Strona główna / Offroad / Motocross / Aktualności / MXGP: wyniki z deszczowego drugiego dnia w Valkenswaard [VIDEO]\nAutor: Dominika Jochymska 2020.03.08, 21:21 Drukuj\nJeffrey Herlings wygrał rundę w Valkenswaard, ale nie od początku wszystko szło po jego myśli, a Tim Gajser, nie poddawał się i ostatecznie obaj zawodnicy, w dwóch wyścigach zaliczyli po wygranej i drugim miejscu.\nGajser, po wczorajszych fatalnych kwalifikacjach przerwanych awarią motocykla, startował z zewnętrznej bramki. Co zaskakujące, w pierwszym biegu, prowadził już pod koniec pierwszego okrążenia, wyprzedzając nawet Herlingsa! Holender nie znalazł sposobu na Gajsera i Słoweniec minął metę jako pierwszy z przewagą ponad 20 sekund.\nW drugim wyścigu Herlings był bardziej niż gotowy do walki. Zdobył Holeshota, ale Gajser szybko zajął drugie miejsce i natychmiast zaczął wywierać presję. To właśnie obaj trenowali przez całą zimę - udowodnić, kto jest najlepszy, kiedy naprawdę liczy się nie jeden wyścig, ale wygrana w rundzie. Gajser podążał za Herlingsem jak cień, a różnica między nimi wahała się między dwiema a pięcioma sekundami przez ponad 20 minut, do momentu aż Gajser popełnił kilka błędów. Słoweniec nie poddawał się i stopniowo zmniejszał stratę. Wtedy, jadąc jak zły, trochę przesadził i zaliczył upadek, a jego szanse na wygraną przepadły. Jeffrey wygrał z przewagą ponad 20 sekund.\nTrzeci na mecie był Arminas Jaskonis, który stracił do zwycięzcy ponad 1,5 minuty. Czwarty, Shaun Simpson stracił 1 minutę i 40 sekund, a piąty Antonio Cairoli niemal dwie minuty! To tylko pokazuje, jak bardzo zaciekła była walka pomiędzy pierwszymi dwoma zawodnikami i z jaką prędkością, mimo niesprzyjających warunków, gnali do mety.\nJasikonis zajął trzecie miejsce w klasyfikacji generalnej. Przez cały weekend jeździł świetnie wliczając w to wygraną w kwalifikacjach. Po prostu nie mógł równać się z Gajserem i Herlingsem, jednak podium to dla niego miła odmiana, po występie w Matterley Basin, który sam określił jako zawstydzający.\nAntonio Cairoli, walcząc z kontuzjowanym kolanem, osiągnął wynik 7-5 i zajął ostatecznie czwarte miejsce. Jeremy Van Horebeek uplasował się na piątym miejscu.\nPo zawodach Herlings powiedział: - Nie wiem, jak Gajser to zrobił ze swojego miejsca startowego! Świetnie sobie poradził, uczciwie mnie pokonał w pierwszym wyścigu, a ja pokonałem go w drugim. Pogoda była brutalna, tak jak w Anglii. Był dobry, nie wiem, co robił zimą, że tak poprawił swoje umiejętności na piasku. Dobrze jest wygrać drugą rundę, teraz czekam na Argentynę.\nZ kolei Gajser powiedział: - Ogólnie jestem bardzo zadowolony, po tym co wydarzyło się wczoraj. Miałem dwa przyzwoite starty i wygrałem pierwszy wyścig. Drugi był całkiem w porządku, rywalizacja z Jeffreyem też. Próbowałem dotrzymać mu kroku, ale na ostatnich kilku okrążeniach popełniłem błąd. Mimo tego nadal jestem bardzo szczęśliwy z wyniku.\nW pierwszej piątce, klasy MXGP, aż czterech z pięciu najlepszych zawodników, to zawodnicy, którzy w tych trudnych warunkach wykorzystali opony Pirelli. Piaszczysty tor, w skutek ulewnych deszczy, zmienił się w trasę pełną dziur i głębokich kolein. Zawodnicy byli w stanie poradzić sobie z tymi ekstremalnymi warunkami dzięki przednim oponom Scorpion MX32 Mid Soft i tylnym Scorpion MX Soft.\nWyniki pierwszego wyścigu klasy MXGP - TUTAJ\nWyniki drugiego wyścigu klasy MXGP - TUTAJ\nWyniki GP Valkenswaard wszystkich klas na zdjęciach.\nZawodnicy na oponach Pirelli zdominowali podium w klasie MX2\nZresztą nie tylko podium, ale pierwszą piątkę! Po raz drugi w tym sezonie, opony z rodziny Scorpion pozwoliły zawodnikom współpracującym z Pirelli na totalną dominację.\nTom Vialle wygrał rundę w klasie MX2 z wynikiem 2-1. Drugi wyścig wygrał z przewagą aż 56 sekund, pomimo deszczu i trudnych warunków na torze. Po zawodach Vialle powiedział: - Zimą dużo pracowałem z Joelem Smetsem, teraz czuję się naprawdę dobrze na piasku. Weekend był idealny, a teraz nie mogę się doczekać Argentyny.\nJago Geerts wygrał pierwszy wyścig po tym, jak ze startu wyszedł jako szósty i dogonił Vialle, aby ostatecznie z nim wygrać o niemal 14 sekund. W drugim wyścigu Geerts jechał jako trzeci, kiedy zaliczył poteżnego dzwona, zgarniając przy okazji Mikkela Haarupa. Zanim Jago się pozbierał, był już około pół okrążenia za pozostałymi zawodnikami. Od tego miejsca Geerts pojechał jednak fenomenalny wyścig.Belg jechał momentami o sześć lub siedem sekund szybciej, niż jego rywale i udało mu się wrócić do siódmego miejsca. Tym sposobem uratował podium.\nPo zawodach Geerts skomentował: - Ten upadek był naprawdę duży, trochę obiłem sobie żebra i nie mogłem oddychać. Myślę, że jak się pozbierałem to jechałem ze stratą około 1,5 minuty do reszty, więc generalnie to dobry wynik. Nie mogę się doczekać następnego GP, aby wziąć odwet.\nJed Beaton był szósty w pierwszym, a drugi w drugim wyścigu, ale stracił podium dzięki niesamowitej jeździe Geertsa. Drugie miejsce w klasyfikacji generalnej zajął Maxime Renaux (3-3), który był zachwycony podium w warunkach bardzo odbiegających od francuskich.\nWyniki pierwszego wyścigu klasy MX2 - TUTAJ\nWyniki drugiego wyścigu klasy MX2 - TUTAJ\nNajlepsze momenty z klas MXGP i MX2\nLarissa Papenmeier wygrała drugi wyścig i całą rundę w Valkenswaard z wynikiem 3-1. Praca torowych dała wyniki i sprawiła, że tor był gładszy i łatwiejszy, niż w sobotę. Tu trzeba zaznaczyć, że klasa Kobiet jechała zanim spadł deszcz i sprawił, że tor zaczął przypominać warunki z Matterley Basin. Jednak trzeba przyznać, że Papenmeier nieźle radziła sobie i w sobotę i w niedzielę. Kiara Fontanesi pojechała dziś słabiej i z wynikiem 1-4 zajęła ostatecznie drugie miejsce. Nancy Van De Ven, wczoraj druga, dziś ne mecie zameldowała sie jako trzecia i stanęła na trzecim stopniu podium. Nancy także skorzystała z zalet opon Pirelli, co było widać, szczególnie w trudniejszych miejscach toru. Courtney Duncan (4-2) zdecydowanie pokazała, że dzisiejsze warunki bardziej jej odpowiadały. Niestety znalazła się tuż za podium.\nWyniki drugiego wyścigu klasy WMX - TUTAJ\nNajlepsze momenty drugiego wyścigu klasy WMX\nBastian Boegh Damm zwyciężył w klasyfikacji generalnej w Valkenswaard z wynikiem 1-1, ale dopiero po korekcie wyników. Wyścig drugi był dramatem dla Kaya de Wolfa. 15-letni Holender prowadził w wyścigu, ale niestety skoczył w momencie, kiedy powiewały żółte flagi. I to zaledwie zakręt przed metą! De Wolf zdał sobie sprawę ze swojego błędu już w powietrzu, przepraszając, kiedy wylądował. To jednak nie wystarczyło, aby uniknąć kary. Oznaczało to, że De Wolf spadł o dziesięć miejsc, a Boegh Damm, który był drugi, zwycięstwo dostał w prezencie.\nIsaac Gifting zajął drugie miejsce w klasyfikacji generalnej pomimo kilku błędów w drugim wyścigu, a Andrea Adamo zajął trzecie miejsce. Liam Everts, po bardzo kiepskim starcie pokazał, że jest w stanie przebić się przez stawkę, aby zająć szóste miejsce w klasie. A w tym roku wyniki w tej klasie nie są nawet jego priorytetem, a jedynie dodatkiem do EMX125.\nWyniki drugiego wyścigu klasy EMX250 - TUTAJ\nTim Gajser: chcę pozostać w dobrej formie [VIDEO]\nValkenswaard (22) Antonio Cairoli (204) MXGP (173) Tim Gajser (48) Kiara Fontanesi (5) Tom Vialle (2) Jeffrez Herlings (1)


Z szerokiej gamy dostępnych na rynku stomatologicznych instrumentów rotacyjnych wybraliśmy wiertła niemieckiej firmy "DRUX" GmbH o ponad 90-letnim doświadczeniu. Produkowane zgodnie z normą DIN EN ISO 13485 przez firmę narzędzia są najwyższej jakości.\nOprócz standardowych wierteł diamentowych o siedmiostopniowej gradacji nasypu w wersjach na turbinę, kątnicę czy prostnicę sprzedajemy wiertła laserowe (wiertła diamentowe nacinane laserowo), z węglika spiekanego, oraz cieszące się ostatnio dużym powodzeniem, doceniane przez implantologów frezy do kości wg Lindemanna wykonane ze stali nierdzewnej.\nPosiadamy w sprzedaży również frezy z metalu hartowanego do porcelany, akrylu, stali i frezy uniwersalne.\nKlasyczne wiertła diamentowe nie nadają się do skutecznej obróbki tlenku cyrkonu. Firma Drux wprowadziła narzędzia serii Z-Diamant o podwyższonej wytrzymałości. Przez zastosowanie dodatkowej powłoki wiążącej ziarna diamentu narzędzia te są znacznie twardsze od klasycznych wierteł i znakomicie sprawdzają się przy opracowywaniu tlenku cyrkonu.\nKatalog wierteł wersja skrócona: prosze kliknąć tutaj w celu pobrania (pdf 2 MB)


Z obwodu briańskiego do Kraju Nadmorskiego… | Igor Shpilenok\nZ obwodu briańskiego do Kraju Nadmorskiego…\nSyberyjskie chłody tak mnie nastraszyły, że bez zatrzymywania się, w ciągu pięciu dni, przejechałem odcinek od miejscowości Czyta do samego południowo-wschodniego krańca kontynentalnej części Rosji. Jestem w regionie chasańskim Kraju Nadmorskiego. Dalej nie ma dokąd jechać — znalazłem się na styku granic Rosji, Korei Północnej i Chin. Nawet Władywostok jest bardziej na północ — widzę go po drugiej stronie Zatoki Piotra Wielkiego. Pierwszy, kontynentalny, etap wyprawy zbliża się ku końcowi. Od pół roku w drodze, trzydzieści rezerwatów i parków narodowych, trzydzieści tysięcy kilometrów na liczniku…\nPo śnieżnych przełęczach i dwudziestostopniowych mrozach Mogoczy rosyjskie wybrzeże Morza Japońskiego wydaje się dusznymi subtropikami. Nocuję w rezerwacie „Kiedrowaja padʹ” (ros. заповедник „Кедровая падь”) i na noc zostawiam otwarte okna w swoim furgonie. Trwa teraz szczyt okresu godowego jeleni wschodnich i nieustannie słyszę ich miłosne okrzyki. Nawet wczesnym rankiem temperatura nie spada poniżej zera. Jednak złota jesień zakończyła się i tutaj. Najwyższy czas na Kamczatkę…\n— Przepraszam, daleko stąd do granicy?\n— A do której: koreańskiej czy chińskiej?\n— Do tej i do tej…\n— A ma Pan dokumenciki?\n— W takim razie do granicy z Chinami jest kilometr, a do granicy z Koreą — półtora.\nZ tej gigantycznej „pagody” Chińczycy najprawdopodobniej obserwują, co się dzieje w Rosji.\nPosted in Ekspedycja «Sto lat rezerwatów», Krajobraz and tagged jesień, Kiedrowaja pad, mgła, rezerwaty przyrody, rosyjska prowincja, zdjęcie z drogi on 21/10/2013 by Igor Shpilenok. Dodaj komentarz\n← Na wschód!\nWieczorny Władywostok →


„Zbrodnia w obrazkach , czyli kryminał w komiksie” - o komiksach „Czarne nenufary” oraz „Klub Detektywów" opowiada Wojciech Chmielarz by Na Marginesach • A podcast on Anchor\nBy Wydawnictwo Marginesy\nNa Marginesach. Podcast o książkach. Zaprasza Hanna Mirska-Grudzińska z Wydawnictwa Marginesy\n„Zbrodnia w obrazkach , czyli kryminał w komiksie” - o komiksach „Czarne nenufary” oraz „Klub Detektywów" opowiada Wojciech Chmielarz\nNa Marginesach • By Wydawnictwo Marginesy • Jul 24, 2020\nOdc. 48 – „Zadzwoń do mojego agenta!” – rozmowa z Moniką Regulską o tym, kiedy i komu potrzebny jest agent literacki?\nAgent literacki to przyjaciel autora i wydawcy. Najczęściej. Zwykle reprezentuje interesy pisarzy, scenarzystów, twórców skupionych przy książce: dba o ich terminy, kontakt z wydawcą, często po prostu zastępuje autora w rozmowach z wydawcą, kiedy autor nie chce, nie czuje się pewnie czy komfortowo omawiając honoraria i strategię promocyjno-handlową swojej książki. Agent literacki to zawód w Polsce nie reprezentowany masowo. W Polsce, poza agencjami praw autorskich reprezentujących prawa wydawców z całego świata, których jest kilka – niewiele jest agencji reprezentujących prawa tylko polskich pisarzy. Z jakiegoś powodu polscy autorzy sami zajmują się swoimi prawami lub powierzają je kancelariom prawniczym. O wspaniałej, ale szalonej, mozolnej, trudnej i dwudziestoczterogodzinnej pracy agentki literackiej z Moniką Regulską – szefową agencji literacko-scenariuszowej SYNDYKAT AUTORÓW rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nOdc. 47 - „Ludzie o to pytają” – o księgarni kameralnej, która odniosła sukces opowiada jej właściciel Łukasz Zych.\nKiedy wirus rozgościł się w naszym życiu na dobre, ale zaświeciło już letnie słońce 10 czerwca zeszłego roku w Warszawie na Żoliborzu na rogu ulicy Słowackiego i Cieszkowskiego pod numerem 1/3 ruszyła księgarnia. Księgarnia kameralna. NAJLEPSZA KSIĘGARNIA tak głosi szyld i jest bardzo prawdziwy. Obserwuję ją od ponad pół roku i wiem już, że jest kolejnym dobrym miejscem na Żoliborzu: przyjaznym, ciekawym, bezpiecznym i inspirującym. Oferta jest bardzo ciekawa, poza literaturą piękną jest poezja, poradniki i książki kucharskie, dla dzieci, varsaviana z naciskiem na Żoliborz, książki reportażowe, historyczne, fantastyka i anglojęzyczne. A na wystawie różne książki – bestsellery i takie, które trudno dostrzec w ofercie wydawniczej małych wydawców. Z Łukaszem Zychem właścicielem księgarni rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nOdc. 46 - KSIĄŻKA=SOLIDARNOŚĆ cz.2. – o roku 2020 i zmianach jakie przyniósł w świecie książki, ze swoimi gośćmi rozmawia Hanna Grudzińska\nRok 2020 zapamiętamy na zawsze. Przede wszystkim z powodu wirusa, który niósł chorobę i śmierć, ale również z powodu nieodwracalnych zmian, które zaszły w życiu każdego z nas. Było ciężko, przerażająco i źle – na początku, w marcu, kwietniu. Z biegiem dni nauczyliśmy się żyć w ograniczeniach choć z trudem dostosowywaliśmy się do nowych sytuacji. A że książka to dla wielu z nas i praca i życie osobiste – byliśmy przerażeni, jak te dwie splecione ze sobą rzeczywistości odnajdą się w pandemicznym czasie. Przetrwaliśmy i dziś już wiemy, że książka, a wraz z nią nasz cały świat – nie zginęła. O tym, jak było źle – wiemy, nasze rozmowy przez wiele miesięcy koncentrowały się głównie na zagrożeniach i planowaniu dróg wyjścia, często A, B, C, w planie bliższym i dalszym. Porozmawialiśmy zatem co dobrego przyniósł rok 2020, ale przede wszystkim o tym co dobrego przyniesie 2021. Zapytaliśmy ludzi książki o dobre strony złego czasu i dobra przyszłość, o ich podsumowania, przewidywania, obawy i radości. Opowiedzieli nam o tym: Beata Stasińska, Piotr Bagiński, Łukasz Wojtusik, Anna Czech, Monika Regulska, Aleksandra Saługa, Monika Długa i Weronika Wawrzkowicz.\nOdc. 45 - SOLIDARNOŚĆ cz.1. – o roku 2020 i zmianach jakie przyniósł w świecie książki ze swoimi gośćmi rozmawia Hanna Grudzińska.\nRok 2020 zapamiętamy na zawsze. Przede wszystkim z powodu wirusa, który niósł chorobę i śmierć, ale również z powodu nieodwracalnych zmian, które zaszły w życiu każdego z nas. Było ciężko, przerażająco i źle – na początku, w marcu, kwietniu. Z biegiem dni nauczyliśmy się żyć w ograniczeniach choć z trudem dostosowywaliśmy się do nowych sytuacji. A że książka to dla wielu z nas i praca i życie osobiste – byliśmy przerażeni, jak te dwie splecione ze sobą rzeczywistości odnajdą się w pandemicznym czasie. Przetrwaliśmy i dziś już wiemy, że książka, a wraz z nią nasz cały świat – nie zginęła. O tym, jak było źle – wiemy, nasze rozmowy przez wiele miesięcy koncentrowały się głównie na zagrożeniach i planowaniu dróg wyjścia, często A, B, C, w planie bliższym i dalszym. Porozmawialiśmy zatem co dobrego przyniósł rok 2020, ale przede wszystkim o tym co dobrego przyniesie 2021. Zapytaliśmy ludzi książki o dobre strony złego czasu i dobrą przyszłość, o ich podsumowania, przewidywania, obawy i radości. Opowiedzieli nam o tym: Marcin Baniak - Wydawnictwo Literackie, Beata Gutowska - Publio.pl, Ewa Stiasny - Wydawnictwo Dwie Siostry, Izabela Sadowska - Lubimyczytac.pl, Karolina Drozdowska - Stowarzyszenie Tłumaczy Literatury, Instytut Skandynawistyki i Fenistyki UG, Anita Musioł – Wydawnictwo Pauza, Paweł Goźliński - Wydawnictwo Agora, Irek Grin - pisarz, wydawca.\n[SPECJALNY] „Kolędy śpiewajmy, kolędy czytajmy”. O książce „O kolędach. Gawęda” rozmawiamy z Emilią Kiereś\n„O kolędach. Gawęda” to piękna, przystępna i niezwykle mądra książka, która pomoże nam w przygotowaniu do Świąt i przeżywaniu tego wspaniałego, okołoświątecznego czasu. Kolędy kojarzymy przede wszystkim ze śpiewem, muzyką. W książce znajdziemy zapis nutowy, a nawet proste chwyty gitarowe, ale tym razem skupimy się nie na muzycznej stronie kolęd, a na ich słowach. Czytanie tych dawnych tekstów jak prawdziwych opowieści było dla Emilii Kiereś całkiem nowym doświadczeniem. Musiała zaangażować całą swoją siłę wyobraźni, aby wejść w świat każdej z kolęd, zrozumieć ją i przekazać ten obraz czytelnikom. Autorka wybrała wywodzącą się z dawnych tradycji formę gawędy, aby zmniejszyć dystans między czytelnikiem a tekstem, przemycić w nim lżejsze treści, ciekawostki. Ta nieco zapomniana już forma doskonale współgra z tekstami kolęd, które powstały przecież przed wieloma wiekami. W książce znajdziemy szczegółową i bardzo obrazową, oddziałującą na wyobraźnię i zmysły interpretację każdego z tekstów, ale też ich kontekst historyczny. Autorka kreśli drogę kolęd przez wieki. Wspomina o tym, w jaki sposób pieśni pomagały w różnych momentach historycznych przetrwać ludziom najtrudniejsze chwile. W jaki sposób opowiadać o kolędach językiem przystępnym dla dzieci? Jak im wytłumaczyć świat przedstawiony w tych doniosłych, nieraz smutnych tekstach? To na pewno było jednym z największych wyzwań dla autorki, ale poradziła sobie z nim znakomicie. Książka „O kolędach. Gawęda” łączy światy: dawny z teraźniejszym, dorosły z dziecięcym. Ten tekst, połączony z wyjątkowymi ilustracjami Marianny Oklejak, zafascynuje zarówno dzieci, jak i dorosłych. Książkę śmiało można wręczyć jako prezent dla całej rodziny. Książka „O kolędach. Gawęda” ukazała się nakładem wydawnictwa Kropka. Z Emilią Kiereś rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nOdc. 44 – „Hau!” – z Andrzejem Kinteh-Kłosińskim – psim behawiorystą – rozmawia Hanna Mirska – Grudzińska.\n„Bóg stworzył ziemię, niebo i wodę, księżyc i słońce. Stworzył człowieka, ptaki i zwierzęta. Ale psa nie stworzył. Bo psa już miał„. Zdanie to stało się porzekadłem rdzennych Amerykanów. W poszukiwaniu śladów psów Tor Åge Bringsværd przekopał historię świata oraz literaturę i wyłuskał to, co najciekawsze. Znalazł mity, legendy, baśnie, podania ludowe i mnóstwo zaskakujących ciekawostek ze wszystkich miejsc i czasów. Spisał je w książce "Hau. Psy, pieski i bestie w baśniach, mitach i wierzeniach". A w niej podróżuje od mitologii greckiej po wierzenia ludów Afryki, od religii i filozofii po kreskówki i filmy. Przedstawia fenomen psiej natury i jego miejsce w naszym życiu. Są tu opowieści o psach bogów i czarownic, o tym, jak pies podarował człowiekowi ogień, o kobiecie, która poślubiła psa oraz saga o psie, który został królem. Są psy niebiańskie, baśniowe i piekielne, a także masa przykładów psiej mowy. Hau to arcyciekawa i bogato ilustrowana książka o wielowymiarowej historii kultury, ale przede wszystkim o przyjaźni człowieka i psa. I jak pisze autor, nie „będziemy zajmować się dziejami psa ani poszczególnymi rasami, również ci, którzy szukają czegoś na temat pielęgnacji psa i porad, jak nauczyć go przynoszenia patyków, trafili pod zły adres. My postanowiliśmy skupić się na legendach, baśniach i osobliwych wierzeniach ludowych związanych z tym fascynującym zwierzęciem. Poza tym podjęliśmy odważną (i absolutnie niezbędną) decyzję o zawężeniu tematyki, skutkiem czego wszystkie kuzynki i wszyscy kuzyni – wilki, lisy, psy dingo, kojoty i szakale – otrzymali twardy i brutalny zakaz wstępu do tej książki, bez względu na to, jak intrygujące są historie na ich temat. Nam chodzi tylko i wyłącznie o Psa".\nOdc. specjalny – „Dlaczego Polacy tak lubią śpiewać kolędy?” – o książce „Gawęda o kolędach” opowiada Małgorzata Kożuchowska\nJest taki dzień, bardzo ciepły, choć grudniowy, Dzień, zwykły dzień, w którym gasną wszelkie spory. Jest taki dzień, w którym radość wita wszystkich, Dzień, który już każdy z nas zna od kołyski. Słowa Krzysztofa Dzikowskiego, śpiewane przez Seweryna Krajewskiego i wielu jego następców, na dobre zagościły w naszych domach i przywoływane są co roku w okołoświątecznym okresie. Nuci je także w naszej rozmowie, do której pretekstem stała się książka Emilii Kiereś i Marianny Oklejak „O kolędach. Gawęda”, Małgorzata Kożuchowska - jedna z najbardziej rozpoznawalnych i lubianych polskich aktorek, znana z wielkiego ekranu, telewizji i desek teatralnych. A jak to jest u nas z kolędami, tymi tradycyjnymi? Kolędujemy przy wigilijnym stole? Znamy teksty kolęd i pastorałek tak dobrze jak teksty piosenek? Co wiemy o ich genezie? Czy wsłuchujemy się naprawdę w zaklęte w nich opowieści? Małgorzata Kożuchowska uchyla rąbka tajemnicy i zdradza, jak wyglądają przedświąteczne przygotowania w jej domu, opowiada też o swoich ulubionych kolędach i ciekawostkach wyłowionych z książki, które najbardziej zapadły jej w pamięć. Z tekstów wielu kolęd wyłania się obraz ubogiej rodziny, nad którym warto zatrzymać się, robiąc świąteczne zakupy czy siedząc przy suto zastawionym stole. Obok nas, często drzwi w drzwi, żyją ludzie, którzy potrzebują naszej pomocy. Jeśli chcemy jej udzielić, czujemy, że jej brak przed świętami może być szczególnie dojmujący, ale nie mamy pomysłu, jak się za to zabrać, to w tym podcaście dostajemy klarowną odpowiedź wraz z krótką instrukcją postępowania. Małgorzata Kożuchowska, znana także ze swojej działalności charytatywnej, namawia do udziału w akcji „Milion na milion”, którą zorganizowała z okazji zgromadzenia miliona obserwujących na swoim koncie na Instagramie, a my namawiamy wraz z nią! Z gościnią rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska. Książkę „O kolędach. Gawęda” wydało wydawnictwo Kropka (imprint Marginesów).\nOdc. 43 – „Zomo jest takie fotogeniczne” – o książce i fotografii rozmawiamy z fotoreporterem Chrisem Niedenthalem.\nA jest to książka o tym, jak pewien dziennikarz z Zachodu wsiąkł w kraj, którego dzieje miał relacjonować. W jego wspomnieniach dawnych i współczesnych wydarzeń jest spora dawka angielskiego sarkazmu i nutka polskiej nostalgii. Jest też złość na dzisiejszą rzeczywistość, ale i zachwyt nad pięknem Polski i wielu Polaków – nie tylko nieodżałowanej pamięci prezydentem Gdańska Pawłem Adamowiczem czy Jurkiem Owsiakiem, ale zwyczajnymi ludźmi. Nami. Czołg pod kinem Moskwa z Czasem apokalipsy to fotograficzna ikona stanu wojennego. Zdjęcie zrobione z dystansem i sercem. Przez chłopaka z aparatem i brytyjskim paszportem, który przyjechał tu w 1973 roku. Przez zauroczonego Polską dziennikarza, relacjonującego dla świata wydarzenia zza żelaznej kurtyny. „Obserwowałem rewolucje w Pradze, Berlinie i na Węgrzech. Ale moje serce pozostało w Gdańsku” – wspomina udział w sierpniowym strajku w stoczni. Dla „Newsweeka”, „Time’a”, „Spiegla” fotografował powstanie Solidarności, pierwszą wizytę Jana Pawła II, stan wojenny i upadek komuny. Wraz z angielskim dziennikarzem, Michaelem Dobbsem, był pierwszym zagranicznym fotoreporterem wpuszczonym do Stoczni Gdańskiej podczas strajku w 1980 roku. Po wprowadzeniu stanu wojennego w Polsce wykonywał zdjęcia z ukrycia. Diapozytywy w tym okresie przekazywał turystom i osobom wyjeżdżającym z Polski, by dostarczyli je do redakcji „Newsweeka”. Sam obawiał się wyjechać z kraju, nie mając pewności, czy zostanie z powrotem wpuszczony. O jasnych i ciemnych stronach zawodu fotografa i fotoreportera w Polsce komunistycznej i współczesnej opowiada Chris Niedenthal w rozmowie z Hanną Mirską-Grudzińską.\nOdc. 42 – "W pewnym momencie to ja muszę postawić granicę" – Anna Pol, malarka i graficzka opowiada o pracy przy projektowaniu okładek i o sztuce.\nCzy kojarzą Państwo okładkę książki biograficznej o Annie Dymnej? Jest tak rozpoznawalna, że zdjęcie, które odnalazło się przy okazji prac nad tą książką i które tworzy okładkę funkcjonuje dziś jako osobny w zasadzie znak graficzny. W połączeniu z typografią zdjęcie tworzy niezapomnianą okładkę książki biograficznej Elżbiety Baniewicz. Zdjęcie wynalazła i okładkę stworzyła Anna Pol. Wymyśliła również koncepcję graficzną Marginesów. Od wielu lat tworzy okładki, ilustracje, projekty graficzne i typograficzne prawie wszystkich książek wydawnictwa. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu, gdzie mieszka i pracuje. Od lat projektuje okładki dla wielu polskich wydawców, jest autorką ilustracji do książek, obrazów, kolaży. Przez 12 lat ponad 600 okładek tylko dla Marginesów. Najwięcej nagród przyniosły jej marginesowe tytuły: Nasierowska Zofii Turowskiej, Zawód: fotograf Chrisa Niedenthala i Gajos Elżbiety Baniewicz zdobyły Pióro Fredry za „umiejętne i nowatorskie połączenie obrazu i słowa”. Z gościnią rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nOdc. 41 - "Pomożecie? Pomożemy!"- rozmawiamy z Pauliną Wilk o tym, jak Big Book mierzy się z pandemią.\nKsięgarnia, kawiarnia miejsce spotkań, rozmów i niekończących się opowieści. Big Book Cafe na warszawskim Mokotowie przy ulicy Jarosława Dąbrowskiego 81, nieopodal Centrum Kultury Łowicka i Muzeum Władysława Broniewskiego. Idziemy od Alei Niepodległości i kiedy na szczycie pawilonu zobaczymy mural Mikołaja Rejsa z miłosną sceną, którą zainspirowało zdanie z powieści „Miłość w czasach zarazy“ Gabriela Garcíi Márqueza: „Na tym świecie nie ma nic trudniejszego od miłości” to znak, że jesteśmy na miejscu. A w środku ciepło, kolorowo i... cicho. Na ścianie ogromna tapeta, a na niej, przy wspólnym, długim stole siedzą: Jarosław Iwaszkiewicz, Katarzyna Bonda, Sylwia Chutnik, Swiatłana Aleksijewicz i Leszek Balcerowicz. Głośna książka kolumbijskiego noblisty zwyciężyła w plebiscycie czytelników ogłoszonym na początku lipca tego roku. Inicjatorem projektu jest Fundacja „Kultura nie boli“, organizator Big Book Festival i całorocznego sezonu centrum literackiego Big Book Cafe. Gościem podcastu jest Paulina Wilk, która wraz z Anną Król i zespołem współtworzą tzw. Bigbuka. O tym jak działać w małej księgarni w czas pandemii, kiedy nic nie jest takie jak dawniej, a działać trzeba, bo misja i biznes nie mogą czekać rozmawiamy z Pauliną Wilk: dziennikarką, pisarką i publicystką prasową, redaktorką działu kultury w tygodniku "Przekrój", współpracowniczką działu zagranicy tygodnika "Polityka", felietonistką miesięcznika "W Drodze". Debiutowała świetnie przyjętą książką o Indiach „Lalki w ogniu” na której wznowienie czekamy już w przyszłym roku w Marginesach. Dziś, jako współszefowa prężnej kawiarnio-księgarni mierzy się z pandemią i zwycięża! Rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska\nOdcinek 40 – „Krew, ropa, pot i łzy” – o książce „Doktor Bogumił” z serii „Uczniowie Hippokratesa” rozmawiamy z Ałbeną Grabowską.\nBogumił Korzyński rozpoczyna pracę w warszawskim Szpitalu Dzieciątka Jezus. Jest rok 1850. Szpital połowy XIX wieku wciąż spływa ropą, krwią i brudem, a najlepszym chirurgiem jest ten, który potrafi w jak najkrótszym czasie wykonać operację i nie zabić przy tym pacjenta. Bogumił pragnie zostać ginekologiem i tym samym pomóc kobietom takim jak jego żona, która kolejny poród niemalże przypłaca życiem. Jednocześnie doktor zmaga się z własnymi demonami i przeszłością, o której ani żona, ani jej powszechnie szanowana rodzina lekarska nie mają pojęcia. W codziennej praktyce i korespondencji ze światowymi autorytetami medycznymi towarzyszy mu zafascynowana medycyną i znająca języki szwagierka Augusta, która marzy, żeby zostać lekarką. Tymczasem zawód ten jest zarezerwowany wyłącznie dla mężczyzn. Kobiety nie mają wstępu na uniwersytety. Nobliwa kadra medyczna jest niechętna wszelkim reformom. Augusta znajduje jednak sposób, żeby wedrzeć się do zamkniętego dla kobiet grona uczniów Hippokratesa… W powieści prawdziwe odkrycia światowej medycyny przeplatają się z osobistą historią rodzinną bohaterów, co pokazuje trudności, przed jakimi stawali polscy lekarze w drugiej połowie XIX wieku. O trudnej, bolesnej historii leczenia ludzi i losów lekarzy, którzy stawiali wszystko na jedną kartę byleby pomóc, a także o kobietach, które mimo wiedzy i chęci mogły być tylko powiernicami i pomocnicami mężczyzn lekarzy. Z Ałbena Grabowską rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\n„Będę zawsze czytany” – o Leopoldzie Tyrmandzie – pisarzu o „białych oczach” opowiada Marcel Woźniak\nKsiążka o której dziś opowiemy zatytułowana „ Tyrmand. Pisarz o białych oczach” to literacka podróż śladami Leopolda Tyrmanda i ludzi, których wyobraźnią zawładnął, to scenariusz hollywoodzkiego filmu. Warszawskie zaułki, kalifornijskie bezdroża, nowojorski zgiełk i moskiewskie mrozy. Książkę graficznie wraz z okładką opracowała Anna Pol, a napisał ją Marcel Woźniak pisarz, scenarzysta telewizyjny, dziennikarz, biograf Leopolda Tyrmanda, autor kryminałów Powtórka (2017), Mgnienie (2017) i Otchłań (2018) oraz licznych opowiadań. Związany z Uniwersytetem Mikołaja Kopernika w Toruniu, współpracuje z Instytutem Literatury w Krakowie. Podczas podróży śladami Tyrmanda odwiedził oba wybrzeża USA, Rosję, Litwę i Niemcy. Z autorem rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\n"Nie jesteś sama" - mówią mężczyźni: nasi autorzy, dziennikarze, koledzy, współpracownicy.\nJak wygląda polski świat z ich perspektywy? Co chcieliby powiedzieć kobietom, gdyby mogli zwrócić się jednocześnie do każdej z nich i wszystkich razem? Jak dziś widzą siebie i swoje działania w świecie, który musi się zmienić, bo maszyna zmian ruszyła i raczej nie ma odwrotu. Mówią: Chris Niedenthal, Piotr Rogoża, Marcel Woźniak, Paweł Ochmann, Krzysztof Zajas, Michał Nogaś, Jakub Ćwiek 8. Janusz Majewski, Wojciech Chmielarz, Tomasz Staniszewski, Dariusz Jaroń, Adam Szaja, Max Cegielski i Daniel Wyszogrodzki. Z gośćmi rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nOdcinek 37 – „Gdzie jesteście przyjaciele moi?” – Wojciecha Pszoniaka i Włodzimierza Niderhausa wspomina Janusz Majewski. Z gościem rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nWłodzimierz Niderhaus – producent filmowy, długoletni dyrektor Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych: człowiek renesansu, który umożliwiał drogę zawodową niejednemu twórcy, wspierał młodych, dawał nadzieję starym, szanował i pomagał mistrzom o których nikt się nie dziś już upominał: motywował, pomagał, organizował. Jako producent i koproducent brał udział w powstaniu około 50 filmów fabularnych. Był producentem m.in. „Różyczki” z 2010 roku w reżyserii Jana Kidawy-Błońskiego, który to film otrzymał Złote Lwy na 35. FPFF w Gdyni. W 2015 otrzymał Srebrne Lwy 40. Festiwalu Filmowego w Gdyni jako producent filmu „Excentrycy, czyli po słonecznej stronie ulicy” w reżyserii Janusza Majewskiego. Odszedł 9 maja 2020 roku. Wspomnimy wspaniałego aktora Wojciecha Pszoniaka, którego wybitne role filmowe i teatralne są nie do zapomnienia i nikt nigdy nie zagra ich lepiej. Janusz Korczak, Robespierre w „Dantonie”, doktor Marglewski ze „Szpitala Przemienienia”,Josełe z „Austerii”, Stańczyk z „Wesela” czy Moryc z „Ziemi Obiecanej” już zawsze będą mieli twarz Wojciecha Pszoniaka. „Cztery dekady temu po raz pierwszy spotkał się na planie filmowym z Januszem Majewskim. Zagrał wówczas biegłego sądowego podczas procesu w Krakowie w słynnej „Sprawie Gorgonowej”. Po wielu latach przerwy pojawił się w jego autobiograficznej „Małej maturze 1947”. Wcielił się tam w postać majora Trzaski. Wreszcie został obsadzony – jako stroiciel fortepianów Felicjan Zuppe – w „Excentrykach, czyli po słonecznej stronie ulicy”. Film zdobył Srebrne Lwy na Festiwalu Filmowym w Gdyni, a Wojciech Pszoniak, potwierdzając tym sam swój nieprzeciętny talent komediowy, został wyróżniony nagrodą za najlepszą rolę drugoplanową. Wspomniana kreacja spotkała się również z uznaniem członków Polskiej Akademii Filmowej, którzy przyznali mu Orła – Polską Nagrodę Filmową (2016)”. (za: Marcin Zawiśliński www.pisf.pl). Odszedł 19 października 2020 roku.\nOdcinek 36 – „Siłaczka i heros” – Zofię Nasierowską i Gustawa Holoubka wspomina ich biografka Zofia Turowska. Z gościem rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nZofia Nasierowska – fotografka, portrecistka, wspaniała gospodyni pensjonatu na Mazurach w czasach, kiedy o takim pensjonacie jak Dwór Mazurski Morena można było pomarzyć albo znaleźć za granicą. Jej pozytywistyczne zacięcie i edukacja, którą niczym siłaczka szerzyła prawie 40 lat temu na Mazurach są dzisiaj inspiracją dla wielu kobiet. I nie dość, że jej fotografie uchodzą dziś za kultowe, to ją samą uznalibyśmy za trendsetterkę, tak dobrze wyczuwała klimaty zmian. Odeszła 3 października 2011 roku. Opowiemy o Gustawie Holoubku, aktorze, mistrzu i autorytecie, którego życie i praca wyznaczają dziś drogę wielu ludziom i to tym najmłodszym. Honor i nieugięta postawa wobec wszelkiej władzy i polityków, a także humor i dystans, przyjacielskie i łagodne spojrzenie na świat pomagało mu przezwyciężać wiele i wiele osiągnąć. Odszedł 6 marca 2008 roku.\nOdcinek 35 - „Taka przyjaźń się nie zdarza”- Stanisława Kasprzysiaka wspomina Janusz Majewski. Z gościem rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nStanisław Kasprzysiak – tłumacz i architekt, eseista i prozaik, archeolog, scenograf i scenarzysta, wspaniały rysownik i erudyta, który dla polskich czytelników na nowo przełożył powieść Giuseppe di Lampedusy Lampart pod nowym tytułem Gepard i niektóre powieści Andrei Camilleri z cyklu o komisarzu Salvo Montalbano z Sycylii. Od 1975 roku zajmował się tłumaczeniem dzieł literatury włoskiej. Przełożył między innymi: Pieśni/Canti (2020) Giacomo Leopardiego, Dzień sądu Salvatore Satty (1982), Narodziny filozofii Giorgio Colliego (1991), Granice duszy (1994) i Co pozostaje (2001) Nicoli Chiaromonte, Drzewa bez Bogów Guido Ceronettiego (1994), Zaślubiny Kadmosa z Harmonią Roberta Calasso (1995). Odszedł 9 grudnia 2019 roku.\n„Nie upilnuje nas nikt” – o ważnych sprawach mówią nasze autorki, tłumaczka, animatorki kultury, dziennikarki, pisarki, aktorki.\nDziś 34. wyjątkowe wydanie podcastu na Marginesach zatytułowane „Nie upilnuje nas nikt… Tytuł ten, z inspiracji Pani Profesor Izoldy Kiec zaczerpnęliśmy z wiersza i biografii Zuzanny Ginczanki – wspaniałej, niezłomnej i wyjątkowej kobiety. Poprosiłam nasze autorki, aktorki, tłumaczkę, animatorki kultury, dziennikarki i pisarki związane w którymś momencie swej pracy zawodowej z Marginesami o to, by przemówiły do nas, do kobiet – czytelniczek ich książek, odbiorczyń ich sztuki i pracy, by powiedziały do nas wszystkich coś, co uważają za ważne, potrzebne, krzepiące, bowiem Słowa mogą wiele. Szczególnie publikując książki wierzymy, że są kluczem do wszystkiego. Rozmawiajmy, spierajmy się przekonujmy, słuchajmy, wspierajmy. Posłuchajmy innych kobiet. Naszymi gościniami są: 1.Izolda Kiec - literaturoznawczyni, teatrolożka i kulturoznawczyni. 2.Katarzyna Stanny – malarka, fotografka, graficzka, projektantka biżuterii. 3.Joanna Kuciel – Frydryszak - pisarka. 4.Ewa Penksyk - Kluczkowska - tłumaczka i redaktorka. 5.Ałbena Grabowska – pisarka i neurolożka z drugim stopniem specjalizacji i doktoratem. 6.Sonia Bohosiewicz - aktorka, artystka kabaretowa, piosenkarka. 7. Anna Pol – malarka, ilustratorka, graficzka. 8. Zofia Turowska - reportażystka, pisarka. 9. Anna Król – pisarka, scenarzystka, reżyserka, promotorka kultury. 10. Magdalena Zawadzka - aktorka teatralna i filmowa, pisarka. 11. Zośka Papużanka - pisarka. 12. Anna Czech – redaktorka naczelna wydawnictwa dla dzieci KROPKA. 13. Anna Dudzińska - reporterka Polskiego Radia Katowice. 14. Agata Napiórska - dziennikarka i tłumaczka, pisarka. Rozmawiała i wysłuchała Hanna Mirska-Grudzińska.\n„Jaka ja byłam nie wie nikt, kogo lubiłam nie wie nikt…”- o pierwszej i najlepszej biografii Agnieszki Osieckiej opowiada jej autorka Zofia Turowska\nNikomu nie żal pięknych kobiet choć każda promień w oczach ma… Panowie patrzą w oczy nam panowie piją zdrowie dam… a z nami idzie śpiewka to ona to sobie radę da... Dawała sobie radę z pisaniem, miała niezaprzeczalny talent. Trudniej szło jej z życiem osobistym. Goniła uczucie jak goni się króliczka: już... już się go łapie, co za podnieta! A on umyka... Przed nami pierwszy z wydanych i najlepszy z dotychczasowych portret Osieckiej – poetki, autorki ponad dwustu tekstów piosenek, kilku powieści, spektakli telewizyjnych, a nawet znanego hasła „Coca-Cola to jest to!”, dziennikarki, matki, żony, kochanki, kobiety towarzyskiej. O biografii Agnieszki Osieckiej zatytułowanej „Nikomu nie żal pięknych kobiet” w rozmowie z Hanną Mirską – Grudzińską opowie Zofia Turowska. Porozmawiamy o bohaterce pełnej życia, wolnej, niedającej się ograniczać konwenansom, a także o tym, dlaczego zmieniono tytuł książki i dlaczego Agnieszka Osiecka do dziś inspiruje i zachwyca nowe pokolenia czytelników i miłośników jej twórczości. Dlaczego niezmiennie i nieustająco ciekawi nas jej życie osobiste przez które przemawiają do nas jej wiersze, piosenki, wspomnienia. Bo Agnieszka Osiecka według Zofii Turowskiej to wiele Agnieszek w jednej kobiecie.\n„Gotuję pod Twoim wpływem” – o pasji gotowania i miłości do historii opowiada Paweł Ochman.\nZapraszamy w kulinarną podróż po wszystkich regionach Polski. Poznajmy zapomniane i nowe dania w wersjach roślinnych. W "Roślinnej kuchni regionalnej" odkryjemy jaki wpływ na charakter potraw miały zabory, warunki przyrodnicze, miejscowa ludność i jej upodobania, a także położenie geograficzne. Gdy zaczniemy gotować według przepisów WEGANONA pokochamy dziędziuchy z Lubelszczyzny, hołubcie z Pomorza Zachodniego, fujarki pastusze z Podkarpacia, ruchańce z Kujaw czy bomby legnickie pochodzące z Dolnego Śląska. Przekonamy się, jak smakują ziemniaki z jagodami, „pizza” z Borów Tucholskich i owocowe zupy z niezwykłymi dodatkami. Po lekturze będziemy już wiedzieć, co zrobić z czerstwego chleba, gdzie dodać pasternak, brukiew i kalarepę. Co króluje na świątecznych stołach Śląska czy Małopolski. Jakie słodkości na Tłusty Czwartek można przygotować na Pomorzu, Mazowszu, Kujawach czy Podlasiu. Zaskoczeń nie będzie końca – choćby takich, że wiele tradycyjnych polskich potraw jest wegańskich od stuleci. Z gościem podcastu rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n„Pragnienie czułości” – o miłości Anny Kowalskiej i Marii Dąbrowskiej opowiada Sylwia Chwedorczuk\nPowieściopisarka, nowelistka, redaktorka. Żona Jerzego, partnerka Marii, matka Tuli. Kim jest bohaterka rozmowy? Anna Kowalska była osobą niezwykłej energii, temperamentu i rozległych horyzontów, błyskotliwą intelektualistką, przewrotną i władczą osobą. Znała grekę, łacinę, angielski, niemiecki, biegle mówiła po francusku. Do swojej twórczości zwykle odnosiła się krytycznie, ale pisać nie przestawała. Praca literacka była jej jedynym zawodowym wyborem i celem. Wyjątkowość twórczego talentu Kowalskiej można odnaleźć w prowadzonej od 1940 roku niemającej podobnego przykładu w historii literatury polskiej korespondencji z Marią Dąbrowską. Czy magia bliskości intelektualnej czy może wzmacniać więź zmysłową między dwojgiem partnerów? Jak obcuje się z czymś tak intymnym jak listy dwóch darzących się uczuciem intelektualistek? Jak życiowe, osobiste wybory wpływają na język uprawianej literatury? Z gościnią podcastu „Na marginesach” rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n„O największym oszustwie w historii start – upów” – opowiada Karolina Wasielewska\n„Zła krew” to książka w najlepszym stylu amerykańskich książek śledczych. Autor poświęcił lata by zgromadzić opublikowane w niej materiały. Czyta to się ją jak thriller Johna Grishama, z tym że o tyle ciekawszy, że historia jest prawdziwa. John Carreyrou jest dwukrotnym laureatem nagrody Pulitzera oraz dziennikarzem śledczym „Wall Street Journal”. Jego dociekliwość i konsekwencja, z jaką opisał historię Theranosa, zostały docenione, kiedy autorowi przyznano nagrodę w kategorii dziennikarstwo ekonomiczne, nagrodę za Wybitne Dziennikarstwo Ekonomiczne i Finansowe w kategorii dziennikarstwo śledcze za dziennikarstwo śledcze w biznesie. Książka Zła krew otrzymała tytuł najlepszej książki biznesowej roku przyznawany przez „Financial Times” & McKinsey. Prawa do ekranizacji kupił Netflix – w roli głównej wystąpi Jennifer Lawrence. Czy możliwe, że ludzie gotowi są postawić wszystko na jedną kartę tylko po to, by coś udowodnić światu za wszelką cenę? Tak! Założycielka i prezeska Theranosa Elizabeth Holmes była powszechnie uważana za nowego Steve’a Jobsa. Rzuciła studia, żeby zostać jedną z najmłodszych milionerek - jej firma miała w zrewolucjonizować przemysł medyczny dzięki maszynie, która znacznie usprawniłaby badanie krwi. Inwestorzy oszaleli: Theranosa wyceniono na kwotę 9 miliardów dolarów, a wartość udziałów samej Holmes wynosiła 4,7 miliarda. Był tylko jeden problem: maszyna nie działała.Założenie technologiczne, które leżało u jego podstaw – że najważniejsze informacje zdrowotne można wyczytać z jednej kropli krwi przy użyciu przenośnego urządzenia – okazało się kłamstwem. Carreyrou opisał zapierający dech w piersiach rozkwit i równie szokujący upadek wartego kilka miliardów dolarów start-upu w dziedzinie biotechnologii. Nagradzany dziennikarz jako pierwszy dotarł do sedna tej historii i opowiedział ją do końca, mimo nacisków ze strony charyzmatycznej założycielki i gróźb jej prawników. O jednej z najlepszych książek 2018 roku według „New York Timesa Book Review”, „Inc”, „Time’a”, „Wall Street Journal” i „Washington Posta” i największym skandalu w historii start upów opisanym w książce Johna Carreyrou „Zła krew” rozmawiamy z Panią Karoliną Wasielewska, autorką książki Cyfrodziewczyny i założycielką portalu https://www.girlsgonetech.pl. Carreyrou igrał z ogniem… Jak trafił na trop tej historii? Posłuchajmy. Książkę przełożyła Maria Jaszczurowska.\n„Zrozumieć nie znaczy usprawiedliwić” – o książce „Tajemnica rodzinna z Żydami w tle” opowiada Irena Wiszniewska.\nSześć wywiadów z potomkami katów, denuncjatorów, gwałcicieli. Każda z historii to osobny świat. I dwa dramaty. Dramat ofiary – i on jest najważniejszy – i dramat genetyczny – słowo to często używane jest przez rozmówców – czyli dramat odziedziczonej odpowiedzialności. Poznajemy ludzkie, niepowtarzalne światy i osobne biografie. W każdej z rozmów powtarza się element rodzinnej tajemnicy, poczucia odpowiedzialności lub chęć jej uniknięcia. Czy ponosimy odpowiedzialność za czyny przodków? Na ile świadomość, że je popełnili określa nasze życie? Czy nieme przyzwolenie na przemoc jest równie groźne jak sam akt przemocy? Czy odpowiedzialność zbiorowa skutecznie osłabia czyn i daje odwagę do uczestnictwa w przemocy? O książce, której autorka Irena Wiszniewska podjęła się trudnego budzącego emocje tematu, rozmawia z gościem Ewa Karwan-Jastrzębska.\nJak Gustaw Adolf Michaelis, Ignaz Semmelweis i James Simpson wpłynęli na rozwój ginekologii i położnictwa\nHistorię ginekologii należałoby podzielić na dwa rozdziały: rozwój położnictwa oraz ginekologię operacyjną. Pierwsze zawdzięczamy takim lekarzom jak Michaelis i Semmelweis, którzy nie tylko walczyli o to, aby kobiety rodziły w szpitalach, ale przede wszystkim o zmniejszenie śmiertelności na gorączkę połogową, która w XIX wieku sięgała nawet do 30%. To Semmelweis odkrył, że kobiety zakażane są ... przez lekarzy, którzy wykonują sekcję zwłok a potem badają położnice bez uprzedniego umycia rąk. Michaelis, konstruktor trójkąta (przyrządu, który mierzył wymiary wewnętrzne kobiety i tym samym określał czy są zdolne do porodu siłami natury) wiedzę o rozprzestrzenianiu się zakażenia przypłacił życiem. Inny położnik - Szkot Simpson walczył o bezbolesne porody, o to, aby kobieta mogła w spokoju urodzić dziecko. Świat przyjął jego odkrycie dopiero, kiedy sama królowa Wiktoria poprosiła go o znieczulenie do ósmego porodu. Ginekologia operacyjna ściśle łączy się z rozwojem chirurgii. W znieczuleniu eterem przeprowadzano operację wycięcia jajników, bardziej precyzyjne zabiegi takie jak usunięcie cyst, wreszcie mastektomię i histerektomię. Zaskakująco - pierwsze nowoczesne cięcia cesarskie - zabiegi ratujące życie ciężarnej i dziecku przeprowadzano dopiero pod koniec XIX wieku. Wcześniej były prowadzone próby, ale rzadko kobieta przeżywała podobny zabieg, a jeśli już się to udało, to cierpiała z powodu powikłań, ponieważ nie zaszywano rozciętej macicy, jedynie powłoki brzuszne....\nJoseph Lister – rozwój chirurgii\nTrzeci odcinek rozmów o "Uczniach Hippokratesa" toczy się wokół rozwoju nowoczesnej chirurgii. W czasach, kiedy nie znano znieczulenia, biegłość chirurga określał czas w jakim potrafił usunąć chory narząd. Wprowadzenie eteru umożliwiło przeprowadzanie operacji bardziej skomplikowanych i przede wszystkim wymagających czasu. Chirurg wykonywał nie tylko proste amputacje, ale również operował przepukliny, usuwał torbiele jajnika lub pęcherzyk żółciowy w stanie zapalnym. Z czasem chirurga proszono nie tylko do zabiegów planowych, choć bardziej skomplikowanych, takich jak operacje zmienionych rakowo narządów lub mastektomii, ale do tych, które wymagały natychmiastowej interwencji, czyli zabiegów ratujących życie. Wprowadzenie aseptyki i ścisłe przestrzeganie czystości na sali operacyjnej to czasy późniejsze - koniec XIX wieku i zasługa angielskiego chirurga Listera. To jemu zawdzięczamy odkażanie karbolem narzędzi chirurgicznych, konieczność mycia rąk przed operacją i zakładanie czystych fartuchów. dziś nie wyobrażamy sobie chirurgii bez znieczulenia i aseptyki. W drugiej połowie XIX wieku należało stoczyć o to walkę.\n„Ukryty sens katastrofy lotniczej” – o powieści „Drogi Edwardzie” opowiada Marta Strzelecka\nDwunastoletni Edward, jego ukochany starszy brat, rodzice i 183 innych pasażerów wsiadają do samolotu do Los Angeles. Wśród nich jest geniusz z Wall Street, dziewczyna próbująca pogodzić się z nieoczekiwaną ciążą, ranny weteran powracający z Afganistanu i kobieta uciekająca przed nadmiernie kontrolującym ją mężem. W połowie drogi samolot się rozbija. Tylko Edward przeżywa katastrofę. Jego historia przykuwa uwagę mediów i społeczeństwa, ale on sam nie umie sobie znaleźć miejsca w świecie bez rodziny. Ma wrażenie, że jakaś jego cząstka na zawsze została ponad chmurami. Serwisy informacyjne i media społecznościowe potęgują cierpienie. Złamany i przerażony Edward musi zmagać się z traumą i niespodziewaną popularnością. Pewnego dnia jednak dokonuje odkrycia, które pomoże mu znaleźć odpowiedzi na najważniejsze pytania: skąd czerpać siłę, by wstać z łóżka, kiedy straciło się dosłownie wszystko? O pięknej, mądrej i wzruszającej powieści Ann Napolitano „Drogi Edwardzie”, powieści, która stała się bestsellerem z listy New York Timesa rozmawiamy z Martą Strzelecką – dziennikarką i krytyczką, a pretekstem jest premiera powieści w Polsce w wydawnictwie Marginesy. Dla polskiego czytelnika powieść z angielskiego przełożyła Ewa Borówka, a okładkę zaprojektowała Anna Pol.\n„Aseptyka” - O uczniach Hippokratesa i odkryciach medycznych opowie Ałbena Grabowska w rozmowie z Michałem Olszańskim\nGustaw Adolf Michaelis i Philipp Semmelweis – odkrywcy aseptyki Szpitale do końca XIX wieku spływały ropą, krwią i brudem. Śmiertelność z powodu zakażeń była równie wysoka jak ta z powodu powikłań pooperacyjnych, np. przez wykrwawienie się po zabiegu. Nie było sprzątaczek, rzadko prano posłanie, na którym jeszcze rzadziej można było znaleźć pościel. Operacji często dokonywano na tym samym stole na którym poddawano sekcji przypadki dydaktyczne. Największy chirurg tamtych czasów Robert Liston nosił noże operacyjne ... w rękawie. Nic dziwnego. Jeździł od pacjenta do pacjenta wykonując szybkie, pokazowe operacje, potrzebował mieć na podorędziu narzędzia. Dziś wydaje się oczywiste, że kluczem do zahamowania rozprzestrzeniania się zakażeń jest aseptyka. Pomysł Michaelisa, aby myć ręce przed badaniem położnic albo Semmelweisa, aby czyścić sale operacyjne i narzędzia karbolem oraz, żeby odkażać ręce spotkał się z szyderstwem i drwinami ze strony środowiska medycznego. Obaj, owładnięci ideą czystości skończyli tragicznie. Michaelis, rzucił się pod pociąg, kiedy zrozumiał, że to on przenosi chorobę z martwych kobiet na żywe, a Semmelweis, okrzyknięty szaleńcem został zamknięty w szpitalu psychiatrycznym. Dopiero prace Pasteura, "wynalezienie"; bakterii i niestrudzone apele Listera aby myć ręce powoli zaczęły przynosić dobre skutki.\nOdcinek specjalny: Znieczulenia. / O UCZNIACH HIPPOKRATESA i odkryciach medycznych opowie Ałbena Grabowska w rozmowie z Michałem Olszańskim.\n1. ZNIECZULENIA HORACY WELLS -ODKRYWCA ETERU W 1845 roku w Bostonie, dentysta Horacy Wells zgromadził szacowne grono uniwersyteckie, aby pokazać środek, który miał pozbawić czucia pacjenta na czas wyrywania zęba. Ochotnik, który się zgłosił był otyły i pod wpływem alkoholu, zatem znieczulenie nie zadziałało. Wells został okrzyknięty oszustem, a kilka lat później, zabiedzony, uzależniony od substancji znieczulających popadł w szaleństwo i popełnił samobójstwo. I chociaż nieszczęsny dentysta szybko znalazł naśladowców, bezbolesne operacje jeszcze przez kilka lat były mrzonką. Aby pozbawić pacjenta chorego narządu (najczęstszymi zabiegami były amputacje), przywiązywano nieszczęśnika do stołu operacyjnego, znieczulano alkoholem, opium lub po prostu uderzeniem w głowę i w jak najkrótszym czasie odcinano kończynę. Pacjent wykrwawiał się lub umierał z powodu powikłań. Do rzadkości należały operacje udane. Nie mniej jednak znaleźli się tacy, którzy nie zawahali się ryzykować reputacją i zdrowiem, aby pozbawić pacjenta czucia na czas operacji. Co dziwne, środowisko medyczne długo było niechętne tego rodzaju nowinkom, uważało eter za substancję raczej diabelską niż pomocną w medycynie. Bezbolesne operacje stały się standardem dopiero pod koniec XIX wieku...\n„Co się stało z Magdą K.” – o swojej powieści „Prince Polonia” opowiada Max Cegielski.\nSensacyjna fabuła powieści kryje autentyczną opowieść o zapomnianych początkach polskiej transformacji, opowiada o fachowcach działających zarówno w szarej strefie, jak i w polskiej dyplomacji w Azji. Lata osiemdziesiąte, ostatnia dekada PRL-u. Muzyk Radek i jego przyjaciel Janek to szczecińskie młode wilki. Marzą o lepszym życiu. Magda, ich licealna miłość, wyjeżdża z ojcem na placówkę do Indii. Chłopaki także ruszają w świat. Zaczynają od drobnego przemytu z NRD. Przez Budapeszt trafiają do Stambułu i dalej – do Singapuru. Szmuglują magnetowidy, a potem złoto. Na ich drodze stają przeszłość oraz ambitny jak oni radca ambasady. Z pisarzem rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n„W zeszytach szkolnych rysowałem na marginesach” – o początkach twórczej drogi i ulubionych bohaterach opowiada Ewie Karwan-Jastrzębskiej w rozmowie sprzed lat Bohdan Butenko.\nGościem podcastu „Na Marginesach” jest jeden z bohaterów książki Barbary Gawryluk, wybitny rysownik, ilustrator, o którym autorka „Ilustratorek, ilustratorów” pisze tak: „Niewielu jest w powojennej historii polskiej ilustracji książkowej artystów tak rozpoznawalnych, autorów postaci bezbłędnie wymienianych przez kilka pokoleń, uwielbianych przez czytelników, a równocześnie tak unikających sławy, mediów, starających się żyć swoim tempem i ponad wszystko ceniących sobie prywatność i święty spokój. Najlepiej wiedzą to dziennikarze zwodzeni przez uroczego, uśmiechniętego starszego pana, który owija ich wokół palca i mówi dokładnie tyle, ile chce, i to, co sobie zaplanował. Krążą opowieści o porozumiewaniu się poprzez skrytkę pocztową, o godzinach wyznaczonych na rozmowy telefoniczne, o odpowiadaniu na pytania krótkim, uśmiechniętym „tak” lub „nie”.\nMówią o mnie aktor intelektualny, wolałbym być inteligentny” – o książce „Wspomnienia z niepamięci” w archiwalnym nagraniu opowiada Gustaw Holoubek.\nPonad 20 lat temu, kiedy „Wspomnienia z niepamięci" ukazały się po raz pierwszy, Gustaw Holoubek w rozmowie z Ewą Karwan-Jastrzębską opowiedział o tym, czym było dla niego pisanie tej jedynej i wyjątkowej książki. Nigdy bowiem więcej nie napisał żadnej innej, chociaż, jak mówił, nie zakładał, że będzie to tylko jedna książka. To wyjątkowa rozmowa, której nie można zapomnieć. Gustaw Holoubek opowiada w sposób prosty, a jednocześnie wyrafinowany, mówi językiem pięknym, literackim zrozumiałym dla wszystkich o mądrych i ważnych rzeczach. Szanuje i lubi słuchacza, jest ujmujący i elegancki. W archiwalnym nagraniu usłyszymy też fragment książki, który przeczyta Gustaw Holoubek. To wyjątkowo ważne nagranie i wydarzenie. Jakże inaczej brzmi ta rozmowa dzisiaj, jak ważne jest jej przesłanie, i jak bardzo nam dziś potrzebny mądry głos wielkiego aktora, wspaniałego pisarza. Dziękujemy Ewie Karwan-Jastrzębskiej za udostępnienie materiału i zgodę na emisję nagrania w naszym cyklu.\nMagda! Poznajesz mnie? - Z Magdaleną Zawadzką o Jej trzech książkach i o tym co słychać w pandemicznym czasie, w upalny letni piękny dzień rozmawiamy przez telefon. Książki zaprojektowała Anna Pol.\nDzisiaj naszym gościem jest Magdalena Zawadzka – aktorka teatralna i filmowa, miłośniczka podróży i życia. W Marginesach opublikowała trzy wspomnieniowe książki: „Gustaw i ja”, „Taka jestem i już!”, „Moje szczęśliwe wyspy” oraz zgodziła się na publikację przepięknych wspomnień Gustawa Holoubka „Wspomnienia z Niepamięci”. Oddana w przyjaźni, radosna, twórcza i bardzo pracowita – mówią przyjaciele, profesjonalna i zawodowa – mówią współpracownicy, rzetelna i pomocna, nie zostawi w potrzebie, uwielbia zabawę i dobre towarzystwo – mówią wszyscy. O przeszłości, przyszłości, wakacjach i codziennym życiu aktorki rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska.\nKryminał to jeden z najpopularniejszych współczesnych gatunków. Intensywnie eksplorują go pisarze, filmowcy, a także twórcy komiksów. Co nowego do opowieści kryminalnych mogą wnieść ci ostatni? Czy poszerzają granice gatunku? Czy czytelnik powinien być przygotowany na zupełnie nowe doświadczenie, czy raczej na sprawdzoną formułę w atrakcyjnej szacie? Zastanawiamy się nad tymi kwestiami wspólnie z Wojciechem Chmielarzem, autorem świetnie przyjmowanych przez recenzentów i czytelników kryminałów dziejących się we współczesnej Polsce, a prywatnie wielkim fanem komiksów. O komiksach „Czarne nenufary” Didiera Cassegraina i Freda Duvala na podstawie powieści Michela Bussiego oraz „Klub Detektywów” Jeana Harambata z Wojciechem Chmielarzem - jednym z najpopularniejszych polskich autorów kryminałów, m.in. „Żmijowiska”, „Rany” czy „Wyrwy" - rozmawia Szymon Holcman. „Czarne nenufary” z języka francuskiego przełożył Krzysztof Umiński a „Klub Detektywów” Paweł Łapiński.\n„ Zrozumieć Nepal w jego różnorodności” – o zbiorze reportaży z Nepalu „Kopnij piłkę ponad chmury” opowiada Iwona Szelezińska\nNepal to kraj u progu zmian, w rozkroku pomiędzy starym a nowym światem. W zbiorze reportaży opisani zostali jego mieszkańcy - zmuszane do prostytucji ofiary handlu ludźmi, dzieci odratowane z więzienia, które urodziły się i wychowały za kratkami przy boku osadzonych matek, boginie-dziewice zatopione w religijnej tradycji, ludzie gór, dla których linia himalajskich szczytów stanowi granicę horyzontu. To książka o konsekwencjach patriarchatu i nieugiętego konserwatyzmu. A także opowieść o nepalskich kobietach i rodzącej się w nich sile. Bohaterowie tej książki cenią wolność. Choć ich swoboda nie jest bezpośrednio ograniczona, nieustannie podlegają rygorom tradycyjnego świata, w którego wąskich ramach nie każdy ma szansę żyć całą pełnią. Autorka sprawdza, na ile jest możliwe nie tyle poszerzenie tych ram, ile całkowite wyjście poza nie, by żyć bez stygmatu i oddychać pełną piersią. Z pisarką rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n"Płeć, stereotypy i popkultura" – o komiksie „Słuchajcie dziewczyny!” opowiada Olga Wróbel\nDlaczego bardziej boimy się słowa „srom” niż słowa „Sauron”? Czy naprawdę kobiety muszą wstydzić się owłosienia na ciele? Jak reagować na nieprzyjemne męskie zaczepki na ulicy? W autobiograficznym komiksie Słuchajcie dziewczyny! Katja Klengel zadaje te wszystkie pytania i próbuje na nie odpowiedzieć odnosząc się do wydarzeń z jej życia. Ale też współczesnej popkultury – książek, filmów, czy komiksów, które coraz częściej, ale cały czas za rzadko próbują walczyć ze stereotypami dotyczącymi płci. O komiksie "Słuchajcie dziewczyny!" Katji Klengel z Olgą Wróbel - recenzentką i autorką popularnego bloga „Kurzojady” rozmawia Szymon Holcman. "Słuchajcie dziewczyny!" z języka niemieckiego przełożyła Anna Kierejewska.\n"O człowieku, który kadrował świat" - o swojej najnowszej powieści "Przez" opowiada Zośka Papużanka.\nAutorka głośnej już, choć dopiero co wydanej powieści "Przez" weszła do świata literatury z "Szopką". Debiut ten został nominowany do nagrody NIKE. Jej pisarstwo charakteryzuje zdolność widzenia szczegółu i umiejętność analizy ludzkich zachowań. Mężczyzna wynajmuje mieszkanie, rozstawia sprzęt i zaczyna przez okno podglądać i fotografować mieszkańców sąsiedniego bloku. Nie wychodzi, zakupy robi przez internet, nie kontaktuje się z nikim. Kiedyś mieszkał naprzeciwko, a teraz aparatem poluje na żonę, którą porzucił kilka lat wcześniej. Jak się poznali? Dlaczego rozstali? Kim jest mężczyzna? Czy zjawia się dlatego, że chce wrócić? A może chce jej i sobie coś udowodnić? Zośka Papużanka opowie o funkcji przypadku, o samotności, tęsknocie, o granicach ciała i o fotografii, a więc o kadrowaniu rzeczywistości. Z pisarką rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n„Ojcostwo. Miłość czy obowiązek?” – o tym jak być ojcem opowiada pisarz, biolog i ekolog Mikołaj Golachowski\nAutor bestsellerowej książki "Czochrałem antarktycznego słonia" jest biologiem, ekologiem i podróżnikiem, doktorem nauk przyrodniczych, pisarzem i tłumaczem. Koncentruje się na polarnych krańcach Ziemi, a my w rozmowie skupimy się na ojcostwie, w szerszym rozumieniu niż to osobiste. Pretekstem do spotkania jest Dzień Ojca, obchodzony w Polsce 23 czerwca. Porozmawiamy też o ojcach w świecie zwierząt: o makakach, konikach morskich i ptakach. Czy w świecie przyrody istnieją ojcowie idealni? Kto może chodzić w ciąży, czy tylko samice? Jak wychowywać córkę w duchu wolności? Jak to jest być ojcem podróżnikiem? Z Mikołajem Golachowskim rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n„Wystrzegaj się miłych ludzi” – o powieści i filmie „Szadź” opowiada autor i scenarzysta Igor Brejdygant.\nSeryjny zabójca wybiera młode dziewczyny, które niepewne własnych emocji i wyboru życiowej drogi ulegają urokowi dojrzałego mężczyzny. Psychopata psychologicznie rozpracowujący swoje ofiary zbiera trofea. Zadaniem komisarz Agnieszki Popławskiej jest odkryć kim jest zabójca. Stawką jest czas. Czym różni się serial od powieści? Co sprawia, że fabuła powieściowa w filmie często radykalnie się zmienia? Jaki wpływ na kształt filmu miała obecność w projekcie wielu scenarzystów? W powieści główna bohaterka ma inną tożsamość seksualną niż w serialu. Skąd ta zmiana? Czy trudno jest rozpoznać zło w drugim człowieku? Na te inne pytania odpowiada autor i współscenarzysta "Szadzi". Z Igorem Brejdygantem rozmawia Ewa Karwan-Jastrzębska.\n„Mój gust jest lepszy niż twój…” Rozmowa z Michałem Nogasiem\nO oswajaniu literatury, zmianach na rynku literacko-wydawniczo-czytelniczym i o tym co zrobić, byśmy więcej i lepiej czytali rozmawiamy z Michałem Nogasiem – dziennikarzem, nałogowym czytaczem i niestrudzonym promotentem literatury, przyjacielem autorów i wydawców. Przez 16 lat związany z Programem III Polskiego radia współtworzył „Radiowy Dom Kultury”. Był autorem niedzielnego „Z Najwyższej Półki”, a w piątkowe poranki rozmawiał na antenie z Wojciechem Mannem o wybranej książce. Audycja biła rekordy słuchalności, omawiane książki wchodziły na listy bestsellerów. Dzisiaj związany z „Gazetą Wyborczą” prowadzi „Radio Książki”. Recenzuje, omawia i wybiera nam książki do czytania. Rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska\nO komiksie "Orwell" Sébastiena Verdiera i Pierre'a Christina z Jakubem Demiańczukiem - dziennikarzem „Polityki”\nGeorge Orwell był pisarzem, który wyprzedził swój czas. Jego najsłynniejsze powieści - "Rok 1984" i "Folwark zwierzęcy" - choć powstały w latach 40. XX wieku wydają się być dzisiaj jeszcze bardziej aktualne. Niepokojąco aktualne. Przedstawione w nich wizje świata, w którym obywatele poddani są niemal całkowitej kontroli oraz rządzącego przez zwierzęta folwarku, gdzie "wszystkie zwierzęta są równe, ale niektóre równiejsze" czytane są i komentowane z niesłabnącym zainteresowaniem. Z kolei przymiotnik "orwellowski" wydaje się pojawiać w mediach z rosnącą częstotliwością. Przy całej popularności dzieł Orwella sam autor i jego życie nie są powszechnie znane, a było ono równie fascynujące, co powieści. I to właśnie w biografii należy szukać źródeł jego ponadczasowego pisarstwa. O komiksie "Orwell" Sébastiena Verdiera i Pierre'a Christina z Jakubem Demiańczukiem - dziennikarzem „Polityki” i autorem poświęconego komiksom bloga „Między kadrami” (http://bit.ly/PolitykaMiędzyKadrami) rozmawia Szymon Holcman. "Orwella" z języka francuskiego przełożył Paweł Łapiński.\n„Lato, które zmieniło wszystko”- o swojej nowej książce „Topiel” opowiada Jakub Ćwiek.\nPod koniec lipca 1997 roku żołnierze, którzy przybyli na pomoc powodzianom, dokonują makabrycznego znaleziska. Na ułamanym, zanurzonym w korycie wciąż wezbranej rzeki drzewie wiszą zwłoki nastolatka poszukiwanego od blisko dwóch tygodni. Niespełna miesiąc wcześniej dla czwórki młodych chłopaków rozpoczynają się wakacje. Zupełnie nie przeszkadza im, że dni skąpane są w strugach deszczu, a meteorolodzy alarmują o zagrożeniu powodziowym. Są pewni, że będzie to ich lato. Trzy dni później w Głuchołazach, maleńkiej mieścinie przy polsko-czeskiej granicy, rozpoczyna się katastrofa zapamiętana jako Powódź Stulecia. To ona i wywołana nią lawina zdarzeń doprowadzi do wyjątkowego odkrycia, a następnie do śmierci jednego z nich. Którego? Było ich czterech… O nowej książce sensacyjnej zatytułowanej TOPIEL z jej autorem Kubą Ćwiekiem – pisarzem, stand-uperem, scenarzystą rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska. Okładkę, ilustracje i projekt graficzny dla całej serii ĆWIEK, w tym TOPIELI, wymyślił Michał Pawłowski.\n„Rozpacz i gniew” – o nowej powieści „Wyrwa” opowiada jej autor - Wojciech Chmielarz.\nO splątanych uczuciach, trudnej przyjaźni i o konsekwencjach życiowych błędów – w trudnym czasie epidemii, rozmawiamy przez telefon, przed premierą. Maciej Tomski otrzymuje wiadomość, że Janina - jego żona, zginęła w wypadku samochodowym. Jego świat się wali. Tymczasem okazuje się, że to dopiero początek kłopotów. Janina wjechała pod pędzącą z naprzeciwka ciężarówkę pod Mrągowem, podczas gdy przed wyjazdem poinformowała męża, że wyjeżdża służbowo do Krakowa… Co robiła w tym miejscu? Czy jej śmierć nastąpiła w skutek nieszczęśliwego wypadku? Na pogrzebie Janiny pojawia się mężczyzna, którego znają wszyscy – to popularny, choć obecnie nieco zapomniany aktor. Był bohaterem jednego z wywiadów, które Janina jako dziennikarka przygotowywała dla redakcji czasopisma. Co łączyło ją z tym człowiekiem? Maciej stopniowo odkrywa, że jego żona miała wiele sekretów. Wkrótce przekonuje się, że tak naprawdę nie znał kobiety, z którą spędził ostatnie dwanaście lat życia.\nZnacie? To pooglądajcie… część 2 - o książce „Ilustratorki, ilustratorzy. Motylki z okładki i smoki bez wąsów” opowiada autorka – Barbara Gawryluk.\nW drugiej części rozmowy o polskiej ilustracji dziecięcej z czasów „Misia”, „Świerszczyka” i serii „Poczytaj mi, mamo” rozmawiamy o najwspanialszych ilustratorach i ich warsztacie, a także wyborach, sukcesach i porażkach artystów tamtego czasu, którzy obecni są w polskiej ilustracji do dziś. O przywoływaniu i zachowaniu pamięci i inspiracji młodego pokolenia, które fantastycznie odnalazło się w tym skarbcu i czerpie pełnymi garściami. Książkę zaprojektowała Anna Pol.\n„Odpominanie” – o biografii „Zuzanna Ginczanka – nie upilnuje mnie nikt” rozmawiamy z autorką książki, literaturoznawczynią i teatrolożką profesor Izoldą Kiec.\nJuż za życia była legendą kawiarnianej cyganerii drugiej połowy lat trzydziestych. Ulubienica Gombrowicza i Tuwima, polemizowała z Karpińskim i Słonimskim. W czasie wojny uciekła do Lwowa, a stamtąd do Krakowa. W 1944 roku, po kolejnym donosie, została zatrzymana i rozstrzelana w Płaszowie. Miała 27 lat i życiorys, którym można by obdzielić kilka osób. Książkę zaprojektowała Anna Pol.\n„Wielokrotny oryginał” – o Polskiej Szkole Plakatu z Magdaleną Sosenko – antykwariuszką, historyczką sztuki i właścicielką galerii grafiteria.pl.\n„Salonem plakatu jest ulica"- to lapidarne zdanie Henryka Tomaszewskiego w pełni oddaje fenomen POLSKIEGO PLAKATU tamtych lat. W szarej rzeczywistości powojennej Polski, na zburzonych ulicach pojawiły się niezwykłe plakaty. Cechowały je indywidualny styl, niezwykła malarska forma, swobodna gra wyobraźni, bogactwo emocji. Plakat tworzony przez wybitnych artystów został podniesiony do rangi sztuki (cytat zaczerpnięty ze strony internetowej poster.pl. Pełen tekst pod linkiem: https://www.poster.pl/pl/galeria_plakatu_polskiego).html. Ta ogromna ilość plakatów określana fachowo terminem „druki ulotne”, zwłaszcza o tematyce kulturalnej: filmowych, teatralnych, wystawowych, operowych, cyrkowych, ale też społecznych - przetrwała w niewielkiej ilości do dziś. O kondycji tamtego plakatu, twórcach i stylach, a także o współczesnym kolekcjonowaniu i trendach rozmawiamy z Magdaleną Sosenko – historyczką sztuki, antykwariuszką, właścicielką internetowej galerii grafiteria.pl i stacjonarnej na ulicy Mazowieckiej3/5 w Warszawie, autorką wielu wystaw i publikacji.\n„Pies jest miłością” – o tym, dlaczego Twój pies kocha Cię najmocniej na świecie, rozmawiamy z doktor Dorotą Sumińską – weterynarką.\nLudzka, pouczająca książka Clyve Wynneʹa „Pies jest miłością” to lektura dla każdego, kto kiedykolwiek kochał psa i doświadczył cudu bycia kochanym, bo przecież każdy miłośnik psów zna to uczucie. I choć psia miłość wydaje się oczywista, niektórzy naukowcy wciąż mają wątpliwości i ostrzegają przed antropomorfizacją zwierząt. Oto jednak Clive Wynne - psi behawiorysta , którego badania pozwalają zapoczątkować nową erę powiada, że to właśnie miłość, a nie inteligencja czy uległość stanowią sedno relacji człowiek - pies, pies - człowiek. I są to święte słowa. Książkę przełożyła Dorota Kozińska, a okładkę zaprojektowała Anna Pol.\n"Ilustratorki. Ilustratorzy." O polskiej ilustracji dla dzieci lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych rozmawiamy z autorką książki Barbarą Gawryluk.\n„Ilustratorki. Ilustratorzy. Motylki z okładki i smoki bez wąsów” Barbary Gawryluk - dziennikarki, tłumaczki i pisarki to świetna książka o polskiej ilustracji dla dzieci. Znakomici malarze, graficy, projektanci zamienili sztalugi i sale wystawowe na książki dla najmłodszych. Stworzyli wyjątkowe pod każdym względem ilustracje, bo nie szli na kompromisy, nie brnęli w infantylizm, a dziecko traktowali poważnie i nie narzucali swojej dorosłej wizji. To oni wynieśli polską ilustrację dla najmłodszych na najwyższy poziom, zdobywali nagrody na całym świecie, a ich prace pokazywano na międzynarodowych wystawach. Książkę zaprojektowała Anna Pol – również ilustratorka dla dzieci i dorosłych.\n„Trawka. Jak zdelegalizowano marihuanę" - o komiksie Boxa Browna i najbardziej zmitologizowanej używce świata rozmawiamy z Jakubem Demiańczukiem.\nNajnowszy komiks Boxa Browna, autora nagradzanej powieści graficznej "Tetris", to opowieść o jednej z najbardziej zmitologizowanych używek w historii ludzkiej cywilizacji. O tym jak towarzyszyła ludzkości przez wieki i dlaczego została zakazana. W tle tej historii pojawia się wielka polityka, propaganda, rasowe uprzedzenia i ludzkie dramaty. Z Jakubem Demiańczukiem - dziennikarzem „Polityki” i autorem poświęconego komiksom bloga „Między kadrami” (www.miedzykadrami.pl) rozmawia Szymon Holcman. „Trawkę” z angielskiego przełożył Marcin Wróbel.\n„Skoczkowie. Ostatni lot” – o narciarskiej przedwojennej elicie: Bronisławie Czechu, rodzeństwie Marusarzy i ich losach na tle Zakopanego - rozmawiamy z autorem książki Dariuszem Jaroniem.\nTak jak polski himalaizm nie zaczął się od Wandy Rutkiewicz i Jerzego Kukuczki, tak polskie sporty zimowe nie nastały wraz z Wojciechem Fortuną, Adamem Małyszem i Justyną Kowalczyk. Jeszcze przed drugą wojną światową mieliśmy zawodników zaliczanych do światowej elity. Byli młodzi i piekielnie zdolni. Przebojem wdarli się do narciarskiej elity. Wojna ze skoczni i śnieżnych tras zesłała ich na kurierskie szlaki do celi śmierci i obozu zagłady. Niezwykłe i poruszające losy Bronisława Czecha, Stanisława Marusarza i Heleny Marusarzówny opisał w książce „Skoczkowie. Przerwany lot” Dariusz Jaroń, reporter, dziennikarz, tłumacz, autor opublikowanej w zeszłym roku nagradzanej książki „Polscy himalaiści”.\n„Asteroid i półkotapczan” – o polskim wzornictwie powojennym rozmawiamy z autorką książki Katarzyną Jasiołek. Książkę zaprojektowała Anna Pol.\n„Asteroid i półkotapczan” Katarzyny Jasiołek- dziennikarki, autorki bloga heliotropvintage.pl. to świetna książka o polskim wzornictwie powojennym, twórcach i okolicznościach w jakich powstawały meble, szkło, ceramika, tkaniny i oświetlenie dostępne i niedostępne w polskich sklepach po 1945 roku. Jak żyło się w czasach, gdy w sklepach brakowało wszystkiego, a do kawalerek wprowadzały się całe rodziny? Gdy kupowało się na raty komplety mebli, którymi można by obdzielić kilka mieszkań? I gdy co drugie mieszkanie wyglądało identycznie i można było się pomylić, czy jest się u siebie, czy w gościach? Książkę zaprojektowała Anna Pol – malarka, ilustratorka, graficzka i projektantka książek.\n„Wilk” - o komiksie Jeana-Marca Rochette'a rozmawiamy z Radosławem Czyżem.\n„Wilk” Jeana-Marca Rochette'a, ekologiczna przypowieść, która kwestionuje miejsce człowieka w królestwie zwierząt, to jedno z największych komiksowych wydarzeń ostatnich tygodni we Francji. Album pokochała krytyka i czytelnicy, którzy kupili blisko pięćdziesiąt tysięcy egzemplarzy, znalazł się on także w finale nagrody publiczności prestiżowego festiwalu w Angouleme. Z Radosławem Czyżem - dziennikarzem „Gazety Wyborczej” i „Książek. Magazynu do czytania” rozmawia Szymon Holcman. „Wilka” z francuskiego przełożył Paweł Łapiński.\n„Arktyczne marzenia” – o książce Barryʹego Lopeza rozmawiamy z Adamem Robińskim.\n„Arktyczne marzenia” amerykańskiego eseisty i powieściopisarza Barryʹego Lopeza, uhonorowana National Book Award w dziedzinie literatury faktu, to tak naprawdę książka o arktycznych marzeniach, ale też o arktycznych koszmarach i o arktycznej trudnej prawdzie. Z Adamem Robińskim – dziennikarzem i pisarzem, autorem książek „Hajstry. Krajobraz bocznych dróg” i „Kiczery. Podróż przez Bieszczady” rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska. Książkę przełożył Jarosław Mikos.\n„Spod kozetki” – o książce psychiatry Garryʹego Smalla napisanej wspólnie z żoną Gigi Vorgan rozmawiamy z doktor Joanną Heidtman.\nDoktor Garry Small amerykański psychiatra przez 30 lat leczył pacjentów w gabinecie psychiatrycznym i prowadził badania oparte na konkretnych przypadkach swoich pacjentów. Swoje doświadczenia opisał w książce „Spod kozetki”, którą napisał wraz z żoną Gigi Vorgan. O tabu chorób psychicznych, o trudnej i nieprzewidywalnej drodze leczenia i o tym, jak trudno postawić właściwą diagnozę z doktor Joanną Heidtman – psycholożką, socjolożką, trenerką biznesu i doradczynią rozmawia Hanna Mirska-Grudzińska. Książkę przetłumaczyła Aga Zano.\nO książce „Słone ścieżki” Raynor Winn i sile miłości rozmawiamy z Martą Strzelecką\nStracili zdrowie, pieniądze, dom, przyjaciół i... prawie nadzieję. Zyskali wolność, siłę i wiarę, że dopóki żyjemy wszystko może się zdarzyć. Nigdy nie przestali się kochać i lubić, a wzajemna wyrozumiałość i opieka pokonały wszystkie trudności. Hanna Mirska-Grudzińska rozmawia z Martą Strzelecką, dziennikarką i krytyczką literacką o książce Raynor Winn „Słone ścieżki”.\n„Dwóch papieży” - o książce i filmie Anthony’ego McCartena opowiada Janusz Wróblewski\nFilm „Dwóch papieży” w reżyserii Fernando Meirellesa, na podstawie powieści Anthony’ego McCartena z brawurowymi kreacjami Anthony’ego Hopkinsa i Jonathana Price’a jest wymieniany wśród potencjalnych oscarowych zwycięzców. Czy historia relacji między dwoma papieżami i opisy wydarzeń z komnat Watykanu mogą zainteresować czytelników? Co takiego ma w sobie książka McCartena, że budzi zainteresowanie? Jak udało się przełożyć jej treść na język filmowy? W rozmowie z Hanną Mirską-Grudzińską, redaktorką naczelną wydawnictwa Marginesy - Janusz Wróblewski, krytyk filmowy, recenzent i dziennikarz tygodnika „Polityka”.


dziej i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Żyjemy w XXI wieku i co jak co, ale klimatyzacja to dzisiaj rzecz już powszechna również w naszej szerokości geograficznej. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ\nDodane: 03-01-2020 03:26\nChłodnistwo i klimatyzacja oraz serwis klimatyzacji - czy te kwestie mogą obchodzić przeciętnego Kowalskiego? Jak najbardziej i co do tego nie ma najmniejszych wątpliwości. Żyjemy w XXI wieku i co jak co, ale klimatyzacja to dzisiaj rzecz już powszechna również w naszej szerokości geograficznej. Nic zresztą w tym dziwnego, ponieważ\nBhp warszawaWhat is best all-in-one printer to buy? Few facts about printingMoże lepiej jednak zjeść coś w domu?Trening z witaminamiPrzechowywanie butów, bielizny i drobnych rzeczyKilka słów o wodzie, ekologii i oszczędzaniuInwestycja w SEO - czy to się zwróciO transporcie osobowym i taxiKredyt - jak mądrze podjąć decyzjęDieta i odżywki przy ćwiczeniach siłowychBiorezonans - medycyna niekonwencjonalnaSauna w ogrodzie? Super sprawaO biznesie z ChinamiKulinarnie - wędzimy, wędzimyWhat is really important? A good car serviceKwestia służby zdrowia i lekarzyWarte uwagi: biznes z ChinamiDla biznesu: reklama outdoorO motoryzacji - ciekawostki, fakty, opinieNajlepsza sztukateriaNowoczesne miasto bez taksówek? Nie może byćPlumber - when You have problem with water systemOgrodzenia: niby proste, a jednak...Czy wiesz jak bhp żeby później tego nie żałować?Warto wiedzieć - tekst o wspinaczce górskiejOgólnie o czystości samochoduOdprowadzanie wilgoci i komfort termiczny czyli o odzieży termoaktywnejRadzimy jak zainwestować w fotowoltaikę szybciejCzy masz możliwość zobaczyć pokaz tańca Warszawa?Nigdy Nie Rób Tych 11 Rzeczy Jeśli Chcesz kupić oprogramowanie dla logistyki


Jak fotografia zmienia świat? Druga część “Kruchego Medium” Macieja Frąckowiaka | Fotopolis.pl\nWydana przed dwoma laty książka “Kruche Medium. Rozmowy o fotografii” to jedna z niewielu pozycji na rynku podchodzącą do naszego ulubionego medium przez pryzmat socjologii. Zamiast pokazywać zdjęcia, Maciej Frąckowiak pyta o ich rolę samych twórców, starając się dowiedzieć jak fotografia wpływa na nasze życie.\nPo ciepłym przyjęciu pierwszego wydania, Frąckowiak postanowił kontynuować swoje poszukiwania. Już niebawem w sprzedaży ukaże się druga część książki, zawierającej niemal 300 stron wywiadów, których bohaterami zostali artyści, fotoreporterzy, fotografowie studyjni, animatorzy i teoretycy: Tomasz Rakowski, Iwona Kurz, Agnieszka Chlebowska i Robert Ogurkis, Agnieszka Czerwińska, Zbigniew Libera, Maciej Herman, Witold Krassowski, Jerzy Kośnik, Paweł Kula oraz Marek Grygiel.\nOdnaleźć fotografię w powodzi obrazów\n“Oddajemy w Państwa ręce drugą część Kruchego medium - rozmów o fotografii. Dziesięć wywiadów, mierzonych na tysiące słów, zabiera nas w świat medium, które - pozornie - w sposób mechaniczny stara się utrwalać mniej lub bardziej obiektywną rzeczywistość. Czy tak jest? Czy rzeczywiście obejrzymy kilka zdjęć i przeczytamy kolejne biogramy twórców?” - pyta Adrian Wykrota. “Nie. Bo nie ma tu obrazków. Są słowa. Jest opis gestów artystycznych i animacyjnych, zagłębiamy się w proces, którym niewątpliwie jest fotografia i powstałe wokół niej działania. Ocieramy się o sukcesy, doświadczamy porażek, powątpiewania w istotę medium. Wreszcie, pojawia się fundamentalne pytanie: czym jest fotografia i czy jest w stanie zmieniać naszą rzeczywistość? Utrwala, czy zdarza się jej pozwolić zapomnieć?”\n“Pierwszym i najważniejszym problemem, jaki autor stawia przed swoimi rozmówcami jest pytanie o to, czy można zmieniać rzeczywistość społeczną i czy narzędziem takiej zmiany może być sztuka fotografii. Wszyscy jesteśmy fotografami. Większość z nas nie posiada już autonomicznych aparatów fotograficznych, a jednak codziennie wykonujemy i publikujemy dziesiątki, jeśli nie setki zdjęć. Niemal każdy aspekt naszego życia upubliczniany jest przez konwulsyjnie maniakalną czynność utrwalania na ekranie komórki „obrazów przemijającego świata” i pokazywania ich dalszym i bliższym znajomym." - mówi o książce Marek Wasilewski. “Czy da się zatem w ogóle odpowiedzieć na pytania o zdolność fotografii do zmiany bez zwrócenia uwagi na to, że tonie ona dzisiaj w powodzi obrazów fotograficznych? Czy nie jest tak, że skoro wszyscy są fotografami, to fotografia pojmowana jako sztuka, jako powołanie, jako zawód przestała istnieć?”\nJak fotografia zmienia nasz świat?\n“Jest przynajmniej sześć podstawowych form przeobrażania świata przez fotografię, zróżnicowanych ze względu na sposób włączania obrazu fotograficznego w życie społeczne.” - mówi sam autor nawiązując do nowej publikacji. “Pierwszą z nich jest sama czynność fotografowania - istotny rytuał społeczny, który może pełnić funkcje terapeutyczne, ale też po prostu intensyfikować przeżywane doświadczenia, motywować do określonych zachowań, jak czynią to kamery sportowe. Świat przeobraża także samo gromadzenie zdjęć, zwłaszcza tych, których oglądać - ale i kasować - nam się nie chce. Wystarczy popatrzeć na przyrost liczby innowacji pozwalających automatyzować proces zgrywania czy porządkowania zdjęć, a także uświadomić sobie, ile prądu pochłaniają serwery wypełnione zdjęciami, których cyfrowe życie podtrzymywane jest przez wiatraki chłodzące dyski w ogromnych pomieszczeniach."\n“Fotografia - no pewnie - przeobraża także poprzez upowszechnianie obrazów, które dostarczają określonej wiedzy, rozbudzają ciekawość, kondensują uwagę, popularyzują wyobrażenia, ale także uwidaczniają to, co zwykle spychane poza horyzont dostrzegalności. Są też obrazy, których rolą w dobie popularności mediów społecznościowych jest w zasadzie jedynie kultywowanie rozbudowanych sieci społecznych, mobilizowanie społeczności po to, by rosły zasięgi i wartość jakiejś marki. Na co dzień łatwo przeoczyć taką formę działania fotograficznego, która polega na dyskutowaniu o zdjęciach czy samej fotografii, a w konsekwencji na umacnianiu w toku tych rozmów, rozumienia kluczowych dla porządku społecznego kategorii, jak prywatność czy autorstwo. Wreszcie, fotografia bywa częścią zmiany także wtedy, gdy konsekwencją wspominanych rozmów są regulacje prawne czy obyczajowe, jak strefy bez selfie czy regulacje przelotów dronami.”\n“Kruche Medium. Rozmowy o fotografii 2” | Maciej Frąckowiak\nzespół redakcyjny: Anna Molter, Iwona Torbicka, Adrian Wykrota\nskład: Dariusz Nowak\nwydawca: Fundacja PIX.HOUSE\nwspółwydawca: Galeria Miejska Arsenał w Poznaniu\nPremiera podczas festiwalu XPRINT\nPremiera książki i spotkanie z autorem odbędzie się 5 grudnia 2019 roku, o godzinie 17:30 w Galerii Miejskiej Arsenał, przy Starym Rynku 6 w Poznaniu, w ramach tegorocznej edycji festiwalu XPRINT.\nMaciej Frąckowiak (ur. 1985) - socjolog, zainteresowany formami aktywności i bezczynności społecznej w miastach, edukacją w kulturze, a także obrazem, który próbuje traktować jako narzędzie i pretekst do badań oraz zmiany relacji społecznych. Autor tekstów, kurator i inicjator działań w tych obszarach. Współredaktor książek „Badania wizualne w działaniu”, „Kolaboratorium. Zmiana i współdziałanie”, „Smutek konkretu”. Współautor książki „Narzędziownia. Jak badaliśmy (niewidzialne) miasto”. Autor zbioru rozmów o fotografii „Kruche Medium”. Wykładowca School of Form - Katedry Wzornictwa Uniwersytetu SWPS. Redaktor działu Badań i Analiz w czasopiśmie Notes Na 6 Tygodni.\nWięcej informacji znajdziecie pod adresem pix.house.


.:Sarnowa - Sprawozdanie 2014:.\nSprawozdanie z działalności Rady Osiedla w 2013 roku\nW styczniu 2013 roku odbyło się pierwsze zebranie w poszerzonym składzie tj. Rady Osiedla i Komisji ds. Kultury i Sportu.\nW składzie Komisji znaleźli się przedstawiciele organizacji społecznych działających na terenie naszego osiedla: Towarzystwa Przyjaciół Sarnowy, Parafialnego Oddziału Akcji Katolickiej, Koła Śpiewu im. K. Kurpińskiego, Klubu Seniora "Jesienny Liść", Klubu Sportowego "Sarnowianka", Ogrodów Działkowych "Zorza" oraz osoby współpracujące z Radą, Dyrektor Szkoły Podstawowej nr 5 i pan Wincenty Durczewski.\nZgodnie z wcześniej zatwierdzonym preliminarzem postanowiono zorganizować w 2013 roku: Dzień Dziecka na Wiatraku oraz imprezę "Dni Sarnowy" połączoną z obchodami Jubileuszu 90-lecia Chóru im. K. Kurpińskiego. Niestety w późniejszych planach realizacyjnych tej imprezy z przyczyn obiektywnych i wycofania się Zarządu Chóru, Rada Osiedla postanowiła zrezygnować z jej organizacji. Dokonano zmiany i zaplanowano imprezy "Piknik z Drezynami", "Pożegnanie lata na sportowo", "Spotkanie z Mikołajem".\nW dniu 2 czerwca zorganizowano Dzień Dziecka na Wiatraku oraz dodatkowo zawody wędkarskie dla dzieci o Puchar Burmistrza na nowym obiekcie wodnym, stawie "Suchary". We wrześniu odbyły się imprezy "Piknik z Drezynami" i "Pożegnanie lata na sportowo". Tradycyjnie na początku grudnia zaproszono wszystkie dzieci na "Spotkanie ze św. Mikołajem". Za udany przebieg tej imprezy należą się podziękowania naszym lokalnym przedsiębiorcom, którzy pomogli sfinansować paczki dla dzieci.\nCoroczna pula w kwocie 2 tys. złotych jaką otrzymuje Rada z Urzędu Gminy została wykorzystana na organizację wymienionych imprez.\nOpłacono część kosztów organizacji placu zabaw na Dzień Dziecka, zakupiono nagrody i puchary oraz pokryto część kosztów organizacyjnych na wrześniowe imprezy, oraz występ artystyczny teatrzyku i niespodzianki dla dzieci.\nW styczniu z głębokim żalem przyjęliśmy wiadomość o śmierci Janusza Hamielca autora naszej monografii "Sarnowa. Wybrane zagadnienia z dziejów miejscowości". Autor podjął się jej napisania już w trakcie choroby. Dla uczczenia pamięci tego wybitnego regionalisty Rada Osiedla umieściła kondolencje w gazecie a delegacja Rady uczestniczyła w pogrzebie.\nRada Osiedla w ramach współpracy z filią biblioteki pomagała w organizacji baliku dla dzieci w czasie ferii zimowych.\nDzięki zaangażowaniu się pani radnej Walerii Andersch, Rada Osiedla zorganizowała w Ratuszu punkt odbioru i wypełniania formularzy deklaracji zagospodarowania odpadami komunalnymi.\nReprezentacja Rady Osiedla brała udział w otwarciu 24 godzinnego Rawickiego Festiwalu Sportu poprzez udział w marszu nordic walking wokół plant.\nBraliśmy udział w organizacji Gminnego Dnia Dziecka na żużlowo organizując jedną z atrakcji tego dnia wyścig rowerowy "jedno okrążenie toru".\nW 2013 roku Rada Osiedla zajmowała się między innymi następującymi sprawami:\n- złożyliśmy wniosek o zmianę organizacji ruchu na ulicy Szkolnej i Wąskiej _ wniosek ten nie w pełni uzyskał akceptację Komisji w Starostwie, zaproponowano nam tylko umieszczenie nowego znaku drogowego na ulicy Szkolnej.\n- złożyliśmy pismo do Komisji ds. oceny bezpieczeństwa ruchu rowerowego w Gminie Rawicz zawierające informacje o niebezpiecznych miejscach dla pieszych i rowerzystów na terenie naszego osiedla i propozycjach ich rozwiązania.\n- pomogliśmy doprowadzić do realizacji postawienia tablicy informacyjnej z planem osiedla na którą złożyli się uwidocznieni na niej sponsorzy.\n- złożyliśmy pismo do Burmistrza z prośbą o przekazanie kostki brukowej do ułożenia pod tablicą z planem osiedla - przyszła odpowiedź negatywna.\n- złożyliśmy pismo w sprawie nadania nowemu rondu przy drodze krajowej DK36 nazwę "Rondo Sarnowskie". W Radzie Miejskiej Gminy Rawicz w tym samym czasie wniosek o nadanie nazwy temu rondu "im. Jerzego Zelka" złożył radny Organistka. W rozwiązanie tego sporu zaangażował się przewodniczący Rady Miejskiej Jacek Gwizdek. Doszło do kompromisowej ugody na nadanie nazwy rondu "Rondo Sarnowskie im. Jerzego Zelka"\n- do Starostwa złożyliśmy pismo z prośbą o dalsze poprowadzenie chodnika na ulicy Paderewskiego w stronę nowego ronda dla zapewnienia bezpiecznego przejścia pieszych - na razie nie otrzymaliśmy odpowiedzi.\n- z uwagi na uszkodzenie mikrofonów, które były do dyspozycji Rady Osiedla już od ponad 10 lat. Urząd Gminy przychylił się do naszej prośby o zakup nowych i przekazał nam je do wykorzystania.\nNależy również nadmienić, że w 2013 roku na terenie naszego osiedla zakończyły się dwie ważne inwestycje. Przebudowano dalszą część ulicy Prusa wraz z chodnikiem pieszo-rowerowym. Wyremontowano ulicę Gajową układając kostkę brukową i nowy chodnik do okolic stadionu sportowego. Dzięki temu podniósł się standard dojazdu do stadionu i nie musimy się wstydzić kałużami i dziurami przed gośćmi przyjeżdżającymi na nasz stadion.\nDziękuję członkom Rady Osiedla, Zarządu i Komisji ds. Kultury i Sportu oraz wszystkim tym mieszkańcom, którzy byli otwarci na współpracę i pomoc przy organizacji wszelkich imprez na naszym osiedlu.\nTylko dzięki wspólnemu działaniu możemy uczynić aby w Sarnowie żyło się nam spokojnie, bezpiecznie i wygodnie.\nnr 6 "Sarnowa"\n<<<powrót do strony głownej


Dlaczego warto stosować tran? - Cafe Zdrowie\nDla większości tran jest niesmaczną substancją, która straszy żółtym odcieniem. Dziś jest on dostępny także w formie kapsułek, które posiadają wszystkie najważniejsze właściwości. Dlatego zażywanie tranu jest ważne w profilaktyce zdrowotnej.\nZawiera w sobie tłuszcze nasycone, które pozyskiwany jest między innymi w wątroby rekina lub innych ryb. Jest wspierany dla osób, które zmagają się w nadciśnieniem lub chorobami serca. Tran pomaga wzmocnić odporność. Podczas okresu jesienno-zimowego posiadamy braki witaminy D z powodu niewystarczającej ekspozycji organizmu na światło, którego w tych okresie jest mało. Dlatego należy też ograniczyć jego spożywanie latem, aby nie dopuścić do jego przedawkowania. Jest dobrym suplementem diety, gdyż pozwoli uzupełnić wszystkie braki witamin i minerałów. Tran także ułatwia wapnienie kości i wzmacnia system odpornościowy. Ponadto pozytywnie wpływa na wzrok, dzięki zawartości witaminy A. Oprócz tego ma pozytywnym wpływ na skórę i enzymy wątrobowe. Ułatwia także przyswajanie fosforu i wapnia. Jest polecany zwłaszcza dla dzieci i kobiet po menopauzie.\nWpływ witamin zawartych w tranie\nTran posiada wysoką zawartość witaminy A i D. Nasycone kwasy tłuszczowe wpływają regenerująco na tkanki i pomaga w ich odbudowie. Ponadto wpływa na regulację gospodarki tłuszczowej w organizmie. Zmniejsza ryzyko wystąpienia miażdżycy, dzięki nasyconym tłuszczom. Działa także kojąco na choroby serca. Dzięki zawartości witaminy A wpływa na stan włosów i paznokci. Posiada także właściwości łagodzące jeśli chodzi o trądzik i zmiany skórne. Jest stosowany jako wspomagacz przy leczeniu oparzeń i odmrożeń. Zawartość witaminy D reguluje gospodarkę wapniowo-fosforanową. Wpływa także na prawidłową mineralizację zębów. Witamina E zawarta w tranie chroni przed chorobami układu krążenia. Opóźnia także procesy starzenia zarówno skóry jak i organizmu. Jednym z ważniejszych przeciwwskazań do zażywania tranu jest terapia antybiotykowa. Nie powinny go przyjmować także osoby, które zażywają leki przeciwzakrzepowe.\ntran witaminy zdrowie żywienie\nWitamina B1 – co jeść, aby dostarczać ją swojemu organizmowi?


Kim jest Zuzanna Pactwa? – We So WOW\nby admin 5 kwietnia, 20221:35 pm\nRasowa modelka zza oceanu podbiła nie tylko rodzimy polski rynek modowy, na którym czuje się coraz pewniej, ale też skradła serce Jarosławowi Bieniukowi. Co wiemy o ukochanej piłkarza, która pomaga zaszyć stare rany?\nZuzanna Pactwa wiek i wzrost, waga.\nZuzanna Pactwa strzeże swojej prywatności jak oka w głowie. Tak naprawdę nie wiadomo, ile ma lat, można zakładać, że mniej niż Jarosław Bieniuk, który w czerwcu skończy 43 lata. Choć w większość przypadków łatwiej dowiedzieć się o wiek celebrytki niż wagę, to w przypadku projektantki i modelki jest na odwrót. Pactwa ignoruje pytania o wiek, jednak zdecydowała się odpowiedzieć na pytanie o wymiary: 180 cm i 58 kilogramów iście modelingowe!\nZuzanna urodziła się i wychowała w Szwecji. Później mieszkała przez wiele lat w Stanach Zjednoczonych, głównie w mieście aniołów, czyli Los Angeles. O jej wykształceniu czy zawodzie wiemy niewiele. Jest osobą bardzo kreatywną, projektuje i produkuje ubrania – ma własną firmę odzieżową o nazwie buy.rise. Sama pozuje, fotografuje i odpowiada za wszystkie projekty. W ofercie marki znajdziemy bardzo kobiece suknie z odważnymi fasonami i wycięciami, klasyczne i stonowane kolory jak czerwień, czerń czy ziemiste brązy. Poczatkująca projektantka otwarcie mówi, że ma jeszcze wiele do nauczenia w przemyśle modowym, ale właśnie to ją pociąga w tym biznesie – nieograniczone możliwości rozwoju.\nZuzanna Pactwa instagram\nPactwa prowadzi swój instagram, na którym zebrała ponad 20 tysięcy obserwatorów. To na nim pierwszy raz potwierdziła plotki o związku z Bieniukiem, wrzucając ich wspólne zdjęcie. Przeglądając jej profil, możemy też wywnioskować, co połączyło parę- pasja do sportu. Zuzanna kocha szusowanie na nartach, fitness, jazdę konną, pływanie. Jednym słowem: aktywność! Były piłkarz z pewnością doceni to, że ma kogoś z kim może trenować i kto dotrzyma mu kroku. Niektórzy fani pary zauważają ich uderzające podobieństwo. Sama modelka skomentowała te spostrzeżenia słowami, że być może byli rodzeństwem w poprzednim życiu.\nZwiązek z Bieniukiem i relacje z jego dziećmi.\nNie tylko w przypadku samotnych matek bardzo ważne jest dla nowego partnera, by zadbał o dobre relacje z dziećmi. Również w przypadku samotnych ojców, do których należy Jaroslaw Bieniuk, bardzo ważne jest, by nowa partnerka nawiązała pozytywne relacje z jego dziećmi. Na szczęście z doniesień wszystkich stron tej patchworkowej rodziny wynika, że wszyscy są zadowoleni. Pactwa wyznała swoim fanom, że dzieci Bieniuka mówią do niej po imieniu, nie sprawiają żadnych problemów wychowawczych i wszyscy mają ze wszystkimi dobry kontakt. Trudno jest niestety mówić o relacjach w przypadku najmłodszego syna Jarosława, który ma dopiero dwa lata. Jest jednak potencjał, że kolejne lata przyniosą pozytywne rzeczy w życiu całej rodziny.\nTagged with: zuzanna pactwa instagram zuzanna pactwa wiek


I po raz kolejny producenci środków czystości zaskakują nas nowymi pomysłami. A wszystko po to, aby nasze życie było przyjemniejsze. Jak dokładnie wyczyścić łazienkę? Odpowiednie środki czystości i szmatki to nie wszystko. Hurricane Spin Scrubber, którą najtaniej kupisz tutaj to elektryczna szczotka obrotowa, która czyści szybciej, prościej i lepiej uporczywy brud. Nawet stare, brudne płytki podłogowe, kafelki i fugi nie stanowią dla Hurricane Spin żadnego wyzwania.\nSzczotka obrotowa Spin Scrubber\nNajtaniej na Aliexpress tutaj\nHurricane Spin Scrubber Elektryczna szczotka obrotowa - 90 zł\nNazwa produktu: Szczotka Elektryczna Spin Scrubber\nOpis produktu: Szczotka elektryczna Spin Scrubber, dzięki której doczyścisz brud w trudno dostępnych miejscach.\nMarka: Spin Scrubber\nUżyteczność - 9/10\nMożliwości - 8.5/10\nAkcesoria dodatkowe - 7.5/10\nWrażenia ogólne - 7.5/10\nElektryczna szczotka Spin Scrubber najtaniej na Aliexpress\nWściekła klientka\tdnia 22 września 2020 o godz. 11:56\nTa szczotka to jakaś kpina. Zakupiłam w firmie shoponline i nie mogę zwrócić, bo nie ma adresu, nie ma rachunku, na maile nie odpowiadają. To zwykłe naciąganie klienta. Nie dajcie się nabrać. Szczotka gdy się ją dociska obraca się coraz wolniej aż w końcu staje zupełnie. Nie wiem co w ten sposób można doczyścić, na pewno nie prysznic, nawet z drobnych zanieczyszczeń. Wszystkie opinie ,że jest ok pewnie są opłacone.


Strona głowna - Porozumienie Rowerowe\nPorozumienie Rowerowe to grupa, która od ponad 10 lat aktywnie działa na rzecz poprawy komunikacji rowerowej w Lublinie. Uczymy mieszkańców bezpiecznie jeździć rowerem po mieście. Walczymy o dobrą i bezpieczną infrastrukturę rowerową. Promujemy zrównoważony transport w Lublinie. Prowadzimy kampanie na rzecz mobilności aktywnej. Tworzymy mapę infrastruktury rowerowej Lublina https://mirl.info.pl i prowadzimy Społeczną Wypożyczalnię Cargo - https://cargo.lublinrowerem.pl\nFacebook account of\tKrzysztof Kowalik\nTwitter account of\tKrzysztof Kowalik\nBehance account of\tKrzysztof Kowalik\nDribble account of\tKrzysztof Kowalik\nLinkedin account of\tKrzysztof Kowalik\nFacebook account of\tMichał Wolny\nTwitter account of\tMichał Wolny\nBehance account of\tMichał Wolny\nDribble account of\tMichał Wolny\nLinkedin account of\tMichał Wolny\nFacebook account of\tPaweł Cal\nTwitter account of\tPaweł Cal\nBehance account of\tPaweł Cal\nDribble account of\tPaweł Cal\nLinkedin account of\tPaweł Cal\nCzytaj więcej O tej wersjiNowe Fundusze Europejskie dla woj. Lubelskiego na lata 2021-2027 – rowerowe uwagi\nCzytaj więcej O tej wersjiNa Dzień bez Samochodu, apelujemy o Dzień bez Ściemy\nCzytaj więcej O tej wersjiList otwarty ws. (wstrzymania) kontynuacji Lubelskiego Roweru Miejskiego\nCzytaj więcej O tej wersjiRowerowe patrole policji i straży miejskiej w Lublinie – podsumowanie 2020 roku\nCzytaj więcej O tej wersji10 lat prorowerowych zmian w Prawie o Ruchu Drogowym\nCzytaj więcej O tej wersjiLubelski Rower Miejski wróci? (wpis aktualizowany)\nCzytaj więcej O tej wersjiOdśnieżanie infrastruktury rowerowej w okresie zimowym 2020/2021\nCzytaj więcej O tej wersjiOgólnopolskie Badanie Klimatu Rowerowego\nCzytaj więcej O tej wersjiSUKCES rowerowych projektów w Budżecie Obywatelskim 2021!\nCzytaj więcej O tej wersjiRowerowe projekty w Budżecie Obywatelskim 2021\nCzytaj więcej O tej wersjiNajazd rowerów towarowych na Lublin\nCzytaj więcej O tej wersjiBezpieczne szkoły w Lublinie – ruszamy


Zapraszamy Państwa do udziału w spotkaniu z dr. Krzysztofem Krzywdzińskim , adiunktem w Zakładzie Teorii Algorytmów i Bezpieczeństwa Danych na Wydziale Matematyki i Informatyki UAM w Poznaniu.\nSpotkanie odbędzie się w sobotę 17.03. 2018 roku, w Sali D1 w godz. 10.30 – 14.00.\n9 marca 2018 w Projekty, Warsztaty, Warsztaty dla nauczycieli, Zapowiedzi\n2 listopada 2017 w Projekty, Relacje, Warsztaty, Warsztaty dla nauczycieli, Zapowiedzi\n9 października 2017 w Projekty, Warsztaty, Warsztaty dla nauczycieli, Zapowiedzi\nWarsztaty: Pierwszy etap LXVIII Olimpiady Matematycznej\nW dniu 5 grudnia 2016 roku na Wydziale Matematyki i Informatyki UAM odbyły się warsztaty dla nauczycieli matematyki i informatyki zatytułowane Pierwszy etap LXVIII Olimpiady Matematycznej. Prowadzącym był dr Bartłomiej Bzdęga.\nPoniżej prezentujemy wybrane zdjęcia z warsztatów, autorstwa Edyty Juskowiak.\n6 grudnia 2016 w Potęga Matematyki, Projekty, Relacje, Warsztaty, Warsztaty dla nauczycieli\nWarsztaty dla nauczycieli matematyki i informatyki: O redagowaniu rozwiązań zadań olimpijskich\nW dniu 14 listopada 2016 roku na Wydziale Matematyki i Informatyki dr Bartłomiej Bzdęga przeprowadził warsztaty dla nauczycieli zatytułowane ,,O redagowaniu rozwiązań zadań olimpijskich”.\nPoniżej prezentujemy wybrane zdjęcia.\n16 listopada 2016 w Potęga Matematyki, Projekty, Relacje, Warsztaty, Warsztaty dla nauczycieli