgodzić lub nie, ale dlaczego od razu trzeba być albo zwolennikiem, albo wrogiem?\nA wracając do tamtej dziewczyny sprzed czterdziestu lat, to przypominam sobie, że początkowo też miała bardzo radykalne poglądy. Tolerancji dopiero się uczyła. I to Babcia Mania uczyła ją tego, że warto posłuchać każdego człowieka, a potem zastanowić się i starać ustosunkować do jego poglądów, aby samemu wyrobić sobie zdanie. I przede wszystkim nie upierać się i nie przekonywać na siłę każdego do swojej racji.\n–– Czy przygotowałaś się z historii, bo podobno Kaju ostro przepytuje. –– Usłyszała ze swojej prawej strony i podeszła Ala. Podobno spokrewniona była z Kaśką. Nie były do siebie podobne. Łączył je jedynie dosyć wysoki wzrost. Ala nie była dziewczyną specjalnie ładną, ale była bardzo sympatyczna i pomimo iż uczyła się nieźle, nie zadzierała nosa. Była mysią blondynką o długich nogach. Kasia była brunetką. Nie wiadomo, czy nogi miała długie, czy krótkie, bo chodziła w spódnicach do połowy łydek. Makijażem dodawała sobie egzotycznej urody. Jak to mówiła Majka -„ na całego wywoływała urodę”. I można było powiedzieć, że była naprawdę ładna i zgrabna, a przede wszystkim niesamowicie sympatyczna. Cała żeńska klasa zakochana była w Kaśce na zabój. Patrzyły na Kasię przez pryzmat sympatii i nawet gdyby z jej urodą coś było nie tak, to nikt by tego nie dostrzegł.\n––Po co uczyć się historii. –– Wtrąciła się do rozmowy Danka.\n–– Ja mam na Kaja sposób. Zobaczycie, jak podziała.\n–– Spokojnie, dziewczyny. Możecie sobie gadać. Szkoda przerwy na kucie historii. Posłuchajcie lepiej, jak świetnie Paul Anka śpiewa „Dianę”. A swoją drogą, to muszę Bolkowi powiedzieć, że mają w tym radiowęźle same starocie. Teraz puszcza się Beatlesów, Niemena, Czerwone Gitary, a nie ten szajs, który ciągle leci.–– Niezadowolona Danusia z obrzydzeniem popatrzyła na głośniki, z których wydobywały się dźwięki. Muzyka na raz przycichła i usłyszały męski głos.\n–– Uwaga, uwaga chór pana Październego ogłasza nabór. Proszę zgłaszać się w środę po ósmej lekcji do auli, gdzie odbędzie się przesłuchanie. Ogłaszam też nabór do młodszego zespołu tanecznego. Profesor z wychowania fizycznego wyłoni wstępnie spośród uczniów klas pierwszych, osoby nadające się do tego zespołu. Ogłaszam też, że w dniu 1 października odbędą się wybory do samorządu uczniowskiego. Wszyscy przewodniczący klas proszeni są o wstępne podanie kandydatur…\n–– Słyszałyście dziewczyny, to może być coś dla nas.–– Danka ożywiła się i popatrzyła w stronę starszych chłopców, którzy stali na skraju podwórka w dużym kole i o czymś zawzięcie dyskutowali.\n–– Cholera, ale ten Władek przystojny. Całkiem przypomina Klenczona. –– Powiedziała i już gnała do Gośki, którą dostrzegła na końcu alejki. A Bogda z Alą stały pomiędzy starszymi chłopakami z IV aparaturowej i rówieśniczkami z technologicznej. Muzyka ucichła. Zadzwonił dzwonek i wszyscy rozpierzchli się do swoich klas.\nWraz z Alą poszły ukośną ścieżką do pawilonu, w którym mieściły się szatnie i wielka sala gimnastyczna. Szybko wskoczyły w ciemne spodenki, białe bluzeczki i już ustawiały się w rzędzie na zbiórkę. Przyszła Wuefica, bo tak nazywały mocno zbudowaną nauczycielkę wychowania fizycznego.\n–– W szeregu zbiórka.–– Zarządziła pani Golanka.\n–– Podeszła do pierwszej dziewczyny i z uwagą oglądała jej twarz, potem podeszła do następnej i znowu następnej, aż trafiła na Ulę Bartniak. Przybliżyła swoją twarz do jej twarzy, a gdy nie spodobało jej się to, co zobaczyła, ujęła dziewczynę za ramię i wyszła z nią do szatni. Za chwilę słyszały szum wody. Za pięć minut obydwie wróciły na salę. Ula miała mokrą buzię, a pod oczami czarne zacieki.\n–– Mam nadzieję, że ostatni raz przyszłaś pomalowana na lekcje. –– Powiedziała Wuefica.\n–– Kto jeszcze się pomalował, biegiem do umywalni. Jak ja będę myła, to nie będzie przyjemnie. –– Parę innych dziewcząt oderwało się od szeregu i pobiegło zmywać czarny tusz, a Wuefica grzmiała.\n–– Panny, psia krew się znalazły. Młode jesteście i sama młodość was powinna zdobić. Po co tony tuszu na oczach. Za chłopakami latają, zamiast w książkach siedzieć. Potem, smarkate, bachory w wózkach wożą, zamiast lalkami się bawić! Macie jeszcze czas na ten miód. Siedź w kącie, a znajdą cię. –– Powiedziała do Uli, która czerwona, z oczami wbitymi w ziemię stała na końcu szeregu.\nPod koniec lekcji Wuefica wybrała parę dziewcząt, które jej zdaniem odpowiednio się poruszały. Dwie Danki i Bogda również dostąpiły zaszczytu i zostały zapisane do młodszego zespołu tanecznego. Parę dni później dowiedziały się, że Ala śpiewa w chórze.\nTak się zaczęła Bogdy pięcioletnia przygoda taneczna.\nDzwonił Jędrek. Już wiadomo, co jest grane. Od naszego majstra budowlanego uciekli robotnicy. Nie ma kto kończyć zaczętych budów. Pana Piotra ścigają wierzyciele, więc nie odbiera żadnego telefonu. Jesteśmy, więc znowu na lodzie. Andrzej zdecydował, że skorzysta z propozycji pana Józefa. No i dobrze. W końcu to jest jakieś wyjście. Miniony tydzień był szaleńczy. Spędziłyśmy go cudownie. Byłyśmy z Elą i Kamilką na imieninach u pana Michała. Poznałyśmy mnóstwo ciekawych ludzi. Bardzo ciekawy był też pobyt na zjeździe leśnych ludzi. Poznałam sławnego Juliusza spod Dębu i nawet mam na plakacie jego autograf. Kama zebrała mnóstwo materiału do swojej pracy licencjackiej. Jednak oprócz cudownego lenistwa, były też głębokie rozmowy i ogromna ilość śmiechu. Apogeum stanowił ostatni wieczór, kiedy to postanowiłyśmy pojechać moim kochanym czerwonym Remusiem w głębokie Bieszczady. Miałam obawy, że nie zdążymy przed zmrokiem, ale Ela stwierdziła, że to krótka trasa ta „Mała pętla” i za dwie godziny będziemy w domu.\nJechałyśmy sobie ze śpiewem na ustach, licytując się, co nas bardziej cieszy; kolorowe lasy, piękne panoramy, cudne łąki, głupie krówki i ich wielkie, zielone kupy... Czułam skrzydła u ramion i cudowne uczucie wolności. Nagle droga się skończyła. Tak po prostu. Stał sobie szlaban, a dalej nie było asfaltu, tylko stały opuszczone maszyny.\nNie było wyjścia. Wycofałam i zaczęłam wracać. Nagle z lewej strony pojawił się napis informujący, że jest droga do Czarnej na skróty, ale w bardzo złym stanie. Ela stwierdziła, że przed rokiem jechała ta droga z Gabrysią i nie było źle.\nSłońce było coraz niżej, jak to w październiku bywa. Zaryzykowałyśmy. Biedny Remuś! Ledwie trzymał się na bieszczadzkich dziurach. Nawierzchni nie było prawie wcale, tylko dziury. Jeszcze nigdy nie widziałam drogi, która składałaby się z samych dziur! Jechałyśmy 15 km na godzinę, a i to wydawało się szaleńczym tempem. W końcu po godzinie drogi przejechałyśmy małą rzeczkę i stanęłyśmy oko w oko z wielkim stadem krów. W zasadzie oko w oko stanął Remuś, a my w nim. Wydawało się nam, że stado składa się z byków, bo pierwszy stał właśnie byk. Zwierzęta zamarły i my też.\n–– One są dziwnie zdezorientowane.— Powiedziała Kamila.\n––Ja też jestem dziwnie zdezorientowana.— Odpowiedziałam, zgodnie z prawdą.\nGdy Ela usłyszała, że może to są byki, wyciągnęła aparat fotograficzny, uchyliła okno i zaczęła robić zdjęcia, używając lampy błyskowej.\n–– Przestań je oślepiać i błyskać im po oczach, bo się rozzłoszczą — zaprotestowałam.\nEla schowała aparat i trwałyśmy. Krowy po jednej stronie drogi, a my po drugiej. W końcu zwierzęta nie wytrzymały. Ruszyły do przodu, a ja po woli zaczęłam wycofywać, bo zauważyłam, że stoję na rozwidleniu dróg. Krowy potrzebowały skręcić w boczną ścieżkę, która im właśnie zastawiałyśmy. Tak uczyniły, a my pojechałyśmy dalej, ale nie na długo. Zaczęło się duże wzniesienie i nagle Remuś odmówił posłuszeństwa. W kabinie zaczął unosić się dziwny zapach. Samochód burczał, trzeszczał i nie jechał. Słońce już dawno zaszło. Przypomniały nam się wszystkie bieszczadzkie opowieści o wilkach i niedźwiedziach.\n–– No dziewczyny, Remuś nas nie jest w stanie wciągnąć na tę górę. Obciążenie jest zbyt duże. Nie chcę was straszyć, ale na wzgórze wchodzicie, a Remuś sam wjeżdża i módlcie się, aby przestał śmierdzieć — powiedziałam po głębokim namyśle.\nI pomogło. Dojechałyśmy do Bóbrki w głębokiej ciemności.\n––- To nie był dobry pomysł.— Powiedziałyśmy chórem, po wejściu do pokoju.\n–– Ale dałyśmy czadu! –– Podsumowała Kamila.— I kto by się spodziewał, że jesteście dwa razy od mnie starsze!\nJednak wracam do innych czasów.\nBogda skończyła trzeci rok szkoły. Lubiła ją. Była tak inna od podstawówki. Dawała duże poczucie samodzielności. Lucyna poszła do pierwszej klasy liceum. Maria uczestniczyła w rozmowach wnuczek i szybko zorientowała się, że dziewczynki znalazły się w bardzo odpowiednich dla siebie miejscach. Szkoła Bogdy dawała jej możliwość rozwoju wyobraźni, fantazji. Dzięki nowoczesnemu prowadzeniu przytłumiła bunt, który pojawiał się, gdy wnuczka była przez otoczenie zbyt krępowana i ograniczana. W tej szkole rozkwitła. Ujawniły się zdolności artystyczne. Również Lucyna odnalazła się w nowej szkole, która właśnie, dlatego, że bardzo konserwatywna, dawała wspaniałe przygotowanie intelektualne i podwaliny pod przyszłe studia. Wzmocniła i ugruntowała pracowitość dziewczynki. Lucyna przyjęła narzucone rygory szkolne, jak coś bardzo normalnego i ani myślała przeciw nim się buntować.\nBogusia „obrastała w piórka”. Zaczęła czuć się młodą kobietą.\nHala szybko w ten sposób zaczęła traktować pierworodną, co często było powodem wielu kłopotów.\nMaria oficjalnie nie wtrącała się do wychowania dziewczynek, ale gdy nikt nie widział, próbowała naprawiać, korygować, pomagać.\n–– Pokorne ciele dwie matki ssie –– komentowała, gdy najstarsza wnuczka opowiadała o zdarzeniu, które przydarzyło jej się w autobusie i szkole.–– Będziesz miała duże nieprzyjemności. Kto to widział, aby jajko było mądrzejsze od kury?\n–– Babciu nic nie rozumiesz. Ja nie mogłam inaczej, bo godność kobiet została naruszona.–– Mówiła wzburzona. –– Opowiem ci po raz drugi. Właśnie jechałyśmy z Danką do szkoły. Wypadł jeden autobus i jechałyśmy szkolnym. Był niemożliwie zapchany. Miałyśmy miejsca siedzące. Ja czułam się nie najlepiej, bo miałam pierwszy dzień okresu, a wiesz jak ciężko go przechodzę. W Kędzierzynie wsiadł kierownik warsztatów szkolnych. Nie znałam go, bo nasza klasa miała obróbkę szkła, zamiast warsztatów. A ten kierownik to chłop jak dąb, w wieku około 45 lat. Jest bardzo dobrze zbudowany. Herkules! Więc dopchał się do nas i mówi.\n–– Może byście nauczycielowi miejsca ustąpiły.––\nMnie o mało nie zatkało. Popatrzyłam na wielkiego chłopa. Czułam straszny ból brzucha, więc powiedziałam. –– Przepraszam pana, ale jestem kobietą. Nie czuję się zbyt dobrze, a chyba panują odwrotne zasady. To mężczyzna miejsca ustępuje.\n–– No i jak on na te twoje wymądrzania zareagował? –– Zaciekawiła się Maria.\n–– Jeśli myślisz, że jak gentelman, to się grubo mylisz. Krzyczał na mnie jak milicjant na zbrodniarza i odesłał do dyrektora. Całe szczęście, że Dyro ma niezłą klasę. Wysłuchał, co miałam do powiedzenia. Przyznał rację, że zasady panują odwrotne, ale stwierdził, iż nie może postąpić inaczej, tylko mi musi zachowanie obniżyć. Szczęście, że tylko na jeden miesiąc.–– Poskarżyła się Bogda.\n–– Oj, nie będzie ci dobrze w życiu z taką rogatą duszą. Twój wychowawca mówił mi ostatnio to samo, więc to nie tylko moje zdanie. W dorosłym życiu trzeba nie raz zęby zacisnąć i zrobić coś wbrew sobie, aby było dobrze.–– Pouczyła wnuczkę.\n–– Ja jej też mówiłam, że głupia i nie może się tak nauczycielom odszczekiwać. Z mojej budy wyleciałaby jak z procy.–– Lucyna wpadła na koniec dyskusji.\n–– I właśnie z tego powodu nie zostałam w twoim zapyziałym ogólniaku.–– Odgryzła się Bogda, święcie przekonana o swojej racji.\nMaria westchnęła. Wiedziała już od wielu lat, że kompromisy są sprawą nader trudną i często wyglądają na brak cywilnej odwagi, ale w życiu są nieodzowne.\nRok minął na nauce i tańcach. Bogusia czuła, że wybrała najlepszą szkołę, jeżeli chodzi o jej rozwój artystyczny, natomiast nie przepadała za wiodącymi przedmiotami. Matematyka, fizyka i chemia szybko wchodziły do głowy, ale to wypracowania z języka polskiego zostawiała sobie na koniec tzw. odrabianek, w nagrodę za trud poprzednich prac domowych. Zamykała rok szkolny z wielką ulgą. Na wakacje nie wybierała się nigdzie do dnia, gdy cała „ ich paczka” spotkała się nad śluzą. Powystawiali piegi do ostrego słońca. Obydwie Danki, tak różne od siebie, ale obydwie bliskie Bogusi, pościągały pończochy, podciągnęły i tak kuse, spódniczki. Wystawiły do opalania „ białe sery” nóg. Chłopcy leżeli na szkolnych torbach, gryźli źdźbła trawy, palili „Sporty” i zaczepiali dziewczyny.\n–– A może pojechalibyśmy razem do Potoku. Mamy tam niezłą metę. Co roku z rodzicami jeździmy do państwa Kocurków. Jest tam dwa pokoje, a i w ogrodzie pozwalają rozbijać namioty. –– Wypaliła\n–– Ale byłoby fajnie pojechać na siedem dni w góry. –– Rozmarzył się Olek .–– Wzięlibyśmy namioty, a wy, dziewczyny mogłybyście spać u Kocurków. Razem gotowalibyśmy sobie zupki z proszku, razem chodzilibyśmy w góry. Tylko, po co, ten nadzór twoich starych?–– Zwrócił się do Joanny zdegustowany Olek.\n–– Z moimi staruszkami, to jeszcze nic nie wiadomo. Mama nie może jechać, bo nie dostała tyle urlopu, a tata tylko mnie odwiezie. Mam jedynie problem z Wojtkiem, moim bratem, bo muszę zarazie matkować. Taka jest cena wyjazdu, ale on ze mną trzyma sztamę. Odpowiednio przekupiony, pary z gęby nie puści.\n–– No to jedziemy. No ferajna, jutro piszemy liściki do starych, kto z internatu. Reszta dziś ustnie urabia rodzinkę. ––\nRozstali się, rozgrzani czerwcowym słonkiem i marzeniami o wspólnych wakacjach.\nOd dwóch dni byli w Potoku. Przyjechali tylko we trójkę, bo okazało się, że zapał wszystkich jakoś osłabł, narażony na domowe protesty i inne wakacyjne plany. Kocurkowie byli sympatyczni, a ich córka, Ewa prześliczna. Ewa była dorosła i pracowała w tkalni. Miała duże powodzenie u miejscowych chłopaków i letników. Chodziła na dorosłe randki i do młodszych dziewcząt mówiła z ogromnym pobłażaniem, świadoma swoich atutów. Wracając późnym wieczorem, wpadała na partyjkę remibrydża, albo kierek, które co wieczór królowały w pokoju Bogusi i Joanny. Pewnego dnia Ewa przyprowadziła dwóch studentów.\n–– Poznajcie dziewczyny moich nowych znajomych. To Janusz i Piotrek. Podobno, co roku przyjeżdżają do Potoku, ale ja ich dopiero dziś zobaczyłam na przystanku.–– Przedstawiła kolegów.\n–– Ja tam już dawno zauważyłem tak śliczną dziewczynę i od dwóch lat próbowałem cię poznać, ale zadzierałaś nosa. –– Przymilał się do Ewy Piotrek. Dziewczyna poczerwieniała po cebulki krętych, czarnych włosów i chcąc zatuszować podenerwowanie, obróciła się na pięcie, po czym powiedziała.\n–– Zaraz będę z powrotem, tylko się mamie pokażę! –– I zniknęła za drzwiami pokoju. Bogda leżała na swoim łóżku, bo w południe w pobliskim barze zjadła coś niestrawnego. Od popołudnia czuła mdłości i uścisk w żołądku.\n–– A może wszyscy pójdziemy na spacer. — Ewa już była z powrotem.\n–– No, Joanna, ubieraj dres i gnamy nad rzekę. Wieczór ciepły.\n–– Fajnie. Idę z wami.–– Wojtek nie chciał tracić okazji do zbiorowego wyjścia. Był zaledwie rok młodszy od Joasi i bardzo pilnował, aby nic go nie omijało.\n–– Te chora, a ty co zalegasz w piernatach? Wdziewaj sweter i spadamy na powietrze! –– Zwrócił się do Bogusi.\n–– Chyba sobie odpuszczę. –– Powiedziała dziewczyna.–– Jakoś spać mi się chce i telepie mnie zimno.––\nGdy wszyscy wyszli, wzięła lusterko i nawinęła na pięć papilotów końce swoich długich, jasnych włosów. Owinęła się kocem i usnęła. Zbudził ją śmiech Ewy i światło, które zapalili, wchodząc do pokoju.\nTowarzystwo wyraźnie podzieliło się na pary. Tylko Wojtek szedł sam. Wszyscy usiedli przy stoliku i rozłożyli karty.\nPrzez otwarte okno wpadały do pokoju spóźnione, czerwcowe chrabąszcze. Jeden wylądował na papilocie Bogdusi. Mimowolnie otrząsnęła się i wyskoczyła z piskiem z pościeli.\n–– Poczekaj, zaraz ci go ściągnę. On boi się jeszcze bardziej.–– Powiedział Janusz i już był w pobliżu dziewczyny. Ostrożnie zdjął brązowego intruza i wypuścił za okno. Zamknął okno i usiadł na skraju łóżka. Uważnie przypatrywał się dziewczynie.\n–– Niby papiloty ciotki-klotki, a u ciebie całkiem nieźle wyglądają. Nawet jesteś śmieszna, jak stworek z kosmosu. Nie miej tak przerażonej miny, no uśmiechnij się. O tak.–– Z zadowoleniem obserwował, jak kąciki ust dziewczyny idą do góry. –– I kto by pomyślał, że masz taki uśmiech! –– Do końca wieczoru siedział na brzegu łóżka i pilnował, aby kąciki jej ust nie opadały w dół.\nZaczęli się spotykać. Janusz z Piotrkiem często wpadali do domu Kocurków i wyciągali dziewczęta na spacer. Potem Piotrek z Ewą zaczęli znikać sami. Pewnego popołudnia, leżąc na kocu nad brzegiem rzeki, gdy Joanna i Wojtek oddalili się, Janusz zaproponował półgłosem.\n–– Przyjdź dziś sama o siódmej nad rzekę. Raz możemy iść sobie sami na spacer. ––\nWędrowali w górę. Na skraju lasu usiedli na małej kępie trawy. Janusz objął dziewczynę. Poczuła wzruszenie i radość. Patrzyła na zamglony, wieczorny krajobraz, rozciągający się u stóp wzgórza. Gdzieś w którejś z chałup ktoś grał na harmonii. Na pobliskim polu jakiś rolnik kosił nacie buraków. Oczy chłopca przybliżyły się, pociemniały\ni utonęły w jej źrenicach. Pocałunek był delikatny i miękki. Pachniał landrynkami, które ssali po drodze. Czuła się zakochana. Z góry zbiegała, jakby leciała na skrzydłach. W sercu i brzuchu tańczyły motyle.\nSpotykali się codziennie. Tonęli w objęciach i pocałunkach, jakby nie mieli nigdy przestać się całować. Jednak przestali. Pewnego dnia przyjechały siostry i zabrały ze sobą Janusza. Musiał odrobić praktykę studencką. Zaczynał studia prawnicze na Katowickiej Politechnice.\nBardzo cierpiała. Jej wakacje się skończyły. Chodziła smutna. Tęskniła. Z radością wyjechała do domu. Potok był zbyt pusty.\nBył sierpień. W środek nocy wdarł się zgrzyt gąsienic. Obudził ją hałas, stukot kroków, szum opon. Znała ten dźwięk. Dwa razy do roku z pobliskiej jednostki wojskowej żołnierze wyjeżdżali na poligon. Pod oknami ciągnęły niekończące się kolumny pojazdów, maszerowali żołnierze. Próbowała usnąć, ale hałas trwał i trwał. Rano dowiedziała się, że w pobliskiej Czechosłowacji nastąpił przewrót. Siły imperialistyczne nie próżnowały. Próbowały rozbić jedność bloku socjalistycznego. Wojsko udało się z odsieczą. Odpowiedziało na apel sąsiadów. Tak podawały media.\n–– Może wybuchnie wojna i nie pójdziemy do szkoły.–– Powiedziała wieczorem Danka, która wróciła z wczasów.\nBogda nic nie odpowiedziała, bo bała się, że może to być prawdą. Naczytała się wiele wojennych książek i wiedziała, że wojna, to tragedia, jednak wolność od nauki kusiła.\nI wtedy pojawiły się sny, które zaczęły ją od nowa prześladować.\nCałe noce uciekała przed samosterującymi pociskami, które odkrywały każdą kryjówkę. Sny trwały i trwały. Nawet wtedy, gdy mimo wszystko rok szkolny się rozpoczął pierwszego września, a ona zaczęła czwarty rok szkoły średniej.\nOd Janusza przychodziły długie listy i krótkie pozdrowienia na widokówkach. Ich wieczna miłość okazała się tak wieczna, jak wieczna trwała ondulacja. Może u Janusza była trwalsza. U Bogdusi twarz chłopca zamazywała się w pamięci. I gdy zamykała oczy, coraz częściej pod powiekami ukazywał się obraz kolegi szkolnego, Czarka.\nListy do Janusza, z biegiem czasu oddalającego ich od wakacji, stały się coraz krótsze, bardziej lakoniczne i chłodniejsze. Aż pewnego zimowego dnia po raz pierwszy nie odpowiedziała .\nW następnym tygodniu została wywołana z lekcji polskiego. Weszła woźna i powiedziała.\n–– Panna Bogda Kłębek ma gościa. Prosi on o zwolnienie uczennicy z lekcji.–– Gdy wyszła na korytarz i zobaczyła Janusza, ucieszyła się.\n–– Witaj. Co tutaj robisz? –– Zapytała.\nI wtedy zobaczyła, że z drugiego piętra schodzi Czarek. Minął Janusza i ten moment, kiedy oboje na krótką chwilę znaleźli się obok siebie, wystarczył, aby zrozumiała, że czas Janusza skończył się wraz z wakacjami. Teraz nadszedł czas Czarka.\nW maju, gdy uczepiona myślami platonicznego uczucia do Czarka, leżała na tapczanie i pogrążała się w zapachu bzów i rozpaczy, przyszła ostatnia widokówka, kartką z wojska. Janusz oblał egzaminy i „ poszedł w kamasze”. Bogusia na końcu tekstu dopisała kredką do brwi „The End”, bo język angielski po woli stawał się bardzo modny.\nOd dwóch lat nie mogła sobie wybaczyć, że nieświadomie przekreśliła swoje szanse na spotykanie się z Czarkiem.\n–– Jesteś totalną kretynką!–– Łajała się w myślach na wspomnienie pewnego tanecznego wieczorka, w czasie którego potraktowała Czarka „ z buta”. Byli wtedy całym zespołem pieśni i tańca na objeździe po ziemi Białostockiej. Był piękny wieczór na jeziorami. I była zabawa w augustowskim PDKu , a Czarek, kolega ze starszego zespołu tanecznego, zainteresował się nią, młodszą koleżanką. Co rusz prosił ją do tańca. Wtedy była dziewczyną, której ani w głowie był niepozorny chłopiec. Nawet dobrze mu się nie przyjrzała. Tourne było wesołe. Jeździli po różnych domach kultury. Śpiewali, tańczyli, a przy okazji zwiedzali. Gdyby wtedy wiedziała o przeobrażeniu, które nastąpi na wakacjach!... Gdy pierwszego września zobaczyła Czarka, zaniemówiła. Stał przed nią przystojny, młody mężczyzna, któremu po chłopięcym wyglądzie pozostał jedynie niesforny kosmyk włosów, spadający na czoło. Uśmiechnął się do niej po przyjacielsku białymi zębami, które aż raziły, odbijając się od złotej opalenizny twarzy.\n–– Co, zaniemówiłaś, gdy zobaczyłaś jak się opaliłem na murzyna?–– Zapytał oniemiałą Bogdusię.–– Byłem nad morzem.–– Wyjaśnił. –– No to cześć, bo chcę jeszcze spotkać się z Agą. Właśnie wróciła i zostawiła walizkę u woźnej.–– Odwrócił się i wszedł do budynku szkolnego, zostawiając zaskoczoną dziewczynę na środku podwórka.\n––Nie chciałam cię denerwować, ale dowiedziałam się ,że Czarek zaraz po przyjeździe z naszej objazdówki zaczął spotykać się z Agą. Widać ona była bardziej przewidująca. ––Wyjaśniła Danka. I wtedy Bogda pierwszy raz zaczęła o Czarku myśleć trochę inaczej, niż o starszym koledze. Platoniczny czas Czarka trwał aż do matury.\n–– Cholerne bramy! Jak wytrzymujecie to zamknięcie? Czuję się, jakby mnie ktoś zamknął w więzieniu!–– Mówiła do drugiej Danki, która od paru miesięcy pracowała w Zakładach Azotowych. Poszła tam zaraz po zakończeniu roku szkolnego, a Bogusia długo zastanawiała się, gdzie zacząć pracować. Nie poszła na studia na złość mamie. Hala w momencie zdenerwowania, gdy nie potrafiła przekonać córki, aby nie wydawała pieniędzy na głupoty, powiedziała.\n–– Jesteś dorosła. Ja nie zamierzam patrzeć, jak trwonisz MOJE pieniądze. Najpierw zarób, a potem możesz wydawać. Nie zamierzam patrzeć na darmozjada.––\nI wystarczyło, aby zabolało i by podjęła decyzję, że pokaże matce. Zarobi SWOJE pieniądze i wyda na to, na co będzie chciała.\nA może nie poszła na studia, bo polonistka, jej ukochana Pani Lusia postawiła na dyplomie czwórkę, a nie piątkę. A przecież miała iść na polonistykę. Pani Lusia zawsze mówiła, że świetnie pisze i gdyby były szóstki, to zasługiwałaby właśnie na szóstkę.\nA może prawda była taka, że chciała zacząć pracować, stać się dorosłą, prowadzić dorosłe, niezależne życie?\nMaria kiwała głową i martwiła się. Szkoda jej było, że Dzidziusia, jej Dzidziusia marnowała swoje zdolności, na co wyraźnie się zanosiło. Zła była na córkę, za jej nieopanowanie, ostry język, ale nie mogła nic powiedzieć, bo sama dobrze wiedziała, że też jest na „ jej garnuszku”. Wieczorami modliła się do Boga, aby nie dał zmarnować zdolności dziewczyny i strasznie złościła się, gdy Marianna Kłębek wzdychała i mówiła do wnuczki;\n–– Bozeniu, a cemu ty kawalira nie sukas i za mąz nie idzies. Już stara panna się z ciebie robi. A póde do kościoła i pare zdrowasiek za ciebie zmówie. Może Pan Bócek się zmiłuje i na drodze postawi bogatego kawalira.\n–– A co też teściowa za banialuki plecie. Przecież Bogdusia to jeszcze dziecko i nauki powinna brać, a nie dzieci chować. Na to zawsze czas.–– Ripostowała Maria.\n–– A gdziezby cas. Hań w Grusowie, to jak dziewucha końcy skołe to już we wakacje wesele ruchtujom, bo potem to ino do klastoru tsa się sykować. Stare panny zadko za mąz wydajom się. Z nauk to tylko bieda. Chłopu nie tsa psemądzałej baby w chałupie, ino młodej dziewuchy pod piezynę. Ja ci dziecko mówie, ty zuć te ksiązki. Juz i tak za duzo się wyuczyłaś. –– odwróciła się na pięcie i wyszła do przedpokoju. Za chwilę Maria słyszała, że rozmawia z Halą.\nBogdusia śmiała się do rozpuku, a Maria zamruczała pod nosem.\n–– Dziad swoje, a baba swoje. Ot, co! ––\nPraca w laboratorium w Zakładach Azotowych szybko ją rozczarowała. Dziewczyna wytrzymała jedynie rok, a później postanowiła studiować. Marię ucieszyła decyzja wnuczki, ale zdziwił kierunek.\n––Babciu, na matematyce się nie napracuję. Studia humanistyczne to dla kujonów. Ja chcę miło i przyjemnie spędzać czas. Muszę posmakować życia studenckiego.––\n–– Byle nie zbyt dokładnie! –– Odpowiedziała zaniepokojona Maria.\nWakacje minęły szybko. Zdała egzamin wstępny. Kazimierz pojechał do Wrocławia i wynajął córce stancję.\nZatrzymuję się na chwilę, aby podzielić się swoimi refleksjami na temat szczęścia. Ostatnie dnie znowu mnie wiele nauczyły.\nPiszę –– „znowu”, bo moja praca bez przerwy czegoś uczy. Może nie tyle praca, jak kontakty z różnymi ludźmi, rozmowy z nimi. Praca jedynie umożliwia mi zetknięcie z różnorodnością, wielobarwnością życia ludzkiego.\nZacznę od tego, że wczoraj całe popołudnie spędziłam na wywiadach. Sprawy były bardzo różne. Późnym wieczorem dotarłam do mieszkania osoby całkowicie ubezwłasnowolnionej. Gdy zadzwoniłam do drzwi, okazało się, że oko w oko stanęłam z kobietą, która znam z widzenia od wielu, wielu lat. Jest to osoba mniej więcej w moim wieku, bądź ciut starsza. Spotykałam ją często na ulicy. Zawsze była uśmiechnięta. W pewnym momencie zaczęłam widywać ją z wózkiem inwalidzkim, na którym siedział jej mąż. Spotykałyśmy się w autobusie komunikacji miejskiej. Jeździła na zajęcia rehabilitacyjne. Od paru lat regularnie widuję ją z chorym mężem. Jeździ na stację kolejową, bądź wraca ze spaceru. Popycha wózek inwalidzki. Wrosła w krajobraz naszego małego, willowego osiedla.\nNa wywiadzie opowiedziała o ostatnich wielu latach życia z mężem, który miał dwa tętniaki na mózgu. Przeszedł pęknięcie jednego z nich i dwie operacje. Jest prawostronnie sparaliżowany. Ma nieczynną połowę mózgu, miedzy innymi tę część, która odpowiada za mowę.\nDzięki rehabilitacji trochę chodzi, powłócząc prawą nogą. Funkcjonuje jak maleńkie, mało świadome dziecko. Zapomniał twarzy osób znajomych i bliskich. Uczy się na nowo, kto należy do rodziny i dalej o tym zapomina. Żona opowiada mu o życiu, pokazuje świat, jego piękno, uczy go radości życia. Z biegiem lat stworzyła na nowo małą, bezpieczną wyspę, do której nie docierają kłopoty i bezwzględność obecnego świata.\n–– Jesteśmy bardzo szczęśliwi w tym naszym azylu.–– Powiedziała mi z uśmiechem, pokazując obrazy, które maluje.–– Jedna z koleżanek zapytała mnie, czy nigdy nie klęłam na swój los i nie pytałam Boga, „dlaczego ja”? A ja jej na to odpowiedziałam; gdy miałam 23 lata i zmarła moja matka, tak właśnie zareagowałam, ale wtedy byłam bardzo młoda i głupia. Teraz cieszę się z tego, że możemy być razem. Mam osobę, którą bardzo kocham i z którą mogę cieszyć się każdym dniem. Niech mi pani uwierzy, że jestem bardzo szczęśliwa. To szczęście czasem ma dziury, bo są dnie, że bolą nogi. Wózek z roku na rok robi się coraz cięższy, a ja muszę chodzić z mężem na te stacyjne, rehabilitacyjne spacerki. Ratują mu one życie. Teraz na stację rzadko kto zagląda, bo pociągi przyjeżdżają jedynie kilka razy dziennie. Jest na niej tak pięknie, szczególnie teraz, jesienią. Szeleszczą liście, gdy chodzimy wokół klombu i oglądamy ptaki. Gdy jesteśmy zmęczeni, siadamy na ławeczce i opowiadam mu o pociągach, samolotach. Czasem akurat jakiś przeleci wysoko nad naszymi głowami. Mąż ma lepszy słuch ode mnie, to go wcześniej usłyszy i cieszy się. Jest naprawdę dobrze. To nic, że mamy małe emerytury, bo po co nam duże pieniądze. Nasze potrzeby nie są bardzo duże. Mąż ma tanie leki. Cieszymy się każdym wspólnym dniem, pomimo iż on jest teraz jak dziecko. Mówi „ da, da”, a ja cieszę się, jakbym Pana Boga za nogi złapała. Moja miłość jest taka sama, jak wtedy, gdy mówił „ kocham cię”.–– Zakończyła. A ja popatrzyłam na jej uśmiechniętą twarz i pomyślałam sobie, że od takich ludzi inni powinni uczyć się życia. Przypomniała mi się moja ostania rozmowa z koleżanką, która wpadała w czarną rozpacz z powodu wyimaginowanych, przyszłych kłopotów. Pomyślałam sobie, że w zasadzie szczęście zależy od podejścia człowieka do życia. Jedni nawet w trudnym życiu potrafią odnaleźć szczęście, a inni nigdy nie osiągną spokoju i szczęścia, bo gonią nie wiadomo, za czym i nie potrafią dostrzec rzeczy dobrych i pięknych, które się im przydarzają.Więc nie będę martwić się tym, że chaty niegotowe, że w urzędach , gdzie załatwiamy zezwolenia, trzeba czekać długimi miesiącami na każde zaświadczenie, każdą decyzję, a czas oczekiwania zależy jedynie od fochów urzędnika. Nie! To nie powód do zmartwień.\nKończył się wrzesień. Siedziała w maleńkim, obcym pokoiku i patrzyła w okno. W całym domu było przerażająco cicho, jakby była sama w tym obcym mieszkaniu. Wielkość pokoju przyprawiała ją o klaustrofobię. Pod oknem stała stara leżanka, jej przyszłe łóżko. Wysoki zagłówek opierał się na jednej ścianie, a drugi koniec leżanki wspierał się o ścianę przeciwległą. Pomyślała sobie, że gdyby ściany były bardziej krzywe, to byłaby to niezła rozpórka, aby nie runęły na siebie. Do leżanki przylegał mały, okrągły stoliczek z jednym krzesłem, wsuniętym pod ruchomy blat. Za stolikiem, na ścianie równoległej do okna, wciśnięta była niewielka szafa. Jej boczna ściana dotykała framugi drzwi. Za drzwiami wisiała mała półka, ze stojącą, nocna lampką i przypalonym abażurem.\nGdy przyjechała do tego miejsca, który w przyszłości miał stać się jej drugim domem, drzwi otworzyła stara, tęga kobieta, z siwymi włosami przykrytymi nylonową siateczką. Na obwisłych, sporych piersiach kwitły kwiaty, krzyczące pomarańczową barwą ze zniszczonego szlafroka. Spod niego wystawała fioletowa, perkalowa, nocna koszula. Tęga twarz nosiła ślady dawnej urody, utrzymywanej przez właścicielkę na siłę, za pomocą różowych placków różu, kładzionych na wydatne policzki. Krwawa szminka, zbyt daleko obrysowywała wąską linijkę starczych ust. Czarne łuki brwi, namalowane kredką, wznosiły się nad grubymi, opadającymi powiekami, czyniąc wyraz twarzy zdziwiony i komiczny.\n–– Zanim wejdziesz na górę, to musisz wiedzieć, że ciepła woda jest tylko wieczorem, o dwudziestej włączam ją tylko na 30 minut. Musisz zdążyć się wymyć. Nie ma marnotrawstwa. Jest jeszcze jedna studentka w drugim pokoju i to jest czas dla was obu. Jak jedna się dłużej myje, to dla drugiej nie ma ciepłej wody. Zimną też zabraniam puszczać bez potrzeby, bo to pieniądz wyrzucony w błoto. Korki od prądu wykręcam o dwudziestej drugiej. Do tego czasu możesz się uczyć. Rano możesz wstawać o szóstej. Nie ma gotowania po pokojach. Pozwalam tylko grzać wodę na herbatę. Tu masz klucz. Jak zgubisz, to będziesz sama dorabiała. –– Powiedziała bez uśmiechu i poczłapała w rozdeptanych bamboszach, po wąskich schodach, aby pokazać pokój. Bogda poczuła się samotna i nieszczęśliwa. Tęskniła za domem i Jędrkiem, który stawał się z dnia na dzień bliższy.\n–– Ale u ciebie zimno! –– Powiedziała Ula i podciągnęła pod brodę kolana, aby okryć nogi zimowym płaszczem.\nSiedziały obydwie na leżance. Niby rozwiązywały zadania, ale w zasadzie od dwóch godzin prowadziły zażartą dyskusję na temat swoich dotychczasowych przeżyć szkolnych. Starały się o sobie jak najwięcej dowiedzieć. Zaprzyjaźniły się od razu. Od chwili, gdy usiadły obok siebie na algebrze. Ula urzekła Bogdę pszenicznymi włosami, słowiańską urodą i beztroską, z którą podchodziła do dnia codziennego.\n–– Chojnowska znowu oszczędza i pali w piecu tylko późnym wieczorem. ––Wyjaśniła Bogda powód chłodu, panującego w całym domu. –– Wczoraj wieczorem znowu nie było ciepłej wody. Gdy rano o to spytałam, to ofuknęła mnie i powiedziała, że chyba, cytuję” z gównem się nie biłam”, więc, jak jeden dzień się nie umyję, to dziury w niebie nie będzie. Ochlapałam się, więc zimną i już czuję, że gardło mnie boli. Znowu zanosi się na chorobę. Mama będzie marudziła, że odkąd na studia poszłam, to bez przerwy na zwolnieniu lekarskim jestem i do Koźla przyjeżdżam, ale jak tu chorować w takiej zimnicy. Chyba nigdy bym nie wydobrzała. –– Zwierzała się koleżance ze swoich problemów.\n–– U mnie też nie lepiej. Nie mam gdzie suszyć pościeli. Jak dałam na piec, to gospodarz zrobił mi awanturę, że zawilgocę mu całe mieszkanie. Ale nie jest tak źle, jak u ciebie. I pokój dużo większy. U ciebie to wchodzi tu tylko jeszcze jedna osoba i to wtedy, gdy ty siedzisz na leżance. Poszukaj czegoś innego.–– Poradziła.\n–– Mieszkam tu nadal tylko dlatego, że wszędzie życzą sobie astronomicznych kwot za mieszkanie. Rodzice i tak bokami robią. Mam straszne wyrzuty sumienia, że wyciągam z domu tyle forsy. Nawet im nie mówię, że Chojnowska już drugi raz podniosła czynsz. Oszczędzam, jak mogę. Przestałam chodzić no obiady i tylko na herbatce i kanapkach żyję.–– Odpowiedziała Bogda i włożyła grzałkę do garnuszka z wodą.\n–– Ostatnio widziałam Jędrka. Coś często jest u ciebie.–– Dopytywała Ula.\n–– I tu i w Koźlu spotykamy się, chociaż jego starzy niechętnie na to patrzą. Ubzdurali sobie, że na weselu Janki podrywałam dyrektora fabryki płyt. A było odwrotnie, bo ten stary satyr chciał mnie pomacać, to dałam mu po gębie. Zemścił się i bzdury nagadał Jędrka rodzicom. Teraz spotykamy się po kryjomu.–– Wyjaśniła koleżance problem, który już od lata uwierał.\n–– No, no, jak Romeo i Julia! –– Zażartowała Ula.\n–– Trochę mnie to złości i już mam dość tej konspiracji. Chyba zerwę z Jędrkiem. Właśnie wbrew sobie dziś mu o tym napisałam, że tak czasem jest, że uczucie, uczuciem, ale aby nie miał problemów, ja się wycofuję. W związku z tym mam chandrę, jak cholera.––\n––Przecież mówiłaś, że Jędrek jest ukochanym syneczkiem swojej mamusi, to pewnie zazdrosna, że mu jakaś obca synka podbiera. Złapała się pierwszej lepszej okazji, by rywalkę odwalić. Wiem coś o tym. Nie wiem, czy dobrze robisz z tą rejteradą. Każda mamuśka taka będzie. Ale widzę, że nasz asystent Rysiek za tobą oczami wodzi.\nJuż wszyscy zauważyli, że możesz z nim zrobić co zechcesz ––roześmiała się Urszula.\n–– Wczoraj znowu wyciągnęłam go na zajęcia do ogrodu botanicznego. To był pomysł całej grupy, bo uparli się, że nie chcą ćwiczeń. Później wszyscy się dobrze bawili, tylko ja musiałam bawić Rysia rozmową –– opowiadała.\n–– A na korytarzu słyszałam, że podrywa cię na psychologię konia.–– Ula bawiła się nieźle.\n–– To nic. Wyraźnie dał mi do zrozumienia, że widziałby mnie w roli swojej żony. Mieszka gdzieś na peryferiach tylko z mamusią. Mają domek i nieźle się im powodzi. Stwierdził, że nie będę żałowała.\nAle jak sobie pomyślę o Rysiu, o jego wiecznie zakatarzonym nosku, mokrych i zimnych łapkach, to obrzydzenie mnie chwyta. Ostatnio mnie złapał za rękę, a ja czułam, jakbym jakąś śliską rybę w dłoni miała. Niedoczekanie jego, abym żoną została. Na razie z nim delikatnie postępuję, bo boję się, że mnie obleje na ćwiczeniach.\nPo paru dniach od tej rozmowy do Bogusi wpadła zasapana Ula.\n–– Jest mieszkanie. Nawet nie takie drogie. Na Karłowicach. Chcą wynająć dwa pokoje. Moja koleżanka Ewa będzie brała jeden, a ty możesz drugi. Musisz tylko z nią pojechać, bo Korscy nie chcą nikogo bez polecenia. Jeden problem, że pokoje nie mają osobnego wejścia. Trzeba przechodzić przez mieszkanie Korskich. Na piętrze mają łazienkę, swoją sypialnię i dwa pokoje do wynajęcia. To nie jest zbyt uciążliwe. Musiałabyś tylko stówę dopłacić do tego, co teraz i możesz mieszkać. Musisz tylko zrobić na nich dobre wrażenie. To nowobogaccy. Lubią ludzi przesadnie ugrzecznionych z dobrymi manierami, więc się postaraj.–– Musztrowała koleżankę.\nBogda zamieszkała na Karłowicach. Mieszkanie okazało się wygodne, ciepłe. Warunki były dobre, czynsz niezbyt wygórowany.\nKorscy nie byli wścibscy. Zaprzyjaźniła się z Ewą, która z fizyki przeniosła się na matematykę. Przestała czuć się samotnie. Prowadziły długie rozmowy. Wspólnie uczyły się. Gdy miały dość swojego towarzystwa uciekały do swoich pokoi. I tak minęło parę lat.\nPróba rozstania z Jędrkiem nie udała się. Zrozumieli, że nie jest to dobry pomysł. Zatęsknili za wspólnym życiem.\nW lipcu mieli się pobrać. Gdy Jędrek poinformował rodziców o swojej decyzji, rozpętało się piekło. Zwołano rodzinny sąd.\n–– Co ty myślisz sobie gówniarzu, że przeciwstawiasz się woli rodziców. Po co ci jakaś studentka? Nam do kiosku potrzebna prawdziwie robotna dziewczyna, a nie jakaś inteligencka panienka, co skrzynki do góry nie podniesie. Ta panna jakaś mała, niewydarzona. Wyglądacie ze sobą jak Flip i Flap.–– Powiedziała matka Jędrka.\n–– To żadna partia. Samochodu jej rodzice nie mają. Pieniędzy pewnie też nie za wiele. Tyle, że jest swój dom. –– Podsumował ojciec. –– Cała rodzina jest przeciwna. I bierz to pod uwagę. My myśleliśmy, że na zawodowego oficera się wykształcisz. Wujek Kostek w Zegrzu na wysokim stanowisku wojskowym, to i by cię przyjęli do szkoły wojskowej. Jak się uprzesz na żeniaczkę, to zasadniczą służbę ci załatwimy i do wojska pójdziesz. Będziesz zwykłym szeregowcem, a nie oficerem i każdy tobą kąty powymiata. Tyle zwojujesz.––\n–– Serce mi łamiesz. Przez ciebie ziemię szybciej gryźć będę! –– Głos matki z krzyku przeszedł w szloch.\nJędrek zmienił zdanie. Nie chciał iść na udry z rodziną. Jednak nie wytrwał długo, bo pod koniec wakacji postanowił, że jednak pójdzie swoją drogą.\nCzuła, jakby świat zamienił się w wielka tęczową bańkę. Szła lekko, wręcz unosiła się nad ziemią. Płynęła. Wypełniona była radością i szczęściem. Grały organy w bazylice na Górze Świętej Anny. Na jej długim welonie, który snuł się po kamiennych płytach posadzki, poprzez barwne witraże, popołudniowe słońce malowało pastelowe smugi. Gdy przestąpili próg kościoła, posypały się na ich głowy drobne ziarnka ryżu. Na szczęście. W tłumie, który czekał z naręczami kwiatów byli też rodzice, rodzeństwo i przedstawiciele rodziny Jędrka. Wygrała batalię. Otoczył ich zwarty tłum przyjaciół, znajomych i rodziny. Każdy chciał złożyć życzenia.\nMaria stała z boku i zastanawiała się nad tym, co przyniosą przyszłe lata. Widziała szczęście w oczach wnuczki i poczuła się nagle bardzo zmęczona. Jakby skończyła jakiś maratoński bieg. Doszła do mety. Zrobiła swoje. Serce jej wypełniła bezkresna samotność.\nOd kiedy wnuczka obwieściła jej swoją decyzję, zaczęła uciekać od domowników. Chowała się do swojego pokoju, jak do twierdzy i do późnych godzin nocnych siedziała w ciemnościach, pogrążona w smutnych myślach.\nWczoraj znowu umówiłam się z Elą. Już bardzo dawno nie rozmawiałyśmy inaczej, jak służbowo. Smutne jest to, że dzięki, albo raczej z powodu intensywnej pracy, oddalamy się od siebie. Nie mamy czasu na dłuższe rozmowy. Zaczynamy o sobie trochę mniej wiedzieć. Najwyższy czas, aby odkurzyć przyjaźń, przetrzepać zaległości.\nPoprzedniego dnia widziałam się z inną moją serdeczną koleżanką, Basią. Chciałam pobyć trochę w towarzystwie bliskich mi ludzi, z którymi „nadajemy na tej samej częstotliwości”.\nRozmowy z Elą i Basią są bardzo podobne. Koją, śmieszą, zmuszają do zastanowienia. Nie są to powierzchowne ploteczki.\nTym razem rozmawiałyśmy o wewnętrznej sile człowieka, o zmianach, jakie następują w każdym z nas, w miarę zdobywanych doświadczeń i przeżywanych trudności. Oba spotkania kręciły się wokół omówienia specyficznego problemu.\nZ biegiem lat, zdobywanych doświadczeń, nabywanej wiedzy i samoświadomości, człowiek staje się coraz bardziej mocny, coraz lepiej radzi sobie z różnymi problemami i to jest wspaniałe. Ciemną stroną sprawy jest to, że osoby najbliższe, takie, jak mąż, matka, siostra zaczynają sobie z tym nie radzić. Paradoksalnie wszystko jest dobrze, gdy jesteśmy słabi i wymagamy wsparcia, a czasem jesteśmy nawet niesieni na cudzych barkach. To jest naturalne. Zdobyte przyczółki samodzielności, mocy wewnętrznej, niezależności dodają nam skrzydeł, ale są ołowiem dla naszych bliskich. I wtedy zaczynamy czuć się winni, że radzimy sobie dużo lepiej, niż wcześniej, że coś chcemy od życia, że zaczynamy decydować o sobie...\nTo moja mała refleksja, która wyniknęła z naszych cudnych, głębokich i wspierających rozmów. Natomiast chciałam też napisać o rozmowie telefonicznej z córką. Moją mądrą i cudowną córką. Opowiedziała, że dziś, w Dniu Świętego Mikołaja razem z prezentami dała swoim synkom” list od Mikołaja”. W liście, który spowodował u Kacpra wzruszenie i jeszcze raz potwierdził, że jest to bardzo mądre, czułe oraz wrażliwe dziecko, próbowała przekonać swoje latorośle, że w życiu człowieka rzeczy materialne nie są najważniejsze. Społeczeństwo konsumpcyjne nie jest najwspanialszym wynalazkiem ludzkości. Opowiedziała o tym, że na świecie są dzieci, które żyją w stałym zagrożeniu życia, są głodne i nieszczęśliwe. Cieszy je najdrobniejszy przejaw dobroci ludzkiej. Marzą o spokoju, pełnej rodzinie, miłości, pokoju.\nPodoba mi się, że Stella znajduje niekonwencjonalne sposoby, aby uczyć swoje dzieci, jak być mądrym, wrażliwym i dobrym człowiekiem.\nA teraz trochę o naszej „chatce marzeń”. Jędruś właśnie wrócił z Bóbrki. Opowiedział, że już na naszej działce leżą wszystkie, przewiezione elementy na nasze chaty. Leży też drewno na uzupełnienie i rozbudowę. Zabezpieczył chatki na zimę. Owinął folią, jak futrem. Czekają na ekipę, która dokona ich reinkarnacji. Przypuszczalnie obudzą się wiosną do nowego życia, jak cała, cudna, bieszczadzka przyroda. Moje kochane, cudowne „chatki marzeń”!\nmylę kroki w tańcu z życiem\nszczególnie słabo wychodzą obroty\nw prawo i w lewo uciekam\ngubię rytm, gdy depczą po palcach\npotykam się co moment\npo raz pierwszy kręcę piruety\nnie dostałam instrukcji\nczy Bóg widzi, że tańczę z pasją?!\nŚwięta Bożego Narodzenia minęły bardzo szybko. Były inne niż w latach ubiegłych. Maria z początku nie potrafiła ustalić, co było przyczyną tej” inności”. Po głębszym zastanowieniu stwierdziła, że jednym z powodów była obecność męża Bogdusi. Jednak nie to zmieniło jej sposób odczuwania wigilijnego wieczoru, a sen, który miała w noc poprzedzającą święta. Śnił jej się biały koń kroczący dostojnie ulicami Lwowa. Na koniu siedzieli jej rodzice z Albertem. Koń miał złotą uzdę i skrzydła, jak Pegaz. Ukląkł na jedno kolano, a Anna Rosmanyi wyciągnęła do niej rękę i pomogła wspiąć się na grzbiet. Koń wzbił się w powietrze. Pod przebierającymi w powietrzu kopytami przepływały chmury. Między jednym, a drugim obłokiem widziała córkę i zięcia, a także wnuczki. Bogdusia machała do niej błękitną chusteczką. Stawała się coraz mniejsza i mniejsza, aż całkiem zniknęła. Nagle koń wylądował w wielkim ogrodzie. Wokoło rosły białe lilie ze złotymi pręcikami. Z białego gąszczu wyłonił się Szymon. Podszedł do konia i ujął go za uzdę. Wyciągnął do Marii ramiona.\n–– Witaj Kotusiu –– powiedział. Z ufnością zsunęła się w kochające ramiona, za którymi tyle lat tęskniła. Poczuła się bardzo szczęśliwa.\n–– Chodź, zobaczę, czy nauczyłaś się tańczyć –– powiedział. Ujął dłoń żony i poprowadził ją pod olbrzymi orzech.\nUsłyszała dźwięk skrzypiec. Melodia była znajoma, ale nie potrafiła poznać, jaki to utwór. Miała tremę, jak wiele lat temu, przed ich pierwszym tańcem. Jednak zaufała sobie i Szymonowi. Czuła lekkość ruchów. Stopy prawie nie dotykały ziemi. Płynęła, objęta ramionami męża.\n–– Tańczysz doskonale! –– Usłyszała szept Szymona i obudziła się. Leżała w ciemnym pokoju, słysząc w głowie dźwięki skrzypiec. Poczuła wielki żal, że to tylko sen. Po jej miękkim, papierowym policzku stoczyła się łza. Przez cały tydzień powracały do niej wspomnienia uczuć, jakie przeżyła w nocy „liliowego tańca”, jak nazwała szczęśliwe chwile.\nSylwester zaczął się śnieżnym porankiem. Ogromne płatki śniegu wolno wirowały w powietrzu i grubą warstwą zasypywały ogród. Pod wieczór był biały i piękny, jakby wyczarowany w krainie baśni. Siedząc przy kuchennym stole, przy gorącej herbacie, przed oczami miała skrzący się srebrem i złotem, świat. Wieczorem zerwał się wiatr i zrobiła się prawdziwa zamieć. Białe skrzydła zadymki co chwilę zahaczały o kuchenne okno. Wszyscy szykowali się do zabawy. Hala z Kazikiem szli na prywatkę do Danusi i Janka Dzielskich. Beata przygotowała napoje i ciastka dla koleżanek. W swoim pokoju postanowiła świętować odejście starego roku. Bogda z mężem, Lucyną i Adamem wybierali się na zabawę do pobliskiego PZGSu.\nMaria popatrzyła na dorosłą Dzidzię i ogarnęło ją wzruszenie.\n–– Kiedy to się stało? –– pomyślała. –– Kiedy z Dzidzi stała się Bogdą? Jak ten czas leci. Dopiero siadała na moich kolanach, a już niedługo swoje dziecko będzie na nich sadzała.\n––Obserwowała Bogusię, przygotowującą się do zabawy. Buzię miała świeżą, dziecięcą. Krótko ścięte włosy jeszcze bardziej ją odmładzały. Pod wzorzystą sukienką uwydatniał się mały brzuszek, świadczący, że Maria niedługo zostanie prababcią.\n–– Już nie jestem jej potrzebna. Już weszła na własną drogę.–– Pomyślała z żalem.\n–– Babciu, jak wyglądam? Czy przypominam wielką bekę? ––Zapytała wnuczka. Maria podeszła do młodej kobiety i pogładziła ją po policzku.\n–– Jesteś śliczna i świeża. Masz takie gładkie policzki, sama „ krew z mlekiem”.–– Wąskimi linijkami pomarszczonych ust ucałowała jędrny policzek wnuczki i bardzo mocno przytuliła ją do swojego, szarego swetra. Przytrzymała chwilę w objęciach. Poczuła radość i smutek. W oczach jej znowu pojawiły się łzy. Bogda dostrzegła mokre oczy Marii. Źle zrozumiała powód smutku.\n–– A może zostaniemy z tobą. Wiesz, nie mam jakoś ochoty na zabawę. Może Lucyna pójdzie sama –– zaproponowała, siadając na tapczanie.\n––Wykluczone! Muszę przypilnować Besię, bo nie wiadomo, co może strzelić do głowy siódemce nastolatek. –– Zaprotestowała Babcia Mania.\n–– To w takim razie zostaniemy na zabawie tylko do północy. Po złożeniu życzeń, przyjdziemy do ciebie.–– Stwierdziła Bogda.\nWnuczki ubrały płaszcze i wyszły z domu. Popatrzyła, jak zwykle za nimi. Właśnie wychodziły przez furtkę. Bogdusia przykryła głowę błękitnym, szyfonowym szalem. Odwróciła się w stronę okna i uśmiechając się do Marii, końcem szala pomachała w powietrzu. Cały wieczór Maria spędziła przy oknie, wpatrując się w biały krajobraz, oświetlony ciepłym światłem latarni.\nZbliżała się północ. Postanowiła przygotować kieliszki i wódkę, aby wypić z córką i zięciem za nowy rok. Wyjęła ze spiżarki butelkę żubrówki. Gdy szła z tacą do pokoju, strąciła kryształowy kieliszek. Spadł na podłogę i rozbił się na mnóstwo drobnych kryształków. Wzięła szufelkę i łopatkę. Schyliła się i świat zawirował… Płynęła w szalonym walcu między chmurami.\n––No, zdążyłem przed północą zaprosić cię do tańca. –– Przed sobą miała gorące oczy męża. Tak szybko biło jej serce!\n–– Już zawsze będziemy razem tańczyć. Nie wypuszczę cię już nigdy ze swoich ramion! –– Powiedział.\nW pokoju stary zegar wskazywał północ. Rozdzwoniły się kościelne dzwony.\nAutor: Bozena o 03:21 Brak komentarzy:


Dziennik Turystyczny 21.09.2010 11:47\nDostań pracę marzeń\nAby przyłączyć się do zabawy należy na stronie www.praca-marzen.pl stworzyć swoje wirtualne CV, w którym każdy chętny zaprezentuje siebie jako (potencjalnego) idealnego kandydata do testowania wakacyjnych destynacji znajdujących się w portfolio Exim Tours: Wenezueli, Sharm El Sheikh, Costa del Sol, Djerby, Hurghady oraz Monastiru.\nSzukamy osób, które w oryginalny sposób, tworząc galerie foto i video zaprezentują swoją niebanalną osobowość. Im ciekawsze wirtualne CV, im więcej w nim wartościowych zdjęć i filmów tym większa szansa na lepsze oceny od innych użytkowników. Użytkownicy walczą w rankingu oceniając i polecając znajomym dany profil. Zdecydowanie stawiamy na szalone pomysły i kreatywność ale przede wszystkim niezależność, która pozwoli na obiektywną ocenę naszego produktu - wyjaśnia Piotr Czorniej, Dyrektor działu Marketing & Technologia.\nPodstawowym założeniem projektu Praca Marzeń jest zatrudnienie osoby, która nigdy wcześniej nie była zawodowo związana z branżą turystyczną. Poszukiwana jest to "osoba dynamiczna, kochająca podróże o przenikliwym umyśle, charakteryzującym się wysokim obiektywizmem". Firma zapowiada, że zwycięzca ma dużą szansę na przedłużenie współpracy z Exim Tours Polska.\nKażdy z uczestników konkursu ma możliwość wytypowania osób, które będą zasiadały w jego jury, co również jest elementem zabawy. Exim Tours Polska zdradzi szczegóły w kolejnych dniach. Rekrutacja internetowa w projekcie Praca Marzeń potrwa do 21 listopada. Kolejnym etapem będą rozmowy rekrutacyjne, które potrwają do 6 grudnia. Z 13 kandydatów zostanie wyłowiony zdobywca Pracy Marzeń. Więcej informacji na www.praca-marzen.pl.


lepsza myjnia ręczna czy automatyczna? - Myjnie samochodowe\nlepsza myjnia ręczna czy automatyczna?\nTemat: lepsza myjnia ręczna czy automatyczna?Konkurs - "Książki dla aktywnych"\ndużo się słyszy na temat myjni samochodowych..jedna lepsza od drugiej, jednak czy to prawda, że myjnie ręczne są lepsze od tych automatycznych?czy dokładniej się umyje ręcznie?i jak jest lepiej dla samochodu, żeby nie zniszczyć mu lakieru?\nJa myje ręcznie i nie narzekam:) Przy okazji trochę ruchu nie zaszkodzi, a i uważam, że sama dokładniej to zrobię;]\njeżeli komuś się spieszy i nie ma czasu to automatyczna jest niezastąpiona. taki brud z drogi jak kurz, zacieki po deszczu myje bez problemu ale coś bardziej przyklejonego i przyschniętego tak idealnie już nie usunie.\nnie mniej auto nie myte wcale a myte choćby tak i tak lepiej sie prezentuje jednak jak ma się trochę czasu lepiej myć ręcznie.\nWiadomo,że automatyczne myjnie są choćby lepsze gdy ktoś nie ma działki, gdzie może umyć auto, pod blokiem niezawsze się da...\nnie wiem jak tam jest na ręcznej - nigdy nie byłam, ale to chyba działa na zasadzie wrzuć monetę i masz np 5min na mycie więc mi osobiście takie ściąganie z czasem nie pasuje ale samemu się i tak lepiej umyje bo widać gdzie trzeba poprawiać ;)\nJa jestem zwolennikiem myjni bezdotykowej. Nie kosztuje to wiele, a perfekcyjnie umyty samochód świeci się. Ja jeżdżę u siebie na stację kontroli pojazdów w Gliwicach . Mają tam myjnie z pięcioma programami, a do woskowania używają nanotechnologii, a do spłukiwania wody osmotycznej. Nie niszczy to karoserii.\nChcąc zadbać o lakier samochodu warto zajrzeć także do https://eport2000.pl/boll.html , gdzie można znaleźć produkty czyszczące w naprawdę atrakcyjnych cenach. Sprawdźcie.\nA może warto wybrać myjnię parową, jeśli chcecie, to możecie zajrzeć do Fortador i sprawdzić oferowane przez nich - myjnia parowa. Uważam, że oferta bardzo ciekawa, więc i wy możecie sprawdzić sobie szczegóły ich oferty.\nZnajomy zastanawia się nad takim biznesem i wybrał myjnie z http://www.corrimex.pl/myjnie-automatyczne/ z wielu powodów - głównie jakości mycia, kosztów i późniejszego utrzymania no i korzystał z opinii klientów takich myjni.\nZabudowy samochodów - 06.12.2017


Kabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD cena na Allegro, monitoring aukcji SMS i statystyki\nKabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD - najtańsza cena na Allegro\nIle wynosi cena Kabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD na Allegro? Jaka jest najlepsza oferta Kabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD? Chcesz kupić tanio Kabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD za 30 zł? To możliwe! Monitoruj cenę - dostaniesz natychmiastowe powiadomienie SMS, e-mail lub na pulpit.\nKabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD kosztuje na Allegro pomiędzy 35,00 zł, a 43,06 zł. Średnia cena w tym tygodniu to 39,03 zł. Najtańsza oferta to "DVD Kabaret Ciach „Historie śmiechem pisane”", natomiast najdroższa to "Historie Pisane Śmiechem, DVD - Kabaret Ciach".\nSzczegółowe informacje oraz data premiery: Kabaret Ciach - Historie śmiechem pisane premiera.\nŚrednia cena: 39,03 zł\nNajwyższa cena: 43,06 zł\nŚrednia ilość towaru: 398\nKabaret Ciach - Historie śmiechem pisane na DVD\nNajmniejsza rozpiętość: 8,06 zł\nŚrednie wahanie: 8,06 zł\nNajwyższa rozpiętość: 8,06 zł


Aoi Sekai no Chuushin de - Senpai\nHomePrzygodaAoi Sekai no Chuushin de\nAkcja, Ecchi, Fantasy, Parodia, Przygoda2012 - 2012\nSegua Kingdom znów przegrywa bitwę z Ninterdo Empire, ale wszystko się zmienia przez chłopaka, który nazywa się Gear. Wszystkie postacie są parodią gier Nintendo i Sega - Sonic the Hedgehog, Super Mario Bros, The Legend of Zelda itd.\nAoi Sekai no Chuushin de Odcinek 1\nAoi Sekai no Chuushin de Odcinek 2\nAoi Sekai no Chuushin de Odcinek 3\nAnime podobne do Aoi Sekai no Chuushin de\nAkcja, Komedia, Nadprzyrodzone, Szkolne życie2016\nW niedalekiej przyszłości w ludziach obudziły się nadnaturalne zdolności. Od tej pory u kolejnych pokoleń moc pojawiała się częściej i była silniejsza. W tym momencie już ponad 80% populacji posiada swój własny dar. Z reguły ukazuje się on w okolicach czwartego roku życia. Izuku Midoriya jest wyjątkiem w tym świecie - choć ma już 14 lat, to nie posiada żadnych zdolności specjalnych. Co więcej, lekarze stwierdzili, że takowe się w nim nigdy nie przebudzą. Nadal jednak marzy on o zostaniu bohaterem. Pewnego dnia zostaje zaatakowany przez potwora i w ostatniej chwili ratuje go jego idol, najsilniejszy z bohaterów, zwany "All Might". Czy to spotkanie odmieni życie naszego młodego protagonisty? Czy uda mu się spełnić jego największe marzenie pomimo przeszkód stojących mu na drodze?\nBe the first to review “Aoi Sekai no Chuushin de” Anuluj pisanie odpowiedzi


Noclegi Krynica Zdrój - Regulamin - Noclegi Krynica Zdrój\n+48 664 99 11 77 +48 600 82 14 90kontakt@ski-house.pl\n+48 664 99 11 77\nW celu zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa noclegów dla klientów Ski-House w Krynicy Zdrój oraz ich mienia - zarządza się co następuje:\nNiniejszy regulamin porządkowy zostaje wydany przez właściciela obiektów noclegowych Ski-House w Krynicy Zdroju w celu zapewnienia porządku oraz bezpieczeństwa klientów w wyżej wymienionych obiektach oraz ich mienia. Niniejszy regulamin ustala jednocześnie zasady korzystania z pomieszczeń mieszkalnych w Ski-House w Krynicy Zdroju.\nNiniejszy regulamin wiąże wszystkie osoby przebywające na terenie wyżej wymienionych obiektów.\nPomieszczenia mieszkalne w Ski-House Krynica Zdrój wynajmowane są na doby. Nocleg rozpoczyna się o godzinie 16:00 i kończy się o godzinie 10:00 dnia następnego.\nŻyczenie przedłużenia poza okres wskazany w dniu przybycia, gość powinien zgłosić w biurze na terenie Ski-House w Krynicy Zdroju do godziny 10.00 dnia, w którym upływa termin najmu pomieszczenia mieszkalnego. Biuro może nie uwzględnić życzenia gościa przedłużenia najmu pomieszczenia mieszkalnego w przypadku braku wolnych miejsc.\nOsoby nie będące gośćmi Ski-House w Krynicy Zdroju (nie meldowane) nie mogą przebywać w pomieszczeniach mieszkalnych Ski-House w Krynicy Zdroju od godziny 22:00 do godziny 7:00 dnia następnego.\nW pomieszczeniach mieszkalnych Ski-House w Krynicy Zdroju należy zachować ciszę nocną od godziny 22:00 do godziny 7:00 dnia następnego.\nZe względu na wymagania ochrony przeciwpożarowej w pomieszczeniach mieszkalnych obowiązuje całkowity zakaz palenia tytoniu i nie wolno używać jakichkolwiek przyrządów lub aparatów zasilanych energią elektryczną lub gazową, nie stanowiących wyposażenia tych pomieszczeń i mogących wytworzyć zagrożenie pożarowe np. grzałek elektrycznych, grzejników, żelazek oraz palników gazowych.\nGość ponosi pełną odpowiedzialność materialną za wszelkiego rodzaju uszkodzenia lub zniszczenia przedmiotów wyposażenia i urządzeń technicznych Ski-House w Krynicy Zdroju, które powstaną z winy umyślnej lub nieumyślnej gościa lub z winy osób go odwiedzających.\nSki-House w Krynicy Zdroju obowiązana jest zapewnić wymianę bielizny pościelowej i ręczników co siedem dni lub na każdorazowe życzenie gościa, lecz nie częściej niż raz na dobę. Wymiana bielizny pościelowej i ręczników odbywa się pod nieobecność gościa, a w jego obecności jedynie na wyraźnie żądanie gościa. Gość w momencie meldowania się w Ski-House w Krynicy Zdroju ma prawo zastrzec, aby Ski-House w Krynicy Zdroju nie dokonywała wymiany bielizny pościelowej i ręczników w okresie jego pobytu w obiektach Ski-House w Krynicy Zdroju.\nOdpowiedzialność za utratę lub uszkodzenie rzeczy wniesionych - przez gości na teren obiektów Ski-House w Krynicy Zdroju regulują przepisy tytułu XXIX Kodeksu Cywilnego - Odpowiedzialność, prawo zastawu i przedawnienie roszczeń utrzymujących hotele i podobne zakłady.\nSki-House w Krynicy Zdroju nie ponosi odpowiedzialności za uszkodzenie lub utratę samochodu lub innego pojazdu należącego do gościa. Gość przyjmuje do wiadomości, że znajdujący się na terenie Ski-House w Krynicy Zdroju parking jest parkingiem niestrzeżonym.\nGość Ski-House w Krynicy Zdroju ma prawo, za dodatkową opłatą, do zamieszkiwania w pomieszczeniu mieszkalnym ze zwierzęciem. Na teren obiektów Ski-House w Krynicy Zdroju nie wolno wprowadzać psów następujących ras: rottweiler, pitt bull terier, bull terier, japanase tosas, dogo argentino, fila brazilliero, staffordshire bull terier, amerykański staffordshire terier oraz innych zwierząt mogących stworzyć zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego, w szczególności zwierząt jadowitych.\nW czasie poruszania się gościa po terenie Ski-House w Krynicy Zdroju ze zwierzęciem, winno być ono prowadzone na smyczy, a w przypadku psa dodatkowo w kagańcu.\nGość Ski-House w Krynicy Zdroju ponosi pełną odpowiedzialność materialną za wszelkiego rodzaju uszkodzenia lub zniszczenia poczynione przez zwierzę w wyposażeniu oraz urządzeniach technicznych w Ski-House w Krynicy Zdroju.\nPrzedmioty pozostawione przez gościa w pomieszczeniu mieszkalnym, po opuszczeniu Ski-House w Krynicy Zdroju, zostaną odesłane przez Ski-House w Krynicy Zdroju na koszt gościa na wskazany przez gościa adres. W przypadku braku wskazania przez gościa adresu na który mają być odesłane pozostawione przedmioty lub w przypadku braku osobistego odbioru tych rzeczy przez gościa, Ski-House w Krynicy Zdroju postąpi z rzeczami stosownie do przepisów o rzeczach zagubionych lub znalezionych.\nNa podstawie art. 44 ust. 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych (tekst jednolity: Dz. U. Z 2004 Nr 223 poz. 2268 z późniejszymi zmianami)\n© 2018 FOTO-PETER Piotr Dobiech | Polityka Prywatności


Ranking szkół podstawowych w regionie – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Informacje / Ranking szkół podstawowych w regionie\nRanking szkół podstawowych w regionie\nZIEMIA OBORNICKA. Centralna Komisja Egzaminacyjna oficjalnie potwierdziła z nowym rokiem wyniki egzaminów w różnych typach szkół, podając je do publicznej wiadomości. Będziemy je stopniowi na naszych łamach publikować.\nW tym numerze na podstawie średniego wyniku ze sprawdzianu na koniec szkoły podstawowej, jaki przeprowadzono na wiosnę we wszystkich szkołach Polski, utworzyliśmy listę rankingową szkół podstawowych dla całego regionu. Wyniki podajemy w punktach – ich średnia dla całego kraju wynosiła 25,8. Niestety, więszkość szkół podstawowych Ziemi Obornickiej znalazła się poniżej tej średniej.\nDodajmy, że przy ocenie pracy szkoły bierze się pod uwagę wiele czynników. Wśród nich ważnym, ale nie jedynym, jest wynik egzaminów zewnętrznych, mierzących umiejętności możliwe do sprawdzenia w formie pisemnej i opisane w standardach wymagań egzaminacyjnych. Postrzeganie efektywności pracy szkoły jedynie przez pryzmat wyniku uzyskanego na egzaminie, bez uwzględniania warunków, w jakich ona funkcjonuje, jest nieuprawnione i może być krzywdzące (lub niezasłużenie pozytywne). Jednakże jakiś miernik obiektywny w naszym rankingu przyjąć musieliśmy, więc stały się nim wyniki sprawdzianu uczniów klas szóstych na koniec szkoły podstawowej.\n1. Boruszyn 27,5\n2. SP2 Oborniki 25,2\n3. Maniewo, Białężyn, Chludowo 25,1\n6. Rożnowo 24,7\n7. Parkowo 24,4\n8. Ryczywół 24,1\n9. SP4 Oborniki, Połajewo 24,0\n11. Pruśce 23,7\n12. SP2 Rogoźno 23,3\n13. Budziszewko 23,1\n14, Kiszewo 22,6\n15. SP3 Rogoźno 22,3\n16. SP3 Oborniki 22,1\n17. Chrustowo 21,6\n18. Gościejewo 21,0\n19. Objezierze 19,9\n20. Lipa 19,7\n21. Ludomy 19,1


Gdzie można najtaniej kupić dobre leki? - kuzienka\n2016-04-01|Kategoria: SPA / Dietetyka, Odchudzanie\nLeki niestety nie należą do tanich produktów. Przekonało się o tym wiele osób, które miały nieszczęście chorować choćby na grypę. Nie jest jednak tak, że nie ma rozwiązania. W naszym sklepie internetowym zawsze można kupić najlepsze leki w dobrej cenie. Tania apteka internetowa to coś, na co czekało wielu ludzi, którzy na co dzień muszą kupować mnósto leków. Tania apteka internetowa to także rozwiązanie, które cenią sobie osoby kupujące różnego rodzaju suplementy diety oraz prosty sprzęt medyczny. Łatwe wyszukiwanie sprawia, że każda osoba poradzi sobie z obsługą naszego sklepu. Zapraszamy do naszej apteki!


Premier League: Southampton popsuło święta kibicom Aston Villi\n21 grudnia 2019 Emilian Cichoń\nW tym roku w fioletowej części Birmingham święta zostały anulowane. Mikołaja nie będzie, ale inni Święci, wraz z Dannym Ingsem na czele, odegrali rolę Grincha.\nAston Villa ma w ostatnim czasie niesamowitego pecha do kontuzji. Najpierw utracili filar swojej defensywy w postaci Tyrone’a Mingsa, a dziś ledwie po kilku minutach zwijając się w bólach boisko opuścił inny kluczowy zawodnik – John McGinn. Mimo wszystko to właśnie gospodarze mieli pierwszą groźną sytuację w meczu. W 15. minucie Anwar El-Ghazi będąc już w “piątce” miał otwarcie wyniku na swojej nodze, ale trafił we wstającego bramkarza Southampton.\nPo tej akcji inicjatywę przejęli piłkarze Ralpha Hasenhuttla. W 18. Shane Long mógł wpisać się na listę strzelców, kiedy to na piątym metrze miał dostać wrzutkę od rozpędzonego Ryana Bertranda, ale Irlandyczk ostatecznie nie sięgnął piłki głową. Jednak Long miał spory udział przy bramce, która padła 3. minuty później. Akcja rozpoczęta od główki Jacka Stephensa na własnej połowie doszła do momentu, kiedy Nathan Redmond podał prostopadle do Longa, a ten oddał strzał na bramkę. Tomowi Heatonowi udało się obronić strzał napastnika Southampton, ale nie udało mu się zablokować dobitkę jego kolegi z ataku – Danny’ego Ingsa.\nCały czas się zastanawiam, czy większym zaskoczeniem jest regularność z jaką Ings strzela gole czy to, że w kalendarzu zaraz Boxing Day, a on się jeszcze nie połamał.#FPL #KanałAngielski\n— Mam go na kapitanie (@fplpoland) December 21, 2019\nŚwięci poszli za ciosem i 10 minut później wyszli już na dwubramkowe prowadzenie. I zrobili to przy użyciu najłatwiejszego sposobu na pokonania defensywy Aston Villi – czyli główka po stałym fragmencie. Do rzutu rożnego podszedł etatowy wykonawca zagrań ze stojącej piłki, a jest nim James Ward-Prowse. Anglik dośrodkował piłkę w pole karne, a tam Jack Stephens pewnie wbił ją do bramki.\nZasada numer 1. gry z So’ton – nie lekceważ Ingsa w polu karnym\nW drugiej połowie Jan Bednarek i spółka nie zwalniali tempa. Kolejną bramkę Southampton zdobyli znów w minucie z “jedynką z tyłu”, bowiem w 51. minucie Danny Ings zaliczył dublet. Wszystko zaczęło się od kapitalnego przerzutu Pierre’a-Emile Hojbjerga do Nathana Redmonda. Skrzydłowy Świętych dośrodkował na pole karne, ale było ono do Marvelousa Nakamby. Jednak reprezentant Zimbabwe popełnił błąd i piłka odbiła się w kierunku Ingsa, który obrócił się i posłał silny strzał pod poprzeczkę bramki Aston Villi.\nPodobnie jak Ingsa, nigdy nie należy odpuszczać krycia Jackowi Grealishowi. Kapitan The Villans już nie raz w tym sezonie pokazał, że potrafi podkręcił piłkę i stało się tak również dziś. Po dośrodkowaniu z rzutu rożnego piłka spadła tuż za pole karne, a tam 24-latek przyjął sobie piłkę i gdy tam odbiła się on ziemi Grealish posłał rogala do bramki Alexa McCarthy’ego.\nW 84. minucie Hojbjerg rozpoczął kontrę Southampton 3 na 2. Duńczyk biegł z piłką aż pod pole karne, nie mogąc odegrać ani do Michaela Obafemiego, ani do Ingsa. Gdy obaj defensorzy Aston Villi zdecydowali się skupić się na Hojbjergu, ten odegrał do strzelca dubletu, ale Tom Heaton powstrzymał go od zdobycia hat-tricka. Jednak bramkarz The Villans zbił futbolówkę pod nogi Hojbjerga, ale ten okropnie spudłował z kilku metrów na pustą bramkę.\n21.12.2019, 18. kolejka Premier League, Villa Park (Birmingham)\nAston Villa FC – Southampton FC 1:3 (0:2)\nGrealish 75′ – Ings 21′, 51′, Stephens 31′\nAston Villa: Heaton – Guilbert, Engels, Hause, Targett – McGinn (Nakamba 8′), Douglas Luiz, Hourihane (Kodjia 56′) – El-Ghazi (Trezeguet 69′), Wesley, Grealish.\nSouthampton: McCarthy – Cedric, Stephens, Bednarek, Bertrand – Armstrong (Romeu 76′), Ward-Prowse, Hojbjerg, Redmond – Long (Obafemi 83′), Ings (Adams 87′).\nŻółte kartki: El-Ghazi 67′, Kodjia 87′ – Ward-Prowse 44′\nPozostałe wyniki z 16.00:\nBrighton & Hove Albion- Sheffield United 0:1 (0:1)\nAlmiron 83′ (pierwsza bramka ofensywnego pomocnika Newcastle odkąd został ich zawodnikiem, czyli 31.01.2019)\nNorwich – Wolves 1:2 (1:0)\nCantwell 17′ – Saiss 60′, Jimenez 81′\nTags: aston villa, Jan Bednarek, premier league, Southampton\nPrevious Aubameyang chce odejść z Arsenalu!


Bateria natryskowa WAVE COSMO GROHE - Baterie natryskowe - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nBateria natryskowa WAVE COSMO GROHE\nNr ref. 15919820\nPrzepływ (w l/min): 28\nBateria natryskowa Wave Cosmopolitan to wybór dla szukających niezawodnych i funkcjonalnych rozwiązań dla swojej łazienki. Ceramiczna głowica SilkMove®, która jest "sercem" baterii odpowiada za wyjątkową precyzję w ustawieniu temperatury i ciśnienia wody. Pozostanie ona niezmienna przez lata eksploatacji, podobnie jak wygląd lśniącej chromowanej powłoki StarLight®. Za jej trwałością stoi unikalna metoda nakładania, dzięki której powierzchnia baterii Wave Cosmopolitan jest wyjątkowo odporna na uszkodzenia. czytaj cały opis ...\nZalety produktu\t Zalety technologii GROHE w Eurostyle Cosmopolitan SilkMove -SilkMove®- płynne i wygodne użytkowanie dzięki GROHE SilkMove®; StarLight® - efekt na lata – starannie dopracowany projekt i wytrzymałe wykończenie z chromu GROHE StarLight®\nKod EAN: 4005176908668\nNumer referencyjny: 15919820


Lucjan Szenwald – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTo jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 23 lis 2021. Od tego czasu wykonano 1 zmianę, która oczekuje na przejrzenie.\n13 marca 1909\nTablica upamiętniająca Lucjana Szenwalda na budynku przy placu Konstytucji 6 w Warszawie\nGrób na cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie\nLucjan Szenwald (ur. 13 marca 1909 w Warszawie, zm. 22 sierpnia 1944 pod Kurowem) – polski poeta, żołnierz, działacz komunistyczny.\nUrodził się w rodzinie inteligenckiej, przesiąkniętej kultem sztuki. Uczęszczał do I Gimnazjum w Warszawie przy ul. Żurawiej 49. Debiutował w 1925 roku w Skamandrze wierszami „Infekcja” i „Garnek”. Wcześniej młody poeta publikował w szkolnych czasopismach. Zamieszczał tam swoje wiersze, przekłady i artykuły. Już jako uczeń gimnazjum wykazywał lingwistyczne zainteresowania: w wieku szkolnym podjął się tłumaczenia Williama Szekspira, Percy Bysshe Shelleya, Włodzimierza Majakowskiego.\nPo zdaniu matury w 1926 roku, Szenwald rozpoczął studia na Filologii Klasycznej pod kierunkiem prof. Tadeusza Zielińskiego, któremu później poświęcił jeden ze swoich wierszy „Ku czci filologa”. W czasie studiów poznał późniejszych członków grupy Kwadryga, którą później współtworzył od 1927 roku: Stanisława Ryszarda Dobrowolskiego, Mieczysława Bibrowskiego, Stefana Flukowskiego, Władysława Sebyłę, Stanisława Ciesielczuka, Włodzimierza Słobodnika, Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego i Aleksandra Maliszewskiego. W drugim numerze czasopisma wydawaną przez tę grupę, o tym samym tytule, Szenwald opublikował artykuł programowy całej grupy „O śmierci”. Po upadku pisma w 1931 roku Szenwald nawiązał współpracę z lewicą komunistyczną. W 1932 wstąpił do KPP. Dwa lata później zaczyna publikować agitacyjne wiersze, zostaje redaktorem Na Przełaj. Teksty podpisuje pseudonimami: Adam Greczan, Max i Marian Wohl. W 1935 roku powstaje jego najobszerniejszy utwór Scena przy strumieniu.\nNastępny okres w życiu poety przypada na lata 1937–1939 i wiąże się z twórczością dramaturgiczną: „Krzysztof Kolumb na morzu Sargassowym”, „Ptaki i gady”; pierwszy utwór był emitowany jako słuchowisko. Ogromna część utworów z tego okresu nie zachowała się.\nPo wybuchu II wojny światowej udał się do Kowla, a następnie w grudniu 1939 wyjechał do Lwowa, gdzie znalazł pracę w polskiej redakcji radia dziecięcego. We Lwowie pisał zaginiony później dramat o Jarosławie Dąbrowskim, poemat o Koperniku, tłumaczył też utwory Michaiła Tyczyny, Maksyma Rylskiego i Aleksandra Puszkina, które również się nie zachowały. W tym okresie poeta złożył podanie z prośbą o przyjęcie do Wszechzwiązkowej Komunistycznej Partii (bolszewików). W czerwcu brał udział w manewrach oddziału Armii Czerwonej. Do 1943 przebywał na Syberii, gdzie powstał jego wiersz „Pożegnanie Syberii”. Od 1943 prowadził kroniki 1 Dywizji Piechoty im. T. Kościuszki. Był uczestnikiem bitwy pod Lenino z 12-13 października 1943. Poetyckim upamiętnieniem udziału w tej bitwie jest „Ballada o pierwszym batalionie”, napisana w tym samym miesiącu i dotycząca 1 pułku piechoty (w jej tekście dwie zwrotki poświęcił dowódcy batalionu, poległemu wówczas mjr. Bronisławowi Lachowiczowi).\nW 1944 roku po awansie do stopnia kapitana Szenwald dostał rozkaz podjęcia pracy w szkole Oficerów Polityczno-Wychowawczych. W tym samym roku zmarł w wyniku obrażeń odniesionych w wypadku pod Kurowem 22 sierpnia 1944 roku. Został pochowany w Alei Zasłużonych na cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kwatera A28-tuje-3).\nW poematach i wierszach nawiązywał do tradycji klasycznej i romantycznej; dokonywał także przekładów z literatury angielskiej i rosyjskiej. Autor (m.in.) tekstu powszechnie znanej do dziś piosenki „Niech żyje wojna”, śpiewanej po wojnie przez Stanisława Grzesiuka, a później przez Macieja Maleńczuka oraz wiersza z frontu „Ballada o pierwszym batalionie”. Utwór Niech żyje wojna znalazł się także na płycie Luksus, śpiewany przez Muńka Staszczyka z zespołu muzycznego Szwagierkolaska.\nW pierwszej połowie lat 50. XX wieku na budynku przy placu Konstytucji 6 w Warszawie odsłonięto tablicę upamiętniająca Lucjana Szenwalda.\nUlica jego imienia we Wrocławiu została przemianowana na płk. Józefa Becka w 1992 roku. W Krakowie do 2017 istniała ulica jego imienia, nowym jej patronem został Stefan Janus. W Szczecinie ulica jego imienia została przemianowana na ul. Jerzego Zimowskiego. W Katowicach ulica jego imienia została przemianowana na ul. Bolesława Prusa, w Mielcu zmieniono ją na ul. mjr. Waleriana Tumanowicza, zaś w Lędzinach na ul. Lipową. W lutym 2018 w Grudziądzu ulicę jego imienia zamieniono na ulicę Czesława Szachnitowskiego. W Łodzi w 2018 istniejącą ulicę jego imienia zmieniono na ulicę Mieczysława Hertza, natomiast w Kędzierzynie-Koźlu zmieniono ją na ul. Koszarową. Gdynia również miała ulicę jego imienia (w dzielnicy Wzgórze Nowotki, późniejsze Wzgórze Św. Maksymiliana), którą zmieniono w ul. bpa Dominika).\nW Poznaniu na Świerczewie istniała również ulica Lucjana Szenwalda, ale zmieniona została na ulicę księdza Kazimierza Waseli.\nW Łańcucie do 2015 istniała ulica Szenwalda, od 2015 została przemianowana na ulicę Zieloną.\nW Tarnowie w 2017 roku ulica im. Lucjana Szenwalda została przemianowana na ulicę św. Faustyny Kowalskiej.\nW Kluczborku z dniem 12 kwietnia 2017 roku ulica im. Szenwalda została zmieniona na ulicę im. Bolesława Prusa.\nKuchnia mojej matki 1931\nScena przy strumieniu 1936\n↑ Anna Milska, Pisarze polscy: wybór sylwetek, 1543-1944. Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1968, s.499.\n↑ Henryk Janczewski „Całe życie z Warszawą“ PIW 1986, ISBN 83-06-01409-X, str. 47\n↑ Tarczałowicz J.,Od Warszawy do szosy pod Kurowem,[w:] Lucjan Szenwald, Warszawa 1977, s. 15.\n↑ Tarczałowicz J.,Od Warszawy do szosy pod Kurowem,[w:] Lucjan Szenwald, Warszawa 1977, s. 17\n↑ Tarczałowicz J.,Od Warszawy do szosy pod Kurowem,[w:] Lucjan Szenwald, Warszawa 1977, s. 27\n↑ Tarczałowicz J.,Od Warszawy do szosy pod Kurowem,[w:] Lucjan Szenwald, Warszawa 1977, s. 33\n↑ Lucjan Szenwald. W oczach poetów. Ballada o pierwszym batalionie. „Rzeczpospolita”. Nr 39, s. 4, 10 września 1944.\n↑ Lucjan Szenwald. W oczach poetów. Ballada o pierwszym batalionie. „Rzeczpospolita”. Nr 277, s. 1, 12 października 1945.\n↑ Lucjan Szenwald. W oczach poetów. Ballada o Pierwszym Batalionie. „Trybuna Robotnicza”. Nr 230, s. 4, 13 października 1945.\n↑ Wspomnienia o Lucjanie Szenwaldzie, pod red. Gabrieli Pauszer-Klonowskiej, Warszawa 1963, s. 386\n↑ Juliusz Jerzy Malczewski: Cmentarz komunalny (dawny wojskowy) na Powązkach. Warszawa: Krajowa Agencja Wydawnicza, 1975, s. 18.\n↑ Szwagierkolaska - Luksus | Pomaton | 1995 | POM CD 064 5903110135127 | Archiwum Polskiego Rocka 1961 - 2020, www.polskirock.eu [dostęp 2020-01-11] (pol.).\n↑ Stanisław Ciepłowski: Wpisane w kamień i spiż. Inskrypcje pamiątkowe w Warszawie XVII–XX w.. Warszawa: Argraf, 2004, s. 129. ISBN 83-912463-4-5.\n↑ Dekomunizacja ulic w Szczecinie. Onet Szczecin [dostęp 2017-11-03]\n↑ JustynaJ. Przybytek JustynaJ., Dekomunizacja w Katowicach: zmienią się nazwy ulic. Na jakie?, „Dziennikzachodni.pl” [dostęp 2017-11-23] (pol.).\n↑ Uchwała nr XXXIII/338/2017 Rady Miejskiej w Mielcu z dnia 26 kwietnia 2017 r. w sprawie zmiany nazwy istniejącej ulicy na działce nr 1843 (obręb 2 – Osiedle) w Mielcu, edziennik.rzeszow.uw.gov.pl [dostęp 2018-01-05] .\n↑ Zmiana nazwy ulicy Szenwalda w Lędzinach, „Miasto Lędziny” [dostęp 2018-02-21] (pol.).\n↑ DD), Przesądzona jest już zmiana nazw ulic w Grudziądzu, „pomorska.pl” [dostęp 2018-03-11] (pol.).\n↑ Dawna Szenwalda Lucjana (ul), 61-406 Poznań (Poznań-Wilda), mapa.targeo.pl [dostęp 2019-02-25] (pol.).\n↑ Uchwała nr V/29/2015 Rady Miasta Łańcuta z dnia 5 marca 2015r. w sprawie zmiany nazwy ulicy (drogi gminnej) - Metryka - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych, www.infor.pl [dostęp 2019-07-25] (ang.).\n↑ Uchwała Rady Miejskiej w Kluczborku z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie zmiany nazwy ulicy na terenie miasta Kluczbork [dostęp 2021-11-18] .\nMateusz Trzeciak Trzynastozgloskowy komunista, Korporacja ha!art\nNazwy do zmiany / ul. Szenwalda Lucjana na stronie IPN\nDzieła Lucjana Szenwalda w bibliotece Polona\nISNI: 0000 0000 7149 095X\nNKC: js2009500656, jo2013768730, jo2013768731\nOpen Library: OL5981654A\nTę stronę ostatnio edytowano 23 lis 2021, 02:24.


Wiedeń, Bratysława i Brno 29.04-04.05.17 - forum Fly4free\nWiedeń, Bratysława i Brno 29.04-04.05.17\nTemat postu: Wiedeń, Bratysława i Brno 29.04-04.05.17\n#1 Wysłany: 13 Maj 2017 13:33\n-- 13 Maj 2017 12:31 --\nOstatnia wyprawa i czas na kolejne odwiedzone przez nas stolice + zahaczenie o Brno\nKraków - Wiedeń (29.04.17 - PolskiBus)\nWiedeń - Bratysława (01.05 - FlixBus)\nBratysława - Brno (03.05 - FlixBus)\nBrno - Kraków (04.05 - PolskiBus)\nWiedeń - Hotel Wien Urban\nBratysława - Hotel Victor\nBrno - Hotel Voronez 1\nPostawienie pierwszej stopy w Wiedniu bardzo wcześnie bo ok. godziny 5. Zostawienie bagażu na dworcu i godzinkę później znajdujemy się przy Katedrze Stefana. Potężna budowla w samym centrum starego miasta. Przez najbliższe kilka godzin spacerujemy uliczkami zgodnie z przygotowaną sobie wcześniej mapką. Mijamy piękny zegar z ważnymi dla Austrii postaciami, pomnik pomordowanych Żydów, różne kościółki i fontanny. Podziwiamy Bibliotekę Narodową i Hofburg. Przechodzimy obok słynnego hotelu Sacher i kawiarenki w której podawany jest czekoladowy torcik. Oglądamy potężny Belweder i jego ogrody. Po południu spacerujemy w stronę chyba największej atrakcji Wiednia czyli pałacu Schönbrunn. Piękne widoki, architektura i ogrody.\nKolejny dzień w stolicy Austrii zaczynamy od gazomierzy. Dalej kierujemy się na największy cmentarz (ilość osób pochowanych) w Europie. Docieramy także do Pagody Pokoju i tam mamy pierwszy raz styczność z Dunajem. Kolejne cele to budynki Hundertwasser'a i słynny ring z najważniejszymi budynkami Wiednia. Parlament, teatr, Ratusz, biblioteka, dzielnica muzealna to rzeczywiście mocne punkty Wieczorem udajemy się na Słowację, by od rana eksplorować nowe tereny.\nZaczynamy od przejażdżki na Zamek Devin. Zdecydowanie warto się tam wybrać. Pięknie położony na wzgórzu, zaraz obok płynącego Dunaju. Z jednego zamku, kierujemy się do drugiego, ale stojącego już w centrum Bratysławy. Pięknie odnowiony, z którego widać piękną panoramę miasta. Dalej przemieszaczamy się na Slavin, a później już bliżej centrum. Wracamy fajnie zagospodarowanymi bulwarami.\nTego dnia w repertuarze było Stare miasto. Spacerujemy ładnymi uliczkami, spotykamy Cumil'a i pana od kapelusza. Ulicą Michalską docieramy do bramy i po schodkach wychodzimy na więżę widokową. Mijamy kościółki, różne ciekawe zabudowania i zjadamy obiadek u Dziwnego Janka. Bardzo polecam lokal - smacznie, tanio i dużo W tym miejscu niejaki właśnie Janek napisał hymn Słowacji. Wieczorem zaczynamy drogę powrotną do domu z jednodniowym przystankiem w Brnie.\nPyszne śniadanie w hotelu i czas na szybkie zwiedzanie. Brno jest miasteczkiem malutkim w porównaniu do Wiednia dlatego tu spokojny spacer wystarcza by w ciągu jednego dnia zobaczyć wszystkie ważniejsze atrakcje. Ładny zamek, centrum miasta z dość sporym Kościołem, ratusz, i willa tugendhat. Ta ostatnia jest po prostu ładnym domkiem z ogrodem. Zadowoleni i zaspokojeni nowymi miejscami wracamy wieczorem do Krakowa\nWiedeń - Mnóstwo atrakcji, pałace i ring robią niesamowite wrażenie. 2 dni to zdecydowanie za mało. Przy zwiedzaniu muzeów i spokojnym spacerku myślę, że 4-5 dni to byłby odpowiedni czas na to miasto. Niestety ceny bardzo wysokie.\nBratysława - Pozytywne zaskoczenie. Myślałem, że to nic ciekawego natomiast zamki i stare miasto jest bardzo przyjemne i polecam zobaczyć.\nBrno - W porównaniu do Wiednia to taka mała mieścinka. Fajna na kilka godzin, przejazdem.\nKoszty (na osobę):\nTransport - ok. 100 zł. (Pierwsza jazda Flixem i naprawdę fajny komfort, mam nadzieję, że przejmie PB)\nNoclegi - ok. 190zł. (Szczerze polecam Victor i Voronez, Urban ok, ale śniadania koszmarne i bardzo drogie...)\nJedzenie - ok. 115zł. (Dziwny Janko super, w Brnie polecam fast food POEPOE)\nInne (komunikacja, atrakcje itp.) - ok. 185 zł\nŁącznie - ok. 590 zł\n-- 13 Maj 2017 12:33 --\nCzy ktoś wie jak zrobić, aby mapy google były widoczne? Nie mogę sobie z tym poradzić ;/\nTemat postu: Re: Wiedeń, Bratysława i Brno 29.04-04.05.17\n#2 Wysłany: 14 Maj 2017 10:44\nA mogę zapytać ile zapłaciłeś za ten pierwszy przejazd? Na tej trasie akurat różnica jest delikatna, ale porównaj sobie ceny w PB na Kraków/Wrocław - Praga a potem we Flixie. Dlatego mają więcej miejsca na nogi.\n#3 Wysłany: 14 Maj 2017 12:23\nZa flixa 19 zł ? Pb za 30 zl.\n#4 Wysłany: 14 Maj 2017 13:07\nPB dopiero przed kilkoma tygodniami zaczął oferować w sprzedaży połączenie Bratysława - Wiedeń. Wcześniej twierdził że w ogóle im się nie opłaca oferować biletów na krótkim odcinku (osoby blokowały by miejsce dla innych jadących do polski; podana cena jest efektem wyczerpania kontygnentu miejsc przeznaczonych dla podróżnych w krótkich relacjach).\nDla porównania: Regio Jet ma bilety za maksymalnie 4€, od 1€ na tej trasie. Więc przepłaciłeś.\nPrzy czym nie polecam, lepszy jest Slovak Lines, też za "drobne".\n#5 Wysłany: 14 Maj 2017 14:09\nWszedłem z ciekawości na regio i najtańszy bilet 5E (Wiedeń-Bratysława) a do Brna od 5E do prawie 10E. Więc może są jakieś promocje, a ceny po 1E to nie norma:) A różnicę kilku złotych nie nazwał bym przepłacaniem. Poza tym nie narzekam na ceny tylko na warunki w PB. Ale to tylko moja opinia, co kto lubi. Relacja nie o busach tylko o ciekawych miejscach.\n#6 Wysłany: 14 Maj 2017 18:33\nByłem w Bratysławie trzy lata temu i wtedy trwał jeszcze remont wewnątrz zamku, dziedzińca, itp. chciałem zapytać czy już się zakończył ?\n#7 Wysłany: 14 Maj 2017 23:40\nW drugiej połowie październiku tylko na tyłach zamku było rozkopane (widać nawet na google maps). Cała fasada, wnętrza oraz park koło zamku są pięknie odnowione. W zamku jest muzeum obrazów i rękodzieła. W podziemiach (wejście na dziedzińcu) można zajrzeć do studni głębokiej na 80 metrów z hakiem.\n#8 Wysłany: 15 Maj 2017 06:47\n1E to norma jeśli rezerwujesz z wyprzedzeniem 2 tygodni. Jechaliśmy Slovak Lines za 1E Bratysława-Wiedeń.\n#9 Wysłany: 15 Maj 2017 08:08\nWszystko pieknie odnowione. Ruiny zamku Devin również


Kup Ethereum Consorsbank - Wszystkie najlepsze kryptowaluty 2021\nKryptokurrency stały się niezwykle dostępne dla codziennego Amerykanina wraz ze wzrostem popularności w ostatnich latach. Obecnie wiele biur maklerskich pozwala inwestorom na handel Kup Ethereum Consorsbank i inwestowanie w kryptowaluty obok tradycyjnych akcji, obligacji i funduszy inwestycyjnych. Niektóre z dzisiejszych najlepszych giełd kryptowalutowych również sprawiły, że proces ten jest o wiele bardziej przyjazny dla użytkownika niż wcześniej, szczególnie te, które posiadają najlepiej ocenianą i renomowaną platformę handlu kryptowalutami.\nW przeciwieństwie do większości Kup Ethereum Consorsbank form kryptowalut, transakcje dokonywane za pośrednictwem blockchain są faktycznie zapisywane w księdze rozproszonej i są zabezpieczone przez uczestników systemu. W przeciwieństwie do tradycyjnej giełdy, gdzie pobierana jest prowizja z jednego źródła, transakcje dokonywane za pośrednictwem blockchainów są bezpłatne.\nDzięki temu, że wiele popularnych kryptowalut posiada globalną sieć brokerów, którzy obsługują różne kraje, możesz inwestować w pożądaną przez siebie kryptowalutę w dowolnym miejscu na świecie za niezwykle niskie opłaty. Kliknij tutaj teraz:Opłata za zakup bitcoinów.


Costa Almeria - Andaluzja - Przewodnik po Hiszpanii\nCosta Almeria w Andaluzji. Costa de Almeria leży w południowo-wschodniej Hiszpanii. Piękny i stosunkowo mało odwiedzany region przez turystów i wczasowiczów. Prawie 300km złocistego wybrzeża i piękne plaże, przyciągają tych bardziej wyrafinowanych turystów, szukających odmiany i przygody z dala od ubitych szlaków turystycznych. Pogoda w tym regionie Hiszpanii jest fantastyczna, Costa de Almeria posiada najsuchszy i najbardziej słoneczny klimat w całej Europie i około 320 słonecznych dni w roku, jeśli wierzyć hiszpańskim prognozom pogody.\nCosta de Almeria warta jest odwiedzenia o każdej porze roku, w miesiącach letnich jak lipiec i sierpień może być dla niektórych zbyt gorąco. Costa de Almeria jest także popularna wśród osób szukających nieruchomości w pobliżu plaż Almerii i osiedlenia się w tym regionie Hiszpanii, na stałe. Nie tylko plaże przyciągają spragnionych słońca Europejczyków, cały region otoczony jest pięknymi górami, sławna Sierra Nevada ze świetnymi trasami narciarskimi, oddalona jest od Costa de Almeria o tylko 2,5h jazdy samochodem. Od grudnia można się śmiało wybrać na narty do Hiszpanii do pięknej Sierra Nevada.\nFantastyczna sceneria w tym regionie Hiszpanii, przypominająca dziki zachód w USA, przyciąga od lat 50-tych filmowców i producentów filmowych. Wiele filmów i westernów, było kręconych w okolicach miasteczka Tabernas, w tej chwili funkcjonującego jako atrakcja dla turystów. Miasteczko przypomina małe miejscowości na Dzikim Zachodzie, tak dobrze znane nam z westernów i amerykańskich filmów z cowboyami.\nPlaże wybrzeża Costa Almeria\nNa plażach Costa de Almeria można uprawiać wszelkiego rodzaju sporty wodne, od surfingu począwszy, a na kite surfingu, skończywszy. Plaże są piaszczyste i dobrze przygotowane. Woda w morzu krystalicznie czysta. W pobliżu nadmorskich miejscowości i podczas boomu nieruchomościowego w Hiszpanii, wybudowano szereg świetnych pól golfowych, o których dowiesz się z dalszej części naszego przewodnika po Costa de Almeria w Hiszpanii.\nNa wybrzeża Costa Almeria w tej chwili jest bardzo łatwo dojechać i dolecieć. Aż pięć pobliskich lotnisk oferuje tanie loty na Costa de Almeria, praktycznie z każdego zakątka Europy. Najbliższe lotniska od Costa de Almeria to: międzynarodowe lotnisko w Almeria, Murcia, Alicante, Granada i Malaga. Najwygodniejszym oczywiście lotniskiem jest Almeria. Lotnisko San Javier w Murcia, też jest stosunkowo niedaleko, ale to już więcej kilometrów, na plaże Costa de Almeria. Można także dolecieć do lotniska w Malaga, które jest oddalone o około 2,5h jazdy autostradą.\nW chwili obecnej Costa de Almeria jest destynacją turystyczną, ale także miejscem, gdzie warto zakupić nieruchomość w Hiszpanii. Dowiedz się z dalszej części naszego przewodnika, jak i gdzie najlepiej kupić nieruchomość na Costa de Almeria w Hiszpanii.\nWybrzeże Costa de Almeria w Hiszpanii\nMiasto Almeria w Hiszpanii\nDla poszukujących miejsca na wakacje w Costa de Almeria z pewnością warto zarekomendować samo miasto Almeria, stolicę regionu, a także kurorty położone na zachód i wschód od Almerii. Podczas wizyty w tym zakątku Hiszpanii, konieczne jest odwiedzenie Almerii, a szczególnie starego zamku Alcazaba w centrum miasta. Almeria pełna jest pięknych skwerów i placów, wypełnionych kafejkami, knajpkami i barami tapas z hiszpańskimi przysmakami.\nW Almerii pełno także hoteli, hosteli, barów i restauracji, czynnych o każdej porze roku i goszczących co roku dziesiątki tysięcy turystów. Inne ośrodki turystyczne, warte odwiedzenia podczas wakacji w Almerii to miasta: Mojacar, Aguadulce, Roquetas del Mar i Almerimar, na zachód od miasta.\nNajbardziej znanymi ośrodkami wczasowymi, a także miastymi znanymi dla tych, pragnących kupić nieruchomość w tym regionie Hiszpanii, jest Roquetas del Mar, oraz Aguadulce. Dla naturystów przeznaczono miejscowość Vera, sławną z dziesiątek naturystycznych urbanizacji i osiedli. Przepiękne plaże i osiedla mieszkaniowe tylko dla naturystów. Zobacz także w naszym przewodniku plaże dla naturystów w Hiszpanii.\nDalej na południe, leży miejscowość Mojacar, również bardzo popularna wśród osób planujących kupić nieruchomość na Costa de Almeria. Mojacar to biała wioska, pięknie położona wśród wzgórz. Miasto zaczarowało wielu odwiedzających, nie tylko ze względu na swoje piękne plaże, ale też rewelacyjny klimat i miłych ludzi.\nW miejscowości Almerimar znajdziemy wiele hoteli, przystań jachtową, pola golfowe i wile innych atrakcji dla wypoczywających i mieszkających tutaj na stałe.\nKolejną miejscowością wartą uwagi na Costa de Almeria, jest miasteczko o nazwie Adra, bardzo często pomijane przez turystów, pędzących na pobliskie Costa Tropical lub dalej na Costa del Sol. Adra to stary port rybacki, znany z interesującego zamku w centrum miasta, oraz odkryć archeologicznych. Turyści często pomijają to miejsce w drodze na Costa Tropical lub Costa del Sol, a szkoda, bo miasteczko warte jest odwiedzenia.\nRegion Costa de Almeria pełen jest odkryć archeologicznych i bogatej historii tego regionu Hiszpanii. Było to miejsce narodzin i upadku wielu kultur starożytnego zachodu. Na ziemiach tych panowali Fenicjanie, Rzymianie i Vizygoci. Starożytne kultury i cywilizacje przyciągały na te ziemie, bogactwa naturalne, oraz strategiczna pozycja militarna, nad brzegiem Morza Śródziemnego. W regionie czuć "smak Afryki" ze względu na bliskość Czarnego Kontynentu.\nNieruchomości w Costa de Almeria, są zdecydowanie tańsze niż na Costa Blanca lub na Costa del Sol, jednakże w ostatnich latach obserwuje się spore zainteresowanie tym regionem Hiszpanii i nie jest wykluczone, iż ceny nieruchomości w tym regionie, wkrótce wzrosną, mimo kryzysu na rynku nieruchomości w Hiszpanii.\nCosta Almeria przewodnik praktyczny\nNieruchomości Costa de Almeria (link do strony IBERMAXX Hiszpania - sprzedaż)\nWyszukaj aktualne oferty sprzedaży nieruchomości na Costa de Almeria w Hiszpanii południowo-wschodniej. Apartamenty, domy, wille i działki na sprzedaż w okolicach Almeria, Roquetas del Mar i Aguadulce. Garrucha i Vera.\nWypożyczalnia samochodów Costa de Almeria\nZarezerwuj samochód na wakacje w Hiszpanii on-line. Najnowsza wyszukiwarka i porównywarka cen wynajmów samochodów na Costa de Almeria w Hiszpanii. Tanie auta na wynajem wakacyjny, luksusowe limuzyny i auta transportowe. Sprawdź ceny i zarezerwuj on line z naszej strony internetowej.\nPrognoza pogody dla tego regionu Hiszpanii. Sprawdź temperatury w Almerii i największych kurortach na Costa de Almeria. Opady deszczu, wilgotność i ciśnienie atmosferyczne. Pogoda długoterminowa na Costa de Almeria w Hiszpanii.\nMapa Google regionu Costa de Almeria w Hiszpanii. Zobacz dokładnie wszystkie lokalizacje na Costa de Almeria. Vera, Garrucha, Roquetas del Mar i inne kurorty wypoczynkowe na Costa de Almeria. Sprawdź interesujące Cię lokalizacje na mapie.\nZwiedzanie Costa de Almeria\nStosunkowo mała jest oferta biur podróży na ten region Hiszpanii. W biurach podróży nie znajdziemy zbyt wiele ofert wczasów all inclusive i last minute na Costa de Almeria w Hiszpanii. W regionie natomiast, dużo jest apartamentów, domów i willi na wynajem. Warto skorzystać z takiej formy wypoczynku na Costa de Almeria.\nNa wakacjach warto jest zatrzymać się w Roquetas de Mar, znanym ośrodku wypoczynkowym z ładnymi plażami. Roquetas de Mar dzieli się na trzy główne obszary: Playa Serena, Aguadulce i Roquetas de Mar.\nPobliski Mojacar oferuje plaże dla nudystów i także świetne życie nocne.\nW najbardziej wysuniętej na południowy wschód, części Hiszpanii, leży półwysep zwany Cabo de Gata. Jest to w tej chwili przepiękny park narodowy, o powierzchni 34.000 hektarów i jest to największy park krajobrazowy w Andaluzji. Park składa się ze spektakularnych plaż, gór o pochodzeniu wulkanicznym, wydm piaskowych i przepięknych, ukrytych zatoczek z poszarpanymi skałami. Wszystkie te elementy, tworzą część wybrzeża Cabo de Gata. Można tutaj łowić ryby, żeglować, fotografować pod wodą, serfować i uprawiać jazdę konną. Natomiast obszar położony dalej od plaż, idealny jest na jazdę na rowerze górskim lub wędrówki po górach.\nMiasto Garrucha to piękny port morski, wciśnięty pomiędzy plaże Mojacar, a Vera. Miasto zostało założone w XVI wieku, przez osadników/rybaków, którzy wybudowali tutaj więżę strażniczą, mającą ich chronić przed atakami piratów. Dzisiaj Mojacar również utrzymuje się z rybołóstwa, de facto, port Mojacar jest drugim pod względem wielkości w całej prowincji Almeria. Świeże ryby można kupić każdego popołudnia, na targu rybnym, tuż przy porcie. Niewątpliwa atrakcja dla turystów, odwiedzających Mojacar. Piękna, nadmorska promenada, wysadzana drzewami palmowymi, każdego dnia przyciąga spacerowiczów i rowerzystów.\nCabo de Gata na Costa de Almeria\nMiasto Vera, to szybko rozwijające się miasto nadmorskie w prowincji Almeria, nie tylko turyści odwiedzają miasto, ale także znacząca liczba osób z Wielkiej Brytanii, Niemiec i Skandynawii, zakupiła tutaj nieruchomości w których spędzają większą część roku. Vera znana jest także ze swoich plaż dla naturystów, oraz świetnej kuchni. Najważniejszymi zabytkami w Vera są: kościół La Encarnacion wybudowany u schyłku XVI wieku, klasztor La Victoria i kaplica Espirtu Santo.\nWarto odwiedzić muzeum w Vera i zobaczyć fontannę Cuatro Canos, oraz centralny plac w mieście o nazwie Plaza de la Gloria. W Vera znajdziemy szereg urbanizacji i osiedli, przeznaczonych dla naturystów, Vera posiada ponad 5km pięknych plaż i kryształowo czystą wodę w morzu. Od strony lądu otacza Verę górska sceneria i szczyty gór w oddali.\nTrzydziestominutowa podróż samochodem w głąb lądu, zaprowadzi Cię do miasta Albox. Typowo hiszpańska miejscowość z dala od turystycznych szlaków. W każdy wtorek w mieście odbywa się tradycyjny targ w korycie wyschłej rzeki, przepływającej przez miasto, o nazwie Rambla. Na targu dostępne jest absolutnie wszystko, od królików, kurczaków, artykułów spożywczych i płodów rolnych. Część miasta jest zamykana dla ruchu samochodów na tę okazję.\nNa Costa de Almeria warto się wybrać poza sezonem letnim, ponieważ latem panują tu ekstremalne temperatury i często temperatura powietrza dochodzi do 40 stopni Celsjusza. Lato trwa tutaj od Wielkanocy po listopad. Klimat i księżycowe krajobrazy Costa de Almeria, przyciągnął tutaj producentów filmowych. Lwia część znanego filmu, nagrodzonego kilkoma Oscarami, "Lawrence z Arabii" była realizowana właśnie tutaj, podobnie jak wiele westernów włoskich i hiszpańskich w latach, 60-tych i 70-tych ubiegłego stulecia.\nKolejnym miasteczkiem, wartym odwiedzenia, podczas podróży przez Costa de Almeria, jest Carboneras. Otoczone przez rezerwat przyrody Cabo de Gata, a od południa przez góry Sierra Cabrera. Przepiękne widoki i położenie miasteczka wśród wzgórz zachwycą każdego wybrednego turystę.\nW pobliżu Mojacar leży wioska/miasteczko Turre. Kiedyś średniowieczne miasteczko w tej chwili rozwinęło się w nowoczesny ośrodek dla rezydentów. Warto zerknąć na Cortijo Grande i skalne formacje, a także piękne pole golfowe w pobliżu.\nOstatnim miasteczkiem w naszej podróży przez Costa de Almeria jest Bedar, gdzie łatwo dostrzec arabską i mauretańską historię tej części Hiszpanii. Wąskie wybrukowane uliczki, stare centrum miasteczka, przypomina te z Afryki Północnej. Warte odwiedzenie podczas wyprawy do tej części Hiszpanii.\nCosta Almeria główne kurorty turystyczne\nTen jeden z największych rezerwatów przyrody w Hiszpanii, co roku przyciąga dziesiątki tysięcy turystów. Wspaniała sceneria, plaże, wydmy i góry. Warte odwiedzenia o każdej porze roku. Numer 1 wśród atrakcji Costa de Almeria. Dowiedz się więcej o Cabo de Gata z przewodnika.\nVera i plaże dla naturystów\nZnany kurort dla naturystów w południowej Hiszpanii na wybrzeżu Costa de Almeria. Szukasz spokojnego urlopu na mało uczęszczanych plażach Hiszpanii? Z pewnością Vera i ośrodki naturystyczne przypadną Ci do gustu. Lato trwa tutaj od Wielkanocy do listopada. Sprawdź jak wyglądają najlepsze plaże dla nudystów w Hiszpanii.\nSzybko rozwijające się miasto w tej części Hiszpanii. Do wzięcia pod uwagę, przy planowaniu następnych wczasów lub wakacji w Hiszpanii. Dowiedz się więcej z przewodnika po Roquetas de Mar na Costa de Almeria. Informacje, atrakcje, plaże.\nŚwietna andaluzyjska gastronomia. Duża baza noclegowa w postaci apartamentów i willi na wynajem, przyciąga turystów do tej części Costa Almeria. Dowiedz się więcej o Mojacar z naszego przewodnika po Hiszpanii. Kompendium praktycznej wiedzy o mieście Mojacar w Hiszpanii. Poczytaj przed wyjazdem na Costa de Almeria.\nMiasto portowe i znany ośrodek turystyczny w tej części Andaluzji. W naszym przewodniku wyczerpujące informacje o Garrucha na Costa del Almeria. Dowiedz się więcej. Odwiedź podstronę poświęconą wszystkiemu co jest związane z Garrucha w Hiszpanii.\nPrzewodnik po Andaluzji w Hiszpanii. Dowiedz się wszystkiego o tym największym regionie Hiszpanii. Informacje o Andaluzji i wszystkich atrakcjach turystycznych w tym przepięknym zakątku Hiszpanii.