Nic jednak nie może stanąć na drodze miłości, nawet śmierć.\nNie potrafię oderwać od niej oczu. Ta dziewczyna ma coś w sobie. Nie mam pojęcia co, ale przykuwa moją uwagę, gdy tylko wchodzi do pomieszczenia. Nie jest bardzo piękna. Nie w powszechnej opinii. To nie wygląd przyciągnął mnie do niej na początku, tylko fakt, że potrafi kochać z całego serca. (…) Jest piękna w środku.\nPowinienem chyba najpierw się przedstawić. Nazywam się – albo nazywałem się – Ryder Edmonds. Oficjalnie mam siedemnaście lat, ale w gruncie rzeczy tak nie jest, bo… no cóż… bo nie żyję. Wystarczyła chwila nieuwagi podczas rodzinnego spływu łodzią po górskiej rzece. Skutek był opłakany. Z tego, co pamiętam, mój koniec był szybki i bezbolesny.\nZagubieni to dusze zmarłych, które z jakiegoś powodu nie przeszły do życia po śmierci. Odrzucili światło, podobnie jak ja je odrzuciłem. Niektórzy ludzie mogliby nas nazwać duchami, zbłąkanymi duszami, zjawami albo widmami. W ciągu wieków nadawano nam wiele nazw, ale moim ulubionym słowem jest »zagubiony«.\nNie jest tak… przerażające.\nJosie Williams to pseudonim świetnie u nas znanej Kirsty Moseley\nLudzki umysł jest najbardziej otwarty podczas tych kilku cennych sekund, kiedy ciało balansuje na krawędzi śmierci. Zawsze dostrzegałem ironię w tym, że gdy jesteś najbardziej rozbudzony, w następnej chwili masz zapaść w wieczny sen. Ktoś taki jak ja, zagubiony, żyje dla ulotnych chwil cudzej śmierci, bo tylko wtedy istniejemy dla kogoś jeszcze, nie tylko dla siebie czy dla innych uwięzionych dusz, które błąkają się po ziemi.\nOczywiście patrzenie, jak ktoś umiera, jest przygnębiające – ktoś bierze ostatni oddech, a ja życzę sobie jego śmierci tylko po to, żebym mógł coś poczuć. Jednak po długich pięciu latach samotnych wędrówek, podczas których nikt mnie nie zauważa ani nie wie o mojej obecności, potrzebuję tego połączenia, tego ułamka sekundy, gdy ktoś unosi brwi, mruży oczy albo pyta: „Kim jesteś?”. Tę chwilę lubię najbardziej. To wystarcza, bym znów poczuł się żywy i przypomniał sobie, że chociaż już nie istnieję, to kiedyś istniałem.\nNatomiast moje przejście nie było ani szybkie, ani bezbolesne.\nPo prostu nie zrobiłem tego, co powinienem zrobić. Nie poszedłem dalej, żeby wkroczyć w nieznane i rozpocząć następną podróż, jakakolwiek miała ona być. Wszystko zdarzyło się bardzo szybko, a ja byłem tak przerażony, że nie zastanawiałem się nad konsekwencjami tego, co zrobiłem, albo – ściślej mówiąc – czego nie zrobiłem.\nW jednej chwili wypadłem z łodzi i zderzyłem się z zimną wodą, która zagarnęła mnie całego i wypełniła mi płuca, a w następnej stałem jak słup soli obok matki, patrząc na swoje martwe ciało. Moja opalona skóra była zupełnie szara, usta miały niebieskawy odcień. Mama zaczęła się trząść, a dwaj moi bracia, tato i instruktor desperacko próbowali przywrócić mnie do życia na błotnistym brzegu rzeki Tryweryn w północnej Walii.\nW głębi duszy wiedziałem, że już nie żyję. Jak mogłem nie wiedzieć? Moje ciało leżało u moich stóp. Patrzyłem, jak uciskają mi klatkę piersiową i wtłaczają powietrze do płuc – przecież wiadomo, co to oznacza. Ciężar przerażenia przygniatał mnie do ziemi. Jeszcze nigdy tak się nie bałem. Ten strach uderzył mnie jak pociąg towarowy, wbił się we mnie i wywrócił cały mój świat do góry nogami.\nWtedy za moimi plecami pojawiło się jaskrawe światło, tak jasne, że kiedy się odwróciłem, by na nie spojrzeć, prawie wypaliło mi oczy. Było jaskrawe i oślepiające, ale, o dziwo, również majestatycznie piękne. Spowijało moją skórę ciepłem, otaczało mnie poczuciem bezpieczeństwa i ochrony, zmywało ze mnie przeszywający strach, który narastał jeszcze przed chwilą. To światło było pełne miłości, emanowało atmosferą domu, spokoju i błogości – zupełnie jak uścisk mamy.\nMogłem tylko zgadywać, co to takiego – jakiegoś rodzaju życie po śmierci. Czułem to, czułem, jak mnie to światło przywołuje i przyciąga do tego, co znajdowało się za nim. Wiedziałem, że powinienem tam pójść, ale gdy obejrzałem się na szlochającą mamę, poczułem, że nie mogę jej zostawić. Dlatego odwróciłem się plecami do światła. Miałem nadzieję, iż jeśli będę udawał, że wszystko jest w porządku, to siłą woli odwrócę bieg wydarzeń. światło ciągnęło mnie z ogromną siłą i prawie niemożliwe było zignorować owo przyciąganie. To była najtrudniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiłem. W pewnej chwili prawie się poddałem, ale nie odrywałem wzroku od mamy i walczyłem ze wszystkich sił.\nOd tamtej chwili nie było dnia, w którym nie żałowałbym tej decyzji.\nBo światło nie czekało, aż wyjdę z szoku i dobrze się zastanowię. Po minucie czy dwóch zniknęło, a ja zostałem na brzegu rzeki, patrząc na rodzinę, która zrezygnowała z prób reanimacji i płakała nad moim ciałem.\nZaraz po tym, jak zniknęło światło, zniknęło też ciepło oraz wszelkie fizyczne doznania. Nie czułem już chłodnego wiatru rozwiewającego włosy mamy, ciepłego słońca nad głową, nie czułem nawet śliskiego błota ani ostrych kamieni pod podeszwami tenisówek.\nTo był pierwszy sygnał, że coś zrobiłem nie tak. Kolejny zauważyłem, kiedy mój starszy brat, ogarnięty wściekłością i rozpaczą, wziął do ręki wiosło i rzucił je prosto w moją pierś. Uchyliłem się, jak zrobiłby to każdy normalny człowiek, ale nie musiałem zawracać sobie głowy, bo wiosło bez oporu przeleciało na wskroś przez moje nieistniejące już ciało i z głośnym stuknięciem upadło na ziemię. Wtedy zrozumiałem, że mam kompletnie, totalnie, absolutnie przerąbane.\nCodziennie w samej Wielkiej Brytanii umiera około dwóch tysięcy osób. To daje oszałamiającą liczbę ponad siedmiuset tysięcy straconych dusz rocznie. Właściwie nigdy wcześniej nie myślałem o śmierci. Dopóki istniejesz, nie zastanawiasz się nad tym. Dopiero kiedy przestajesz istnieć, zaczynasz wszystko kwestionować.\nWiększość dusz – moim zdaniem to ci, którzy mają szczęście – rusza w następną podróż. Niektórzy – tacy jak ja – nie robią tego, co powinni. Opierają się światłu i tkwią tutaj, samotni i niewidziani przez żyjących. Nie jestem pewien, czy istnieje jakieś określenie tego, czym jestem – ja sam mówię o sobie „zagubiony”, bo przez cały dzień błąkam się bez celu. Zagubieni to dusze zmarłych, które z jakiegoś powodu nie przeszły do życia po śmierci. Odrzucili światło, podobnie jak ja je odrzuciłem. Niektórzy ludzie mogliby nas nazwać duchami, zbłąkanymi duszami, zjawami albo widmami. W ciągu wieków nadawano nam wiele nazw, ale moim ulubionym słowem jest „zagubiony”. Nie jest tak… przerażające.\nJest nas tu wielu podobnie uwięzionych. Widuję ich od czasu do czasu, jak snują się pośród żywych albo siedzą i obserwują życie dokoła nich. Można zauważyć, że nie żyją, bo ich ciała mają zatarte, świetliste krawędzie, trochę jak źle uformowany sen albo wspomnienie, które próbuje się przywołać. Wyglądamy po prostu… jakby coś było z nami nie tak. Nie można też zapominać o naszych dziwacznych ubraniach. Skazani na wieczne noszenie tego, w czym umarliśmy, ludzie snują się dokoła w piżamach, szpitalnych szlafrokach, strojach sportowych i różnych innych dziwnych rzeczach. Jest nawet facet, który kręci się po centrum miasta przy teatrze w jakimś kostiumie z czasów elżbietańskich i obrzuca niczego nieświadomych przechodniów obelgami oraz cytatami z Szekspira. Zawsze się zastanawiałem, kiedy dokładnie umarł. Zapytałbym go, ale to zupełny wariat – ostatnim razem, gdy próbowałem nawiązać z nim rozmowę, przegonił mnie i próbował okładać laską. Inni zagubieni przeważnie nie szukają towarzystwa. Są zbyt zagniewani na świat i na swój los. Większość pozostaje w miejscach, gdzie kiedyś mieszkali, w pobliżu rodziny albo po prostu patrzy w przestrzeń, próbując czynić to, co zawsze.\nNie wszyscy zagubieni czują potrzebę, by robić to, co ja. Znam tylko jedną taką osobę – to moja przyjaciółka Jade. Jest trochę młodsza ode mnie, zmarła tydzień przed swoimi piętnastymi urodzinami, ale nie żyje o wiele dłużej niż ja. Jade jest jedyną znaną mi zagubioną, która dzieli moje cierpienie i żal z powodu nieprzejścia na drugą stronę, oraz jedyną, która tak jak ja czuje potrzebę potwierdzenia. Właściwie ona mnie w to wciągnęła.\nI robię to teraz – po raz pierwszy od niemal sześciu dni próbuję odnaleźć dowód własnego istnienia. Dzień po dniu sprowadza mnie tu chorobliwe poczucie bezwartościowości, które odpędzić może tylko umierający człowiek.\nPatrzę na duży ceglany budynek miejscowego szpitala, oddycham głęboko i żałuję, że nie jestem w stanie odczuć, jak chłodne październikowe powietrze wypełnia mi płuca. Wbijam ręce w kieszenie grubej kurtki przeciwdeszczowej, którą muszę nosić przez cały czas, bo właśnie ją miałem na sobie, gdy zmarłem. Wchodzę do budynku i natychmiast skręcam w lewo. Wiem, dokąd idę dzisiaj – na oddział onkologii. Rupert Brown jest objęty opieką paliatywną i już od kilku dni trzyma się życia resztkami sił. Jego czas wkrótce się skończy. Wszyscy o tym wiedzą, chodzi tylko o to, kiedy dokładnie się to zdarzy.\nDrzwi na oddział są zamknięte, więc wstrzymuję oddech i przenikam przez nie, ignorując nieprzyjemne uczucie, jakie pojawia się przy przechodzeniu przez obiekt nieożywiony. To właściwie nie jest ból, raczej ucisk i szczypanie; zaczyna się głęboko w środku i promieniuje na zewnątrz.\nNa oddziale zatrzymuję się i rozglądam. Wszystko wygląda tak samo jak zawsze – na łóżkach leżą ludzie, których rozpoznaję z twarzy, wokół nich krążą pielęgniarki i lekarze. Niedawno zaczęły się poranne wizyty, więc odwiedzający witają się z bliskimi albo wypytują pielęgniarki, jak ich krewni spędzili noc.\nPojedynczy pokój Ruperta znajduje się za piątymi drzwiami na prawo. Idę tam i po drodze zaglądam do innych sal. Sylvia, starsza pani mająca raka płuc w czwartym stadium, siedzi na łóżku, ogląda telewizję i głośno oddycha przez maskę tlenową. Wiem z rozmów lekarzy, że dają jej jeszcze niecały tydzień życia. Pewnie odwiedzę ją w następnej kolejności, po Rupercie.\nWchodzę do pokoju Ruperta i widzę, że jego stan pogorszył się od wczoraj, kiedy tu byłem. Jest bledszy, jego twarz ma niezdrowy szary odcień, usta są wyschnięte i spękane, policzki zapadnięte, skóra mocno opina kości. Ciało Ruperta jest drobne i kruche, mięśnie dawno mu zanikły, bo prawie nic nie je ani się nie rusza. Oczy ma zamknięte, a długimi kościstymi palcami przyciska do piersi starą fotografię. Siadam przy nim i patrzę na zdjęcie. Przedstawia go młodszego i zdrowszego w towarzystwie ładnej brunetki i sześcio- lub siedmioletniego chłopca przy jej boku. Wiem, że to jego rodzina. Tydzień temu, gdy tu byłem, rozmawiał o nich z pielęgniarką. Rupert jest bardzo dumny ze swojego syna, który jako żołnierz armii brytyjskiej został wysłany za granicę. Chwalił się swoim chłopakiem, który teraz służy krajowi, tak jak Rupert, kiedy był młody i zdrowy.\nPrzenoszę wzrok na jego pierś, która powoli podnosi się i opada. Nagle zaczynam z nim rozmawiać. Właściwie to same bzdury: paplam o wyścigu Formuły 1 i meczach futbolowych w następnym tygodniu. Mówię mu, jaka jest pogoda na zewnątrz, że moim zdaniem zanosi się na deszcz, powtarzam żart, który Jade opowiedziała mi dzisiaj rano, zanim się rozstaliśmy i Jade poszła do swojego ulubionego miejsca – hospicjum Garden House. Wyrzucam z siebie wszystko, co tylko przychodzi mi do głowy, bo gdybym to ja leżał sam w pokoju, mając do towarzystwa tylko fotografię, chciałbym, żeby ktoś mówił do mnie. Właściwie to niedorzeczne, bo wiem, że on mnie nie słyszy, ale nie jestem w stanie się powstrzymać, potok bezsensownych słów sam wypływa mi z ust.\nSiedzę tam przez całe przedpołudnie i gadam do człowieka, który mnie nie widzi ani nie słyszy. Pielęgniarki zaglądają do sali, podkręcają tlen, poprawiają kroplówkę z morfiną, wyrównują pościel i smutno uśmiechają się do niego. Budzi się na chwilę, a pielęgniarka podnosi go do pozycji siedzącej, żeby mógł się rozejrzeć, lecz on nie jest w stanie poruszyć niczym oprócz oczu.\nTuż przed lunchem jego oddech staje się bardzo wytężony i nawet maska tlenowa nie pomaga. Palce kurczowo trzymają ramkę zdjęcia. Przyciska ją mocno do piersi i zaciska powieki. Marszczy czoło i jęczy z bólu. Widocznie morfina już nie wystarcza.\nściska mnie w brzuchu, gdy sobie uświadamiam, że to dla niego koniec. Chociaż czekałem na tę chwilę przez sześć dni, okropna jest myśl, że on musi przez to przechodzić. Żaden człowiek nie powinien umierać sam, w towarzystwie tylko fotografii. Ale ponieważ nie jest podłączony do monitora pracy serca i nie przycisnął guzika przywołującego pielęgniarkę, to nikt nie wie, że Rupert Brown w wieku siedemdziesięciu czterech lat za chwilę przejdzie na drugą stronę.\nOdruchowo wyciągam rękę i zaciskam palce na jego palcach, próbując dodać mu otuchy, chociaż wiem, że on tego nie czuje. Jego ciało ogarniają drgawki. Otwiera oczy i gwałtownie próbuje złapać oddech.\nOczy Ruperta rozszerzają się, gdy dostrzega mnie po raz pierwszy – obcego, który stoi przy jego łóżku i ściska mu dłoń jak stary przyjaciel. Czuję się zauważony, kiedy napotyka moje spojrzenie i widzę w jego oczach milczące pytanie: „Kim jesteś?”.\nUśmiecham się uprzejmie. W głębi duszy mam sobie za złe to, że śmierć tego człowieka przynosi mi odrobinę zadowolenia, ale nic nie mogę poradzić. W końcu po to tu przychodziłem, dzień po dniu.\n– Rozluźnij się. Oddychaj. Niedługo przestanie boleć – obiecuję mu. – Wszystko jest już dobrze, Rupercie.\nChoć na pewno wciąż bardzo cierpi, zdaje się uspokajać. Jego oczy wpatrują się w moje do chwili, gdy bierze ostatni chrapliwy oddech.\n– Co się stało? Czy ja… czy ja umarłem?\nOdwracam głowę. Rupert, w bordowej piżamie, stoi obok mnie. Teraz wydaje się zdrowszy. Patrzy na swoje nieruchome ciało na łóżku. Kiwam głową.\n– Tak, umarłeś – potwierdzam i w końcu puszczam jego martwe palce.\nWstrzymuje oddech i skupia na mnie uwagę.\n– Nie rozumiem. Kim jesteś? Aniołem?\nŚmieję się mimowolnie i potrząsam głową. Często mnie o to pytają.\n– Nie, po prostu kimś, kto się zgubił.\nRupert kilka razy mruga, potem przymyka powieki, ogląda się za siebie i przysłania oczy, jakby patrzył prosto w słońce. Biorę głęboki oddech, bo wiem, że przyszło po niego światło, aby go zabrać. Ja nie widzę tego światła, ale wiem, że Rupert je widzi, bo na jego twarzy pojawia się zadziwienie i zachwyt.\n– Powinieneś tam iść. – Ruchem głowy wskazuję kierunek, w którym patrzy. – Idź, Rupercie. Posłuchaj mnie, nie zostawaj tutaj.\n– Jak pięknie – szepcze. – Co jest dalej?\nWyciąga rękę, jakby próbował dotknąć tego światła, które tylko on może zobaczyć, i wpatruje się w nie jak zahipnotyzowany.\nWzdycham i spuszczam głowę.\n– Nie mam pojęcia, ale wiem, że musisz tam iść.\nPowoli sunie do przodu, szurając nogami, rozglądając się na lewo i prawo. Usta ma rozchylone, dłonie wyciągnięte przed siebie. Wzdycham, odwracam wzrok i z grymasem goryczy patrzę w okno. Rupert należy do szczęściarzy, bo dla niego istnieje koniec. Zazna spokoju i nie utknie w czyśćcu, w wiecznej samotności i tęsknocie.\nChwilę później, gdy się odwracam, jestem w pomieszczeniu sam. Rupert po śmierci wygląda spokojnie, zdjęcie wciąż ma przyciśnięte do piersi.\nKiedy do środka zagląda pielęgniarka, wymykam się niezauważony.\nPotrzebuję świeżego powietrza. Jest mi trochę duszno, żołądek zaciska mi się w supeł. Przeważnie nie przeżywam czyjejś śmierci aż tak mocno. Zwykle to, że ktoś mnie dostrzegł, sprawia mi więcej radości, ale dzisiaj czuję tylko smutek, wyrzuty sumienia i zazdrość. Smutek, dlatego że ten drobny staruszek musiał umrzeć sam, wyrzuty sumienia, bo przychodziłem do jego pokoju przez ostatnie sześć dni i czekałem, aż to się zdarzy, a zazdrość, gdyż on dotarł do swojego spokojnego końca, a ja nadal tu jestem. Chodzi o ten jego wyraz twarzy, o ten zachwyt.\nWychodzę na deszcz i opadam na niebieską metalową ławkę przed szpitalem. Chowam twarz w rękach i próbuję oddechem rozluźnić napięcie oraz skupić się na potwierdzeniu, które uzyskałem, kiedy mnie zauważył. Ale dzisiaj to poczucie spełnienia jest przyćmione przez złość i frustrację.\nNie wiem, jak długo siedzę tak w deszczu, z twarzą wykrzywioną grymasem patrzę w ziemię i zastanawiam się nad sensem mojego „życia”. Kilka autobusów zatrzymuje się przed szpitalem, a potem odjeżdża. W końcu podnoszę głowę i spoglądam na ozdobny zegar zamontowany na frontowej ścianie. Jest prawie czwarta.\nWiem, że tutaj nic mnie nie wyciągnie z tego depresyjnego, mrocznego stanu, w który się osuwam, dlatego zmuszam się, by wstać i pójść do jedynego miejsca, które na pewno poprawi mi nastrój – do domu opieki Ashleigh. Nie chodzi mi o sam dom, tylko o kogoś, kto często tam zagląda. Kiedy podjeżdża następny autobus, wskakuję do środka i, oparty o półkę na bagaże, wyglądam przez okno, ignorując wszystkich dokoła, a nawet nie nasłuchując żadnych plotek. Zwykle, jadąc autobusem, czytam komuś przez ramię albo podsłuchuję rozmowy. Dzisiaj nie mam ochoty ani na jedno, ani na drugie.\nDom opieki jest niedaleko. Gdy autobus zbliża się do niego, wyskakuję i z rękami wbitymi w kieszenie idę do majestatycznego starego budynku. Dziś jest czwartek, jeden z jej dni – wiem, że za niecałą godzinę poczuję się znacznie lepiej.\nWchodzę do środka i rozglądam się. Patrzę na znajome twarze starszych ludzi, którzy kręcą się dokoła w kapciach i ciepłych rozpinanych swetrach. świetlica jest zapełniona tylko w połowie. Uśmiecham się, gdy zauważam osobę, której szukam.\nDoreen Nichols siedzi w kącie i robi na drutach. Na kolanach ma kłębek jaskrawoczerwonej wełny. Jej drobna sylwetka w wielkim staroświeckim fotelu wydaje się jeszcze drobniejsza. Krótkie kręcone włosy połyskują srebrem w dziennym świetle. Uśmiecha się, chociaż jest sama. Większość czasu spędza pogrążona we własnym małym świecie; będąc w teraźniejszości, przeżywa ponownie przeszłość. Doreen jest jedną z najszczęśliwszych i najbardziej uroczych osób, jakie znam. Jest niemal równie urocza jak ta, którą przyszedłem zobaczyć.\nPodchodzę do niej i siadam na pustym miejscu obok.\n– Cześć, Doreen. Jak się dzisiaj czujesz? Mam nadzieję, że nie dręczyłaś znowu pielęgniarek – mówię, chociaż ona mnie nie słyszy. Doreen przebywa w domu opieki przez całą dobę. Cierpi na otępienie naczyniopochodne spowodowane wylewem krwi do mózgu. To skutek poważnego udaru, który przeszła trzy miesiące temu.\n– Dzisiaj jest czwartek. Wiesz chyba, co to znaczy. – Opadam na krzesło i spoglądam na nią, sprawdzając, czy dobrze się czuje. Jej druty nie przestają stukać. Na pierwszy rzut oka nie widać, żeby cokolwiek było nie tak z tą drobną staruszką. Problem w tym, że czasami zachowuje się trochę agresywnie, dlatego umieszczono ją w tym domu, gdzie personel potrafi się nią odpowiednio zająć.\nPorusza nogą. Kłębek wełny spada i toczy się po podłodze. Jeden z pielęgniarzy podnosi go i podchodzi do niej.\n– Coś ci upadło, Doreen.\nKładzie kłębek na jej kolanach. Doreen dotyka wełny i uśmiecha się szeroko.\n– Och, dziękuję ci, mój drogi! Nie chciałabym, żeby się zgubił. – Upycha kłębek przy nodze; jej powykręcane reumatyzmem dłonie wciąż poruszają się jednostajnie.\n– Twoja wnuczka powinna zaraz być. Jest już po czwartej – mówi pielęgniarz.\nNa samą myśl o niej prostuję się i opada ze mnie część napięcia.\nDoreen kiwa głową, wzdychając z zadowoleniem.\n– Miałam nadzieję, że skończę ten rządek, zanim przyjdzie. Robię dla niej szalik na prezent gwiazdkowy. Czy mógłbyś go gdzieś schować, żeby nie widziała?\nStarannie składa robótkę i podaje pielęgniarzowi.\n– Jasne. Włożę to do dolnej szuflady w twoim pokoju, dobrze? – proponuje pielęgniarz, zwijając włóczkę.\n– Bardzo ci dziękuję. Dobry z ciebie chłopiec. Gdybym była dwadzieścia lat młodsza…\nPielęgniarz śmieje się i odchodzi w głąb korytarza, gdzie mieszczą się pokoje pensjonariuszy. Chwilę później, jak na sygnał, drzwi wejściowe otwierają się i zamykają. Jeszcze jej nie widzę, bo jest za załomem ściany przy recepcji, ale już słyszę, jak rozmawia z jedną z pielęgniarek i wpisuje się do książki gości. Wstrzymuję oddech i czekam.


OŚWIĘCIM. Wieści z Ratusza 4 stycznia 2019 – OświęcimOnLine.pl – Twój Portal Informacyjny\nOŚWIĘCIM. Wieści z Ratusza 4 stycznia 2019\nAdministrator 4 stycznia 2019, 17:58 4 stycznia 2019 Możliwość komentowania OŚWIĘCIM. Wieści z Ratusza 4 stycznia 2019 została wyłączona 1759\nPoprzedni artykułAUSCHWITZ. Ponad 2 mln turystów odwiedziło Miejsce PamięciNastępny artykułOŚWIĘCIM. Tlenek węgla mógł zabić 3 osoby


Swiftresponse – System CRM\nKompletny system obsługi klienta w jednym miejscu\nSwiftresponse sprawia, że komunikacja z klientem staje się szybka i bezproblemowa.\nIntegracje ze sklepem\nPraca w dużym zespole\nCały Twój zespół może odbierać i wysyłać wiadomości z jednej, głównej skrzynki mailowej Twojej firmy, a mimo to każdy pracownik BOK ma możliwość indywidualnej obsługi Twojego klienta.\nWszystkich kanałów komunikacji w jednym miejscu, do szybkiej i sprawnej obsługi Klienta. System jest szybki we wdrożeniu, łatwy w obsłudze i dostosowany do Twoich potrzeb.\nNiska i elastyczna cena\nKoszt to tylko 29 zł netto/mc za aktywne stanowisko. Bez stałych abonamentów, bez zobowiązań. Oznacza to ogromną elastyczność oraz dowolność.\nJeśli Klient wyśle do Ciebie wiadomość, system założy nowy wątek, a każdy nowy mail w tej samej sprawie będzie dołączony do tego wątku. Dzięki temu rozwiązaniu łatwiej utrzymać porządek w korespondencji z Klientami.\nFILTRUJ, TAGUJ, NADAWAJ PRIORYTET\nWiadomości można przefiltrować według statusu, przypisanego pracownika, priorytetu, typu, daty utworzenia. Istnieje możliwość definiowania i dodawania własnych tagów do każdej. Następnie można filtrować i wyświetlać wątki z szukanym tagiem. Daje to szeroką game możliwość na potrzeby każdego biznesu.\nwdrożenie w 3 min\nKorzystne również dla jednoosobowego BOK\nPersonalizacja systemu – nowe funkcje specjalnie dla Twojej firmy\nSystem daje możliwość automatycznego przydzielania wątków. Na podstawie informacji tj średni czas odpowiedzi oraz ilość wiadomości, na które musi jeszcze odpowiedzieć, system wylicza, kto najszybciej odpisze na wiadomość.\nKOMENTARZE I SZYBKIE ODPOWIEDZI\nIstnieje możliwość dodania komentarza/notatki do wątku, które są widocznie jedynie dla pracowników. Kontakt wewnątrz firmowy zostanie przyspieszony! Każdy pracownik ma możliwość zdefiniowana własnych szablonów odpowiedzi na najczęściej pojawiające się pytania, które łatwo i szybko może użyć podczas kontaktu z klientem.\nSystem daje możliwość automatycznego lub ręcznego przydzielania wątków do pracowników. Ręczne łącznie odbywa się poprzez zaznaczenie wybranych wątków. Wiadomości w połączonym wątku zostaną ułożone chronologicznie.\nSystem daje możliwość przydzielania zadań pracownikom. Na przykład „@Wiktor sprawdź proszę, czy możemy zrealizować to zamówienie dzisiaj”. W tym momencie pracownik Wiktor otrzyma powiadomienie w belce powiadomień o nowym zadaniu. Dzięki czemu praca będzie przyspieszona i zoptymalizowana, a komunikacja miedzy pracownikami przyspieszona do maximum.\nNasz zespół oferuje efektywne połączenie szerokiej wiedzy w zakresie obsługi klienta i głębokiej wiedzy o sprzedawanym systemie, aby zapewnić kompleksową obsługę. Od strategicznego wdrożenia po stałą opiekę i pomoc – zapewniamy, że nasze rozwiązania mają strategiczny wpływ na rozwój każdego biznesu.\nSYSTEM DLA KAŻDEGO BIZNESU\nKażda firma jest inna. Jednak bez względu na potrzeby biznesowe nasz system jest wystarczająco elastyczny, aby sprawnie zarządzać Twoim biznesem.\n“Przetestowałem 4 różne systemy i każdy kolejny był coraz bardziej skomplikowany. Dopiero Swiftresponse pokazał mi że można połączyć prostotę funkcjonowania z rozbudowaną użytkowością.\n– Michał Nowak\n“Gdybym miała powiedzieć co cenię w CRMie najbardziej, powiedziałbym że łatwość i szybkość obsługi. Każdy z naszego zespołu opanował podstawowe funkcje w 20min. Nasza firma od razu zaczęła pracę na wysokich obrotach”\n– Anna Koźmińska


Bezbramkowy remis w meczu otwarcia. StaloweMiasto.pl - Regionalne Multimedium\nOtwarcie sezonu po przerwie zimowej, było zarazem otwarciem nowo oddanego stadionu w hutniczym grodzie. 917 dni jak podali statystycy czekali kibice Stalówki, aby móc zobaczyć ponownie swoich ulubieńców w spotkaniu o ligowe punkty w swoim mieście. Głodni piłki i ciekawi nowego stadionu kibice szczelnie wypełnili trybuny w liczbie 3345 widzów. Widowisko rozpoczęło się o symbolizującej rok powstania klubu godzinie 19:38.\nMecz nie był porywającym widowiskiem, a obie drużyny skupiły się bardziej na zabezpieczeniu dostępu do własnego przedpola bramkowego. Stąd okazji na zdobycie gola, było jak na lekarstwo. Nie ułatwiał też gry porywisty wiatr i zacinający w drugiej połowie deszcz. Stal najlepszą sytuację miała w pierwszej połowie po strzale głową Szymona Jopka, niestety piłka minęła minimalnie bramkę strzeżoną przez znanego z ekstraklasowych boisk Macieja Gostomskiego. Druga połowa również bez większej historii, a co ciekawe najlepszą sytuację Zielono – Czarni stworzyli kiedy grali w dziesiątkę po drugiej żółtej kartce( 83 min.), a w konsekwencji czerwonej dla Jopka. Gości jednak piękną paradą po strzale Fidziukiewicza uratował Gostomski.\nWynik remisowy raczej nie krzywdzi żadnej z drużyn, choć trochę szkoda, że nie udało się uświetnić tego dnia zgarnięciem pełnej puli punktowej. Na to trzeba będzie jeszcze poczekać, a okazji jeszcze będzie sporo w tym sezonie. Stadion już wybudowano, teraz trzeba zrobić jeszcze z niego piłkarską „twierdze nie do zdobycia”. „Generał” Szydełko wraz ze sztabem powinien o to zadbać.\nPo meczu strzeliły w górę fajerwerki wyrażające radość z powrotu drużyny na „Hutniczą”. Kibice podziękowali piłkarzom za wysiłek i w większości zapowiadali, że następnych meczy w tak przyjaznym otoczeniu nie opuszczą.\nStal Stalowa Wola - Bytovia Bytów 0:0\nStal: Pietrzkiewicz – Mroziński, Jarosz, Witasik – Sobotka, Michał Płonka (76. Stelmach), Jopek, Szifer, (67. Zmorzyński) Chromiński (67. Ciepiela) – Tomasz Płonka, Fidziukiewicz (88. Śpiewak).\nBytovia: Gostomski – Deleu, Bąk, Memić, Liberacki – Bielawski (66. Kwiatkowski), Lech (82. Giel), Zawistowski, Feruga, Ameyaw (90. Wolski) – Czubak.


Techniki manipulacyjne - Magdalena Grządziel\nmks 10 grudnia 2018\nNiedawno przydarzyła mi się taka oto sytuacja: postanowiłam zapisać się z koleżanką na zajęcia sportowe do jednej z siłowni, wybrałyśmy się do siedziby klubu sportowego, żeby dowiedzieć się jakie zajęcia oferuje. Na miejscu okazało się, że można skorzystać z jednorazowego wejścia na zajęcia lub wykupić karnet, który akurat tego dnia jest do kupienia w okazyjnej, promocyjnej cenie ale..cena ta obowiązuje tylko do końca dnia. Po krótkiej rozmowie z managerem klubu zdecydowałyśmy się na wykorzystanie okazji i zakup karnetu. Dopiero po powrocie do domu zdałam sobie sprawę, że dałam się złapać na jedną z technik manipulacyjnych stosowaną często przez firmy oferujące różnego rodzaju produkty i usługi – technika ta nosi nazwę reguły niedostępności i polega na oferowaniu danej usługi czy produktu ale tylko w ograniczonym czasie. Gdybym miała więcej czasu na zastanowienie z pewnością doszłabym do wniosku, że moja praca uniemożliwia mi regularne korzystanie z zajęć, bardziej opłacałoby mi się kupować jednorazowe wejścia na zajęcia wtedy gdy dysponuję akurat odpowiednią ilością czasu. Dodatkowo nie mam pewności, że zajęcia, na które karnet już wykupiłam będą mi odpowiadały – powinnam więc najpierw wybrać się na nie próbnie a dopiero potem zdecydować czy będę chciała częściej korzystać z oferty klubu sportowego. Jednak podjęłam inną decyzję.\nDlaczego tak się stało? Otóż możliwość utraty jakiejś okazji jest przez nasz mózg postrzegana jako ważniejsza niż możliwość uzyskania czegoś innego. W opisywanym przeze mnie doświadczeniu mój mózg skupił się na tym, że mogę utracić możliwość skorzystania ze zniżki, jednocześnie pomijając fakt, że decydując się na pojedyncze wejście zyskam możliwość wyboru i zmiany decyzji.\nOtoczeni ogromną ilością informacji, wydarzeń i możliwości jesteśmy przeładowani różnego rodzaju bodźcami – nasze mózgi musiały więc wykształcić pewne techniki, umożliwiające zaoszczędzenie czasu i energii, jakie są potrzebne na ich przetworzenie. Dlatego też możliwość utraty, jest postrzegana przez nas jako istotniejsza niż zysk, drugą sprawą jest to, że rzeczy trudniej dostępne czy też takie, których dostępność jest ograniczona w czasie wydają nam się bardziej atrakcyjne. Wpadamy w pułapkę skrótu myślowego i dopiero po czasie jesteśmy w stanie trzeźwo spojrzeć na sytuację.\nPrzyglądając się dalej sytuacji z klubu sportowego można by zastanowić się co jeszcze wpłynęło na moją decyzję o zakupie karnetu, którego nie tylko nie potrzebuję ale nawet nie chcę mieć. Prędzej czy później w naszych rozważaniach będziemy musieli dotrzeć do reguły nazywanej w psychologii społecznym dowodem słuszności. Wiele naszych decyzji i zachowań opieramy bowiem o to, jak zachowują się, co mówią i robią inni ludzie w danej sytuacji. To również pozostaje często poza naszą świadomością i o ile rzeczywiście często się przydaje to równie często może nas sprowadzić na manowce. Kiedy nie wiemy jak należy się zachować w konkretnych okolicznościach obserwujemy innych i robimy po prostu to, co oni. Owszem często to, co robią inni jest słuszne, jednak nie zawsze. I tak też było w moim przypadku – ponieważ do klubu sportowego wybrałam się wspólnie z koleżanką i to ona pierwsza podjęła decyzję o zakupie karnetu, ja poszłam w jej ślady ponieważ nieświadomie uznałam, że będzie to dobre rozwiązanie. Reguła społecznego dowodu słuszności jest także odpowiedzią na sytuacje, w których osoba idąca ulicą mdleje i upada, a otaczający ją ludzie nie reagują – obserwują się wzajemnie ale pozostają nieruchomi tak długo, aż ktoś wyłamie się i po prostu wykona jakieś działanie. Kiedy świadek wydarzenia jest tylko jeden, istnieje dużo większe prawdopodobieństwo, że zareaguje na sytuację niż wtedy gdy uczestników jest wielu i wzajemnie mogą opierać swoje decyzje na podstawie zachowań innych osób. Jedne z badań dotyczących tego tematu wykazało, że człowiek mający atak padaczki otrzymał pomoc w 85% przypadków, gdy do ataku doszło w sytuacji obserwowanej tylko przez jedną osobę, natomiast jeśli świadków zdarzenia było wielu potrzebujący otrzymywał pomoc tylko w 31% przypadków. To właśnie dlatego mówi się o tym, że jeśli potrzebujesz pomocy będąc w otoczeniu większej grupy ludzi np. na ulicy, powinieneś skierować swoją prośbę do konkretnej osoby mówiąc np. „pan z niebieskiej koszuli proszę wezwać karetkę” zamiast kierować ją do ogółu.\nWracając jednak do skrótów stosowanych przez nasze mózgi, a które wykorzystywane są przez praktyków manipulacji, nie można nie wspomnieć o regule wzajemności, która wiąże się z naszym poczuciem konieczności zrewanżowania się za przysługi otrzymywane od innych. To oczywiście dobrze, jeśli doceniamy to co robią dla nas inni i chcemy się rewanżować. Jednak wtedy, gdy z tej zasady korzysta osoba, która chce wywrzeć na nas wpływ dobrze jest mieć świadomość jak działa ta reguła. Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że poczucie konieczności odwdzięczenia się za przysługę jest wzbudzane niezależnie od tego czy rzeczywiście o przysługę prosimy czy też zupełnie jej nie chcemy. Jeśli więc wychodzisz z mieszkania żeby wyrzucić śmieci i akurat mija Cię sąsiad proponując, że wyrzuci je za Ciebie, a Ty zgadzasz się mimo, że tak naprawdę spokojnie sam mógłbyś to zrobić to istnieje znacznie większa szansa, że gdy on poprosi Cię następnego dnia o jakąś inną przysługę zgodzisz się nawet jeśli jest będzie Ci to nie na rękę. Z tą reguła wiąże się też technika, zgodnie z którą prawdopodobieństwo, że ktoś spełni naszą prośbę wzrasta, jeżeli najpierw poprosimy o coś, czego dana osoba, nie będzie mogła spełnić. Jeśli więc osoba korzystająca z tej zasady chce uzyskać od nas konkretną rzecz czy konkretne działanie, najpierw prosi o coś większego, ponieważ nie jesteśmy w stanie spełnić tej prośby odmawiamy, a wtedy nasz manipulator przyjmuje odmowę i prosi o coś mniejszego – coś o co od początku mu chodziło. Jego wycofanie się z pierwszej prośby odbieramy jako ustępstwo, a więc przysługę i zgodnie z regułą wzajemności zwiększa się prawdopodobieństwo, że tę drugą, rzeczywistą prośbę spełnimy.\nFachowcy zajmujący się sprzedażą wiedzą doskonale o skrótach, tworzonych przez nasze umysły i chętnie je wykorzystują. Jak się przed tym uchronić? Już sama świadomość istnienia technik manipulacyjnych i związanych z nimi schematów zmniejsza prawdopodobieństwo, że wpadniemy w pułapkę manipulacji. Zawsze przed podjęciem decyzji warto dać sobie chwilę na zastanowienie. Wsłuchaj się w siebie i sprawdź co tak naprawdę myślisz o danej sytuacji, ofercie czy prośbie. Przeanalizuj za i przeciw. Zaufaj sobie – nie zawsze to, co robią inni jest właściwe. Jeśli stwierdzisz, że prawdopodobnie jesteś właśnie poddawany jednej z manipulacyjnych technik nie bój się zachować asertywnie. Ale kluczowy jest tutaj czas i świadomość – wiedza, o technikach manipulacyjnych nie zawsze wystarcza aby się przed nimi uchronić – przed podjęciem działania wsłuchaj się w siebie i daj sobie czas na analizę, a dzięki nie padniesz ofiarą manipulatorów.


Instytut Historii Sztuki - Sympozjum "Sztuka współczesna we wnętrzach sakralnych po 1945 roku"\nInstytut Historii Sztuki → Działalność → Konferencje i seminaria → Archiwum konferencji → Sztuka współczesna we wnętrzach sakralnych na Pomorzu po 1945\nFranciszkański kościół Św. Trójcy w Gdańsku i jego wyposażenie\nSympozjum "Sztuka współczesna we wnętrzach sakralnych po 1945 roku"\nZapraszamy do zgłaszania tematów referatów na sympozjum pt.\nSZTUKA WSPÓŁCZESNA WE WNĘTRZACH SAKRALNYCH NA POMORZU PO 1945\nSympozjum naukowe organizowane jest przez Instytut Historii Sztuki Uniwersytetu Gdańskiego\nTERMIN: 9 maja (piątek) 2014 r.\nMiejsce obrad: Instytut Historii Sztuki UG, Sala im. Konstantego Kalinowskiego, ul. Bielańska 5, 80-952 Gdańsk\nTematyka i cel sympozjum:\nWydaje się, że problem obecności sztuki współczesnej w zabytkowych wnętrzach sakralnych ma charakter aporetyczny. Ta pozorna sprzeczność była jednak zarówno konsekwencją procesów modernizacyjnych o charakterze społeczno-kulturowym, jak i presji różnorodnie rozumianej nowoczesności artystycznej. Istotnymi czynnikami przenikania się sztuki współczesnej z zastanym zabytkowym dziedzictwem są również zmiany historyczne i polityczno-społeczne zachodzące w czasach powojennych na tym obszarze (migracje ludności, zmiany konfesyjne, polityka wyznaniowa PRL-u), jak również zmiany teologiczne oraz liturgiczno-pastoralne, związane zwłaszcza wpływem II Soboru Watykańskiego na koncepcje wystroju i wyposażania świątyń katolickich. Bezpośredni wpływ tych zmian jest zauważalny choćby w postaci programów adaptacji świątyń protestanckich do nowych funkcji oraz – najczęściej z tym związanej - zmiany rytu na katolicki.\nCelem sympozjum jest prześledzenie różnorodnych tendencji, które składałyby się na określenie nowego statusu sztuki we wnętrzach sakralnych po 1945 roku. Podczas pierwszego z serii planowanych spotkań pragnęlibyśmy zawęzić terytorialnie zakres podejmowanych badań, skupiając się przede wszystkim na Gdańsku, Sopocie i Gdyni. Uwagę pragniemy skoncentrować na powstającej ówcześnie sztuce jako elemencie wystroju i wyposażeniu wnętrz, traktując architekturę jako zagadnienie poboczne. Nie wyklucza to jednak zgłaszania tematów szerzej powiązanych z zarysowaną wyżej problematyką.\nNaszym zamierzeniem jest próba rekonesansu obszaru badawczego, poprzez rozpoznanie charakteru, frekwencji i topografii interesujących nas realizacji artystycznych, identyfikację atrybucyjną (chronologiczną, autorską, mecenasowską), wreszcie problematykę recepcji takich interwencji w historyczną przestrzeń sakralną (kościołów, kaplic, domów modlitwy, zborów, cerkwi, synagog). Interesują nas różne perspektywy: historyczno-artystyczna, teologiczno-liturgiczna, estetyczno-odbiorcza, społeczno-polityczna. Na osobną uwagę zasługuje również zakres ingerencji i zagadnienie integracji nowej sztuki z wnętrzami zabytkowymi oraz praktyczne kwestie zabytkoznawcze, czy też praktyki konserwatorskie z tym związane. Chcielibyśmy rozpoznać równocześnie zakres i praktykę odpowiedzi na zalecenia Soboru Watykańskiego II, które wpłynęły nie tylko na treść realizacji sakralnych, ale również na ich artystyczną formę oraz funkcję.\nZadajemy więc pytania o powojenne relację między sztuką sakralną a świecką, współczesną a dawną, problematykę związku estetyki i kultu, kwestie kompromisu między zastanym dziedzictwem kulturowym epok wcześniejszych, a współczesną twórczością artystyczną oraz specyfikę dialogu, który podjęli artyści współcześni szukając adekwatnego języka wypowiedzi.\nSzczegółowy zakres tej cezury chronologicznej oraz zarysowanej wyżej problematyki w sztuce Pomorza byłby do określenia w otwartej wymianie poglądów i dyskusji wokół następujących zagadnień:\npowojenna sztuka współczesna jako element wystroju i wyposażenia zabytkowych wnętrz sakralnych (wymogi doktrynalne i pragmatyczne; wpływ II Soboru Watykańskiego na rozwiązania wnętrz sakralnych, ich wystroju i wyposażenia; kwestie tradycji, modernizacji i modernizmu w odniesieniu do wnętrz sakralnych; ingerencja, integracja, implementacja; casusy oraz rozwiązania typowe)\nmecenat i zleceniodawcy; artyści i wykonawcy; strategie twórcze; tendencje stylistyczne; recepcja odbiorcza; kwestie uwarunkowań społeczno-politycznych; problematyka zabytkoznawcza i konserwatorska\npozaliturgiczna obecność sztuki współczesnej w zabytkowych wnętrzach sakralnych (wystawiennictwo i czasowe ekspozycje sztuki; ruch kultury niezależnej i sztuka współczesna w kościołach w okresie stanu wojennego; kościelny patronat artystyczny)\nPodczas sympozjum planujemy referaty (do 20 min) oraz komunikaty badawcze (do 10 min) oraz panele dyskusyjne. Przewidujemy (po uprzedniej rewizji recenzenckiej) druk zebranych podczas sympozjum materiałów.\nZainteresowanych prosimy o zgłaszanie najpóźniej do 20 marca 2014 r. propozycji tytułów wystąpień wraz z kilkunastozdaniowym streszczeniem, podaniem tytułu bądź stopnia naukowego oraz afiliacji instytucjonalnej, na adres e-mail dra Huberta Bilewicza: hishb@ug.edu.pl\nWiadomość potwierdzająca uczestnictwo oraz zawierająca szczegółowe informacje organizacyjne zostanie przesłana do 06.04.2014 r.\ndr Hubert Bilewicz dr Jacek Bielak\nGdańsk, 10 lutego 2014 r.\nProgram Sympozjum "Sztuka współczesna we wnętrzach sakralnych na Pomorzu po 1945"


AUTO HANDEL A RYCZAŁT > Pozostałe: Podatki\neGospodarka.pl › Porady\t› Podatki\t› Pozostałe: Podatki\t› AUTO HANDEL A RYCZAŁT\n2021-06-22 21:02 autor: infiniti3\nHandluję samochodami, klasyczny model - kupuję auta w Szwajcarii, odprawa samochodu następuje na terenie Niemiec, później auto jest sprzedawane w Polsce, wystawiam fakturę Vat 23%.\nMoje pytanie jest następujące: czy według państwa artykułu można zastosować stawkę 3%? Przypomnę, że jest to typowy handel (Kupuję - Sprzedaję). Mam pewne wątpliwości, gdyż kod pkd PKD 45.11.Z, który stosuję w handlu autami, nie pozwala na zastosowanie stawki 3%, chyba że stosuję zły kod pkd lub może się mylę.\nTematy: auto handel, ryczałt ewidencjonowany, stawki ryczałtu ewidencjonowanego, handel samochodami, stawka ryczałtu ewidencjonowanego, sprzedaż samochodów, sprowadzanie samochodów\n2021-06-23 08:42 autor odpowiedzi: eGospodarka.pl - Dział Podatkowy\na gdzie Pan znalazł informację, że ten kod wyłącza stawkę 3%?\n2021-06-23 11:25 autor odpowiedzi: infiniti3\nW Internecie są różne zbieżne ze sobą informacje ,za bardzo tez nie wiem czy aby ten kod PKD jest odpowiedni dla mnie\nMój znajomy ma taki sam kod ,więc też go zastosowałem ,\nTo jest wymysł mojego księgowego który mi tak powiedział ,ale wczytując się bardziej w temat ,chyba się pomylił i powiedział że mój model jest na stawce 17%,więc przeszedłem na zwykły 19%\nTak naprawdę już sam nie wiem\ninfiniti3 zaktualizował/a odpowiedź 2021-06-23 11:27\nMam lekkie wrażenie że księgowy pomylił pojęcia i chyba jemu chodziło o pośrednictwo w sprzedaży aut a nie tak jak u mnie handel\n2021-06-23 11:42 autor odpowiedzi: eGospodarka.pl - Dział Podatkowy\nmhm - dokładnie ;) - pośrednictwo 17%, ale na handlu ryczałt 3%\n2021-06-23 12:11 autor odpowiedzi: infiniti3\nRozumiem:)Czyli na zakończenie mając kod PKD 45.11.Z można być na ryczałcie 3%?Chciałem jeszcze dopytać czy ryczałt płacę od kwoty netto czy brutto ?Obstawiam że od kwoty netto ?:)\n2021-07-20 18:43 autor odpowiedzi: eGospodarka.pl - Dział Podatkowy\nDodano 2013-04-26 12:53 przez nowak-kamil2\nHandel na ryczałcie a rozszerzenie zakresu działalności\nProwadzę handel drzewem. Jestem na ryczałcie, na towar nie dostaję faktury, więc przy sprzedaży wystawiam rachunek. Chciałabym rozszerzyć działalność o sprowadzanie i handel autami. Czy na sprowadzane auto też mogę wystawiać ten zwykły rachunek i płacić 3%, czy do tego rachunku powinienem doł...\nDodano 2019-10-07 00:18 przez Bujas\nWitam,jaka jest stawka ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych dla działalności związanej z szkutnictwem?\nDodano 2020-09-21 22:21 przez jakwlo\nChciałbym otworzyć działalność handlowo usługową zajmującą się sprzedażą aut, wynajmem oraz transportem. I tutaj mam pytanie, chcąc wprowadzić moje prywatne auto do sprzedaży, jak będą wyglądały kwestie podatkowe? Dodam że auto jest w moim posiadaniu krócej niż 6 miesięcy.\nJako osoba prywatna odprow...\nKucharz prowadzący działalność gospodarczą, której przedmiotem jest świadczenie usług przygotowywania posiłków na rzecz restauracji, może uzyskiwane przychody opodatkować 3% stawką ryczałtu ewidencjonowanego - uznał Dyrektor Krajowej ...\nRozliczenie podatkowe za rok 2020 r. w Szwajcarii (kanton włoski).\nRachunek do umowy o współpracę


Izolmat Papa zgrzewalna wierzchniego krycia PLAN extra PYE PV200 S5 SS kupuj w OBI\nIzolmat Papa zgrzewalna wierzchniego krycia PLAN extra PYE PV200 S5 SS\nIzolmat Papa zgrzewalna wierzchniego krycia PLAN extra PYE PV200 S5 SSArt.Nr. 5928783\nDo stosowania jako warstwa wierzchnia w wielowarstwowych pokryciach dachowych\nIzolmat Papa zgrzewalna wierzchniego krycia PLAN ext...\nNr produktu: 5928783\nPlan Extra PYE PV200 S5 SS marki Izolmat.\nPapa asfaltowa, zgrzewalna wierzchniego krycia, wysokomodyfikowana SBS-em. Przeznaczona do wykonywania izolacji wodochronnych jako warstwa wierzchnia w wielowarstwowych pokryciach dachowych, również w pokryciach przeznaczonych pod ciężkie zabezpieczenie powierzchni.\nMoże być używana także jako papa wierzchniego krycia do obróbek dekarskich attyk, świetlików, kominów, wpustów dachowych, obróbek przy ścianie, na dylatacje oraz w korytach zlewowych, a także wszędzie tam, gdzie przewiduje się występowanie dużych ruchów termicznych i dynamicznych połaci dachowej.\nPapa dzięki swojej elastyczności oraz specjalnym cechom mechanicznym, pozwalającym na jej wielokrotne odkształcanie i powrót do pierwotnych wymiarów, a także ze względu na swoją trwałość i wytrzymałość, znajduje szerokie zastosowanie. Szczególnie polecana jest do dachów wymagających kilkudziesięcioletniej żywotności pokrycia. Zastosowana łącznie z papą wentylacyjną, stanowi skuteczny system renowacji starych dachów.


Bonucci na celowniku AC Milan - Polsat Sport\nBonucci na celowniku AC Milan\n13.07.2017, 10:00 Piłka nożna\nOd mniej więcej dwóch tygodni włodarze AC Milan zagięli parol na obrońcę Juventusu, Leonardo Bonucciego. Odbyły się już nawet wstępne rozmowy z jego menadżerem, Alessandro Luccim. To jeden z priorytetów mediolańskiej drużyny, aby sprowadzić do swoich szeregów doświadczonego Włocha. Innym celem jest ściągnięcie z Borussi Dortmund, Pierre-Emericka Aubameyanga.\nAC Milan nie próżnuje i rośnie w siłę. Ekipa rossonerich dokonała już siedmiu transferów, ale wciąż nie zwalnia tempa i poszukuje nowych nabytków. Klub za wszelką cenę pragnie wzmocnić swoje szyki w letnim okienku transferowym. W ostatnich tygodniach pojawił się pomysł, aby ściągnąć na San Siro defensora Juventusu, Leonardo Bonucciego. Odbyły się już w tej kwestii rozmowy z jego menadżerem, Luccim. Włodarze AC Milan chcieliby wykorzystać politykę Juve, która mówi o nieprzetrzymywaniu piłkarzy, którzy za wszelką cenę chcą odejść. Bonucci z Juventusem wygrał niemal wszystko i być może będzie potrzebował nowego bodźca do gry. W tym kontekście niewykluczone, że zapragnie odejść z ekipy Starej Damy – dywaguje włoski skysport.\nGdyby udało się sfinalizować transfer reprezentanta Włoch, wówczas szkoleniowiec Milanu, Vincenzo Montella zmieniłby taktykę na grę z trójką obrońców. Najpierw oba kluby musiałby dogadać się odnośnie transferu, który miałby wynosić 45 milionów euro.\nSiedmiokrotni triumfatorzy Ligi Mistrzów chcieliby także mieć w swoim gronie Aubameyanga, który pierwotnie miał wylądować w lidze chińskiej. Drużyna z Azji, Tianjin zaoferowała Borussi Dortmund 85 milionów euro, ale sfinalizowała już transfer Anthony’ego Modeste z FC Koln, który był jednym z najlepszych strzelców minionego sezonu Bundesligi. W tym momencie przejście Gabończyka do Chin jest mało prawdopodobne i być może włodarzom AC Milan uda się przekonać go do przejścia do Włoch, a także namówić niemiecki klub do zmniejszenia kwoty za transfer.\nAC MILANLEONARDO BONUCCIPIŁKA NOŻNASERIE AWŁOCHY


Płatne ankiety(minimum do wypłaty 5 złotych na Paypala) - Serwisy zarobkowe i inne metody zarabiania przez Internet - BezDepozytu.net\nPłatne ankiety(minimum do wypłaty 5 złotych na Paypala)\ndodany przez miron83, 28 Marca 2021 w Serwisy zarobkowe i inne metody zarabiania przez Internet\nTGM Panel POLAND to panel ankietowy należący do globalnej firmy badań rynku TGM Research FZE. Zarabiamy tutaj na wypełnianiu ankiet poprzez stronę internetową lub aplikację mobilną, a sama rejestracja możliwa jest już po ukończeniu 16 lat.\nPierwszym krokiem jest rejestracja, bez której nie będziemy mogli zarabiać. W tym celu musimy skorzystać z formularza rejestracyjnego i podać tam podstawowe informacje, takie jak np. adres e-mail, data urodzenia oraz płeć. Musimy oczywiście pamiętać, aby dane były prawdziwe, gdyż w przeciwnym razie możemy mieć problem z odbiorem wynagrodzenia.\nPo rejestracji i potwierdzeniu adresu e-mail w skrzynce pocztowej przychodzi czas na wypełnienie profilu. Jest to bardzo ważne, ponieważ pozwoli to na lepsze dopasowanie ankiet i uniknięcie wielu odrzuceń.\nWszystkie ankiety, które możemy wypełnić znajdziemy na stronie głównej panelu.\nW TGM Panel, zarobione pieniądze możemy wypłacić na:\nPayPal min.5zł, a czas oczekiwania na wypłatę wynosi od 3 do 6 dni roboczych.\nPo uzbieraniu min. 30 zł, zgromadzone na saldzie środki możemy wymienić również na GCodes. Są to wirtualne kody prezentów, które możemy wymienić na tysiące nagród np. karty upominkowe, książki, podróże, bilety na imprezy, doładowania telefonu, magazyny cyfrowe itp. Kod podarunkowy powinniśmy otrzymać na adres e-mail w ciągu jednego dnia.\nJakieś tam drobniaki wpadają od czasu do czasu\nPanel cały czas wypłaca.Nie masz go jeszcze to zapraszam do rejestracji


PRYMICJANTOWI - KS. KAMILOWI OSTROWSKIEMU! | Z Bloga Wzięte\nPRYMICJANTOWI – KS. KAMILOWI OSTROWSKIEMU!\nPRYMICJANTOWI - KS. KAMILOWI OSTROWSKIEMU!\nTo było gdzieś z siedem lat temu. Dostałem wiadomość na blogowego e-maila. Napisał młody chłopak, że chciałby się spotkać i porozmawiać o powołaniu, rozeznać. Przyjechał pociągiem, chudy, wątły i przestraszony a dzisiaj? Też chudy i wątły – jeszcze! – ale już nie przestraszony, pełen mocy Ducha świętego, namaszczony. Włosi mówią „sempre coraggio” – zawsze odwagi! Idź Kamilu w kapłaństwo z odwagą Ducha świętego! Nie inaczej!\nPrzyjeżdżał potem jeszcze wiele razy, wiele wypitych kaw, rozmów, potem seminarium i dziś już kapłaństwo.W styczniu przyjechał i zapytał czy powiem mu kazanie na mszy prymicyjnej. Zaszczyt i stres, ale pocieszam się tym, że on dzisiaj ma większy stres niż ja.\nChcę Cię dzisiaj zapytać:\nKs. Kamilu po co zostałeś księdzem?\nMówią, że kto ma księdza w rodzie tego bieda nie pobodzie. Nie martw się, przecież twoi koledzy dorobią się pewnie większego majątku i będą przy tym niezależni. Nie będziesz najbogatszy.\nPrzecież nie użyjesz własnego ciała, będziesz odarty z dotyku, z bliskości, tylko zimna poduszka będzie na Ciebie czekać i Ci towarzyszyć.. Twoi koledzy będą sobie uprzyjemniać codzienne szare życie. Wiele nocy nie prześpisz z udręki czystości, z tęsknotą za dotykiem, tęsknić będziesz pewnie za żoną i dziećmi, których nigdy mieć nie będziesz.\nPo co zostałeś księdzem Kamilu?\nPrzecież ludzie będą Cię oszukiwać. Chodzić do kościoła a żyć po swojemu, uśmiechać się będą do Ciebie a za plecami obmawiać, bo nienawiść ważniejsza od miłości bywa. Powiedzą, że są katolikami, ale takimi co wierzą a nie praktykują, bo Ty i Kościół do niczego im niepotrzebni.\nPrzecież „zjedzą” i zniszczą Cię w szkole. Wyśmieją religię, a ty będziesz słuchał jak lekceważą Boga, a tobie nie będzie wolno złego słowa powiedzieć, wyrzucić ich za drzwi. Nic sobie z tego nie będą robili.\nZostawią cię w chorobie. Bo po co komu chory ksiądz, niewydajny, niezdatny do pracy. Sam będziesz chodził za lekarzem, kupował lekarstwa, z dnia na dzień wegetował, słabł, w końcu się zestarzejesz w swojej samotności i będziesz tracił nadzieję na ludzką i kapłańską życzliwość. Chociaż może ta kapłańska życzliwość umieści Cię na starość w domu seniora…\nPrzecież Kościół przemija, jest zacofany, nieżyciowy. Sekty się panoszą. Młodzież przejdzie na buddyzm, harry kriszna albo na nową religię „wszystko mi wolno i wszystko miwisizm”. Nie będzie miał kto chodzić na mszę czy majowe, z religii się wypiszą.\nPrzecież będziesz popełniał błędy jak każdy inny człowiek. Będziesz patrzył na kolegów, co odchodzą z kapłaństwa, zniechęcał się grzechem, przerażał słabością Kościoła i w Kościele. Gonić cię będą pokusy od rana do wieczora.\nPrzecież świat jest antyklerykalny. Będą mówić, żeś czarny, wysyłać na księżyc, na ulicy wyśmiewać, nie rozumieć sutanny ani poświęcenia, wmawiać mieszanie się do polityki, wytykać nudne kazania, katechezy, spowiedzi, nabożeństwa i śpiew, jak ci gardło zachrypnie.\nPo co zostałeś księdzem Ks. Kamilu?\nBędą przecież niewdzięczni. Bo swoje i tak wiedzą. Poświęcisz godziny, będziesz styrany, a czasem nawet nie usłyszysz dziękuję, otworzysz szczerze swoje serce a oni przed Tobą je zamkną, wyciągną rękę po materialną pomoc, ale palcem nie ruszą, by kościół posprzątać. Będą robić łaskę, że do kościoła chodzą.\n(parafraza własna na podst. teskstu ks. Węgrzyniaka)\nPo co TY zostałeś księdzem?\nMimo wszystko, księże KAMILU, pamiętaj, że nie wszyscy tacy są, NIE WSZYSCY, dlatego, proszę Cię:\nNie bądź biurokratą, urzędasem, który tylko podlicza i zapisuje ile pogrzebów, ślubów, chrztów, rozdanych komunii, nie bądź niewolnikiem ksiąg, rytów, centymetrów, obrzędów i mankietów, otwórz się na Ducha świętego i ceruj Bożym słowem pokiereszowane ludzkie serca głodne Boga. Oni tego potrzebują.\nNie bądź księdzem niedostępnym, tylko takim „od do”, zabarykadowanym na cztery spusty w swojej plebanii, otwórz się na Ducha świętego, zauważaj ludzi i miej dla nich czas, uśmiech, dobre słowo. Oni tego potrzebują.\nNie bądź materialistą z cennikiem za usługi, pamiętaj, że ludzie księdzu wszystko wybaczą, ale nie skąpstwa i chciwości, nie strzyż swoich owiec tylko je prowadź w Duchu świętym, nie w duchu mamony. On tego potrzebują.\nNie bądź księdzem na pół gwizdka, takim sobie, ni w pięć ni w dziesięć, mdłym, bądź charyzmatykiem, a największym charyzmatem niech będzie w Tobie miłość. Oni tego potrzebują.\nProszę Cię w konfesjonale promieniuj miłosierdziem, bądź ojcem, ludzie na to czekają, a jak zaczniesz krzyczeć na ludzi i się wymądrzać to lepiej tam nie siadaj bo pokiereszujesz ich serca. Oni potrzebują ojca nie sędziego!\nUkochaj Eucharystię, dzisiaj to Twoja pierwsza, zawsze życzy się księdzu by wszystkie tak odprawiał jak tę. To nie realne, ale staraj się! Pamiętaj, że bez niej jesteś nikim i odpraw czasem mszę świętą za siebie samego, jak nikt Cię nie widzi i daj MU swoje ciało umęczone grzechem i krew, która buzuje młodością, wymieszaną z łzami.\nBądź jak Twój i mój przyjaciel, ks. Jerzy Popiełuszko, „księdzem, który nie dał się skleszyć”.\nPo co zostałeś księdzem Kamilu, księże Kamilu? WŁAŚNIE PO TO! PO TO ZOSTAŁEŚ KSIĘDZEM, ŻEBY ICH KOCHAĆ!\nBo na miłość mogłeś odpowiedzieć tylko miłością. I TAKI BĄDŹ, TAK ŻYJ I TAK NAUCZAJ! Nigdy nie wychodź do człowieka bez miłości, nigdy!\nDzieci, które widziały Matkę Boża z Medjugorje zapytały: „dlaczego Ty jesteś taka piękna?”. “Bo kocham – odpowiedziała, kochajcie a też będziecie piękni”\nKOCHAJ, niech to będzie twój jedyny program, kochaj, a będziesz na pewno pięknym księdzem!\nPrzecież WŁAŚNIE PO TO ZOSTAŁEŚ KSIĘDZEM!!!\n(32 głosy. Średnia 4.81 z 5)


Bolesność podczas stosunku a odpowiednie działania - Na pytanie odpowiada lek. Marek Walczyk | WP abcZdrowie\nBolesność podczas stosunku a odpowiednie działania\nWitam, w lutym udałam się do lekarza na cytologię. Powiedziałam lekarzowi że podczas próby współżycia bardzo piecze, podczas samego badania też piekło w środku. Lekarz przepisał mi globulki Candi Biotix lecz nie pomogło. Na cytologi wyszło że mam bakterie candida albicans i lekarz przepisał mi tym razem Invag (20.03). Mimo wszystko nadal piecze. Teraz mam wizytę 1.04 i boję się że lekarz znów mi nie pomoże. Może są jakieś inne skuteczniejsze globulki które mogę kupić w aptece bez recepty?\nSkuteczne i bez recepty???. Powinna Pani dostać tabletki lub globulki przeciwgrzybicze (candida to grzyb). Oczywiście po leczeniu probiotyk typu Invag jak najbardziej. Pozdrawiam\nNawrót grzybicy pochwy po przeleczeniu antybiotykiem – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nPo jakim czasie od zakończenia kuracji Gynoflorem można rozpocząć współżycie? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nObfita flora bakteryjna zmieniona, Candida albicans – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nJak leczyć upławy u 19-latki? – odpowiada Dr n. med. Krzysztof Gierlotka\nCzy infekcja pochwy ma wpływ na stolce? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nBolesne miesiączkowanie • Badanie mikrobiologiczne pochwy • Antybiotykoterapia • Infekcje narządów płciowych • Zakładanie pessarium • Zakażenie HPV • Wyłyżeczkowanie jamy macicy • Badanie cytologiczne • Rak szyjki macicy • Zamrażanie nadżerek • Upławy • Usuwanie torbieli • Elektroresekcja sposobem LEEP • Zapalenie macicy • Usuwanie nadżerki • Pobieranie wycinków z szyjki macicy • Zapalenie pochwy • Antykoncepcja • Plastyka szyjki macicy • Ciąża • Wydzielina z pochwy • Konizacja szyjki macicy pętlą elektrochirurgiczną • Laserowe usuwanie nadżerek • Rak macicy • Histeroskopia • Szczepienie przeciwko wirusowi HPV • Operacje wad wrodzonych pochwy i macicy • Macica • Nadżerka szyjki macicy • Zakładanie wkładek wewnątrzmacicznych\nAntykoncepcja bez wstydu i klauzuli sumienia? E-recepta ma rozwiązać ten problem • Leczenie grzybicy pochwy • Grzybica pochwy leki bez recepty - tabletki, maści, płyny • Czym jest drożdżyca narządów płciowych? • Czym jest kandydoza? • Grzybica pochwy - przyczyny, objawy, profilaktyka i leczenie • Grzybica pochwy - przyczyny, objawy, profilaktyka i leczenie • Drożdżyca narządów płciowych - czynniki ryzyka, objawy, diagnostyka, leczenie • 10 zaskakujących sposobów, żeby zajść w ciążę • Jak powstają infekcje intymne u kobiet?\nLek. Ernest Lis - Ginekolog, Ryki • Radosław Rodzoch - Ginekolog, Warszawa • Małgorzata Kowalska - Ginekolog, Wrocław • Lek. Halina Nazaruk - Ginekolog, Warszawa


W Nowy Rok poinformowano, że zmarły kolejne 3 osoby - Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nW Nowy Rok poinformowano, że zmarły kolejne 3 osoby\n— 1 stycznia 2021\nPOWIAT OBORNICKI. W Nowy Rok podano, że zmarło trzech kolejnych mieszkańców powiatu obornickiego chorych na covid. Wszyscy mieli choroby współistniejące. To 32, 33 i 34 ofiara pandemii w powiecie.\nW Nowy Rok odnotowano 32 nowe zakażenia w powiecie obornickim.\nŁącznie w powiecie odnotowano, od początku pandemii, 2302 przypadki koronawirusa.\nLiczba chorych na 10 tysięcy w powiecie obornickim, według danych Ministerstwa Zdrowia, to 5.35


Aranżacja wnętrz » Blog Archive » Wielokrotne nawodnianie sciekami\nZawarty w ściekach drobny osad mineralny, w ilości 140-600 g/m zapełnia pory gleby, zmniejszając jej przepuszczalność i przewiewność. Wielokrotne nawodnianie ściekami wpływa przeto na zmianę gleby pod względem chemicznym, fizycznym i biologicznym. Przy zastosowaniu wyższych dawek rocznych następuje zubożenie gleby w wapno, co powinno być wyrównane za pomocą kresowego wapnowania w ilości 2f} q CaO/ha co 4 lata. Gleba pól irygowanych wskutek zmniejszenia przewiewności i wystąpienia innych niekorzystnych objawów (m. in. zwiększenie kwasowości, zatłuszczenie) ulega zmęczeniu po upływie 5–10 lat użytkowania. Zmęczenie objawia się w obniżeniu plonów, zwiększonym zachwaszczeniu i występowaniu pustych miejsc. Radykalnym zabiegiem jest orka, następnie, po właściwym przygotowaniu roli, siew traw . Na polach wapnowanych okresowo oraz przy stosowaniu umiarkowanych dawek i płodozmianu zmęczenie gleby nie występuje. [więcej w: drewno konstrukcyjne cennik, olx przemyśl, allegro ukraina ]\nTags: allegro ukraina, drewno konstrukcyjne cennik, olx przemyśl\nPowiązane tematy z artykułem: allegro ukraina drewno konstrukcyjne cennik olx przemyśl


Chwila - Canna's life | Styl życia, codzienność, niedoczynność tarczycy, pcos, starania o dziecko\nTags: KSIĄŻKI, KULTURALNIE, PRZEMYŚLENIA & WSPOMNIENIA\nmała-myśl 26 października 2014 18:04\nLubię takie dni (nie tyko niedziele) ;) To jest wspaniały czas..\nCanna 26 października 2014 21:55\nDokładnie. My możemy pozwolić sobie na takie lenistwo tylko od czasu do czasu, i to właśnie w niedzielę.\nPatrycja 26 października 2014 18:17\nJa staram się na książki zawsze znajdywać czas :) tu w Niemczech wszyscy znają mnie jako mola książkowego :D a leniwe dni uwielbiam, ale tak od czasu do czasu\nCanna 27 października 2014 09:16\nJa od kilku dni również :)\nKatarzyna Kordziukiewicz 26 października 2014 18:41\nTej autorki polecam sagę : Jeździec miedziany, Ogród letni, Tatiana i Aleksander :) Piękna historia o pięknej miłości :)\nmała czarna 26 października 2014 21:41\nPodpisuję się pod tym komentarzem :) Z naciskiem na Jeździec miedziany, Ogród letni, Tatiana i Aleksander!\nCanna 26 października 2014 21:47\nDużo osób poleca tą trylogię, więc musi być warta przeczytania :)\nѕchocolla 27 października 2014 13:20\nja tez polecam :) jedna z nalepszych sag jakie czytalam :)\nKatarzyna Kordziukiewicz 29 października 2014 17:12\nNie mogłam się od nich oderwać, tak wciągają :) Z czystym sumieniem polecam :)\nCypiska 26 października 2014 18:54\nCzerwonych liści P. Simons niestety nie znam, ale z czystym sumieniem polecam trylogię Jeźdźca Miedzianego - idealna na jesienne wieczory :)\nObyście mieli takich dni jak najwięcej. Ja w ostatnim czasie jestem bardzo przybita, pewnymi wydarzeniami w życiu osobistym, jak i tym co się dzieje na świecie. To co się stało w Katowicach, jest dla mnie tak przerażające i niewyobrażalne. Zdecydowanie bardziej chcę doceniać chwile z Mężem, bliskimi, szczere rozmowy z przyjaciółmi. Bo tylko to sprawia, że czuję się lepiej, tak jak u Ciebie...\nCanna 26 października 2014 21:52\nJuż kiedyś właśnie mi poleciłaś tą trylogię, dlatego właśnie sięgnęłam po pierwszą książkę tej autorki. Lubię czytać książki danego autora w takiej kolejności jak je pisał, żeby patrzeć jak się rozwijał w pisaniu; czy może coś się zmieniło itd.\nNiestety w życie ludzkie problemy są wpisane w codzienność, jednak czasami "miarka się przelewa"; do tego dochodzi to, co się dzieje wokół nas i czasami słów brakuje na cokolwiek. Dlatego tak jak wspomniałaś warto doceniać wspólne chwile z bliskimi, które naprawdę potrafią dodać skrzydeł i podnieść na duchu.\nAla 26 października 2014 20:42\nMam tak samo z tym uczuciem bezpieczeństwa, gdy mąż za ścianą w pokoju a ja np. w kuchni działam. Dziwnie się czuję, gdy go nie ma w domu wtedy, gdy zwykle w nim jest. Ja w ostatnim czasie zakochałam się w japońskiej pisarce Hiromi Kawakami :) Ale jej pisarstwo jest bardzo specyficzne więc nie każdemu przypadnie do gustu.\nCanna 26 października 2014 21:54\nNie słyszałam o tej pisarce. W ostatnim czasie zdałam sobie sprawę z tego, że jednak najwięcej nowych książek, które obecnie pojawiają się w księgarniach należą do działu thrillerów oraz kryminałów.\nAla 27 października 2014 22:20\nJej książki nie są jakąś nowością, choć ostatnia jej książka przełożona na polski pojawiła się w zeszłym roku. Nie ma to nic wspólnego z thrillerami i kryminałami. Ten rodzaj książek czytam rzadziej, dla oderwania po lekturach co wymagają od moich zwojów wzmoźonej pracy umysłowej. Nie wiem co przeważa w nowościach bo w sumie szukając książek do czytania nie kieruję się tym czy to nowość czy nie ;)\nBlueberry 26 października 2014 21:17\nDoskonale znam to uczucie :) A najlepiej kiedy się wtulam w mojego P.\nJa dość sporo czytam, ciągle coś mam na tapecie :) Teraz po ślubie zrobił się nam niezły zapas :D\nCanna 26 października 2014 21:46\nOj tak! My po ślubie również mamy spory zapas książek, tylko czasu na ich czytanie nam brakuje :)\nBellove 27 października 2014 07:54\nTakie leniwe są najlepsze :) życzę Ci aby było ich więcej!\nCanna 27 października 2014 09:11\nZgadza się, tylko jak będą się za często zdarzały, to już nie będą takie wyjątkowe :)\nanna 27 października 2014 08:21\nTo jest plus tej pory roku: więcej czasu na czytanie. :)\nCanna 27 października 2014 09:17\nZgadza się :) I za to właśnie lubię jesień i zimę! :)\nAha, oczywiście polecam Ci moją powieść. :)\nOd pewnego czasu się do niej przymierzam :)\nSissi Paris 27 października 2014 12:57\ntakie leniwe,rodzinne niedziele są cudowne! :)\nNatalia K 27 października 2014 13:11\nNie lubię tej zmiany czasu i takich długich wieczorów... ale takie błogie chwile to uwielbiam:)\nBlogowy Świat 31 października 2014 15:15\nBardzo dobrze znam to uczucie...\nKochana czytaj jak najwięcej, podobno nic tak dobrze człowieka nie relaksuje jak dobra książka, a potem podziel się z nami swoimi opiniami na temat przeczytanych książek ;)


XI. NIE PORZUCAJ - krótkie podsumowanie kampanii - Blog KarmimyPsiaki\nHome/NEWSY/XI. NIE PORZUCAJ – krótkie podsumowanie kampanii\nXI. NIE PORZUCAJ – krótkie podsumowanie kampanii\nMarta Adaśko 13 października 2016\nJak pewnie większość z Was wie, od dwóch miesięcy w Karmimy Psiaki prowadziliśmy kampanię XI. NIE PORZUCAJ, mającą na celu zmniejszenie liczby porzuceń zwierząt w wakacje.\nCzas na krótkie podsumowanie 🙂 Kampania w liczbach:\nProjekt ruszył 9 sierpnia. Rozpoczęliśmy go dość nietypowo – na naszym facebookowym funpage’u pojawiło się nagranie wideo z rzekomego porzucenia psa pod biurem Fundacji Sarigato. Ten post wywołał prawdziwą burzę wśród internautów. Masowo udostępnialiście nasze wideo, pisaliście pod nim bardzo emocjonalne komentarze i wzywaliście do ukarania sprawcy. Po 24 godzinach ujawniliśmy, że była to jedynie prowokacja, mająca na celu zwrócenie uwagi na ten realny problem. Następnie w sieci pojawił się spot „XI. NIE PORZUCAJ”. Na samym Facebooku wyświetliło go 65 tysięcy użytkowników!\nTrzonem kampanii była sesja zdjęciowa wykonana przez Piotra Myszkowskiego, w której wzięli udział polscy celebryci. W akcję zaangażowali się Natasza Urbańska, Rafał Maślak, Kamila Szczawińska, Sylwia Nowak, Marzena Rogalska i Michał Piróg. Zostali oni sfotografowani w sytuacjach, w jakich znajdują się porzucone i krzywdzone zwierzęta. Gwiazdy zgodziły się także wesprzeć nas promocyjnie. Na ich profilach w social media pojawiły się zdjęcia zrobione podczas sesji. Ich posty biły rekordy popularności, uzyskując tysiące polubień i dziesiątki udostępnień. O kampanii wkrótce zrobiło głośno w polskich mediach. Pisali o nas między innymi National Geographic, Gala, portale onet.pl i wp.pl, Radio ZET i Radio RMF.FM.\nKampanii towarzyszyła zbiórka pieniędzy na platformie crowdfundingowej wspieram.to. Miała ona na celu zebranie środków niezbędnych do stworzenia i utrzymania serwisu, który będzie bazą hoteli dla zwierząt i hoteli przyjaznych czworonogom oraz będzie poświęcony edukacji i będzie miał przeciwdziałać porzuceniom. W kwietniu mamy nadzieję wypuścić pierwszą wersję strony 🙂 Projekt zakończył się 8 października. Odnieśliśmy wielki sukces – z potrzebnych 26 tysięcy złotych udało nam się zebrać 29 331 zł! Wsparło nas 370 osób, to dzięki ich hojności udało nam się zrealizować 112 % celu. Dziękujemy, że byliście z nami!\nadoptdontshop dog dontabandonanimals kampaniaspoleczna niekupujadoptuj nieporzucaj peopleforanimals XINiePorzucaj\nHerman - Psiak o najpiękniejszym uśmiechu!\nSzarik - wesoły psiak wypatruje domu


e-Kurier Dąbrowski – niezależny portal internetowy » Blog Archive » OTWARCIE CENTRUM KULTURALNO – SPOŁECZNEGO W MORZYCHNIE '); //document.write(''); //document.write('');\nOTWARCIE CENTRUM KULTURALNO – SPOŁECZNEGO W MORZYCHNIE\n1 października 2021 | komentarzy 5\nWysiłki radnej Bernadetty Mrówki, liczne interpelacje powielane na każdej sesji i zabieganie przez kilka ostatnich lat o powstanie Centrum Kulturalno Społecznego w Morzychnie przyniosło pożądane skutki.\nŚwiadczy o tym otwarcie i poświęcenie budynku, oddanego do użytkowania społeczności lokalnej najmniejszego sołectwa w gminie Dąbrowa Tarnowska, które pokazało, że wspólnymi siłami można z otwarcia CKS uczynić ważne wydarzenie kulturalne w powiecie dąbrowskim.\n– Oddajemy do użytkowania długo wyczekiwany przez mieszkańców budynek Centrum Kulturalno – Społecznego w Morzychnie, który ma się stać „Centrum Inicjatyw Społecznych” dla społeczności sołectwa i całej Gminy Dąbrowa Tarnowska. Obiekt powstał w miejscu, w którym od dziesięcioleci skupiało się życie mieszkańców Morzychny. W XX w. istniała tu szkoła, a później budynek był miejscem spotkań mieszkańców, zebrań wiejskich, siedzibą komisji wyborczych, ale też częściowo komunalnym mieszkaniem. Jeszcze na przełomie czerwca i lipca ubiegłego roku odbyły się w budynku „starej szkoły” wybory prezydenckie – by nazajutrz po II turze stać się placem budowy nowego obiektu – mówił burmistrz Krzysztof Kaczmarski.\nJuż w 2017 r. gmina złożyła wniosek do Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014 – 2020 w ramach 11. osi priorytetowej RPO – Rewitalizacja przestrzeni regionalnej. Zadanie: „Stworzenie Centrum Inicjatyw Społecznych w ramach działalności Centrum Kulturalno – Społecznego w Morzychnie” (wzniesienie budynku CKS z wewnętrznymi instalacjami oraz niezbędną infrastrukturą techniczną) pierwotnie znalazło się na liście rezerwowej do dofinansowania i nie było pewne, czy dofinansowanie otrzyma. W 2019 r. rada miejska przegłosowała decyzję o wprowadzeniu tego zadania do budżetu na rok 2020 i rozpoczęciu budowy. Wówczas też Marszałek Województwa Małopolskiego poinformował gminę o uruchomieniu listy rezerwowej RPO i objęciu wsparciem unijnym budowy CKS – u w Morzychnie. Ale formalna umowa z Zarządem Województwa Małopolskiego została podpisana w kwietniu 2021 r.\nZe środków Samorządu Województwa Małopolskiego gmina otrzymała na ten cel ponad 800 tysięcy, a pozostałą kwotę w wysokości ponad 0,5 miliona zł miał pokryć budżet gminny. Całość zadania opiewała pierwotnie na prawie 1 milion 400 tys. zł. Ostatecznie, po uwzględnieniu oszczędności przetargowych, wartość inwestycji i projektu wyniosła ponad 1 milion 300 tys. zł, z czego prawie 800 tys. zł pochodziło z Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego na lata 2014 – 2020. 7 czerwca bieżącego roku, po prawie 10 miesiącach od przekazania wykonawcy placu budowy, dokonano odbioru robót i uzyskano pozwolenie na użytkowanie budynku CKS w Morzychnie. Tym samym gmina zrealizowała projekt pn. „Stworzenie Centrum Inicjatyw Społecznych w ramach działalności Centrum Kulturalno-Społecznego w Morzychnie”. Mieszkańcy, również dzięki oddaniu i zaangażowaniu sołtys i radnej Bernadetty Mrówki, zyskali miejsce do integracji i aktywizacji, spotkań, działalności edukacyjnej w zakresie lokalnej kultury i dziedzictwa, poszerzenia oferty spędzania wolnego czasu dla dzieci, młodzieży, seniorów, osób z niepełnosprawnościami.\n– Powstanie lokalnego centrum organizacji inicjatyw lokalnych spowoduje wzrost zainteresowania działalnością na rzecz rozwoju sołectwa, w tym szybki rozwój koła gospodyń wiejskich, zapewnienie ciekawych, zorganizowanych form spędzania wolnego czasu dla młodzieży, prowadzenie imprez integrujących społeczność lokalną i nawiązujących do ludowej tradycji.\nSzanowni mieszkańcy gminy Dąbrowa Tarnowska i sołectwa Morzychna, przekazuję w wasze ręce nowoczesny i funkcjonalny obiekt Centrum Kulturalno Społecznego w Morzychnie z nadzieją, że stanie się on kuźnią inicjatyw społecznych i gospodarczych na naszym terenie. Liczę na Waszą kreatywność, otwartość i energię w stworzeniu z tego miejsca faktycznego centrum życia kulturalnego, rodzinnego i społecznego dla całej społeczności Morzychny, ale i sąsiadów z ulicy Żabieńskiej w Dąbrowie Tarnowskiej.\nDziękuję wszystkim, którzy wnieśli cegiełkę do powstania tego budynku: Panu Marszałkowi i Zarządowi Województwa Małopolskiego, radnym rady miejskiej, Pani sołtys, sekretarzowi urzędu miejskiego – Stanisławowi Ryczkowi, Pani skarbnik – Małgorzacie Bąbie, pracownikom Referatu Inwestycji Urzędu Miejskiego zaangażowanym w sporządzenie wniosku do RPO i nadzór nad budową CKS-u oraz wszystkim mieszkańcom kibicującym powstaniu tego obiektu. Jeszcze raz gratuluję Pani sołtys determinacji w dążeniu do powstania tego budynku, życząc pomyślności całej Waszej społeczności – powiedział burmistrz Krzysztof Kaczmarski.\nIstotnie – determinacja Pani sołtys była konieczna, by doprowadzić do końca inwestycję, o którą zabiegała wyjątkowo długo, o czym m.in. świadczyła ilość interpelacji złożonych w tej sprawie i zaangażowanie. Nie na darmo przy podziękowaniu sołtys i radna usłyszała od delegacji mieszkańców: Gdzie diabeł nie może, tam Mrówkową pośle. Wzruszona sołtys dziękowała mieszkańcom Morzychny i przybyłym gościom. Aktywnością, otwartością i gościnnością wykazali się mieszkańcy najmniejszego sołectwa w gminie Dąbrowa Tarnowska, którzy – z paniami z Koła Gospodyń Wiejskich – przygotowali pyszny posiłek. Dziewczynki z Morzychny pod czujnym okiem „pani sołtys” przygotowywały się wcześniej do występu artystycznego, który podczas otwarcia zachwycił zgromadzonych gości.\nWystęp podziwiało wiele osób, łącznie z posłem Stanisławem Bukowcem, który przekazał na ręce sołtys Bernadetty Mrówki album o Janie Pawle II, i Marszałkiem Województwa Małopolskiego. Ale na uroczyste otwarcie CKS-u w Morzychnie przybyli też przedstawiciele obu samorządów – gminnego i powiatowego, radni rady miejskiej i rady powiatu, dyrektorzy jednostek gminnych i powiatowych, wykonawca i projektant inwestycji.\nDziewczynkom z Morzychny towarzyszyło w tańcu trzech odważnych mieszkańców, którzy bez tremy wystąpili przed sporą publicznością i zostali nagrodzeni gromkimi brawami. Wszystkich przybyłych gości witała sołtys Bernadetta Mrówka; sekretarz gminy Stanisław Ryczek przedstawił „Społeczne i ekonomiczne zalety wspólnoty lokalnej”, a zaproszony ks. proboszcz Odporyszowa poświęcił nowoczesny obiekt, który służy już mieszkańcom sołectwa.\nPod przewodnictwem sołtys Bernadetty Mrówki, przy tak aktywnej i pomocnej społeczności lokalnej Morzychny, nowo otwarte Centrum Kulturalno Społeczne będzie tętniło życiem i świetnie spełniało wyznaczone cele. Otwarciu Centrum Kulturalno-Społecznego w Morzychnie towarzyszył festyn dla mieszkańców oraz gry i zabawy dla dzieci.\nfot. UM w DT\n2 października 2021 o 10:26\nBrawo pani Sołtyska! Ogromny wysiłek i mnóstwo serca włożyła w to przedsięwzięcie! Takich ludzi nam trzeba!\nPani Sołtys gratuluję determinacji i efektu końcowego. Brawo! Tylko po co był tu ten z bochni Bukowiec?\n4 października 2021 o 06:59\nTyle samo prawie notabli co mieszkańców z tej wioski. Zobaczymy jak ten obiekt będzie wyglądał za kilka lat, jak na samym otwarciu byli ci co musieli być lub im wypadało być. Niesamowite zainteresowanie, jak widać na zdjęciach. Drogi w kiepskim stanie, do oświaty dokładamy z naszych podatków coraz więcej, woda droga i będzie raczej droższa, na całkowite oświetlenie wiosek i miasta brakuje, jak deszcz popada 3-4 dni to są ogromne podtopienia ( brak odpowiedniej melioracji), a tu centra się buduje. Pytanie - czy jest to rzeczywiście pierwszoplanowy priorytet gminy? Jeszcze wśród notabli poseł z Bochni oraz starosta - ciekawe, co mają wspólnego z tą inwestycją, zwłaszcza starosta dąbrowski.\nGratuluję. Bardzo dużo wysiłku oraz własnej inwencji i determinacji włożyła Pani Bernadetta Mrówka , sołtys wsi Morzychna a zarazem radna Rady Miejskiej w Dąbrowie Tarnowskiej. Mam osobiste przekonanie , iż potrafi Pani zjednoczyć społeczeństwo sołectwa Morzychna do wykorzystania tego wspaniałego obiektu, a zarazem bardzo kosztownej inwestycji. Oby nie było tak jak jest z takimi samymi obiektami w Laskówce Chorąskiej i Żelazówce. Obiekty te mają za zadanie integrację społeczeństawa do wspólnego dzialania Waszego społeczeństwa lokalnego. Znakomitym przykładem jest Gruszow Wielki. Proszę tej szansy nie zmarnowć. Pożyjemy zobaczymy.\nGratuluję Pani Bernadetcie detrminacji w dążeniu do realizacji tej inwestycji. Pani Radna Mrówka to społecznik i kobieta czynu; zawsze gotowa do pomocy mieszakńcom. Działalność społeczna to dla niej pasja i takich ludzi nam potrzeba w samorządach. Wierzę, że działalność CKS-u w Morzychnie będzie świetnym przykładem tego, co w praktyce oznacza rewitalizacja obszarów problemowych i realizacja idei społeczeństwa obywatelskiego.


Chcesz być kontrolerem ruchu lotniczego? Możesz zarobić nawet 45 tys. zł\nua 27.01.2022 12:42\n"Uwielbiasz gry komputerowe i możesz godzinami siedzieć, wpatrując się w ekran? Masz dobrą orientację przestrzenną i bez mapy potrafisz zorientować się w terenie? A może doskonale pamiętasz daty, nazwiska, wydarzenia, a całą książkę telefoniczną masz w głowie?". Takimi słowami Państwowa Agencja Żeglugi Powietrznej zachęca do złożenia aplikacji na stanowisko kontrolera ruchu lotniczego. Wymagania? Minimalne. Za to zarobki zachęcające. Można zarobić nawet 45 tys. zł.\nchWięcej informacji o Polsce i świecie przeczytasz na stronie głównej Gazeta.pl.\nPo dwóch latach znów rusza rekrutacja na jedno z najbardziej pożądanych stanowisk w branży lotniczej – kontrolera ruchu lotniczego. Zarobki są kuszące, ale żeby zostać zatrudnionym, trzeba pokonać naprawdę dużą konkurencję. O jedno miejsce walczy nawet 100 kandydatów. Poprzednie rekrutacje pokazały, że na ok. 30 miejsc jest nawet 3 tys. chętnych. A jest o co walczyć, bo po pozytywnym przejściu rekrutacji, na przyszłego kontrolera czeka dwuletni płatny kurs, a po nim praca przez 5,5 godziny w trakcie trwającego 7,5 godziny dyżuru i zarobki, które maksymalnie wynoszą nawet 45 tys. zł.\n"Każdego dnia nad bezpieczeństwem tysięcy samolotów i pasażerów przelatujących nad Polską czuwa m.in. prawie 600 kontrolerów ruchu lotniczego Polskiej Agencji Żeglugi Powietrznej. Ta praca wymaga ogromnej odpowiedzialności, żelaznych nerwów i ponadstandardowej odporności na stres. W zamian otrzymujesz ogromną satysfakcję, wynagrodzenie na naprawdę wysokim poziomie, unikalne kwalifikacje i gwarancję zatrudnienia" – czytamy w ogłoszeniu rekrutacyjnym.\nStewardesa spadła z 10 km i przeżyła. Jest sporo spekulacji wokół tego zdarzenia\nPrezes Państwowej Agencji Żeglugi Powietrznej Janusz Janiszewski w rozmowie z Business Insider Polska poinformował, że nabór prowadzony będzie do czterech ośrodków, gdzie natężenie ruchu lotniczego jest największe – Warszawy, Gdańska, Krakowa i Poznania. W zależności o miejsca zatrudnienia będzie różniła się kwota zarobków. W ośrodkach regionalnych pracownicy zarabiają średnio 21,3 tys. zł brutto, a w Warszawie 32 tys. zł brutto. Maksymalne wynagrodzenie wynosi 32 tys. zł brutto w regionach i 45 tys. zł brutto w Warszawie.\nOsoby o konkretnych umiejętnościach\nJakie kryteria trzeba spełnić, żeby wziąć udział w rekrutacji? Wystarczy mieć ukończone 18 lat, średnie wykształcenie i znać język angielski. Poza tym docenione zostaną: odporność na stres, dobra dykcja, wyobraźnia przestrzenna i umiejętność pracy w zespole. "Wierzymy, że człowiek jest najważniejszy i nie zastąpi go żadna maszyna" - czytamy w ogłoszeniu. PAŻP nie wymaga doświadczenia. Zapewnia, że idealnych kandydatów nauczy pracy od postaw i wyszkoli na wyjątkowego specjalistę. Takie szkolenie potrwa dwa lata, podczas którego kursanci otrzymywać będą pensję.\n"By zrozumieć, kogo szukamy na stanowisko kontrolera ruchu lotniczego, trzeba uświadomić sobie, że dwa samoloty lecące z naprzeciwka z prędkością 900 km na godz., zbliżają się do siebie w tempie 30 km na minutę. To oznacza, że kontroler musi reagować natychmiast i umieć wyobrazić sobie, co będzie się działo na niebie przez kolejnych 15 minut, oraz być gotowym na 4, 5 scenariuszy rozwiązań każdej sytuacji i mieć jeden scenariusz awaryjny. Równocześnie musi słyszeć, co i jak mówi się wokół niego, by w razie konieczności zmieniać te scenariusze" – tłumaczy Janusz Janiszewski.\nLubicie pracę pełną wyzwań? Wykorzystajcie okazję, bo następna rekrutacja odbędzie się najwcześniej za dwa lata. Aplikacje można wysyłać do 9 marca.\nŹródło: Business Insider Polska / PAŻP / fly4free.pl


TAXI Ruda Śląska Bielszowice ul. Wezlowa - Taksówki tel: 666 388 830\nTAXI Ruda Śląska Bielszowice ul. Wezlowa\nTaxi Ruda Śląska taksówki Bielszowice Ruda Śląska ul. Wezlowa\nAdam TAXI Bielszowice online taksówki dla Ciebie w Rudzie Śląskiej Nasi kierowcy dojeżdżają taksówką na ul. Wezlowa w dzielnicy Bielszowice w czasie około 15 min. od złożenia zlecenia. Zapewniamy wysoki standard, przystępne ceny i jazdę w komfortowych warunkach. Taxi Bielszowice Ruda Śląska ul. Wezlowa , zamówisz taksówkę dzwoniąc pod numer 666 388 830.\nTaxi Bielszowice Ruda Śląska online taksówki dla Ciebie rozmieszczone są na terenie miasta Bielszowice Rudy Śląskiej. Aby skrócić czas oczekiwania, Twoje wezwanie taxi Bielszowice Ruda Śląska ul. Wezlowa , jest wysyłane do dyspozycyjnego kierowcy znajdującego się w Rudzie śląskiej lub jej okolicach. Umożliwia nam to dojazd do klienta błyskawicznie w mieście. Zatrudniamy tylko kulturalnych kierowców, nasze taksówki to komfortowe auta, przejrzyste stawki, brak ukrytych opłat, jasny cennik za kurs taksówką. Na terenie miasta Rudy śląskiej znajdziesz kilka korporacji taksówkarskich takich jak Skorpion, West, Express, Tele, porównanie cen znajdziesz na naszej stronie.\nGoogle+ | Taxi Bielszowice Ruda Śląska - Facebook | Taxi Bielszowice ul. Wezlowa


Rada Ministrów, Albert Felimi-Liderski, 11.12.2017 r. o 20:44\nDoskonale pamiętam abdykację księcia Piotra II Grzegorza, której skutki są odczuwalne do dzisiaj. Doskonale pamiętam jak kilka gestów, niepotrzebnych słów, nieustępliwość obu stron doprowadziły do powstania chmury nienawiści w życiu publicznym Sarmacji, możliwej do porównania tylko z krakowskim smogiem.\nDoskonale pamiętam okres ostatniej unii z Mandragoratem Wandystanu. Niekończące się spięcia powodowane różnicami „kulturowymi” lub przekładając to na język śmiertelników — charakterem. Innymi spojrzeniami na mikronacje. Wielkimi osobowościami. Złośliwi powiedzą, że niektórym zwykle nie wystarczyło do ognia dolać oliwy. Może to i racja?\nTe dwa wydarzenia łączą się w jedną logiczną całość, wspólnie z baridajskim sierpniem, wieloma niesnaskami związanymi z szeroko rozumianym życiem politycznym i społecznym tworząc skrawek historii. Historii, która powinna służyć nam jako elementarz Naszych błędów. Historii, o której nie zapominając powinniśmy budować przyszłość.\nPewien etap tej historii się wczoraj dla Sarmacji zamknął. Część zapewne powie, a raczej pomyśli, że słusznie. Inni popadną w konsternację. Reszta siądzie przed komputerami podekscytowana nadchodzącymi wydarzeniami lub zwyczajnie wyłączy monitor. Jako szef Rządu mogę z całą odpowiedzialnością stwierdzić, że JKW Tomasz Ivo Hugo dołożył wszelkich starań, aby swoją Książęcą misję wypełnić jak najlepiej. I przynajmniej z tego tytułu należą mu się słowa uznania od każdego z Nas.\nPrzed nami elekcja. Okres burzliwy. I punkt, do którego zmierzam. Wkrótce wszyscy opowiemy się po konkretnej wizji Księstwa. Już niedługo przy urnach wybierzemy kolejnego sarmackiego monarchę. To wybór niewątpliwie ważny, na którym skupiona będzie uwaga opinii międzynarodowej. Być może kluczowy dla przyszłości naszej społeczności. Na kandydatów przyjdzie czas. Na analizę programów i płomienne debaty zapewne również.\nPamiętajmy, bazując chociażby na empirii, że wszystkie nasze poczynania mają swoje konsekwencje. Nie wprowadzajmy więc sztucznych podziałów. Nie traktujmy nadchodzących chwil jako poligon, pola do popisu dla przedstawicieli różnych obozów, komitetów. Sarmacja ma dość podziałów, ma dość wyniszczających wojen. Nie prowadźmy knowań, nie zachowujmy się jak zwierzęta wypuszczone z klatek. Księstwo to w końcu nie padlina. Przynajmniej dopóki stwarzamy pozory człowieczeństwa.\nSarmacja to przede wszystkim rozrywka. I o ile powszechnie wiadomo, że flejm napędza aktywność, o tyle momentami potrafi on również działać destrukcyjnie na całe społeczności. Jako osoba z nie najmniejszym bagażem doświadczeń w Sarmacji zdaję sobie sprawę ze stawki i wartości, jaką dla wielu osób ma nadchodząca elekcja. Te same osoby powinny jednak pamiętać, że władza wynika nie tylko z wyniku słupków, a przede wszystkim z legitymizacji i autorytetu społecznego — i właśnie o te rzeczy powinni potencjalni kandydaci zabiegać. W sposób cywilizowany.\nW imieniu swoim, Rządu i Obywateli, życzę Sarmacji jak najlepiej. Życzę przetrwania w jak najlepszej kondycji tego burzliwego okresu. Nie dajmy ponieść się emocjom. Nie wypuśćmy zbudowanych przez lata ideałów w przestworza niczym ulotnego balonika.\nPowodzenia, kandydaci. Powodzenia, Sarmacjo.\n14 239,00 lt\nLubią ten artykuł: Roland Heach-Romański, Cudzoziemiec, Tomasz Ivo Hugo, Laurẽt Gedeon I, Paviel Gustolúpulo, Kristian Arped, Marceli z Ossolińskich Bordoński, Vanderlei Bouboulina-à-la-Triste, Arcadio Norbert dal Deliart-Wissener, Albert Jan Maat von Hippogriff, Mikołaj Torped, Alfred Fabian von Tehen-Dżek, Peter West, Emanuel Śmigło, Adam Jerzy Piastowski, Orjon von Thorn-Surma, Andrzej Fryderyk, Jan Magov-Zaorski, Eradl Adrien Marcus Pius da Firenza, Gauleiter Kakulski, Guedes de Lima, Krzysztof Czuguł-Chan, Remigiusz Lwowski von Hochenhaüser, Henryk Leszczyński, Vladimir ik Lihtenštán, Tomasz Habsburg, Henryk Wespucci.\nTen artykuł lubią: Roland Heach-Romański, Cudzoziemiec, Tomasz Ivo Hugo, Laurẽt Gedeon I, Paviel Gustolúpulo, Kristian Arped, Marceli z Ossolińskich Bordoński, Vanderlei Bouboulina-à-la-Triste, Arcadio Norbert dal Deliart-Wissener, Albert Jan Maat von Hippogriff, Mikołaj Torped, Alfred Fabian von Tehen-Dżek, Peter West, Emanuel Śmigło, Adam Jerzy Piastowski, Orjon von Thorn-Surma, Andrzej Fryderyk, Jan Magov-Zaorski, Eradl Adrien Marcus Pius da Firenza, Gauleiter Kakulski, Guedes de Lima, Krzysztof Czuguł-Chan, Remigiusz Lwowski von Hochenhaüser, Henryk Leszczyński, Vladimir ik Lihtenštán, Tomasz Habsburg, Henryk Wespucci.\n12.12.2017 r. o 07:56:42


Są wyjątkowo widoczni i kontrowersyjni. Ich ruch rozprzestrzenił się po stadionach nacałym świecie, gromadząc wielu młodych ludzi. Ultrasi to grupa jak żadna inna. Walczą zkomercjalizacją futbolu i konfrontują się z politykami, którzy...\n200 rad dla skiperów. Jak błyskawicznie poszerzyć wiedzę żeglarską to zestaw krótkich instrukcji, w syntetycznej formie przedstawiający najważniejsze zagadnienia żeglarskie. Kieszonkowy format sprawia, że podręcznik jest wygodny do...\ncena: 46,00 41,35 zł\nPiłkarscy herosi po amputacji. Reportaże i wywiadySą niebanalni, charyzmatyczni, pełni energii i pasji. Każdy po amputacji. Choć życie boleśnie ich doświadczyło, nie poddali się, a miłość do piłki nożnej okazała się mocniejsza niż...\nKompleksowy podręcznik do Ashtanga Vinyasa Yogi, który powinien mieć w swojej biblioteczce każdy jogin i pasjonat jogi, a w szczególności praktykujący zgodnie z tym podejściem.Książka służy jako przewodnik po praktyce asztangajogi. W...\nPoczątkowo zamierzałem opisać drogę Bary na sam szczyt, co zresztązrobiłem, ale na koniec musiałem napisać również o jej schyłku iupadkuBara nie jest tylko jednym z najpopularniejszych klubów sportowych naświecie to również jedna z...\ncena: 48,92 46,55 zł\n"Best karate" to jedyna w swoim rodzaju seria książek stanowiąca kompendium wiedzy na temat karate. O wielkiej wartości tej serii świadczy fakt, że jest to jedna z niewielu pozycji, którym udało się przetrwać próbę czasu i które sa...\ncena: 22,00 19,77 zł\nTrzecia książka z serii "Best karate", poświęcona kumite. Znalazły się tu informacje zarówno na temat strategii i taktyki, jak i wybór stosowanych technik. O wielkiej wartości serii świadczy fakt, że jest to jedna z niewielu pozycji,...


Zapraszamy na bezpłatne warsztaty z zakresu zakładania ogrodu w szkle w Przyrowie\nStowarzyszenie „Partnerstwo Północne Jury”(PPJ) zaprasza mieszkańców Gminy Przyrów na bezpłatne, dwugodzinne warsztaty z zakresu zakładania ogrodu w szkle - Las w słoiku: 21 lipca 2020 r. (wtorek) godz. 16:00 w Gminnym Ośrodku Kultury w Przyrowie, ul. Częstochowska 7, 42-248 Przyrów. Warsztaty poprowadzi wykwalifikowany prowadzący.\nZgłoszenia na warsztaty Las w słoiku w GOK w Przyrowie mogą zostać dokonane zarówno drogą e-mailową na adres: aleksandra.stachura@jura-ppj.pl jak również telefoniczną (tel. do biura Stowarzyszenia PPJ- 34 327 89 43).\nDokonując zgłoszenia na warsztaty Las w słoiku w gminie Przyrów prosimy o podanie nr telefonu kontaktowego i informację, że zapisujecie się Państwo na warsztaty organizowane w gminie Przyrów.\nWarsztaty będą prowadzone z zachowaniem obowiązujących reżimów sanitarnych ( maseczki, rękawiczki, zachowanie dystansu społecznego, dezynfekcja). Prosimy, aby zakwalifikowani uczestnicy warsztatów zabrali ze sobą maseczki i rękawiczki na warsztaty!


14 marca 2016 12:05\nW lutym wzrosła liczba rejestracji nowych ciągników o 20 proc.\n07 marca 2016 09:43\nWstępne podsumowania pokazują, że w porównaniu do pierwszego miesiąca 2016 r., w lutym sprzedaż ciągników znacząco wzrosła. Wynik jednak jest mało pocieszający, ponieważ i tak jest niższy w porównaniu do analogicznego okresu z ubiegłego roku – podaje Farmer.pl.\nRośnie sprzedaż używanych ciągników, maleje nowych\n01 września 2015 08:21\nW lipcu zarejestrowano niespełna 800 nowych ciągników rolniczych i prawie 1400 używanych. To właściwie reguła, że kiedy tylko jest przerwa w dopływie unijnych środków na inwestycje, rozkwita rynek maszyn z "drugiej ręki" - informuje farmer.pl.\n09 lutego 2015 12:47\nW 2014 r. sprzedano więcej maszyn używanych niż nowych\n08 stycznia 2015 13:58\nPierwsze dane statystyczne za 2014 r. mówią o zarejestrowaniu około 14,3 tys. ciągników nowych i 15,5 używanych.


Przebudzenia doktora Sørena, czyli kryminał naprawdę fantastyczny – Art of Reading\nZe sporą nieufnością podchodziłem do tej książki. Bo debiut, a więc nieznana autorka, bo wydawca specjalizujący się w przedsięwzięciach spod znaku vanity publishing, wreszcie – bo dość dziwny melanż gatunkowy, a mianowicie fantasy zmieszane z kryminałem. Po lekturze książki Przebudzenia doktora Sørena przyszło mi jednak zrewidować wcześniejsze zastrzeżenia. Magdalena Kempna to wyjątkowo zdolna autorka i mam spore nadzieje, że uda mi się przeczytać jej kolejne książki.\nNo to trochę o wspomnianym pomieszaniu gatunkowym. Mamy do czynienia teoretycznie z dość typowym fantasy osadzonym w baśniowym świecie przypominającym czasy Renesansu – i to już pierwsza zaleta, że nie ma odniesień do sztampowych wyobrażeń średniowiecznych. Dalej jednak nie jest już tak typowo – bohaterami są bowiem między innymi detektywi i dziennikarze, a więc postacie ze znacznie bardziej współczesnej epoki. Także medycyna stoi na dość wysokim – jak na realia odrodzenia – poziomie. Do tego mamy intrygi pałacowe, ciekawie poprowadzoną narrację i krwiste postacie, chociaż to określenie ma dosyć dwuznaczne konotacje. Albowiem tytułowy bohater książki czyli doktor Søren jest… półwampirem.\nDoskonale widać też, że Magdalena Kempna zna się na filmach – w końcu jest doktorem filmoznawstwa. Jej powieść jest bardzo filmowa właśnie. Retrospekcje są bardzo plastyczne, a ich montaż – szybki, jeśli miałbym się upierać przy języku kojarzonym z kinematografią. Jak bym to opisał? Przebudzenia doktora Sørena bardzo mi przypominały serial Gra o tron, chociaż elementy erotyzmu zastąpiono niedopowiedzeniem i poetyckim językiem. Ale mimo wszystko, na przekór tym różnicom, coś jest na rzeczy.\nWejście w bajkowy świat wykreowany przez Magdalenę Kempną nie jest łatwe – odnosiłem wrażenie, jakby autorka testowała na początku cierpliwość czytelników – trochę jak Umberto Eco w Imieniu Róży. To moje drugie skojarzenie literacko-filmowe. Tak, ta książka naprawdę dobrze się kojarzy. Szczerze polecam.\n1 thought on “Przebudzenia doktora Sørena, czyli kryminał naprawdę fantastyczny”


Wisła kontra Lechia! Zapraszamy na relację tekstową live!\nO godzinie 17:30 piłkarze krakowskiej Wisły rozpoczną mecz 17. kolejki ligowej sezonu 2019/2020, w którym zmierzą się z zespołem Lechii Gdańsk. Dla wszystkich, którzy nie będą mogli oglądać tego spotkania, przeprowadzimy relację tekstową! Zapraszamy!\n« Fotogaleria z meczu: Wisła - Pszczółka Polski-Cukier AZS-UMCS\nWawelskie Smoki wracają na zwycięską ścieżkę »\nNie Janicki a Sadlok. Przecież człowiek o kulach lepiej by grał niż on. Wolny + Sadlok = masakra. On jest bez formy i głowy na swoim miejscu.\nPost dodano: 1 grudnia 2019 r., o godzinie: 18:04.\nbiednemu zawsze wiatr w oczy, gra dużo lepsza niż ostatnio, a raczej na pewno teraz będzie porażka, od wielu miesięcy nie potrafimy odrobić wyniku, to dlaczego dzisiaj miałoby się udać? Obym się mylił, ale widzę 10 porażkę z rzędu.\nPost dodano: 1 grudnia 2019 r., o godzinie: 18:07.\nSadlok - nasz talizman :)\nPost dodano: 1 grudnia 2019 r., o godzinie: 18:25.\nStrona wygenerowana w 0.0169 sek.


Derby w stylu retro (cz.2) - Legionisci.com - Legia Warszawa\nPrzegląd Sportowy, 12 maja 1934 r.\nDerby w stylu retro (cz.2)\nSobota, 7 marca 2009 r. 14:39 Tomek JanusWiadomość archiwalna>\nPrzedstawialiśmy już na łamach LL! historię przedwojennych derbów pomiędzy Legią i Polonią. Jednak opis rywalizacji w stolicy w XX-leciu międzywojennym byłby niepełny bez Warszawianki. To właśnie z tą drużyną obok "Czarnych Koszul" legioniści toczyli boje o prymat w Warszawie. A w zmaganiach tych nie brakowało pięknych zagrań, zachwytu kibiców, rękoczynów i męskich słów.\nChoć mecze Legii z Warszawianką nie wywoływały emocji tak dużych jak rywalizacja "wojskowych" z warszawską Polonią to i podczas meczów z "biało-czarnymi" na nudę nie można było narzekać. Przede wszystkim to właśnie z Warszawianką legioniści rozegrali swój pierwszy ligowy mecz w historii. Spotkanie to odbyło się 3 kwietnia 1927 r. Debiut zakończył się porażką Legii 1-4, ale "wojskowi" i tak byli chwaleni po meczu. "Mimo wielu, nawet bardzo wielu słabych stron obu drużyn, z boiska Agrykoli powiał łechcący podniebienie smakoszów zefirek, który niósł w pełni wszystkie ponęty wielkiego sezonu sportowego: walkę, hazard i ową wielką niewiadomą zawartą w rezultacie w skromnych cyferkach wyniku."\nW spotkaniach Legii z Warszawianką zazwyczaj to legioniści byli murowanymi faworytami do wygranej. Jednak wiele razy schodzili z boiska pokonani przez własne lenistwo i lekceważenie rywala. "U wojskowych pełnych inicjatywy i dużo lepszych od Warszawianki w pierwszej połowie gry brak było choćby jednego przebojowca w napadzie" - informowały gazety w 1927 r. Dwa lata później Legia przy prowadzeniu 1-0 niemal stanęła na boisku. "Legia uważa widocznie, że mecz wygrała a Warszawianka czeka aż bramka wyrównująca spadnie z nieba." Koniec końców skończyło się remisem 1-1. W kolejnym meczu derbowym "wojskowi" szybko obejmują prowadzenie 3-0, ale wtedy "okazuje się jednak, że znane nałogi i narowy napadu Legii biorą górę nad chęcią pracy zespołowej i... ta kończy się bezpowrotnie".\nW latach 30. XX wieku humory legionistów nadal dawały znać o sobie. "Legia do przerwy nie grała zupełnie, nie chcąc się zbytni męczyć, bo ciężkie powietrze paraliżowało każdą akcję. Wyglądało tak, jakby wojskowi wiedzieli, że w każdej chwili, gdy wezmą się do energiczniejszej roboty, bramki muszą paść" - informowała prasa. W kolejnym meczu reporter zaznaczał, że "na miano piłkarzy zasłużyli jedynie Nawrot i Martyna. Jak na zespół składający się z jedenastu graczy, to stanowczo zbyt mało". Nie może więc dziwić, że nie jeden raz kibice narzekali iż w derbach "udane akcje zespołowe tkwiły (...) jak rodzynki w taniem cieście".\nJednak gdy legioniści tylko chcieli, potrafili się wznieść na wyżyny swoich umiejętności. "Strzały Łańki, fachowość Nawrota, ambicja Wypijewskiego, pracowitość Ciszewskiego i Szalera, odwaga Nowakowskiego, szybkość Ziemiana, czy spokój i pewny wykop Martyny – oto atuty, które Warszawiankę wprost miażdżyły" - relacjonował żurnalista mecz z października 1928 r., który zakończył się wygraną Legii 7-1.\nNie były to odosobnione przypadki dobrej gry legionistów. Rok później rywal został rozbity w kwadrans. "Legia zaprodukowała od razu tak piękne akcje, atak jej szedł tak płynnie, a gracze wykazywali tak wiele ambicji i ruchliwości, że w wyniku tego prawdziwa ulewa strzałów runęła na bramkę Warszawianki." W 1932 r. legioniści po raz kolejny aż siedem razy umieszczali piłkę w siatce rywali. "Wojskowi pokazali piękny futbol w całem tego słowa znaczeniu. Piłka słuchała się graczy jak rzadko, partnerzy ustawiali się nawzajem nienagannie, skrzydła pracowały jak należy, raz poraz (sic!) porywając za sobą całą linię napadu pod bramkę przeciwników."\nDerbowe spotkania z Warszawianką to jednak nie tylko finezyjna gra legionistów. Często podczas spotkań dochodziło do istnych wojenek na murawie. Pod koniec lat 20. prasa rozpaczała nad "ludożerczymi polowaniami", które miały odbywać się na murawie. Takie zachowania sąsiadowały z "niegrzecznymi okrzykami i wiele mówiącymi odruchami Łańki w stosunku do sędziego, (...) gorszącymi bijatykami Domańskiego z zacietrzewionym trenerem Legii Fischerem" czy dość ekscentrycznym wykonaniem rzutu karnego. Najpierw Łańko strzelił wprost w ręce bramkarza, a później poszedł dalej "wywierając na nim swą złość, w furiackim ataku, który skończył się usunięciem egzekutora z boiska". Wszystkie z wymienionych wydarzeń miały miejsce podczas jednego meczu.\nCiekawie było też podczas innych spotkań. W 1932 r. reporter donosił, że sędzia "mimo czujnej reakcji na foule nie potrafi (...) zapobiec paru drobniejszym kontuzjom i znokautowaniu Makowskiego przez Latusińskiego. Zwierz paraduje w spodenkach porwanych na strzępy, w każdej chwili oczekiwać można jakiegoś nieszczęścia". Podczas meczu w październiku 1935 r. znów gra toczyła się na całego. "Szczególnie krytyczny moment nastąpił w 22-ej min. po przerwie. Foul Knioty na Przeździeckim tak rozsierdził Przeździeckiego II-ego, że przyskoczył do Sroczyńskiego i rzucił go na ziemię. Zanosiło się na ogólną bójkę."\nTrzeba przyznać, że czytając opisy zażartej walki piłkarzy sprzed kilkudziesięciu lat można mieć przed oczami sceny jakby żywcem wyjęte z ostatniego meczu Legii z Polonią.\nPrzedwojenne derby Legia - Warszawianka\n20.09.1936 Warszawianka – Legia Warszawa 2-1 (2-0)\n14.06.1936 Legia Warszawa – Warszawianka 2-1 (1-0)\n27.10.1935 Legia Warszawa – Warszawianka 1-2 (1-2)\n2.06.1935 Warszawianka – Legia Warszawa\t2-3 (1-0)\n18.11.1934 Warszawianka – Legia Warszawa 0-4 (0-2)\n10.05.1934 Legia Warszawa – Warszawianka 1-0 (1-0)\n25.06.1933 Warszawianka – Legia Warszawa 2-0 (2-0)\n21.05.1933 Legia Warszawa – Warszawianka 0-0\n31.07.1932 Warszawianka – Legia Warszawa 2-1 (1-0)\n22.05.1932 Legia Warszawa – Warszawianka 2-3 (1-1)\n22.11.1931 Legia Warszawa – Warszawianka 7-2 (3-0)\n6.06.1931 Warszawianka – Legia Warszawa\t4-2 (1-1)\n20.09.1930 Warszawianka – Legia Warszawa 0-6 (0-1)\n27.07.1930 Legia Warszawa – Warszawianka 5-0 (0-0)\n11.08.1929 Warszawianka – Legia Warszawa 1-3 (1-3)\n16.06.1929 Legia Warszawa – Warszawianka 1-1 (1-0)\n7.10.1928 Warszawianka – Legia Warszawa 1-7 (1-3)\n7.06.1928 Legia Warszawa – Warszawianka 4-2 (2-2)\n24.07.1927 Warszawianka – Legia Warszawa 2-1 (1-0)\n3.04.1927 Legia Warszawa – Warszawianka 1-4 (0-0)\nWygrane Legii: 10 razy\nRemisy: 2 razy\nWygrane Warszawianki: 8 razy\nGole: 52-31 dla Legii\nStrzelcy goli dla Legii\n13 – Józef Nawrot\n8 – Józef Ciszewski\n7 – Marian Łańko\n5 – Zygmunt Rajdek, Witold Wypijewski\n4 – Wacław Przeździecki\n2 – Henryk Martyna\n1 – Franciszek Cebulak, Edward Drabiński, Wilhelm Latusiński, Ryszard Łysakowski, Henryk Przeździecki, Zygmunt Steuermann\nZanotowano także dwa trafienie samobójcze piłkarzy Warszawianki.\nprzeczytaj więcej o: historia derby Warszawianka XX-lecie międzywojenne