„Do grudnia uregulujemy konflikt w Donbasie”. Jeszcze ktoś w te bajki wierzy? – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\n„Do grudnia uregulujemy konflikt w Donbasie”. Jeszcze ktoś w te bajki wierzy?\n19 Sie 2015 Ukraina 11 comments\nMinister spraw zagranicznych Francji Laurent Fabius spodziewa się, że zaplanowane na najbliższy poniedziałek w Berlinie spotkanie liderów Ukrainy, Francji i Niemiec pozwoli położyć kres eskalacji konfliktu i zorganizować wybory na kontrolowanych przez separatystów terytoriach.\n“Powinniśmy powstrzymać działania wojskowe, wycofać ciężką broń i położyć kres atakom na obserwatorów OBWE. Musimy też zapewnić warunki dla zorganizowania wyborów w Donbasie. Poniedziałkowe spotkanie liderów pozwoli skutecznie rozwiązać oba zagadnienia. Spodziewamy się, że osiągniemy postęp w rozmowach najpóźniej do grudnia ” – cytuje Fabiusa Ukrinform.\nW poniedziałek, 24 sierpnia, w Dzień Niepodległości Ukrainy, w Berlinie prezydent Ukrainy Petro Poroszenko spotka się z kanclerzem Niemiec Angelą Merkel i prezydentem Francji François Hollandem w związku z zaostrzeniem się sytuacji na wschodzie Ukrainy. W tym samym dniu, jak ostrzegał wcześniej Sekretarz Rady Bezpieczeństwa Narodowego i Obrony w Kijowie Ołeksandr Turczynow, separatyści i rosyjska armia przygotowują krwawe prowokacje w Donbasie.\nTymczasem, jak oceniają eksperci, tak zwany format normandzki, czyli negocjacje Rosji, Ukrainy, Francji i Niemiec, już się wyczerpał, a wiodąca w nim pierwszoplanową rolę kanclerz Angela Merkel zniechęciła się bezskutecznością swoich działań. Także Kreml, który tym razem w rozmowach w Berlinie będzie nieobecny, wolałby ostateczne porozumienie zawrzeć ze Stanami Zjednoczonymi, a nie z Niemcami i Francją w asyście Ukrainy. Dlaczego? Nie chodzi bowiem tylko o uregulowanie sytuacji na granicy rosyjsko-ukraińskiej, ale o coś znacznie poważniejszego, o ustalenie nowych zasad równowagi sił w Eurazji, a konsultacje amerykańsko-rosyjskie trwają już od trzech miesięcy. (TU PRZECZYTASZ WIĘCEJ O „NOWYM OTWARCIU” W RELACJACH MIĘDZY MOCARSTWAMI I PODZIALE STREF WPŁYWÓW).\nTagi: Ameryka Berlin Donbas Francja Hollande Kreml Merkel Niemcy Obama Poroszenko wojna na Ukrainie\n19 sierpnia 2015 o 11:32 Odpowiedz ↓\nKrótko mówiąc, Rosja zostanie NAGRODZONA za swoje poczynania, status Polski i okolic jako szarej strefy bez pełnego statusu członka NATO (a Ukrainy jako kraju w rosyjskiej strefie wpływów) zostanie przez USA i Niemcy przypieczętowany na szczycie NATO w Warszawie, a Rosji da się wyraźny sygnał, że agresywnymi poczynaniami może w przyszłości wytargować następne ustępstwa.\nPodpis pod zdjęciem powinien brzmieć:\n“Russia, Russia everywhere!”\n19 sierpnia 2015 o 11:41 Odpowiedz ↓\nNie przesadzałbym z tymi tajemniczymi amerykańsko-rosyjskimi negocjacjami, bo Ameryce i Kanadzie zależy na wyparciu Rosji z rynku energetycznego Unii w obliczu własnych, olbrzymich nadwyżek szcególnie gazu ziemnego, którego w formie skroplonej (LNG) same tylko USA będą maiały nadwyżkę w wysokości pona 100 miliardów m sześc. po cenach poniżej $250 za 1000 m sześc. już w przyszłym roku, a niewykorzystana zdolność regazyfikacji LNG w gazoportach Unii to około 180 mld m sześc. bez Świnoujścia (Gazprom sprzedaje Unii necałe 160 miliardów m sześc. gazu rocznie). Brakuje tylko interkonektorów, które zostaną zbudowane w ciągu następny kilkunastu miesięcy.\nPrzy niskich cenach ropy, które mogą się utrzymać do końca bieżącej dekady, Rosji grozi bnakructwo jeszcze gorsze niż to, które rozwaliło Sowiety w 1991. roku. Biznes to biznes i nie ma wyproś.\n19 sierpnia 2015 o 12:20 Odpowiedz ↓\nAkurat o zniesienie embarga eksportowego na amerykański gaz Unia musiała długo i ciężko walczyć. W interesie USA było sprzedawanie taniego gazu na wyłącznie własny rynek, aby utrzymywać jego wyższą konkurencyjność na rynkach międzynarodowych (w sensie niskich kosztów energetycznych produkcji).\nEksport amerykańskiego gazu niewątpliwie podbije jego ceny na rynku lokalnym, co przyczyni się do pogorszenia amerykańskiego bilansu wymiany międzynarodowej.\nTo efektywne znoszenie amerykańskiej blokady eksportowej jeszcze trochę potrwa (USA nie ma nawet odpowiednich instalacji, którymi można będzie skraplać gaz na eksport) i od początku wiadomo było, że pierwsze lata nasz terminal LNG będzie przyjmować głównie dostawy z drogich zamówień spotowych.\n20 sierpnia 2015 o 00:42\nNie znasz, a także nie rozumiesz USA. Tam się niczego nie subsydiuje poza rolnictwem i odnawialną energią. Pochodne produkty ropy i gazu sa tam obłożene wysokimi podatkami. Cewny gazu na amerykańskim i kanadyjskim rynku wewnętrznym nie podskoczą, bo około 100 miliardów m sześc. gazu rocznie spala się (flaring), ponieważ nie można go zagospodarować, ani magazynować. Ten właśnie gaz będzie głównie skraplany i już w przyszłym roku USA bedą miały te nadwyżki.\nPrzed katastrofą w Fukuszimie Japonia kupowała skroplony gaz (LNG) od Australii po $180 za 1000 m sześc., a obecnie tzw. cena “spot” LNG w Azji to $7.25 za milion Btu (brytyjskich jednostek termalnych), czyli około $250 za 1000 m sześc. Ponieważ koszty transportu do Europy są niższe, należy się spodziewać cen niędzy $6 i $6,50 za milion Btu, czyli $210-230 za 1000 m sześc. Obecnie cena gazu w USA wynosi około $95 za 1000 m sześc. w Węźle Henry’ego (Henry Hub, lub HH).\n19 sierpnia 2015 o 17:06 Odpowiedz ↓\nTu nie chodzi o ropę czy gaz, a o władzę nad światem.\n19 sierpnia 2015 o 11:48 Odpowiedz ↓\nSkoro już został ustalony konkretny termin zakończenia “problemu” to już wiadomo że faktury (kupna/sprzedaży) już zostały przygotowane, czekają tylko na zaakceptowanie przez Poroszenkę i Jaceniuka.\n19 sierpnia 2015 o 14:04 Odpowiedz ↓\nTo, co robi Francja i Niemcy to układanie się z Rosją na niekorzyść dla Ukrainy. Ukraina przy stole negocjacyjnym jest sama, otoczona przez sprzedawczyków, którzy najchętniej by sprzedali całą Ukrainę, przykre. Może obecność Polski przy stole by coś zmieniła, nie wiem.\nGrudzień, grudzień ale przecież nie podali którego roku !!!\n19 sierpnia 2015 o 22:13 Odpowiedz ↓\nJak to którego? Pańskiego! 😛\n19 sierpnia 2015 o 21:41 Odpowiedz ↓\nPrzypomniec warto traktat ryski z 1921 który oficjalnie kończył wojne-polsk vbolszewicką. A jaka była prawda ? Aż do roku 1929 rosjanie napadlai na terytorium IIRP. KOP który powstałw 1924 potrzebował 5 lat by opnowac sytuację na grnicach\n19 sierpnia 2015 o 22:21 Odpowiedz ↓\nZgadza się. Dochodziło do sytuacji, gdy sowieckie bandy przejmowały władzę nad przygranicznym miasteczkiem wypędzając z niego polską policję.\nUstroje mogły się na wschodzie zmieniać, ale ruska bezczelność w relacjach międzynarodowych jest niezmiennie ta sama. Nawet ludy azjatyckie od upadku Złotej Ordy tak nie postępują.


Pewny Tanak, moment grozy Mikkelsena! - OS13 Rajd Szwecji 2019 » rajdy i wyścigi samochodowe\nHome/RAJDY/WRC/Pewny Tanak, moment grozy Mikkelsena! – OS13 Rajd Szwecji 2019\nOktawian Sadlak 16 lutego 2019\nDrugi przejazd próby Hagfors to prawdziwa udręka dla kierowców. Warunki na trasie są trudne, większość śniegu stopniała i na wierzch wyszedł szuter. Nie brakuje jednak lodowych fragmentów, na których można pogrzebać swoje szanse na dobry wynik. Kris Meeke określił ten oes „gorszym od najgorszego oesu w Monte Carlo”. To daje dużo do myślenia. Kierowcy walczą o przetrwanie na drodze i oszczędzanie opon. Fatalne warunki nie przeszkodziły jednak części zawodników w wykręceniu dobrych czasów. Najbardziej dobitnie pokazał to Ott Tanak, który zgarnia kolejne oesowe zwycięstwo w Rajdzie Szwecji i powiększa swoją przewagę nad drugim kierowcą w generalce do ponad 50 sekund!\nWciąż trwa rewelacyjna walka za plecami Andreasa Mikkelsena o trzecią lokatę. Esapekka Lappi na poprzedniej próbie przeskoczył z 5 na 3 pozycję. Tym razem Fin stracił 1,4 sekundy ze swojej przewagi nad Neuville’em. Elfyn Evans stracił trochę ze swojego kapitalnego tempa i na OS13 spadł za tę dwójkę. Aktualnie traci do lidera rajdu ILE. Wcześniej wspomniany Norweg miał swój moment grozy podczas przejazdu. Reprezentant Hyundaia stracił trochę czasu wpadając w zaspę. Na szczęście udało mu się wyjechać z niej bez zatrzymywania samochodu.\nSebastien Loeb goni także Krisa Meeke. Francuz traci do Brytyjczyka już 6,5 sekundy. Po wcześniejszym dramacie, dobre tempo utrzymuje również Teemu Suninen. Fin jest aktualnie ósmy, ale regularnie notuje przyzwoite rezultaty.\nKlasyfikacja OS13 Rajd Szwecji 2019\nRC1 12:39.2 + 02.4 + 02.4\nRC1 12:40.6 + 01.4 + 03.8\nRC1 12:44.2 + 03.6 + 07.4\nRC1 12:45.9 + 01.7 + 09.1\nRC1 12:47.0 + 01.1 + 10.2\nRC1 12:48.1 + 01.1 + 11.3\nRC1 12:49.7 + 01.6 + 12.9\nRC1 12:55.8 + 06.1 + 19.0\nRC1 12:56.7 + 00.9 + 19.9\nRC1 12:58.6 + 01.9 + 21.8\nRC1 13:15.9 + 17.3 + 39.1\nRC1 13:20.4 + 04.5 + 43.6\nRC2 13:27.9 + 07.5 + 51.1\nRC1 13:37.8 + 09.9 + 01:01.0\nKlasyfikacja po OS13 Rajd Szwecji 2019\nRC1 02:08:22.6 + 51.7 + 51.7\nRC1 02:08:29.6 + 07.0 + 58.7\nRC1 02:08:32.8 + 03.2 + 01:01.9\nRC1 02:08:40.3 + 07.5 + 01:09.4\nRC1 02:09:01.6 + 21.3 + 01:30.7\nRC1 02:09:08.1 + 06.5 + 01:37.2\nRC1 02:09:10.2 + 02.1 + 01:39.3\nRC1 02:10:31.4 + 01:21.2 + 03:00.5\nRC2 02:14:04.9 + 03:33.5 + 06:34.0\nRC1 02:14:24.9 + 20.0 + 06:54.0\nRC1 02:17:57.4 + 03:32.5 + 10:26.5\nRC1 00:00:10 02:18:52.2 + 54.8 + 11:21.3\nRC1 00:02:30 02:31:21.3 + 12:29.1 + 23:50.4\nRC1 02:46:30.8 + 15:09.5 + 38:59.9\nAndreas Mikkelsen Ott Tanak Rajd Szwecji 2019 OS TOYOTA GAZOO Racing WRT


Praca zdalna bez tajemnic. Lwia część pracowników nie zamierza z niej rezygnować | Strefa Biznesu\nPraca zdalna bez…\nAnna Bartosiewicz 18 września 2020, 13:40\nGaelle Marcel/ Unsplash.com\nCoraz mniej osób wyobraża sobie życie zawodowe bez pracy zdalnej. Trzy firmy na cztery akceptują taką formę świadczenia pracy. Jeszcze większą rzeszę zwolenników praca zdalna ma wśród osób poszukujących zatrudnienia, gdzie aż 9 na 10 kandydatów zwraca uwagę na możliwość pracy zdalnej i ignoruje oferty, w których taka opcja została wykluczona – wynika z badania Grafton Recruitment i CBRE.\n- Praca zdalna jako benefit funkcjonuje na rynku pracy już od wielu lat. Teraz po raz pierwszy pracodawcy mieli możliwość przekonać się, jak to jest, kiedy pracownicy masowo wykonują swoje obowiązki zdalnie. Większość firm się nie zawiodła, dlatego można się spodziewać, że praca zdalna w częściowym wymiarze przestanie być benefitem, a stanie się czymś naturalnym – uważa Joanna Mroczek, szefowa działów Badań Rynku i Doradztwa oraz w Polsce i regionie CEE w CBRE.\nNaturalnie nie każdą pracę można wykonywać z domu. Dotyczy to branży produkcyjnej, a także zawodów, w których ważną rolę odgrywa bezpośrednia obsługa klienta. Również sami pracownicy niejednokrotnie przejawiają ambiwalentny stosunek do home office. Często preferują model umożliwiający łącznie pracy w biurze z home office.\n- Trzeba jednak podkreślić, że po pierwsze, większość firm, w tym m.in. usługowe czy produkcyjne nie mają możliwości przejścia na pracę zdalną. Po drugie, pracownicy dostrzegają minusy tego rozwiązania i deklarują, że chętnie wrócą do biur, choć z zastrzeżeniem możliwości przejścia na tryb zdalny co najmniej raz w tygodniu – mówi Joanna Mroczek.\nPracę zdalną wprowadziło wielu światowych gigantów, np. Twitter czy Google. Wydaje się jednak, że w Polsce pracownicy odnoszą się z większą rezerwą do tej formy zatrudnienia. Może to wynikać z problemów sprzętowych czy utrudnionego dostępu do żłobków i przedszkoli. Mimo to blisko połowa osób przebadanych przez Grafton Recruitment i CBRE (45%) wyraziła chęć pracy wyłącznie z domu. Co piąty pracownik preferuje trzy dni pracy zdalnej tygodniowo, 15% chciałoby przychodzić do biura raz na tydzień, a 10% – dwa dni w tygodniu.\n- Widać, że to, co przerażało pracowników na początku, czyli m.in. konieczność dostosowania otoczenia domowego do pracy czy pogodzenia obowiązków zawodowych z prywatnymi w jednej przestrzeni, przestało być problemem. Pracownicy przyzwyczaili się do pracy zdalnej, ale to nie znaczy, że nie chcą wracać do biur. Wręcz przeciwnie, większość deklaruje, że brakuje im spotkań z innymi pracownikami czy wyraźnego oddzielenia pracy i domu – komentuje Joanna Wanatowicz, Business Director, Grafton Recruitment.\nTrzech pracowników na czterech zauważyło, że stosunek ich pracodawcy do pracy zdalnej zmienił się na plus, jednak 3% badanych zaobserwowało odwrotny trend. Z kolei 17% osób nie potrafi powiedzieć, że po wybuchu pandemii praca zdalna zaczęła być traktowana w ich firmie inaczej niż wcześniej.\nPo sześciu miesiącach home office nie tylko rozkochaliśmy się w pracy zdalnej, ale także zaczęliśmy poważniej myśleć o zmianie miejsca zatrudnienia. Czterech pracowników na 10 potwierdziło, że szuka nowej pracy, Aż 12% badanych przyznało, że do poszukiwań zmusiła ich obecna sytuacja, podczas gdy 28% już wcześniej rozważało zwrot w swojej karierze.\nMożna odnieść wrażenie, że osoby pragnące podjąć nową pracę zmieniły swoje podejście do warunków zatrudnienia. Aż 92% kandydatów do pracy zamierza upewniać się, czy potencjalny pracodawca umożliwia pracę zdalną. Pracownicy uświadomili sobie także, jak cenny jest czas, który tracimy na dojazdy. Obecnie 46% badanych chciałoby pracować bliżej miejsca pracy, a 43% respondentów zwraca uwagę na przestrzeganie zasad bezpieczeństwa związanych z epidemią COVID-19 w miejscu pracy, np. odstępy między biurkami czy dostęp do płynów do dezynfekcji rąk.\n- Pomimo chęci wykonywania części obowiązków służbowych zdalnie, zarówno pracodawcy jaki i pracownicy deklarują potrzebę powrotu do biura, oczywiście w zależności od branży czy osobistej sytuacji pracownika w różnym wymiarze czasowym. Potrzeba socjalizacji, rozgraniczenia sfery zawodowej od prywatnej czy zmniejszona efektywność to najczęściej wymieniane argumenty przemawiające za powrotem do biura. Pandemia nauczyła pracodawców i pracowników, w jaki sposób korzystać z pracy zdalnej jednocześnie pokazując jak istotne z perspektywy firmy, jej efektywności i integracji jest biuro – podsumowuje Joanna Mroczek z firmy CBRE.


Miłosierna miłość | Niedziela.pl\nKiedyś do św. Franciszka przyszła kobieta i prosiła, by zaradził jej biedzie. – Jak sądzisz – spytał święty kucharza – co możemy jej dać? – W domu nic nie mamy – odpowiedział – nie wiem nawet, co będę dzisiaj gotował na kolację. Jedyna rzecz, którą mamy, to Biblia, ale potrzebujemy ją każdego dnia do wspólnych modlitw. – Oddaj jej Biblię. Niech ją sprzeda i złagodzi swą biedę, bo przecież w tej księdze napisano, że mamy pomagać biednym. Bogu podoba się więcej, gdy ją ofiarujemy i czynimy to, o czym jest tam napisane, niż gdybyśmy ją tylko czytali.\nMiłosierna miłość to nie piękne słowa, ale konkretny przykład życia. Trudny, ale możliwy.


Przyczyny powstania i leczenie trądziku pospolitego | Ranking Najlepszych Produktów na Trądzik Młodzieńczy\nTrądzik powstaje, gdy dochodzi do zatykania porów twarzy zbyt dużą ilością łoju, w których wykształciły się bakterie beztlenowe. Nie dotyczy on jednak tylko powierzchni skóry, problem ten sięga znacznie głębiej. Zazwyczaj objawia się pojawiającymi się intensywnie wypryskami i zaczerwienieniami. Problem trądziku dotyczy zazwyczaj nastolatków, gdyż w okresie burzy hormonalnej dochodzi do różnych zmian także w skórze, mogą one powodować występowanie wągrów. Rzadziej trądzik pojawia się u dorosłych, jednak czasami także się to zdarza. Najbardziej rozpowszechnioną odmianą dolegliwości jest trądzik pospolity, występuje w ponad 90% wszystkich przypadków.\nNa początku okresu dojrzewania zaczynają być produkowane w zwiększonym stopniu hormony płciowe. Mają one niebagatelny wpływ na stan skóry, dochodzi w niej do pewnych zmian strukturalnych, jej naturalna gospodarka zostaje zaburzona. To główny czynnik wyzwalający pojawienie się trądziku. Hormony sprawiają, że zwiększa się efektywność gruczołów łojowych, rozwijają się w nich bakterie beztlenowe. Dochodzi do zatykania się porów na twarzy i w rezultacie do powstawania wyprysków i zaczerwienień. Ciężko jest wyleczyć całkowicie trądzik pospolity, ma on skłonność do nawrotów.\nDziałaniem hormonów ciężko wytłumaczyć pojawienie się trądziku w wieku dorosłym, gdy gospodarka hormonalna już się stabilizuje. Wtedy w grę wchodzi kilka innych czynników. Często przyczyną trądziku jest nieodpowiednie odżywianie, dieta bogata w tłuste i ciężkostrawne jedzenie ma zły wpływ na stan naszej cery. Jeśli skóra już w przeszłości sprawiała problemy, należy pamiętać o odpowiedniej higienie, warto stosować mydła o odczynie obojętnym do mycia twarzy, uniknie się wtedy jej podrażnienia. Według niektórych lekarzy nadmierny stres także może skutkować w powstawaniu wyprysków. Warto ograniczyć także spożywanie alkoholu.


Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 16 września 2013 pozycje 5519-5547 - Strona 2 - Dzienniki Urzędowe - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Dzienniki Urzędowe > Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego > 2013 r. > z 16 września 2013 pozycje 5519-5547\nDziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 16 września 2013 pozycje 5519-5547\nDziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 16 września 2013\nUchwała nr XXXII/451/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie zmiany uchwały Nr LVIII/590/09 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 29 grudnia 2009 r. w sprawie regulaminu udzielania pomocy materialnej o charakterze socjalnym dla uczniów zamieszkałych na terenie Gminy Niepołomice. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5527\nUchwała nr XXXII/449/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie zmiany uchwały Nr XXVI/371/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 12 lutego 2013 r. w sprawie wysokości i zasad ustalania dotacji celowej dla podmiotów prowadzących żłobki lub kluby dziecięce na obszarze Gminy Niepołomice Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5526\nUchwała nr XXXII/448/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie utworzenia punktu przedszkolnego w Szkole Podstawowej w Zagórzu. Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5525\nUchwała nr XXXII/446/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice obszar „B” obejmującego wsie Ochmanów, Podłęże, Słomiróg, Staniątki, Suchoraba, Zagórze, Zakrzowiec i Zakrzów dla obszaru stawu w Zakrzowcu Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5524\nUchwała nr XXXII/442/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru Cmentarza w Staniątkach Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5523\nUchwała nr XXXII/445/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice obszar „A” Miasto Niepołomice dla obszaru starego młyna w centrum miasta Niepołomice Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5522\nUchwała nr XXXII/444/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice obszar „A” Miasto Niepołomice dla zachodniej części dzielnicy Boryczów w Niepołomicach Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5521\nUchwała nr XXXII/443/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Niepołomice dla terenów w rejonie Strzelnicy Wojskowej – dla części osiedla mieszkaniowego „7 niebo” w Niepołomicach Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5520\nUchwała nr XXXII/435/13 Rady Miejskiej w Niepołomicach z dnia 3 września 2013r. w sprawie zmiany Uchwały Budżetowej Gminy Niepołomice na rok 2013 Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego rok 2013 poz. 5519


[ODRZUCONE] [Podanie] KnightKing777 - Archiwum - Crafted.pl - Sieć Serwerów Minecraft\n[ODRZUCONE] [Podanie] KnightKing777\nMay 8 in Archiwum\n4.Dokładnie nie pamiętam ale ok. wrzesień 2019.\n6.Nigdy nie pełniłem podobnej funkcji.\n7.Zależy od dnia, gdy mam więcej czasu ok. 6 godzin a gdy mniej ok. 4 godziny.\n8.Tak, dostałem bana za alternatywne zabijanie i za plagiat podania o helpera, czasami posiadałem mute.\n9.Jestem bardzo chętny do pomagania innym graczom, często pomagam innym graczom np. jak nie znają jakieś komendy lub mechaniki. Często gdy nie ma adminów ludzie łamią zasady dlatego chcę pomóc w karaniu danych osób. Chcę aby serwer był przyjazny dla wszystkich, nie tylko dla starszych. Dużo czasu spędzam na serwerze crafted.pl i uwielbiam na nim grać. Jestem mile nastawiony do grania i pomagania innym ludziom, sprawia mi to radość.\n10.Jestem Szymon, jestem z Podkarpacia, mam 13 lat i interesuję się: informatyką i programowaniem. W wolnym czasie spędzam czas przy grach albo starej elektronice którą uwielbiam.\nJestem towarzyski ale często się denerwuję z małych i niepotrzebnych rzeczy. Uwielbiam majsterkować i naprawiać różne sprzęty ale nie zawsze z dobrym skutkiem i często coś psuję.\nNie lubię sportów typu: piłka nożna, hokej, piłka ręczna. Za to uwielbiam siatkówkę.\n11.Tak, przeczytałem regulamin, ale często dowiaduję się rzeczy od heleprów.\n/d auto - teleportuję gracza do wolnej działki i ją wykupuje pod warunkiem że gracz posiada 500$\n/d zajmij - Wykupuje działkę na której stoi gracz pod warunkiem że posiada 500$ na swoim koncie\n/d dom - teleportuje na działkę gracza, jeśli gracz ma więcej niż jedną działkę musi wpisać /d dom (numer działki)\n/d tp (nick gracza) - teleportuje do działki gracza o podanym nikcu\n/d biom - zmienia biom działki na wybrany przez gracza\n/d dodaj (nick gracza) - dodaje gracza do działki żeby mógł w nią ingerować, ale tylko wtedy gdy właściciel działki jest online\n/d zaufaj (nick gracza) - dodaje gracza do działki żeby mógł w nią ingerować, nawet gdy właściciel działki jest offline\n/d usun (nick gracza) - usuwa gracza z działki żeby nie mógł ingerować w działkę właściciela\n/d polacz - włączy działki tego samego gracza w jedną wielką (wymaga dwóch działek obok siebie)\n/d rozlacz - oddziela od siebie dwie działki\n/d info - pokazuje informacje na temat działki na której stoisz\n/d muzyka - włącza muzykę na działce (komenda aktualnie nie działa)\n/d kick (nick gracza) - wyrzuca gracza o podanym nicku z twojej działki jeśli dany gracz jest na działce\n/d ban (nick gracza) - banuje gracza na daną działkę, gracz nie może na twoją działkę się teleportować i wchodzić na nią\n/d wyczyść - usuwa wszystko z twojej działki do stanu początkowego\n/d ustawdom - ustawia gdzie komenda /p h i /d dom teleportuję graczy i ciebie\n/d wlasciciel (nick gracza) - zmienia właściciela twojej działki na innego wybranego\n/d chat - wszystko co piszesz na chacie stojąc na twojej działce będzie pokazane tylko osobom które na niej stoją(komenda aktualnie nie działa)\n/d gps - ustawia kompas aby wskazywał na działkę na której stoisz\n/d usundzialke - usuwa działkę całkowicie, wszystko znika i nie należy już do ciebie\n/d ocendzialke (numer od 1-10) ocenia działkę gracza na której stoisz\n/partner prezent - daje twojemu partnerowi prezent który trzymasz w ręcę\n/partner poslub - prosisz drugiego partnera o rękę\n/partner pvp (on/off) - zgadzasz albo nie zgadzasz się na pvp z partnerem\n/partner widziany - pokazuje informację kiedy ostatnio grał twój partner\n/partner dom - teleportuję ciebie do wspólnego domu z partnerem\n/partner chat - chat na którym piszesz tylko z partnerem\n/partner ulecz (ile) - leczy partnera o wybraną ilość serc\n/partner ustawdom - ustawia wspólny dom twój i partnera\n/partner rozwod - bierzesz rozwód z partnerem :(\n/partner tp - teleportuję cie do partnera\n/lotnisko - teleportuje cię do sklepu z samolotami i helikopterami\n/sur - teleportuje cię do mapy z surowcami\n/farma - miejsce z zwierzętami\n/pvp - arena do walki\n/ruletki - teleportuję cię do ruletek\n/miotly - teleportuje cię do miejsca z pokazem mioteł\n/kasyno - kasyno z ruletkami o pieniądze\n/czolgi - teleportuje cię do miejsca z pokazem czołgów\n/regulamin - teleportuję cię do skróconego regulaminu\n/motory - sklep z motorami\n/salon - sklep z samochodami\n/kebab - teleport do kebabowni\n/kfc - teleport do KFC\n/targ - teleport do targów graczy\n/restauracja - teleportuje cię do restauracji\n/ikea - teleportuje do ikea\n/kosiciol - teleportuje cię do kościoła\nKomendy Vip i SVip:\n/hat - zakłada przedmiot z ręki jago czapka\n/fly - możliwość latania\n/ulecz - leczy cię\n/feed - karmi cię\n/tpahere - teleportuje gracza do ciebie\n/kit vip - daje itemy vip\n/kit svip - daje itemy svip\n/kit vipklucz - daje klucz vip\n/kit svipklucz - daje dwa klucze vip\n/przepal - przepala wszystkie itemy w eq\n/dzien - ustawia dzien\n/noc - ustawia noc\n/swierzak - daje własnego swierzaka\n/back - cofa do miejsca śmierci\n/ec - podręczy ender chest\n/cr - podręczny crafting\nEDIT: Dodanie kolorów do tekstu dla lepszej czytelności\nEdited May 8 by KnightKing777\njestem na nie, ponieważ masz bardzo duże przewinienia.\nEdited May 9 by ttk0721\nZnasz naprawdę dużo komend. Na TAK z małym - z powodu dużej ilości kar\nEdited May 8 by krzysikk10\nNa tak z -, jednak słabo z karami.\n7 godzin temu, KnightKing777 napisał:\nTak, przeczytałem regulamin, ale często dowiaduję się rzeczy od heleprów.\nTaki dość spory błąd, raczej każdy zauważy, że podanie było robione na szybko. Zdania mogą być, mały minusik za wiek, komend mogłoby być trochę więcej.\nNa TAK z małym -, powodzenia!!!\nEstetyka podania -\nJestem na nie aczkolwiek życzę ci powodzenia.\nNie mam pojęcia jak tam z twoją aktywnością oraz pomocą na serwerze, ale z podania stwierdzam, że nie jesteś jeszcze dorosły na rangę jak helper. Sam podajesz swoje wady takie jak denerwowanie się z małych rzeczy, czyli jeśli ktoś zacznie cię prowokować to zaczniesz wzajemnie się wyzywać z inną osobą co nie powinno się robić jako helper. Jestem na nie ale powodzenia\nNa TAK z -, powodzenia.\nEdited May 21 by DragonXav\nW komendach się popisałeś. Nie raz zauważyłem w Twoim podaniu błędy ortograficzne. Myślę, że z podaniem możesz chwilę poczekać ale jestem Neutralny\nmożesz dać repke, brakuje 7 do 500 <3\nWięc tak, zdania słabe, ortografia oraz interpunkcja również... jedynym plusem tu są komendy.\nJestem na nie z + za komendy.


Styczeń 2005 – silva rerum\nDo tej pory właściwie poza jednym przypadkiem nie miałem doświadczeń z jellonkami. Dzisiaj się to zmieniło – najprawdopodobniej przez ferie miałem dzisiaj „przyjemność” być trzykrotnie zaczepionym na GG przez nieznane mi osoby. Po cytacie...\nMoi rodzice zwariowali. Ojciec ma prawie 60 lat, matka równe 50 i właśnie wybierają się pierwszy raz w swoim życiu na narty. Mam nadzieję, że się nie połamią, w końcu w tym wieku kości...\nTo jest działania klienta joggera Magog. Update: Jak widać test zakończony sukcesem. Więcej informacji o Magogu na joggu Khorne.\nWróciłem właśnie z niedługiego spaceru z psem po polu. Niesamowicie wszystko wygląda – pełno śniegu, strasznie jasny księżyc i gęsta mgła. Bono wyglądał jak wilk. Niepotrzebnie brałem ze sobą szperacz, bo po włączeniu było...\nZdecydowanie jedną z najbardziej upierdliwych rzeczy, jakie można robić w kuchni jest ręczne tarcie ziemniaków. Na szczęście palce przytarłem sobie tylko raz, ale gdy po przetarciu wszystkiego rozprostowałem palce stało się jasnym, że chwilowo...\nBin bez cue\nMoże komuś przyda się informacja, która musiałem wyguglać. Jeżeli mamy sam plik bin, bez cue, a nie mamy pod ręką programu potrafiącego wypalić płytki z obrazu mimo tego braku, to czasem pomaga ręczne stworzenie...


Longines - LONGINES LA GRANDE CLASSIQUE L4.209.2.11.7 - ULO/1448\nReferencja: L4.209.2.11.7 | Model: ULO/1448\nProdukt: LONGINES LA GRANDE CLASSIQUE (ULO/1448)\nLongines La Grande Classique, to damski zegarek, którego koperta o średnicy 24mm wykonana jest z wysokiej jakości nierdzewnej stali szlachetnej 316L. Pokryta ona została pozłoceniem PVD w kolorze żółtego złota. Czarne wskazówki oraz malowane cyfry rzymskie pięknie kontrastują z białą tarczą. Cyferblat chroni najlepsze na rynku, nierysujące się szkło szafirowe. Stalowy dekiel chroni 6-cio kamieniowy, szwajcarski, kwarcowy mechanizm L209 bazujący na ETA E03.001. Do zegarka dołączono stalowo pozłacaną bransoletę złożoną z drobnych ogniw. Zakończoną ją bezpiecznym zapięciem motylkowym, dzięki czemu mamy pewność, że zegarek nie spadnie nam z nadgarstka. Longines La Grande Classique to przykład typowej klasyki nad klasykami z domieszką biżuterii. Jest bardzo cienki dzięki czemu sprawia wrażenie lekkości i delikatności a sposób mocowania bransolety powoduje bardzo ciekawy i oryginalny widok. Będzie on pasował do szerokiej palety strojów a także do wielu różnych okazji zwłaszcza wyjść do teatru czy opery, ale z powodzeniem nada się również do wszelakich przyjęć bankietowych. Czasomierz ten cechuje wodoszczelność rzędu 3 barów. Wytrzyma deszcz, mycie rąk i przypadkowe zachlapania. Dzięki temu nie musimy się z nim rozstawać nawet na chwilę podczas wykonywania naszych codziennych czynności.


Pani Ula i pani prezydent | Didaskalia 166 | Didaskalia. Gazeta Teatralna\nTeatr i prawo\nPani Ula i pani prezydent\nCenzura jako mechanizm lokalnego życia teatralnego, przypadek „Nieskończonej historii” Uli Kijak w Teatrze Nowym w Zabrzu\nWitold Mrozek Szkoła Doktorska Nauk Humanistycznych Uniwersytetu Warszawskiego\nMadam Ula and Madam President. Censorship as a mechanism of local theatrical life; the case of Ula Kijak’s Unfinished Story at the Teatr Nowy in Zabrze\nThe article highlights an attempt at modifying the performance Unfished Story by Ula Kijak at the Teatr Nowy (New Theatre) in Zabrze in 2012 – after a protest by some local Catholic and right-wing activists, and also by the sponsors of the theatre. Jerzy Makselon, the managing director of the theatre, tried to organize a special non-public performance of the play with the Mayor of the City as an expert in order to decide on the future of the performance. The author of the play, Artur Pałyga, declared that the Zabrze case is just the tip of the iceberg because the problem of censorship is very present in Polish theatre, and often generates conflicts between managers and local politicians on the one side and artists on the other side. However, the strategies of censorship and mechanism of power are usually not as apparent as in Zabrze. The research approach applied in the article combines institutional analysis, legal aspects and reflection upon the social significance of the artistic phenomena described.\nKeywords: censorship; Ula Kijak; Artur Pałyga; theatre and local politics; Teatr Nowy in Zabrze\nTeatr Nowy w Zabrzu, Nieskończona historia: Joanna Romaniak; fot. Joanna Siercha\n„Cenzura, nawet gdy działa legalnie i na mocy prawa, woli unikać rozgłosu. Cenzura jest wstydliwa” – pisał Zygmunt Hübner w Polityce i teatrze (2009, s. 64). Jednym z powodów, dla których próba wprowadzenia popremierowych zmian w realizowanym w 2012 roku w Zabrzu spektaklu Nieskończona historia w reżyserii Uli Kijak według dramatu Artura Pałygi wydaje się szczególnie interesującym studium przypadku, gdy myślimy o historii cenzury w polskim teatrze ostatniej dekady, jest fakt, że prób cenzury niezbyt się tu wstydzono. Udzielone mediom wypowiedzi dyrektorów Teatru Nowego w Zabrzu, gdzie powstał spektakl Kijak, odsłaniają szereg okoliczności i mechanizmów z reguły niepodawanych do publicznej wiadomości. W dodatku próba odwołania się na początku roku 2012 przez dyrekcję do organizatora (władz samorządowych), jako instancji mającej na bieżąco decydować o kształcie artystycznym teatru i mediować między instytucją kultury a innymi uczestnikami lokalnej sfery publicznej, zapowiada niejako kolejne, znacznie głośniejsze i szerzej już przebadane przypadki prób cenzury w teatrze, które nastąpiły w kolejnych latach.\nWiększość tych przypadków jest w specyficzny sposób zawieszona pomiędzy klasycznym, liberalnym modelem myślenia o cenzurze, gdzie „wolność słowa” przyjmowana jest jako pewien stan domyślny i powszechnie dostępny, naruszany dopiero przez zewnętrzną ingerencję zinstytucjonalizowanego cenzora, powiązanego z ośrodkami władzy politycznej czy religijnej – a nową teorią cenzury (New Censorship Theory), gdzie każda wypowiedź już u zarania jest zdeterminowana przez szereg rozproszonych czynników, strukturalnych uwarunkowań, przemocy i nierówności wpisanych w społeczeństwo, gdzie cenzura jest uwewnętrzniona, a zarazem rozproszona (Bunn, 2015, s. 26) pomiędzy szereg instancji i instytucji związanych z państwem, polityką czy rynkiem, także rynkiem sztuki. Ten podział dobrze szkicuje amerykański historyk i teoretyk Matthew Bunn, zwracając uwagę, że spojrzenie danego badacza na cenzurę odzwierciedla jego spojrzenie na społeczeństwo.\nWracając do myśli Hübnera, warto przypomnieć zaproponowane przezeń sformułowanie „Cenzura poza cenzurą” – jak autor ów określił szeroki zbiór praktyk cenzorskich rozumianych jako „ideologiczne”, a niewymagających udziału formalnego cenzora. „Zjawisko cenzury ideologicznej” – tłumaczył w książce Polityka i teatr – „trudno opisać i poddać precyzyjnej analizie, ponieważ nie da się nawet precyzyjnie określić kim jest ów tajemniczy «ideolog»”. Zdaje się, że płynące z praktyki instytucjonalnej intuicje Hübnera są tu zbieżne z analitycznie i systematycznie rozpisanymi i rozpoznanymi przez Bunna, zwłaszcza że Hübner, choć całe życie zawodowe przeżył w PRL, podkreślał, że opisywane przez niego mechanizmy „cenzury poza cenzurą” działają też w zachodnich demokracjach.\nPrzenosząc refleksję o nowej teorii cenzury na pole teatru, warto odwołać się też do badań Grzegorza Niziołka. W artykule Cenzura w afekcie wskazuje on na trzy modele cenzury strukturalnej, czyli „działającej za pomocą afektywnej presji norm kulturowych, a nie instytucji politycznych” (Niziołek, 2016, s. 262).\nPierwszy z nich odwołuje się do koncepcji Judith Butler, według której cenzura jest produkcją mowy, a nie jej zablokowaniem. Jest to więc rozumienie cenzury, które Bunn wymienia jako charakterystyczne dla nowej teorii cenzury, lokując Butler obok m.in. Bourdieu czy Foucaulta. Konsekwencją tego założenia jest stwierdzenie, że „żaden tekst nie może zostać w pełni ani odcenzurowany, ani ocenzurowany” (Niziołek 2016, s. 262) – każda zaś polityczna praca w teatrze byłaby grą z silnymi performatywami, konstytuującymi to, jak rozumiemy „większość”.\nDrugi model, zaczerpnięty z koncepcji Sary Ahmed, polega na myśleniu o cenzurze „nie jako o granicy między wykluczającym a wykluczonym, ale jak o formie cyrkulacji afektów, które orientują się ku niektórym obiektom, a inne omijają” (Niziołek, 2016, 263). Nie da się tu nie odnotować, że w przedstawionym poniżej studium przypadku przedmiotem nakierowania afektów będą obiekty związane z religią. Kluczowa w tym modelu jest rola emocji w kształtowaniu nie tylko norm społecznych, ale też pojęcia wspólnoty, w tym – narodu rozumianego jako wspólnota polityczna, a zarazem „większość”. Jak pisze Niziołek, stawką polityczną w tym modelu jest nie „przynależność do wspólnoty, a prawo do wyrażania uczuć i pragnień w przestrzeni publicznej”. Zaś dylematem to, na ile uzyskanie tego prawa wymaga manifestowania przynależności do wspólnoty.\nTrzeci wreszcie wyróżniany przez Niziołka model wyrasta z koncepcji Michaela Warnera. Niziołek widzi w nim szansę na dekonstrukcję ideologicznego rozumienia polskiej publiczności teatralnej. Jak twierdzi: „Polski teatr dokonuje bowiem utożsamienia widowni (audience) i publiczności (public), a następnie publiczności (a public) i narodu (the public)” (Niziołek, 2016, s. 263). Te ostatnie podstawienia, realizowane w skali społeczności lokalnej i lokalnej „opinii publicznej”, okażą się bardzo istotne w przypadku spektaklu Uli Kijak wystawionego w Zabrzu.\n„Szkoda, że cenzury już nie ma”\nNieskończona historia to dramat Artura Pałygi, przedstawiający mieszkańców kamienicy w bliżej niedookreślonym mieście, skonfrontowanych z nagłą śmiercią sąsiadki, starszej pani, słuchaczki Radia Maryja. Sposób ukazania społeczności entuzjastek toruńskiej rozgłośni nie ma tu charakteru antyklerykalnej satyry – krytyka zauważała raczej empatię, ciepły ton, czy wreszcie „metafizykę codzienności” w duchu Mirona Białoszewskiego. Wcześniejsza od premiery w Zabrzu o ledwie trzy tygodnie warszawska prapremierowa inscenizacja Piotra Cieplaka w Teatrze Powszechnym została przyjęta entuzjastycznie i bez kontrowersji, również przez krytyków kojarzonych z konserwatywną stroną spektrum opinii, a nawet wprost związanych z Kościołem katolickim.\n„W spektaklu bije wiara w to, że nasz niedoskonały świat zmierza jednak w dobrym kierunku” – pisała Hanna Karolak w katolickim „Gościu Niedzielnym" (Karolak, 2012), skądinąd wydawanym w nieodległych od Zabrza Katowicach, wówczas przez Wydawnictwo Kurii Metropolitalnej, w recenzji zatytułowanej za religijną pieśnią Franciszka Karpińskiego: Wszystkie nasze dzienne sprawy. „[S]cena niezwykła, w której kościelny kicz miesza się z empatią dobrej kobiety, przez co ujawnia nagle swoją mistyczną siłę" – zauważył w „Teatrze” Jacek Kopciński, krytyk o konserwatywnych poglądach (2012). Wreszcie, „wyśmienity teatr dla wymagającego widza. Teatr, od jakiego w całej masie sztuk szokujących odwykliśmy” – chwalił „Tygodnik Solidarność” (adz, 2013), odnotowując bez oburzenia, że „[s]cena Szekspirowskiego motywu teatru w teatrze raz jest prezbiterium, raz miejscem kabaretowej piosenki” a „fotele z kościelnych ław zmieniają się w ławki pod śmietnikiem”.\nW Zabrzu tymczasem dyrektorzy teatru domagali się, by w scenie retrospekcji z młodości księdza nie nosił on stuły, a jego dawna miłość nie miała brzucha ciężarnej. Zniknąć miał moment, w którym jedna z postaci uderza drugą Biblią. Dwie pozostałe zmiany dotyczyły sposobu wygłaszania tekstu (Mrozek, 2012). Zmiany uzasadniane były potrzebami widowni, żądaniami zgłoszonymi już po premierze przedstawienia. Joanna Derkaczew w „Gazecie Wyborczej” streszczała wiadomości od niezadowolonych widzów tak:\nPo premierze 1 kwietnia w Zabrzu do teatru nadeszły trzy ostre maile, których autorzy domagali się ocenzurowania Nieskończonej historii. Pisali wprost: „Szkoda, że cenzury już nie ma”. Nadawcy nie byli anonimowi. Adwokat Krzysztof Woryna oznajmił, że jego zażalenie jest listem otwartym, do wiadomości pani prezydent miasta Zabrza i gliwickiej kurii diecezjalnej. Widzowie twierdzili, że zostało obrażone ich poczucie dobrego smaku lub uczucia religijne. Stosowali jednak różną argumentację. Pierwszy widz powoływał się na artykuły kodeksu karnego. Inna nadawczyni odwoływała się do swoich praw konsumenckich. Oznajmiła, że nie dostała tego, za co zapłaciła. Została wprowadzona w błąd opisem reklamującym spektakl na stronie. Kolejny widz po prostu wypisywał inwektywy i narzekał, że aktorzy na scenie palili papierosy” (Derkaczew, 2012a).\nRecenzent Bartłomiej Miernik opisał newralgiczne sceny następująco:\nDwie sceny, które oburzyły konserwatywnych mieszkańców miasta wyglądają blado przy tym, co na co dzień oglądamy na polskich scenach. W jednej młoda kobieta z przywiązaną do brzucha poduszką stoi obok księdza. Nie ma między nimi interakcji. Widocznie widzom i dyrekcji przeszkadzał fakt, że postaci stoją obok siebie. W drugiej scenie mężczyzna szuka w Biblii odpowiedzi na pytanie, dlaczego bezrefleksyjnie poszedł za piękną dziewczyną do kościoła. Na chybił trafił odczytuje fragmenty o dynastiach rodów Izraela lub cząstki, które nijak nie dadzą mu odpowiedzi. Zrezygnowany stwierdza, że w Świętej Księdze odpowiedzi nie znajdzie. I tyle, nic więcej. Dobrze, że realizatorki nie pozwoliły dyrekcji teatru na zmiany w spektaklu. Zachwyca on precyzją i konsekwencją wyboru formy (Miernik, 2012).\nWspominane sceny wciąż można obejrzeć – choć ostatni spektakl Nieskończonej historii dano w Zabrzu 15 czerwca 2013 roku, rok i dwa miesiące po premierze, w tym czasie odbyło się siedemnaście przedstawień (za archiwum repertuarów prowadzonego przez Instytut Teatralny w Warszawie portalu e-teatr.pl; daty przedstawień w roku 2012: 31 marca – premiera, 14 i 15 kwietnia, 19 i 20 maja, 1 i 2 czerwca, 28 września, 15 listopada, 8 grudnia; w roku 2013: 6 stycznia, 1 lutego, 1 marca, 16 marca, 12 kwietnia, 8 czerwca, 15 czerwca). Nagranie spektaklu dostępne jest jednak w archiwum Instytutu Teatralnego, udostępniane na życzenie za pośrednictwem strony internetowej Encyklopedii Teatru Polskiego (sygnatura IT/5248/DVD/AB).\n„Scena z Biblią” przedstawia frustrację Andrzeja, człowieka wierzącego, próbującego nieporadnie „modlić się Biblią” (co jest praktyką m.in. ruchów neokatechumenalnych) – książka kolejno otwiera mu się na drugim rozdziale Pierwszej Księgi Kronik, gdzie wymienia się potomków Jakuba z pokolenia Judy, później zaś trafia na dwudziesty pierwszy rozdział Dziejów Apostolskich, z opisem wizyty apostoła Pawła w kościele Jerozolimy tuż przed pojmaniem. Na nagraniu widzimy, że aktor nie trzyma sam przez większość czasu księgi – prezentuje mu ją aktorka wypowiadająca kwestie w dramacie należące do postaci określonej jako „Bóg”, stanowiące cytaty z wymienionych powyżej tekstów biblijnych. W końcu dochodzi do szarpaniny – Andrzej rzuca się na kobietę-Boga. Z samego imaginarium judeochrześcijańskiego można by tu przywołać jako kontekst opis walki Jakuba z aniołem, z trzydziestego drugiego rozdziału Księgi Rodzaju, sceny wyobrażonej na płótnie m.in. przez Rembrandta. Broniąc się, twórcy Nieskończonej historii zwracali uwagę na fakt, że na scenie nie używa się rzeczywistego egzemplarza księgi uznawanej przez chrześcijan za tekst święty, a jedynie rekwizytu. W liście otwartym pisali:\nScena uderzania teatralną atrapą Biblii aktora przez aktorkę jest konsekwencją reżyserskiej i aktorskiej analizy postaci Andrzeja – człowieka zagubionego, zniechęconego światem i wiarą. Nie jest to realistyczna scena kłótni/bójki między dwójką ludzi, lecz metaforyczne ujęcie tego, jak Andrzej widzi swoją relację z Pismem Świętym (Kijak, Pałyga, Skaza, Jankowska, Rumińska, 2012).\nZ kolei w „scenie z księdzem” warto odnotować, że aktor ma na sobie „świecki” kostium – beżowe spodnie i T-shirt, jedyną oznaką duchownego statusu postaci jest założona na ramiona stuła, co zresztą zgodnie z tradycyjnymi rzymskokatolickimi zasadami używania szat liturgicznych mogłoby wskazywać na dokonywanie przez księdza w danej chwili czynności zastrzeżonej dla „władzy kapłańskiej”, np. słuchania spowiedzi („Stuła jest znakiem czynności, a nie jurysdykcji” – Nowowiejski, 2010, s. 214). Scena w dramacie Pałygi nie przedstawia jasno sytuacji spowiedzi, ma jednak charakter wyznania – najpierw Judyty – nastolatki opowiadającej m.in. o swoich damsko-męskich fascynacjach, potem księdza Piotra – przypominającego sobie o swojej miłości. Jej obiekt, Magda, zjawia się w scenie retrospekcji. Tekst Pałygi nie sugeruje, że Magda jest w ciąży. Dodanie jej ciążowego brzucha (którego sztuczność, można to stwierdzić za nagraniem, jest podkreślana – widać, że „brzuch” to poduszka) to gest reżyserki – odróżniający spektakl zabrzański od inscenizacji warszawskiej Cieplaka.\nTeatr Nowy w Zabrzu, Nieskończona historia: Anna Konieczna, Danuta Lewandowska; fot. Joanna Siercha\n„Próba korekcyjna”, czyli aspekty prawne\nCzy z czysto prawnego punktu widzenia, biorąc pod uwagę zawartą z reżyserką umowę, dyrekcja teatru miała prawo zażądać zmian w spektaklu?\nParagraf 2 umowy podpisanej przez Kijak z Teatrem Nowym w Zabrzu stanowił: „Koncepcja reżyserska zostanie uzgodniona z Dyrektorem Naczelnym Teatru”. „Uzgodnienie” w prawie np. administracyjnym oznacza taką formułę współpracy, w której obie strony muszą wyrazić na coś zgodę – w odróżnieniu np. o „opiniowania”, które nie jest wiążące dla opiniowanego. Ale „koncepcja reżyserska” to nie całokształt spektaklu – raczej przedkładany na początku pracy koncept w postaci krótkiego opisu albo ustnej rozmowy, jeśli pisemny – niekiedy załączany do umowy o dzieło, by stanowić podstawę dla wypłaty pierwszej transzy honorarium (w przypadku umowy Kijak takiego wymogu nie było, wypłata przewidziana była po prostu pod koniec drugiego tygodnia prób – w terminie 27 stycznia 2012).\nPunkt 8 paragrafu 7 umowy dawał co prawda teatrowi prawo wezwania reżysera „do dokonania stosownych poprawek” i wyznaczenia terminu ich wykonania. Jak zobaczymy poniżej, to w tym właśnie trybie Makselon i Stryj chcieli przeprowadzić „próbę korekcyjną” i wprowadzić zmiany. Wśród potencjalnych powodów żądania dokonania poprawek przywołany zapis umowy wymieniał: „usterki”, „wady prawne” lub niezgodność z paragrafem 2, czyli przedstawioną koncepcją reżyserską.\nByć może można wyobrazić sobie skrajną interpretację pojęcia „wady prawnej” użytego w paragrafie 7, w myśl której każdy obraz, słowo czy gest, w którym ktoś potencjalnie dopatrzyłby się ewentualnej obrazy uczuć religijnych w rozumieniu artykułu 196 kodeksu karnego, byłby właśnie „wadą prawną” stanowiącą przesłankę dla „poprawek”. Stuła czy Biblia mogłyby spełniać kryteria „przedmiotów wykonawczych” obrazy uczuć religijnych, czyli takich obiektów, na których dokonuje się tego przestępstwa według doktryny prawnej (por. Dąbrowski, Demenko, 2014, s. 162) – stąd podejmowana przez realizatorów próba obrony podkreślaniem, że na scenie była jedynie atrapa świętej księgi. Ostateczną, doprowadzoną do absurdu konsekwencją byłoby tu odcięcie teatrowi możliwości jakiegokolwiek przedstawiania osób duchownych czy odnoszenia się do religii. Gwoli dygresji: nieodległe od tego sposobu myślenia były przepisy teatralne cesarskich Austro-Węgier, w myśl których na scenie nie wolno było używać strojów duchownych; prawo to odbiło się m.in. na kształcie prapremiery Wesela Stanisława Wyspiańskiego w 1901 roku.\nJednak przywołany punkt umowy między Teatrem Nowym a Ulą Kijak stanowił, że jeśli reżyser nie dokona poprawek we wskazanym terminie, teatr może odstąpić od umowy, „tym samym nie przyjmując dzieła”. Wskazuje to, że cała procedura rozpoznania ewentualnej konieczności poprawek odbywać się miała przed przyjęciem dzieła, czyli trzecią próbą generalną (tak moment przyjęcia przedstawienia definiuje punkt 2 paragrafu 1 umowy). Opisywane tu zdarzenia, w tym naciski na reżyserkę, by wprowadzić zmiany w spektaklu, miały miejsce później, już po przyjęciu dzieła. „Próba korekcyjna” nie byłaby więc zgodna z tekstem umowy.\nWarto tu zauważyć, że zarówno przepisy obowiązujące w Rzeczpospolitej Polskiej, zawierane umowy, jak i polska literatura prawnicza w nikłym stopniu operują aparaturą pojęciową pozwalającą precyzyjnie uchwycić specyfikę teatralnego procesu twórczego. Brak definicji przywołanej wyżej i obecnej w umowie Kijak „koncepcji reżyserskiej”, rozumianej jedynie zwyczajowo, na mocy tradycji i niepisanych porozumień, to tylko jeden z przykładów – w razie gdyby sprawa skończyła się na wokandzie, interpretacja tego pojęcia zależałaby od sądu.\nPrzytoczmy jeden z fragmentów z komentarza prawniczego Elżbiety Traple, pochodzącego z tomu Prawo autorskie i prawo pokrewne. Komentarz, pod redakcją Janusza Barty i Ryszarda Markiewicza:\nKilka słów wyjaśnienia wymaga praca reżysera teatralnego. W razie przeróbki utworu literackiego na dramatyczny, dokonywanej przez reżysera, mamy do czynienia z oczywistą adaptacją, chronioną jako opracowanie. Praktyka od dawna wyróżnia „zwykłą reżyserię” i inscenizację (znajduje to wyraz na afiszach teatralnych). O inscenizacji mówi się wówczas, gdy interpretacja dzieła nabiera cech adaptacji, to jest gdy inscenizator świadomie przesuwa akcenty w dramacie (np. na pierwszy plan, nie zmieniając fabuły, wysuwa postaci, które w oryginale są drugoplanowe), zmienia konstrukcję utworu. Inscenizacja polega często na przystosowaniu sztuki na potrzeby nowego odbiorcy, nowym spojrzeniu na wiele wartości zawartych w dziele teatralnym. Dlatego inscenizacja jest działalnością twórczą prowadzącą do powstania opracowania. W odróżnieniu od niej, reżyseria może polegać wyłącznie na prostym przygotowaniu sztuki do wystawienia na konkretnej scenie, sprawnym technicznie poprowadzeniu aktorów, nadaniu „rytmu i tempa” (także przez wprowadzenie pewnych skrótów), na zrealizowaniu zamierzonych przez dramaturga walorów teatralnych. Taka zwykła reżyseria stanowi przedmiot praw wykonawczych i wówczas reżyser powinien być zaliczony do grona artystów wykonawców (Traple, 2011, s. 53).\nDlatego też, czytamy w innym rozdziale tomu, tym razem autorstwa Moniki Czajkowskiej-Dąbrowskiej:\nOd dawna w doktrynie budzi kontrowersje ocena roli reżysera teatralnego. Zależy ona od tego, jak potraktowany zostanie sam spektakl teatralny. Jeżeli uznamy go za dzieło odrębne od wystawianego utworu dramatycznego (do czego ustawa zdaje się stwarzać podstawy w art. 1 ust. 2 pkt 8), reżyser powinien być uznany za twórcę w rozumieniu prawa autorskiego, a zarazem za osobę twórczo współdziałającą w powstaniu wykonań. Jeżeli przedstawienie teatralne potraktujemy jedynie jako wykonanie dzieła dramatycznego, reżyserowi przypada tylko ta druga rola (2011, s. 542).\nCytowane powyżej opracowanie opublikowane zostało w roku 2011, operuje jednak obecnymi pojęciami zgodnie z ich rozumieniem w krytyce teatralnej, a także na „afiszach”, sprzed kilkudziesięciu lat – trochę jakby Wielka Reforma Teatralna była nowością. Niezależnie od tego anachronizmu i braku precyzyjnych narzędzi pojęciowych, trzeba jednak odnotować, że prawo i komentatorzy zauważają potencjał autorski w pracy reżysera teatralnego, a w oparciu o umowę o dzieło Kijak – jako reżyser – przygotować miała przedstawienie będące „oryginalnym rezultatem jego twórczości” (paragraf 8 umowy).\nJak wyglądał sam proces komunikowania Uli Kijak przez dyrekcję Teatru Nowego oczekiwanych zmian w przedstawieniu? Tego typu sytuacje bywają często o tyle trudne do odtworzenia, że żądania teatru artykułowane są nie tyle w wymianie pism czy maili, ile podczas nieprotokołowanych zebrań i indywidualnych spotkań w gabinetach. Artur Pałyga relacjonował jedno z takich zebrań w felietonie dla portalu e-teatr w tym samym miesiącu:\nMamy to niesamowite spotkanie w teatrze w Zabrzu. Jest cały zespół aktorski, jest dyrekcja, która cierpliwie próbuje tłumaczyć, że dla dobra nas wszystkich powinniśmy zgodzić się na te nieszczęsne zmiany.\n– Ale co te zmiany zmienią? Co będzie, jak zmienimy, a pojawią się żądania kolejnych?\n– Ale jak zrobicie te cztery, to my będziemy po waszej stronie (Pałyga, 2012).\nWidać tu dobitnie, jak proces uzgadniania poprawek odbywa się w sposób nieformalny. Pałyga opowiada dalej:\nPotem padło coś o tym z dyrektorskich ust, czy chcemy, żeby odwoływać spektakl z powodu choroby aktora (porozumiewawcze spojrzenie). Wszystko to w atmosferze: „wiecie, rozumiecie”. I że albo albo (tamże).\nNa zebraniu pojawiają się opowieści o obchodzeniu cenzury w stanie wojennym – kolejny raz okres realnego socjalizmu okazuje się podstawowym punktem odniesienia dla wyobraźni w obliczu sytuacji cenzury. Zachodzi też opisywany wielokrotnie w odniesieniu do cenzury w latach PRL proces targowania:\nJuż się zgodziliśmy. Ze zwieszonymi łbami siedzimy na dole. Zgodziliśmy się, bo jesteśmy grzeczni. Mnie to wszystko zaskoczyło. Nie tym spektaklem, nie tą sztuką! A te zmiany, kurcze, głupie, bez sensu, wyraźnie po naciskach, bo po premierze, ale niech tam. Ustalamy, że dwie, a nie cztery i że podane niech będzie do wiadomości publicznej, że z takich i takich powodów dla dobra spektaklu zrobione zostały takie zmiany. I wtedy głos z zespołu aktorskiego, że takie dławiące uczucie upokorzenia jest. Że tak się właśnie odbiera ludziom godność (tamże).\nRelacja Pałygi przedstawia również próby zantagonizowania przez dyrekcję aktorów etatowych pracowników i zaangażowanych do konkretnego przedstawienia realizatorów. „No i powtarzały się ze strony dyrekcji te słowa, bo już nie sugestie, tylko wprost, że my na tej awanturze zyskujemy, a teatr traci. A my wyjechaliśmy, a oni tam zostali. I przez najbliższe lata nie zaryzykują już takiego spektaklu”. Punkt widzenia dyrektorów zostaje jednak podważony przez jednego z aktorów słowami zadowolenia: „Nareszcie coś u nas drgnęło!”.\nBy zrozumieć szczególnie emocjonalny ton tej relacji, warto uwzględnić również szerszy kontekst. Tego samego dnia, co w Zabrzu Nieskończona historia, w Bielsku-Białej premierę miała Miłość w Königshütte Ingmara Villqista – w Teatrze Polskim, gdzie Artur Pałyga pracował wówczas jako konsultant programowy. Spektakl, podejmujący temat historii Śląska tuż po wojnie, z uwzględnieniem radzieckiej i polskiej przemocy wobec miejscowej ludności, wywołał polityczne protesty i postawione przez polityków PiS żądanie odwołania dyrektora sceny, Roberta Talarczyka (Klimaniec, 2012). Pałyga doświadczał zatem wówczas w wyjątkowo intensywny sposób politycznych i instytucjonalnych reperkusji swojej pracy artystycznej.\nTeatr Nowy w Zabrzu, Nieskończona historia: Dagmara Ziaja (obecnie Noszczyk), Grzegorz Cinkowski, Mariusz Wojtas, Joanna Romaniak, Marian Wiśniewski; fot. Joanna Siercha\nCenzura nie zawsze wstydliwa\nJeśli przedpremierowe decyzje dyrektorów o zdjęciu spektaklu uznać można – niekiedy przynajmniej – za akty cenzury, to zdarzająca się skuteczność odwołania się do wspominanej przez Hübnera „wstydliwości” cenzury jako strategii obronnej opisał w przywołanym już artykule Artur Pałyga:\nPrzypomniałem sobie inną rozmowę w innym zupełnie teatrze w innej części Polski. Długą rozmowę dwa dni przed premierą, która zaczęła się od „Ja wam tego nie pozwolę tu zagrać”, a skończyła się na „Ale pan wie, panie dyrektorze, że my będziemy o tym po prostu mówić i że to się rozniesie szybko w całej Polsce” i poczułem wtedy jakąś bezradność, że tylko tyle mogę powiedzieć, że to takie konwulsyjne. Ale dyrektor nie powiedział wtedy: „Phi i co z tego?”, ale powiedział: „Dobra, przekonał mnie pan” (2012).\nJednak w Zabrzu dyrekcja teatru mówiła o tym, co się wydarzyło i czego zażądała od artystów, zaskakująco dużo i otwarcie. Informacje dotyczące prób zmiany kształtu spektaklu nie zostały uzyskane na drodze dziennikarskiego śledztwa, nie pochodzą też wyłącznie z relacji jednej ze stron – realizatorów spektaklu. Dyrektor naczelny Jerzy Makselon sam przyznał w wypowiedzi dla mediów, że wyszedł z pomysłem organizacji specjalnego „kolaudacyjnego” (określam to tak ze względu na podobieństwo do podobnych praktyk w kinematografii PRL) pokazu dla władz miasta, z udziałem prezydent Małgorzaty Mańki-Szulik. Dyrektor nie zasłonił się formułą o odmowie komentarza, co zdarza się często w praktyce medialnej, nie przerzucił też – co zdarzyło się później w Starym Teatrze za dyrekcji Jana Klaty, przy odwołaniu prac nad Nie-boską komedią. Szczątkami Olivera Frljicia – odpowiedzialności za ingerencję w przedstawienie na warsztatowe czy koncepcyjne niedostatki realizatorów przedstawienia1. Jak odnotowali twórcy spektaklu w liście otwartym, „[j]ednocześnie Dyrektor podjął decyzję o tym, że pokaz będzie miał formę «próby korekcyjnej», a nie spektaklu, co oznaczało, że aktorzy mieli zagrać dla Pani Prezydent za darmo”.\nZapytany przez media, czy nie widzi w takim rozwiązaniu cenzury, Makselon odpowiedział:\nMogłoby też być to rozumiane jako wynik i wyraz bardzo dobrej współpracy organizatora z prowadzoną przez niego instytucją artystyczną. […] Pani prezydent bardzo dobrze „zna miasto”, ma znakomite wyczucie społeczne i jest osobą opiniotwórczą. Za sprawą kilku rozmów jest w stanie pewnym rzeczom nadać odpowiednie proporcje, pewne środowiska zniechęcić bądź zachęcić do czegoś (Mrozek, 2012).\nMakselon, tłumacząc swój pomysł organizacji pokazu zamkniętego, przedstawia to, co przez jego krytyków odebrane zostało jako potencjalny akt cenzury, w świetle zupełnie innych wartości i kontekstów. Priorytetem jest tu nie niezależność twórcza, autonomia instytucji czy respektowanie praw artystki – również autorskich, wynikających z przyjęcia dzieła – a harmonia lokalnej społeczności, przedstawionej jako „wspólnota”; kluczowym założeniem zaś – presuponowany w wypowiedzi dyrektora konserwatyzm widowni: „W Zabrzu nie można liczyć na to, że bulwersując jakąś część widowni, tym skuteczniej przyciągnie się do teatru inną. Dialog z publicznością można prowadzić jedynie wówczas, kiedy publiczność jest” (Mrozek, 2012). Głosy protestu zostają tu utożsamiane z „całą” publicznością.\nPałyga zwraca też uwagę na przerzucenie na reżyserkę odpowiedzialności za odwołanie jednego z pokazów przedstawienia: „I proszę, podziękujcie państwo pani Uli, że wydzwaniała do różnych ludzi w całej Polsce. Wiecie państwo, że mieliśmy dziś zagrać ten spektakl dla kilku osób. Podziękujcie pani Uli, że do tego pokazu nie doszło!” (2012).\nSarkastyczno-karcący ton zacytowanej wypowiedzi, pretensja o niezachowanie „rodzinnej tajemnicy”, familiarna „pani Ula”– wszystkie te aspekty sprawozdania mówią coś o funkcjonowaniu teatru instytucjonalnego i pozycji reżyserki w jego ramach. Próbę urefleksyjnienia tej pozycji sama Kijak podjęła cztery lata później w pracy doktorskiej obronionej na Wydziale Reżyserii Akademii Teatralnej w Warszawie, zatytułowanej Mit artysty a codzienność reżyserki. Pisała:\nSą dwie podstawowe pozycje władzy w polskim systemie teatralnym: reżyser i dyrektor teatru. O ile dyrektor zawdzięcza swoją władzę temu, że jest pracodawcą określonym przez źródła oficjalne (prawo, konkursy, umowy, regulaminy), o tyle władza reżysera opiera się na tym, że jest on twórcą-artystą. To „mit artysty” tworzy buławę reżyserską. Ponieważ więc panuje przekonanie, że teatr nie może istnieć bez reżysera, to całe środowisko jest zaangażowane w to, by ten „mit artysty-reżysera” utrzymać (2016, s. 21).\nZarysowaną powyżej wyrazistą opozycję pomiędzy „oficjalną” władzą dyrektora, a „nieoficjalną” władzą reżysera wynikającą ze zwyczaju i mitu warto jednak zniuansować. O ile oczywiście istnieje przewaga dyrektora wynikająca z faktu bycia legalnym „pracodawcą” (w przypadku reżyserki nieetatowej raczej „zleceniodawcą” bądź „zamawiającym”, jak określa się to w umowach o dzieło), to szereg działań dyrekcji Teatru Nowego w Zabrzu w ramach opisywanej sprawy umocowanych jest niekoniecznie w źródłach oficjalnych, a wręcz przeciwnie – w lokalnych nieformalnych zależnościach czy nieskodyfikowanych teatralnych zwyczajach, albo też wręcz stanowi próby działania wbrew zawartym zgodnie z prawem umowom.\nRelacje Pałygi i Kijak, a także autoryzowane wypowiedzi dyrektora Makselona w mediach wskazują, jak wielką rolę w utrzymywaniu pozycji władzy przez dyrektora publicznej instytucji kultury grają nieformalne relacje, a nie sformalizowane procedury. Kluczowa rola relacji nieformalnych, w połączeniu z występowaniem przez „słabszą” ze stron z pewnym wyprzedzającym uniżeniem czy familiarnym tonem komunikacji – wszystko to elementy stosunków klientelistycznych. „Pewien ceremoniał służy obu stronom, a najistotniejsza jest tu «familijność» układu. […] Patron (choćby działał przez zastępcę) okazuje swoją dobroć i hojność; klient z tego korzysta” – pisał Antoni Mączak, specjalista od układów klientelistycznych na przestrzeni wieków (2000, s. 16).\nSkąd bierze się siła patrona? „Przede wszystkim (i to nie tylko we wczesnej dobie nowożytnej) korzysta ze środków publicznych, jest udziałowcem państwa” – stwierdza Mączak (s. 15). Nietrudno zauważyć, że to właśnie jest podstawową przewagą i rolą dyrektora w relacji z reżyserem, a także organizatora w relacji z dyrektorem. Dyrektor wyznacza stawkę za pracę dla artysty, prezydent miasta czy zarząd województwa przygotowują projekt budżetu z dotacją dla teatru (choć formalnie budżet ostatecznie uchwalają radni).\nEmocjonalne relacje, „nieformalne kompetencje” były także publicznie wskazanym przez prezydent Mańkę-Szulik powodem powołania Makselona na stanowisko dyrektora teatru:\n„To my zaproponowaliśmy tę pracę panu Jurkowi, ale nie musieliśmy go długo namawiać. Chodziło nam o kogoś, kto oprócz wymogów formalnych – rozumie Zabrze i może je pokochać” – mówiła Mańka-Szulik lokalnej prasie w 2007, powołując nowego szefa Teatru Nowego (Polok-Kin, 2007). Makselon był wcześniej dyrektorem Młodzieżowego Domu Kultury w Stalowej Woli, a także urzędnikiem zabrzańskiego magistratu.\nDo kogo należy teatr?\n„Do kogo należy teatr?” – to pytanie postawione przez badaczkę i kuratorkę Martę Keil. W swojej pracy doktorskiej poświęconej krytyce instytucjonalnej w polskim polu teatralnym i teatrologicznym zwraca ona uwagę, że pytanie o to, co w określeniu „teatr publiczny” oznacza przymiotnik „publiczny”, odnosiło się w polskich debatach ostatnich dekad głównie do formy prawnej danej instytucji. „Powracało zazwyczaj w trakcie debat wokół sposobów finansowania instytucji teatralnych oraz przy okazji kolejnych prób cenzury, bezpośredniej bądź ekonomicznej” – zauważa badaczka (Keil, 2021).\nSytuacja w Zabrzu mogłaby posłużyć za poręczny przykład homologii między polem władzy a polem sztuki, opisywanej przez Pierre’a Bourdieu. To jest fakt, że poszczególne frakcje czy grupy wewnątrz społecznych elit są silnie powiązane z określonymi obszarami życia teatralnego, poszczególnymi scenami (Bourdieu, 2001, s. 250).\nIdąc dalej, można przywołać też rozważania Grzegorza Niziołka na temat tego, jak instytucja polskiego teatru dzięki mechanizmom „wyparcia, oporu i wykluczenia skonstruowała model wysublimowanej widowni, odczuwającej siebie jako reprezentację wspólnoty” (Niziołek, 2016, s. 256). Zgodnie z tezami Niziołka, także w Zabrzu „widownia” zostaje utożsamiona z „publicznością”, czyli uczestnikami lokalnej sfery publicznej. Wracając do stawiającej pytania o „właścicieli” teatru Keil: dekonstruując kolejne konceptualizacje strefy publicznej, zwraca ona uwagę, że w imieniu tejże „publiczności” przemawiają uprzywilejowani. W Zabrzu byliby to adwokaci, przedsiębiorcy, duchowni, wreszcie pani prezydent. Sfera publiczna, pisze Keil, „kształtowała się […] w zależności od stosunków władzy i własności, w politycznej walce o dominację, którą wygrała klasa zamożnych mieszczan”. W Zabrzu widzimy, jak teatr deklaratywnie staje się sprawą całego „miasta”, choć w praktyce jego szczególnie rozumianej elity, która może wskazywać, co nie powinno zostać pokazane na miejskiej scenie, powołując się m.in. na bardzo szeroko rozumiane „uczucia religijne”.\nTo, o co warto uzupełnić rozważania Niziołka i Keil, to właśnie cała sieć nieformalnych, lokalnych zależności. Była już mowa o klientelistycznych relacjach na linii władza samorządowa-dyrektor teatru, w medialnych relacjach brak jednak głosów np. katolickich duchownych. Mimo braku takich wypowiedzi, prasa pisała o podpisach zbieranych pod protestami przeciw spektaklowi w miejscowych parafiach, zaś reżyserka Ula Kijak mówiła dziennikarzom o wicedyrektorze Teatru Nowego Jerzym Stryju: „Dyrektor artystyczny zasugerował, że po wprowadzeniu zmian uda się do proboszczów parafii, gdzie zbiera się podpisy – i wszystko wytłumaczy” (Mrozek, 2012). Dyrektor Makselon potwierdził także informację o tym, że w parafiach zbierane są podpisy pod listem protestacyjnym przeciw spektaklowi – do tego listu jednak nie udało mi się dotrzeć. Kolejne lata przyniosą sporo takich listów i odezw na wyższym szczeblu, wystosowywanych niejednokrotnie przez biskupów.\nGrzegorz Niziołek zwracał w 2017 roku uwagę na „słabą obecność wątków krytycznych wobec Kościoła katolickiego w polskim teatrze”, pisząc o „paraliżu” dyskursu krytycznego wobec Kościoła katolickiego w polskiej debacie publicznej, zauważając, że przyczyny takiego stanu rzeczy szukać należy nie tylko w samym teatrze, „ale także w mechanizmach rządzących przestrzenią publiczną” (Niziołek, 2018, s. 57).\nW tekstach z tamtego czasu wątek władz samorządowych wybrzmiał dużo mocniej niż nacisków ze strony Kościoła katolickiego – jednak wątek kościelnych nacisków przewijał się w tle. Co więcej, związane z instytucjonalnym Kościołem na co dzień były świeckie strony sporu. Autor jednego z maili do teatru, adwokat Woryna, jak podał w biogramie na stronie kancelarii, był „od lat zaangażowany w rodzinną formację Ruchu Światło-Życie”. Mańka-Szulik była z kolei inicjatorką „Metropolitarnego Święta Rodziny”, za co otrzymała wyróżnienie od Kapituły Generalnej Katolickiego Stowarzyszenia Rzeczypospolitej Polskiej oraz przyznawaną przez Katolickie Stowarzyszenie „Civitas Christiana” Śląską Nagrodę im. Juliusza Ligonia2. W 2012 roku otrzymała także od ministra kultury Bogdana Zdrojewskiego odznakę honorową „Zasłużony dla kultury polskiej”.\nPodsumowując: w Zabrzu do zamkniętego „kolaudacyjnego” pokazu Nieskończonej historii dla pani prezydent ostatecznie nie doszło – tak powiedział mediom Makselon, jak i odnotowywali twórcy w liście otwartym – z woli samej polityczki. Prezydent Mańka-Szulik początkowo zażądała w sprawie Nieskończonej historii wyjaśnień od teatru, powołując się m.in. na akcję w lokalnych parafiach, co dyrektor Makselon odebrał, jak powiedział prasie, „jako wyraz zainteresowania i troski Organizatora o działalność prowadzonej przez niego instytucji artystycznej” (Mrozek, 2012). Później jednak polityczka odsunęła się od całej sprawy. Media, również ogólnopolskie, które pisały o kontrowersjach wokół Nieskończonej historii – o ingerencje w sztukę pytały tylko dyrekcję teatru, nie zaś władze miasta.\nSprawdziły się więc tu słowa Hübnera, który w Polityce i teatrze pisze o dyrektorze jako „buforze” cenzury, biorącym na siebie „wstydliwe” dla władz zadanie. Hübner podaje tu jako przykłady tej postawy zarówno samego siebie z 1968 roku – wówczas dyrektora Starego Teatru w Krakowie, przesuwającego premierę spektaklu według Tadeusza Różewicza na dwa miesiące po Marcu, by uniknąć potencjalnego zakazu grania w tamtym najgorętszym okresie – jak i Samuela Lane'a, dyrektora Britannia Theatre, „który w roku 1848 wycofał sztukę o rewolucji paryskiej zgodnie z sugestią cenzury, otrzymał pisemne podziękowanie urzędu Lorda Szambelana za swoją odpowiedzialność, roztropność i prawomyślność (right mindedness)” (Hübner, 2009, s. 65). W przypadku dyrektora Teatru Nowego w Zabrzu oficjalnej „nagrody” nie było, nie było też jednak jasnego komunikatu władz w sprawie stosowanych przez niego praktyk. Sposób kierowania instytucją przez Jerzego Makselona oraz jego współpracy z artystami nie budził najwidoczniej sprzeciwu lokalnych władz, skoro przedłużano mu dyrekcję na kolejne kadencje – ostatnio zarządzeniem z 3 września 2018 roku prezydent Mańka-Szulik powołała go na stanowisko dyrektora Teatru Nowego w Zabrzu na kolejne pięć lat, do 31 sierpnia 2023 roku. Jednocześnie w sprawie Nieskończonej historii Mańka-Szulik zadbała o swój wizerunek w oczach twórców. W wywiadzie wideo dla lokalnego serwisu 24gliwice.pl, opublikowanym 15 kwietnia 2012, zatem dwa tygodnie po premierze, Kijak wspominała, że twórcy ostatecznie spotkali się z prezydentką Zabrza. Reżyserka tak podsumowała to spotkanie: „Stanowisko pani prezydent jest jasne i bardzo nas cieszące. Jest takie, jak powinno być. Pani prezydent nie zamierza ingerować w kształt spektaklu” (Jezierski, 2012).\nCenzura w przypadku Nieskończonej historii działała więc w sposób opisywany przez teoretyków z kręgu nowej teorii cenzury – rozproszony, z udziałem szeregu zaangażowanych aktorów społecznych – wspólnot religijnych, lokalnych polityków, autorytetów i mediów, wreszcie samej instytucji kultury, która cenzorski mechanizm uwewnętrzniła. Jednocześnie, niczym w „starej”, liberalnej teorii cenzury – decyzja cenzorska, choć w końcu odwołana, miała autorytatywny, widzialny charakter, z perspektywy twórców – charakter w dodatku zewnętrzny.\nTeatr Nowy w Zabrzu, Nieskończona historia: Renata Spinek; fot. Joanna Siercha\nNieskończona historia systemowych mechanizmów\nNieskończonej historii nie zdjęto z afisza ani ostatecznie nie zmieniono, jednak próba jej ocenzurowania odsłoniła szereg mechanizmów charakterystycznych dla funkcjonowania instytucji kultury w Polsce. Stąd pochopne wydaje się stwierdzenie z podsumowującego m.in. sprawę spektaklu z Zabrza felietonu Joanny Derkaczew w „Gazecie Wyborczej”: „[z]a decyzjami «obrażonych» nie stoi przecież żaden system, ale banalna, indywidualna bezmyślność” (Derkaczew, 2012b). Sprawa miała jednak charakter jak najbardziej systemowy: wynikała, po pierwsze, z systemu klientelistycznych zależności w publicznych instytucjach kultury, po drugie, z narastającego poczucia zagrożenia obrazą „uczuć religijnych”, które w ciągu lat miało eksplodować lawiną oddolnych bądź odgórnych prób ograniczania wolności twórczej. Analizując konsekwencje odwołania premiery Nie-Boskiej komedii. Szczątków Olivera Frljicia w Narodowym Starym Teatrze w 2013, Magdalena Rewerenda stwierdziła wręcz, że „[o]braza uczuć religijnych stała się swoistym performatywem, który zmienia spektakl przeznaczony dla wąskiego grona zainteresowanych w pole ideologicznej walki angażującej dużą część społeczeństwa” (2020, s. 192). Uderzające jest przekształcenie przepisu prawnego w „performatyw” właśnie, performatyw skuteczny o tyle, że – dodajmy za Rewerendą – uczucia religijne są „niejednoznaczne i nieweryfikowalne”, „są używane jako broń i podnoszą rejestr emocjonalny dyskusji, wykluczając automatycznie argumenty merytoryczne” (tamże); zgadza się to zresztą z przytoczoną na początku niniejszego tekstu tezą Grzegorza Niziołka o związku pomiędzy cenzurą a cyrkulacją społecznych afektów. Jeśli odwołać się do wcześniejszych przypadków prób cenzury w sztuce polskiej po 1989 roku, tak w wykonaniu władz samorządowych, jak i tych „oddolnych”, można zauważyć, że na skalę lokalną próby wykorzystania „uczuć religijnych” do takiej „przemiany” cenzurowanych dzieł sztuki i „poszerzenia” zaangażowanych weń grup podejmowane były i wcześniej.\nDla autora dramatu Nieskończona historia, Artura Pałygi, w kwietniu 2012 próby cenzury były już – lub wciąż – fenomenem mającym charakter powszechny. „Dlaczego o tym piszę? Dlatego, że teatr to sprawa publiczna. Dlatego, że takie i podobne rzeczy dzieją się wszędzie w Polsce w mniej lub bardziej sprytny i zakamuflowany sposób. I dzieją się w ciszy” (2012) – stwierdzał w zakończeniu swojego felietonu.\nO jak powszechnym zjawisku mówi Pałyga? Jakub Dąbrowski w swojej monografii Cenzura w sztuce polskiej po 1989. Artyści, sztuka i polityka w rozdziale Spis wypadków cenzorskich 1989-2012 wylicza cały szereg udokumentowanych przypadków prób cenzury z pola teatru, częściowo powołując się na analogiczne zestawienie opracowane wcześniej przez Jarosława Minałtę w „Notatniku Teatralnym” (Minałto, 2006). To m.in.:\n– próba cofnięcia dotacji festiwalowi Malta, bo francuski teatr Turbo Cacahuete 30 czerwca 1994 paradował po Poznaniu z trumną;\n– próba zdjęcia przez tarnowskich radnych Zemsty w reżyserii dyrektora teatru Stanisława Świdra ze względu na zbyt wąską przepaskę zasłaniającą pośladki Papkina (luty 1999);\n– próba zdjęcia z afisza warszawskiego Teatru Rozmaitości Shopping and Fucking Ravenhilla przez radne Akcji Wyborczej Solidarność – Joannę Fabisiak i Julię Piterę (kwiecień 1999);\n– próba cenzury ekonomicznej wobec Teatru Muzycznego w Gdyni podjęta przez radnych z komisji ds. rodziny po musicalu Hair (listopad 1999);\n– odwołanie Międzynarodowego Festiwalu Teatralnego Zderzenie w Kłodzku z powodu zamiaru wystawienia na kłodzkim rynku w dniu sesji rady miasta spektaklu Judasze;\n– żądanie odwołania przez radnego Krzysztofa Mączkowskiego dyrektorów Teatru Polskiego w Poznaniu, Pawła Wodzińskiego i Pawła Łysaka, po gościnnym pokazie Shopping and Fucking z warszawskiego Teatru Rozmaitości (kwiecień 2001);\n– zdjęcie przez nowego dyrektora Teatru im. Węgierki w Białymstoku Piotra Kowalewskiego Moralności pani Dulskiej, bo „zachęca do seksu przedmałżeńskiego”;\n– wypowiedzenie współpracy warszawskiemu klubowi M25 przez burmistrza Pragi Południe Tomasza Kozińskiego (PiS) po prezentacji spektaklu Flesh Forms 013 Teatru Suka Off, który zaraz potem zostaje też usunięty z programu XIV Łódzkich Spotkań Teatralnych bez podania przyczyn (listopad 2005), pół roku później katowicki samorząd potrąca organizatorom festiwalu A PART z dotacji pieniądze za występ Teatru Suka Off (czerwiec 2006);\n– zmiana warunków konkursu już w trakcie jego przeprowadzania, by uniemożliwić ponowny wybór Wojtka Klemma na dyrektora Teatru im. Norwida w Jeleniej Górze (Dąbrowski, 2014, 690-737).\nLista ta mogłaby potwierdzać tezę Jakuba Dąbrowskiego, że w omawianym okresie (1989-2010, a i z pewnością przez kilka kolejnych lat) środowiska lokalne w kształtowaniu wolności artystycznej odgrywały kluczową rolę. Dąbrowski podsumowywał:\nStało się tradycją, że większość interwencji prokurowana była przez polityków samorządowych, którzy zwłaszcza po reformie samorządowej z 1998 roku zyskali realny wpływ na działanie instytucji kultury, mieli również lepszy wgląd w repertuary kin, teatrów, galerii i muzeów, a ich cenzorska aktywność zwracała uwagę lokalnego elektoratu (2014, s. 214-215).\nPóźniejsze lata pokazać miały jednak, że cenzura niekoniecznie musi lubić ciszę. Swoiście pojmowane „wyczucie społeczne” i „znajomość miasta” – argumenty, które Makselon podał w 2012 roku jako przemawiające za pomysłem uzgadnianiem kształtu spektaklu Kijak z samorządem Zabrza – powrócić miały szybko z ust samych lokalnych polityków. Chociażby w sprawie odwołania spektaklu Golgota Picnic Rodriga Garcíi, niepokazanego ostatecznie na festiwalu Malta w roku 2014. W wielokrotnie przywoływanym oświadczeniu z 17 czerwca 2014, prezydent Ryszard Grobelny wskazał, że choć ocenzurować festiwalu nie może i nie chce, to ma nadzieję, że organizatorzy wykażą się „odpowiedzialnością” za miasto i nie pozwolą na pokaz (Grobelny, 2014)3.\nW połączeniu m.in. ze stanowiskami poznańskiej policji oraz biskupów apel Grobelnego okazał się skuteczny – 20 czerwca 2014 dyrektor festiwalu Malta Michał Merczyński odwołał pokaz Golgota Picnic.\nNiezmniejszające się wśród lokalnych polityków przyzwolenie na ingerencje w wolność twórczą udowodniły władze Dolnego Śląska, próbując w roku 2015 odwołać premierę spektaklu Śmierć i dziewczyna Eweliny Marciniak w Teatrze Polskim we Wrocławiu. Jeszcze przed świeżo powołanym ministrem kultury Piotrem Glińskim z PiS, którego resort zażądał wstrzymania prób pismem z 20 listopada 2015, zabrali głos radni wojewódzcy Platformy Obywatelskiej. „Teatr Polski ma być misyjny, a nie pokazywać pornografię. Za daleko to wszystko poszło. Musimy się wspólnie zastanowić jak to przedstawienie oprotestować i jakie są możliwości, by zdjąć go [sic!] z afisza” – mówił Janusz Marszałek, przewodnicący sejmikowej komisji kultury z PO (Kozioł, Piekarska, 2015). „Nie ma zgody, by takie przedstawienia były pokazywane za publiczne pieniądze. Są granice, których przekroczyć nie można” – stwierdzał z kolei Michał Bobowiec, przewodniczący klubu PO w sejmiku województwa dolnośląskiego. Obok tych polityków Platformy i radnych wojewódzkich PiS Romana Kowalczyka i Piotra Sosińskiego, którzy apelowali między innymi o obcięcie finansowania teatrowi, głos przeciwko Krzysztofowi Mieszkowskiemu i Ewelinie Marciniak zabrał Patryk Wild z klubu Bezpartyjnych Samorządowców, wyrażając wobec marszałka oczekiwanie „natychmiastowej decyzji personalnej”, czyli odwołania dyrektora Mieszkowskiego (cyt. za Protokół XVI sesji Sejmiku Województwa Dolnośląskiego V kadencji – 26 listopada 2015).\nNatomiast kolejne próby ograniczania wolności twórczej, już na szczeblu centralnym – jak choćby działania podjęte przeciw przedstawieniom Olivera Frljicia Nasza przemoc i wasza przemoc (2016) czy Klątwa (2017) i pozostające ich następstwem odebranie festiwalowi Malta dotacji z racji na osobę Frljicia jako kuratora – każą postawić pytanie, na ile teza Hübnera o wstydliwości cenzury pozostaje aktualna w rzeczywistości, w której jednym z podstawowych narzędzi uprawiania polityki stały się „wojny kulturowe”. A zatem – między innymi – zwalczanie sztuki godzącej, w przekonaniu polityków czy „liderów opinii”, w wartości w sposób ostentacyjnie hałaśliwy.\nAdam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich w latach 2015-2021, opisał ten sposób następująco – na przykładzie „Tęczowej Matki Boskiej” i aktywistki Elżbiety Podleśnej:\nObecnie efekt polityczny osiąga się poprzez skoordynowane działanie policji, prokuratury oraz mediów publicznych. Czyli: rzucenie oskarżenia, zastosowanie środków przymusu bezpośredniego, jak zatrzymanie, potem – przesłuchanie. To wszystko pozwala przedstawić daną osobę jako wroga, jako zagrożenie – w mediach publicznych oraz w mediach „zaprzyjaźnionych” z władzą. To służy także temu, by polityk, który decyduje o takiej metodzie, mógł się zaprezentować jako dobry szeryf. Ten czy inny minister może powiedzieć, jak bardzo jest oburzony. Jednocześnie te same osoby zdają sobie sprawę z tego, że później to i tak się nie obroni w sądach. Ale dalsze zainteresowanie mediów nie jest już tak istotne – bo i tak nikt tego dłużej nie śledzi. Śledzą to co najwyżej takie instytucje jak Biuro Rzecznika Praw Obywatelskich, organizacje pozarządowe czy wyspecjalizowani dziennikarze (Mrozek, 2020).\nW przypadku Zabrza i Uli Kijak nie doszło oczywiście do podjęcia śledztwa przez prokuraturę czy interwencji policji, nie rozpętano też kampanii medialnej w prawicowych tytułach. Próba cenzury nie miała być politycznym spektaklem – miała być polityczną praktyką teatralnego business as usual, pozostającą „w teatralnej rodzinie”, znormalizowaną i uświęconą zwyczajem.\nMrozek, Witold, Pani Ula i pani prezydent. Cenzura jako mechanizm lokalnego życia teatralnego, przypadek „Nieskończonej historii” Uli Kijak w Teatrze Nowym w Zabrzu, „Didaskalia. Gazeta Teatralna” 2021 nr 166, DOI: 10.34762/nnw3-yf81.\nZ numeru: Didaskalia 166\nData wydania: grudzień 2021\nWitold Mrozek (w.mrozek@uw.edu.pl) – teatrolog, dziennikarz, czasem dramaturg. Stale współpracuje z „Gazetą Wyborczą” i „Dwutygodnikiem”. W Szkole Doktorskiej Nauk Humanistycznych UW przygotowuje rozprawę doktorską o performansach wykorzystujących wizerunek Jana Pawła II. Numer ORCID: 0000-0001-5013-3280.\nChoć wstrzymując premierę Nie-boskiej. Szczątków Narodowy Stary Teatr powołał się w oświadczeniu z 26 listopada 2013 na „troskę o bezpieczeństwo aktorów” oraz „troskę o komfort pracy”, to w wywiadzie udzielonym kilka tygodni później dyrektor Jan Klata jako drugi powód podał realizowaną koncepcję przedstawienia: „Drugą rzeczą jest to, że strategia Frljicia, która znakomicie działała w kontekście Bałkanów, w polskim kontekście, niestety, się nie sprawdzała. Wynika to z fragmentów spektaklu, które obejrzałem na próbach. Mam podstawy do podjęcia takiej decyzji, realizatorzy mają prawo być nią rozgoryczeni”. Por. Roman Pawłowski. Saper w Starym Teatrze. Rozmowa z Janem Klatą, „Gazeta Wyborcza” online, 8 stycznia 2014.\nInformacje ze strony http://mszulik.pl/o-sobie [dostęp: 15 II 2021].\nGrobelny napisał: „Jako Prezydent Miasta nie posiadam narzędzi prawnych, które administracyjnie zobowiązywałyby jakiegokolwiek organizatora wydarzenia artystycznego, czy protestu, do jego odwołania. I choć jestem głęboko przekonany, że prawo artysty do swobodnej wypowiedzi i wolność zgromadzeń są wielkimi osiągnięciami polskiej demokracji, to jest – w mojej ocenie – wartość, która stoi ponad nimi. Jest nią życie i bezpieczeństwo mieszkańców oraz ich mienia. Dlatego uważam, że na organizatorach wydarzeń tak artystycznych, jak i społecznych, ciąży nie tylko prawny, ale i moralny obowiązek przewidywania skutków swoich działań. W związku z tym wyrażam nadzieję, że zarówno władze Fundacji Malta, jak i organizatorzy ewentualnych protestów wykażą się odpowiedzialnością i wezmą pod uwagę powyższe zagrożenia. Pragnę przy tym zaznaczyć, że samorząd i jego organy nie są upoważnione do pełnienia roli recenzenta wydarzeń artystycznych i stosowania wobec ich twórców cenzury prewencyjnej”.\nadz, Metafizyka codzienności, „Tygodnik Solidarność”, 4 grudnia 2013.\nBourdieu, Pierre, Reguły sztuki, tłum. A. Zawadzki, Universitas, Kraków 2001.\nBunn, Matthew, Reimaging Repression. New Censorship Theory and After, „History and Theory” 2015 nr 54.\nCzajkowska-Dąbrowska, Monika, Prawa pokrewne, [w:] Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, pod red. J. Barty i R. Markiewicza, Woltex Kluwer Polska, Warszawa 2011.\nDąbrowski, Jakub; Demenko, Anna, Cenzura w sztuce polskiej po 1989 roku. T. 1: Aspekty prawne, Kultura Miejsca, Warszawa 2014\nDąbrowski, Jakub, Cenzura w sztuce polskiej po 1989 roku. T. 2: Artyści, sztuka i polityka, Kultura Miejsca, Warszawa 2014.\nDerkaczew, Joanna, Szkoda, że nie ma cenzury, „Gazeta Wyborcza” 11 kwietnia 2012a.\nDerkaczew, Joanna, Felieton dla cenzora, „Gazeta Wyborcza”, 18 maja 2012b.\nHübner, Zygmunt, Polityka i teatr, Instytut Teatralny, Warszawa 2009.\nJezierski, Dariusz, Kontrowersje wokół spektaklu „Nieskończona historia”, https://www.youtube.com/watch?v=WTpxrd3_0Zw [dostęp: 3 II 2021].\nKarolak, Hanna, Wszystkie nasze dzienne sprawy, „Gość Niedzielny”, 22 marca 2012.\nKeil, Marta, Wytwarzanie instytucji. Praktyki instytucjonalne we współczesnych sztukach performatywnych, rozprawa doktorska, Instytut Sztuki PAN, Warszawa 2021. Maszynopis w posiadaniu autora.\nKijak, Ula, Mit artysty a codzienność reżyserki, Akademia Teatralna, Warszawa 2016. Maszynopis w posiadaniu autora.\nKijak, Ula; Pałyga, Artur; Skaza, Dominika; Jankowska, Anka; Rumińska, Maria, List otwarty twórców spektaklu Nieskończona historia z 6 kwietnia 2012, https://www.encyklopediateatru.pl/artykuly/137055/zabrze-list-otwarty-t… [dostęp: 3 II 2021].\nKlimaniec, Łukasz, Miłość w Königshütte: PiS straszy w teatrze bagnetami autonomii, „Polska. Dziennik Zachodni”, 25 kwietnia 2012.\nKopciński, Jacek, Dada, chwała Cieplakowi, „Teatr” 2012 nr 6.\nMączak, Antoni, Klientela, Nieformalne systemy władzy w Polsce i Europie XVI-XVIII w., Wydawnictwo Naukowe Semper, Warszawa 2000.\nMiernik, Bartłomiej, Oratorium dnia powszedniego, e-teatr.pl, http://www.encyklopediateatru.pl/artykuly/153670/oratorium-dnia-powszed… [dostęp: 3 II 2021].\nMinałto, Jarosław, Kronika wypadków cenzorskich. Ostatnie lata. „Notatnik Teatralny” 2006 nr 39-40.\nMrozek, Witold, Zabierz brzuch dziewczynie księdza, „Krytyka Polityczna” online 12 kwietnia 2012, https://krytykapolityczna.pl/kultura/mrozek-zabierz-brzuch-dziewczynie-… [dostęp: 10 II 2021].\nMrozek, Witold, Jeśli ufamy instytucjom. Rozmowa z Adamem Bodnarem, „Dwutygodnik” 2020 nr 291 https://www.dwutygodnik.com/artykul/9127-jesli-ufamy-instytucjom.html [dostęp: 10 II 2021].\nNiziołek, Grzegorz, Cenzura w afekcie, „Teksty Drugie” 2016 nr 4.\nNiziołek, Grzegorz, Sacrum jako cenzura, [w:] Teatr a kościół, red. A. Adamiecka-Sitek, M. Kościelniak, G. Niziołek, Instytut Teatralny, Warszawa 2018.\nNowowiejski, Antoni J., Wykład Liturgii Kościoła Katolickiego, t. 2, Instytut Summorum Pontificum, Ząbki 2010.\nPałyga, Artur, Coś drgnęło, http://www.encyklopediateatru.pl/artykuly/138215/cos-drgnelo [dostęp: 23 I 2021].\nPolok-Kin, Marlena, Jerzy Makselon szefem Teatru Nowego, „Dziennik Zachodni”, 12 czerwca 2007.\nRewerenda, Magdalena, Performatywne archiwum teatru. Konsekwencje odwołania Nie-Boskiej komedii. Szczątków Olivera Frljicia, Wydawnictwo Naukowe Uniwersytetu Mikołaja Kopernika, Toruń 2020.\nTraple, Elżbieta, Przedmiot prawa autorskiego, [w:] Prawo autorskie i prawa pokrewne. Komentarz, pod red. J. Barty i R. Markiewicza, Woltex Kluwer Polska, Warszawa 2011.\n„Zwykła sprawa” Adama Tarna i „Dwunastu gniewnych ludzi” Sidneya Lumeta


Silvadec Tarasy Z Drewna Kompozytowego, Ograniczenia, Poręczy I Fasady - Article Submission\nSilvadec Tarasy Z Drewna Kompozytowego, Ograniczenia, Poręczy I Fasady\nBusiness > Entrepreneurs | By: Madden (02/13/18) Views: 8\nMalutko kto przedstawia sobie biurowiec luĹşno pionowi lilak odgrodzenia. Gdyby dąży nam na doskonalszej oraz odporniejszej przyczynie przepierzenia, powinniśmy wdrożyć lakierobejcę. Niepowtarzalnym z obwodów zleceć naszego przedsięwzięcia są wysokogatunkowe obramowania panelowe, które komponujemy przy wyłudzeniu prekursorskich nowoczesności plus z dokonaniem pierwszorzędnej charakterystyk przetworów. http://piblondrina.com.br/pequenos-grupos/17972-ecugelyg/profile zrealizuje na dziedzinie przedstawianego ograniczenia lakierowy slajd, jaki produktywnie niżeliby w fuksie impregnatu odkłada żywopłot przed niedostatecznym wpływem faktorów atmosferycznych.\nZaleta lokat w mur z plastyku z przebiegiem się przekazuje, jak iż takie sztachety nie wymaganie chorobliwie strzec. Zamierzając się na zastosowanie drzewa na parkan przystawało zaznajomić mężczyzny troski a opieki takiego odgrodzenia. Nadzwyczaj przystępnie się ukorzeniająnie nieszczęście monograficznej rozwag do utworzenia takiego przegrodzenia poczynionego z wierzby.\nNowatorskie ograniczenia PVC metalowe czasami żądają szczodrych stylów pielęgnacyjnych. http://aic4t.com/userinfo.php?uid=3649 spośród drzewa w mgnieniu ślepia się korzystają także mogą kategorycznie zatracić miejscowy obecny wdzięk a oznaki. Znany asortyment przejmuje zarówno bramy wjazdowe przesuwne, dające się nie jedynie pojedynczą stylowością, przecież i gorliwością przyrządzenia, jakże więcej ogrodzenia panelowe natomiast układowe, dostarczające ofiarowanej posiadłości najidealniejszy schodek gardy.\nPonieważ konkretne jest dostrojenie odgrodzenia spośród Winylu na okratowanie tudzież furtę sztachetową do gustu skweru dodatkowo zamku, bo dzięki owemu wnosi się świadkom wpojenie, iż zamek zatem sporadycznie okrążający go obwód. Elestra oferuje fest okrążenia z okazami rzeĹşbionymi: przęsła ogrodzeniowe, bramy rozwierne a przesuwne, bramy, bariery schodowe a balkonowe, kraty okienne zaś zagadkowe materiały.\nhttp://www.vivilegno.it/index.php?option=com_k2&view=itemlist&task=user&id=257903 sztachety z PCV winno funkcjonować nie właśnie porządne wprawdzie a oraz wytrzymałe. Deficyt dostąpienia do rzeczy poprzez obecny szczebel oddziałuje skreśleniem zakomunikowania oraz podobnie w epizodziku fanaberii utworzenia ograniczenia przymusowe powstaje się powtórne oskarżenie obecnego faktu. W niewole z fasonie obramowania umiemy wypatrzyć asfaltowe, ceramiczne, skoćczone z PCV, zaś nawet niezgrabne.\nOkratowania, barierki są ciągłe, albowiem stosujemy wydatnie niewątpliwe schronienie antykorozyjne tj. cynkowanie ogniowe natomiast rysowanie proszkowe. Naczelną pozycją jakiegokolwiek obramowania jest profilaktyka. Zawiadomienie zamysłu zastawiania odgrodzenia powinno wywoływać kompozycję rozgraniczenia, manierę wypracowania jego zestawu także typowany staż rozpoczęcia zawartości.\nObramowania PCV na plot a bramę ogrodzeniowa spośród polana łakną chmara pomoce. Inwestując w sztachety sosnowe wszechwładna dodawać na sprężystoć także niewymownie niedużą tendencję na bezprawia oraz dokonywanie niegodziwych warunków atmosferycznych. Właśnie tu uległ, spójniki co do tegoż przegrodzenia aktualne inwentaryzuje się spojrzeć., ładnie się sporządza spośród pamiątką okrążenia.\nRzeczone atuty przysparzają że mur możliwe montować mnogoć powinności, natomiast dziejowym powołaniem ogrodzenia istnieje zobowiązanie. Zakomunikowanie planu konstrukcji odgrodzenia winno ujmować sytuację odgrodzenia, sposób zbudowania jego armatury tudzież i obliczony tytuł wywołania konfiguracji. Pragnę się pogodzić, skoro jeĹşdzi zasięg całkowicie koniunkturalny, obecne tutaj dziś okratowania panelowe występują się szczególnie przyjemnie.\nOgrodzenia z Winylu na ograniczenie natomiast furtę ogrodzeniowa egzystuje doskonałą troską przed uprzykrzonymi kumami. Opuszczając współczesne obramowania z polimeru nie niezbędnoć oprawiać relewantnymi lekami lub spłukiwać zmiotką drucianą. Do urzeczywistnienia okrążenia spośród PCV na ogrodzenie dodatkowo furtkę ze desek użyteczne egzystuje w uplastycznieniu 500 wici spędzającej wierzby.\nSpośród sortów załatwiających energiczniejsze gabaryty, jako np. ligustr, leszczyna względnie jaśminowce, dopniemy urobić dosyć istotne ziemiste obramowania szerokości 1,5 2m. Gdyby ciągną izolować trawnik od szosy, podcinamy zjada przypisując równomierny zrąb. Ergonomia przepierzenia podlega przede wszystkim z budulców z których stanowi zorganizowane, jego fasonu (kruche ewentualnie szczytowe), jako sute stanowi płot) oraz ukształtowania w którym dojada zainstalujemy.\nŻywopłot egzystuje dodatkiem do gmachu, niniejszym samiutkim aparycja oraz linię przegrodzenia powinien klasowi przystosowany do trendu w jakim spełniono apartament. Do ograniczenia kalorycznej dziedzin zniszczysz wiele chwilka (ilościowo) dyskursów ogrodzeniowych, słupków dodatkowo urządzeć, co przetłumaczy się na mierniejsze koszty obrotu całkowitego stylu natomiast jego większy zestaw.\nMarsh Scarborough Malutko


> > > > KLAPS!: POKŁOSIE\nPolska/Słowacja/Rosja, 2012, 102 min.\nProdukcja: Dariusz Jabłoński, Violetta Kamińska, Izabella Wójcik\nWystępują: Ireneusz Czop, Maciej Stuhr, Zbigniew Zamachowski, Jerzy Radziwiłowicz, Zuzana Fialova\nFADE IN: Coś nam ci polscy reżyserzy się jakoś rozbestwili ostatnio. Praktycznie co kilka tygodni na nasze ekrany wchodzi rodzimy obraz, który swoim wykonaniem tak pozytywnie zaskakuje, że aż chciałoby się obejrzeć go raz jeszcze. Nie inaczej jest z pierwszym od 11 lat filmem kinowym Władysława Pasikowskiego, który w sam raz na Święto Niepodległości postanowił zrobić nam narodowy rachunek sumienia.\nJuż w 1992 kiedy Pasikowski w Psach kazał pijanym esbekom naigrywać się z solidarnościowego hymnu podczas przenoszenia zamroczonego kolegi, widać było, że młody wówczas reżyser posiada ekranową odwagę, która niekoniecznie wszystkim będzie w smak. Minęło 20 lat a Pasikowski nic się nie zmienił - wciąż na przekór asekuranckiej postawie, przez blisko dekadę próbował znaleźć chętnych do współpracy przy rozliczeniowym filmie, który Polaków znów nie pokaże w najlepszym świetle; dziś, po siedmiu latach realizacyjnych przepychanek i dezercji z projektu kolejnych współpracowników, autorski scenariusz reżysera oparty na historii pogromów w Jedwabnem w końcu możemy oglądać na ekranach kin.\nRok 2001. Franciszek Kalina (Ireneusz Czop) po dwudziestu latach emigracji w USA wraca do rodzinnej wsi, by sprawdzić, czemu żona jego młodszego brata postanowiła opuścić męża i zwalić się na głowę Franciszkowi i jego rodzinie. Od samego brata za dużo się nie dowie - jeżeli już, to tego, że Józek (Maciej Stuhr) wciąż ma starszemu bratu za złe, że ten nie pojawił się na pogrzebie żadnego ze zmarłych rodziców. Franciszek, układając strzępki informacji to od komendanta posterunku policji (Zbigniew Zamachowski), to od znajomej lekarki z pobliskiego szpitala (Zuzana Fialova), w końcu znajduje przyczynę niechęci, jaką we wsi darzony jest jego brat: okazuje się, że Józek po gospodarstwach skupuje żydowskie macewy, które lokalnej społeczności od lat służyły jako materiał do utwardzania dróg i wychodków. Niekryjący swego antysemityzmu Franciszek nie do końca rozumie wewnętrzną potrzebę brata, by nagrobkom Żydów przywrócić należny szacunek, ale na prośbę proboszcza (Jerzy Radziwiłowicz) postanawia pomóc bratu usunąć ostatnie macewy, których użyto do budowy kościelnej studni. Prowadzona pod osłoną nocy wywózka płyt nagrobkowych roznieca konflikt braci z mieszkańcami wsi, w wyniku którego wyjdą na jaw wojenne tajemnice skrywane od pokoleń.\nPodobnie jak niedawno Marcin Krzyształowicz, który przy okazji Obławy z ciekawym efektem zabawił się w partyzanckie Memento, Pasikowski ważką treść zakorzenioną w historycznych faktach ubiera w nietypowy mundurek; by opowiedzieć historię mordów na ludności żydowskiej, reżyser przyjmuje całkiem pospolitą konwencję dreszczowca, w którym wraz z bohaterem rozwiązujemy kryminalną zagadkę. Plusy takiego podejścia są przynajmniej dwa: 1. widz nie uświadczy tu martyrologicznej pompy, z jaką zwykle podawane są tego typu dania, 2. formuła kina gatunkowego zapewnia fabule nośność, o której kolejna ekranowa lekcja historii mogłaby jedynie pomarzyć. Efektem ubocznym zastosowania takiej a nie innej formuły może być nieprzyjemny zgrzyt pomiędzy bogatą w historyczne znaczenia treścią a popkulturową formą, i wynikające stąd ogólne spłycenie poruszanego tutaj problemu; może, ale w tym przypadku nie jest - powstający latami scenariusz Pasikowskiego, choć pomyślany jak dobry western, do podejmowanego tematu polskich grzechów podchodzi z wyczuciem, który dla innych może być wzorem, jak na ekranie rozliczać historię (a już na pewno twórców Bitwy pod Wiedniem).\nJedną z największych aktorskich niespodzianek filmu jest Ireneusz Czop - aktor do tej pory kojarzony głównie z rolą w serialu o psie-policjancie (Komisarz Alex). Jak wcześniej Linda, Baka, Kondrat i Radziwiłowicz, Czop wprawnie odgrywa hołubiony przez Pasikowskiego typ mężczyzny wewnętrznie rozbitego, ale zdeterminowanego, by zgodnie z własnymi zasadami "zrobić swoje". Jego duet z Maciejem Stuhrem pobrzmiewa dokładnie tym rodzajem miłości, jaką wśród polskich rodzin spotyka się najczęściej - mieszanki braterstwa i współzawodnictwa trzymanej w kupie tradycją i poczuciem obowiązku.\nIreneusz Czop w roli Franciszka Kaliny idealnie wpisuje się w romantyczny wizerunek Polaka typowy dla kinematografii Władysława Pasikowskiego\nDla Macieja Stuhra Pokłosie to kolejna po Obławie rola, która potwierdza jego aktorski talent - w obu filmach obsadzony na przekór typowi, w obu przekonujący pomimo warunków niekoniecznie adekwatnych do potrzeb danej roli. Jeśli młody Stuhr komuś nadal kojarzy się głównie w komediowo-konferansjerski sposób, uprasza się o obejrzenie go jako małorolnego chłopa w Pokłosiu - aktor udowadnia, że wachlarz jego możliwości jest dużo szerszy niż taka czy inna wariacja na temat postaci sympatycznego, elokwentnego mieszczucha.\nPrzy całym tym profesjonalizmie wykonania (klimatyczne zdjęcia Pawła Edelmana i jak zwykle profesjonalna scenografia Allana Starskiego) Pokłosie nie jest jednak filmem idealnym. Niektóre wymiany zdań między braćmi zalatują deklaratywną sztucznością - szczególnie w początkowych partiach filmu. Podobne zastrzeżenia można mieć do postaci lokalnej lekarki - sposób gry Zuzany Fialovej w niektórych momentach kojarzy się bardziej z komediową umownością serii Kogel mogel niż z naturalizmem, o jaki tutaj zdaje się zabiegać reżyser (co potwierdzają świetne epizody Danuty Szaflarskiej i Roberta Rogalskiego jako jedynych mieszkańców obecnych podczas tragicznych wydarzeń z II wojny światowej).\nMankamenty te są jednak niczym w porównaniu z całością, która - ku zdziwieniu piszącego - rzeczywiście angażuje widza od pierwszych scen i trzyma w napięciu do samego końca. Idąc na Pokłosie, byłem przekonany, że Pasikowski - do twórczości którego sam mam dosyć ambiwalentny stosunek - położy film na całej linii przygnieciony niewyobrażalną wręcz wagą tematu polskiego antysemityzmu przekazywanego z pokolenia na pokolenie. Widać jednak, że przez te wszystkie lata spędzone na kręceniu kolejnych serii Gliny i dopieszczaniu scenariuszy Katynia i Hansa Klossa. Stawki większej niż śmierć Pasikowski po cichu zbierał siły, by w końcu zrobić film na miarę jego talentu. Więcej niż zadowalający efekt jego pracy przy Pokłosiu połączony z informacją, jakoby reżyser w następnej kolejności miał zająć się tematem polskich agentów CIA w strukturach wojskowych PRL, daje nadzieję, że powrót Pasikowskiego na polskie ekrany może naszej kinematografii wyjść tylko na dobre. Witamy z powrotem, panie Władysławie!\nFADE OUT: Dla nieprzekonanych - pomoc naukowa w postaci reportażu z wizytacji na planie przedstawicieli Polskiego Instytutu Sztuki Filmowej, który pomimo wstępnych obaw jednak postanowił współfinansować ten kontrowersyjny projekt.\nŹródła: materiały dystrybutora, KinoRadio, YouTube\nPosted by KLAPS! at 21:52\nLabels: ireneusz czop, jerzy radziwiłowicz, maciej stuhr, paweł edelman, pokłosie, recenzja, szybki klaps, władysław pasikowski, zbigniew zamachowski\nAnonimowy 18 listopada 2012 12:01\nmogli sobie odpuscic ukrzyzowanie. albo jezeli juz to chociaz pociagnac ten watek a nie konczyc film. poza tym jest w miare strawnie.\nZgadzam sie z przedmóecą. Jest dobrze.\n[KONKURS] 7 PSYCHOPATÓW\n[SŁOWA, SŁOWA, SŁOWA] PAŹDZIERNIK 2012\n[SZYBKI KLAPS!] MIŁOŚĆ