Doktryny wojenne XX wieku\nW niniejszej pracy chciałabym przedstawić doktryny wojenne, ich twórców a także to jak ewoluowały w okresie od I wojny światowej do końca XX wieku. Skupiłam się na obszarze Europy oraz Stanów Zjednoczonych, przedstawiając teorie wybitnych generałów, marszałków i admirałów jak min. Alfred von Schliefen, Andre Beaufre lub Thomas Power.\nNa początek chciałabym przedstawić definicję samej doktryny wojennej, co nie jest proste gdyż rozbieżność w tłumaczeniu tego terminu istniała zawsze. Pierwszą cechą pojęcia doktryny wojennej jest powszechne rozumienie, że jest ona zbiorem oficjalnie uznanych poglądów na charakter przyszłej wojny i sposobu jej prowadzenia. Zasadniczą przesłanką do budowy podstaw doktryny wojennej jest pogląd na prawdopodobną postać przyszłej wojny, a ta z kolei zdeterminowana jest rozwojem techniki. Przy ustalaniu podstaw doktryny należy brać także inne skomplikowane czynniki, takie jak np. potencjał ekonomiczny państwa, warunki geograficzne (topografia, klimat itp.) warunki demograficzne, a nawet względy historyczne. Powyższe warunki odnoszą się także do przeciwników, względnie sprzymierzeńców.\nDoktryna wojenna występuje bez wątpienia na dwóch płaszczyznach – z jednej strony jest to doktryna prowadzenia wojny na najwyższym szczeblu tzw. Polemarchiczna, z drugiej strony jest to doktryna na szczeblu niższym czyli polowym. Pierwszym wyrazem doktryny jest plan wojny. F. Skibiński pisze: „ Rola planu wojny w całej konsekwencji powstania i realizowania doktryny jest dwojaka:\n- po pierwsze jest to konkretny dokument (zbiór dokumentów), którego duch i litera stanowią dokładne odbicie polemarchicznej doktryny wojennej.\n- po drugie sam plan wojny jest oczywiście doktryną (zwykłym planem). Stanowi natomiast następny w hierarchii punkt wyjścia, przekazując wskazówki i wytyczne dla tworzenia i rozpowszechniania pragmatycznej doktryny wojennej. Te wytyczne i te wskazówki, wynikające z planu wojny, przedostają się do wykonawców w kształcie już w jakimś stopniu opracowanym, a w każdym razie określającym warunki i postulaty najwyższych władz szczebla polemarchicznego”\nDoktryna wojenna obejmuje takie czynniki jak: ustrój państwa, sytuację polityczną (wewnętrzną i międzynarodową), zasoby kraju, potencjał gospodarczy, poziom naukowo techniczny, doświadczenia prowadzenia wojny, położenie geograficzne. „Te czynniki sprawiły, że w XX wieku wykształciły się trzy typy doktryn wojennych:\n- doktryny o charakterze obronnym (defensywnym)\n- doktryny o charakterze zaczepnym (ofensywnym)\n- doktryny o charakterze zaczepno – obronnym (mieszanym)”\nW cywilizacji europejskiej doktryny militarne kształtowały się w wyniku trwającego tysiące lat procesu zmieniającego ustroje polityczne, gospodarcze i technologiczne państw. Toczone w tych czasach wojny były mniej lub bardziej szczegółowo analizowane, a wyciągane z tych analiz wnioski pozwalały na wypracowanie coraz to nowych sposobów prowadzenia walki w sytuacji zagrożenia kraju bądź w sytuacji chęci podboju obcego terytorium.\nPierwszą doktryną jaką chciałabym przedstawić była doktryna Rzeszy za czasów panowania cesarza Wilhelma II, na przełomie XIX i XX wieku. Ówczesna doktryna przewidywała wojnę manewrową mimo, że nie zagwarantowano dostatecznych środków do jej prowadzenia. Powodem tego było przekonanie, że kolejna wojna będzie krótka i do jej prowadzenia wystarczą istniejące zasoby ludzkie oraz zapasy broni i amunicji. Co więcej konserwatywność dowództwa niemieckiego sprawiała, że nie starali się oni w ogóle poprawić jakości wyposażenia wojsk przez nowsze technologie. Dopiero kryzys marokański oraz presja nacjonalistycznie nastawionej opinii publicznej sprawiła, że w 1913 roku armia została zwiększona o 117 tysięcy żołnierzy oraz 19 tysięcy oficerów i podoficerów i liczyła ogółem 761 tysięcy żołnierzy.\nGodnym uwagi postępem technologicznym w niemieckiej armii był ten, który nastąpił w marynarce wojennej. Przyczynił się do tego admirał Alfred von Tirpitz, który wylansował koncepcję rozbudowy potężnej floty okrętów liniowych. Tirpitz w 1897 roku opracował projekt rozbudowy floty do 19 pancerników, 9 pancerników obrony wybrzeża, 12 dużych i 30 małych krążowników, nie licząc mniejszych jednostek. Niemiecka flota w 1914 roku zaraz po brytyjskiej zajmowała drugie miejsce na świecie. Tirpitz realizując swój plan powiększania floty kierował się przesłankami głównie politycznymi, był przekonany, że silna marynarka wojenna ułatwi Rzeszy prowadzenie globalnej polityki dzięki czemu uda im się zerwać przymierze brytyjsko – rosyjskie. Admirał uważał, że wystarczy uzyskanie jedynie lokalnej przewagi na Morzu Północnym w celu pobicia sił brytyjskich na tym akwenie, co zapewniło by im panowanie na morzu. Koncepcja ta nazwana została Risikoflotte i została przyjęta przez admiralicję i cesarza.\nKolejnym wybitnym niemieckim strategiem był gen. Alfred von Schlieffen. Propagował on prowadzenie działań zmierzających do okrążenia przeciwnika. Wiedział on, że państwo niemieckie mimo bardzo silnej armii miało jeden słaby punkt: swoje położenie. Po obu stronach swoich granic znajdowało się silne i niebezpieczne mocarstwo, z zachodu Francja ze wschodu Rosja. Najważniejszym a zarazem najtrudniejszym zadaniem każdego planu prowadzenia działań wojennych było określenie, które z tych państw jest bardziej niebezpieczne. Za głównego wroga Niemiec Schlieffen uważał Francję, jej modernizacja armii oraz rozbudowanie sieci kolejowej zdecydowanie stwarzały zagrożenie dla niemieckiego bezpieczeństwa. Schlieffen stworzył plan uderzenia na zachód, polegający na obejściu twierdz francuskich poprzez terytoria Belgii i Luksemburga oraz południową część holenderskiej prowincji Limburgii. Zakładał również, że francuzi zaniepokojeni niemieckim marszem przez Holandie wkroczą do Belgii łamiąc przy tym prawo międzynarodowe wynikające z nienaruszalności granic, co pozwoliłoby na bezkarne wkroczenie armii niemieckiej do tego kraju.\nPlan Schlieffena był wielokrotnie zmieniany i modyfikowany, niezmienny pozostał jednak warunek, że armia na zachodzie powinna być silniejsza gdyż tam spodziewano się decydującej bitwy. Plan Schlieffena mimo wielu błędów został uznany za wyraz mądrości wśród niemieckich sztabowców. Tuż przed wojną, w 1913 roku, generał Helmuth von Moltke, podzielał zdanie Schlieffena i przyznał zaszczytne miejsce głównego wroga Niemiec Francji. Powodem tego była jej mniejsza powierzchnia, lepsza organizacja i administracja oraz rozbudowana sieć kolejowa, które gwarantowały jej szybkie przeprowadzenie mobilizacji co stwarzało największe zagrożenie dla Niemiec.\nAustro – Węgry również posiadały własną doktrynę militarną opartą w znacznym stopniu na ofensywie. Stworzona na przełomie XIX i XX wieku doktryna miała być środkiem do zrealizowania głównego celu wojny, którym było zniszczenie Serbii, a także zwiększenie swoich wpływów politycznych na Bałkanach co wiązało się z ciągłymi konfliktami z Rosją. Austro – Węgry wyrażały również chęć odbudowania części Polski oraz przyłączenia Galicji do Królestwa pod berłem cesarza austriackiego. Głównym dowódcą sił zbrojnych w Austro – Węgrach od 1906 roku był generał Franz Conrad von Hotzendorf, to on decydował o planach wojennych. Ówczesna doktryna militarna zakładała prowadzenie szybkich i decydujących działań ofensywnych i niezbyt miała się do rzeczywistości. Całe wojska lądowe szkolone były przede wszystkich w prowadzeniu działań zaczepnych. We flocie również panowała doktryna ofensywna, a głównym zadaniem floty było zabezpieczenie posiadanych baz morskich i umocnienia nadbrzeżne, ponieważ istniało ryzyko zerwania Trójprzymierza a co za tym idzie utracenia teraźniejszych sprzymierzeńców.\nW 1909 roku gen. Hotzendorf razem z gen. Von Moltkem opracowali strategię działań przeciwko Rosji, zakładającą ofensywne wystąpienie armii austro – węgierskiej na obszarze między Wisłą a Bugiem. Miało to na celu uprzedzenie oczekiwanej ofensywy rosyjskiej i zepchnięcie pozycji wyjściowych wojsk nieprzyjaciela dalej na wschód. Była to bardzo ryzykowna strategia gdyż wojska austro – węgierskie sprzeciwiały się o wiele silniejszej armii rosyjskiej i mogła przynieść skutek jedynie przy pomocy sił niemieckich.\nTwórcą francuskiej doktryny wojennej końca XIX wieku był komendant Wyższej Szkoły Wojennej Henri Bonnal, zwolennik tzw. Defensywy strategicznej, której założenia polegały na czekaniu na nieprzyjaciela, zatrzymaniu jego pochodu i podczas pierwszych walk zorientowaniu się o jego siłach i zamiarach. Ma to pomóc w podjęciu ofensywy i stoczeniu decydującej bitwy. Bonnal przewidział również niemieckie plany oskrzydlenia Francji i stworzył tzw. Plan XIV, zatwierdzony w 1898 roku przez Najwyższą Francuską Radę Wojenną. Plan ten mówił o pozwoleniu na wdarcie się niemieckiego prawego skrzydła armii w głąb Francji a następnie uderzenie w te siły i zniszczenie całego prawego skrzydła. W kolejnych latach plany te były modyfikowane i powstawały nowe. Na przykład Plan XVII, którego twórcą był gen. Joseph Joffre, przewidywał wojnę krótkotrwałą, i że należy dążyć wszystkimi siłami do rozstrzygającej bitwy. Albo Plan XVIII, który stworzył w 1913 roku, i który zakładał rozmieszczenie pięciu armii wzdłuż granicy od Belfort po Sedan. Jego głównym celem była tzw. Piorunująca ofensywa, którą zamierzał przeprowadzić wszystkimi siłami. Plan ten został zatwierdzony przez Najwyższą Radę Wojenną oraz przez rząd.\nWielka Brytania przed wybuchem wojny jako jedyny kraj nie wprowadziła powszechnego obowiązku służby wojskowej, a jej plany wojenne były raczej defensywne i sprowadzały się głównie do utrzymania swojego panowania na morzu oraz do zachowania równowagi militarnej w Europie. Niepokojące wydawała się siła militarna i gospodarcza Niemiec, która mogła zburzyć dotychczasowy europejski system równowagi. W 1902 roku powołano w Wielkiej Brytanii Komitet Obrony Imperialnej, który miał za zadanie prowadzić jednolitą politykę militarną floty i wojsk lądowych. Niedługo po nim powstał Imperialny Sztab Główny, którego zadaniem było prowadzenie studiów nad zagadnieniem strategii imperialnej. Już w 1911 roku rząd brytyjski zadecydował, że w przypadku wojny francusko – niemieckiego wspomoże Francję swoim korpusem ekspedycyjnym. W tym samym czasie marynarka wojenna przygotowywała się do długotrwałej wojny i do zastosowania wobec przeciwników blokady morskiej.\nPolityka Stanów Zjednoczonych wynikała z poczucia zupełnego bezpieczeństwa kraju, który opowiadał się za doktryną defensywną. W 1913 roku Stany Zjednoczone posiadały armię ochotniczą składającą się zaledwie z 84 tysięcy żołnierzy i 4700 oficerów, przy 97 milionach mieszkańców tego kraju. Dopiero I wojna światowa uświadomiła władzom słabość militarną swojego kraju. W 1917 roku obowiązywała już powszechna służba wojskowa i w ciągu trzech tygodni armia powiększyła się o 10 milionów mężczyzn. Od czasu przystąpienia USA do wojny, amerykanie zaczęli przejawiać duże zainteresowanie nowymi sposobami prowadzenia wojny i zaczęli rozwijać swoje lotnictwo i broń pancerną. Pod dowództwem generała Josepha Pershinga siły zbrojne Ameryki zaczęły stosować ofensywną doktrynę militarną.\nPo rozpoczęciu I wojny światowej, zarówno Niemcy jak i Francja i Rosja liczyły na szybki przebieg walk i rychły koniec wojny. Przekonani o doskonałości swoich doktryn wojennych uważali, że kluczem do sukcesu będzie koncentracja sił i wykorzystanie przewagi liczebnej. Niestety wojna ta przyniosła niebywały postęp technologii, który zaskoczył samych uczestników walk. Wykorzystanie gazów bojowych, czołgów, okrętów podwodnych oraz wyspecjalizowanego lotnictwa zmusiło Sztaby Generalne do zaktualizowania dotychczasowych doktryn wojennych.\nW dwudziestoleciu międzywojennym istniały dwa przeciwstawne sobie bloki państw, do jednego należały państwa „osi” czyli Niemcy, Włochy i Japonia, a do drugiego Stany Zjednoczone, Francja i Wielka Brytania. Różnicą miedzy nimi było to, że pierwsza grupa państw dążyła do zrealizowania swoich imperialnych celów, a co za tym idzie zbroiła swoje armie w najnowocześniejsze technologie oraz jak najbardziej ofensywne typy broni. Tworzono nowe doktryny militarne, które szczegółowo przedstawiały cele i zadania nowych typów wojsk. Głównymi elementami tych doktryn były: silne lotnictwo, wojska powietrznodesantowe oraz szybko przemieszczające się jednostki pancerne i zmechanizowane. Drugi blok państw opowiadał się raczej za defensywną doktryną wojenną, co nie oznacza, że pozostawał bierny w kwestii modernizacji swoich sił zbrojnych. Miało to jednak inny charakter, a mianowicie robili to w celu zapewnienia bezpieczeństwa swoim obywatelom.\nZa podstawowy środek rozstrzygania wojen uważano lotnictwo, w którym dokonał się bardzo duży postęp technologiczny. Włoski generał Giulio Douhet, autor książki pt. Panowanie w powietrzu przekonywał, że utworzenie niezależnych sił powietrznych jest kluczem do sukcesu wojny. Jego teoria polegała na posiadaniu wielkiej armii powietrznej składającej się z wielu samolotów przeznaczonych do zrzucania bomb a także toczenia bitew w powietrzu. Najskuteczniejszym sposobem zniszczenia przeciwnika według Douheta było bombardowanie miejsc strategicznych nieprzyjaciela np. lotnisk, składów zaopatrzenia, baz lotniczych czy zakładów produkcyjnych, a po zdobyciu przewagi w powietrzu armia lotnicza miała uderzyć na wojskowe, przemysłowe i polityczne ośrodki nieprzyjaciela i krótkim czasie wygrać wojnę. Douhet jako pierwszy stworzył przemyślaną i skonkretyzowaną teorię masowego użycia lotnictwa do celów strategicznych.\nFrancuska doktryna wojskowa dla lotnictwa opierała się na założeniu, że wkrótce dojdzie do wojny z Niemcami lub Włochami w związku z czym niezależne lotnictwo może przygotowywać się do wojny we własnym zakresie, niezależnie od sił lądowych. Generał Victor Denain – ówczesny minister lotnictwa – stworzył doktrynę zakładającą powstanie strategicznego lotnictwa bombowego oraz taktycznego wspierającego działania sił lądowych. Do realizacji tej doktryny powstał Plan nr V, zatwierdzony w 1938 roku przez Radę do Spraw Lotnictwa. Plan ten przewidywał zwiększenie ilości samolotów najpierw o 2617, a w rok później do 2938.\nW III Rzeszy w 1933 roku utworzono Luftwaffe – siły powietrzne – na których czele stał marszałek Hermann Goring. Głównymi zadaniami Luftwaffe było: zdobycie i utrzymanie panowania w powietrzu, prowadzenie strategicznych operacji powietrznych, izolację pola walki i bezpośrednie wsparcie sił lądowych. Strategiczne panowanie w powietrzu miało być osiągnięte w wyniku zakrojonej na szeroka skalę operacji powietrznej, w wyniku której miano nie tylko zniszczyć lotnictwo przeciwnika na lotniskach, ale również zdezorganizowanie działań wroga poprzez zbombardowanie ośrodków mobilizacyjnych, centrów dowodzenia, węzłów komunikacyjnych i innych obiektów strategicznych. W roku 1939 niemieckie lotnictwo było najlepsze na świecie pod względem nowoczesności maszyn, posiadając choćby Messerschmitt Me 109, który w 1937 roku pobił rekord prędkości.\nOprócz lotnictwa duży wpływ na wynik wojny oprócz lotnictwa miały wojska pancerne i zmechanizowane. Duże znaczenie miało pojawienie się czołgów, które po zakończeniu wojny wywołały duże zamieszanie wśród opinii teoretyków wojskowych. Otóż niektórzy uważali, że są one zupełnie niepotrzebne armii, a czołg sam w sobie jest dziwactwem. Byli również tacy, którzy uważali, że czołgi odgrywają dużą rolę podczas walki i mają wpływ na jej wynik. Na przykład w Wielkiej Brytanii takie osobistości jak John Fuller, Basil Lidell Hart czy Giffard LeQuesne Martel uważali, że nowoczesna armia nie może obejść się bez czołgów, że nawet niewielka ale za to zmechanizowana armia, która dzięki szybkości, ruchliwości i dużej sile ognia mogłaby w niedługim czasie wygrać wojnę. Lidell Hart twierdził, że czołgi są współczesną formą ciężkiej kawalerii, która powinna być używana w najbardziej zmasowany sposób do uderzenia na skrzydła, system komunikacyjny oraz stanowiska artylerii przeciwnika. W 1934 roku w Wielkiej Brytanii powstała jako pierwsza na świecie 1 Brygada Zmechanizowana, składająca się zarówno z czołgów jak i piechoty opancerzonej (zmotoryzowanej) wspartej przez artylerię zmotoryzowaną oraz inne jednostki przemieszczające się za pomocą pojazdów mechanicznych. Natomiast już w 1937 roku przełomem było sformowanie 1 Zmechanizowanej Dywizji Szybkiej posiadającej 400 czołgów. Doktryna militarna Wielkiej Brytanii mówiła o konieczności tworzenia formacji pancernych i zmechanizowanych jednak zakładała też istnienie takich jednostek pancernych, które będą działać w szykach piechoty. W efekcie podczas II wojny światowej wykorzystywane były nie tylko dywizje pancerne ale też brygady pancerne i brygady czołgów, których głównym zadaniem było wspieranie walczącej piechoty.\nIdąc śladami Wielkiej Brytanii, Niemcy w 1934 utworzyli Dowództwo Wojsk Zmotoryzowanych i Zmechanizowanych na czele z generałem Lutzem, zaś na czele jego sztabu stanął Heinz Guderian. Do wyposażenia dywizji pancernych należały dwa typy czołgów: 1. Lekki uzbrojony w dwa karabiny maszynowe i armatę przeciwpancerną, oraz 2. Średni różniący się od lekkiego tylko większym kalibrem armaty. Czołgi lekkie miały stanowić uzbrojenie kompani, których zadaniem była walka z wozami bojowymi oraz likwidacja stanowisk dział przeciwpancernych przeciwnika. Czołgi średnie miały wspierać czołgi lekkie.\nZdaniem Guderiana Niemcy z powodu swoich skromnych zapasów surowców strategicznych nie mogą sobie pozwolić na długotrwałą wojnę. Jego zdaniem szybkie zwycięstwo można było osiągnąć poprzez wykorzystanie do ataku na przeciwnika silne związki pancerne wspierane przez lotnictwo, W ten sposób powstała doktryna militarna nazwana później „Blitzkriegiem” czyli wojną błyskawiczną mówiącą: „ w pierwszym zaskakującym uderzeniu można zająć ważne przemysłowe i wydobywcze rejony lub zniszczyć je z powietrza, tak aby nie mogły wziąć udziału w wojennej produkcji. Należy zakłócić funkcjonowanie ośrodków rządowych oraz wojskowych i zdezorganizować system transportu. Po pierwszej fali powietrznych i zmechanizowanych ataków będą szły dywizje piechoty zmotoryzowanej, które zajmą i będą okupowały terytorium przeciwnika, co umożliwi jednostkom mobilnym wykonanie kolejnego uderzenia. Dywizje pancerne nie będą się zatrzymywały kiedy osiągną swe pierwsze cele działania, lecz uczynią wszystko, by przypieczętować przełamanie linii komunikacyjnych przeciwnika. Ataki mają sięgać tak głęboko w terytorium przeciwnika, jak to tylko możliwe. Lotnictwo ma zaatakować odwody przeciwnika i uniemożliwić ich wykorzystanie”. W praktyce teoria ta zupełnie się sprawdziła, w 1937 roku w Meklemburgii podczas pokazu manewrów wszystkich rodzajów wojsk to czołgi wykazały się największą skutecznością.\nInna wybitną koncepcją prowadzenia wojny niekonwencjonalnymi metodami była koncepcja wojny totalnej opracowana przez niemieckiego generała Ericha von Ludendorffa. Samo pojęcie wojny totalnej można było rozumieć jako wszechogarniająca, wszechobejmująca. Miała ona według Ludendorffa, objąć swym zasięgiem całe terytorium walczących państw, a więc także ludność cywilną, która na równi z armią miała doświadczyć surowych praw wojny. Ludendorff uważał, że zwycięstwo wojenne zależy od umiejętności i zręczności w polityce. Pisał, że „wojny totalnej nie można oddzielić od polityki i dlatego polityka powinna była, przynajmniej podczas wojny światowej, w pełni rozwinąć siły żywotne narodu i służyć kształtowaniu się jego życia. Wszyscy ludzie powinni zrozumieć, że ich obowiązkiem jest oddać solidarnie wszystko bez reszty dla wojska i narodu”. Istotą poglądów Ludendorffa było stworzenie najpierw państwa totalitarnego, które dopiero umożliwi prowadzenie wojny totalnej. Podstawowym źródłem środków na prowadzenie tej wojny jest wykorzystanie wewnętrznych zasobów kraju, w szczególności zasobów żywnościowych. W okresie pokoju należy więc gromadzić zasoby żywności i surowców. Jednak przygotowanie do wojny musi obejmować przede wszystkim moralne przygotowanie narodu. Ludendorff podkreśla, że w wojnie totalnej walczy nie państwo, lecz naród. Aby go do tego przygotować, należy mu wpajać rasistowskie zasady. Autor pisze: „ totalne kierownictwo wojny i polityka totalna powinny oczywiście nie tylko przeciwdziałać zagrożeniu zwartości narodu, lecz utrzymywać je za pomocą wszelkich środków, takich jak prasa, radio, film i inne publikacje różnego rodzaju”, natomiast podczas wojny kierownictwo wojny totalnej powinno przedsięwziąć kroki, które uniemożliwią obniżenie morale narodu, poprzez np. zaostrzenie cenzury prasowej, zaostrzenie sankcji za zdradę tajemnicy wojskowej, zamknięcie ruchu granicznego z państwami neutralnymi, zakaz zebrań, internowanie przynajmniej przywódców „niezadowolonych”, kontrole komunikacji i radia.\nLudendorff uważał, że mimo szybkiego rozwoju lotnictwa, mimo zmian zachodzących w marynarce wojennej, tym rodzajem sił zbrojnych, który może pokonać przeciwnika i zwycięsko zakończyć wojnę, będą wojska lądowe. Jego zdaniem rzeczywistość wymaga przede wszystkim pobicia nieprzyjacielskiej armii lądowej. Dopiero potem będzie można aktywnie działać na tyłach wroga. Ludendorff za podstawową jednostkę strategiczną uważał dywizje piechoty, która na wyższym szczeblu organizacyjnym wchodzi w skład korpusu armijnego, a ten w skład armii. Obok dywizji piechoty przewidywał też istnienie dywizji kawalerii oraz bliżej nieokreślonych jednostek pancernych. Najważniejszym celem działań bojowych miało być zwycięskie zakończenie wojny przez stoczenie walnej bitwy.\nW latach trwania II wojny światowej rządy wielu państw zaangażowanych w wojnę zmuszone były nie tylko do ciągłego zwiększania stanów osobowych swych armii, ale również do poprawy ich wyposażenia. Konstruktorzy na całym świecie prześcigali się w pomysłach dotyczących budowy nowych rodzajów broni co spowodowało, że w ciągu sześciu lat wojny rozwój coraz to nowocześniejszych systemów uzbrojenia i innego sprzętu wojskowego nabrał niesłychanego tempa. W warunkach wojny manewrowej na polu walki coraz większego znaczenia nabierał samochód i stopniowo wypierał wykorzystywanie koni. Rozwój broni pancernej i powstanie nowej doktryny wojny pancernej, zapoczątkowały użycie czołgów jako podstawowego środka walki. Dziedziną znaczącego postępu technicznego było też lotnictwo. Bardzo szybko rozwijały się zwłaszcza samoloty myśliwskie, przeznaczone do zwalczania środków napadu powietrznego oraz ubezpieczania działań bojowych własnego lotnictwa i wojsk lądowych. Podczas II wojny światowej po raz pierwszy w historii wojskowości wykorzystano śmigłowce do zadań bojowych.\nOkres „Zimnej wojny”, czyli niemal 50 lat, był okresem strachu przed wybuchem kolejnego konfliktu. Krąg ludzi zajmujących się problemami doktryny wojennej rozszerzył się ogromnie. Do tego kręgu należą fizycy atomowi, którzy mogliby najlepiej przewidzieć skutki uderzeń nuklearnych, ekonomiści, którzy mogliby najlepiej powiedzieć, czy i jak można przystosować kraj do wyścigu zbrojeń, odbudować go po zniszczeniach w przypadku wybuchu wojny, politycy, którzy mogliby wskazać, czy i jak można użyć szantażu atomowego jako środka dyplomacji, prawnicy, którzy mogliby rozważyć, czy państwo poddające się w sojuszu opiece supermocarstwa nuklearnego więcej na suwerenności traci niż na bezpieczeństwie zyskuje, a więc szeroki krąg uczonych i działaczy różnych dziedzin nauki i aktywności państwowej miałby tu coś do powiedzenia.\nZa cel amerykańskiej polityki zagranicznej i wspierających ją sił zbrojnych ogłaszał rząd USA „powstrzymywanie”, a następnie „odepchnięcie” komunizmu w imię doktryny zmasowanego odwetu. Rzecznikami tej doktryny byli wieloletni przedstawiciele kierownictwa sił powietrznych – generałowie Dale O. Smith, Curtis LeMay, Thomas D. White i Thomas S. Power. Według Powera rzekoma groźba światowej ofensywy komunizmu i jego czołowej siły – ZSRR, całkowicie uzasadniała stosowanie tej doktryny. Siły zbrojne, a przede wszystkim siły nuklearne, miały służyć tej doktrynie w dwojaki sposób: w czasie pokoju zmuszać przeciwnika do ustępstw groźbą zmasowanego uderzenia nuklearnego, a w razie wojny zastosować takie uderzenie.\nTa pierwsza funkcja znalazła się w doktrynie wojennej USA – a także innych głównych państw kapitalistycznych - w postaci tzw. strategii odstraszania, polegającej na tym, że siłom zbrojnym w czasie pokoju przypisano rolę „odstraszania” przeciwnika przed wojną. Teoretycznie wyglądało to niewinnie i można by to podciągnąć pod charakter obronny. Praktycznie jednak chodziło o to, by grożąc wielkim zmasowanym uderzeniem samolotów z bombami nuklearnymi zmusić przeciwnika do bierności i ustąpienia. Była więc to doktryna presji militarnej, która miałaby albo zmusić do ustępstw bez walki, albo ułatwiać przygotowanie i prowadzenie wojen.\nDoktrynę tę skrytykował generał Maxwell D. Taylor uważając, że wynikła z fałszywego sądu, że broń nuklearna w dyspozycji lotnictwa bombowego dalekiego zasięgu może rozstrzygnąć wynik wojny. Była ona kontynuacją doktryny wojny powietrznej, której nie potwierdziły doświadczenia II wojny światowej, gdyż ani bombardowania nie złamały Niemiec, ani też bomby atomowe nie zadecydowały o klęsce Japonii. Taylor uważał również, że doktryna zmasowanego odwetu stawiała USA w bardzo niewygodnej sytuacji ponieważ w przypadku ograniczonego konfliktu trzeba albo zdecydować się od razu na zrealizowanie własnej groźby – rozpętanie totalnej wojny, albo też powstrzymać się od takiego kroku, dowodząc tym samym, że groźba była jedynie zmyłką, a ponieważ Stany Zjednoczone nie stać na interwencję zbrojną na lądzie powstrzymują się one całkowicie od działania i pozostawiają przeciwnikom wolną rękę.\nOczywiście Taylor miał własną koncepcję doktryny wojennej, którą przedstawił pod nazwą doktryny elastycznego reagowania. Nazwa ta oznacza potrzebę posiadania zdolności do kontrakcji na cały wachlarz ewentualnych wyzwań, uporania się ze wszystkim, od powszechnej wojny nuklearnej do takich infiltracji i agresji jak zagrożenie Laosowi i Berlinowi w 1959 roku. Nowa strategia uznaje, że zapobieżenie wojnie ograniczonej lub szybkie wygranie jej jest tak samo konieczne, jak zapobieżenie wojnie powszechnej. Według tej doktryny konflikt miał być redukowany do możliwie małych rozmiarów m.in. poprzez wprowadzenie przerw w działaniach wojennych, w czasie których przywódcy polityczni mogliby uzgodnić rozejm czy zakończenie wojny. Zasadniczą rolę w realizacji owej doktryny miała odegrać niewielka, niezwykle mobilna wielonarodowa brygada, która mogła być szybko skierowana w miejsce każdego potencjalnego kryzysu jako środek demonstracji solidarności oraz woli odparcia agresji przez NATO. Doktryna elastycznego reagowania oficjalnie stała się doktryną NATO w 1967 roku, w czasie gdy Naczelnym Dowódcą Wojsk Sojuszu w Europie był generał Lyman Lemnitzer. Przyjęcie doktryny wynikało głównie z obaw, jakie w strukturach Paktu wzbudzało ewentualne użycie broni jądrowej przez Rosjan.\nW okresie gdy zachwiał się mit o amerykańskim priorytecie nuklearnym, a razem z nim zachwiała się doktryna wojenna NATO, francuski generał Pierre M. Gallois uznał, że powstała pilna konieczność wypracowania projektu francuskiej rewizji tej doktryny, a równocześnie nowej koncepcji dla francuskich sił zbrojnych. Gallois stworzył doktrynę proporcjonalnego odstraszania, która głosi, że każde państwo posiadające arsenał nuklearny będzie „odstraszało” nawet silniejszego przeciwnika, jeśli tylko arsenał ten będzie dość duży, by zadać przeciwnikowi straty większe niż korzyści., jakie może uzyskać w wyniku napaści. Musi więc być co najmniej proporcjonalny do wartości danego państwa. Aby skutecznie działać, broń ta powinna reprezentować siłę niszczenia niwelującą te korzyści, jakie uzyskać mógłby agresor z napaści na dany kraj. Gdyby np. Francja mogła stworzyć arsenał nuklearny zdolny do zniszczenia kilkunastu, czy nawet kilku wielkich ośrodków ludnościowych lub przemysłowych ZSRR temu ostatniemu „nie opłacałoby się” zaatakować Francji. Nie musiałaby więc już ona oglądać się na pomoc USA.\nInnym wybitnym strategiem francuskim jest Andre Beaufre, który rozwijając teorię uzasadniającą budowę francuskiej siły nuklearnej, uzupełnił teorię proporcjonalnego odstraszania o koncepcję „trzeciego partnera”. Zgodnie z nią użycie broni nuklearnej przez mniejsze państwo byłoby mechanizmem spustowym dla użycia jej przez jego sojusznika – „supermocarstwo nuklearne”. Dwustronne odstraszanie, zdanie Beaufre’a skutecznie, jeśli chodzi o wzajemnie odstraszające się mocarstwa, może nie chronić wcale ich sojuszników. Supermocarstwa starają się unikać konfliktów, grożących wojną między nimi, mogą nie interweniować, jeśli będą zagrożone interesy któregoś z ich sojuszników. Jeśli jedna sojusznik ten będzie posiadał broń nuklearną i groził jej użyciem, a więc jeśli stanie się „trzecim partnerem” sytuacja staje się inna. Odstraszanie dwustronne przekształca się w wielostronne i dzięki temu dopiero staje się skuteczne, oczywiście z punktu widzenia ochrony owego „trzeciego partnera”. Już sama groźba użycia przez niego tej broni może postawić sojusznicze supermocarstwo w sytuacji, w której zmuszone będzie poprzeć to „odstraszanie” własnym. Tak więc dysponowanie przez mniejsze państwo bronią nuklearną zmusza jego sojusznika do interwencji, nawet jeśli nie jest on zobowiązany do automatycznej pomocy i nawet jeśli nie jest mu to w danej sytuacji wygodne.\nBeaufre rozwinął też i w pewnym sensie zmodyfikował teorię odstraszania, dowodząc że ciężar strategii należy przesunąć na okres pokojowy, oraz że broń nuklearna jest instrumentem manewru politycznego i jako taka służy zapobieganiu większym wojnom. Jego zdaniem właśnie narodowa broń nuklearna mniejszych państw wnosi do światowej równowagi systemów „odstraszającej” broni element irracjonalności, co jego zdaniem zwiększa szanse zapobieżenia wojnie, której wszyscy się przecież obawiają.\nW 1972 roku Republika Federalna Niemiec z obawy przed wybuchem wojny i przez to możliwym oddaniem przez NATO ich terytorium na pastwę Układu Warszawskiego. Mimo istniejącej już doktryny elastycznego reagowania sojusz postanowił przesunąć zasadniczą linię obrony bliżej granicy z NRD. Tak powstała doktryna wysuniętej obrony. W myśl jej zasad nie było już miejsca na prowadzenie agresywnych działań opóźniających przed frontem główną linią obrony. Na wypadek wojny wojska Paktu miały przystąpić do zasadniczej bitwy obronnej, zaraz po rozpoczęciu ataku przez wojska Układu Warszawskiego. Właściwa realizacja tej doktryny w dużej mierze uzależniona była od szybkiej reakcji wojsk NATO na wypadek agresji.\nNa przełomie XX i XXI wieku charakter doktryn wojennych zaczął iść w trochę innym kierunku, chodzi tu o zmianę rodzaju zagrożeń. Po zakończeniu „zimnej wojny” strach przed wybuchem wojny światowej zmalał jedna pojawiły się inne, niekonwencjonalne zagrożenia będące wyzwaniem dla bezpieczeństwa państw całego świata. Mowa o terroryzmie, mimo że pojęcie to jest znane od zarania dziejów teraz nabrało zupełnie nowego znaczenia.\nW odróżnieniu od doktryn militarnych tworzonych na potrzeby państw czy sojuszy wojskowych, które w większości przypadków były lub są dziełem mniej lub bardziej wybitnych teoretyków wojskowości i pochodną wcześniejszych doświadczeń wojennych, doktryna walki z terroryzmem opiera się w dużej mierze na konwencjach międzynarodowych. Zdecydowana większość z nich jest dziełem Organizacji Narodów Zjednoczonych. Do lat dziewięćdziesiątych w ramach ONZ przyjęto dziewięć konwencji i protokołów międzynarodowych mających służyć zwalczaniu terroryzmu.\n1 marca 1991 roku w Montrealu została podpisana konwencja o oznaczaniu plastikowych materiałów wybuchowych w celu ich wykrywania. Integralną częścią konwencji jest aneks techniczny, zawierający wykaz substancji podlegających znakowaniu oraz ich oznaczeń. 15 grudnia 1997 roku Zgromadzenie Ogólne ONZ przyjęło konwencję o zwalczaniu terrorystycznych zamachów bombowych. Wiele zapisów ma zagwarantować ujęcie i osądzenie sprawców. 9 grudnia 1999 roku Zgromadzenie Ogólne przyjęło zaproponowaną przez Francję konwencję o zwalczaniu finansowania terroryzmu. Konwencja jest ściśle powiązana z uchwaloną rezolucją Rady Bezpieczeństwa z 28 września 2001 roku. Rezolucja, jak i konwencja nakłada obowiązek zamrożenia kont osób podejrzanych o terroryzm i ścigania pomagających im grup. Państwa – strony mają odmawiać schronienia każdemu, to ponosi odpowiedzialność za terroryzm lub popiera ataki terrorystyczne.\n„W grudniu 2005 roku została przyjęta strategia Unii Europejskiej w zakresie zwalczania terroryzmu. Opiera się ona na czterech założeniach:\n1.\tZapobieganie: rozumiane jako śledzenie czynników i korzeni terroryzmu, które prowadzą do radykalizacji i rekrutacji, zarówno w Europie, jak i poza nią.\n2.\tOchrona: ma na celu zabezpieczenie mieszkańców Europy i jej infrastruktury oraz redukcję ich podatności na atak poprzez m.in. zwiększenie skuteczności działań służb granicznych, transportowych.\n3.\tŚciganie: zakłada śledzenie terrorystów zarówno na granicach, jak i na świecie, utrudnianie im planowania, podróży i komunikowania oraz odcinanie od źródeł finansowania.\n4.\tPrzygotowania: ma na celu zminimalizowanie konsekwencji ataku terrorystycznego poprzez wzmocnienie radzenia sobie z następstwami zamachu, koordynacją reagowania na owe następstwa oraz na potrzeby ofiar.”\nWymienione powyżej konwencje, protokoły, ustawy i strategie można określić jednym mianem – antyterroryzmu. Pojęcie to można wyjaśnić jako wszelkie „przedsięwzięcia obronne obejmujące działania wywiadowcze i kontrwywiadowcze, zapewniające zmniejszenie wrażliwości ludzi i obiektów na działania terrorystyczne do ograniczonego użycia lokalnych jednostek sił zbrojnych włącznie. Obejmują one działania i udział wyspecjalizowanego personelu ochronnego w celu uniemożliwienia niepowołanym osobom dostępu do ochranianego wyposażenia, instalacji, materiałów i dokumentów, a także ich ochronę przed szpiegostwem, sabotażem, uszkodzeniami i kradzieżą. W skład tych działań wchodzi również ochrona osób.”\nPatrząc na otaczający nas świat, nie można zaprzeczyć poglądowi, że wbrew naszym nadziejom nie nastąpił koniec wojen i konfliktów zbrojnych. Nowe niebezpieczeństwa sprawiają, że nie maleje też rola sił zbrojnych. Wręcz przeciwnie, tworzone są coraz to nowe jednostki ukierunkowane na nowe niebezpieczeństwa. Armia okazuje się niezwykle użytecznym instrumentem w kształtowaniu stosunków międzynarodowych. To wszystko sprawia, że nadal intensywnie pracuje się nad tworzeniem nowych doktryn militarnych, które będą odpowiedzią na pojawiające się nowe zagrożenia na pokoju i bezpieczeństwa na świecie.\n•\tJacek Solarz, Doktryny militarne XX wieku, AVALON, Kraków, 2009\n•\tJulian Lider, Ludzie i doktryny, Iskry, Warszawa, 1969\n•\tLech Wyszczelski, Teorie wojenne i ich twórcy na przestrzeni dziejów, NERITON, Warszawa, 2009\n•\tMartin van Creveld, Zmienne oblicze wojny, Rebis Dom Wydawniczy, Poznań, 2008\n•\tFranciszek Skibiński, Rozważania o sztuce wojennej, Wojskowy Instytut Historyczny, Warszawa, 1972


Szamba betonowe Kielce → Ceny Producenta ☎\nMontaż zbiornika bezodpływowego na posiadłości ziemskiej jest w wielu przypadkach koniecznością. Tereny działkowe nie zawsze usytuowane są w miejscach, gdzie istnieje sieć kanalizacyjna. Jeśli w okolicy takiej sieci nie ma, musimy zadbać o wybudowanie szamba, do którego będą odprowadzane wszelkie nieczystości powstałe w domu, np. nieczystości z toalet, pralek, zlewów. Sposobów na stworzenie zbiornika na domowe ścieki jest kilka, w tym montaż gotowego szamba betonowego lub szamba z tworzywa sztucznego, montaż zbiornika z kręgów lub szambo betonowane bezpośrednio na miejscu budowy. Istnieje również inny sposób pozbywania się nieczystości, mianowicie montaż przydomowej oczyszczalni ścieków, jednak jest to inwestycja, na którą mało kto może sobie pozwolić. Nasza firma w Kielcach zajmuje się sprzedażą szamb betonowych, które dziś uchodzą za najpraktyczniejsze i najbardziej ekonomiczne rozwiązanie. Ich najważniejszą zaletą jest doskonały stosunek jakości do ceny – szamba betonowe są niedrogie, a jednocześnie, dzięki swej solidności i niezawodności, w stu procentach spełniają swoje zadanie. Świadczymy usługi zarówno na terenie miasta Kielce, jak i w pobliskich miejscowościach. Jeśli na Twojej działce brakuje zbiornika na nieczystości, a jednocześnie nie masz możliwości, aby podłączyć posesję do sieci kanalizacyjnej, zachęcamy do kontaktu z naszą firmą. Jako główny mankament szamb betonowych wymienia się skomplikowany proces montażu ze względu na wielki ciężar tego rodzaju zbiornika. Instalacja musi być wykonana z użyciem dźwigu, dlatego wiele osób rezygnuje z takiego szamba na rzecz lekkiego (ale za to dwa razy droższego) szamba z plastiku. My tłumaczymy naszym Klientom, że wcale nie muszą rezygnować z niedrogiego i funkcjonalnego szamba betonowego ze względu na trudności z montażem, ponieważ tą kwestią zajmujemy się my. Instalujemy szamba betonowe w Kielcach i okolicach, dlatego nie musisz organizować dowozu zbiornika, a także szukać ekipy, która pomogłaby Ci w montażu. W razie potrzeby tę usługę wykonamy my. Znajdujące się w naszym asortymencie pojemniki wyróżniają się uniwersalnym zastosowaniem, oferujemy zbiorniki na gnojówkę i gnojowicę, zbiorniki na wodę deszczową, zbiorniki retencyjne i przeciwpożarowe. Właścicieli posesji w Kielcach i w pobliskich rejonach, którzy poszukują skutecznej metody na pozbywanie się z domu nieczystości, ale nie chcą zanadto obciążać portfela, zapraszamy do skorzystania z naszych usług. Oferowane przez nas szamba betonowe to zbiorniki, które odznaczają się bardzo wysokim poziomem szczelności. Dowodem są posiadane przez nas certyfikaty. Problem przedostających się do gleby ścieków oraz powstających w pobliżu domu nieprzyjemnych zapachów zostaje zatem całkowicie wyeliminowany. Szczelność szamba ma kolosalne znaczenie, zarówno ze względu na dbałość o środowisko naturalne, jak i ze względu na domowników. Wydostające się z szamba nieczystości mogłyby stanowić zagrożenie dla zdrowia. Należy więc ze szczególną uwagą podejść do tej kwestii i wybrać rozwiązanie jak najbardziej ekologiczne i bezpieczne. Decydując się na współpracę z naszą firmą w Kielcach, możesz liczyć na pomoc w zakresie doboru odpowiedniego zbiornika na Twoją działkę. Ponieważ każda posesja jest inna, wymagania względem zbiornika na nieczystości mogą być różne. Z chęcią dopasujemy gabaryty i rodzaj szamba do Twojej działki. Kolejnym plusem szamb z betonu jest wytrzymałość całej konstrukcji. Ze względu na swoją dużą wagę, szambo betonowe stabilnie spoczywa w gruncie, nie ma mowy o wypieraniu pojemnika do góry (np. przez wody gruntowe). Ponadto, taki zbiornik jest też odporny na napór odgórny (np. w sytuacji gdy szambo usytuowane jest pod miejscem parkingowym. Szambo betonowe jest na tyle wytrzymałe, że obciążenie w postaci stojącego nad nim samochodu mu nie zagraża). Zbiornik na ścieki w postaci szamba betonowego to całkowicie bezpieczne dla środowiska i dla zdrowia osób przebywających w pobliżu rozwiązanie. Polecamy tę metodę na pozbywanie się nieczystości jako najbardziej efektywną, a zarazem najtańszą.\nZamówienia realizujemy w całej Polsce między innymi w miastach: Kunów, Muszyna, Polkowice, Olsztynek, Szczecinek, Strzelin, Gryfów Śląski, Myślibórz, Łaziska Górne, Kisielice, Copyright © 2015 Szamba Betonowe Kielce


Auto 38tyś + pakiet startowy : Jakie auto kupić?\n23 Kwi 2019, 12:53\nHejka , zwracam się do was w sprawię wyboru auta do kwoty 38tyś , i zastanawiam się czy szukać samochodu w Polsce czy może sprowadzić auto z Belgi lub Niemiec .\nAuto oczywiście albo sedan albo w kombi , auto z silnikiem maksymalnie 2.0 oraz 140km + .\nZastanawiam się bardzo czy może Benzyna albo Diesel , rocznie robię 25tys km , więc chyba Diesel .\nSzukam auta takiego auta aby mi nie rozbiło portfela bo kupić auto to jedno , a utrzymać auto to drugie i szukam auta z w miarę tanim utrzymaniem .\nAuto powyżej 2010r.\nZastanawia się nad Ford Monedo Mk4 kombi/sedan , interesuje mnie to auto ale musi mieć bardzo bogatą wersję wyposażenia navi itd. czy jestem w stanie takie auto kupić do tej kwoty?\nPodobno są tam dobre silniki PSA prawda?\nFord Focus Mk3 po lifcie lecz tutaj są tutaj silniki 1.6 i 115km a 2.0 140km bardzo rzadko można spotkać czy może jakiegoś chipa zrobić czy warto ?\nOpel Inisignia 2.0 160km CDTI sedan/kombi . Czy Opla za tą kasę warto brać pod uwagę ?\nBMW E90 177 km tutaj raczej nie będzie tanio , a jak coś się zepsuje to wesoło nie będzie , lecz dużo osób mi to auto polecało , co w nim takiego wyjątkowego i czy jestem w stanie coś fajnego znaleść , bo jak nie to od razu odrzucam tą markę .\nVolvo V60 tutaj nie wiem czy jestem w stanie coś poszukać w tej kwocie .\nRejestracja: 23 Kwi 2019, 12:40\nRe: Auto 38tyś + pakiet startowy\n23 Kwi 2019, 13:05\nNa V60 dołóż jeszcze 10k\n23 Kwi 2019, 13:08\nZa 45k mogę zacząć szukać auta Volvo v60 czy warto ?\nJaka jednostkę w tej kwocie ?\nPs. Może cos na temat aut które podałem?\n23 Kwi 2019, 13:17\nWoT4 napisał(a): Za 45k mogę zacząć szukać auta Volvo v60 czy warto ?\nTo już w miarę rozsądna kwota na V60. Z diesli D3/D4 spokojnie znajdziesz, D5 będzie ciężko w tej cenie. Benzyna T4 lub T5 jak najbardziej. Można też wziąć T3 i wgrać pakiet Polestar od Volvo lub niezależnego chipa, wtedy masz to samo co T4.\n23 Kwi 2019, 13:22\nDo kwoty 45tys tez przeglądałem audi a4 b8 i chyba do tej Kwoty wygrywa Volvo V60 ...\nJak z częściami i jak z awaryjnościa tego auta?\nCzy szukać w polsce ?\nCzy bardziej na Niemcy i mysle czy nie znaleźć lekko uszkodzonego\n23 Kwi 2019, 14:13\nW kraju znajdziesz i z polskiego salonu z z importu, w dieslu nie będzie problem by coś znaleźć, gorzej z benzyną tutaj raczej większe silniki i pochodzenie raczej USA.\nWszystkie części dostępne bez problemu, spora ilość niezależnych dobrych serwisów Volvo. Koszty serwisowania z pewnością niższe niż Audi.\nAwaryjność niska o ile dba się o auto pamiętając o odpowiednim serwisowaniu.\nA tak z innej beczki, znajomy który niedługo odbiera nowe S60 z salonu ma ciekawą, wypasioną i zadbaną Hondę Accord w kombi w twoim budżecie, jeśli by Cię interesowała to zapraszam na priv.\n23 Kwi 2019, 14:52\nW jakich rocznikach mogę szukać takiego volvo v60 ?.\nTe silniki diesel z jakimi mocami występują? Daja rade aby bylo auto dynamiczne i czy może szukać w automacie?\n23 Kwi 2019, 17:21\nPoczątek produkcji, na pewno przed liftem.\nSilniki diesla te które pisałem mają dobre osiągi D3 ma 163KM i o ile dobrze pamiętam 340 Nm w zupełności wystarcza do normalnego użytkowania. D4 jest wg. mnie idealnym rozwiązaniem. D5 to mocny silnik, dobry do XC60 czy XC90. Jakikolwiek wybierzesz będziesz zadowolony tylko pamiętaj by to były pieciocylindrowe silniki.\n23 Kwi 2019, 18:36\nJak już jesteśmy przy marce Volvo to Oprócz V60 które jest dla mnie bardzo fajnym autem Premium. Lecz czy może jeszcsee inny model tej marki wart uwagi ?\nVolvo XC 60 suv?\n23 Kwi 2019, 19:05\nV40 jak najbardziej i to w miarę młode. XC60 nie jest wg. mnie dobrym pomysłem w tej cenie, szukałbym polifta ale to już sporo droższe auto. 38tys. t dobry budżet też na S80/V70 o ile lubisz duuuże auta.\n23 Kwi 2019, 20:04\nDobra to wiem że Model V60 w cenie do 45tyś mogę spokojnie kupić.\nJakbym chciał V40 bliżej 40tys czy 45tyś bo te 2 modele mnie najbardziej interesują i oczywiście diesel.\n29 Kwi 2019, 09:30\nOdezwij się na priv, mam dla Ciebie propozycję.\nKombi do 30 tyś złAuta po leasingu Carefleet, Master1 itd. Opinie\nTagi: auto, Volvo, Volvo V60, diesel, benzyna, Audi, części, kombi, kupię, model, usa, Audi A4, cdti, uszkodzony, BMW, wyposażenie, BMW E90, Belgia, hatchback, Ford\nNowa Honda CR-V - oficjalna sprzedaż ...Rozpoczęcie oficjalnej sprzedaży najnowszej Hondy CR-V. Samochód zadebiutował w Europie już na targach w Paryżu, ale do oficjalnej sprzedaży trafił pod koniec października tego roku. Spoglądając na samochód z zewnątrz ...Mitsubishi Outlander 2016 funkcjonalny ...Mitsubishi Outlander 2016 to wielozadaniowy, funkcjonalny pojazd klasy SUV, który wyróżnia się ponad 100 nowatorskimi rozwiązaniami technologicznymi i stylistycznymi. Mowa tu między innymi o nowej, dynamicznej stylistyce ...Mitsubishi Pajero wystąpi filmie ...Mitsubishi Pajero wystąpi w roli samochodu głównego bohatera w powstającym właśnie filmie "Chemia", zapowiadanym przez krytyków jako jeden z najważniejszych polskich obrazów filmowych tego roku. Słynny terenowy SUV towarzyszy ...


TLK Ignacy Łukasiewicz pojedzie w Bieszczady?\ndl, Rynek Kolejowy ⚫ 20.10.2012 ⚫ 232\nW odpowiedzi listowej, jaką PKP Intercity wystosowało do Marcina Kreisa, spółka wyraża chęć uruchomienia pociągów w Bieszczady. Niestety najbardziej prawdopodobne połączenie nie uwzględnia trasy przez Gorlice. To zła wiadomość zwłaszcza dla tamtejszej społeczności walczącej o reaktywację pociągów.\nDzięki działaniom mieszkańców Gorlic a zwłaszcza Marcina Kreisa, koordynatora akcji społecznej na rzecz reaktywacji połączeń kolejowych do/przez Gorlice, na łamach naszego portalu co jakiś czas ukazują się informacje dotyczące postępu w tych działaniach. Ostatnim wydarzeniem w tej kwestii jest odpowiedź PKP Intercity na list Marcina Kreisa, w którym zawarł szereg propozycji i rozwiązań związanych z ewentualnym wdrożeniem przewozów przez Gorlice w Bieszczady do oferty PKP Intercity.\nW Bieszczady najwcześniej za rok\nPKP Intercity wyraża chęć uruchomienia takich połączeń. Najwcześniej miałoby to nastąpić w rozkładzie jazdy 2013/2014, czyli za około rok. Obecnie na trasie Rzeszów – Jasło i Jasło – Zagórz trwają prace modernizacyjne prowadzone na zlecenie PKP Polskich Linii Kolejowych których zakończenie planowane jest w przyszłym roku.\nJak zaznacza spółka PKP Intercity, ze względów ekonomicznych najbardziej prawdopodobny jest pociąg kursujący jako łącznik do już uruchamianych składów do/przez Rzeszów czy Przemyśl z Trójmiasta czy Warszawy. Składy dalej miałyby być prowadzone lokomotywami spalinowymi, początkowo w sezonie letnim i zimowym i w dniach charakteryzujących się zwiększonymi potokami podróżnych.\nWedług PKP Intercity, kursowanie pociągów przez Stróże i Gorlice musiałoby wiązać się z podsyłaniem lokomotywy spalinowej do Jasła co zwiększyłoby koszty takiego pociągu. Należy jednak zwrócić uwagę, że uruchomienie składu trasą Tarnów – Stróże – Gorlice – Jasło – Zagórz dałoby możliwe większe oszczędności, ponieważ trasa ta aż do samego Jasła jest zelektryfikowana. Jedynym odcinkiem, który nie posiada trakcji elektrycznej jest szlak Jasło – Zagórz.\nNiebawem przetarg na lokomotywy spalinowe\n– Obecnie spółka pracuje nad rozpoczęciem procesów inwestycyjnych w sferze trakcji spalinowej. Chcielibyśmy jeszcze w tym roku – jesienią – ogłosić przetargi na zakup lokomotyw spalinowych liniowych i modernizację lokomotyw spalinowych manewrowych. W momencie ich ogłoszenia będziemy mogli podać więcej szczegółów – powiedziała Małgorzata Sitkowska, rzecznik prasowy PKP Intercity.\nWedług wcześniejszych zapowiedzi przedstawicieli PKP Intercity oraz samego prezesa Janusza Malinowskiego, spółka dzięki lokomotywom spalinowych chce do swojej oferty wprowadzić pociągi w rejon Mazur, Bieszczad czy Zamojszczyzny.\nMałe zaangażowanie samorządów\nNiezwykle istotne są działania samorządowców regionu gorlickiego. Te pozostawiają wiele do życzenia. Z obecnym podejściem województwa małopolskiego i Małopolskiego Zakładu Przewozów Regionalnych do kwestii reaktywacji połączeń Regio do Gorlic, jedyną nadzieją dla mieszkańców Gorlic czy Biecza jest usilne zabieganie o pociągi do spółki PKP Intercity.\nW sytuacji uruchomienia pociągów kursujących jedynie z Rzeszowa przez Jasło do Zagórza (lub innej stacji) jedynym racjonalnym rozwiązaniem ze strony małopolskiego i podkarpackiego urzędu marszałkowskiego jest uruchomienie skomunikowanych pociągów regio z Krakowa (Stróż), przez Gorlice i Biecz do Jasła.\nIgnacy Łukasiewicz patronem\nNa portalu społecznościowym, gdzie działa akcja społeczna Marcina Kreisa, kilka tygodni temu pojawiła się ankieta, w której można było wybrać nazwę ewentualnego przyszłego połączenia. Większość głosujących wybrała za patrona pociągu Ignacego Łukasiewicza, polskiego chemika, farmaceutę i przedsiębiorcę, wynalazcę lampy naftowej, twórcę przemysłu naftowego; rewolucjonistę i działacza niepodległościowego silnie związanego z okolicami Gorlic.\nPociąg TLK „Ignacy Łukasiewicz” z Trójmiasta/Warszawy do Zagórza – możliwy? Poznaj treść całego listu.\n2012-10-20 22:35:22 Autor: Kryśka\nPodziękowania dla Kreisa i Rynku Kolejowego za wytrwałość i drążenie tematu.\nDzięki Wam odezwał się prezes Malinowski, odezwał się Massel, będą spalinowe loki, pani Małgosia dużo się wypowiada. I to bardzo cieszy, że społeczeństwo bierze się do roboty a PKP Intercity z nowym prezesem odżyło.\nI to widać coraz wyraźniej pod każdym względem.\n2012-10-20 23:38:11 Autor: kolejowy men\nI bardzo dobrze, to proszę w takim razie o drążenie tematu o większą ilość TLK do Bielska, bo w PKP IC uważają, że do Bielska nie jest potrzebne więcej TLK, ponieważ jest wiele pociągów regionalnych na odcinku Katowice - Bielsko i pociągi by się dublowały. Ciekawe wytłumaczenie i ciekawe, że żadne z 3 całorocznych kwalifików się nie dubluje z jakimś regionalnym, zwłaszcza, że KŚ ma zwiększyć ilość pociągów. Ĺťeby chociaż wspólne bilety były, ale na bezpośredniość też pasażerowie zwracają uwagę. Dużym utrudnieniem jest też kursowanie wielu pociągów w pierwszą stronę od poniedziałku do soboty, a w drugą od poniedziałku do piątku i w niedzielę, co jest coraz powszechniejsze nie tylko w PKP IC, ale i w PR-ach i bardzo utrudnia podróżowanie. Proszę się też tym zająć. Pozdrawiam.\n2012-10-21 00:05:10 Autor: ~ P.\ndawniej jakoś pociągi potrafiły przez to miasteczko jeździć... a teraz to już nawet tego nie ma, a szkoda... mogliby się za to wziąć i reaktywować połączenia kolejowe. Na pewno mieszkańcy by się cieszyli - wiem, bo stamtąd pochodzę...\n2012-10-21 07:26:07 Autor: aa\nzdjęcie z Sosnowca... ach cudowne \_"tęczowe miasto\_" :P\n2012-10-21 09:06:13 Autor:\nIC zniszczyło przewozy dalekobieżne które miały wysoką a nawet bardzo wysoką frekwencie choćby Krynica Warszawa Krynica ,uruchomiły to połączenie przewozy regionalne pociągiem Nikifor ale od nowego rozkładu ma go nie być, przyczyną ma być remont tunelu, a w rzeczywistości wyeliminowanie konkurencji .\n2012-10-21 09:37:49 Autor: tuchovia\nZostawcie nam ir Nikifor !!! A jak nie to niech PKP IC w zamian utworzy takie samo połączenie, w przystępnej cenie !!!\n2012-10-21 09:59:01 Autor: ir\nCiekawe, kiedy PKP IC zawrze umowę z GDDKiA w sprawie zakazu poruszania się po drogach ir Busów...\n2012-10-21 10:01:47 Autor: Kolejorz91\nPrzewozy Regionalne są chętni do uruchomnienia nowego połączenia interREGIO korzystając z mojej propozycji, którą im przedstawiłem. Może ukarze się takie połączenie w rozkładzie 2013/14. Będzie to pociąg kategori IR o nazwie ŁABÄDĹš, kursujący z Olsztyna do Krynicy przez Toruń, Kutno, Warszawę Centr., Radom i Kraków. Weekendowe połączenie, czyli kursy w piątki i nidziele a w drodze powrotnej w soboty i poniedziałki.\nPR-y analizują ten mój pomysł na propozycję uruchomnienia nowego połączenia interREGIO ŁABÄDĹš, ale to wszystko zależy od PKP PLKi. ;)\n2012-10-21 10:25:13 Autor: Realny\nOgłoszenie i rozstrzygnięcie przetargu powiedzmy łącznie z protestami potrwa z 1 rok. Producenci lokomotyw zapewne nie mają na placu gotowych loków, które by czekały na zakup. Dostarczenie pierwszego loka potrwa pewnie kolejny 1 rok lub 2 więc sądzę, że nie ma się co podniecać, że w rozkładzie 2013/2014 ruszy pociąg w Bieszczady. Jeszcze sobie poczekacie na taki pociąg do rozkładu 2014/2015. KM na traxx-y czekała ze 2 lata, LOTOS na swoje traxx-y diesle też czekali.\n2012-10-21 13:57:49 Autor: marek23\nTo oczywiste że przez Rzeszów, Strzyżów, Jaslo powinno iść połączenie z Centralnej Polski, a przez Tarnów, Stróze z pominięciem łacznicą, Gorlice, Biecz, Jasło z Polski Zachodniej (Wrocław, Katowice, Kraków) Niestety rodzą się tez pomysły aby i to drugie połączenie kierować przez Rzeszów i temu pomysłowi dać trzeba zdecydowany odpór tak jak i pomysłom łączenia obu pociagów w Rzeszowie i dalej jazdą wspólna do Zagórza. Kolejna sprawa to problem stacji końcowej, powinien być nią Sanok a nie sąsiednia stacja Zagórz niekojarzona przez wiekszość ludzi z Polski z Bieszczadami. Dla Gorlic od rana do wieczora co 2 h szynobusy do Rzeszowa i szybkie składy do Krakowa po zmodernizowanej E30\n2012-10-21 17:04:15 Autor: Kflik\nPowinni się dogadać i uruchomić połączenie wspólnie. Jako przyspieszone Regio + skomunikowania. Wagony bezpośrednie, podkarpackie niech zdobędzie odpowiednio silne szynobusy. To by dało szansę na rozsądne rozwiązanie.\nSytuacja gdy mamy 3 pociągi na linii z czego 1 to mający zupełnie inną taryfę TLK jest idiotyczna i świadczy o niegospodarności. Oba są dotowane, równolegle. Przy tak małej pracy przewozowej trzeba działać wspólnie.\n2012-10-21 18:02:11 Autor: michał osak\nKolejorz 91: Z Olsztyna do Krynicy przez Toruń, Kutno i Warszawę? A może jeszcze przez Gdynie? Nie ma na to żadnych szans. Kto będzie tym jechał z Olsztyna do Warszawy 5h przez Toruń, jak już za rok przez Działdowo będzie czas 2h45min.\n2012-10-21 18:18:06 Autor: Kolejorz91\nmichał osak: to zależy od PR-ów i od PLKi. Ja im tylko taką propozycję dałem że przez Toruń. A przez Działdowo może i za rok by wpuścili ten pociąg. A kojarzysz IR POMORZE jak jeździł do Warszawy, jeździł przez Malbork i Toruń. Też nie było szans? A jednak jeździł.\n2012-10-21 18:35:27 Autor: Piotr.\nNie przez Gorlice (stacja czołowa, końcowa na D29-110), ale p. Gorlice Zagórzany (stacja przelotowa na D29-108).\nDo Gorlic TLK nie wjedzie, bo nie ma na miejsca na skład dłuższy niż 3 wagony i jego oblot lokiem. Jedyne EZT da radę zmienić kierunek - tutaj ukłony dla UMWM za wieloletnie olewanie Gorlic w zakresie ruchu regionalnego. Dla niewierzących pracowników UMu polecam rozkład jazdy autobusów z krakowskiego dworca - tam jest odpowiedź na pytanie o wielkość generowanych potoków.\nPrzypominam też, że kultowe Bieszczady z Gliwic do Zagórza jadące od wielu, wielu lat p. Stróże - Jasło peerowy beton uwalił skutecznie trasując ten pociąg p. Rzeszów. Uzyskany czas jazdy z Krakowa do Zagórza wynoszący 7 godzin (SRJP 2007/2008), połączenie dobił skutecznie. Co teżzauważył @marek23\n2012-10-21 19:59:32 Autor: Arrivederci\nPospieszny Zagórz - Lesko - Ustrzyki - Przemyśl - Stalowa Wola - Sandomierz - Skarżysko - Warszawa załtwiłby sprawę. Zamiast puszczać pociągi przez Chyrów, i spokojnie remontować Rzeszów - Jasło - Zagórz to zaorali wszystko dokładnie.\n2012-10-21 20:15:14 Autor: zyga2\njeździł przez Toruń, bo e65 była modernizowana.\npociąg o którym piszesz z Olsztyna do Krynicy może i pojedzie ale na 100% nie przez Toruń, bo już w przyszłym roku zaczyna się remont trasy Inowroclaw-Torun-Jablonowo i trasa Olsztyn-Torun będzie miala ograniczona przepustowość.\n2012-10-21 21:31:46 Autor: daniel bachan\nOlsztyn-Toruń-Wawa to 6h. Przez Działdowo 3h. Nie ma szans na takie połączenie.\n2012-10-21 21:42:51 Autor: Kolejorz91\nDecyzja należy do Przewozów Regionalnych i do PKP PLK ;) Ja i dałem im propozycje czy przez Toruń czy Działdowo to od nich zależy ;)\n2012-10-21 23:18:34 Autor: Fido dido\nZrobić druta do Zagórza i po problemie. A potem dla IR (3 x turbokible Wawa-Zakopane/Krynica/Zagórz)\nZero problemów z manewrami....A PIC powinien się zaopatrzyć w kilka dobrych jakościowo EZT-ów i parę sztuk SZT (taniej by im wyszło jako pociągi dojazdowe do węzłówek)\n2012-10-22 07:21:18 Autor: spalinowy\nPIC powinien odtworzyc reszte polaczen ktore zniszczyl czyli pociagi dalekobiezne na Mazury Dolny Slask(Legnica Zgorzelec) Lubuskie(Kostrzyn) i pomorskie(Chojnice). Kiedys w te regiony bylo chociaz kilka pociagow dalekobieznych z dobra frekwencja.Dzis w najlepszym wypadku jest jeden lub nie ma ich wcale. Jak widac dzis bez druta \_"niedasie\_" prowadzic pociagow. A po grzyba zlomuja te fiaty. PR jakos je eksploatuje i nie narzeka ze stare ba Cargo nawet ptrzedluza ich zywot pt.ST45\n2012-10-22 08:57:37 Autor: Piotr.\n@Arrivederci: A Sanok, Krosno, Jasło i Gorlice to zostawisz bez pociągu?\n2012-10-22 11:16:46 Autor: Kflik\nNa te wszystkie Bieszczady, Mazury, Zamoście itd potrzebne są SZT. Albo hybrydowe jak w UK kupują;)\nSkłady wagonowe są ok jeśli połączą wiele relacji w jednym pociągu np. z Zamościa wyjedzie skład z wagonami do Warszawy/Wrocławia/Szczecina itp., a pojedyncze wagony bezpośrednie dołączac do..szynobusów..\ndogadać się z Największym Wrogiem i tworzyć wspólnie ofertę na takich końcówkach (wspólna taryfa, \_"obiegi\_" pracowników, obsługa na stacjach końcowych itp)\n2012-10-22 12:18:11 Autor: wdr\nja pamiętam jeszcze jak niedzielne pociągi z Krosna do Krakowa jeździły pełne (oczywiście przez Stróże). dużo wygodniej niż autobusem, ale to będzie chyba możliwe po modernizacji Kraków-Tarnów, czyli pewnie za jakieś 5-8 lat.\n(z cyklu marzenia: dobrze by było zrobić modernizację z elektryfikacją do Sanoka + dobudowa łącznika omijającego Jasło na trasie Krosno - Rzeszów)\n2012-10-22 12:43:39 Autor: Kflik\nIle lat po modernizacji żyje linia kolejowa?\nDlaczego musieliśmy się aż tak cofnąć w porównaniu z rozkładami nawet z końca XX wieku?\nCo się stało, że kiedyś pełne pociągi z rejonu Bieszczad (Wetlina, Bieszczady itp) musiały zostać zlikwidowane?\nelektryfikacja tam według mnie nie jest niezbędna, do Krakowa itp. mogą jeździć SZT. Ile SZT można kupić za kwotę jaką trzeba wydać na elektryfikację? Dobrych EZT i tak nie ma pod dostatkiem więc i tak trzeba kupować...Więcej niż 2h takt i tak pewnie nigdy nie będzie a przy takim natężeniu ruchu elektryfikacja jest imho zbędna.\n2012-10-22 12:52:45 Autor: Kflik\na jeśli chcą kupować coś super-uniwersalnego niech kupują hybrydy. IMHO w Polsce byłyby idealne, droższe w utrzymaniu ale za to większa seria podobnego taboru i bardziej uniwersalne. 160km/h pod drutem i 120km/h gdy na silnikach spalinowych, zupełnie wystarczy na takie średniodystansowe połączenia. Bieszczady, Zamość, Kędzierzyn - Kłodzko - JG, (Berlin) - Gorzów - Gdynia/Olsztyn, Rzeszów - Lublin - Warszawa, Wieluń - Wrocław?(;) Gorzów - Zbąszynek - Leszno - Wrocław, Zielona Góra - Wolsztyn:) - Warszawa, wszyscy czekają na taki tabor i połączenia. Przy odpowiednich czasach przejazdu byłaby to większa rewolucja niż pendolino. a właściwie byłaby to rewolucja. pendolino nią nie jest Z1 .\n2012-10-22 13:30:06 Autor: Maciek z Lublina\nSkoro mowa o zakupie nowoczesnych lokomotyw spalinowych - na przetarg w sprawie tych lokomotyw czekam z wielkim zaciekawieniem - to pozwolę sobie przypomnieć , na jakich szlakach pociągi TLK z trakcją spalinową przydałyby się naszej kolei ... 10 nowych lokomotyw spalinowych nie wystarczy , potrzeba około sześćdziesięciu sztuk o możliwościach porównywalnych z serią SU45 ... Te maratony bydgoskiej Pesy nie wystarczą , bo one mają ograniczone możliwości na silniku spalinowym...\nNa pewno przydałyby się na szlaku : Piła - Stargard Szczeciński w pociągach z Bydgoszczy do Szczecina , także na szlaku z Bydgoszczy przez Kościerzynę do Gdyni w relacji z Poznania do Gdyni , na szlaku : Lublin - Stalowa Wola Rozwadów w relacjach z Warszawy do Rzeszowa i z Warszawy do Przemyśla , na szlaku : Krzyż - Kostrzyn w relacji z Warszawy do Kostrzyna nad Odrą przez Poznań , a o szlakach mazurskich czy ziemi zamojskiej nie wspominam , tak samo o Bieszczadach , bo uważam to za oczywistość . Z uwagi na zadowalającą prędkość szlakową , rzędu 90km/h , uważam także za możliwą relację z Hrubieszowa do Łodzi , bez druta na szlakach : Hrubieszów - Stalowa Wola Rozwadów i Skarżysko Kamienna - Tomaszów Mazowiecki .\n2012-10-22 14:36:50 Autor: Kflik\nnie jestem przekonany do loków spalinowych. Taks są bardzo potrzebne ale jest ale.\nNa tych wszystkich wymienionych trasach potrzeba rozsądnego taktu i dobrego powiązania z resztą siatki kolejowej. Tymi lokami do dalekobieżnych ile zrobimy? Jedną, dwie pary dziennie? Reszta będzie kuleć dalej? Taka kolej będzie kiepsko działać, zwłaszcza w obliczu coraz lepszego rozwoju innych środków transportu. Odpowiednia ilość połączeń w ciągu dnia to podstawa. Jakim kosztem pojadą te składy wagonowe? Powinniśmy kupować przede wszystkim SZT, na tyle silne by pojechały np. rano z Rzeszowa w Bieszczady z dwiema kuszetkami. Da się tak?\nMożna dać te loki do obsługi np. Piła - Stargard Szczeciński ale jaki będzie obieg tych loków? Faktycznie uruchomią pod dostatkiem _ciężkich_ składów wagonowych tą linią? Na tyle, że _zastąpią_ potrzebę uruchamiania Regio? Czy też będziemy mieli dobry takt regionalnych i do tego ładną ilość dalekobieżnych?\n2012-10-22 16:49:48 Autor: Maciek z Lublina\nNa linii między Piłą a Stargardem Szczecińskim istnieją niemałe rezerwy spowodowane tym , że jest tam niewiele mijanek . Nie brakuje jednotorowych linii pozbawionych druta , które mają więcej mijanek i da się na nich wygenerować większy ruch . Na lokalnych osobówkach jest miejsce dla szynobusów , a dla osobówek w szczycie ruchu warto uwzględnić możliwość składu wagonowego , nawet w wypadku trakcji spalinowej . Miałoby coś takiego ręce i nogi , co widać na przykładzie osobowych z Rzeszowa do Lublina .\nJeśli chodzi o pociągi TLK - na szlakach jednotorowych można dać 2 lub 3 pary pociągów TLK dziennie , a reszta ruchu pasażerskiego to osobowe . Istnieją też dwutorowe odcinki pozbawione druta , np szlak między Siedlcami a Czeremchą - dwutorowy prawie w całości , a także szlak między Krzyżem a Kostrzynem nad Odrą przez Gorzów Wielkopolski . W takich warunkach , zwłaszcza na szlaku przez Gorzów , wykonalne jest , aby osobowych było kilkanaście par dziennie a pociągów TLK - 6 czy nawet 7 par . Szlak między Siedlcami a Czeremchą ma na całości 80km/h , więc prędkość szlakowa jest zadowalająca i pozwala nie uważać za absurdalną obecność tam ruchu dalekobieżnego . Wraz z postępami remontu kolejowej szóstki znaczenie tego szlaku będzie rosło , z uwagi na konieczność utrzymania ruchu pasażerskiego między Białymstokiem a Warszawą - w trakcie remontu nie wszystkie pociągi TLK między tymi miastami będą mogły jeździć kolejową szóstką , a więc przez Tłuszcz i Małkinię.\nDlatego jest konieczne dostosowanie szlaku między Białymstokiem a Czeremchą do 80km/h , albo nawet do setki .\n2012-10-22 19:09:18 Autor: kazik76\nPopieram pociągi TLK z Bielska-Białej, szczególnie nocny do Warszawy, z wagonami sypialnymi dla wygodnych (i dalej Giżycko lub Suwałki, albo połączenie z Hańczą \_"tylko dla warszawiaków\_", bo 4 godziny mogą wysiedzieć w dzień w pociągu.\nOstatnio jeździł Monciak-Krupówki, ale puścili go na trasę, która generuje większy ruch tj.: Kielce, Radom, a i zakopianka będzie na noc zwijana do Skawiny. Tak zapadają ekonomiczne nonsensy w PIC.\nPiotr Ciżkowicz: Liczba zadowolonych klientów PKP Intercity rośnie 200\nJak PKP IC może zawalczyć o pasażera ekonomicznego... 142\nTaniej w pociągach TLK. PKP Intercity wprowadza „Bilet Taniomiastowy” 270\nZobacz, gdzie pojedziesz taniej TLK i IC 491\nBędą obniżki cen biletów w pociągach TLK! 338\nBeim: Odstraszanie pasażerów TLK prowadzi do upadku 162\nPociąg TLK z Warszawy do Mińska będzie jeździł do 28 kwietnia. Co dalej? 191\nNotoryczne opóźnienia pociągów Intercity we Wrocławiu 407\nTLK bez wagonów barowych 1,2k\nW sześć godzin z Wrocławia do Trójmiasta 179\nCzy Pendolino wpłyną na poprawę komfortu podróżowania TLK? 147\nAlstom z kolejnym kontraktem na autonomiczne pociągi w Paryżu 538\nKatowice: Duży wzrost liczby pasażerów, Dortmund najpopularniejszą trasą regularną 859


Enermax Revolution87+ 850 W – recenzja zasilacza - Wyniki testów :: PCFoster.pl\nA A A | 72446 | 1\nW przypadku zasilacza Enermax Revolution87+ 850 W wahania napięć dla linii +3,3V i 5V okazują się praktycznie zerowe. Różnice napięcia w czasie spoczynku wynoszą 0,01 V, pod obciążeniem zamykają się w granicach 0,02 V. W przypadku linii +5V rozbieżności są dokładnie takie same i wynoszą 0,01 V w spoczynku oraz 0,02 V w stresie. Przy dzisiejszych konfiguracjach sprzętowych linie te mają dużo mniejsze znaczenie, jednak nie można pozwolić sobie na wahania graniczące z poziomem bezpieczeństwa. Różnice w porównaniu do innych testowanych u nas konstrukcji są dosyć duże, jednak zupełnie nie groźne.\nJak wiemy właśnie m.in. te wyniki ustalają rankingi wszelkich zasilaczy. Wahania, jakie zanotowaliśmy przy odczycie z gniazda MOLEX wynoszą: 0,01 V w spoczynku oraz 0,02 V w stresie co jest doskonałym rezultatem, jak na tak wymagającą platformę testową. Przy bardziej obciążonym złączu PCI-E 6-PIN zmiany napięcia zamknęły się w przedziale 0,02 V oraz 0,04 V, co oznacza, że mieściły się one bez problemu w granicach zgodności z normą ATX 2.3. Są to wyniki lepsze niż w przypadku zasilacze Seasonic 860 W, który testowaliśmy ostatnio.\nW kwestii poziomu hałasu generowanego przez Enermax Revolution87+ 850 W, możemy powiedzieć jedno: cisza. Wentylator o średnicy 139 mm przy maksymalnym obciążeniu jest tylko minimalnie słyszalny, a kiedy nie wykonujemy bardziej wymagających zadań to trzeba przyłożyć ucho do obudowy, żeby cokolwiek usłyszeć.\nSprawdziliśmy również jak wygląda pobór mocy podczas obciążenia oraz w czasie wykonywania mało wymagających czynności. Następnie na podstawienie naszych pomiarów obliczyliśmy sprawność zasilacz. Zasilacz posiada certyfikat 80Plus Gold, co oznacza, że powinien wykazywać sprawność na poziomie 88% przy obciążeniu 20%, 92% przy połowie maksymalnego obciążenia oraz 88% przy maksymalnym obciążeniu. Sprawdźmy jak wygląda to w rzeczywistości:\nOkazuje się, że wyniki są takie, jak oczekiwaliśmy. Rzeczywiście jednostka Enermax Revolution87+ 850 W może pomóc nam ograniczyć rachunki za prąd ;)\nTemperatury są raczej standardowe, co oznacza, że wentylator dobrze radzi sobie z grzejącymi się komponentami. Widoczny jest zdecydowany wzrost przy 40% obciążenia.\nPobór mocy w trybie Stand by jest rzeczywiście poniżej 0,5 W, tak jak podaje producent na swojej stronie:


Forum Akademickie – portal środowiska akademickiego i naukowego Wirtualne Pracownie - Forum Akademickie - Portal środowiska Akademickiego I Naukowego\nPrzygotowaliśmy kilka scenariuszy egzaminów dyplomowych, ostatecznie procedura egzaminu na platformie Google meet wygląda dokładnie tak jak wcześniej w rzeczywistości. Odbywa się o określonej godzinie, dzień wcześniej sekretarz sprawdza, czy wszyscy mamy połączenie.\nUczelnie artystyczne, podobnie jak inne szkoły wyższe, od 12 marca br. prowadziły zajęcia z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość. Pojawia się pytanie, jak ma przebiegać takie kształcenie w przypadku zajęć o charakterze pracownianym, gdy szczególnie istotny jest bezpośredni kontakt z wykładowcą oraz dostęp do materiałów i narzędzi, w które wyposażone są pracownie.\nNa ten problem zwróciło uwagę Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego – rozporządzenie z dnia 22 maja umożliwiło studentom kierunków artystycznych korzystanie ze szkolnej infrastruktury i udział w konsultacjach pracownianych prowadzonych na miejscu. Oczywiście z zachowaniem pewnych warunków. Kryteria na szczęście nie zostały ściśle określone: dosyć zawiły zapis mówiący o tym, że „uczelnie artystyczne mogą prowadzić w ich siedzibach lub filiach kształcenie w ramach zajęć, które nie mogą być zrealizowane z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość, albo zajęć, w których wykorzystanie tych metod i technik mogłoby znacząco wpływać na efektywność kształcenia” oraz „zajęcia przewidziane w programie studiów do realizacji na ostatnim roku studiów”, pozostawia rektorom dużą swobodę decyzyjną.\nPrzyjrzyjmy się, jak wyglądał trudny proces przenoszenia zajęć z pracowni uczelnianych do rzeczywistości wirtualnej, w tak szczególnej dziedzinie jak sztuki plastyczne. O swoich doświadczeniach opowiedzą prof. dr hab. Katarzyna Podgórska-Glonti, dziekan Wydziału Architektury Wnętrz i Scenografii UAP, oraz dr Tomasz Kalitko, dziekan Wydziału Malarstwa i Rysunku UAP.\nDorota Szafrańska, Katedra Kształtowania Wnętrz Wystawienniczych\nProf. Katarzyna Podgórska-Glonti\nW przeddzień ogłoszenia informacji o zamknięciu instytucji kultury pojechałam do Krakowa na spotkanie dziekanów i otwarcie Międzynarodowego Biennale Architektury Wnętrz in (the) Future. Wystawę konkursową otwieraliśmy w Ogrodzie Sztuki. Prof. Marek Braun z krakowskiej ASP przygotował ze studentami performance, który miał wpisać się w myśl przewodnią biennale. Zaproszono do tej akcji także dziekanów z całej Polski. Wraz z organizatorami przebraliśmy się w przygotowane wcześniej kombinezony, maseczki i rękawiczki. W takich strojach wręczaliśmy nagrody studentom, a goście wernisażu z zainteresowaniem robili zdjęcia tej sytuacji. Niebawem jednak wystawa została otwarta i zamknięta równocześnie w związku z epidemią. Zaczęliśmy się rozjeżdżać, ale coraz bardziej docierało do nas, że nie chodzi o przyszłość odległą, że to, co jest nam znane z literatury czy filmów katastroficznych, dzieje się już teraz, zupełnie realnie. Byliśmy zadziwieni, jak bardzo hasło „in the Future” nagle wpisało się w naszą teraźniejszość.\nPo powrocie, kiedy wszyscy robili w sklepach zapasy, my zastanawialiśmy się, jak teraz prowadzić zajęcia ze studentami. Wiedzieliśmy, że czeka nas praca zdalna, ale sytuacja wciąż wydawała się tymczasowa. Od poniedziałku zajęcia ruszyły w zmienionej formie. Na szczęście z komunikacji zdalnej, mailowej korzystaliśmy już wcześniej – studenci tą droga przesyłają czasami prace do korekty, mamy też numery ich telefonów. Niebawem dział IT przesłał informacje dla pedagogów i studentów, jak korzystać z platform komunikacji, takich jak Google meet, Hangouts, Classroom, i z innych narzędzi.\nCharakter naszych studiów jest całkowicie indywidualny, korekty odbywają się w relacji bezpośredniego kontaktu, a wszystkie rodzaje komunikacji pozawerbalnej mają duże znaczenie, stąd niełatwo było nam się odnaleźć w nowej sytuacji. Na naszym wydziale prowadzone są dwa kierunki – architektura wnętrz i scenografia, w obrębie której działają Katedra Ubioru i Katedra Scenografii. Na kierunku architektura wnętrz projekty studentów są przedstawiane w formie wizualizacji, więc przez cały czas mieliśmy do czynienia z narzędziami cyfrowymi. Inaczej jest w przypadku kolekcji ubiorów czy kostiumów teatralnych, te powstają są w skali 1:1 z materiałów, tekstyliów, struktur przeróżnych i realizowane są w poszczególnych pracowniach. Podobnie w przypadku scenografii – nawet jeżeli projekt ma charakter wirtualny, powinna powstać makieta w odpowiedniej skali. I nagle się okazało, że w związku z ograniczeniami w handlu studenci mają problem z zakupem koniecznych materiałów.\nW tej sytuacji katedra ubioru podjęła decyzję, aby studenci pogłębili zagadnienia koncepcyjne związane z ich projektami. Jako pedagodzy musieliśmy stawać na wysokości zadania: mamy studentów o wysokiej wrażliwości, często wymagali także wsparcia, aby odnaleźć się w nowej sytuacji. Natomiast przy naszym zindywidualizowanym procesie kształcenia, jeżeli praca studenta, dyplomanta była bardzo zaawansowana w realizacji projektu, nie chcieliśmy go powstrzymywać, co nie znaczy, że ktoś, kto z braku materiałów pozostał tylko w sferze koncepcji, będzie z tego powodu weryfikowany gorzej. Ta skala weryfikacji była dla nas dużym wyzwaniem, ale właśnie dzięki indywidualnemu podejściu do studenta, znajomości jego silnych i słabszych stron mogliśmy przekazywać mu odpowiednie sugestie. Studenci przesyłali nam swoje projekty, my robiliśmy korekty w formie zdalnej, mailowej, a oprócz tego prowadziliśmy konsultacje telefoniczne. Ta potrzeba, żeby się wzajemnie słyszeć, w wielu przypadkach była bardzo duża i znacząca.\nOczywiście trudno było ograniczać kontakty do godzin dydaktycznych przewidzianych dla poszczególnych pracowni. Wszyscy stwierdziliśmy, że potrzebujemy ponaddwukrotnie więcej czasu, żeby skupić się na tym, co student nam przesłał albo napisał, i odnieść się do tego w takiej czy innej formie. Wykładowcy są zmęczeni pracą przed ekranami monitorów, wiele rezultatów umiemy wypracować sprawniej w bezpośrednim kontakcie, a zależy nam, żeby poziom prac nie odbiegał od tych konsultowanych bezpośrednio.\nNiektórzy studenci musieli zrezygnować z mieszkania w Poznaniu i przenieść się do swoich domów rodzinnych, czasami sprzęt, z którego korzystali, okazywał się zawodny, bywały problemy z transmisją danych, ale wspólnie na bieżąco staraliśmy się odpowiednio rozwiązywać zaistniałe problemy.\nJeszcze przed wybuchem pandemii założyłam w pracowni scenografii, którą prowadzę, że najbliższy semestr będzie poświęcony twórczości Sławomira Mrożka. Wielu studentów zainspirowanych tą literaturą podjęło w swoich pracach refleksje na temat stanu izolacji. W zajęciach pracowni obok polskich studentów uczestniczą studenci anglojęzyczni z Turcji i Francji. Ich odpowiedzi były bardzo interesujące. Widziałam, że są aktywnymi obserwatorami i interpretują ten dosyć klasyczny temat przez pryzmat rzeczywistości, w której aktualnie żyją, w której się znaleźli. Dostęp do „wypowiedzi” studentów jest szeroki. Pracownie, tak na architekturze wnętrz, jak i na scenografii, funkcjonują na Facebooku i cały czas upubliczniają poszczególne prace, które obecnie można także obejrzeć na wystawie końcoworocznej.\nJako dziekan podjęłam decyzję, aby prowadzić zebrania rady naukowej, rad programowych kierunków i spotkania kadry za pomocą aplikacji Hangouts. Wideokonferencje pozwoliły na podejmowanie wielu zagadnień dotyczących spraw kończącego się semestru, a także planów na kolejny rok akademicki. W maju odbyliśmy Walne Zgromadzenie Wydziału, podczas którego połączyło się 36 wykładowców. Byliśmy z tego spotkania bardzo zadowoleni. Jeśli pojawiały się problemy na poziomie technicznym, przy kolejnych spotkaniach były coraz rzadsze. Każdy miał tę świadomość, że trzeba szukać rozwiązań, a nie pozostawać na etapie, że się nie da. To formuła wideokonferencji, maili, telefonów sprawdzała się. Nasze walne zgromadzenie było dla mnie sygnałem, jak bardzo jesteśmy spragnieni spotkania, w czasie którego możemy widzieć się nawzajem.\nW miarę upływu czasu okazywało się, że większość studentów nie chce odraczać terminu egzaminów dyplomowych na okres po wakacjach, gdyż nie wiadomo, jaka sytuacja czeka nas jesienią. Termin został więc przesunięty tylko o miesiąc, aby absolwenci studiów licencjackich mogli być gotowi do zdalnej rekrutacji na studia magisterskie.\nKomisje dyplomowe zostały już powołane. Sekretarze komisji udostępniają ich członkom materiał, który student przesyła w systemie Akademus. Do dyspozycji mamy dział IT, jakość połączenia przez Google meets jest sprawdzana na dzień przed obronami. Łączność przez cały czas trwania egzaminów zachowuje przewodniczący komisji i sekretarz, a pozostałe osoby przyłączają się w czasie kolejnych dyplomów, tak aby nie było zbyt dużego obciążenia. Jesteśmy już po sesji egzaminacyjnej i po pierwszych egzaminach dyplomowych, które przebiegły bez żadnych zakłóceń.\nPo raz pierwszy wystawa końcoworoczna jest prezentowana wirtualnie. Dzięki temu można ją obejrzeć w znacznie większym zakresie i zasięgu. Tradycyjnie wystawa była organizowana po zaliczeniach, ale jeszcze przed dyplomami. Cała rada wydziału ogląda wspólnie wystawę i rezultaty rocznej pracy, czas jest jednak tak napięty, że trudno zapoznać się w całości z dorobkiem pracowni z innych wydziałów, które prezentowały się w różnych lokalizacjach. W tym roku jest inaczej – można z satysfakcją usiąść w fotelu i spokojnie zapoznać się z całością, co jest niewątpliwą zaletą.\nOd 25 maja uczelnie mogły się częściowo otworzyć dla studentów. Zgodnie z zarządzeniem rektora, na wniosek dyplomanta, można już było umożliwić mu dostęp do infrastruktury uczelni: laboratoriów, warsztatów i pracowni.\nTeraz, patrząc już z pewnej perspektywy na sytuację epidemii, muszę powiedzieć, że pierwsze dwa tygodnie były dla nas niezmiernie trudne, bo wiązały się z przejściem na zupełnie nową formę kształcenia, niespotykaną w uczelniach artystycznych. Dyskomfort był spotęgowany tym, że nie wiedzieliśmy, jak długo to potrwa. Udało się opanować nową formułę, ona oczywiście nie jest doskonała – widzimy potrzebę pracy manualnej z materiałami, które można zobaczyć w bezpośrednim kontakcie. Niezależnie od tego, czy mamy do czynienia z pracą nad kostiumem, makietą, maskami czy innymi formami, które powstają w pracowniach, ważny jest udział różnych zmysłów: gestu, dotyku, czego nie da się doświadczyć w rzeczywistości wirtualnej. Natomiast stan izolacji pogłębiał refleksję studentów, którzy nagle zaczęli czerpać inspiracje z własnego doświadczenia, co było niezwykle cenne. Życzymy sobie jednak, żeby wrócić w październiku do bezpośredniego kontaktu. Tęsknimy za studentami i dotyczy to każdego pokolenia pedagogów – tych młodych i tych z dużym doświadczeniem dydaktycznym.\nStrój postaci Amneris z opery G. Verdiego Aida\nPo ogłoszeniu przez MNiSW decyzji o zawieszeniu zajęć sytuacja na naszym wydziale rozwijała się dynamicznie. To był moment, gdy studenci mieli już rozpoczęte prace na zaliczenia albo przygotowywali dyplomy. Rektor szybko podjął pierwsze kroki – dostaliśmy pakiet drogowskazów, ale każdy wydział, w tym Wydział Malarstwa i Rysunku, musiał się przygotować do edukacji wirtualnej, biorąc pod uwagę swoje specyficzne potrzeby. W sensie edukacyjnym trzeba było przewidzieć wszystkie możliwe scenariusze. Od początku chcieliśmy utrzymać studentów w pewnej dyscyplinie czasowej, żeby nie zgubić porządkującego rozkładu zajęć. Przenieśliśmy edukację na platformy, m.in. takie jak Google meet, które są dość proste i intuicyjne. Najczęściej spotykaliśmy się w składzie: profesor, asystent i student, a czasami w szerszym gronie. W pakiecie mamy takie narzędzie jak Clasroom, za pomocą którego można prowadzić szersze konsultacje. Na Google meets korekty trwały dłużej, niemniej uważniej wsłuchiwaliśmy się w siebie, bez przerywania sobie wypowiedzi, co jest zabawną konkluzją takich relacji i swoistym ekwiwalentem braku ekspresji naturalnie obecnej podczas kontaktów bezpośrednich.\nPomimo że studenci faktycznie byli strapieni zamknięciem uczelni, zauważyliśmy, że już w pierwszych tygodniach bardzo zaangażowali się w poznawanie nowych programów i narzędzi prezentacji. Mieli dużo pozytywnej energii.\nWsparcie ze strony uczelni, moim zdaniem, było bez precedensu: studenci mogli pracować na pełnym najnowszym pakiecie Adobe – każdy program, już po zainstalowaniu, odsyłał do tutoriali, które pokazywały, jak się go nauczyć. Sam z przyjemnością korzystałem z tych pakietów. Przy tych wszystkich plusach nie możemy pominąć faktu, że była to sytuacja wyjątkowa, wiadomo, że łatwiej i lepiej jest obejrzeć prace w sposób naturalny, w kontekście przestrzennym, i prowadzić konsultacje w bezpośrednim kontakcie ze studentem. Jednak pozytywnie zaskoczyło nas to, że studenci bardzo szybko przygotowali się do pracy w nowych warunkach i od razu mieliśmy z nimi kontakt. Oczywiście zdarzały się też różne sytuacje losowe, jeśli ktoś się nie odzywał, trzeba było ustalić z jakiego powodu. Tak więc w tym pierwszym etapie uczyliśmy się nowych narzędzi i raportowaliśmy sobie stan obecności na zajęciach.\nPrzyznam, że to była bardzo intensywna praca. Choć konsultacje odbywały się w ramach godzin zajęć, naturalne było, że nikt nie zabroni profesorom dłuższego kontaktu ze studentami, zwłaszcza z dyplomantami, jeśli pojawiłyby się takie potrzeby. Wiadomo, że profesorowie z wielką atencją odnoszą się do swoich studentów i że jest to zawód zaufania społecznego, zatem czas poświęcany na korekty zwłaszcza dyplomantów bywa indywidualnie określany. Staraliśmy się jednak utrzymywać dyscyplinę rozkładu zajęć, bo ten schemat najlepiej się sprawdził i umożliwiał udział w różnych, następujących po sobie konsultacjach i wykładach.\nPomogła nam natomiast taka sytuacja: W zeszłym roku udało nam się dofinansować nasz Wydział Malarstwa i Rysunku i kupić urządzenia, które później okazały się absolutnie niezbędne, na przykład dobre przenośne laptopy dla wykładowców, którzy wcześniej nie dysponowali takim sprzętem. Mogliśmy też przeprowadzić cały pakiet szkoleń dla wykładowców i dla studentów, związanych z programami graficznymi czy wydawniczymi. Ci, którzy z niego nie skorzystali, żałują teraz podwójnie. Wiedza związana ze znajomością nowych narzędzi edukacyjnych przekazywana była międzypokoleniowo. W ramach tego planu udało nam się uruchomić szereg nowych pracowni i laboratoriów, choćby Laboratorium Mappingu, Pracownię Komiksu czy Pracownię Rysunku 3D, w której prowadzący, dr hab. Marcin Konicki, przygotowywał galerie wirtualne dla studentów i pedagogów.\nPonieważ dyplomanci nie mogli korzystać z pracowni w tym pierwszym okresie, założyliśmy, że skoncentrują się na napisaniu pracy teoretycznej. To był ciąg intensywnego, kreatywnego myślenia. W pewnym momencie wycofaliśmy się z niektórych koncepcji, bo część obostrzeń została zniesiona, ale cieszę się z naddatku naszych działań, ponieważ to dało nam poczucie odpowiedzialności za różne scenariusze związane z przygotowaniem dyplomów. Wypracowaliśmy je już w kwietniu, aby uwzględniać sytuację zdalnych egzaminów dyplomowych, w związku z tym dla każdego dyplomanta została przygotowana wspomniana wcześniej galeria wirtualna 3d, w kilku wersjach do wyboru. Dział promocji w porozumieniu z działem IT przygotował też pakiety do wystawy końcoworocznej, którą można oglądać na stronie internetowej uczelni, pod adresem wk.uap.edu.pl.\nPrzed egzaminami dyplomowymi zastanawialiśmy się, jak wyrównać szanse studentów w sensie rzeczywistym i wirtualnym. To przysparzało kłopotów, bo niektórzy studenci, wracając do swoich domów rodzinnych, gdzie tradycja tworzenia była wielopokoleniowa, dysponowali wspaniałymi warunkami do malowania: pracownią, która jest zawsze do dyspozycji, inni natomiast nie mieli takich możliwości.\nNarzędzia, w które wyposażyliśmy studentów, to również galerie wirtualne, które można sobie samemu skonstruować. Część tych mechanizmów była wyposażona w instruktaż, jak krok po kroku dojść do określonego efektu. Dodatkowo trzeba było przygotować prezentację dyplomu czy portfolio w formacie PDF. Przed egzaminami dyplomowymi wszyscy członkowie komisji za pomocą platform Akademus oraz Google–drive mogli przeglądać pakiety i dokumenty dostarczone przez studentów. Dyplom prowadzi sekretarz, wcześniej aranżujemy spotkanie, omawiamy szczegóły. Komisja łączy się przez Google meet. Jesteśmy po pierwszych dyplomach – gdy po 25 maja obostrzenia zostały poluzowane, pozwoliliśmy także na prezentacje dyplomowe w rzeczywistości. Polega to na tym, że student przygotowuje wystawę, pojedyncze osoby wchodzą i oglądają, a sama obrona odbywa się później na platformie Google meet. Było to możliwe dzięki temu, że nie usztywniliśmy się, tylko reagowaliśmy cały czas na potrzeby studentów i na aktualne możliwości. Dało nam to pewien komfort. Wszyscy mamy świadomość, że obraz malarski powinien być oglądany w rzeczywistości, choć muszę powiedzieć, że niektóre dyplomy w tych wirtualnych prezentacjach wyglądają bardzo dobrze. Dla studentów jest także ważne, że korzystając z tych galerii, mają już gotową prezentację, którą po przeniesieniu do rzeczywistości wirtualnej może obejrzeć wielu odbiorców. Jest to sytuacja bez precedensu.\nPrzygotowaliśmy kilka scenariuszy egzaminów dyplomowych, ostatecznie procedura egzaminu na platformie Google meet wygląda dokładnie tak jak wcześniej w rzeczywistości. Odbywa się o określonej godzinie, dzień wcześniej sekretarz sprawdza, czy wszyscy mamy połączenie. Dział IT na wszelki wypadek przygotował kilka stanowisk w nowym budynku drukarni, gdyby ktoś miał problemy z łączem lub komputerem. Różnica jest tylko taka, że realne prace widzieliśmy już wcześniej, natomiast całą dokumentację możemy oglądać podczas rozmowy. Przewodniczący rozpoczyna egzamin, wypowiada się promotor, dyplomant przedstawia część praktyczną i teoretyczną, potem padają pytania, procedura więc nie uległa zmianie. Różnica jest również taka, że egzamin przeprowadzany wirtualnie trwa o ok. 20 minut dłużej.\nWszystkie pozytywy, o których powiedziałem, dotyczą tylko stanu, w którym jesteśmy. To był bardzo trudny czas, jeśli chodzi o ilość pracy: komputer włączony od rana do wieczora, a w międzyczasie telefon nie przestawał dzwonić. Na pewno trudniej jest się porozumieć, jeśli brakuje możliwości intuicyjnego przekazywania pozawerbalnych informacji. Studenci z drugiej strony zdobyli cały pakiet umiejętności, znajomość nowych narzędzi, które okazały się konieczne w ramach naszego działania. Bardzo interesująco wypadła wystawa końcoworoczna, którą można łatwiej przejrzeć, gdyż prace są eksponowane przez cały czas. Jest to okazja do dyskusji i weryfikacji efektów kształcenia. Ta wystawa pozostanie już na zawsze. Każda pracownia przygotowała swoje indywidualne pakiety. W ramach tego, co zaproponował dział promocji, można było zaprezentować się w różny sposób i każdy starał się zachować rys indywidualny. Prace naszych studentów będą także prezentowane poza uczelnią – na tegorocznym Poznań Art Week.


Żylaki rajstopy męskie Delilah rajstopy na żylaki\nŻylaki jąder – przyczyny, objawy, leczenie. przyczyn niepłodności u mężczyzn jest naprawdę wiele. żylaki powrózka nasiennego najczęściej pojawiają się u młodych mężczyzn. metody walki z żylakami kończyn dolnych podzielić można na: leczenie zachowawcze, farmakologiczne oraz operacyjne.\nżylaki u nastolatków – terapia. taka choroba zwykle rozwija się w czasie ciąży, ale zdarzają się jej przypadki i przebieg bezobjawowy nawet w. sam problem niepłodności dotyka aż niemal 15% par starających się o potomstwo, wśród których czynnik męski jest za nią odpowiedzialny w 30% przypadków. zdjęcia i schematy pomogą nam w tym. jeśli się pojawiają, objawy żylaków jąder są na tyle mało charakterystyczne, że pacjenci zwykle nie kojarzą ich właśnie z takich schorzeniem. żylaki obrzęki nóg. leczenie hemoroidów jest skuteczniejsze, gdy pacjent stosuje się do zaleceń specjalisty.\nu kobiet pojawiają się ok. jestem stosunkowo szczupły, ale te żyły są jednak mocno widoczne. pamiętajmy jednak, że nie wolno żylaków lekceważyć. obrazy galeria hemoroidy choroba u kobiet mężczyzn dzieci niemowlaków seniorów żylaki odbytu u mężczyzn. dlatego warto i trzeba je. dlaczego problem częściej dotyczy kobiet?\nżylaki to częsty problem, z którym zmaga się co trzecia kobieta i co piąty mężczyzna. szacuje się, że żylaki powrózka nasiennego są obecne u około 10- 20% mężczyzn, a ilość ta wzrasta u mężczyzn, którzy mają problemy z płodnością. żylaki powrózka nasiennego mogą powodować miedzy innymi niedorozwój jądra i całkowity zanik struktur produkujących plemniki oraz testosteron. wyglądają nieestetycznie i często są żylaki u mężczyzn leczenie powodem zakrywania nóg nawet w upalne dni. czasem potrzebna jest operacja, np. do czynników ryzyka można zaliczyć małą aktywność fizyczną, otyłość, a także. żylaki powrózka nasiennego – leczenie farmakologiczne i domowe może przynieść tylko doraźne efekty. żylaki trzeba leczyć, ponieważ zaniedbana choroba może prowadzić do trwałej. żylaki u mężczyzn.\nżylaki - przyczyny, objawy, leczenie. dziś mało inwazyjne zabiegi bez użycia skalpela pozwalają pożegnać się z tym problemem. mogą mieć one formę sznurów, splotów, zazwyczaj z balonowatym uwypukleniem. leki na żylaki – przegląd dostępnych produktów. pojawiają się u ok. regularne sportowe treningi mają wpływ na zdrowie przy chorobie, która jest jedną z najczęściej spotykanych przyczyn niepłodności u mężczyzn.\ngłówni wrogowie naszych nóg. leczenie jest trudne. jednocześnie stosowane są różne metody. choroba niepalna i często nie wymaga leczenia. u niektórych osób żylaki kończyn dolnych mogą pojawić się żylaki u mężczyzn leczenie już w młodym wieku, jeszcze przed 30. żylak jelitowy to żylaki przewodu pokarmowego. wybór odpowiedniej metody zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby.\nleczenie zachowawcze żylaki miednicy mniejszej są najczęściej dotknięte przez kobiety w wieku rozrodczym. gdy jądra są nieprawidłowo położone ( poza workiem mosznowym) lub występują żylaki powrózka nasiennego, czyli nieprawidłowe poszerzenie żył splotu wiciowatego, zbierającego krew z jądra. wyboru dokonuje się z uwzględnieniem stadium choroby, obrazu klinicznego,. żylaki kończyn dolnych - objawy, leczenie, leki. żylaki powrózka nasiennego to główna przyczyna niepłodności u mężczyzn, która pojawia się aż u 40% bezpłodnych pacjentów.\nprzyczyny, objawy, leczenie. żylaki miednicy u mężczyzn. wiedząc, że mamy żylaki jądra, żylaki najądrza czy żylaki na mosznie, należy koniecznie udać się do lekarza i razem z nim ustalić plan leczenia. żylaki powrózka nasiennego to dość powszechna choroba, której człowiek praktycznie nie martwi, ale ma szereg nieprzyjemnych konsekwencji, w tym niepłodność u mężczyzn.\nw przypadku narastającego problemu leczenie zachowawcze nie daje efektów – niezbędna jest ingerencja chirurga. mężczyzn, szukających porady z powodu niepłodności, to pacjenci z żylakami powrózka nasiennego. żylaki na nogach postrzegane są głównie jako problem kobiet. żylaki kończyn dolnych to jedna z częstszych chorób układu krwionośnego, która występuje głównie u kobiet. więcej na temat powikłania po operacji na hemoroidy znajdziesz tutaj. zobaczmy, co to jest – varicocele u mężczyzn.\nroku życia, natomiast u mężczyzn 10 lat później. żylaki powrózka nasiennego to przypadłość dotykająca mężczyzn ( w dużej mierze tych młodych). zgadzam się, nieprzyjemna kombinacja: bezobjawowe i poważne konsekwencje. z biegiem czasu choroba postępuje i może. fortiven activ gel 2400 na żylaki.\nżylaki powrózka nasiennego najczęściej spotyka się u młodych mężczyzn. żylaki powrózka nasiennego to przypadłość, która dotyka nawet 10- 15% mężczyzn. krew krąży w ciele w ściśle określonym kierunku w zamkniętym cyklu. co warto wiedzieć na temat żylaków na nogach u mężczyzn? żylaki u mężczyzn leczenie żylaki kończyn dolnych - leczenie. żylaki powrózka nasiennego to nic innego, jak patologiczne poszerzenie się naczyń żylnych, które wchodzą w skład żylnego splotu wiciowatego w powrózku nasiennym.\ndowiedz się na czym polega leczenie i jakie są metody leczenie operacyjnego. byłem u kardiologa, chirurga naczyniowego, miałem badanie usc ( doppler) nóg. problem niewydolności żylnej objawiający się występowaniem poszerzonych, pogrubionych żył – czyli żylaków, znacznie rzadziej pojawia się u mężczyzn, niż u kobiet. żylaki powrózka nasiennego są jedną z częstszych przyczyn niepłodności u mężczyzn. jedną z głównych chorób naszych czasów są choroby krążenia do których zaliczają się żylaki kończyn dolnych. wszystko zaczyna się po czterdziestce • leczenie żylaków powrózka nasiennego • zapalenie prostaty u młodych mężczyzn • łagodny przerost prostaty - przyczyny, objawy, leczenie, ryzyko rozwoju raka • łagodny rozrost prostaty • badania prostaty - badanie per rectum, psa, usg, biopsja, rezonans • androlog - przebieg wizyty. żylaki powrózka nasiennego to dość powszechna choroba, której człowiek praktycznie nie martwi, ale ma szereg nieprzyjemnych konsekwencji, w tym niepłodność u mężczyzn. wizyta u specjalisty. widoczne żyły na rękach i na nogach u mężczyzny. u pacjentów z rozpoznaną niepłodnością w 40% stwierdza się żylaki.\nwiąże się to z wpływem czynników hormonalnych, ciążą oraz noszeniem butów na wysokich obcasach, czy z zakładaniem nogi na nogę. ale powoduje niepłodność, ponieważ wpływa na ilość i jakość wyprodukowanych plemników. problem ten może występować u 26– 38 proc. jeśli u mężczyzn rozwinęły się żylaki jąder, leczenie wiąże się z koniecznością naprawy uszkodzonych odcinków żył. najważniejszym objawem żylaków są poszerzone żyłki. ból, ciężkość i nabrzmiałość nóg, które mijają po nocnym wypoczynku. wiąże się to zwykle ze skłonnościami genetycznymi oraz innymi, wyżej wymienionymi czynnikami. leczyli oni swoje dolegliwości przez unoszenie kończyn ( 57% ), stosowanie maści, żeli i kremów ( 39% ), leczenie uciskowe ( 11% ). rakiem jelita grubego. leczenie laserowe daje znakomite efekty i jest bezpieczne. mężczyzn, głównie po stronie lewej ( 90 proc.\nprzyczyn schorzenia upatruje się w niewydolności lub wrodzonym. żylaki powrózka nasiennego a płodność. żylaki jądra mogą powodować uczucie dyskomfortu, ciężkości jądra. bo to nie tylko defekt kosmetyczny, ale objaw choroby, którą należy zdiagnozować i leczyć. objawy to charakterystyczne „ pajączki na nogach”, bóle i pieczenie nóg. żylaki – najczęściej występują żylaki siatkowate, żylaki głównych pni żylnych i żylaki naczyń pobocznych. żylaki nóg to opuchnięte, powiększone żyły, które mają zwykle niebieski lub ciemnofioletowy kolor i obejmują powierzchnię kończyn dolnych.\njeśli jednak twoja mama, babcia czy dziadek mieli żylaki, to ciebie również może to spotkać. ta patologia jest często mylona z żylakami macicy, chociaż różni się pochodzeniem i objawami choroby. mogą być również przyczyną bólu, obrzęku, ciężkości jądra. u mężczyzn, u których występują żylaki powrózka nasiennego, objawy mogą w ogóle nie występować w początkowej fazie rozwoju choroby. żylaki odbytu u mężczyzn zdjęcie, objawy, symptomy jak wygląda, jakie są sposoby i metody diagnozy hemoroidy leczenie, sposoby domowe. co dziwniejsze, wszystko jest okej, nie mam. schorzenie to charakteryzuje się poszerzeniem oraz skręceniem naczyń żylnych splotu wiciowatego.\nwedług statystyk, co szósty mężczyzna w wieku od 16 do 25 lat cierpi na żylaki. more żylaki u mężczyzn leczenie images. żylakami określamy rozszerzone żyły, które przez swoją krętość i uwypuklenia są widoczne przez skórę - towarzyszą im również specyficzne objawy, m. żylaki siatkowate znajdują się w tkance podskórnej i mają postać siatki ( średnica: 1– 4 mm).\nżylaki mogą być poskręcane i wypukłe, często powodują ból, opuchliznę nóg i uczucie ich zmęczenia. jakie są przyczyny powstawania żylaków powrózka i jak przebiega ich leczenie? zwłaszcza w przypadku żylaków powrózka nasiennego. profesjonalna diagnoza potwierdzi, czy masz do czynienia faktycznie z guzkami krwawniczymi, czy jest to. żylaki powrózka nasiennego, przez pacjentów częściej określane jako żylaki jąder, to żylaki u mężczyzn leczenie schorzenie naczyń żylnych, które najczęściej diagnozowane jest u młodych mężczyzn. chorym zaleca się zwykle leki przeciwbiegunkowe oraz terapię biofeedback. mężczyzna, 22 lata. u podłoża występowania zmian w. lekarze uważają, że żylaki powrózka ma około 15 procent panów, ale wiadomo też, że wśród tych, którzy mają problemy z płodnością, odsetek ten wzrasta do 30- 40 proc. jednak w większości przypadków schorzenie to nie daje jakichkolwiek objawów ani nie wywołuje trudności czy komplikacji.\nżylaki nóg w młodym wieku. żylaki powrózka nasiennego występują u 15% mężczyzn, ale aż u 40% pacjentów z rozpoznaną już niepłodnością, stanowiąc tym samym jej najczęstszą przyczynę. częściej występują u młodych mężczyzn, mogą jednak ujawnić się w każdym wieku. zaawansowane żylaki mogą prowadzić do przykrych powikłań, dlatego osoby, które mają skłonności do powstawania żylaków.\njedną z najskuteczniejszych form walki z typowymi żylakami jest metoda vasculife, polegająca na laserowym zamykaniu patologicznie zmienionych żył. jeżeli są małe, nie dają objawów. u kobiet żylaki pojawiają się aż trzy razy częściej niż u mężczyzn. żylaki kończyn dolnych – leczenie naturalne. żylaki u mężczyzn – terapia. tymczasem na żylaki kończyn dolnych chorują także mężczyźni.\npoza tym hemoroidy u mężczyzn ( ale u kobiet również) można łatwo pomylić z innymi poważnymi chorobami, np. jeszcze niedawno pozbycie się żylaków oznaczało poważną operację. jak wynika z badań polskiego towarzystwa flebologicznego z roku, 80% ankietowanych uważało, że żylaki to bardziej problem zdrowotny niż estetyczny. do najczęstszych przyczyn występowania żylaków zaliczamy uwarunkowania genetyczne, szczególnie u osób, u których żylaki pojawiają się przed 40. mianowicie mam bardzo widoczne żyły na rękach i na nogach głównie. leczenie zachowawcze. żylaki są trwale poszerzonymi żyłami. sposoby leczenia hemoroidów [ wideo] hemoroidy ma co drugi polak. nieleczone żylaki odbytu mogą prowadzić do poważnych problemów ze zdrowiem.\n2 razy częściej u kobiet niż u mężczyzn. lekarz od żył – flebolog. jest to schorzenie, które charakteryzuje się skręceniem żył splotu wiciowatego, który swój początek ma w żyłach znajdujących się w mosznie, mają one formę miękkich guzków o różnych rozmiarach. w ich przypadku kwestia estetyki nie ma tak dużego znaczenia, jak u kobiet, jednak ryzyko powikłań po żylakach jest tak samo duże. w tym wypadku wskazane są zabiegi laparoskopowe i embolizacja żył jądrowych. żylaki to problem, który zdecydowanie częściej dotyka kobiet niż mężczyzn, a ryzyko zachorowania rośnie z wiekiem. zabieg przeprowadzany jest w znieczuleniu miejscowym i nie wymaga hospitalizacji.\nżylaki to problem, który najczęściej obejmuje naczynia żylne kończyn dolnych. żylaki kończyn dolnych, czyli inaczej owrzodzenia żylne, to jedna z najczęstszych chorób układu krwionośnego, występująca ok.\nZabiegi kielce żylaki\nMieszanki ziołowe dawne różański żylaki\nContact: +67 (0)2562 978859 Email: [email protected]\nSportowców żylaki / Ziemniaki młode żylaki