Część druga - Opowieść Siloe - Kroniki Fantastyczne - Besitariusz, Bohateroeie, Śwaty fantasy, krainy, dark fantasy, horror, wampiry, wilkołaki\nCzęść druga - Opowieść Siloe\n[blok]Część druga – opowieść Siloe\nProlog – Prorokini\nAthkatla - stolica Amnu. Dzielnica Rządowa. Podziemia budynku rady...\nW przestronnym, bogato urządzonym pokoju, przy świetle kilkunastu lamp, obradowała grupa najbardziej wpływowych osób w państwie. Był tam generał Silvanus o ciemnej skórze, wszyscy członkowie Rady Sześciu, najbogatsi szlachcice oraz kilkoro Zakapturzonych Czarodziejów.\n- Hordy półdzikich Tuigan przeszły cały kontynent grabiąc, niszcząc i mordując. Dotarli nawet do naszych wschodnich granic. Gdzie się pojawili, tam ziemia nasiąkała krwią!\n- Tak, a to samozwańcze państwo - Askar - i jego fałszywy bóg Aethernus są jak kolec w naszym boku. Należy go wyrwać i wypalić ranę rozżarzonym żelazem!\n- A piraci, bandyci, orkowie i potwory?\n- Wybić ich do nogi!\n- Tak, i wszystkich magicznych odszczepieńców też!!!\nObradujący zaczęli przekrzykiwać się nawzajem. Zamilkli dopiero gdy magiczne drzwi otworzyły się z hukiem.\n- Kto śmie?! - krzyknął oburzony szlachcic.\n- Jak udało ci się tutaj wejść?! - dodał któryś z Zakapturzonych.\nPrzybyszem okazała się piękna kobieta w skromnym, srebrnym stroju otulona białym płaszczem. Spod kaptura wysypywały się długie, jasnobrązowe włosy. Do pasa przypięty miała krótki miecz, a w rękach trzymała kostur z dziwnego, świecącego materiału.\n- Sytuacja jest o wiele poważniejsza - jej głos był miękki, melodyjny a zarazem stanowczy i władczy - budzi się pradawna Ciemność, krew plami ziemię, Kreeganie i Płonący Legion...\n- Mamy realne problemy, nie będziemy się zajmować wymysłami szalonych proroków!\n- Ślepi! Widzicie objawy, lecz choroby nie zauważacie! Ci, którzy widzą tylko to, co chcą widzieć, po trzykroć są ślepi! Możecie mi nie wierzyć, ale uwierzcie przepowiedni tego, którego oczy nie były skrępowane przez okowy czasu i przestrzeni. Wysłuchajcie ostatniej przepowiedni Alaunda:\n“Rozlana krew przyzwie demony\nI stwory zrodzone z Ciemności\nWrota między światami otwarte zostaną\nZło i magia potężne będą jak za Dawnych Dni\nPradawni powrócą by pomścić swą klęskę\nStrzeżcie się i pamiętajcie:\nWiara jest potężną siłą\nWiara jednego - przenosi góry\nWiara wielu - może ruszyć z posad sfery”\n- Straże! Zabrać ją! - krzyknął ktoś.\n- Nie trzeba, sama odejdę.\nJedynie Silvanus, który siedział najbliżej drzwi, usłyszał jej ostatnie słowa:\n“Ostrzeżenie zostało przekazane, teraz ich los spoczywa wyłącznie w ich własnych rękach.”\nOdeszła nie zatrzymywana przez nikogo.\nMinęło kilka minut a ludzie zebrani w sali wciąż nie mogli przyjść do siebie. Słowa prorokini mocno nimi wstrząsnęły, choć nie chcieli się do tego przyznać. Nagle do pokoju wbiegł kapitan straży.\n- Co tak długo?! - wściekł się przewodniczący Rady\n- Panowie! - kapitan był śmiertelnie przerażony - Srebrny smok! Pojawił się znikąd na placu przed wejściem do budynku. Potem wzbił się w przestworza i odleciał na południe.\nTa wiadomość do reszty wytrąciła wszystkich z równowagi. Przez głowę generała przebiegały setki nieraz sprzecznych myśli. Jednak jedna dominowała nad pozostałymi: “Prorokini i srebrny smok. Przypadek? Na pewno nie. Przypadków nie ma. Więc... co?” Czuł, że zna odpowiedź. Bał się jednak ubrać ją w słowa...\nRazem z Ansą postanowiliśmy, że wrócimy do Portu Llast, a dopiero potem udamy się do Kniei Neverwinter. Droga dłuższa, ale łatwiejsza. Poza tym musieliśmy uzupełnić zapasy. Byłam dobrej myśli. Gdyby tylko można pozbyć się Grimgrawa... Podczas tej podróży zastanawiałam się często nad swoim zachowaniem i doszłam do wniosku, że powinnam być śmielsza i bardziej otwarta. „Muszę dać z siebie więcej\_" - pomyślałam - „Nie chcę zawsze tkwić na uboczu, w cieniu...\_"\nDrgnęłam. „Jego głos jest niesamowity.\_"\n- Tak? Coś się stało? - wróciłam do rzeczywistości\n- Nie, nic. - odpowiedział - Pomyślałem jednak, że możemy ten wolny czas wykorzystać. Jest COŚ o czym powinniśmy porozmawiać.\nTak, moja tajemnica. Wiedziałam, że ta rozmowa musi się odbyć, ale czemu tak szybko?! Prawdę mówiąc najchętniej odwlekałabym ją w nieskończoność.\n- Nie teraz, nie o tym. - ruchem głowy wskazałam Grimgrawa - Może lepiej opowiesz o swoim dzieciństwie?\nUdało się! Zmienił temat, mówił interesująco choć prosto. Nieraz porządnie uśmiałam się z jego „pecha\_"...\nTego dnia - a właściwie tej nocy - nie mogłam zasnąć. Jak zwykle w noc pełni (zresztą nów działa na mnie tak samo). Ansa... „niechęć\_", „uraza\_", tak można tłumaczyć jego imię. Hmmm... musiałam spojrzeć prawdzie w oczy - imponował mi. Gdybym musiała się zmierzyć choćby z połową przeciwności, którym on musiał stawić czoła, załamałabym się, poddała. Zawsze uciekałam przed problemami. A on? Jest optymistą, nie zraża się... Jest zdolny... uczciwy... szczery... przystojny... Cholera! Przesadzam? Ja nie mogę się w nim zakochać... Muszę się pilnować!\nDo Portu Llast dotarliśmy późnym popołudniem. Co bardziej dociekliwi i uważni mogli by zadać sobie w duchu pytanie: dlaczego tak długo szliśmy? Otóż kilkukrotnie się zgubiliśmy! Zapomnieliśmy zapytać Draxa o drogę powrotną, a Śnieżna Knieja to miejsce gdzie bardzo łatwo zmylić ścieżkę...\nWynajęliśmy na jedną noc pokoje w gospodzie. Zostawiłam niepotrzebny ekwipunek na łóżku. Postanowiłam wybrać się na spacer. Szłam ścieżką między polem a zabudowaniami gospodarczymi. Przyglądałam się chłopom, którzy chcieli zakończyć swe zajęcia przed nadejściem wieczoru. Najprawdopodobniej po to by udać się do gospody i tam przy kuflu piwa porozmawiać z sąsiadami.\nNie chciałam wracać. Mimo iż słońce dawno już zaszło, przechadzałam się tam i z powrotem.\n- O czym myślisz? - spytał Ansa.\nNie usłyszałam jak podszedł. Wyrzucając sobie nieostrożność odpowiedziałam gniewnie:\n- Ja... eee... - zmieszał się - Przyszedłem żeby ci powiedzieć, że spotkałem elfa również wynajętego przez Edwina. Wręczył mi Arbane’a - miecz zwinności. Dla ciebie jest magiczna tarcza. Proszę.\nZrobiło mi się głupio, że tak na niego naskoczyłam, więc zaczęłam przepraszać:\n- Ja nie chciałam, ten wybuch...\nW tym momencie zostaliśmy zaatakowani. Pierwszy bandyta, który się na mnie rzucił, padł przebity Arbane’m. Nie miałam broni, bo wekierę zostawiłam w gospodzie. Rzuciłam więc zaklęcie magicznego młota. Gdy tylko ten zmaterializował się w mojej dłoni, włączyłam się do walki. Pierwszym ciosem zmiażdżyłam ramię rudego krasnoluda. Jego przyjaciel zaatakował mnie. Cios szpady. Unik. Udało mu się uderzyć mnie rękojeścią w twarz. Poczułam w ustach smak krwi. Kolejnym ciosem zniszczyłam jego broń. Jeszcze jeden - bryzgnęła krew i mózg, ciało upadło na ziemię. Ogarnął mnie szał. Cios, unik, cios, blok... Nie czułam otrzymywanych ran. Nie czułam już nic... Pozostała tylko walka i krew...\n2. Nawiedzony cmentarz\nKontrolę nad własnym ciałem odzyskałam dopiero, gdy ostatni przeciwnik padł skrwawiony u mych stóp. Okrywająca świat czerwona mgła zaczęła znikać, uspokajałam się...\n- Walczyłaś jak rozwścieczony demon - odezwał się Ansa.\nMocno krwawił z rany na udzie. Rzuciłam zaklęcia lecznicze. W międzyczasie pojawił się ból. Gdy zasklepiłam co poważniejsze rany, wróciliśmy do gospody. Powiedzieliśmy Grimgrawowi o tym wydarzeniu - wyglądał na zawiedzionego, że spotkało to nas a nie jego. Następnie weszłam do pokoju, zrzuciłam wszystko z łóżka na podłogę, położyłam się i momentalnie zasnęłam...\nKiedy obudziłam się następnego dnia, zebrałam wszystkie moje rzeczy walające się po całym pomieszczeniu. Założyłam kolczugę, wzięłam tarczę, wekierę i resztę sprzętu, poczym przeszłam do głównej sali. Tam, przy jednym ze stołów, Ansa i Grimgraw z ożywieniem o czymś rozmawiali.\n- ... więc udasz się do Edwina i zajmiesz się tym. - kontynuował swą wypowiedź Ansa, zupełnie nie zwracając na mnie uwagi.\n- Powierzam Grimgawowi sprawę nasłanych bandytów. To już drugi atak, nie możemy nie zareagować. Sami ruszymy na południe. Chyba nie masz nic przeciwko?\n- Nie, oczywiście, że nie...\nWyszłam na świeże powietrze. „Sami? Sam na sam... z nim? Ech, czeka mnie ciężka próba... ale prawdę mówiąc, tego właśnie w skrytości serca pragnęłam...\_"\nSkierowaliśmy swe kroki ku południowej bramie. „Na pewno nie będę tęsknić za Grimgrawem...\_"\n- Przepraszam. - Odwróciłam się w kierunku głosu i zobaczyłam starego krasnoluda w szacie kapłańskiej.\n- To Neurik, kapłan Tyra. - podpowiedział mi Ansa.\n- Chciałbym cię prosić o przysługę, choć wiem, że jesteś kapłanką Aethernusa i między naszymi kościołami nie ma zgody...\n- Nieprawda! - przerwałam - Nie jesteśmy wrogo nastawieni wobec kościoła boga sprawiedliwości. Walczymy tylko z tymi, którzy uważają, że sprawiedliwość to bezwzględne przestrzeganie prawa. W czym mogę pomóc?\n- Coś naruszyło spokój zmarłych pochowanych na naszym cmentarzu. Trzeba znaleźć źródło niepokoju i rozwiązać problem. Oczywiście nie będę się narzucał...\n- Zrobię to! - krzyknęłam z całym przekonaniem.\n- A ja ci pomogę. - dodał Ansa z uśmiechem.\nCmentarz otoczony był wysokim murem z szarej cegły. Jedynym wejściem były duże, drewniane, wzmocnione żelazem drzwi zamknięte na wielką, ciężką kłódkę. Ansa wyjął swój zestaw wytrychów. Po chwili usłyszałam szczęk...\nW odpowiedzi uśmiechnęłam się. Spoważniałam natomiast gdy dodał:\n- Grimgrawa tu nie ma. Jesteśmy sami. Porozmawiajmy szczerze.\n- Dobrze, najpierw chcę ci podziękować, że zachowałeś to w tajemnicy i tak długo cierpliwie czekałeś.\n- Tajemnice życia uczą nas sztuki milczenia. - odpowiedział cytatem z ballady „O Orenefis\_" po czym pchnął drzwi, które skrzypiąc otwarły się na oścież. Wyciągnęliśmy broń, weszliśmy i zamknęliśmy drzwi, by żadna kreatura nie uciekła.\n- To dość skomplikowane, każdy kapłan-wojownik Aethernusa jest bezpośrednio połączony z źródłem jego mocy czyli esencją Bhaala. To powoduje zmiany w ciele, duszy i umyśle. Moja biała skóra i te czarne żyłki to właśnie skutki tej więzi.\n- I to wszystko? - w jego głosie słyszałam zawód - No, dobra, poczekam aż zdecydujesz się powiedzieć mi *całą* prawdę.\nPrzeszedł mnie dreszcz, czyżby i TO wiedział?\nCmentarz wyglądał, no... jak cmentarz. Dziesiątki różnorodnych nagrobków.\n„Tu spoczywa Tobyn, który wierzył w dobroć wszystkich. Zginął z rąk zombich, pytając je o drogę.” - przeczytałam i uśmiechnęłam się smutno.\n- Ktoś rozkopał groby. Czyżby ghule?\n- Nie - odpowiedział zdecydowanie - przyjrzyj się, one zostały otworzone od środka.\nMiał rację, czekało nas mnóstwo roboty...\nO dziwo na całym cmentarzu nie znaleźliśmy ani jednego nieumarłego. A że drzwi były zamknięte...\n- Katakumby. To jedyna możliwość. - Ansa powiedział na głos to, co ja jedynie pomyślałam.\nDo podziemnych grobowców wchodziło się przez prastarą kaplicę poświęconą Kalemvorowi. Wewnątrz niej było ciemno i zimno. Pajęczyny i brud wskazywały na to, że w miejscu tym już od lat nie składano ofiar ani nie sprawowano rytuałów. Natomiast ze śladów można było wyczytać, że przeszła tędy spora grupa osób. Nasze przypuszczenia się potwierdziły...\nLedwie zeszliśmy po kamiennych schodach, a już uderzył nas smród rozkładających się ciał. Magiczne naszyjniki, które dostaliśmy od Neurika, dawały tyle światła, że nie musieliśmy nieść pochodni. Dzięki temu mogliśmy swobodnie walczyć. Zombi są silne i wytrzymałe, ale - na skutek stężenia pośmiertnego - powolne. Te, które stanęły przed nami, nie były w dodatku uzbrojone. Mimo wszystko pozostały groźnymi przeciwnikami. Uderzyłam pierwszego trupa w udo, a ten zachwiał się i upadł. Drugi, który chciał mnie chwycić swoimi nadgnitymi dłońmi za szyję, padł ze zmiażdżonym bokiem czaszki. Resztki mózgu wypłynęły na podłogę. W międzyczasie Ansa uciął najbardziej upierdliwemu nieumarłemu prawą rękę i lewą dłoń i potężnym kopniakiem posłał go na ścianę. Inny zombiak chwycił odłamaną kamienną płytę i zamachnął się celując w głowę półelfa. W odpowiedzi na to Ansa przykucnął unikając ciosu i ciął umarlaka tuż powyżej kostek. Trup padł i został przygnieciony własną płytą. Ja tymczasem roztrzaskałam jeszcze dwie czaszki. Ostatniego zombie przygniotłam tarczą do ściany, potem nagle odskoczyłam - ciało padło na ziemię. Dla pewności położyłam but na jego głowie i naciskałam tak długo, aż usłyszałam chrzęst zgniatanej kości...\nZagłębiliśmy się w labirynt krypt oraz ciasnych, brudnych i wilgotnych korytarzy. Im dalej się posuwaliśmy, tym powietrze było bardziej stęchłe i cuchnące. W pewnym momencie usłyszeliśmy jęki, szuranie i klekot kości. Zbliżała się spora grupa nieumarłych...\n- Na szczęście w Llast kupiłem kilka przydatnych przedmiotów - rzekł Ansa, a widząc moje zdziwienie dodał - za pieniądze, które uzyskałem ze sprzedaży tamtego magicznego topora... no wiesz tego, którym zabiłem tamtą bestię.\nMówiąc to wziął do rąk swój nowy łuk i wyjął z kołczanu długą, żółtą strzałę zakończoną nie grotem, ale sporą zieloną kulką. Nałożył ją na cięciwę i czekał. Gdy truposze pojawiły się w zasięgu wzroku, napiął łuk i celując w środek zgrai wypuścił strzałę... Kula ognia rozświetliła na chwilę korytarz. Nieumarłych było mnóstwo! W ślad za pierwszą poleciały dwie kolejne strzały. Tylko kilka żywych trupów to przetrwało. Ansa chwycił za miecze. Jasne ostrze Kundana lśniło w świetle naszyjników, a czerwony stop z którego wykuto Arbane’a otaczała magiczna aura. W czasie gdy mu się przyglądałam, półelf zdążył już rozpłatać brzuch jednemu z zombie i odciąć rękę nadbiegającemu, nadpalonemu szkieletowi. Osłoniłam się tarczą przed ciosem szkieletu używającego jako pałki kości udowej jednego ze swych towarzyszy. W tym samym momencie jeden z mieczy mego przyjaciela wbił się w tył czaszki przeciwnika. Dobiłam go uderzeniem w mostek. Walka miała się ku końcowi...\n4. Druga fala\nZostały już tylko trzy kościotrupy. O dziwo - zaczęły one uciekać w boczny korytarz. Myślałam, że truposze nie odczuwają strachu. No, nic. Pobiegłam za nimi. W pewnej chwili poczułam, że tracę równowagę, tudzież kontakt z podłożem i runęłam na twarz. Solidnie się potłukłam. Upadając zamknęłam oczy. Gdy je otworzyłam, zobaczyłam twarz Ansy tuż przy mojej twarzy. Poczułam też, że obejmuje mnie w pasie. Patrzył prosto w me oczy, a serce biło mi jak oszalałe. Dziękowałam Aethernusowi, że nie potrafię się rumienić... Odsunęłam się i powiedziałam z wyrzutem:\n- Oszalałeś?! Chciałeś mnie zabić?!\nZamiast odpowiedzieć wskazał w głąb korytarza. Spojrzałam i zmartwiałam widząc, że kilkanaście oszczepów przybiło jeden z szkieletów do ściany. Najbliższy wbił się niecały metr od mojej głowy. Pomyślałam, co by było gdyby... Przeszedł mnie dreszcz. Po chwili cała drżałam jak liść. Ansa próbował pomóc mi wstać, ale nie mogłam utrzymać się na nogach. W końcu usiadł opierając się o ścianę i pozwolił bym położyła głowę na jego ramieniu. Gładził moje włosy i szeptał mi do ucha. Nie pamiętam co, ale pomogło. Doszłam do siebie. Tym razem przy jego pomocy udało mi się ustać. Byłam mu niewymownie wdzięczna więc... przytuliłam się do niego. Zapomniałam o swojej sile i tym, że noszę kolczugę. Dopiero potem doszłam do wniosku, że najprawdopodobniej było to dla niego bolesne. Ale wtedy nie dał mi tego do zrozumienia, a jedynie odwzajemnił uścisk.\nStaliśmy tak złączeni w uścisku przez dłuższą chwilę. Potem on szepnął:\n- Już dobrze? Nie możemy tu zostać. Dwa szkielety uciekły. Ten, kto je kontroluje wkrótce wyśle przeciw nam kolejne kreatury.\nPokiwałam głową. Podniosłam broń i tarczę. Wróciliśmy do głównego korytarza. Czułam, że do źródła mrocznej magii jest już niedaleko. Od następnej krypty odchodziło kilka korytarzy. Z wszystkich zaczęły wyłazić truposze. Dziesiątki. Kościotrupy, zombie i cienie. I nie mieliśmy dokąd uciec, bo od korytarza którym przyszliśmy, dobiegł nas chrzęst i klekot kości.\nPrzyklękłam. Rozpoczęłam modlitwę. Modlitwa większości kapłanów niszczyła nieumarłych przez uderzenia boskiej energii. Modlitwa kapłanów Aethernusa była skuteczniejsza - wysysała moc magiczną „zasilającą\_" truposzów. Wszystkie umarlaki stanęły w odległości około siedmiu metrów ode mnie, jakby nie wiedziały co zrobić. Po chwili wahania ruszyły dalej. Niektóre po wejściu w krąg działania modłów padały bezsilnie. Inne próbowały się wycofać - te zostały stratowane przez kolejne szeregi. Z tymi które przetrwały musiał sobie poradzić Ansa. Po kilku minutach byłam już zmęczona, półelfowi natomiast ręce mdlały od zadawania kolejnych ciosów. A wrogów wciąż przybywało...\n„Tak ma wyglądać koniec?! Nie zgadzam się! Nie chcę być rozszarpana przez tę hordę żywych trupów! Nie chcę...\_" Słabłam, a wraz ze mną zaklęcie. Ansa przestał nadążać z cięciem i kłuciem coraz to nowych przeciwników. Jednak nie poddawał się, mobilizował wszystkie siły, choć pewnie zdawał sobie sprawę z tego, że za parę chwil zginiemy... Wtedy się zdecydowałam. To było bardzo niebezpieczne. Miałam zerowe szanse na przeżycie. „Może przynajmniej jemu się uda\_" - pomyślałam i zaczęłam recytować słowa w syczącym języku Pradawnych. „Żeby tyko się nie pomylić. Drugiej próby nie będzie.\_" Udało się. Gdy wysyczałam ostatnią sylabę, w katakumbach rozpętało się piekło...\n5. Śmierć i życie\nNieumarli znajdujący się najbliżej po prostu wyparowali. Pozostali byli rozrywani na strzępy i miażdżeni przez niewidzialne siły. Na polu bitwy zapanowały cisza i bezruch... Wszędzie walały się kości, kawałki ciał a nawet części kamiennych płyt. Zaklęcie wyzwoliło moce, które powinny pozostać uśpione...\nNagle półelf podniósł się z ziemi. Gdyby nie kamienny sarkofag, za którego rzuciło go pierwsze uderzenie magii, nie przeżyłby...\n- Ale mnie ogłuszyło... uch, niezła jatka.\nRozejrzał się. Najwidoczniej nie zobaczył tego, czego szukał, bo jego ruchy stały się nerwowe.\n- Siloe? Siloe?! - pytał łamiącym się z przejęcia głosem - Gdzie jesteś?\nNie było odpowiedzi. W końcu znalazł ją. Dziewczyna leżała nie na środku sali, gdzie widział ją ostatnio, ale pod ścianą. Podszedł do niej chwiejnym krokiem. Przykląkł. Sprawdziły się jego najgorsze obawy - nie żyła...\n- Nie! Tak to się nie może skończyć!\nWyciągnął tubę służącą do przechowywania zwojów. Drżącymi rękami wysypał je i przeglądał.\nAnsa nie posiadał szczególnej mocy magicznej, ale znał runy i potrafił rzucać zaklęcia ze zwojów. Położył dłoń na lewej piersi kapłanki i rozpoczął inkantacje. Po chwili poczuł, jak jej serce zaczyna bić, a piersi unoszą się w spokojnym oddechu. Gdy skończył, otworzyła oczy - było w nich tyle ciepła i szczęścia, że się uśmiechnął.\nOtworzyłam oczy... Umarłam... a teraz znowu żyję! Radość mnie rozpierała. Śmierć jest piękna, ale nie chciałam odchodzić już teraz. Moje przeznaczenie jeszcze się nie wypełniło. *Czułam* to.\n- Obudziłaś się już, śpiąca królewno? - spytał mnie Ansa.\n- O ile dobrze pamiętam, śpiąca królewna budziła się po tym, jak książę ją pocałował.\n- To się da załatwić...\nI pocałował mnie! Nie był to pocałunek namiętny tylko delikatny i krótki. Ledwie muśnięcie warg. A i tak poczułam się tak cudownie, jak nigdy w życiu. Wiedziałam, że przyszłość rodzącego się związku jest wielce niepewna, ale postanowiłam walczyć o swoje szczęście. „Nie poddam się!\_" Wierzyłam, że szczere uczucie pokona wszelkie przeszkody...\nI znów szliśmy korytarzem oświetlonym jedynie przez łagodny blask naszych medalionów. W końcu dotarliśmy do dużych, metalowych drzwi.\n- Za nimi znajduje się źródło niepokoju. - powiedziałam.\n- No to otwórzmy je i zakończmy to! - odpowiedział półelf.\nWtedy drzwi ze strasznym zgrzytem otworzyły się. Wyszedł z nich wielki, ponad dwumetrowy, szkieletowy wojownik w lekko zardzewiałej, ale wciąż potężnej, zbroi płytowej. W prawej ręce trzymał miecz, którym człowiek mógłby się posługiwać jedynie oburącz, a w lewej spory młot. Z oczodołów biło upiorne, czerwone światło. Ansa mruknął coś w języku, którego nie rozumiałam, jednak ze sposobu w jaki wypowiedział te słowa domyśliłam się, że były to przekleństwa.\n- Aethernusie! Dodaj mi sił! - powiedziałam i zaatakowałam.\n6. Wampirze kły\nZasłoniłam się tarczą przed uderzeniem młota. Jednak cios był tak silny, że prawie się przewróciłam. Ręka, w której trzymałam tarczę, zdrętwiała. Kontratakowałam. Udało mi się jedynie lekko wgnieść zbroję przeciwnika... zamarłam w oczekiwaniu na kolejny, najprawdopodobniej zabójczy dla mnie, cios szkieletu. Ten jednak nie nastąpił, gdyż Ansa zakradł się i uderzył kościotrupa w lewy łokieć. Zbroja w tym miejscu była słaba i nadżarta przez rdzę więc ostrze przeszło na wylot. Całe przedramię z trzaskiem i chrzęstem uderzyło o kamienne płyty podłogi. Umarlak odwrócił się do mnie plecami by zaatakować półelfa.\nChciałam to wykorzystać i uderzyć trupa w tył czaszki, ale przeszkodził mi w tym dotkliwy ból. Odcięte przedramię puściło młot, podpełzło i wbiło swoje kościste paluchy w okolice mojej lewej kostki. Kucnęłam więc, wyłamałam mu kciuk, uwolniłam moją nogę i rozdeptałam je niczym ohydnego robaka.\nPoradziwszy sobie z tym problemem, poszukałam wzrokiem mojego wroga. Przez chwilę podziwiałam Ansę, który dzięki swym zwinnym i szybkim - wręcz tanecznym - ruchom unika ciosów nieumarłego. Potem podeszłam i z całej siły walnęłam w lewe udo kościeja. Zachwiał się. Tę chwilę wykorzystał półelf. Przyskoczył. Mieczem trzymanym w lewej ręce uderzył w nadgarstek odcinając dłoń. Drugą ręką uzbrojoną w Arbane\_'a chciał przebić zbroję poczwary. Ta wytrzymała, lecz szkielet stracił całkowicie równowagę i runął ze strasznym hukiem na ziemię. Ogniki w jego oczodołach jarzyły się coraz słabiej i w końcu zgasły...\nZa metalowymi drzwiami znajdował się krótki korytarz zakończony kilkoma schodkami. W mroku migotały żółte światełka. Gdy stanęłam na najwyższym stopniu, światło naszyjnika oświetliło sporą część krypty. Na podłodze zobaczyłam wymalowany krwią pentagram wpisany w okrąg. W jego rogach płonęły czarne świece, a w samym środku, na kamiennym podwyższeniu, znajdował się sarkofag. Przedstawiał on bogato ubranego mężczyznę z rękami skrzyżowanymi na piersiach.\nNim mogłam mu się dokładnie przyjrzeć z mroku wychynął - na oko trzydziestoletni - człowiek. Miał bladą cerę oraz tłuste, czarne, sięgające ramion włosy.\n- Nie przeszkodzicie mi! Rytuał się odbędzie. On musi się przebudzić!\nZ tymi słowami rzucił się na mnie. Z niesamowitą siłą wyrwał mi wekierę i odrzucił w głąb krypty. Upuściłam zawadzającą mi tarczę i zaczęłam się z nim siłować. Nie był specjalnie umięśniony a mimo to z łatwością mnie przewrócił.\n- Ansa, pomocy! - krzyknęłam.\n- On ci nie pomoże, dziecino. Rzuciłem na niego czar unieruchomienia.\nSpojrzałam mu w oczy. Były czerwone i lśniły lekko w ciemności. Uśmiechnął się szeroko odsłaniając długie kły. Próbowałam się uwolnić, ale trzymał mnie zbyt mocno. Wykręcił mi rękę. Syknęłam z bólu, a on wgryzł się w moją szyję...\n7. Pocałunek ciemności\nUkąszenie wampira zwane jest “pocałunkiem ciemności”. Jest jednocześnie bolesny, przyjemny i podniecający. Wręcz żałowałam, że trwał tak krótko...\n- Co to ma znaczyć?! Na Lilith i Kaina! Jesteś jedną z...\nNie dokończył, gdyż jakaś dłoń złapała go za włosy i odchyliła mu głowę do tyłu. Właściciel dłoni ciął głęboko, fachowo podrzynając gardło wampira. Trysnęła krew. Jeszcze jedno uderzenie, chrzęst kręgosłupa i głowa oddzieliła się od reszty ciała. Z obrzydzeniem odrzuciłam bezgłowe truchło pod ścianę, wkrótce w ślad za nim poleciała głowa...\n- Ansa?! Jak...?\nBo to był Ansa, znów mnie uratował.\n- Miecz Arbane’a chroni przed magią ograniczającą ruch, to tak zwany „efekt swobody”.\nWciąż byłam w szoku. Spojrzałam na ciało wampira. Zaczęło się rozsypywać. Po chwili pod ścianą leżały już tylko brudne, podarte szmaty i kupka popiołu...\n- Z prochu powstałeś i w proch się obrócisz. - rzekł sentencjonalnie półelf.\n- Przeklęta kreatura! - dodał po chwili.\n- Anso? Chciałeś, bym powiedziała ci całą prawdę, oto ona: ja też jestem wampirem...\n- Tak myślałem. - uśmiechnął się smutno.\n- Kiedy się domyśliłeś? Kiedy zrodziły się pierwsze podejrzenia?\n- Po pierwszej walce z bandytami. Tamta rana powinna być śmiertelna. Mimo to przeżyłaś. Co więcej - bardzo szybko wróciłaś do zdrowia. Jeszcze porozmawiamy na powierzchni. Teraz zajmij się tym. - ruchem ręki wskazał na pentagram i sarkofag - Jesteś kapłanką, chyba wiesz co należy zrobić. Ja nie chcę mieć z tym plugastwem nic wspólnego. - przerwał na chwilę, ale cisza była tak nieznośna, że kontynuował łagodniejszym już tonem - Będę na ciebie czekał tam, gdzie pokonaliśmy wielki szkielet.\nOdszedł. Byłam bliska płaczu. “Po co robiłam sobie nadzieje? Jak mogłam być tak głupia, by myśleć, że możemy...” Po moim policzku spłynęła krwawa łza, później druga, trzecia, czwarta... Dalej już nie liczyłam... Płakałam...\n8. Alexander Drakul\nUlżyło mi. Mój duch był czysty a umysł jasny. Podeszłam do sarkofagu. Teraz mogłam mu się dokładnie przyjrzeć. Był pieczołowicie wykonany - z dbałością o najmniejsze szczegóły. Na prawie całej powierzchni farba, którą kiedyś go pokrywała, dawno się złuszczyła. Co nie zmieniało faktu, że był dziełem sztuki. Przedstawiał przystojnego, gustownie uczesanego i bogato ubranego mężczyznę w średnim wieku. Tabliczka z brązu głosiła: „Tu leży Alexander Drakul, syn Griegorija Drakula. Bratanek Vlada Tepesa zwanego „Palownikiem\_" a wnuk Vladimira Drakula zwanego Wielkim\_"\nTo było imponujące, pomimo że żadne z tych imion nic mi nie mówiło. Z trudem zdjęłam wieko. Ciała nie tknął rozkład, wyglądało na zmumifikowane.\n„Kim jesteś?\_" - usłyszałam w głowie głos - „Czuję pieczęć najczystszej śmierci i najmroczniejszego cienia - skazę Bhaala. Poza tym... tak... jesteś jedną z nas.\_"\nZrozumiałam z kim rozmawiam, więc powiedziałam:\n- Twój sługa nie żyje...\n„Nekrius? Był głupcem skoro dał się zabić. Ale ty... ty możesz wypełnić rytuał. Wszystko jest przygotowane. Kiedy odzyskam moc, dam ci co zechcesz. Bogactwo, władzę, co tylko sobie zażyczysz. - Pomyślałam przez chwilę o Ansie, ale szybko, choć z wielkim trudem, odrzuciłam tę myśl - Rytuał nie jest trudny. Wprawdzie teraz nie tli się we mnie nawet iskierka życia, ale jest wiele żaru z którego może buchnąć płomień. Wypełnij rytuał...\_"\n„Nie?! Nie możesz się mi sprzeciwić. ROZKAZUJĘ ci wypełnić rytuał!\_"\nNic nie mogłam zrobić. Nie kontrolowałam już swego ciała. Pozostało mi tylko przyglądać się...\nPodeszłam do piedestału, na którym leżała magiczna księga. Była otwarta na stronie z niezbędnymi inkantacjami. Jednak nie zaczęłam czytać. Zamknęłam grimuar i schowałam go do plecaka.\nŚmiałam się w duchu. Skąd mogłam to wiedzieć?! Nie panowałam nad sobą, a skoro on tego nie robił, to musiała wmieszać się jakaś trzecia siła... Wzięłam sztylet rytualny i podeszłam do sarkofagu. Alexander krzyczał przeraźliwie, gdy rozcinałam jego klatkę piersiową. Kiedy ją otworzyłam, wyjęłam serce, zamknęłam oczy i wypiłam z niego całą krew...\nGdy uniosłam powieki leżałam na twardej, kamiennej posadzce. Znów zamknęłam oczy. Pogrążyłam się w otchłani nieświadomości...\nKiedy odzyskałam przytomność, nie wiedziałam gdzie jestem, ani co się ze mną działo. Wyczułam, że coś trzymam w dłoni. Uniosłam rękę, by przyjrzeć się „temu czemuś\_". Był to pokryty runami sztylet z ciemnego metalu. Sztylet rytualny... W tej chwili uświadomiłam sobie, co się stało. Przypomniałam sobie wszystko, co się wydarzyło od wejścia na teren cmentarza. Wydawało mi się, że od tamtego czasu minęły całe wieki...\nZebrałam wszystkie siły. Podniosłam się. Zajrzałam do wnętrza sarkofagu. Rozpadające się w ręku resztki ubrań i proch. Już miałam odejść, ale moją uwagę przyciągnął błysk. Rozgarnęłam sztyletem popiół i znalazłam pierścień. Niewiele myśląc wsunęłam go na palec. Nie miałam tu już nic do zrobienia. Zabrałam moją wekierę i tarczę, po czym opuściłam przeklętą kryptę...\nAnsa był gotowy do drogi. Miecz dwuręczny przewiesił sobie przez plecy. Młot trzymał w dłoniach. Wracaliśmy tymi samymi korytarzami, którymi przyszliśmy. Żadne z nas nie wypowiedziało nawet jednego słowa. Kiedy opuściliśmy prastarą kapliczkę i wyszliśmy na świeże powietrze, półelf odetchnął głęboko, jakby z serca spadł mu wielki ciężar. Zazdrościłam mu tej ulgi...\nDroga powrotna do portu Llast również upływała w absolutnej ciszy. Dopiero gdy dotarliśmy do strumienia, który przepływał niedaleko miasta, mój towarzysz odezwał się:\n- Przemyj twarz.\nLekko zdziwiona posłusznie podeszłam na brzeg rzeczułki. Gdy przejrzałam się w jej wodach, przeszedł mnie dreszcz. Bogowie! Wyglądałam strasznie. Czerwone ślady wyraźnie pokazywały drogę, którą przebyły moje łzy. Oprócz tego całe usta i podbródek pokrywała skrzepnięta krew. Umyłam się szybko i wróciłam do Ansy. Wolałam nie wiedzieć, co sobie pomyślał, gdy mnie taką zobaczył...\nW mieście półelf poszedł spieniężyć łupy, a ja udałam się do świątyni Tyra, by przekazać Neurikowi wieść o naszym zwycięstwie.\n- Witaj Neuriku.\n- Niech błogosławi cię Tyr. Coś się stało? Czemu jeszcze nie wyruszyliście?\n- Już wróciliśmy. Problem rozwiązany.\n- Naprawdę?! Jego źródłem było...?\n- Wampir. A właściwie dwa wampiry.\n- Dobrze, że zniszczyliście te potwory! Nie wiem jak wam dziękować. Przyjmij ten amulet jako nagrodę. Dostałem go dzisiaj od pewnego podróżnika. Jest w nim potężna moc. Może wam się przydać w starciu z innymi stworami mroku!\nPodziękowałam grzecznie, ukrywając to, że boleśnie odczuwałam na sobie działanie talizmanu...\n10. Opowieść Siloe\nJuż drugi dzień podróży do Kniei Neverwinter minął bez przygód. Szliśmy w ciszy. Trzymałam się dwa, trzy metry za Ansą. Nie chciałam narzucać swego towarzystwa, skoro wiedziałam, że jest mu niemiłe. Nocowaliśmy razem, przy jednym ognisku, ale równie dobrze mogło dzielić nas Morze Mieczy... Jeszcze nigdy nie czułam się tak samotna...\nWreszcie trzeciego dnia, nie wiadomo kiedy, półelf zrównał się ze mną i powiedział:\n- Przepraszam cię za wszystko. Wprawdzie spodziewałem się tego, ale... gdy usłyszałem to z twoich ust... to jakby mnie grom trafił. Musiałem sobie wszystko przemyśleć i poukładać. Mam tyle pytań...\n- Pytaj, mamy dużo czasu.\n- Zawsze myślałem, że światło słoneczne zabija wampiry. - napomknął nieśmiało.\n- Większość. Nasz klan jest na to uodporniony. Oczywiście najsilniejsi jesteśmy w nocy.\n- Opowiedz mi swoją historię.\n- Proszę, zależy mi na tym...\nNie chcąc zaprzepaścić - być może jedynej - szansy na usunięcie dzielącej nas bariery, zaczęłam snuć moją opowieść...\n„Miałam wtedy siedemnaście lat i kilka miesięcy. Wychowywali mnie kapłani Ilmatera - Płaczącego Boga - wraz z innymi sierotami, którymi się opiekowali. Ja jednak nie byłam sierotą. Byłam nieślubnym dzieckiem arcykapłanki Talosa - boga burz, zniszczenia i chaosu. Ojca nigdy nie znałam. W sumie byłam zadowolona ze swego losu. Jedynym zmartwieniem były urodziny. Z chwilą uzyskania pełnoletności musiałabym zacząć sama sobie radzić.\nWłaśnie w tym okresie zaprzyjaźniłam się z Valen. Była dla mnie jak starsza siostra. W końcu, za moim przyzwoleniem, przemieniła mnie. Działała w tajemnicy przed swoją panią - władczynią wampirów. Musisz jednak wiedzieć, że moja wampirza natura napawała mnie obrzydzeniem. Nienawidziłam się za to, że muszę zabijać i pić krew. Dlatego powzięłam postanowienie, że nie będę tego robić. Wampir nie musi pić krwi by przeżyć, jest ona dla niego jak dający wielką moc, strasznie uzależniający narkotyk. Dopięłam swego, ale wcześniej cierpiałam niewypowiedziane katusze Głodu... Valen nie pochwalała mojej decyzji, ale uszanowała ją. Ostrzegła mnie jedynie, że bez krwi nie będę mogła korzystać z wampirzych umiejętności. Pozostała mi jedynie część mocy regeneracji...\nPrzywódczyni krwiopijców nazywała się Bohdi. Udało jej się stworzyć gildię mogącą konkurować ze Złodziejami Cienia. Ale trafiła w końcu kosa na kamień. Tym kamieniem była grupa awanturników prowadzonych przez dzieci Bhaala. Zadali oni poważny cios gildii. Valen została wysłana na wyspę Brynnlaw. I od tego czasu już o niej nie słyszałam...\nTymczasem gildia się odbudowała. Stała się nawet potężniejsza niż przedtem. Ale awanturnicy wrócili. Korzystając z pomocy innych poszukiwaczy przygód, Złodziei Cienia oraz rycerzy zakonnych przeprowadzili polowanie na wampiry. Bohdi i większość jej sług zostali zniszczeni. Ja przez ten czas ukrywałam się w pradawnych grobowcach. Udało mi się. Nie zostałam odkryta. Potem nastał spokój. Cisza przed burzą...\nPo kilku miesiącach dzieci Bhaala i ich sojusznicy wrócili i zaczęli aktywnie działać. Doprowadzili do powstania Askaru i ogłosili się Lordami. Znów ukryłam się wśród umarłych. I to był mój błąd. Lordowie kazali przeczesać katakumby i zniszczyć wszystkich nieumarłych. Uciekałam, ale pewnego dnia dwóch łuczników zaskoczyło mnie w ślepym korytarzu. Byłam pewna, że za chwilę zginę. Ale łucznicy zdjęli strzały z cięciw. Ona im kazała. Dziewczyna o ciemnowiśnowych włosach i z małą blizną przecinającą prawą brew. Miała na imię Imoen. Zabrała mnie do swego narzeczonego - Yoshima. Oboje byli wampirami. Przyjęli mnie do swego klanu, uczyli mnie i pomagali mi. Zostali moimi Mistrzami...”\n- Wtedy zostałam kapłanką, wojowniczką Aethernusa. - zakończyłam historię.\nMyślał długo, w ciszy. Wreszcie rzekł głosem, którego jeszcze nigdy u niego nie słyszałam:\n- Podziwiam twoją silną wolę, ale uważam, że postępujesz źle. Ja, gdy byłem mały, zachowywałem się jak człowiek i chciałem by traktowano mnie jak człowieka. W końcu zaakceptowałem to kim jestem. Zacząłem zgłębiać swoją naturę i nauczyłem się wykorzystywać talenty, o których wcześniej nie miałem pojęcia. Powinnaś postąpić podobnie.\nNie wiedziałam, czy mówi szczerze, czy raczej jest to test. Obiecałam, że rozważę jego słowa. Wiele bym dała, by wiedzieć, co on tak naprawdę myślał...\n11. Strażniczka Artefaktów\nDzieląca nas bariera zniknęła, ale Ansa wciąż uważnie mnie obserwował. Ostrożność ta nie była wcale zbyteczna, gdyż Głód powrócił z nową mocą. Wampirze instynkty, które - jak mi się wydawało - pokonałam ostatecznie kilka lat temu, teraz były silniejsze niż kiedykolwiek. Przyczyną tego stanu były... hmmm... wydarzenia, które miały miejsce w katakumbach.\nKnieja Neverwinter jest naprawdę wielka. Gęsto rosną tu świerki i inne drzewa iglaste, ale niemało jest też drzew liściastych: klonów, dębów oraz takich, których nie znałam ani z nazwy, ani z wyglądu. Nie mówię już o mnogości krzewów, krzewinek, kwiatów i traw. Żyje tu wiele zwierząt i... potworów. W powietrzu czuć magię...\n- Patrz! Drow! - syknął Ansa na widok białowłosego mężczyzny o ciemnej skórze, ubranego w czarne spodnie i czarną zbroję skórzaną.\nZobaczyłam, że nieznajomy nie jest sam. Towarzyszył mu białowłosy, identycznie odziany, jasnoskóry chłopak, na oko szesnastoletni, oraz szarowłosa dziewczyna w czarnych spodniach i białej koszuli.\n- Znam ją. - powiedziałam - Chodźmy się przywitać.\nI wyszłam na polanę, na której stała ta dziwna trójka. Ansa, całkowicie zdezorientowany, poszedł za mną... Stanęłam naprzeciwko dziewczyny, z tej odległości pasmo białych włosów na jej skroni oraz szpecąca blizna, przecinająca lewy policzek były bardzo dobrze widoczne. Przyklękłam na jedno kolano.\n- Niech Słońce oświetla ścieżkę, po której kroczysz, a Cień niech udziela ci schronienia. - wyrecytowałam.\n- Niech błogosławieństwo Najwyższego będzie z tobą. - odpowiedziała po czym szybko dodała – Jesteś dla mnie jak siostra, nie wolno ci klękać przede mną... - zrobiła krótką przerwę i kontynuowała nieswoim głosem - Niedługo przed tobą będą klękać i z czcią wymawiać twoje imię, lecz wpierw wiele krwi wsiąknie w ziemię Torilu. Strzeż się... Mrocznego Półkrwi... bo on sprowadzi na ciebie cierpienie i śmierć.\nByłam zszokowana, słyszałam, że ona ma dar jasnowidzenia, ale jeszcze nigdy nie byłam przy wypowiadaniu proroctwa! Dziewczyna natomiast, jakby nic się nie stało, podeszła do mnie, podniosła z klęczek i pocałowała w oba policzki. Czułam, że ma ochotę na inny rodzaj pocałunku. Nie zdziwiło mnie to. W Athkatli słyszałam o niej wiele plotek. Szczególnie o jej orientacji seksualnej. Ja miałam tę przewagę nad plotkarzami, że bardzo dobrze znałam prawdę...\n- Och, Falko, niewymownie się cieszę z naszego spotkania. Co za szczęśliwy zbieg okoliczności!\n- Nie ma zbiegów okoliczności. Przybyłam po twój ekwipunek i te ostrza. - wskazała miecze Ansy - Muszę je zabrać.\n- Jakim prawem?! - oburzył się półelf - Kim ty w ogóle jesteś?!\n- Falka Zirael. A prawem takim, że jestem Strażniczką Artefaktów.\n- I zostawisz nas bezbronnych w środku lasu?\n- Skądże znowu. - odpowiedziała z uśmiechem - Marcus i Mathias odeskortują was do Aawila - acydruida tej kniei. A ja wrócę za kilka dni z nowym ekwipunkiem dla was.\n- Nie wierzę Ci... na ten czas zostaw mi swój miecz. Dopiero to mnie przekona o uczciwości twych zamiarów. - powiedział dumnie półelf.\n- Dobrze. - wiedźminka zdjęła z pleców miecz półtoraręczny w skórzanej pochwie i podała go Ansie. - Traktuj go z należnym szacunkiem...\nFalka zabrała magiczne przedmioty i teleportowała się. Ja tymczasem przyjrzałam się wiedźminom. Ciemnoskóry miał sięgające ramion włosy, pomarańczowe oczy i niewielką bliznę na podbródku - nazywał się Marcus. Mathias natomiast był piegowaty i zielonooki. Splecione w warkocz włosy sięgały mu do połowy pleców.\n- Jaskółka. - powiedział nagle Ansa.\n- Napis na mieczu. - wyjaśnił - To jego imię?\nWiedźmini przytaknęli. Półelf jeszcze przez dłuższą chwilę oglądał klingę, a ja jego skupiony wyraz twarzy. W końcu odezwał się zniecierpliwiony już Marcus:\n- Chodźcie za mną, do obozu druidów jest jeszcze spory kawał drogi.\nObydwaj białowłosi poruszali się długimi, szybkimi krokami. Musiałam zmobilizować wszystkie siły by za nimi nadążyć...\n- Jak to jest z wami, wiedźminami? - spytał Ansa lekko zadyszanym głosem – Jesteście krewniakami wampirów?\n- Nie, nie... - roześmiał się Marcus – Jesteśmy mutantami. Podczas specjalnych Prób nasze ciało jest zmieniane przez... odpowiednie eliksiry. Dawniej tylko niewielki procent kandydatów miało organizmy na tyle odporne by przeżyć Próby. Teraz aplikujemy akolitom deempirzą surowicę... ma to drobne skutki uboczne... lekko powiększone kły i fioletowe tęczówki... zazwyczaj jednak maskujemy to prostym zaklęciem iluzji... – mówił niepewnie wiedźmin, uważając by nie zdradzić zbyt wiele – Ale teraz dziewięciu na dziesięciu kandydatów przechodzi próby bez powikłań.\n- Surowica ma też inną zaletę. - powiedział dobitnie Mathias uśmiechając się szelmowsko – Rozwiązuje problem bezpłodności. Regularnie przyjmowana, w odpowiednich dawkach i przez określony czas...\n- Ekhem, ekhem. - Marcus udał kaszel.\n- Eee... Obóz druidów zajmuje trzy polany – młodszy wiedźmin zmienił nagle temat - Wielką Polanę gdzie stoją domy, namioty i magazyny; Księżycową Polanę - tam mogą przebywać tylko druidzi; oraz Polanę Krwi na której odbywają się walki: zapaśnicze, bokserskie, na kije lub maczugi. - opowiadał Mathias z przejęciem. Chłopak był miły i wesoły - zupełne przeciwieństwo skrytego i mrukliwego Marcusa...\nStrażnicy nas nie zatrzymali. Widać wiedźmini byli tu dobrze znani... Aawil okazał się mężczyzną w średnim wieku, ubranym w zieloną koszulę, brązowe, skórzane spodnie i ciemno zielony płaszcz. Włosy, wąsy i broda były kasztanowe i starannie przystrzyżone. Był przystojny i wzbudzał zaufanie.\n- Witajcie przybysze! Wiedzcie, że przyjaciele naszych przyjaciół wiedźminów są naszymi przyjaciółmi. Cieszę się z tych odwiedzin, choć czasy są mroczne. Pojawiły się dziwne bestie. Sieją postrach i śmierć. Ale nie obawiajcie się! Tutaj jesteście bezpieczni. Możecie zostać jak długo chcecie. Teraz wybaczcie, wzywają mnie ważne sprawy. - powiedział i zniknął między namiotami.\n13. Ważna rozmowa\nNuuuda! Straszna nuda, praktycznie nic tu się nie dzieje. Nie potrafię cały dzień patrzeć jak rośnie trawa czy medytować. Badania i obserwowanie natury również mnie nie pociągają. Duszę się tutaj, uwięziona przez dane słowo. A Falki wciąż nie ma...\nOdkąd znaleźliśmy się w obozie druidów Ansa znów zaczął mnie unikać. Miałam dość niepewności i takiego zachowania z jego strony, więc postanowiłam, że się z nim rozmówię. Ostatecznie. Znalazłam go na Wielkiej Polanie, w pobliżu starego, powalonego przez wiatr dębu.\n- Mam tego dość! Unikasz mnie jak tylko możesz! Myślałam, że wszystko wróci do normy, a tymczasem ty znowu zaczynasz...\n- Nie pomyślałaś o tym, że to ja mogę być tym mrocznym półkrwi z proroctwa?\nRzeczywiście, taki pomysł nie przyszedł mi do głowy. To miało sens...\n- Nie. Nie pomyślałam. Ale nawet jeśli nim jesteś to niczego to nie zmienia. Nie boję się. Podczas naszej wspólnej podróży znosiłam różne cierpienia. Nie przerażają mnie one. Przetrwałam nawet śmierć! Ja myślę, że to ty boisz się ze mną przebywać, bo jestem wampirzycą!\n- Ja... Robię to ze względu na ciebie... ale masz rację... Nie jestem taki jak ty i ODCZUWAM strach. Jednak z innego powodu niż myślisz. Ech, spróbuję ci to wyjaśnić: „ Był kiedyś łowca. Często przebywał on w lasach i na pustkowiach, wśród dzikich zwierząt. Nie bał się ich, a one nie czyniły mu krzywdy. Pewnego razu otrzymał zadanie: miał sprowadzić z pewnej wioski na dwór cesarski Czarnego Wilka. Słyszał wiele złego o tym stworzeniu, ale pozostawał dobrej myśli. Okazało się jednak, że wilk jest zamknięty w drewnianej klatce i wygłodzony. I łowca, który nigdy nie bał się żadnego dzikiego zwierzęcia... poczuł lęk. Bo wiedział, że jeśli zwierzę wydostanie się, to nie zdoła nad nim zapanować i zginie...\_"\n- Teraz rozumiesz? - zapytał Ansa i zostawił mnie pogrążoną w myślach...\n14 Czy ork może być druidem?\n- Siloe? - zaczepił mnie Mathias - Idziesz na Polanę Krwi? Dziś jest wieczór walk.\n- Nie. Nie mogę. - odpowiedziałam, choć miałam na to straszną ochotę - Muszę znaleźć Ansę.\n- On pewnie już tam jest, - ciągnął niezrażony wiedźmin - chodź, chociaż na chwileczkę...\n- No dobrze. - uśmiechnęłam się.\nGdy dotarliśmy na miejsce i wmieszaliśmy się w tłumek otaczający arenę, walka akurat się skończyła. W centrum pola stał wysoki, czarnowłosy, zielonoskóry, mężczyzna ubrany jedynie w skórzane, sięgające kolan spodnie.\n- Ork?! - zdziwiłam się.\n- Co? - Mathias uśmiechnął się łobuzersko - Nie widziałaś nigdy orka - druida?\n- A ty dużo takich widziałeś?\n- Eee... nie. Tylko tego jednego. Jak o tym opowiadałem, to nie chciano mi wierzyć...\n- Nie dziwię się...\n- Kto teraz będzie ze mną walczył?! - krzyknął zielonoskóry.\nW tym momencie wiedźmin podstawił mi nogę, jednocześnie mocno mnie popychając w plecy. Wpadłam na arenę. Dosłownie... Mojemu „wejściu\_" towarzyszyła salwa śmiechu.\n- Hej, ty nie jesteś druidem! A zresztą... - ork pomógł mi stanąć na nogi - Gotowa?\nNie czekając na odpowiedź, wyprowadził pierwszy cios. Wychodził pewnie z założenia, że skoro weszłam na arenę, to jestem. No cóż. Dostałam w szczękę. Przez chwilę myślałam, że mi ją złamał, ale - na szczęście - tak nie było. Mimo bólu i chwilowego zamroczenia, udało mi się szybko zmienić pozycję z horyzontalnej na pionową. W tejże samej chwili otrzymałam uderzenie w brzuch i zwinęłam się z bólu.\n- Czy ktoś jeszcze rzuci mi wyzwanie? - usłyszałam głos.\n- Poczekaj, jeszcze z tobą nie skończyłam...\nCzułam w ustach smak krwi. Ogarnął mnie szał. Świat przesłoniła półprzeźroczysta czerwona mgła. Tym razem nie broniłam się przed tym. „Wyłączyłam\_" logiczną część mojej osobowości i zaczęłam działać intuicyjnie...\nOrk bardzo się zdziwił, że mam jeszcze siłę by wstać. Jeszcze bardziej zdziwił się, gdy zwinnie umknęłam przed kolejnymi ciosami. Jego zdziwienie osiągnęło szczyt, kiedy - używając techniki, którą nauczyłam się kiedyś od Yoshima - rzuciłam go na ziemię. Wstając, powiedział:\n- Brawo, już dawno nikomu nie udała się ta sztuka. Jestem... pełen podziwu. - zaczął klaskać.\nPo chwili klaskali też wszyscy widzowie. Jak tylko wydostałam się z areny, podszedł do mnie Mathias.\n- Gratuluję, byłaś świetna, cudowna, FENOMENALNA!!!\n- Czy ktoś jeszcze podejmie wyzwanie? - powtórzył swą kwestię ork.\n- Owszem! - odkrzyknęłam.\n- Naprawdę? Kto? - zdumiał się wiedźmin.\nZamiast odpowiedzieć podstawiłam mu nogę jednocześnie mocno popychając...\n- Siloe? - głos należał do Marcusa - Chodź ze mną! Falka wróciła. - spojrzał na arenę i uśmiechnął się - Młodemu dostanie się niezły wycisk...\nPoszliśmy. Wiedźminka stała obok wyrwanego przez wiatr dębu. Ansa już tam był...\n- Nareszcie jesteś! - podała mi dwie wekiery - To dla ciebie: Rozłupywacz Czaszek i Sen Wieczny. - gdy wzięłam bronie do rąk poczułam, że mają niezwykłą, potężną, magiczną aurę.\n- Potrzebujesz też pancerza. - na te słowa Marcus podał mi zbroję ze smoliście czarnych łusek - To Mroczna Łuska, znakomicie chroni przed ogniem i kwasem. Dla ciebie też coś mam, niedowiarku - zwróciła się do półelfa, wręczając mu długi miecz o czerwonej klindze.\n- To przecież Arbane! Ale wygląda trochę inaczej i ostrze jest dłuższe... - Ansa był wyraźnie zdezorientowany.\n- Został przekuty i jest dużo potężniejszy - ma w sobie moc Arbane’a i Kundana. Możesz nadać mu imię.\n- Nazwę go „Zaćmienie Księżyca”\nW chwili gdy wypowiadał te słowa, klinga zalśniła i ukazały się na niej srebrne litery.\n- Zatem stało się. - znów odezwała się Falka - To jeszcze nie wszystko. Oto Tancerz Ognia i Lodu, w mieczu tym zawarta jest moc żywiołów, wykuto go też z tego samego metalu co Ostrze Cienia. A ta skórzana zbroja to Carneol - znakomicie chroni przed paraliżem, truciznami i pociskami.\n- Czemu dajesz nam te wszystkie artefakty? - Ansa wciąż był nieufny.\n- Może po prostu was lubię, a może dowiedziałam się jaką rolę szykuje dla was przeznaczenie. A może jedno i drugie... Przydzielam wam też nowego towarzysza. No, nie bądź taka nieśmiała, pokaż się! - te ostatnie słowa skierowane były do ukrytej w mroku postaci.\nByła to smukła i wysoka dziewczyna... dziewczyna, którą bardzo dobrze znałam. Brązowe włosy o miedzianym połysku. Śniada cera wskazująca tethyriańskie pochodzenie. Owalna twarz o łagodnych rysach. Oczy, w których można było dostrzec przenikliwy umysł i zabójczy spryt.\n- A któżby inny? Chyba nie dałaś się zwieść tym pogłoskom o moim unicestwieniu?\n- Wiedziałam tylko, że zginęłaś w walce z...\n- Ach... tak. Zginęłam, ale była to tylko chwilowa... niedogodność - uśmiechnęła się lekko.\n16. Trzy istoty mroku\nW dalszą drogę ruszyliśmy następnego dnia o świcie. O ironio! Trzy istoty mroku podróżujące za dnia. Ciało Valen chroniła czarna, pleciona kolczuga. Moja przyjaciółka walczy dwoma długimi mieczami: Czarną Brzytwą i Żywym Srebrem. Bohdi ceniła ją za fachowość i entuzjazm w sztuce zabijania. Nigdy nie okazuje litości i zawsze daje z siebie wszystko. Jednocześnie jest głęboko wierzącą romantyczką, interesuje się filozofią. Jest optymistką, ufa, że nie ma rzeczy niemożliwych a jedynie takie, których nikt nigdy nie zrobił.\nAnsa - zupełnie jakby wiedział, że chcę porozmawiać z Valen na osobności – wysforował się kilka metrów do przodu.\n- Chcę cię o coś poprosić... - zaczęłam.\n- Prosić zawsze można.\n- Pomóż mi... naucz mnie... jak być wampirem.\n- Hmmm – uśmiechnęła się lekko – no dobrze. Pod warunkiem, że powiesz co cię do tego skłoniło.\n- Nie co, ale kto. - wskazałam Ansę.\nZachowywał się jak gdyby nigdy nic, ale podejrzewałam, że do jego spiczastych uszu dociera wyraźnie każde słówko...\n- Ha! W takim razie nie dziwię ci się. Przystojniak, zawsze pociągały mnie drowy...\n- Nawet o tym nie myśl! - syknęłam.\n- Dobrze, już dobrze. Nie bój się, jestem już zakochana... w Solaufeinie.\n- Khem – zakrztusiłam się – w lordzie Solaufeinie? Tym drowie z Ust Natha?\n- Tak – pokiwała lekko głową, moje zdumienie wyraźnie ją rozbawiło.\n- Eee... jeszcze nie.\nEch! Znając życie, o ile jej nie pomogę, lub jeśli nie zdarzy się cud, to on nigdy się nie dowie...\n- Przede wszystkim – zaczęła Valen – musisz odrzucić dawne myślenie typu: „mogę to kontrolować”. Nie jesteśmy zwykłymi Kainitami tylko Deempirami. Założycielem klanu jest demon Xelos. Przez to jesteśmy odporni na światło i takie tam, ale dlatego też Bestia, instynkt, demoniczna osobowość, nazywaj to jak chcesz, jest szczególnie silna. Jedyne rozsądne wyjście to Zjednoczenie – połączenie wszystkich części osobowości: ludzkiej, demonicznej i wampirycznej. Każdy przeżywa to inaczej... Ale tym się na razie nie przejmuj, tymczasem dam ci kilka ogólnych rad...\n17. Nóż w ciemności\nUpływały godziny. Minął ranek, południe i popołudnie. Nastał wieczór... Byliśmy diabelnie zmęczeni, choć staraliśmy się tego nie okazywać. Nogi bolały mnie niemiłosiernie i bałam się, że zaraz upadnę i nie będę miała siły, by się podnieść. To by było straszne...\nFortuna jest jednak kapryśną panią. Postanowiła widocznie umilić nam zakończenie tego pełnego trudów dnia, bo zaprowadziła nas na polanę, na której stała chata z drewnianych, nieobrobionych bali. Taka jakich wiele, należąca najpewniej do jakiegoś pustelnika, drwala lub myśliwego.\nGospodarz nie odmówił nam gościny. Był to człowiek niewysoki i lekko przygarbiony, ale za to krępy i muskularny. Można by go z daleka pomylić z krasnoludem. Liczył sobie, tak na oko, trzydzieści parę wiosen. Miał brunatne, przetłuszczone włosy, krótką brodę i szaroniebieskie oczy. Jego skórzane ubranie lekko śmierdziało. Grzecznie odmówił przyjęcia pieniędzy za nocleg, - co więcej - zaprosił nas na kolację. Sarnina w sosie grzybowym... mmm... pachniała wprost cudnie, a smakowała jeszcze lepiej...\nPo posiłku od razu udaliśmy się do pokoju wskazanego przez gospodarza i przygotowaliśmy sobie posłania. Ansa i Valen momentalnie usnęli. Ja, mimo wyczerpania, nie potrafiłam. Męczył mnie dziwny, niedający się niczym wytłumaczyć niepokój. Leżąc bez ruchu modliłam się w myślach do Aethernusa. W pewnej chwili coś wyrwało mnie z transu. Ciche kroki – ktoś się skradał! Otworzyłam oczy i zobaczyłam rękę uzbrojoną w nóż do oprawiania zwierząt... Szybkim ruchem chwyciłam ją w nadgarstku. Napastnik - bo spostrzegłam, że to mężczyzna - szarpał się, więc wykręciłam mu rękę. Broń upadła na ziemię wydając głuchy stuk. Mój przeciwnik syknął z bólu, po czym zaklął widząc, że reszta drużyny się budzi. Chciał uciekać, uderzył na oślep pięścią trafiając mnie w lewy kącik ust. Teraz to dopiero byłam wściekła. Podniosłam się, wykręciłam draniowi rękę na plecy i próbowałam przewrócić na ziemię. Nie udało mi się. Wyrwałby mi się, gdyby nie Ansa, który walnął go w twarz a potem jeszcze kopnął kolanem w brzuch. Facet momentalnie sflaczał, nie bronił się już, tylko pojękiwał żałośnie od czasu do czasu. Ansa zapytał:\n- Po co ci to było... gospodarzu?\n- Nie będę... z tobą rozmawiać... drowie. - odpowiedział i splunął śliną wymieszaną z krwią.\nJego głos był przesycony nienawiścią.\n- Ani z twoimi pomocnicami, tymi... - użył takich słów, że półelf uderzył go po raz kolejny, tym razem od dołu, w szczękę...\nNiedoszły morderca musiał solidnie przygryźć sobie język, bo kilkukrotnie splunął krwią. Wtedy usłyszeliśmy niezidentyfikowany dźwięk dobiegający z sąsiedniego pomieszczenia. Ansa podniósł Zaćmienie Księżyca, szepnął: „Nie ruszajcie się stąd” i skradając się opuścił pokój. „To doskonała okazja. – usłyszałam w myślach głos Valen - Zrób to!” Telepatyczna wiadomość była dla mnie jasna. Odchyliłam głowę mężczyzny odsłaniając szyję...\n18. Modlitwa i krew\n- Nie mogę, nie potrafię. - powiedziałam ledwie słyszalnym głosem.\nValen spojrzała na mnie ze współczuciem. Musiałam się jej w tym momencie wydawać strasznie żałosna. Odepchnęłam ze wstrętem śmiertelnie przerażonego mężczyznę. Wiedziałam, że Valen nie będzie miała żadnych skrupułów... Nie chciałam patrzeć na to, co za chwilę miało się stać, więc odwróciłam się. Ansa stał w drzwiach, z jego twarzy nie można było niczego wyczytać, ale wyczułam, że był zawiedziony. Mimo to powiedział spokojnym głosem:\n- To tylko szczury.\nOdepchnęłam go lekko i wyszłam z domu bez słowa...\nWrzały we mnie emocje... Walczyłam sama ze sobą, ścierały się we mnie trzy osobowości... Pobiegłam na oślep przez las... uderzałam o drzewa, przedzierałam przez krzewy, potykałam się... Zatrzymałam się dopiero na małej polance skąpanej w delikatnym, księżycowym blasku. Usiadłam w jej centrum i wzniosłam modły do mego boga, jedynej istoty, na którą zawsze mogłam liczyć...\n„Aethernusie. Boję się zła, które jest we mnie. Boję się mej mrocznej natury... W Twych żyłach płynie krew boga mordu i zniszczenia, ale nie ona Tobą rządzi, lecz Ty nią. Daj mi siłę, bym również potrafiła zapanować nad swoim instynktem...”\nModlitwa przyniosła mi spokój ducha, lecz nie ukojenie... Ciężki stoczyłam bój, ale wygrałam – Bestia i Wampir wróciły do swych fortec w podświadomości... zachowałam kontrolę... Nie wiedziałam jednak na jak długo starczy mi sił... Wiedziałam, że będę musiała połączyć się z moimi mrocznymi „ja”, ale w tej chwili nie czułam się na to gotowa... Odzyskawszy wewnętrzny spokój, wróciłam do moich przyjaciół. Ansa czekał na ławeczce stojącej przed domem. Wydawał się bardzo niespokojny. Na mój widok odetchnął z ulgą i powiedział z uśmiechem:\n- Siadaj, Czarna Wilczyco.\nUsiadłam na samym krańcu ławki. On objął mnie w pasie i przyciągnął do siebie. Gdyby nie świadomość rozmowy, którą musiałam odbyć, byłabym w tej chwili naprawdę szczęśliwa...\n- Siloe. – szepnął mi do ucha, poczułam na skórze jego ciepły oddech – Wiem, że to dla ciebie trudne. Obiecuję, że będę cię wspierał bez względu na to, co się wydarzy, pomagał najlepiej jak tylko potrafię... Nie musisz się spieszyć...\nWszystkiego się spodziewałam, ale nie takich słów... Szczęście wymieszane ze wzruszeniem ścisnęło mi gardło...\n- Jesteś słodki. - wykrztusiłam wreszcie i przytuliłam się do niego.\nSiedzieliśmy w ciszy. Słyszałam równomierne bicie jego serca, krew krążącą w jego żyłach... Przeszedł mnie dreszcz, gdy delikatnie pogłaskał mnie po policzku. Złapałam go lekko za zewnętrzną stronę dłoni i pocałowałam w nadgarstek. Ansa zesztywniał i zamarł na moment w bezruchu, ale po chwili rozluźnił się pozwalając bym wbiła kły... Vitae, życiodajna krew, była wtedy słodsza niż kiedykolwiek wcześniej... mimo to wypiłam tylko kilka łyków. Potem znów pocałowałam półelfa w nadgarstek i rana momentalnie się zagoiła. Poczułam olbrzymią wdzięczność za zaufanie, którego mi udzielił... Nim zdołałam wyrazić co czuję, moje myśli zmąciły się i zasnęłam w jego objęciach...\n19. Przemyślenia wampirzycy\nObudziłam się otulona troskliwie płaszczem półelfa. Promienie słońca raziły mnie w oczy. Musiało już być późno, coś koło południa. Ansa, używając znalezionej w domu łopaty, kończył właśnie wykopywanie płytkiego grobu. Valen bezceremonialnie wrzuciła ciało do dołu.\n- Oby Kalemvor wybaczył ci twoje grzechy.\nPo tych słowach półelf zasypał grób. Pogrzeb skończony...\nZawsze uważałam, że picie krwi jest ohydne i hańbiące. Jednak tego dnia, idąc za radą Valen, odrzuciłam to. W każdym tkwi pierwiastek zła. W ludziach, krasnoludach, elfach, w niebianach nawet. Nie wolno się tym zadręczać. Należy z tym żyć dając z siebie to, co w nas najlepsze. Dzisiaj, kiedy modliłam się do Aethernusa, przemówił on do mnie takimi słowy: „Pomogę ci zwalczyć strach i przyniosę ci spokój, ale ukojenia dać ci nie mogę... to leży tylko w mocy Najwyższego. Musisz wierzyć w Niego i ufać mu tak jak ja.” Zastanawia mnie tylko jedno. Kim jest Najwyższy? Czy to Lord Ao – stwórca Torilu i jeden ze starych bogów? Czy może ktoś jeszcze większy i potężniejszy?\nDużo się modliłam i kilka razy rozmawiałam z Valen o religiach i filozofii. Co za idiota powiedział, że wampiry nie mają duszy, sumienia czy uczuć?! Jesteśmy po prostu inni niż ludzie. A oni boją się „inności” i pragną zniszczyć to, czego się boją. By zagłuszyć własne sumienie mówią, że my go nie mamy. By usprawiedliwić własne bestialstwo, przedstawiają nas jako bezduszne potwory... Nie jesteśmy niewinni, ale wierzę głęboko, że pokój między naszymi bratnimi rasami nie jest niemożliwy. A wiara to największa siła w Wieloświecie, jedyna, która może ruszyć z posad Sfery...\nPrzygotowaliśmy się do drogi. Zabraliśmy z chaty wszystko, co mogło nam się przydać, choć nie było tego dużo. Wychodziłam jako ostatnia. Gdy przekroczyłam próg, usłyszałam świst i jęk bólu. Z ramienia Valen starczała strzała. Rozejrzałam się szybko. Na skraju polany stał blondwłosy elf w zielonej kolczudze i maskującym płaszczu. Właśnie zakładał na cięciwę kolejny pocisk. Przez las biegła w naszym kierunku reszta elfickiego oddziału.\n- W nogi! - rozkazał Ansa.\nPobiegliśmy. Jedna ze strzał trafiła mnie w plecy, lecz - na szczęście - nie przebiła zbroi. Kiedy opuściliśmy polanę, poczuliśmy się bezpieczniej. Trudno przecież trafić w ruchomy cel w gęstym lesie...\nPościg się rozpoczął...\nElfowie mieli nad nami przewagę: znali teren, a ich kolczugi były lekkie i nie przeszkadzały w biegu. Wiedziałam, że jeśli czegoś nie wymyślimy, to nas dogonią. Valen w biegu wyrwała sobie strzałę z ramienia i użyła zdolności \_"lecząca krew\_". Rana błyskawicznie się zagoiła...\nW pewnym momencie Valen potknęła się i upadła. Pomogłam jej wstać.\n- Spójrzcie! - odezwał się Ansa przesyconym zdziwieniem głosem.\nPrzyczyną upadku wampirzycy było to, że wdepnęła lewą nogą w pułapkę podobną do wilczych dołów, tyle że bez zaostrzonych pali na dnie.\n- Myślicie o tym samym co ja? - spytał półelf.\nPierwsza do środka wskoczyła Valen, potem ja, a na końcu Ansa, który w miarę możliwości zamaskował otwór. Siedzieliśmy w mroku i absolutnej ciszy, modląc się w duchu, by elfowie nas nie znaleźli...\nPo kilku minutach, które zdawały się nam wiecznością, usłyszeliśmy melodyjny głos elfa. Musiał być najwyżej kilka metrów od nas...\n- Czemu właściwie ich ścigamy?\n- To przeklęty drow i jego sojusznicy! - odezwał się inny głos - Poza tym znaleźliśmy tego odludka.\n- Właśnie nic. I już nigdy nic nie powie... Jak to mówią krasnoludy: \_"wąchał kwiatki od spodu\_". Ale nie bój nic, dorwiemy ich i wtedy zapłacą za wszystko!\n21. Nic nie stanie między nami\nUdało się! Wymknęliśmy się pościgowi. Ale elfowie nie zamierzali sobie odpuścić, wciąż byliśmy poszukiwani. Ukryliśmy się więc w pobliskich ruinach. Stwierdziliśmy, że najbezpieczniej będzie podróżować nocą.\n- Musimy wypocząć – stwierdziła Valen – droga będzie trudna. Idźcie spać, ja pierwsza obejmę wartę...\nObudził mnie świst wiatru. Przetarłam oczy. Był późny wieczór. Valen spała niedaleko mnie. Wstałam powoli, szukając wzrokiem półelfa. Siedział na niskim murku, który stanowił niegdyś jedną ze ścian strażnicy. Podeszłam i usiadłam obok Ansy.\n- Chyba moja kolej by objąć wartę?\n- Nie chciałem cię budzić – usprawiedliwił się – zresztą i tak nie mógłbym zasnąć.\nSiedzieliśmy więc razem, obserwując jak dzień ustępuje miejsca nocy...\n- Ech, - westchnął w pewnym momencie Ansa – ostatnie wydarzenia utwierdzają mnie w przekonaniu, że nie jest wolą przeznaczenia byśmy byli razem.\nZasmuciłam się, lecz w duchu przyznałam mu rację.\n- Dlatego postanowiłem, że... musimy mu się przeciwstawić!\n- Można zmienić przeznaczenie?\n- Tylko używając trzech najpotężniejszych sił Wieloświata: wiary, miłości i nadziei.\n- Mam nadzieję na lepsze jutro... wierzę... w nas i... kocham cię. - wyszeptałam.\nAnsa nic nie odpowiedział. Wyciągnął spod koszuli amulet Neurika, jednym ruchem zerwał nić, na której ten wisiał, i odrzucił go daleko za siebie.\n- Nigdy już nic nie stanie między nami. Kocham cię!\nPo tych słowach pocałował mnie... Długo i namiętnie...\nNa początku była Pustka. Unosiłam się w bezmiarze nicości. I stała się Światłość a wraz z nią narodził się Mrok. Stałam na powierzchni wody... nie! To nie była woda! To była krew... Wokoło tańczyły cienie. Przybrały postacie młodzieńców i dziewcząt... tańczyły szaleńczo. Chciałam do nich dołączyć, lecz one zawsze mi umykały...\nZ żalu i bezsilności uroniłam łzę. Spłynęła ona po moim policzku, spadła i połączyła się z oceanem krwi. Powstały fale, rosły i burzyły się... Cofnęłam się o krok, przerażona. I z krwi uformowała się postać ludzka, kobieca – to byłam ja! Przez chwilę patrzyłam oniemiała na samą siebie, a ona-ja uśmiechnęła się. W tym czasie cienie połączyły się. Ów pojedynczy cień stawał się coraz bardziej materialny, aż w końcu stał się ciałem. Moim ciałem.\n- Co to ma znaczyć?! Kim jesteście? - spytałam.\n- Ja jestem Bestią – zaśmiała się ja-krew – a wy jesteście częściami mnie!\n- Nie. - przerwała stanowczo ja-cień – Wszystkie jesteśmy tylko częściami większej całości i musimy się połączyć.\n- Czemu miałabym się z wami łączyć?! - warknęła ja-krew – Przecież jestem najsilniejsza i prędzej czy później sama przejmę całkowitą kontrolę!\n- Prędzej nas unicestwię niż do tego dopuszczę. - odparła ja-cień.\n- Grrr... Zatem nie mam wyboru. Zgadzam się. - poddała się Bestia.\n- A ty? - zwróciła się do mnie moja wampirza osobowość – Połączysz się z nami?\n- Tak. Chcę tego.– odpowiedziałam po chwili zastanowienia – Stańmy się jednością!\nGdy wymówiłam ostatnie słowo demoniczna osobowość zmieniła się w szkarłatny promień, który trafił mnie prosto w serce. Krew w moich żyłach zawrzała... Jednocześnie jednak ja-cień przemieniła się w szarą mgłę i otoczyła mnie. Chaotyczne, rozbiegane myśli uspokoiły się. Znów mogłam widzieć jasno...\nOdrodziłam się niczym feniks powstający z popiołów - niby ciągle ten sam, ale tak naprawdę nowy... Przymknęłam na chwilę oczy, dając im odpocząć. Kiedy je otworzyłam, otoczenie całkiem się zmieniło. Leżałam twarzą do dołu na czarnej posadzce wyglądającej jakby była zrobiona ze smoczych łusek. Ktoś pomógł mi wstać...\nOstatnia cząstka mnie samej. Początkowo wyglądała tak jakby była moją siostrą bliźniaczką. Dopiero po chwili czarne żyłki pod jej skórą zaczęły pulsować, a całe ciało – zmieniać się. Patrzyłam na ten spektakl szeroko otwartymi oczami. Gdy przemiana dobiegła końca, stał przede mną mężczyzna o łagodnej twarzy, włosach koloru ciemnej wiśni i oczach granatowych niczym morskie głębiny...\n- Aethernus. - szepnęłam.\nW odpowiedzi na dźwięk mego głosu cała jego postać rozjarzyła się wewnętrznym światłem, co nadało jego włosom niesamowitą, ciemnoczerwoną barwę.\n- Tak, to ja. - odpowiedział.\nNie byłam w stanie wykrztusić z siebie słowa. On zaś uniósł moją lewą dłoń do góry i - kłaniając się lekko - złożył na niej delikatny pocałunek. Pierścień z krypty, który nosiłam na serdecznym palcu tejże dłoni, zrobił się przyjemnie ciepły. Wtopiony w niego - bezbarwny dotąd - kryształ lśnił teraz ciemnym granatem.\n- Noś go zawsze, bo wybrałem cię byś była jedną z trzech moich arcykapłanek.\nNie mogłam uwierzyć w to, co usłyszałam. W końcu wykrztusiłam z siebie:\n- To dla mnie wielki zaszczyt... ale co ze mną i z Ansą? - sama nie wiem, skąd wzięłam odwagę, by zadać to pytanie.\n- W pierwszej kolejności należysz do mnie... jeśli będziesz o tym pamiętać, to ja będę błogosławił wasz związek... - odpowiedział z uśmiechem.\n- Obudź się. - usłyszałam miękki głos.\n- Mmm... już wstaję.\nOtworzyłam oczy. Nade mną stało kilku elfów w zielonych płaszczach i kolczugach, ich uzbrojenie stanowiły długie łuki i krótkie miecze.\n- Wstawaj. Idziecie z nami! - odezwał się dowódca oddziału.\n- Co... co się z nami stanie?\n- O tym zadecyduje kapitan.\nZabrano nam broń, związano ręce na plecach i zabroniono się odzywać. Gnębiły mnie ponure myśli. „Jak nas znaleźli? Elfy są dobrymi tropicielami... ale jak udało im się zaskoczyć Ansę i Valen? Użyli magii? Nie zdziwiłabym się... zaklęcie usypiającej chmury, tak, to mogło być to...” Na jedno tylko pytanie nie mogłam znaleźć odpowiedzi: „Po co nas pojmano?”\nSzliśmy prawie cały dzień, ale miałam wrażenie, że elfowie kluczą i narzucają znaczne tempo, by nas zmylić... Zapadała już noc, gdy dotarliśmy wreszcie na miejsce. Miasto nie było duże, ale nie była to też jakaś prowincjonalna dziura. Z jednej strony ograniczał je głęboki strumień o rwącym nurcie, z drugiej zaś wapienne skały. Z pozostałych dwóch chroniła je palisada.\nPo krótkiej wymianie zdań w języku elfów między dowódcą oddziału, który nas pojmał, a strażnikiem bramy zostaliśmy wpuszczeni do środka... Było tam pięknie. Domy zbudowane z desek pomalowanych z zewnątrz na biało. Spadziste dachy pokryte dachówkami w różnych odcieniach żółci i zieleni. Zdobione okiennice... I rośliny, gdzie nie spojrzeć – rośliny. Na każdym parapecie donice lub skrzynki z kwiatami o najróżniejszych kształtach i kolorach. Ach! Nie sposób opisać tej różnorodności. Ogrody zapierały dech w piersiach... Zachwyt ogarnął mnie z wielką mocą, bo nie myślałam, że można stworzyć coś takiego tu &


Czy dobrym pomysłem jest dziś kredyt gotówkowy | Stabilność Finansowa\nHome » Czy dobrym pomysłem jest dziś kredyt gotówkowy\nKredyt gotówkowy ma wielu zwolenników, powodem są komfortowe warunki, poza tym każdy może z tej opcji skorzystać. Oczywiście najważniejsza jest świadomość, gdy chodzi o finanse. Dostęp do wiadomości jest ogólny, zatem absolutnie nic nie stoi na przeszkodzie, aby dobrze się przygotować do tej transakcji. Najważniejsze, aby dokładnie zapoznać się z tym pojęciem, a więc wiedzieć, że kredyt gotówkowy dotyczy banku i klienta. Jest zawarta umowa, po dostarczeniu gotówkowi osoba zainteresowana staje się kredytobiorcą i musi spełniać warunki jakich się zobowiązała. Każdy poślizg w regulowaniu zadłużenia ma naprawdę swoje przykre konsekwencję, zatem nie ma co ryzykować.\nDla ułatwienia są przedstawione są trzy często wybierane oferty kredytu gotówkowego, warto się z nimi zapoznać i zdecydować, która najbardziej odpowiada, oto one:\nKredyt gotówkowy na dowolny cel obecnie cieszy się ogromną popularnością, ponieważ warunki są kuszące i praktycznie dla każdego. Ochrona przy inwestycjach dotyczących finansów odgrywa kluczową role, zatem zrozumiałe jest, że wymagany jest weksel in blanco, poręczenie osób trzecich jak również zaświadczenie o ubezpieczeniu. Ostatni dokument może przedstawić właściwie każdy, dlatego, że coraz więcej osób podejmuje się ochrony swojego mienia na przyszłość, a przy powyższej ofercie finansowej to dodatkowy argument na zaprezentowanie swojej wiarygodności. Osoby starsze tez nie mają problemu z pobraniem kredytu gotówkowego na dowolny cel, również musza się przedstawić. Wymagany jest ostatni wycinek emerytury oraz zaświadczenie z ZUS, z którego właśnie oblicza się kwotę jaka jest możliwa do uzyskania. Kredyt gotówkowy na dowolny cel można przeznaczyć na co się tylko podoba, wybór zależy tylko i wyłącznie od kredytobiorcy. Kredyt na rachunek bieżący to wykorzystywane istniejące konto, oznacza to oczywiście sporą oszczędność czasu. Rzecz jasna bank nie zapomina o bezpieczeństwie, w tym przypadku kluczową rolę odgrywa sprawdzenie historii konta, jego dokładna analiza, dzięki czemu może pobrać wiadomości, czy klient nie ukrywa żadnych zadłużeń. Gdy wszystko jest w porządku opinia często jest pozytywna. Karta kredytowa jest tania, jeśli chodzi o samo użytkowanie. Mnóstwo z tej opcji korzysta, mimo, że pieniądze nie dostaje się do ręki lecz na konto. Jest to zabezpieczenie przyszłości, w każdej chwili przecież można bezkolizyjnie wypłacić środki. Określony limit dzienny jest dla tych, którzy nie mają daru odpowiedzialnego kierowania finansami. Nigdy nie wiadomo co niesie przyszłość, a taka granica zdaje swój egzamin.\nKredyt gotówkowy nie jest skomplikowany, jest pokusą dla wielu i może być przeprowadzony naprawdę w satysfakcjonujący sposób, lecz tylko wtedy gdy rzeczywiście jest pełne zaangażowanie w temat. Kredyt gotówkowy to przecież nie żarty, a poważna inwestycja do której zaleca się odpowiednio przygotować tak naprawdę dla dobra własnych interesów.


ANDRZEJ OLSZEWSKI SPORT MOTOROWY MA WPISANY W ŻYCIE | Polski Związek Motorowy\nANDRZEJ OLSZEWSKI SPORT MOTOROWY MA WPISANY W ŻYCIE\n„SUKCES TO NIE TO, CO MASZ, ALE TO KIM JESTEŚ” (Bo Bennet)\nW latach 1962 - 1974 zawodnik motocrossowy. Od 1974 roku szkoleniowiec w olsztyńskim Stomilu, a następnie w Motoklubie Olsztyn. Może poszczycić się tym, że jego podopieczni zdobyli, 136 medali w mistrzostwach Europy i Polski. Takim osiągnięciem nie może pochwalić się żaden inny szkoleniowiec w Polsce. W 1995 roku uhonorowany został Tytułem Trenera Roku Warmii i Mazur. Pomysłodawca i budowniczy torów motocrossowych na Warmii i Mazurach i Polsce. Jest autorytetem sportów motocyklowych w kraju i zagranicą, sędzią klasy międzynarodowej. Organizator setek zawodów krajowych i międzynarodowych. Pomysłodawca wielu rozwiązań regulaminowych.\nPrzebieg działalności we władzach związków i klubów sportowych:\n1962 – 1965 zawodnik w klubie Warmińskim Auto Moto Klubie w Lidzbarku Warm. ( proszę nie mylić z obecnym klubem WAMK Lidzbark Warm.)\n1965 – 1967 zawodnik w Wojskowym Klubie Motorowym „Czerwone Berety” w Ostródzie\n1967 – 1968 zawodnik Auto Moto Klub OZOS Olsztyn\n1968 – 1973 zawodnik OKS Stomil Olsztyn\n1989-1993 - Przewodniczący Sekcji Samochodowo-Motocyklowej OKS Stomil Olsztyn\n1974 – 1993 szkoleniowiec OKS Stomil Olsztyn (likwidacja OKS Stomil Olsztyn)\n1993 – 1996 szkoleniowiec w Motoklubie Olsztyn\nOd 1993 roku Wiceprezes, a od 1995 do 2019 Prezes Motoklubu Olsztyn\nOd 2019 roku Honorowy Prezes Motoklubu Olsztyn\n-------------------------- P Z M ------------------------------\n1985 – 1989 - Członek Zarządu Okręgowego PZM Olsztyn.\n1989 – 1996 - Przewodniczący Okręgowej Komisji Sportu Motocyklowego ZO PZM\n1996 – 2004 - Wiceprezes ds. Sportowych w ZO PZM Olsztyn\n1999 – 2011 - Przewodniczący Komisji Motocrossowej GKSM ZG PZM\n2004 – 2012 - Członek Zarządu Głównego PZM\n2004 – 2019 - Prezes ZO PZM Olsztyn.\nZa najradośniejsze momenty w swej pracy na rzecz sportów motorowych uznaje momenty, kiedy jego podopieczni stawali na podium, a z kraju i za granicy nadchodziły meldunki o ich kolejnych sukcesach. Zresztą starał się nie opuszczać żadnej imprezy z ich udziałem. Jak podkreśla sport ma wpisany w życie.\nRodzinę Olszewskich określa się mianem „Klanu Olszewskich”. Najstarszy brat, Zdzisław uprawiał rajdy motocyklowe i motocross – Janusz był piłkarzem, młodszy brat Stanisław osiągnął w sporcie motocrossowym i enduro największe sukcesy. Wielokrotnym reprezentantem i medalistą mistrzostw Polski był syn Andrzeja – Jacek I i bratanek, a syn Zdzisława - Jacek II. Pierwsze sportowe sukcesy ma już za sobą wnuczek Andrzeja - Tomek. Młodszy wnuk Bartek też zaczął przygodę z motocrossem. Dziadek czeka z niecierpliwością na jego pierwsze sukcesy. Od czasów OKS Stomil Olsztyn prawą ręką Andrzeja i oddaną osobą w działaniach na rzecz sportów motorowych była Pani E. Marcinkiewicz obecnie żona Elżbieta Olszewska.\nAndrzej Olszewski jest szanowany w środowisku i lubiany przez podopiecznych. „Niemal trzy pokolenia podopiecznych dało mi, jak mówi, wiele satysfakcji. To dzięki nim mogłem przeżyć setki wzruszających chwil, wraz z nimi cieszyłem się ich sukcesami, martwiłem niepowodzeniami. Teraz jestem działaczem i znów natrafiłem na dziesiątki wspaniałych ludzi, z którymi dzielę trudne momenty i raduję się powodzeniami zawodników, klubów i związku”.\nŻyciowe, sportowe credo Andrzeja: „Trzeba umieć wygrywać, ale i przegrywać, co nie jest łatwe. Do wyznaczonego celu można dojść tylko systematyczną pracą”.\nW codziennym życiu sportowym przeraża go butność, nieznajomość realiów, próby lekceważenia przepisów. Nie toleruje tych, którzy za wszelką cenę chcą być najważniejszymi, najmądrzejszymi, nawet w sytuacjach, gdy nie mają racji.\nSrebrna (1970), Złota (1975) Honorowa Odznaka PZM, Mistrza Sportu (1975), Srebrna(1980) i Złota) 1990) Odznaka „Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej”), Medal 30-lecia PZM (1980), „Zasłużony dla Warmii i Mazur” (1983), Medal 40-lecia Polski (1984), Medal 40-lecia Sportu na Warmii i Mazurach (1985), Srebrny(1988) i Złoty(2000) Krzyż Zasługi; „Zasłużony dla PZM” (1996), „Godność Członka Honorowego PZM” (2003).


Zepsuty samochód? Oto, jak ratują się polscy kierowcy - Dziennik.pl\n5 marca 2012, 12:14 Ten tekst przeczytasz w 2 minuty\nTylko 3 proc. polskich kierowców korzysta z usług assistance drogowego, gdy zepsuje im się samochód. Aż 90 proc. prosi o pomoc rodzinę lub przyjaciół w celu podholowania, albo… podwija rękawy i samodzielnie stawia czoło problemowi. Tyle, że jednocześnie aż 65 proc. zmotoryzowanych przyznaje, że nie umiałoby naprawić samochodu! Takie informacje przynoszą nowe badania przeprowadzone przez Starter - ogólnopolską firmę świadczącą profesjonalne usługi assistance drogowego.\nZ badania wynika, że zaledwie 26 proc. polskich kierowców ma wykupioną usługę assistance drogowego. Odsetek ten jest jeszcze większy, ponieważ duża część kierowców nie pamięta, że posiada taki pakiet usług. Należy sądzić, że także i w tej grupie większość, w razie awarii, próbuje radzić sobie sama lub zatrudnia do tego znajomych oraz rodzinę, marnując niepotrzebnie swój i ich czas. Niepotrzebnie, bo według tych samych badań, wśród osób, które miało awarię na drodze, połowa skarżyła się na problemy z mechaniką i hydrauliką, a blisko 30 proc - z elektryką i elektroniką. A z takimi awariami kierowca, który nie jest mechanikiem zazwyczaj sobie nie poradzi.\nNawet ktoś, kto świetnie zna się na samochodach, a takich jest przecież mniejszość, będzie potrzebował specjalistycznych narzędzi, a przy nowoczesnych autach - urządzenia diagnostycznego. Dysponując assistance oszczędzamy czas. Nie zawracamy głowy kolegom i rodzinie. Po prostu wzywamy profesjonalną pomoc, która po chwili pojawia się. Mogę z dumą powiedzieć, że nasi mechanicy większość awarii usuwają na drodze. W 2011 roku ten wskaźnik wyniósł ponad 50 proc. - powiedział Witold Cel, Dyrektor Operacyjny w firmie Starter.\nZdaniem ekspertów Startera Polacy teoretycznie zdają sobie sprawę z tego, czym może być awaria na szosie. Aż 55 proc ankietowanych deklaruje, że samochód co najmniej raz im zepsuł się w trasie, a 44 proc. twierdzi, że zdarzyło im się samemu naprawiać samochód przy drodze. A jednak syndrom Zosi-Samosi wciąż u nas zwycięża. I to mimo, że 15 kierowców na 100 przyznaje, że tradycyjny telefon do przyjaciela nie pomógł, bo awarii nie udało się naprawić.\nTo ostatnie nie powinno dziwić. Według danych zebranych przez Starter, aż 68 proc. Polaków jeździ samochodami mających ponad 10 lat. Szczęśliwymi posiadaczami młodszych aut - do pięciu lat, jest tylko 12 proc. z nas. A każdy kierowca wie: im starsze samochody, tym więcej przysparzają problemów technicznych.\nWyniki badania wskazują jasno, że polskim kierowcom przydałoby się assistance na wysokim międzynarodowym poziomie. Takim samym z jakiego korzystają np. kierowcy w Niemczech, będąc członkiem ADAC, naszego strategicznego udziałowca. Jestem pewien, że rynek będzie dynamicznie rósł, tak jak urósł w ostatnich latach rynek przeglądów okresowych. Z naszego badania wynika, że 37 proc. z ankietowanych kierowców, aby dokonać przeglądu samochodu, odwiedza mechanika raz na rok, a 32 proc. raz na pół roku. To kwestia edukacji. Te osoby już rozumieją, że należy dbać o auto. Teraz powinny jeszcze zrozumieć, że niewielkim kosztem mogą zadbać także o siebie i wolny czas rodziny oraz znajomych, kupując assistance. Dobry pakiet assistance, który pomaga w każdej sytuacji awarii, dostępny jest już w przedziale 100-150 zł rocznie - powiedział Marek Zefirian prezes firmy Starter.\nkierowca warsztat mechanik Starter assistance naprawa samochód\nTo jest rzeczywiście troszkę dziwne, bo wystarczyłoby wykupic assistace- ja mam wykupione w Generali i naprawde nie mam na co narzekać i jezdzić ze spokojem. Teraz nie ma co ryzykowac.\nA co z assistance ? Przeciez to tez jest podstawa, aby przy zakupie auta wykupić równiez takie ubezpieczenie. Teraz bardzo ciekawa oferte ma Generali, to tak w temacie gdyby ktoś teraz szukał czegoś dla siebie.\nSamochód powinien być w takim stanie technicznym, żeby się nie psuł w drodze. Koniec.\nTrzeba mieć sprawdzony serwis samochodowy. Ja zawsze dzwonię po bk-pomoc, mają lawetę, więc mogą zabrać samochód prosto do warsztatu. Nie biorą dużo za naprawę, a naprawdę dobrze wykonują swoją pracę


Jesteś tutaj: Home NEWSY Linkin Park i ich wyznawcy\nPopularność artystów można mierzyć na różne sposoby. Z pewnością świadczy o niej liczba sprzedanych płyt, miejsca na największych listach przebojów, skala zainteresowania danym wykonawcą w mediach społecznościowych, czy liczba odsłon w serwisie YouTube. Nie brakuje jednak opinii, że o prawdziwej wartości wykonawcy świadczą fani, którzy są gotowi pojechać na jego każdy koncert – nawet jeśli od poprzedniej wizyty minęło niewiele czasu.\n- Zjawisko fanów, dla których muzyka jest niemalże religią, czy stylem życia z całą pewnością istnieje. Przekonaliśmy się o tym przy okazji niedawnego koncertu Thirty Seconds to Mars, który odbył się w hali ERGO ARENA. 4 maja oglądał go prawie komplet widzów, mimo że zespół koncertował niecały rok wcześniej na Stadionie Miejskim w Rybniku – zauważa Janusz Stefański z agencji koncertowej Prestige MJM.\nThirty Seconds to Mars nie są oczywiście jedynym zespołem, który w ostatnim czasie potrafił po koncercie stadionowym zapełnić dużą halę. Takiej sztuki dokonała również między innymi brytyjska formacja Depeche Mode, która w lutym ubiegłego roku zagrała w łódzkiej Atlas Arenie po wcześniejszym występie na Stadionie Narodowym w Warszawie.\n- Myślę, że w Polsce na największych obiektach zawsze na pewno sprzeda się Metallica, AC/DC, czy Coldplay. Takich zespołów nie ma jednak zbyt wiele. Jest zaledwie kilku wykonawców, którzy zawsze mogą liczyć na komplet widzów – twierdzi znany dziennikarz muzyczny Roman Rogowiecki.\nTeraz podobną drogą ma szansę pójść zespół Linkin Park. Przed nim jednak jeszcze większe wyzwanie. W czerwcu ubiegłego roku koncert tego zespołu we Wrocławiu obejrzało ponad 30 tysięcy widzów. Teraz do zapełnienia jest jednak nie hala, lecz kolejny stadion. Tym razem w Rybniku.\n- To może się jednak udać, bo wejściówki sprzedają się bardzo dobrze. Nie ma już miejsc pod samą sceną – mówi Mateusz Pawlicki z agencji koncertowej Prestige MJM, która wspólnie z Urzędem Miasta w Rybniku jest organizatorem występu zespołu na Stadionie Miejskim w Rybniku. To wydarzenie odbędzie się 25 sierpnia.\n- Linkin Park będzie jednym z największych koncertów tego roku. Dynamika sprzedaży na to wydarzenie pozwala wierzyć, że sprzeda się ono bardzo dobrze – dodaje Marcin Matuszewski, prezes firmy eBilet.pl.\nDla fanów Linkin Park nie ma żadnych barier. Już dziś można powiedzieć, że do Rybnika przyjedzie cała Polska. Niektórzy przejadą kilkaset kilometrów po to, by po raz kolejny zobaczyć amerykański zespół.\n- Otrzymaliśmy zamówienia nawet z Białegostoku, Szczecina, Koszalina oraz Trójmiasta, które są przecież oddalone od Rybnika o kilkaset kilometrów – podkreśla Janusz Stefański z Prestige MJM.\nWiele wskazuje zatem na to, że Linkin Park dołączy do grona zespołów, które przez polskich fanów są traktowane w sposób szczególny. Wątpliwości, że tak się stanie nie mają eksperci.\n- Linkin Park to wielka marka i obecnie jeden z najmocniejszych zespołów na świecie. W pewnym sensie jestem zdziwiony, że tak pokochali Polskę i ciągle do niej wracają. Akurat wolę ich od Thirty Seconds to Mars. W Linkin Park są rockowi kolesie, którzy popchnęli ten rodzaj muzyki do przodu. Oni do mnie bardziej przemawiają. Na pewno zapisali się w historii i zostaną zapamiętani – podkreśla dziennikarz muzyczny i prezenter Roman Rogowiecki.\n- Linkin Park to jest zupełnie inna formacja od tej, którą znamy sprzed lat. Każdy, kto widział ich ostatnie występy na żywo, ten wie, że odsłona koncertowa to jeszcze inne wcielenie tego zespołu. To też wypadkowa eksperymentów, których próbowali po drodze. Można powiedzieć, że masę fanów z tego powodu pogubili, ale sporo ich też zyskali. Ich koncerty to jednak świetna "piguła" zarówno dla tych młodych, jak i starszych sympatyków – dodaje Artur Rawicz z portalu cgm.pl.\nKoncert Linkin Park na Stadionie Miejskim w Rybniku odbędzie się 25 sierpnia. Bilety na to wydarzenie można nabywać za pośrednictwem stron: www.prestigemjm.com, eBilet.pl, Ticketpro.pl i w salonach EMPIK na terenie całego kraju.


Kafeteria - Pożegnanie z przyjaźnią\nStrona główna Seks i związkiPożegnanie z przyjaźnią\nZnamy się od czasu szkoły średniej. Razem chodziłyśmy do klasy, chociaż nigdy nie była to znajomość z jednej ławki, nasze drogi często się krzyżowały. Razem chodziłyśmy na wagary i często spotykałyśmy się po szkole. Ja byłam w nią wpatrzona jak w obrazek. Dopiero niedawno zrozumiałam, że mnie przypisana była rola cienia w tej relacji. Tę świadomość uzyskałam dopiero dziś.\nPo skończeniu szkoły średniej niespodziewanie przestałyśmy się kontaktować. Już nie pamiętam, o co poszło. Tak z dnia na dzień komunikacja przestała działać. Może chodziło o to, że w czasie trwania matury umarł jej dziadek, a ja nie stanęłam na wysokości zadania. Nie potrafiłam jej pomóc. Nie wiedziałam, że potrzebuje pomocy. Mówiła mi później, że mogłam się zainteresować. Mogłam, ale nie zrobiłam tego. Teraz nie jestem w stanie sobie przypomnieć, co właściwie mną kierowało. Pamiętam jedynie, że czułam zamieszanie. Byłam zdziwiona, kiedy wyszła z płaczem z próbnej matury. Co ciekawe, nigdy do siebie nie dzwoniłyśmy dla babskich pogaduszek, więc nie przyszło mi do głowy, żeby zadzwonić i zapytać, o co właściwie chodzi. Pomyślałam, że jak będzie chciała ze mną pogadać, to mi powie, co się wydarzyło. O tym, że ma do mnie pretensję, dowiedziałam się po przerwie w naszych kontaktach. Zresztą spotkanie po „rozłące” ja zainicjowałam. Zadzwoniłam i powiedziałam, że bardzo chcę ją zobaczyć. Spotkałyśmy się i nawet udało nam się wtedy nadrobić część zaginionego czasu. Nasze kontakty ponownie nabrały barw. Zawsze wiele dla mnie znaczyła, była niedoścignionym wzorem kobiecości. Dopóki grałam rolę kopciuszka, wszystko między nami się układało. Przez pewien czas mieszkałyśmy też razem. Moja znajoma wyjechała do Stanów, a ja miałam opiekować się jej domem. Dom był ogromny i bałam się mieszkać tam sama, z przyjemnością więc zaproponowałam jej wspólne mieszkanie. W tym też czasie rozstawała się ze swoim chłopakiem. Starałam się być dla niej wtedy wsparciem. Zostałam jednak zamieszana siłą rzeczy w wir wydarzeń, który tak naprawdę nie powinien mnie dotyczyć. Nawet jeżeli, to nie w takim stopniu. Cieszyłam się jednak, że mogę w końcu się do czegoś przydać, że Ona mnie potrzebuje! Ona też bardzo mi pomogła. Nie wiem, jak bym sobie poradziła ze wszystkimi zakrętami, które się wtedy w moim własnym życiu pojawiły, gdyby nie jej wsparcie.\nOd pewnego momentu jednak obserwuję nowy element w tym wszystkim – rywalizację. Może zawsze był, tylko ja nie chciałam tego zauważyć. Zresztą i tak nie miałam szans na zdobycie równorzędnego miejsca. Ze względu na swoje kompleksy z założenia ustawiałam siebie na mniej znaczącej pozycji, będąc w pełni usatysfakcjonowana tym, że Ona jest moją przyjaciółką. To była jak wygrana na loterii. Była wzorem i autorytetem.\nTeraz jednak wszystko uległo pewnym modyfikacjom i jakoś trudno mi się z tym pogodzić. Dlaczego? Dlatego, że stan wyimaginowanej symbiozy między nami był dla mnie taki niezwykle pociągający. Cieszyło mnie nasze duchowe porozumienie i myślałam, że tak będzie zawsze. Miałam w głowie wizję spotkań i wzajemnych relacji związanych z rozwojem naszych potomków. Wymianę doświadczeń na temat pieluszek i zupek dziecięcych. Okazuje się, że ta idylla była tylko w mojej głowie, a w rzeczywistości jest przyjaźń, która umiera jak żywy organizm. Tym razem to choroba całkowicie nieuleczalna albo taka, której skutki są nieodwracalne.\nOd pewnego czasu jestem w związku i czuję się z tym dobrze. Zawsze Ona nakłaniała mnie, żebym wyszła ze swojej samotni i zaczęła szukać swojej drugiej połówki. Gdy w końcu mi się udało, okazało się, że Ona nie potrafi ukryć swojej niechęci do mojego mężczyzny. To miałoby może jakieś znaczenie, gdybym związała się z mężczyzną całkowicie nieodpowiednim. Zresztą przyjaciele są od tego, żeby Ci otworzyć oczy, jeżeli pakujesz się w coś, co może skończyć się kraksą. To jest dla mnie całkiem zrozumiałe.\nMiałam nadzieję, że będzie się ze mną cieszyć moim szczęściem, ale okazało się to w praktyce niewykonalne. Trudno mi w tej chwili powiedzieć dlaczego. Może zobaczyła we mnie wreszcie kobietę, która to cecha uczyniła mnie jej rywalką?\nPoznanie reguł gry, w którą nigdy nie chciałam grać, jest tym trudniejsze, że pierwsze sygnały o tym, co toczy się między kobietami, otrzymałam od mojej przyjaciółki. Można powiedzieć, że naiwne ze mnie cielątko chowane pod pierzynką, co gorsza pozbawione całkowicie zrozumienia tematu. Przez mój życiorys przetoczyło się parę burz i w związku z tym temat, który mnie teraz nurtuje, nie miał szans zagościć w mojej głowie wcześniej. Szkoda... miałabym może więcej czasu, żeby się do tego przyzwyczaić.\nNajbardziej nie mogę zrozumieć kobiecego wbijania szpilek z uroczym uśmiechem na twarzy. Nie powiem, żebym była aniołkiem. Nie to chcę o sobie zakomunikować. Nie rozumiem jednak, dlaczego dzieje się tak, że kobiety znacznie częściej niż mężczyźni są mistrzyniami ukrywania sedna sprawy. Pokazują swoją niechęć przykrywając ją mgiełką drogich perfum. Czujesz zapach, a dopiero po chwili uderzenie w sam środek miękkiego brzuszka. Zamiast środka znieczulającego mamy do dyspozycji wabiki naszej płci. Zastanawiające.\nJestem rozczarowana tą przyjaźnią. Zawsze byłam dumna ze swoich przyjaciółek. Wielokrotnie powtarzałam, że jestem szczęściarą, ponieważ mam trzy prawdziwe przyjaciółki. Nadal je mam, ale między nami trochę się pozmieniało. Wkroczyła twarda rzeczywistość i okazało się, że przyjaźnie kruszą się jak herbatniki. Pozostaje mi mieć nadzieję, że moje pozostałe dwie przyjaźnie są w lepszej formie i nie grozi im taki rozkład, jak omawianej tu relacji.\nOpisanie kryzysu mojej przyjaźni pozwala mi spojrzeć na zdarzenia trochę z innej perspektywy – obserwatora. Co nie zmienia jednak faktu, że utrata lub ochłodzenie wzajemnych kontaktów między osobami, które wydawały się sobie bliskie, jest bolesna. Stąd też zastanawianie się i poszukiwanie błędu. Zdaję sobie sprawę z faktu, że wina leży zawsze po dwóch stronach. Nic jednak, moim zdaniem, nie usprawiedliwia czerpania satysfakcji z uzmysławiania przyjaciółce, jakiego to kiepskiego życiowego wyboru dokonała. Jak mam rozumieć inaczej takie postępowanie, niż jako próbę postawienia przyjaciółki znowu w pozycji cienia, który nigdy nie może prześcignąć właściciela, zawsze będzie parę kroków za nim?\nPozostaje mi jedynie wdziać żałobę po czymś, co było głębokie i prawdziwe, a w wyniku procesu dorastania stało się jedynie fasadą prawdziwej przyjaźni. Najgorsze, co można zrobić, to uczepić się kurczowo wspomnień nie biorąc pod uwagę realnej sytuacji. Już nic nie będzie takie samo. Dorosłyśmy, jesteśmy kobietami i każda z nas chce w swoim życiu być szczęśliwa, ale czasem okazuje się, że swoje szczęście niektórzy budują kosztem innych. A wszystko to pod pozorem chęci niesienia pomocy i służenia dobrą radą. To wszystko byłoby może dla mnie bardziej do przyjęcia, gdyby moja przyjaciółka wpadła do mnie i zjechała mnie za to, co zrobiłam, (o ile coś zrobiłam) korzystając ze swojego prawa do pełnej szczerości między przyjaciólkami, mówiąc mi trudną prawdę w oczy. Nieraz tak między nami było wcześniej. Teraz, dziś, moja przyjaciółka przychodzi i roztacza przede mną wizję słodkiej symbiozy, (tak dla mnie kuszącej niegdyś) żeby zaraz potem pokazać mi, jaka jest moja rola. Swoją drogą i tak zajmuję coraz gorsze miejsce w rankingach popularności na jej liście. Dała mi to odczuć, kiedy przez ostatnie pół roku nie znalazła ani chwili na nasze spotkanie. Potem ostentacyjnie przywiozła zaproszenia na swój ślub, jakby mi chciała pokazać, jak jestem dla niej jednak ważna. Cieszę się, ale nie bardzo dziś mogę w to już uwierzyć. Jedna jaskółka nie czyni wiosny.\nZ biegiem czasu okazało się, że jestem jej coraz mniej potrzebna i mało ważna. Kariera, praca, nowi znajomi, grillowanie z nimi i wspólne spotkania wymagają czasu. Przemawia przeze mnie rozgoryczenie. Myślę, że w tej sytuacji mam do niego pełne prawo. Szczególnie, gdy moja przyjaciółka przyjeżdża do mnie po swoim ślubie w celu pokazania zdjęć i między wierszami próbuje dociec, czy czegoś podczas ceremonii nie komentowałam. Oczywiście nie padło pytanie wprost: „Stara, czy coś Ci się nie podobało, ponieważ Pan Zdzisiu podsłuchał Twój śmiech i chciałabym wiedzieć, o co Ci właściwie chodziło?” Tak, śmiałam się, a razem ze mną mój mężczyzna i inni zebrani znajomi. Jak zwykle byłam dla nich ulubionym przedmiotem żartów, szczególnie, że dysponowałam na wyposażeniu katarem gigantem i czerwonym nosem alkoholika. Zanosili się ze śmiechu, gdy próbowałam ukryć mój świecący nos przed wszechobecną kamerą.\nSwoją drogą pozdrowienia dla Pana Zdzisiu, kimkolwiek jest.\nPrzy okazji tego spotkania dwóch przyjaciółeczek dowiedziałam się, że z moim mężczyzną będę miała ciężko, ponieważ jest pewny siebie i znalezienie pracy nie przyjdzie mu z łatwością. Nie ma jak wsparcie. Może wezmę mojego mężczyznę i usunę mu chirurgicznie trochę pewności siebie? Zawsze mnie uczono, że nie należy wkładać palca między drzwi. Jakie są tego skutki wie każdy, kto chociaż raz w życiu tego dokonał. Podobnie jest ze związkami. Jeżeli dwie osoby zdecydują się dzielić przestrzeń życiową i żadne z nich nie chodzi poobijane i zmaltretowane psychicznie, to czy mamy prawo komentować dokonany przez nich wybór?\nZachowanie mojej przyjaciółki jest jedną z rzeczy, których nie mogę ostatnio zrozumieć. Może moja forma intelektualna spadła ze względu na fakt posiadania pewnego siebie mężczyzny? No nie wiem...\nPrzychodzi mi do głowy jeszcze jedna rzecz. Najważniejsza jest dbałość o druga osobę. Dotyczy to zarówno przyjaciół, jak i partnera, rodziny i dzieci. Nie da się tego wszystkiego pogodzić, jeżeli z powodu strachu przed utratą pozycji będziemy się starali wpłynąć na bliskich, żeby tkwili w swoich ustalonych rolach, ponieważ w przeciwnym wypadku zostaną wykreśleni z listy kontaktów.\nPozostaje mieć nadzieję, że mam świra i kobiety w stosunku do siebie są uczciwe i szczere, a ja mam rzeczywisty spadek formy intelektualnej. Bardzo chciałabym, żeby tak było, ponieważ w tym wypadku nie musiałabym przeżywać bólu wynikającego ze straty i rozstania z kimś, kto przez znaczną część mojego życia był dla mnie niezwykle ważny.\nnorthstar\t01.09.2003, 11:10\nTez mialam kiedys taka "przyjaciolke".....O tym, jaka ta relacja miedzy nami byla toksyczna (oczywiscie dla mnie)... Więcej\nKasia\t01.09.2003, 11:11\nTo co opisujesz to święta racja.. ja przeżyłam coś podobnego.. chodziaż mam 20 lat.. to i tak życie przyjacielskie dało mi ... Więcej\nEwka\t01.09.2003, 11:16\nMiałam podobną sytuację. To znaczy przyjaźniłam się z pewną dziewczyną bardzo długo.Zawsze było tak, że jak ja miałam facet... Więcej\nfantastka\t01.09.2003, 11:41\nKiedyś myślałam, że miłości sa na krótko i kiedyś się kończą i że tylko przyjaźń to jest TO i że sie nie kończy... Prawda ... Więcej\nHmm...\t01.09.2003, 11:50\nMoże to trochę nie na temat, ale o pseudo przyjaciółkach... Miałam dużo "przyjaciółek", prawie wszystkie zostały... Więcej\nValerisse\t01.09.2003, 12:45\nWidzę, że toksyczne przyjaźnie nie należą wcale do rzadkości. Ja też miałam bliską osobę, na której się zawiodłam. Niby pr... Więcej\nSandra22\t01.09.2003, 14:29\nPamiętam jak w podstawówce przyjażniłam się z pewną dziewczyną. Miałyśmy ze sobą wspaniałe relacje dopóki ja i ona nie &q... Więcej\nEwa\t01.09.2003, 14:33\nCzytajac ten artykuł miałam wrażenie, że to ja jestem jego bohaterka Również miałam toksyczną przyjaciólkę- 8 lat Do tej po... Więcej\nJa\t01.09.2003, 14:41\nValerise! :-) Niestety podobny przypadek dotyczy też mojej osoby... Żal mi gościa szczerze, próbowałam go przede mną "... Więcej\nJa\t01.09.2003, 14:53\nTo Ja jeszcze raz... Było o facetach, teraz o kobietach... :-) Mam Przyjaciółkę, dwie Przyjaciółki. Fakt, że dzieli nas t... Więcej


Aranżacja salonu - Zdjęcia, inspiracje i pomysły na wystrój salonu\nStrona główna Salon Aranżacja salonu\nCzerwona cegła – jak uzyskać taki efekt?\nJak urządzić salon w 2019 roku – najmodniejsze aranżacje\nNieustawny salon. Jak urządzić pokój o nietypowym kształcie?\nSalon z kominkiem czy biokominkiem? 30 pomysłów na aranżację\nTelewizor w salonie: gdzie ustawić we wnętrzu?\nObrazy do salonu: abstrakcja we wnętrzu\nŚciana z paneli w salonie, czyli jak wykorzystać panele podłogowe [WIDEO]\nKolorowa cegła na ścianę w salonie\nKwiaty doniczkowe w salonie. Nietypowe pomysły na rośliny domowe\nCiekawy i niedrogi pomysł na ścianę w salonie\nAranżacja wnętrza hobby, czyli mieszkanie z motywem\nKawalerka bez sypialni, czyli jak wygodnie spać w salonie?\nDekoracyjne storczyki w domu i ogrodzie\nSalon w stylu skandynawskim z odrobiną romantyzmu\nBeton na ścianie w dużym i małym salonie\nBetonowy strop. Pomysł na loft.\nJakie fototapety będą najpopularniejsze w tym roku?\nNowoczesny salon w ciemnych kolorach\nCzeka cię urządzanie salonu po remoncie? Kupiłeś dom lub mieszkanie i nie wiesz jaki aranżacja salonu jest teraz w modzie? A może po prostu chcesz przeprowadzić tylko niewielką metamorfozę i szukasz pomysłu na wystrój i aranżacje salonu? Chętnie ci pomożemy!\nPomysł na aranżacje i wystrój salonu – zainspiruj się\nPotrzebny Ci pomysł na salon? to przeczytaj jakie kolory do salonu są teraz na topie, które meble do salonu wpisują się w najnowsze trendy i jednocześnie będą najbardziej funkcjonalne, a także jak urządzić salon z aneksem. A możesz szukasz inspiracji jak urządzić salon z jadalnią? Nie ma problemu – przeczytaj nasze porady i obejrzyj zdjęcia, gdzie pokazujemy jakie aranżacje salonu są teraz w modzie.\nSalon aranżacje, inspiracje, zdjęcia i pomysły na wystrój salonu


Strefa ekspercka i biznesowa – Warszawa 28 marca 2019 | Spotkania Transportowe\nJ&W Glob Service\nMobilny serwis ciężarówek ( TIR ) znany naszym klientom jako naprawatir24.pl to grupa wysoce wyspecjalizowanych ludzi posiadających pasję oraz umiejętności do tego aby każda nasza naprawa i pomoc na drodze zakończona była pełnym sukcesem. Każda z naszych jednostek wyposażona jest w profesjonalny sprzęt niezbędny do tego aby praca naszych mechaników była przyjemnością a naprawy wykonywane były rzetelnie oraz możliwie jak najszybciej. Nowoczesny sprzęt w tym testery diagnostyczne pozwalają nam precyzyjnie zdiagnozować usterkę a także w szybki sposób ją usunąć.\nPodejmując się naprawy charakteryzujemy się tym że zawsze walczymy do końca aby auto odjechało z miejsca awarii o własnych siłach i nie zostawiamy naszych klientów samym sobie. Nasze busy serwisowe stacjonują na głównych szlakach Europy zachodniej co pozwala nam szybko i sprawnie dojechać na miejsce awarii a jak dobrze wiadomo w usługach transportowych czas to pieniądz. Obsługiwane przez nas lokalizacje: Serwis Mobilny Tir Belgia, Francja, Niemcy, Holandia, Europa Zachodnia. Stacjonowanie oraz naprawa ciężarówek w Belgii, Francji czy na terenie Niemiec to dla nas codzienność co doceniają nasi klienci korzystający z naszych usług od wielu lat. Jeśli posiadasz firmę transportową i masz dosyć nierzetelnych serwisów bardzo chętnie nawiążemy z Tobą współpracę.\nJuż od wielu lat The Fuel Company dostarcza karty paliwowe dla transportu krajowego i międzynarodowego oraz zajmuje się odzyskiwaniem zagranicznego podatku VAT i akcyzowego na terenie całej Europy. Od samodzielnych kierowców, przez średnie firmy, po duże międzynarodowe przedsiębiorstwa transportowe o flotach liczących ponad 100 pojazdów – The Fuel Company obsługuje wszystkich przedsiębiorców. Każdy z nich może liczyć na zaangażowanie i profesjonalną obsługę. Zespół The Fuel Company służy pomocą w naszych oddziałach w Hengelo w Holandii i Meer w Belgii. Podsumowując: TO NASZ BIZNES BY NAPĘDZAĆ TWÓJ.


Jaka przyszłość czeka współspalanie biomasy?\nJuż w najbliższych tygodniach Stała Podkomisja Sejmowa ds. Energetyki zajmie się uszczegółowieniem przepisów w sprawie współspalania biomasy. - Obecnie obowiązujące przepisy nie są adekwatne do rzeczywistości, dlatego będziemy rozmawiać z branżą na temat zmian w tym zakresie - wyjaśnia przewodniczący podkomisji, poseł Andrzej Czerwiński. 2012-10-18 17:54 MS\nRząd ocenia się, że wydobycie gazu łupkowego stanie się najważniejszym od dziesięcioleci impulsem pobudzenia gospodarczego Polski. Gaz ze źródeł krajowych to: tańsza energia, nowe miejsca pracy, mniejsze uzależnienie od eksportu i większe bezpieczeństwo energetyczne państwa. 2012-10-17 20:53 MS\nKomisja Gospodarki debatuje o monopolu na rynku paliw\nDzisiaj (wtorek, 9 października) członkowie Komisji Gospodarki rozpatrzą uchwałę Senatu w sprawie ustawy o obowiązkach w zakresie informowania o zużyciu energii przez produkty wytwarzające energię oraz uchwałę w sprawie ustawy o zmianie ustawy - Prawo zamówień publicznych. 2012-10-09 14:10 MS\nCzy niskoemisyjna gospodarka jest szansą na innowacyjny rozwój Polski?\nCzy niskoemisyjna gospodarka jest szansą na innowacyjny rozwój Polski - między innymi na taki temat będą rozmawiali jutro (wtorek, 9 października) uczestnicy konferencji organizowanej przez Komisję Środowiska Senatu RP oraz Instytut na rzecz Ekorozwoju. 2012-10-08 17:50 MS\nRynek energii w Polsce 2020 - cz. 2\nO przyszłości europejskiego i polskiego rynku energii w ciągu kilku najbliższych lat, ustawie o OZE oraz efektywności energetycznej z przewodniczącym Parlamentarnego Zespołu ds. Energetyki - posłem Andrzejem Czerwińskim rozmawia Urszula Wojciechowska z miesięcznika „Czysta energia”.\_r\_n 2012-10-08 15:12 MS\nO przyszłości europejskiego i polskiego rynku energii ciągu kilku najbliższych lat, ustawie o OZE oraz efektywności energetycznej z przewodniczącym Parlamentarnego Zespołu ds. Energetyki - posłem Andrzejem Czerwińskim rozmawia Urszula Wojciechowska z miesięcznika „Czysta energia”. 2012-10-05 16:53 MS


Dodano: 25 września 2020, 11:41 0\nPolacy chorują na Polskę. Brzmi to dziwnie i trudno opisać symptomy tej choroby, ale jednak znamy jej objawy, choć najczęściej wstydzimy się o nich mówić. To jest szalona mieszanina kompleksu niższości i manii wielkości, poczucia krzywdy i uzurpacji, zakłamywania własnej historii i skłonności do moralizowania, bohaterszczyzny i tępej uległości, depresji i misjonarskich ambicji.\nMnóstwo takich par można jeszcze wymienić, a i tak nie dotrze się do sedna polskiej duszy, w której mieszają się one wszystkie od niepamiętnych czasów. I od tyluż lat grzebią się w tym pisarze, bo cóż jest doskonalszym narzędziem badania głębinowych przeżyć i wariactw, jak nie literatura. Najnowsze przykłady: dwie książki, które ukazały się niemal równocześnie: powieść Romana Wysogląda „Chorzy na Polskę” i spisywany przez dwa lata „Dziennik hipopotama” Krzysztofa Vargi.