Jak odnaleźć firmę oferującą wynajem busów? - przestrzeniedialogu.pl\nW tym momencie bardzo dużym zainteresowaniem cieszy się wynajem busów na przeróżne sposobności. Wynajmuje się je do przewozu małych grup osób, które organizują wyjazdy lub imprezy.\nWspółczesne busy są przede wszystkim ergonomiczne i bardzo komfortowe. Zaopatrzone w klimatyzację, odtwarzacz płyt cd oraz coraz częściej w bezprzewodowy internet. W obecnej chwili maja one więcej możliwości od standardowych autokarów. biorąc pod uwagę fakt, że busy są o wiele bardziej dostępne ich następnym plusem jest elastyczność. Zezwala to na zatrzymywanie się w każdym dozwolonym miejscu a także dowóz klientów do miejsca zamieszkania. Samochody zaopatrzone są w nowoczesną technikę, która pozwala na zachowanie komfortu jazdy. Jeżeli chcemy sprawdzić oferty lokalnych przewoźników wystarczy wpisać w wyszukiwarkę busy i autokary firmy Trans Comfort.\nPierwszym krokiem, który musimy wykonać jest wybór firmy przewoźniczej. W tym celu możemy skorzystać z katalogu firm żyrandole (odkryj serwis) przeszukać sieć. Wpisując frazę np. busy żyrandole (kliknij po szczegóły) autokary Kraków. Jeśli chcemy zaoszczędzić jak największą kwotę busy należy rezerwować ze sporym uprzedzeniem. Powinniśmy także dowiedzieć się o dostępności w dniu, w którym mamy zamiar je wynająć.Mamy możliwość wypożyczenia busa z kierowcą lub bez co również wiąże się z dodatkowym kosztem. Możemy także złożyć zapytanie internetowe dotyczące wynajmu lub posłużyć się różnymi porównywarkami cenowymi. Pozwolą one na wybór najtańszej oferty a także podać najbliższa lokalizację przewoźnika. Mając już zarezerwowanego busa kolejnym etapem jest podpisanie umowy najmu. Przewoźnicy często zabezpieczają się wpłatą zaliczki na poczet przyszłego wynajmu. Dzięki temu mogą mieć pewność, że będziemy pamiętać o rezerwacji.\nGdy dochodzi do podpisania głównej umowy, poprośmy właściciela busa, żeby pokazał samochód i postarajmy się sprawdzić jego stan techniczny. Jeżeli zauważymy pewne usterki związane ze stanem auta dopiszmy je do umowy. Firma przewoźnicza nie będzie miała wtedy możliwości roszczenia sobie czegokolwiek, gdy zostanie to zapisane w umowie. Pamiętajmy, aby dwukrotnie upewnić się iż samochód jest sprawny. A jeżeli zajdzie taka potrzeba również osobę prowadzącą. Bezpieczeństwo jest najważniejsze.


CzerwonaKoniczyna.pl Kompleks witamin z grupy B od Nature's Sunshine B-Complex SynerPro (nr 145873)\n» Kompleks witamin z grupy B od Nature's Sunshine B-Complex SynerPro\nWitamina B-Complex SynerPro Kompleks witaminy z grupy B NSP\nprodukt wskazany dla wegetarian\nProdukt jest odpowiedni dla wegan i wegetarian, ponieważ zawiera dużą dawkę witaminy B12, a do jego sporządzania nie są wykorzystywane żadne produkty pochodzenia zwierzęcego. Jako, że ludzki organizm potrzebuje różnych ilości poszczególnych witamin z grupy B, skład produktu został opracowany w taki sposób, by wspomagać absorpcję witaminy B12. Tabletki są pokrywane, co zapewnia długotrwałą świeżość. Nie zawiera cukru, skobi, sztucznych substancji barwiących i smakowych ani drożdży.\n6 mg witaminy B1, 6, 8 witaminy B2, 50 mg niacyny, 8 mg witaminy B6, 400ug kwasu foliowego, 24ug witaminy B12, 0,3 mg biotyny i 40 mg kwasu pantotenowego. Jako bazę zastosowano unikalny koncentrat SynerPro.\nCena: 55,99 zł 76,00 zł\nAurelia 100 pytań\nPorównywałam różne B-kompleksy, ten od NSP wyglada faktycznie najbardziej kompleksową. Pozdrawiam obsługę sklepu\nWitaminy B complex to zdrowy układ nerwowy. Dzięki czerwona koniczyno


Dziesiątki tysięcy osób nie dostały 500 plus. Co się dzieje?! | Finanse Pikio\nPikio Finanse Dziesiątki tysięcy osób nie dostały 500 plus. Co się dzieje?!\nJak się okazało, w tym roku dziesiątki osób nie dostały 500 plus. Zamiast tego otrzymali znaczne mniejsze sumy, wysokości kilkuset, a nawet czasami kilkudziesięciu osób. Wiadomo już, dlaczego to się stało.\n500 plus nie dla wszystkich. Okazuje się, że w tym roku w szczególnych wypadkach wystąpiły pewne problemy związane z wypłacaniem problemu. Dziesiątki osób, które nie dostały pełnej kwoty, raczej nie będą mogły się ubiegać o uzupełnienie świadczenia.\nNie wszyscy otrzymali 500 plus w pełnej kwocie\nKilka miesięcy temu Prawo i Sprawiedliwość zdecydowało się na wprowadzenie dodatkowego 500 plus. Miało być przeznaczone dla emerytów i osób, które mają zaświadczeniu o braku możliwości samodzielnej egzystencji. Świadczenie miało pomóc głównie niepełnosprawnym, którzy mieli bardzo niskie świadczenia socjalne.\nWedług tego, co podaje Zakład Ubezpieczeń Społecznych, o przyznanie dodatkowego świadczenia, wniosek złożyło 400 tysięcy osób. Wiadomo, że część z nich otrzymała już pieniądze, ale nie wszyscy dostali 500 złotych. Wszystko ze względu na jeden zapis w ustawie, który uniemożliwia im otrzymanie pełnej kwoty.\nPrzez jeden zapis, nie otrzymali pełnego 500 plus\n500 plus dla osób niepełnosprawnych ma być dodatkiem wyrównującym. Oznacza to tyle, że jeśli ktoś nie osiąga dochodu wysokości pensji minimalnej czyli 1600 zł "na rękę". Jeśli więc osoba niepełnosprawna, ma miesięczny dochód wysokości 1100 zł, otrzyma 500 zł. W Wypadku kiedy zarabia więcej, obowiązuje zasada "złotówka za złotówkę".\nRadio ZET uzyskało informacje na temat liczebności świadczeniobiorców. Okazuje się, że pełne świadczenie otrzymało 59 tysięcy osób. 449, 349 i 252 złote dostało 9 tysięcy uprawnionych do świadczeń. Kwotą 151 złotych musiało zadowolić się 7,5 tysiąca osób, 54 zł otrzymało 5,5 tysiąca, a najmniejsze świadczenie, wysokości 10 zł dostało jedynie 187 świadczeniobiorców.\nNa weselu sześciu policjantów otoczyło nagle pana młodego. Goście nie mogli uwierzyć w to, co się stało później\n500 plus zus niepełnosprawni Super-Express


Strach mędrca. Tom 1 [Patrick Rothfuss] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00291 003988 21521115 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Patrick Rothfuss Liczba stron:\nISBN: 978-83-8062-812-0 Data wydania: 2017-09-13\nPodziękowania Dla: – cierpliwych fanów za czytanie mojego blogu i zapewnianie mnie, że tym, czego naprawdę oczekują, jest znakomita książka, nawet jeśli jej napisanie potrwa nieco dłużej; – moich bystrych recenzentów wewnętrznych za nieocenioną pomoc i wyrozumiałość wobec mojej obsesyjnej skrytości; – wspaniałego agenta za utrzymywanie wilków – na wszelkie możliwe sposoby – z dala od mojego progu; – mądrego wydawcy za danie mi czasu i przestrzeni na napisanie książki, która napawa mnie dumą; – kochającej rodziny za wsparcie i przypominanie mi, że warto co jakiś czas wyjść z domu; – mojej wyrozumiałej dziewczyny za to, że nie odeszła ode mnie, kiedy stres wywołany niekończącymi się poprawkami czynił mnie nieznośnym i szorstkim w obyciu; – mojego kochanego dziecka za miłość do ojca, chociaż wciąż muszę odchodzić i pisać. Nawet wtedy, gdy naprawdę wspaniale się bawimy. Nawet wtedy, gdy rozmawiamy o kaczkach.\nProlog Cisza na trzy instrumenty Nadchodził świt. Karczmę „Ostaniec” spowijała cisza, i była to cisza rozpisana na trzy instrumenty. Najbardziej oczywiste było przepastne, dudniące pustką echo wywołane przez to, czego brakowało. Gdyby srożyła się burza, krople deszczu spadałyby i bębniły na pnączach selas za gospodą. Grom zamruczałby, przetoczył się i pognał ciszę wzdłuż drogi niczym opadłe jesienne liście. Gdyby w pokojach wiercili się podróżni, rozciągnęliby ciszę, przeganiając ją pomrukami jak na wpół zapomniane, rwące się sny. Gdyby grała muzyka… ale nie, oczywiście, że nie było żadnej muzyki. Tak naprawdę nic z tego nie miało miejsca, w związku z czym cisza trwała. Wewnątrz „Ostańca” ciemnowłosy mężczyzna uchylił tylne drzwi i zamknął je za sobą. Poruszając się w absolutnej ciemności, przeszedł chyłkiem przez kuchnię, potem przez salę szynku i zszedł po piwnicznych schodach. Ze swobodą wynikającą z długiego doświadczenia omijał luźne deski, które mogłyby skrzypnąć pod jego ciężarem. Każdemu krokowi po podłodze odpowiadał jedynie ledwo słyszalny stuk. Mężczyzna, postępując tak, dodawał swoją małą, ukradkową ciszę do tej głębszej, dudniącej echem. Razem tworzyły swego rodzaju amalgamat, kontrapunkt. Trzeciej ciszy nie dawało się łatwo uchwycić. Gdyby słuchać wystarczająco długo, można by ją zacząć wyczuwać w chłodzie szyb okiennych i gładkim tynku ścian pokoju oberżysty. Kryła się w wielkiej skrzyni w nogach twardego i wąskiego łóżka. I w dłoniach leżącego na nim nieruchomo mężczyzny, wyczekującego pierwszych bladych oznak jaśniejącego świtu. Miał ogniście rude włosy. Oczy ciemne i zapatrzone w dal, i spowijała go aura rezygnacji charakterystyczna dla człowieka, który dawno temu porzucił wszelką nadzieję na sen. „Ostaniec” należał do niego, tak jak i trzeci rodzaj ciszy. To było właściwe, gdyż ze wszystkich trzech była to najgłębsza cisza, obejmująca dwie pozostałe. Była przepastna i rozległa jak schyłek jesieni. Ciężka niczym ogromny rzeczny otoczak. Był to cierpliwy, przekwitły oddech człowieka czekającego na śmierć.\nRozdział 1 Jabłko i czarny bez Bast, znudzony, opierał się niedbale o długi mahoniowy bar. Rozejrzał się po pustym pomieszczeniu, westchnął i przez chwilę gmerał wokół siebie, póki nie znalazł czystej lnianej szmatki. Potem, z rezygnacją w oczach, zabrał się do polerowania kontuaru. Po chwili schylił się i zerknął zezem na jakąś ledwo widoczną plamkę. Poskrobał ją i zmarszczył brwi na widok tłustej smugi, pozostawionej przez jego palec. Pochylił się niżej, chuchnął na blat baru i potarł energicznie. Zawahał się, jeszcze raz chuchnął mocno i napisał na zaparowanym drewnie nieprzyzwoite słowo. Odrzuciwszy szmatkę, Bast minął wolne stoliki i krzesła i podszedł do szerokich okien oberży. Stał tam dłuższą chwilę i patrzył na gruntową drogę, biegnącą środkiem miasteczka. Westchnął ponownie i zaczął chodzić po pomieszczeniu. Poruszał się z niedbałą gracją tancerza, doskonałą nonszalancją kota. Kiedy jednak przeczesał dłońmi ciemne włosy, gest był pełen niepokoju. Niebieskie oczy biegały bez końca po izbie, jakby poszukiwały drogi ucieczki. Jakby szukały czegoś, czego nie widziałyby już setki razy. Nie było tam jednak niczego nowego. Puste stoły i niezajęte krzesła. Wolne stołki przy barze. Na blacie za kontuarem majaczyły dwie olbrzymie beczki, jedna na whisky, druga na piwo. Między nimi obszerna kolekcja butelek – wszelkie kształty i kolory. Nad flaszkami wisiał miecz. Wzrok Basta ponownie padł na butelki. Mężczyzna skupił na nich uwagę na długą, pełną namysłu chwilę, a potem poszedł za bar, skąd przyniósł ciężki gliniany kufel. Wziąwszy głęboki wdech, wycelował palec w pierwszą flaszkę w dolnym rzędzie i śpiewnie zaczął recytować pod nosem wyliczankę. Klon. Gaik malowany. Łap i bierz. Popiół i żar. Czarny bez. Skończył nucić, wskazując palcem przycupniętą, zieloną flaszkę. Wykręcił z niej korek, wziął na próbę łyk, po czym skrzywił się i wzdrygnął. Odstawił szybko butelkę, a zamiast niej podniósł czerwoną i obłą. Z niej także pociągnął łyk, potarł z namysłem jedną wargą o drugą, skinął głową i chlupnął szczodrą porcję do swego kufla. Wełniana. Kobieta. Nocny księżyc. Okno. Wierzba. Światło świec. Tym razem wypadło na przejrzystą butelkę, zawierającą alkohol żółtego koloru. Bast wyszarpnął korek i chlusnął zdrowo do kufla, nie zawracając sobie głowy próbowaniem. Odstawiając flaszkę, podniósł kubek i zakręcił nim teatralnie w powietrzu, po czym pociągnął długi łyk. Uśmiechnął się promiennie, pstryknął palcem w butelkę, aż zadźwięczała cicho, i podjął swoją melorecytację. Beczka. Jęczmień. Kamień i klepka. Wiatr i woda… Skrzypnęła deska podłogi, Bast podniósł wzrok, uśmiechając się pogodnie. – Dzień dobry, Reshi. Rudowłosy oberżysta stał u podnóża schodów. Dłońmi o wysmukłych palcach przeciągnął po czystym fartuchu z długimi rękawami. – Czy nasz gość już się obudził? Bast pokręcił głową. – Ni słychu, ni dychu. – Przeżył parę ciężkich dni – rzekł Kote. – Prawdopodobnie dopadło go to. – Zawahał się, po czym podniósł głowę i poniuchał. – Piłeś? – Pytanie wyrażało raczej ciekawość niż oskarżenie. – Nie – odparł Bast. Karczmarz uniósł brew. – Smakowałem – powiedział Bast z naciskiem. – Smakowanie poprzedza picie. – Aha – rzekł karczmarz. – Sposobiłeś się zatem do picia, co? – Mali bogowie, tak – odparł Bast. – I to ostrego. Co innego można tutaj robić, do diabła? – Wyjął spod baru kufel i zajrzał do niego. – Liczyłem na czarny bez, ale zamiast tego dostało mi się coś o smaku melona. – W zamyśleniu zakręcił naczyniem. – Cynamon? – zapytał, spoglądając na rząd butelek. – Czy my w ogóle mamy jeszcze czarny bez? – Jest tam gdzieś – powiedział oberżysta, nie zadając sobie trudu, by spojrzeć na flaszki. – Przestań na chwilę gadać i posłuchaj mnie, Bast. Musimy porozmawiać o tym, co zrobiłeś zeszłej nocy. Bast zamarł. – A co zrobiłem, Reshi? – Powstrzymałeś to stworzenie z Mael – przypomniał Kote. – Och. – Bast się odprężył. – Tylko je spowolniłem, Reshi, to wszystko. Kote pokręcił głową. – Zrozumiałeś, że to nie jest żaden szaleniec. Usiłowałeś nas ostrzec. Gdybyś nie był taki rączy w biegu… Bast się nachmurzył. – Nie byłem dość szybki, Kote. Dopadł Shepa. – Spojrzał na wyszorowane porządnie deski podłogi obok baru. – Lubiłem go. – Wszyscy inni będą uważać, że to czeladnik kowalski nas ocalił – powiedział Kote. – Przypuszczalnie tak będzie najlepiej. Ale ja znam prawdę. Gdyby nie ty, to stworzenie zarżnęłoby nas wszystkich. – Och, Reshi, to nieprawda – zaoponował Bast. – Zabiłbyś je jak kurczaka. Ja tylko pierwszy je dopadłem. Oberżysta zbył ten argument wzruszeniem ramion. – Wypadki zeszłej nocy zmusiły mnie do namysłu – powiedział. – Do zastanowienia się, co moglibyśmy uczynić dla poprawienia bezpieczeństwa w okolicy. Słyszałeś kiedykolwiek Polowanie Białych Jeźdźców? Bast uśmiechnął się. – To była nasza pieśń, zanim jeszcze stała się twoją, Reshi. Zaczerpnął tchu i zaśpiewał przyjemnym dla ucha tenorem: Koni białych jak śnieg dosiadali, Srebrne ostrze i z białego rogu łuk. Świeże i wiotkie gałązki nad czołami nosili, Czerwono-zielony buk. Karczmarz skinął głową. – Właśnie tę zwrotkę miałem na myśli. Mógłbyś tego dopilnować, podczas gdy ja zajmę się przygotowaniami? Bast skinął z entuzjazmem głową i praktycznie wyprysnął ze swojego miejsca, po czym zatrzymał się tuż za kuchennymi drzwiami. – Nie zaczniesz beze mnie? – zapytał niespokojnie. – Zaczniemy, gdy tylko nasz gość będzie nakarmiony i gotowy – odparł Kote. Widząc jednak minę swego młodego ucznia, ustąpił nieco. – W związku z tym wyobrażam sobie, że masz godzinę lub dwie. Bast zerknął za drzwi i obejrzał się ponownie. Na twarzy karczmarza zamigotało rozbawienie. – A jeśli cię tutaj nie będzie, zawołam cię, zanim zaczniemy. – Ręką wykonał ruch, jakby strzelał. – Idź już. Mężczyzna, który sam siebie nazywał Kote, zajął się swoimi rutynowymi czynnościami w oberży „Ostaniec”. Poruszał się niczym werk zegarka, jak wóz toczący się drogą o dobrze wyżłobionych koleinach. Na pierwszy ogień poszedł chleb. Kote wymieszał dłońmi mąkę z cukrem i solą, nie przejmując się odmierzaniem składników. Dołożył nieco zaczynu z glinianego dzbanka w spiżarni, ugniótł ciasto, potem uformował bochenki i zostawił je, by wyrosły. Wybrał popiół z pieca w kuchni i rozniecił ogień. Później ruszył do ogólnej izby i rozpalił ogień w czarnym kamiennym kominku, wymiótłszy popiół z obszernego paleniska pod północną ścianą. Napompował wody, umył ręce i przyniósł z piwnicy kawałek baraniny. Naciął świeżych szczapek na rozpałkę, przyniósł drewno, poklepał rosnący chleb i przysunął go bliżej ciepłego już pieca. I wtedy, niespodziewanie, nie było już nic więcej do roboty. Wszystko było gotowe. Czyste i uporządkowane. Rudowłosy mężczyzna stał za kontuarem, jego nieobecne spojrzenie wracało z wolna do tu i teraz, skupiając się na samej oberży. Wzrok Kote’a spoczął na mieczu, wiszącym na ścianie nad butelkami. Nie był to jakiś szczególnie piękny egzemplarz oręża, niezbyt zdobny ani przyciągający spojrzenie. Był w pewien sposób groźny. Tak jak niebezpieczne jest wysokie urwisko. Był szary, nieskalany i zimny w dotyku. Ostry jak odłamek szkła. W czarnym drewnie mocującej go deski wyrżnięto pojedyncze słowo: Szaleństwo. Karczmarz usłyszał ciężkie kroki na drewnianym podeście na zewnątrz. Skobel drzwi zagrzechotał hałaśliwie, po czym dało się słyszeć głośne „Halooo” i walenie w drzwi. – Chwileczkę! – zawołał Kote. Pośpieszywszy do frontowego wejścia, przekręcił ciężki klucz w lśniącym, mosiężnym zamku. Graham stał, unosząc grubą rękę w geście pukania. Na widok oberżysty jego zniszczoną twarz przeciął na dwoje uśmiech. – Bast jak zwykle otwiera za ciebie? – zapytał. Kote uśmiechnął się wyrozumiale. – To dobry chłopak – powiedział Graham. – Tylko nieco rozdygotany. Myślałem, że możesz mieć dzisiaj zamknięte. – Odchrząknął i zerknął na swoje stopy. – Zważywszy na wczorajsze, nie byłbym zaskoczony. Kote włożył klucz do kieszeni. – Otwarte, jak zawsze. Co mogę dla ciebie zrobić? Graham odstąpił od drzwi i kiwnął głową w stronę ulicy, gdzie na stojącym w pobliżu wozie znajdowały się trzy beczki – nowe, z jasnego polerowanego drewna, opasane metalowymi obręczami. – Zeszłej nocy wiedziałem, że nie zasnę, więc zbiłem dla ciebie ostatnią. Poza tym słyszałem, że Bentonowie wpadną tu dzisiaj z pierwszymi zimowymi jabłkami. – Jestem ci wdzięczny. – Dobre i szczelne, więc przetrzymają zimę. – Graham podszedł do beczek i postukał z dumą kłykciami w bok jednej z nich. – Nie ma nic lepszego ponad zimowe jabłko, żeby zapić głód. – Podniósł wzrok z błyskiem w oku i ponownie postukał w bok beczki. – Zapić? Kapujesz? Kote jęknął z cicha, masując twarz. Graham zachichotał i przesunął dłonią po jasnych metalowych obejmach. – Nigdy dotąd nie zrobiłem beczki z mosiężnymi obręczami, ale te wyszły nieźle. Najlepiej, jak tylko mogłem się spodziewać. Daj mi znać, gdyby się rozszczelniły. Zajmę się tym. – Cieszę się, że to nie było zbyt kłopotliwe – powiedział karczmarz. – Piwnica zawilgła. Obawiam się, że żelazo zardzewiałoby w ciągu paru lat. Graham skinął głową. – To dość rozsądnie – przyznał. – Mało kto myśli długoterminowo. – Zatarł dłonie. – Pomógłbyś mi? Nie chciałbym porysować ci podłóg, gdybym upuścił którąś. Zabrali się do roboty. Dwie beczki z mosiężnymi obejmami powędrowały do piwnicy, trzecią zaś wtoczyli za bar, przez kuchnię i do spiżarni. Potem wrócili do ogólnej izby, każdy na swoją stronę kontuaru. Graham rozglądał się po pustym szynku. Przy barze było o dwa stołki mniej i puste miejsce, w którym powinien stać stół. W wysprzątanej sali rzucało się to w oczy tak jak brakujący ząb w ustach. Prześliznął się wzrokiem po wyszorowanym kawałku podłogi przy szynkwasie i sięgnął do kieszeni, skąd wyjął dwa matowe żelazne szelągi, przy czym jego dłoń prawie nie drżała. – Podaj mi małe piwo, co, Kote? – poprosił ochrypłym głosem. – Wiem, że jest wcześnie, ale mam przed sobą długi dzień. Pomagam Murrionom zwieźć ich pszenicę. Oberżysta nalał piwo i podał je w milczeniu. Graham wypił połowę jednym haustem. Obwódki oczu miał zaczerwienione. – Kiepska sprawa zeszłej nocy – odezwał się, nie patrząc karczmarzowi w oczy. Kote skinął głową. Kiepska sprawa zeszłej nocy. Całkiem możliwe, że to okaże się wszystkim, co Graham będzie miał do powiedzenia na temat śmierci człowieka, którego znał całe życie. Ci ludzie byli ze śmiercią za pan brat. Zabijali własny żywy inwentarz. Umierali na skutek gorączki, upadków lub gnicia połamanych kości. Śmierć była niczym uciążliwy sąsiad. Nie mówiło się o nim ze strachu, że mógłby usłyszeć i złożyć ci wizytę. Pomijając opowieści, oczywiście. Historie o otrutych królach, pojedynkach i dawnych wojnach były jak najbardziej na miejscu. Ubierali śmierć w zamorskie stroje i odsyłali ją precz od swojego progu. Zapłon sadzy w kominie lub kaszel błoniczy budziły przerażenie, ale proces Gibei lub oblężenie Enfast były czymś zupełnie innym. Opowieści przypominały modlitwy, zaklęcia mruczane późno w nocy, kiedy idziesz samotnie w ciemności. Historie były jak półgroszowe amulety kupowane od domokrążcy, bo licho nie śpi. – Jak długo ten skryba zamierza tutaj zostać? – zapytał po chwili Graham głosem, który zadudnił w jego kuflu. – Doprawdy, nigdy wcześniej o tym nie myślałem, ale może powinienem coś spisać, tak na wszelki wypadek. – Nachmurzył się lekko. – Mój staruszek nazywał je zawsze papierami zrzeczeniowymi. Nie pamiętam, jak się naprawdę nazywają. – Jeśli chodzi wyłącznie o twoje dobra, którymi trzeba się zająć, to jest to rozporządzenie własnością – podpowiedział rzeczowo karczmarz. – Gdy dotyczy innych rzeczy, nazywa się mandamus lub oświadczenie woli. Patrząc na oberżystę, Graham uniósł brew. – Tak w każdym razie słyszałem – rzekł Kote, spuszczając wzrok i polerując bar czystą, białą szmatką. – Skryba wspomniał coś w tym guście. – Mandamus… – mruknął Graham do wnętrza kufla. – Chyba poproszę go po prostu o jakieś dokumenty spadkowe i pozwolę mu je uwierzytelnić tak, jak uzna za stosowne. – Skinął na karczmarza. – Przypuszczam, że nie jestem jedyny. Inni będą prawdopodobnie chcieli czegoś podobnego, skoro nastały takie czasy. Przez chwilę zdawało się, że Kote marszczy gniewnie twarz. Ale nie, nie zrobił nic podobnego. Stojąc za barem, wyglądał tak samo jak zawsze, z wyrazem łagodności i sympatii na obliczu. Skinął lekko głową. – Wspomniał, że rozłoży swój kramik koło południa – powiedział. – Był trochę zdenerwowany wydarzeniami zeszłej nocy. Jeśli ktokolwiek pojawi się wcześniej niż w południe, to podejrzewam, że się rozczaruje. Graham wzruszył ramionami. – To bez znaczenia. Tak czy inaczej, przed lunchem w miasteczku nie będzie więcej niż dziesięć osób. – Pociągnął kolejny łyk piwa i wyjrzał przez okno. – Dzisiaj jest dzień prac polowych, to jedno jest pewne. Zdawało się, że karczmarz rozluźnił się nieco. – Jutro też tu będzie. Nie ma potrzeby, żeby wszyscy tłoczyli się dzisiaj. Ktoś ukradł mu konia przy Brodzie Abbota, więc próbuje kupić nowego. Graham cmoknął współczująco. – Biedny dupek. Za skarby świata nie znajdzie konia w środku żniw. Nawet Carter nie był w stanie zastąpić Nelly po tym, jak ten pajęczak zaatakował go przy Starokamiennym Moście. – Potrząsnął głową. – To wydaje się nie w porządku, że coś podobnego dzieje się niecałe dwie mile od twojego progu. Dawniej… – Zawiesił głos. – Panie i Pani, mówię jak mój staruszek. – Wysunął podbródek i okrasił głos chrapliwością. – „Dawniej, kiedy byłem chłopcem, pogoda była zawsze w sam raz. Młynarz nie oszukiwał na wadze, a ludzie wiedzieli, że mają pilnować swego nosa”. Na twarzy oberżysty wykwitł tęskny uśmiech. – Mój ojciec mawiał, że piwo było lepsze, a na drogach mniej kolein. Uśmiech Grahama przerodził się szybko w grymas niepokoju. Spuścił wzrok, jakby czuł się niezręcznie w związku z tym, co zamierzał powiedzieć. – Wiem, że nie pochodzisz stąd, Kote. To trudna sprawa. Niektórzy uważają, że każdy obcy z ledwością wie, jaka jest pora dnia. – Odetchnął głęboko, wciąż nie patrząc karczmarzowi w oczy. – Ja jednak myślę, że wiesz to, o czym inni nie mają pojęcia. Masz coś w rodzaju szerszego spojrzenia. Popatrzył w końcu na karczmarza poważnymi, zmęczonymi oczyma, które były otoczone ciemnymi obwódkami z powodu braku snu. – Czy sprawy mają się tak rozpaczliwie, jak to się ostatnio wydaje? Na drogach jest bardzo niebezpiecznie. Ludzie są okradani i… Z wyraźnym wysiłkiem Graham powstrzymywał się od ponownego spojrzenia na pusty fragment podłogi. – Wszystkie te nowe podatki utrudniają życie. Chłopcy Graydena prawie tracą farmę. Ten pająk. – Pociągnął kolejny łyk piwa. – Czy jest aż tak źle, jak na to wygląda? Czy też zestarzałem się po prostu jak mój ojciec i wszystko smakuje teraz bardziej cierpko niż w czasach mojego chłopięctwa? Kote przez dłuższą chwilę wycierał bar, jakby nie miał ochoty odpowiedzieć. – Sądzę, że sprawy zwykle stoją źle, tak czy inaczej – odparł. – Możliwe, że tylko my, starsi, potrafimy to dostrzec. Graham zaczął kiwać głową, ale zaraz zmarszczka przecięła mu czoło. – Pominąwszy to, że ty nie jesteś stary, co? Zwykle zapominam o tym. – Obrzucił rudzielca spojrzeniem od stóp do głów. – To znaczy, poruszasz się i mówisz jak starzec, ale nie jesteś taki? Założę się, że jesteś dwa razy młodszy ode mnie. – Zerknął na karczmarza. – Ile ty masz lat w końcu? Oberżysta obdarzył go zmęczonym uśmiechem. – Dosyć, by czuć się staro. – Zbyt młody, by stękać jak dziadek – prychnął Graham. – Powinieneś uganiać się za kobietami i pakować w kłopoty. Zostaw nam, starcom, użalanie się nad tym, że świat się rozregulowuje. – Odepchnął się od baru i odwrócił w stronę drzwi. – Wrócę, żeby pogadać z twoim skrybą, kiedy zrobimy sobie dzisiaj przerwę na lunch. Nie będę sam. Jest sporo ludzi, którzy chcą oficjalnie uporządkować swoje sprawy, kiedy mają po temu okazję. Karczmarz wziął głęboki wdech, a potem wypuścił wolno powietrze. – Graham? Cieśla odwrócił się z ręką na klamce. – Nie tylko ty to widzisz – powiedział Kote. – Sprawy mają się źle, a przeczucie mówi mi, że będzie jeszcze gorzej. Nie zaszkodzi się przygotować na cięższą zimę. I może sprawdzić, czy będzie można się obronić, jeśli zajdzie taka potrzeba. – Karczmarz wzruszył ramionami. – Tak w każdym razie mówi mi przeczucie. Usta Grahama utworzyły ponurą kreskę. Skinął poważnie głową. – Chyba się cieszę, że to nie jest tylko moje przekonanie. Zmusił się do uśmiechu i odwracając się do drzwi, zaczął podwijać rękawy. – Tak czy inaczej – powiedział na odchodnym – trzeba uporać się z sianem, póki świeci słońce. Niedługo potem zjawili się Bentonowie z furmanką pełną zimowych jabłek. Karczmarz kupił połowę tego, co mieli, i spędził godzinę na sortowaniu i magazynowaniu owoców. Najzieleńsze i najtwardsze powędrowały do beczek w piwnicy, ostrożnie układane jego delikatnymi dłońmi i otulane trocinami przed zabiciem pokryw. Te prawie dojrzałe znalazły swoje miejsce w spiżarni, a wszystkie obite lub z brązowymi plamkami zostały skazane na los jabłek winnych, poćwiartowane i wrzucone do wielkiej blaszanej balii. Sortując i pakując, rudowłosy mężczyzna wydawał się zadowolony. Gdyby jednak przyjrzeć się uważniej, można by zauważyć, że podczas gdy jego ręce pozostawały zajęte, wzrok błądził gdzieś daleko. I chociaż wyraz twarzy oberżysta miał spokojny, nawet miły, nie było w nim radości. Pracując, nie pomrukiwał ani nie pogwizdywał. Nie śpiewał. Kiedy przebrał wszystkie jabłka, wyniósł metalową balię przez tylne drzwi do małego cienistego ogródka. Kote wsypał poćwiartowane jabłka do drewnianej prasy winnej i zakręcił korbą, aż pokrywa zaczęła stawiać opór. Podwinął rękawy koszuli powyżej łokci, długimi i pięknymi dłońmi chwycił rączki prasy i pociągnął. Tłok przesunął się po gwincie, najpierw mocno sprasowując jabłka, a potem miażdżąc je. Obrót i ponowny chwyt. Obrót i znów chwyt. Ktoś z zewnątrz zauważyłby, że pracujący mężczyzna nie ma ciastowatych ramion karczmarza. Kiedy ciągnął drewniany uchwyt, mięśnie jego rąk rysowały się wyraźnie, napięte i skręcone jak liny. Stare blizny przecinały skórę i znikały. W większości były blade i cienkie jak rysy na zimowym lodzie. Inne, czerwone i zaognione, odcinały się wyraźnie na tle jasnej karnacji. Jedyne odgłosy stanowiły regularne potrzaskiwania drewna i powolne bębnienie cydru spływającego do stojącego poniżej wiadra. Dawało się wyczuć w tym rytm, ale nie było melodii; wzrok karczmarza był zagubiony, a oczy pozbawione radości i tak jasnozielone, że mogły niemal uchodzić za szare.\nRozdział 2 Ostrokrzew Kronikarz dotarł do podstawy schodów i wkroczył do ogólnej izby „Ostańca”, mając przerzuconą przez ramię płaską skórzaną sakwę. Zatrzymawszy się w przejściu, przyjrzał się rudowłosemu karczmarzowi, pochylającemu się z uwagą nad czymś na ladzie. Wchodząc do sali, Kronikarz odchrząknął. – Przepraszam, że spałem tak długo – odezwał się. – To nie jest… – Głos uwiązł mu w gardle, kiedy ujrzał, co znajduje się na kontuarze. – Pieczesz ciasto? Kote podniósł wzrok znad marszczonego dwoma palcami brzegu wierzchniej warstwy. – Ciasta – poprawił, kładąc nacisk na liczbę mnogą. – Tak. Dlaczego pytasz? Kronikarz otworzył usta, lecz zaraz je zamknął. Jego wzrok pobiegł ku wiszącemu mieczowi, szaremu i cichemu na ścianie za barem, i z powrotem ku rudowłosemu mężczyźnie, uważnie rozprowadzającemu wierzchnią warstwę ciasta wzdłuż krawędzi formy. – Jakie? – Szarlotkę. – Kote wyprostował się i zrobił trzy równe nacięcia na wierzchu ciasta. – Wiesz, jak trudno upiec dobre ciasto? – Nie bardzo – przyznał Kronikarz i rozejrzał się nerwowo. – Gdzie jest twój pomocnik? – Tylko sam Bóg może odgadnąć coś takiego – powiedział oberżysta. – To dosyć trudne. Chodzi mi o pieczenie ciasta. Nie pomyślałbyś nawet, ale jest z tym sporo roboty. Chleb to łatwizna. Zupa to drobnostka. Pudding też. Ale ciasto jest skomplikowane. To coś, czego byś się nigdy nie domyślił, póki byś sam tego nie spróbował. Kronikarz wyraził zgodę niezdecydowanym skinieniem głowy, sprawiając przy tym wrażenie zagubionego, jeśli chodzi o to, czego by jeszcze można się po nim spodziewać. Strząsnął z siebie torbę i położył ją na pobliskim stole. Kote wytarł dłonie w fartuch. – Wiesz, że kiedy wyciśniesz z jabłek sok, to pozostaje miąższ? – Wytłoczyny? – Wytłoczyny – potwierdził Kote z głęboką ulgą. – Tak to się nazywa. Co się z nimi robi, kiedy wyciśnie się sok? – Z winogronowych wytłoczyn można uzyskać słabe wino – odparł Kronikarz. – Albo olej, jeśli masz ich dużo. Jednak wytłoczyny z jabłek są raczej bezużyteczne. Możesz je wykorzystać jako nawóz albo mierzwę, ale w żadnym wypadku nie są zbyt użyteczne. Ludzie wykorzystują je głównie do karmienia bydła. Kote skinął głową w zamyśleniu. – Nie wydaje się, żeby je po prostu wyrzucano. Tutaj wszystko wykorzystuje się w taki czy inny sposób. Wytłoczyny. – Wypowiedział to słowo, jakby je smakował. – Niepokoi mnie to od dwóch lat. – Każdy w miasteczku mógł ci to powiedzieć – zauważył ze zdziwieniem Kronikarz. Karczmarz zmarszczył brwi. – Jeśli to jest coś, co wie każdy, to nie mogę sobie pozwolić na pytanie o to – stwierdził. Rozległ się trzask zamykanych drzwi, a potem przenikliwe, przemieszczające się gwizdanie. Z kuchni wynurzył się Bast, niosąc naręcze kłujących gałęzi ostrokrzewu, zawinięte w białe prześcieradło. Kote skinął smutno głową i zatarł dłonie. – Wspaniale. A teraz, jak my…. – Zmrużył oczy. – Czy to są moje najlepsze prześcieradła? Bast spojrzał na swój tłumok. – No cóż, Reshi – powiedział wolno. – To zależy. Czy masz jeszcze gorsze prześcieradła? W oczach karczmarza błysnęła złość i Kote westchnął. – To chyba nie ma znaczenia. – Sięgnął przed siebie i wyciągnął z wiązki pojedynczą gałąź. – Po co nam to? Bast wzruszył ramionami. – Sam nie bardzo mam pojęcie, Reshi. Wiem, że Sithe zwykli nosić na głowach korony z ostrokrzewu, kiedy polowali konno na tancerzy skóry… – Nie możemy się szwendać po okolicy w koronach z ostrokrzewu – powiedział Kote lekceważąco. – Ludzie będą gadali. – Nie obchodzi mnie, co myślą miejscowe buraki – mruknął Bast, zacząwszy splatać ze sobą kilka długich, elastycznych gałęzi. – Kiedy tancerz wniknie w ciebie, stajesz się marionetką. Może cię zmusić, żebyś odgryzł sobie język. – Uniósł na wysokość głowy na wpół uformowane kółko, sprawdzając, czy pasuje. Zmarszczył nos. – Kłuje. – W opowieściach, które słyszałem – rzekł Kote – ostrokrzew także więzi ich wewnątrz ciała. – Nie moglibyśmy nosić po prostu żelaza? – zapytał Kronikarz. Dwaj mężczyźni za barem spojrzeli na niego ciekawie, jakby niemal zapomnieli o jego obecności. – Chodzi mi o to, że jeśli to był faelin… – Nie mów faelin – powiedział Bast z lekceważeniem. – Brzmi dziecinnie. To fae. Faen, jeśli musisz wiedzieć. Kronikarz wahał się chwilę, po czym podjął temat. – Jeśli to coś wśliźnie się do ciała kogoś noszącego żelazo, to czy nie zaboli go to? Czy nie wyskoczy zwyczajnie z powrotem? – Mogą cię zmusić do odgryzienia. Twojego własnego. Języka – powtórzył Bast, jakby przemawiał do szczególnie upośledzonego dziecka. – Kiedy znajdą się już w ciele, użyją twojej dłoni, byś wyjął sobie oko z taką łatwością, z jaką zerwałbyś stokrotkę. Dlaczego uważasz, że nie poświęciłyby trochę czasu na pozbycie się bransoletki czy pierścienia? – Pokręcił głową, patrząc na swoje palce, które zręcznie wplatały kolejną gałązkę ostrokrzewu w wianek. – Poza tym niech mnie szlag, gdybym miał nosić żelazo. – Jeśli potrafią wyskakiwać z ciał, to dlaczego zeszłej nocy nie porzuciły po prostu tamtego człowieka? – zapytał Kronikarz. – Dlaczego nie wskoczyły w jednego z nas? Nastała długa chwila milczenia, zanim Bast pojął, że pozostali dwaj mężczyźni patrzą na niego. – Mnie pytacie? – Zaśmiał się z niedowierzaniem. – Nie mam pojęcia. Anpauen. Ostatni tancerze zostali wytropieni setki lat temu. Długo przed moim czasem. Ja słyszałem tylko opowieści. – To skąd wiemy, że to coś nie wyskoczyło? – dociekał Kronikarz, wolno cedząc słowa, jakby czuł niechęć do samego aktu pytania. – Skąd wiemy, czy go tu nadal nie ma? – Usiadł sztywno na swoim miejscu. – Skąd wiemy, że nie jest teraz w jednym z nas? – Wydaje się, że zdechło, kiedy umarło ciało najemnika – odparł Kote. – Widzielibyśmy, gdyby je opuszczało. – Zerknął na Basta. – Powinny wyglądać jak mroczny cień lub dym, kiedy wychodzą z ciała, prawda? Bast skinął głową. – Poza tym gdyby wyskoczyło, mając nowe ciało, zaczęłoby zabijać ludzi. Tak zwykle postępują. Przeskakują z ciała do ciała, aż w końcu wszyscy leżą martwi. Oberżysta posłał Kronikarzowi dodający otuchy uśmiech. – Widzisz? Być może to wcale nie był tancerz. Być może tylko coś podobnego. Kronikarz miał wzrok trochę dziki. – Ale skąd mamy mieć pewność? Może być teraz w kimś z miasteczka… – Mogłoby być we mnie – rzekł beztrosko Bast. – Być może czekam tylko, byś opuścił gardę, a potem ugryzę cię w klatkę piersiową, tuż ponad sercem, i wypiję z ciebie całą krew. Jakbym wysysał sok ze śliwki. Usta Kronikarza zamieniły się w wąską kreskę. – To nie jest zabawne. Bast podniósł wzrok i obdarzył Kronikarza zawadiackim, szerokim uśmiechem. Coś jednak było nie tak z tym grymasem. Trwał trochę zbyt długo. Uśmiech był za szeroki. Spojrzenie skupiało się nieco w bok od skryby, Bast nie patrzył wprost na niego. Zamarł na chwilę, a jego zręczne palce przestały się poruszać wśród zielonych liści. Popatrzył z zaciekawieniem na dłonie i upuścił na kontuar na wpół skończony wianek ostrokrzewu. Uśmiech zmienił się w pozbawiony wyrazu grymas; Bast rozejrzał się tępo po pomieszczeniu. – Te veyan? – odezwał się dziwnym głosem, z oczami szklistymi i mętnymi. – Te-tanten ventelanet? Raptem, poruszając się z przerażającą szybkością, wyskoczył zza baru i rzucił się w kierunku Kronikarza. Skryba wyprysnął ze swojego miejsca, uciekając chyżo jak strzała. Przewrócił dwa stoły i kilka krzeseł, ale stopa zaplątała mu się i Kronikarz zwalił się bezwładnie na podłogę. Szaleńczo młócąc rękami i nogami, poczołgał się ku drzwiom. Przerażony i blady skryba rzucił szybkie spojrzenie przez ramię i ujrzał, że Bast nie zrobił więcej niż trzy kroki. Młody ciemnowłosy mężczyzna stał obok kontuaru, zgięty niemal wpół, i trząsł się z nieopanowanego śmiechu. Jedną dłonią zasłaniał sobie twarz, podczas gdy drugą celował w Kronikarza. Śmiał się tak bardzo, że ledwie był w stanie oddychać. Po chwili musiał wyciągnąć rękę i uchwycić się baru. Kronikarz był wściekły. – Ty dupku! – krzyknął, podnosząc się z mozołem na równe nogi. – Ty… ty dupku! Nadal zanosząc się śmiechem, Bast podniósł dłonie i wykonał słaby gest chwytania w szpony, niczym dziecko udające niedźwiedzia. – Bast – złajał go karczmarz. – Daj spokój. Naprawdę. Chociaż głos Kote’a był surowy, w jego oczach błyszczała wesołość. Usta mu drżały, gdy starał się zapanować nad uśmiechem. Poruszając się z urażoną godnością, Kronikarz zajął się ustawianiem na miejscach stołów i stołków, stukając nimi głośniej, niż było trzeba. Kiedy wrócił w końcu do zajmowanego wcześniej stolika, usiadł przy nim sztywno. Do tego czasu Bast znalazł się ponownie za barem; dyszał ciężko i skupiał się usilnie na ostrokrzewie w swoich dłoniach. Kronikarz spojrzał na niego i pomasował sobie goleń. Bast zdusił coś, co mogło być kaszlnięciem. Kote zachichotał cicho i wyciągnąwszy ze sterty kolejną gałąź ostrokrzewu, dodał ją do długiej liny, którą splatał. Podniósł wzrok i spojrzał Kronikarzowi w oczy. – Zanim zapomnę o tym wspomnieć, ludzie będą tu dzisiaj zaglądać, żeby skorzystać z twoich usług skryby. Kronikarz sprawiał wrażenie zaskoczonego. – Przyjdą teraz? Kote skinął głową i westchnął poirytowany. – Tak, wieść się już rozeszła, więc nie można temu zaradzić. Trzeba się będzie nimi zająć, kiedy się zjawią. Na szczęście wszyscy mający obie ręce sprawne będą do południa zajęci na polach, więc nie musimy się tym martwić aż do… Oberżysta gmerał niezdarnie palcami; złamał gałąź ostrokrzewu i cierń wbił mu się głęboko w mięsistą część kciuka. Rudowłosy zmarszczył ze złością brwi, patrząc na dłoń, na której wzbierała kropla krwi, jaskrawej jak jagoda, i podniósł kciuk do ust. Całe rozbawienie zniknęło z jego twarzy, oczy miał ciemne, a spojrzenie twarde, kiedy spojrzał ponownie na Kronikarza. Odrzucił na wpół ukończoną linę gestem tak dosadnie niedbałym, że było to niemal przerażające. – Zmierzam do tego, że powinniśmy dobrze wykorzystać czas, zanim zaczną nam przeszkadzać – powiedział już zupełnie opanowany. – Ale najpierw pewnie miałbyś ochotę na śniadanie. – Jeśli nie sprawiłoby to zbytniego kłopotu – zgodził się chętnie Kronikarz. – Ani trochę – odparł Kote, odwracając się i zmierzając do kuchni. Bast obserwował go zaniepokojony. – Nie zapomnij zdjąć cydru z pieca i odstawić go do ostygnięcia! – zawołał za nim głośno. – Ostatnia partia przypominała bardziej dżem niż sok. Poza tym znalazłem trochę ziół, kiedy mnie tu nie było. Są na beczce na deszczówkę. Powinieneś je obejrzeć, żeby sprawdzić, czy przydadzą się do kolacji. Zostawszy sami w szynku, Bast i Kronikarz mierzyli się dłuższą chwilę wzrokiem ponad barem. Jedynym dźwiękiem było odległe trzaśnięcie zamykających się tylnych drzwi. Przyglądając się jej ze wszystkich stron, Bast dokonał ostatnich poprawek korony trzymanej w dłoniach. Podniósł ją do twarzy, jakby chciał powąchać. Zamiast tego jednak zamknął oczy, nabrał pełne płuca powietrza i wydmuchnął je w liście ostrokrzewu tak delikatnie, że ledwo się poruszyły. Otworzywszy oczy, Bast uśmiechnął się czarująco, przepraszająco i podszedł do Kronikarza. – Masz. – Wyciągnął wianek ostrokrzewu w stronę siedzącego mężczyzny. Kronikarz nawet nie drgnął. Uśmiech Basta nie zniknął. – Nie zauważyłeś tego, bo byłeś zajęty przewracaniem się – powiedział cicho – ale on naprawdę się śmiał, kiedy pierzchnąłeś. Trzy gromkie wybuchy śmiechu z głębi trzewi. Ma taki cudowny śmiech. Jest jak owoc. Jak muzyka. Nie słyszałem go od całych miesięcy. Uśmiechając się nieśmiało, Bast ponownie wyciągnął przed siebie wieniec ostrokrzewu. – Zatem to jest dla ciebie. Użyłem tyle grammarie, ile trzeba było, więc pozostanie zielony i żywy dłużej, niż mógłbyś się spodziewać. Zebrałem ostrokrzew we właściwy sposób i uplotłem własnymi rękami. Wyszukany, wykonany i przyniesiony na miejsce. – Wyciągnął wieniec nieco dalej przed siebie, niczym zdenerwowany chłopak bukiet kwiatów. – Masz. To prezent z dobroci serca. Oferuję go bez zobowiązań, dzierżawy lub zastawu. Wahając się, Kronikarz wyciągnął rękę i wziął koronę. Obejrzał ją, obracając w dłoniach. Czerwone owoce spoczywały wśród ciemnozielonych liści jak klejnoty, a całość była tak zręcznie upleciona, że ciernie sterczały na zewnątrz. Skryba ostrożnie nasadził wieniec na głowę. Przylegał mu do czoła idealnie. Bast wyszczerzył się. – Pozdrowiony niech będzie Pan z Misrule! – krzyknął, wyrzucając w górę ręce. Wybuchnął wesołym śmiechem. Kronikarz zdjął koronę z głowy i się uśmiechnął. – A zatem – odezwał się łagodnie, opuszczając dłonie na podołek – czy to oznacza, że między nami wszystko w porządku? Bast, zdziwiony, przechylił głowę. – Słucham? Kronikarz spojrzał niepewnie. – Odnośnie do tego, co mówiłeś… zeszłej nocy… Bast wyglądał na zaskoczonego. – Och, nie – powiedział poważnie, kręcąc głową. – Nie. Ani trochę. Należysz do mnie, aż do szpiku kości. Jesteś narzędziem mojego pragnienia. – Strzelił spojrzeniem w kierunku kuchni, nagle zgorzkniały. – A ty wiesz, czego pragnę. Spraw, by pamiętał, że jest kimś więcej niż pierwszy lepszy karczmarz piekący ciasta. – Ostatnie słowo niemal wypluł. Kronikarz poruszył się niespokojnie na krześle, odwracając wzrok. – Wciąż nie wiem, co mogę zrobić. – Uczyń wszystko, co możesz – poradził cicho Bast. – Wydobędziesz go z niego samego. Obudzisz go. – Ostatnie słowa wypowiedział gwałtownie. Oparł dłoń na barku Kronikarza, mrużąc oczy. – Sprawisz, że będzie pamiętać. Dokonasz tego. Kronikarz wahał się przez chwilę, po czym spojrzał na leżący na jego kolanach wieniec z ostrokrzewu i nieznacznie skinął głową. – Zrobię, co w mojej mocy. – To wszystko, co każdy z nas może uczynić – stwierdził Bast i poklepał go przyjacielsko po plecach. – Przy okazji, jak twoje ramię? Skryba zakręcił nim młynka ruchem wydającym się nie na miejscu, gdyż reszta jego ciała pozostawała nieruchoma i sztywna. – Zdrętwiałe. Chłodne. Ale nie boli. – Tego można się było spodziewać. Na twoim miejscu nie martwiłbym się tym. – Bast uśmiechnął się zachęcająco. – Wasze życie jest za krótkie, żebyście przejmowali się głupstwami. Podano śniadanie – ziemniaki, tosty, pomidory i jajka. Kronikarz wepchnął w siebie nielichą porcję, a i Bast zjadł za trzech. Kote krzątał się, znosząc więcej drewna na kominek, rozpalając w piecu ogień w przygotowaniu do pieczenia ciast i nalewając do dzbanków stygnący cydr. Niósł właśnie dwa dzbanki napoju w stronę lady, kiedy na drewnianym podeście przed gospodą rozległo się tupanie buciorów, głośne jak pukanie do drzwi. Chwilę później czeladnik kowala wpadł do środka. Ledwie szesnastolatek, w miasteczku był jednym z najwyższych mężczyzn, o szerokich barach i grubych ramionach. – Witaj, Aaronie – powiedział spokojnie karczmarz. – Mógłbyś zamknąć za sobą drzwi? Na zewnątrz jest kurzawa. Kiedy pomocnik kowala odwrócił się ku drzwiom, oberżysta i Bast schowali spokojnie większość ostrokrzewu pod barem, poruszając się szybko w rytm niewypowiedzianej zgody. Zanim czeladnik zwrócił się ponownie ku nim, Bast bawił się leniwie czymś, co z łatwością mogło uchodzić za mały, na wpół wykończony wieniec. Coś wykonanego w celu zajęcia próżnujących palców i odegnania nudy. Śpiesząc ku ladzie, Aaron zdawał się nie zauważać w otoczeniu niczego odmiennego. – Panie Kote – odezwał się z podekscytowany. – Mógłbym dostać trochę suchego prowiantu na podróż? – Pomachał pustym workiem z konopnego płótna. – Carter powiedział, że będzie pan wiedział, o co chodzi. Karczmarz skinął głową. – Mam trochę chleba, sera, kiełbasy i jabłek. – Skinął na Basta, który chwycił worek i wymknął się do kuchni. – Carter wybiera się dokądś dzisiaj? – On i ja, obaj – odparł chłopak. – Orrisonowie sprzedają dzisiaj baraninę w Trei, i wynajęli Cartera i mnie, żebyśmy pojechali z nimi ze względu na to, że drogi są tak niebezpieczne, i w ogóle. – Treya – mruknął karczmarz. – Zatem nie wrócicie do jutra. Czeladnik kowalski ostrożnie położył cienką srebrną monetę na wypolerowanym mahoniowym blacie. – Carter ma także nadzieję kupić nowego konia w miejsce Nelly. Ale jeśli nie uda mu się wrócić na jego grzbiecie, powiedział, to przypuszczalnie pójdzie na królewski żołd. Brwi Kote’a powędrowały w górę. – Carter zamierza się zaciągnąć? Chłopak obdarzył go uśmiechem będącym dziwną mieszaniną wesołości i smutku. – Powiada, że nie pozostało mu wiele więcej, jeśli wróci bez konia, którego mógłby zaprząc do wozu. Mówi, że w wojsku troszczą się o człowieka, karmią go, wysyłają w obce kraje, i takie tam. – Młody człowiek miał błyszczący wzrok; jego twarz wyrażała coś pomiędzy chłopięcym entuzjazmem a poważnym męskim niepokojem. – Poza tym teraz za zaciągnięcie się nie dają ludziom srebrnego nobla. Dzisiaj, kiedy podpiszesz listę, dają ci royala. Całego złotego royala! Oberżysta sposępniał. – Carter jest jedynym, który myśli się zaciągnąć, co? – Spojrzał chłopakowi w oczy. – Royal to mnóstwo forsy – przyznał czeladnik z nieśmiałym uśmiechem. – A odkąd mój tata umarł, a mama sprowadziła się z Rannish, sytuacja zrobiła się trudna. – A co myśli twoja matka o tym, że wziąłbyś królewski pieniądz? Twarz chłopaka zapadła się. – Nie bierz jej strony – poskarżył się. – Sądziłem, że zrozumiesz. Jesteś mężczyzną, wiesz, że facet musi zaopiekować się matką. – Wiem, że ona wolałaby mieć cię w domu, wiedząc, żeś bezpieczny, zamiast żebyś się kąpał w złocie, chłopcze. – Mam dość ludzi nazywających mnie „chłopcem”! – warknął czeladnik kowalski, a twarz mu poczerwieniała. – Mogę się przydać w wojsku. Kiedy zmusimy już rebeliantów do ślubowania lenniczej wierności Skruszonemu Królowi, sytuacja zacznie się poprawiać. Skończy się nakładanie podatków. Bentleyowie nie stracą swojej ziemi. Drogi będą znowu bezpieczne. – Twarz mu spochmurniała i nie wydawała się wcale taka młoda. – I wtedy moja mama nie będzie musiała siedzieć cała w nerwach, kiedy nie ma mnie w domu – dodał ponuro. – Przestanie się budzić trzy razy w ciągu nocy, żeby sprawdzić okiennice i sztabę u drzwi. Aaron napotkał wzrok karczmarza i wyprostował się. Kiedy przestał się garbić, był niemal o głowę wyższy od oberżysty. – Czasem człowiek musi stanąć za swego króla i kraj. – A Rose? – zapytał cicho karczmarz. Czeladnik zarumienił się i zakłopotany spuścił wzrok. Barki opadły mu ponownie i zapadł się w sobie jak żagiel pozbawiony wiatru. – Panie, czy wszyscy o nas wiedzą? Oberżysta skinął głową z łagodnym uśmiechem na ustach. – W takim miasteczku nie ma tajemnic. – Cóż – rzekł zdecydowanie Aaron. – Robię to także dla niej. Dla nas. Z royalem i zaoszczędzonymi pieniędzmi mogę kupić nam dom albo postawić własną kuźnię, nie musząc zwracać się o pożyczkę do jakiegoś lichwiarza. Kote chciał coś powiedzieć, ale się rozmyślił. Patrzył przez czas trwania długiego, głębokiego oddechu, aż w końcu odezwał się, jakby dobierał słów z wielką ostrożnością. – Wiesz, Aaronie, kto to jest Kvothe? Czeladnik kowalski przewrócił oczami. – Nie jestem idiotą. Opowiadaliśmy o nim historie zeszłej nocy, pamiętasz? – Spojrzał ponad ramieniem oberżysty w stronę kuchni. – Słuchaj, muszę już iść. Carter będzie wściekły jak zmokła kwoka, jeśli… Kote machnął uspokajająco ręką. – Ubiję z tobą interes, Aaronie. Posłuchaj tego, co ci muszę powiedzieć, a dam wam prowiant za darmo. – Przesunął srebrną monetę z powrotem po ladzie. – Za to będziesz mógł kupić Rose coś ładnego w Trei. Aaron skinął ostrożnie głową. – W porządku. – Czego dowiedziałeś się o nim z opowieści, które słyszałeś? Jaki jest, twoim zdaniem? Aaron się roześmiał. – Poza tym że martwy? Kote uśmiechnął się blado. – Prócz tego, że nie żyje. – Znał wszystkie rodzaje tajemnej magii – odparł Aaron. – Znał sześć słów, które mógł wyszeptać do ucha konia, by ten przebiegł sto mil. Potrafił zamieniać żelazo w złoto i chwytać błyskawicę w kwartowy słój, by zachować ją na później. Znał pieśń otwierającą wszystkie zamki i potrafił jedną ręką przedziurawić grube dębowe drzwi… – Aaron urwał. – Prawdę mówiąc, to zależy od opowieści – podjął po chwili. – Czasami jest dobrym facetem, jak książę Galant. Raz ocalił dziewczęta przed bandą ogrów… Kolejny mdły uśmiech. – Wiem. – …ale w innych opowieściach to prawdziwy drań – ciągnął Aaron. – Wykradł z Uniwersytetu tajniki magii. To z tej przyczyny go stamtąd wyrzucili, wiesz? I nie dlatego nazwali go Kvothe’em Królobójcą, że był dobry w grze na lutni. Uśmiech zniknął, oberżysta jednak skinął głową. – Zgadza się. Ale jaki był? Brwi Aarona się nastroszyły. – Miał rude włosy, jeśli o to ci chodzi. Pojawia się to we wszystkich historiach. Prawdziwy diabeł z mieczem. Był strasznie mądry. Miał także prawdziwie złote usta, potrafił się wyłgać z wszelkich opresji. Karczmarz potwierdził skinieniem głowy. – Racja. Więc jeśli byłbyś Kvothe’em, strasznie mądrym, jak mówisz, i nagle za twoją głowę dawaliby tysiąc royali i księstwo każdemu, kto ją zetnie, to co byś zrobił? Czeladnik kowalski pokręcił głową i wzruszył ramionami, najwyraźniej stropiony. – No cóż, gdybym to ja był Kvothe’em – powiedział oberżysta – to sfingowałbym własną śmierć, zmienił imię i znalazł jakieś małe miasteczko na odludziu. Potem otworzyłbym karczmę i zrobił wszystko, żeby zniknąć. – Spojrzał na młodego mężczyznę. – Oto, co bym zrobił. Spojrzenie Aarona skoczyło ku rudym włosom karczmarza, na miecz wiszący nad barem, po czym czeladnik zatopił je ponownie w oczach oberżysty. Kote skinął wolno głową i wskazał Kronikarza. – Ten facet nie jest zwyczajnym skrybą. Jest historykiem, który zjawił się tutaj, by spisać prawdziwe dzieje mojego życia. Ominął cię początek, ale jeślibyś miał ochotę, to możesz wysłuchać reszty. – Uśmiechnął się swobodnie. – Mogę opowiedzieć ci historie, jakich nikt wcześniej nie słyszał. Opowieści, jakich nikt nigdy nie usłyszy. Historie o Felurianie, o tym, jak uczyłem się sztuki walki od Ademów. Prawdę o księżniczce Ariel. – Oberżysta sięgnął ponad barem i dotknął ramienia chłopca. – Prawda jest taka, Aaronie, że mam do ciebie słabość. Sądzę, że jesteś niezwykle bystry, i nie chcę widzieć, że marnujesz sobie życie. – Zaczerpnął głęboko powietrza i spojrzał terminatorowi kowalskiemu prosto w twarz. Oczy miał wstrząsająco zielone. – Wiem, jak się zaczęła ta wojna. Znam prawdę o niej. Kiedy ją usłyszysz, nie będziesz się tak palił do ucieczki i śmierci w jej ogniu. – Kote wskazał gestem jedno z wolnych krzeseł przy stole Kronikarza i uśmiechnął się czarująco niczym książę z bajki. – Co na to powiesz? Przez dłuższą chwilę Aaron patrzył poważnie na karczmarza, wzrok uciekał mu ku mieczowi i znów w dół. – Jeśli naprawdę jesteś… – Głos go zawiódł, ale na twarzy malowało się pytanie. – Naprawdę jestem – zapewnił go łagodnie Kote. – …to czy mogę zobaczyć twoją pozbawioną koloru opończę? – dokończył czeladnik z uśmiechem. Ujmujący uśmiech karczmarza zesztywniał i skruszał jak tafla potrzaskanego szkła. – Mylisz Kvothe’a z Taborlinem Wielkim – odezwał się rzeczowo Kronikarz z drugiego końca pomieszczenia. – Taborlin miał bezbarwną pelerynę. Aaron odwrócił się do skryby zaskoczony. – Co zatem miał Kvothe, co? – Opończę z cienia – odparł Kronikarz. – Jeśli dobrze pamiętam. Chłopak odwrócił się z powrotem w stronę karczmarza. – Możesz mi zatem pokazać swoją opończę z cienia? – poprosił. – Albo odrobinę magii? Zawsze chciałem to zobaczyć. Wystarczyłoby nieco ognia albo jakaś błyskawica. Nie chciałbym cię zmęczyć. Zanim karczmarz zdołał odpowiedzieć, Aaron wybuchnął nagle śmiechem. – Tylko robię sobie z pana jaja, panie Kote. – Uśmiechnął się ponownie, tym razem szerzej. – Panie i Pani, nigdy w życiu nie słyszałem takiego łgarza. Nawet mój wuj Alvan nie powiedziałby nic podobnego z równie szczerą twarzą. Oberżysta spuścił wzrok i wymamrotał coś niezrozumiałego. Aaron sięgnął ponad ladą i oparł szeroką dłoń na barku Kote’a, nieświadomie naśladując wcześniejszy gest karczmarza. – Wiem, że po prostu stara się mi pan pomóc, panie Kote – powiedział serdecznie. – Jest pan dobrym człowiekiem i przemyślę sobie, co pan powiedział. Nie śpieszy mi się do zaciągu. Chcę się tylko krytycznie przyjrzeć moim możliwościom. – Czeladnik pokręcił żałośnie głową. – Przysięgam. Wszyscy od rana na mnie najeżdżają. Mama powiedziała, że ma suchoty. Rose oświadczyła, że jest w ciąży. – Chichocząc przeciągnął palcami przez włosy. – Ale pańskie kłamstwo wygrywa w cuglach, muszę przyznać. – No cóż, wiesz… – Kote zmusił się do uśmiechu. – Nie mógłbym spojrzeć twojej matce w oczy, gdybym nie spróbował. – Może by się panu udało, gdyby wybrał pan coś łatwiejszego do przełknięcia – powiedział Aaron. – Wszyscy przecież wiedzą, że miecz Kvothe’a był wykonany ze srebra. – Strzelił oczami ku orężu wiszącemu na ścianie. – I że nie nazywał się „Szaleństwo”. To był Kaysera, „Zabójca Poetów”. Słysząc to, oberżysta cofnął się nieco. – „Zabójca Poetów”? Aaron pokiwał zawzięcie głową. – Tak, proszę pana. A pański skryba ma rację. Jego płaszcz był utkany z pajęczyn i cieni, a na wszystkich palcach nosił pierścienie. Jak to szło? Na jednej ręce nosił pierścienie z kamienia, Żelazo, bursztyn i kość. Na drugiej… Czeladnik kowalski zmarszczył brwi. – Nie pamiętam reszty. Było tam coś o ogniu. Wyraz twarzy karczmarza był nieczytelny. Spojrzał w dół, gdzie jego własne dłonie spoczywały rozcapierzone na blacie baru, i po chwili wyrecytował: Na drugiej niespotykane. Jeden pierścień jak w kręgu płynąca krew. Inny jak wiatru wiew, Lodowy ze skazą w środku. Luźny słabo lśnił pierścień ognia, A ostatni był bez imienia. – Otóż to – powiedział Aaron, uśmiechając się. – Nie masz żadnego z nich, gdzieś tam za ladą, co? Wspiął się na palce, jakby chciał zyskać lepszą perspektywę. Kote obdarzył go niepewnym, wstydliwym uśmiechem. – Nie. Nie mogę powiedzieć, żebym miał. Obaj wzdrygnęli się, kiedy Bast hałaśliwie zwalił jutowy worek na blat. – To wystarczy dla ciebie i Cartera na dwa dni, i jeszcze powinno coś zostać – powiedział obcesowo. Aaron zarzucił worek na ramię i ruszył do wyjścia, ale jeszcze zatrzymał się i spojrzał na mężczyzn za barem. – Nie lubię prosić o przysługi. Stary Cob obiecał, że będzie doglądał mojej matki, ale… Bast obszedł kontuar i zaczął zaganiać chłopaka w stronę drzwi. – Nic jej nie będzie, jak sądzę. Zajrzę także do Rose, jeśli chcesz. – Uśmiechnął się do czeladnika szeroko i lubieżnie. – Tylko żeby sprawdzić, czy nie czuje się samotna, i w ogóle. – Będę wdzięczny – odparł Aaron z wyraźną ulgą w głosie. – Była trochę wytrącona z równowagi, kiedy wychodziłem. Przydałaby się jej odrobina pocieszenia. Bast zamarł w połowie otwierania drzwi gospody i spojrzał na pleczystego chłopaka z najwyższym sceptycyzmem. Potem pokręcił głową i otworzył drzwi do końca. – Dobra, zmykaj. Baw się dobrze w wielkim mieście. Nie pij wody. Bast zamknął drzwi i oparł się o nie czołem, jakby nagle poczuł się zmęczony. – Przydałaby się jej odrobina pocieszenia? – powtórzył z niedowierzaniem. – Cofam wszystko, co powiedziałem kiedykolwiek na temat bystrości tego chłopaka. Odwrócił się w stronę baru, oskarżycielskim gestem celując palcem w kierunku zamkniętych drzwi. – Oto, co się dzieje – rzekł zdecydowanie do wszystkich obecnych – gdy ktoś cały dzień kuje żelazo. Karczmarz zachichotał niewesoło, opierając się o kontuar. – To tyle, jak chodzi o moje legendarne złote usta. Bast prychnął pogardliwie. – Ten chłopak to idiota, Reshi. – A ja powinienem się poczuć lepiej, Bast, gdyż nie zdołałem przekonać idioty? Kronikarz odchrząknął cicho. – To wygląda raczej na podzwonne przedstawienia, jakie tutaj wystawiasz – powiedział. – Tak dobrze odgrywałeś rolę oberżysty, że nie potrafią myśleć o tobie inaczej. – Zatoczył ramieniem krąg, wskazując pusty szynk. – Szczerze mówiąc, jestem zaskoczony, że naraziłbyś życie tylko po to, by powstrzymać chłopaka przed wstąpieniem do armii. – Nie ryzykowałem tak wiele – odparł karczmarz. – Co to za życie?! – Wyprostował się, wyszedł przed kontuar i skierował do stolika Kronikarza. – Jestem odpowiedzialny za każdego, kto ginie z powodu tej głupiej wojny. Miałem po prostu nadzieję na ocalenie jednego człowieka. Najwyraźniej nawet to mnie przerasta. – Opadł na krzesło naprzeciwko skryby. – Na czym skończyliśmy wczoraj? Nie ma sensu, żebym się powtarzał, jeśli można tego uniknąć. – Przywołałeś wiatr i dałeś posmakować Ambrose’owi trochę tego, co mu się należało – podpowiedział Bast ze swojego miejsca przy drzwiach. – I wzdychałeś dość ogniście do swojej ukochanej. Kote podniósł wzrok. – Ja nie wzdycham, Bast. Kronikarz podniósł płaską skórzaną torbę i wyjął z niej arkusz papieru, w trzech czwartych pokryty precyzyjnym pismem. – Mogę ci przeczytać ostatni fragment, jeśli chcesz. Kote wyciągnął dłoń. – Potrafię czytać twój szyfr na tyle dobrze, żeby samemu to zrobić – powiedział ze znużeniem. – Daj mi to. Może to zaleje pompę. – Zerknął na Basta. – Chodź i siadaj, jeśli zamierzasz słuchać. Nie chcę, żebyś sterczał nade mną. Bast popędził zająć miejsce, a Kote wziął głęboki oddech i przeleciał wzrokiem ostatnią stronę spisanej wczoraj relacji. Milczał dłuższą chwilę. Na jego ustach pojawił się grymas mogący być zapowiedzią niezadowolenia, a potem czymś przypominającym wątły cień uśmiechu. Kiwnął głową w zamyśleniu, ze wzrokiem nadal wbitym w kartkę. – Taki kawał mojej młodości był poświęcony próbom dostania się na Uniwersytet – zauważył. – Chciałem tam pójść jeszcze przed tym, zanim zostali wymordowani członkowie mojej trupy. Zanim się przekonałem, że Chandrianie są czymś więcej niż tylko biwakowymi opowieściami. Zanim zacząłem szukać Amyru. – Karczmarz odchylił się na swoim krześle, wyraz znużenia zniknął, zastąpiony zamyśleniem. – Sądziłem, że kiedy już się tam znajdę, wszystko pójdzie jak z płatka. Poznam magię i znajdę odpowiedzi na wszelkie dręczące mnie pytania. Uważałem, że będzie łatwo jak w baśni. – Kvothe uśmiechnął się zażenowany, przez co jego twarz wydawała się zaskakująco młoda. – I stałoby się tak, gdybym nie miał talentu do robienia sobie wrogów i sprowadzania na siebie kłopotów. Pragnąłem jedynie grać na lutni, chodzić na zajęcia i poznawać odpowiedzi. To wszystko, czego chciałem od Uniwersytetu. Pragnąłem tam jedynie zostać. – Skinął głową do własnych myśli. – W tym miejscu powinniśmy zacząć. Oddał arkusz papieru Kronikarzowi, który bezwiednie wygładził go ręką. Okręcił kałamarz i zanurzył w nim pióro. Bast pochylił się z ożywieniem, szczerząc się jak podekscytowane dziecko. Kvothe omiótł pomieszczenie jasnym wzrokiem. Wziął głęboki wdech i nagle błysnął bezwstydnym uśmiechem. I przez krótką chwilę nie wyglądał wcale jak oberżysta. Spojrzenie miał przenikliwe i bystre, oczy zielone jak źdźbło trawy. – Gotowi? Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nSpis treści Podziękowania Mapa Prolog Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Rozdział 38 Rozdział 39 Rozdział 40 Rozdział 41 Rozdział 42 Rozdział 43 Rozdział 44 Rozdział 45 Rozdział 46 Rozdział 47 Rozdział 48 Rozdział 49 Rozdział 50 Rozdział 51 Rozdział 52 Rozdział 53 Rozdział 54 Rozdział 55 Rozdział 56 Rozdział 57 Rozdział 58 Rozdział 59 Rozdział 60 Rozdział 61 Rozdział 62 Rozdział 63 Rozdział 64 Rozdział 65 Rozdział 66 Rozdział 67 Rozdział 68 Rozdział 69 Rozdział 70 Rozdział 71 Rozdział 72 Rozdział 73 Rozdział 74 Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nTytuł oryginału: Wise Man’s Fear The Kingkiller Chronicle: Day Two Copyright © 2011 by Patrick Rothfuss All rights reserved Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2016 Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. Redaktor: Małgorzata Chwałek Mapa: Nathan Taylor Opracowanie graficzne serii i projekt okładki: Jacek Pietrzyński Fotografie na okładce © Matthias Clamer / Getty Images © WiktorD / Getty Images Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Strach mędrca. Tom 1, wyd. I, dodruk, Poznań 2017) ISBN 978-83-8062-812-0 Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08 fax: 61 867 37 74 e-mail: rebis@rebis.com.pl www.rebis.com.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Strach_medrca__Tom_1-ebookRO/p02039193i020" target="_blank" title="Strach mędrca. Tom 1 [Patrick Rothfuss] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Strach mędrca. Tom 1 [Patrick Rothfuss] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Trader InvestJourney — Trading Ideas & Charts — TradingView India\nAbout me Każdy może zostać milionerem. Musimy jednak w to uwierzyć i podjąć odpowiednie kroki. Większość niestety woli nie robić nic, szukając tysięcy wymówek, wmawiając sobie i innym, że się nie da. A właśnie, że się da! I my to pokażemy! Krok po kroku!


Zysk sektora bankowego spadł o 43,8 proc, do 7,7 mld zł w 2020 r. - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 16 lutego 2021, 11:00\nZysk netto sektora bankowego w 2020 roku wyniósł 7,77 mld zł, co oznacza, że spadł o 43,8 proc. - poinformowała Komisja Nadzoru Finansowego w raporcie. W samym grudniu 2020 roku strata netto sektora wyniosła 128,4 mln zł\nCzytaj też: PKO BP na fali cyfrowego rozwoju\nCzytaj też: MFW ocenia działania NBP. Prezes Glapiński komentuje\nWynik banków z tytułu odsetek w 2020 roku wyniósł 47,02 mld zł, malejąc w porównaniu z 2019 rokiem o 4,3 proc., a wynik z tytułu prowizji 14,8 mld zł, co oznacza wzrost o 11,1 proc.


Horrory, które można obejrzeć w Halloween w telewizji i w streamingu\nNajlepsze horrory, które możesz obejrzeć w Halloween w telewizji i serwisach streamingowych\nPrzed nami najstraszniejsza noc w roku. Jeśli lubicie się bać, mam dla was propozycję (a nawet więcej niż kilka propozycji) na to, jak solidnie poszarpać swoje nerwy. Oto najciekawsze propozycje strasznych filmów, które zapewnią wam masę wrażeń w Halloween.\nLśnienie w Netfliksie\nLada moment premiera filmu „Doktor Sen” (to sequel filmu i książki „Lśnienie”), więc aż się prosi, by (po raz kolejny) sięgnąć po arcydzieło Stanleya Kubricka z nieśmiertelną rolą Jacka Nicholsona. „Lśnienie” to nie tylko najlepsza adaptacja książki Stephena Kinga (choć sam autor nie należy do jej fanów), ale też jeden z nielicznych horrorów, które zaliczam do najlepszych filmów wszech czasów. Napisano i powiedziano o nim już tak wiele, że pozostaje mi nic innego, jak tylko zaprosić do oglądania.\nObcy – 8 pasażer Nostromo o 21:50 w Ale kino+\nPierwszy „Obcy” to absolutna klasyka i do tego podręcznikowy przykład arcydzieła horroru z soczystą polewą science-fiction. To jeden z nielicznych filmów, który za każdym kolejnym obejrzeniem przeraża mnie tak samo (a widziałem go już niezliczoną ilość razy), a scena „narodzin Obcego” zaskakuje i gotuje krew równie mocno.\nDziecko Rosemary w HBO GO\nFilm-legenda, który wprowadził Romana Polańskiego na szczyty filmowej sławy i otworzył przed nim bramy Hollywood. Ale jego sukces nie jest w żadnym razie przesadzony – to absolutne arcydzieło strachu. Przy okazji będące rozrywającym emocjonalnie studium schizofrenii, paranoi – przerażając widza bardziej na poziomie psychologicznym niż bazując na jakichkolwiek dosłownościach. A warstwa formalna (zdjęcia i muzyka) to już absolutne dzieło sztuki.\nStraszny film o 20:00 w Paramount Channel\nJeśli zamiast się bać, wolicie się śmiać i trzymać na dystans od wszelkiej maści morderców i psychopatów, to zawsze można sięgnąć po udane parodie horrorów. Pierwszy „Straszny film” do takich należał. Nie jest to może ten sam poziom humoru, co klasyka parodii z lat 70., 80. i początku lat 90., ale parę udanych sekwencji i nawiązań z przymrużeniem oka w stronę popularnych slasherów można wyłowić i całkiem nieźle się przy tym bawić.\nHalloween o 21:00 w CANAL+\nSequel oryginalnego „Halloween” to zaskakująco udany powrót do świata Michaela Myersa i solidna dawka mięsistego slashera, a o nie dość trudno w dzisiejszych czasach. Nowa odsłona straszy, ale też oddaje należyty hołd pierwszej odsłonie, a także, co rzadkie w slasherach, ma całkiem nieźle rozwiniętych bohaterów na pierwszym i drugim planie.\nCiche miejsce w HBO GO\nJeden z bezapelacyjnie najciekawszych horrorów ostatnich lat. Aktor-reżyser John Krasinski wraz z żoną Emily Blunt zaserwowali widzom naprawdę efektowną petardę. I, co ważne, mając w pamięci fakt, że najbardziej straszy nas to, czego nie widzimy. A sam motyw „Cichego miejsca”, zakładający, że jego bohaterowie nie mogą wydawać żadnych dźwięków, bo inaczej czeka ich śmierć z rąk przerażających stworów, to także pomysł genialny w swojej prostocie.\nCoś w Netfliksie\n„Coś” to film, który niezmiennie mnie fascynuje od lat. Począwszy od niesamowitych mechanicznych efektów specjalnych, przez świetne role, poczucie nieustannego zagrożenia i klaustrofobiczne korytarze arktycznej bazy gdzie toczy się akcja po pamiętną i niezwykłą muzykę Ennio Morricone.\nMartwe zło w Amazon Prime Video\nKolejny nadzwyczaj udany remake kultowego horroru. „Martwe zło” od Sama Raimiego właściwie nowej wersji nie potrzebowało („tania” stylistyka rodem z lat 80. tylko dodaje mu uroku), natomiast reżyser Fede Alvarez przeniósł tę opowieść w inny wymiar, także formalny, tworząc ciekawą alternatywę dla oryginału.\nObecność o 21:00 w TNT\nCzęść druga to absolutne opus magnum Jamesa Wana, ale pierwsza „Obecność” też jest znakomita. Twórcy postawili nie tylko na elementy straszenia widowni, ale też zainwestowali uwagę w bohaterów oraz stworzenie odpowiedniej atmosfery.\nKrólestwo pająków w HBO GO\nJuż sam tytuł jest dla mnie wystarczająco przerażający, by wywołać gęsią skórkę i nerwową wysypkę na co najmniej kilka dni. Zaryzykuję stwierdzenie, choć wiem, iż nie jest to popularny podgatunek horrorów, że „Królestwo pająków” to najlepszy film o ataku krwiożerczych pająków w historii kina. Choć tempo rozwija się powoli, to jak już przychodzi nam oglądać sceny ze „stworkami” to gwarantuję, iż na dłużej zostaną w waszej pamięci. A na deser dostajemy Williama Shatnera w roli głównej.\nSuspiria w Amazon Prime Video\nTen remake klasyki horroru przywitałem z otwartymi rękami. Oryginał od Dario Argento cenię za wyjątkową i hipnotyzującą warstwę wizualną, ale nie jestem jego fanem jako całości. Nowa „Suspiria” natomiast w pełni rozwija potencjał tej produkcji, zarówno w warstwie formalnej, jak i psychologicznej.\nŚwit żywych trupów w Netfliksie\nZ biegiem lat dochodzę do wniosku, że horrory są jednym z nielicznych gatunków, który jest w stanie wydać na świat udane remaki. Takim właśnie jest „Świt żywych trupów” z 2004 roku, będący pełnometrażowym debiutem Zacka Snydera. I przy okazji jednym z jego najlepszych filmów. Zdołał on przefiltrować nowoczesne motywy horrorów i zręcznie przemycić je w swoim dziele bez szkody dla oryginału George’a Romero. Wyszedł z tego świetny i pełen energii hołd dla klasycznych zombiaków oraz solidny straszak na miarę XXI wieku.\nCoś za mną chodzi w Netfliksie\nJeden z najlepiej wyglądających horrorów ostatnich lat. Znakomita warstwa wizualna i muzyczna (film zatopiony jest w sentymentach za latami 80.) idealnie dopełnia świetny pomysł na solidnego straszaka. Twórcy w genialny sposób budują duszącą atmosferę, kapitalnie stopniując napięcie, a przy tym wszystkim serwując widowni całkiem strawną pożywkę dla przemyśleń – horror będący metaforą strachu przed dojrzewaniem i przy okazji przestrogą przed nieodpowiedzialnym seksem? Proszę bardzo!\nRekinado w Amazon Prime Video\nA jeśli czujecie nadmiar oglądania dobrego kina, to zawsze można sięgnąć po jakąś produkcję klasy Z. „Rekinado” to jeden z najpopularniejszych reprezentantów „najlepszych najgorszych filmów” XXI wieku. O ile tylko potraficie odpowiednio przyswoić tak potężne dawki absurdu i abstrakcji, złego aktorstwa, jeszcze gorszych efektów specjalnych oraz spadających z nieba rekinów, to powinniście mieć całkiem udane Halloween.\nTagi: ciche miejscecoś horrorcoś za mną chodzidziecko rosemaryfilmy na halloweenfilmy o zombiehalloweenhalloween filmhorrorykrólestwo pająkówLśnieniemartwe złoobcy 8 pasażer nostromoobecność horrorrekinadostraszne filmystraszny filmsuspiria 2018top filmów


W marszu Pamięci Rotmistrza Witolda Pileckiego\n22 maja 2022 r. ppor. Sławomir Bujak, reprezentujący Areszt Śledczy w&nbspŚwidnicy, wziął udział w&nbspuroczystościach z&nbspokazji 74. rocznicy mordu Witolda Pileckiego, żołnierza Armii Krajowej, więźnia obozu zagłady w&nbspAuschwitz, który został zamordowany przez władze komunistyczne 25 maja 1948 roku.\nW 102. rocznicę urodzin Świętego Jana Pawła II, przypadającą na&nbsp18 maja 2022 r., funkcjonariusze Aresztu Śledczego w Świdnicy zorganizowali w&nbspKatedrze św. Stanisława i&nbspśw. Wacława wystawę prac wykonanych przez skazanych, w&nbspramach konkursu „Historia nauczycielką życia” - Święty Jan Paweł II.\nBiskup celebrował mszę świętą w areszcie\nFunkcjonariusze aresztu spieszą z pomocą


Zatrzymanie 11 osób poszukiwanych listami gończymi. "Sprawcy licznych oszustw i kradzieży" - Wiadomości Warszawa - WP WawaLove\n16 marca doszło do jednego z większych zatrzymań, które dotyczyło osób ściganych od dłuższego czasu listami gończymi. Funkcjonariuszom udało się ustalić miejsce aktualnego pobytu aż 11 przestępców. Po przygotowaniu akcji doszło do konkretnych zatrzymań w stolicy i Piasecznie.\nWśród poszukiwanych znajdowało się m.in. małżeństwo z Pragi Południe. 43-letni Tomasz J. miał do odbycia karę 8 miesięcy pozbawienia wolności za oszustwo i okazało się, że przebywał akurat w swoim mieszkaniu. Po wstępnej weryfikacji wyszło na jaw, iż ścigana jest również jego żona 41-letnia Brygida J. Na Woli wpadli z kolei dwaj mężczyźni, którzy wcześniej okradli jeden z marketów spożywczych.\nUkrywali się oni od ponad roku, ale mundurowi w końcu trafili na ich ślad. Wśród pozostałych poszukiwanych znajdują się też np. sprawcy bójek oraz zakłóceń porządku publicznego. Wszystkie osoby trafiły już do policyjnego aresztu, gdzie odbędą kary zasądzone wcześniej przez sąd za popełnione przestępstwa.\nPrzeczytajcie też: Wybitny polski aktor bohaterem muralu przy ul. Pięknej


HOKER # F 01-09 | [REC.ON]\n» HOKER # F 01-09\nHOKER # F 01-09\nCena: 315,00 € 315.00\nKod produktu: F 01-09\nOferowany przez nas hoker przystosowany jest do codziennego użytku, jednocześnie będąc wyjątkowym akcentem dekoracyjnym. Ręcznie wykonana konstrukcja z rur i zębatek, zwieńczona siedziskiem ze 100-letniego drewna. Niezwykle nowoczesna i unikalna forma tego typu produktu. Jest nie tylko praktycznym rozwiązaniem, ale również zachwyca swym wyglądem! Model ten jest wykonany dbałością o środowisko - w 100% upcykingowy. Idealne rozwiązanie dla osób ceniących odważne połączenia, lubiących otaczać się niebanalnymi przedmiotami z duszą. Naturalność i brak przepychu - po prostu świadomy design!\nWykonany ręcznie z: rura 3/4 cala, zębatki, 100-letnie drewno.\nCzynności produkcyjne: szlifowanie, polerowanie, spawanie, lakierowanie, cięcie\nsiedzisko: średnica 33 cm, wysokość 7,5 cm\n[Każdy nasz produkt posiada ręcznie wykonany certyfikat.\nNa Certyfikacie znajdują się: jednostkowy numer seryjny produktu oraz ręczny opis części składowych]\nWszystkie nasze produkty wykonane są ręcznie z materiałów pochodzących z recyklingu. Dlatego też nie ma dwóch identycznych produktów. Zdjęcia zamieszczone w naszym sklepie są zdjęciami poglądowymi. Dodatkowo możemy wykonać podobny produkt na życzenie Klienta. Elementy elektryczne zastosowane w naszych instalacjach posiadają wszystkie wymagane prawem dopuszczenia (m.in. CE, deklaracje zgodności, świadectwa jakości).\nKRZESŁO # F 01-24\nKrzesło po renowacji - stelaż z profili metalowych, siedzisko ze 100-letniego drewna sosnowego.\nKRZESŁO # F 01-25\nKRZESŁO # F 01-27\nKRZESŁO # F 01-31\nKRZESŁO # F 01-32\nKRZESŁO # F 01-30


Portishead w obronie wolności wypowiedzi artystycznej w Polsce\n20 June 2014 Kultura, News, Polska, prawo, twórca Like\nPortishead pisze do prezydenta Poznania w obronie artystów, ale “Golgota Picnic” odwołany\nW liście otwartym muzycy legendarnej trip – hopowej kapeli napisali: “Wierzymy, że wolność, jedna z najbardziej podstawowych wartości człowieka oparta jest na prawie do wolnego życia u myślenia, a także do zadawania pytań – nawet tych najbardziej niewygodnych”. List otwarty związany jest z zapowiadanymi protestami religijnymi przeciwko wystawieniu “Golgota Picnic” podczas “Malta Festiwal”. Jednak przedstawienie odwołano.\n“Z powodu bardzo dużego zagrożenia zamieszkami, których skala i forma mogą być niebezpieczne dla naszych widzów, aktorów, postronnych osób a także mogą prowadzić do dewastacji obiektów użyteczności publicznej miasta Poznania zmuszeni jesteśmy do odwołania przedstawienia „Golgota Picnic” w dniach 27 i 28 czerwca. Niebezpieczny spektakl nienawiści do odmiennej wizji świata, jaki zaplanowali na te dni w Poznaniu protestujący nie będzie naszym udziałem” – oświadczenie tej treści podpisane przez Michała Merczyńskiego, dyrektora “Malta Festival Poznań” pojawiło się dzisiaj na stronie internetowej festiwalu.\n“Chcemy zdecydowanie podkreślić, że wyłącznym powodem odwołania spektaklu jest realne zagrożenie bezpieczeństwa publicznego. Działamy w poczuciu odpowiedzialności za naszych widzów, gości i artystów a także mieszkańców Poznania. Po raz kolejny podkreślamy też, że spektakl nie ma wymowy antychrześcijańskiej. To właśnie zarzucają mu głuche na jakiekolwiek racjonalne argumenty radykalne środowiska katolickie. Jesteśmy atakowani jako festiwal, atakowany jest reżyser – Rodrigo García, atakowani są pracownicy festiwalu oraz CK Zamek, którzy otrzymują listy i telefony z pogróżkami. Zwłaszcza te ostatnie, anonimowe, często wulgarne treści zasługują na szczególną krytykę i nie ma dla nich usprawiedliwienia. Zajadłemu szykanowaniu festiwalu towarzyszy jednak coś, czego zignorować nie możemy – groźby możliwego ataku na widzów, aktorów, naszych gości i mieszkańców Poznania, jaki mogą sprowadzić organizowane bez żadnej refleksji nad bezpieczeństwem protesty” – czytamy w “Oświadczenie w sprawie odwołania spektaklu „Golgota Picnic”.\nPetycja List do Prezydenta RP w sprawie odwołania “Golgota Picnic”.\nKilka dni Ryszard Grobelny, prezydent Poznania opublikował oficjalne pismo związane z jego obawami dotyczącymi przedstawienia.\n“Od wielu dni docierają do mnie dziesiątki informacji obrazujących skalę protestu przeciwko wystawieniu w Poznaniu spektaklu Rodrigo Garcii ,,Golgota Picnic”.\nInformacje Policji i podległych mi służb jednoznacznie wskazują, że nagromadzenie w czasie prezentacji spektaklu “Golgota Picnic” ogromnych emocji i ogromnej liczby osób może doprowadzić do zachowań trudnych do kontrolowania. W dniach 27 i 28 czerwca ma odbyć się w Poznaniu wiele planowanych i spontanicznych wydarzeń, których połączenie wskazuje na potencjalne i bardzo poważne zagrożenie bezpieczeństwa mieszkańców i mienia Miasta.\nData i miejsce spektaklu nabierają szczególnego znaczenia w kontekście wcześniej zaplanowanych na ten dzień wydarzeń: od lat, tego dnia, właśnie w tym miejscu, odbywa się procesja ku czci Najświętszego Serca Pana Jezusa; świętujemy wówczas rocznicę Powstania Poznańskiego Czerwca ’56 roku; a w tym roku dodatkowo w Poznaniu swoje spotkania mają także kibice.\nI choć organizator zapewnia, że zbieżność dat jest całkowicie przypadkowa, to jednocześnie jest ona wielce niefortunna.”\nW związku z powyższym prezydent pisze również o świadomej prowokacji organizatorów, oraz sugeruje odwołanie przedstawienia.\n“Jako Prezydent Miasta nie posiadam narzędzi prawnych, które administracyjnie zobowiązywałyby jakiegokolwiek organizatora wydarzenia artystycznego, czy protestu, do jego odwołania. I choć jestem głęboko przekonany, że prawo artysty do swobodnej wypowiedzi i wolność zgromadzeń są wielkimi osiągnięciami polskiej demokracji, to jest – w mojej ocenie – wartość, która stoi ponad nimi. Jest nią życie i bezpieczeństwo mieszkańców oraz ich mienia”.\nPrezydent “uspokaja”, że przedstawienie nie jest w żaden sposób finansowane z pieniędzy poznańskiego magistratu. Zapowiada także, że przedstawienia nie będzie oglądał, ponieważ jest ono sprzeczne z wyznawanymi przez niego wartościami.\nWzywam wszystkich, by podjęli wszelkie możliwe działania, by Poznań pozostał miastem bezpiecznym, przyjaznym sztuce i artystom, w których poszanowanie godności człowieka jest istotną wartością. To przecież wartości typowo poznańskie.\nPrzyznając, że forma spektaklu “Golgota Picnic” może budzić sprzeciwy i protesty, informuję, że osobiście nie wezmę udziału w jego prezentacji, także ze względu na wątpliwości co do zgodności prezentowanych w nim treści z wyznawanymi przeze mnie wartościami.\nCo ciekawe “Golgota Picnic”, który ma zostać wystawiony 27 i 28 czerwca w CK “Zamek” jeszcze ani razu nie był pokazywany w Polsce. Doczekał się fantastycznych recenzji, przydomka “kontrowersyjnego”, oraz protestów ultrakatolików we Francji. “Golgota Picnic” dzieło Rodriga Garcii to monumentalne przedstawienie o współczesnych problemach świata, a szczególnie wszechogarniającego konsumpcjonizmu, hipokryzji, oraz przemocy.\nPrezydenta wsparł abp Stanisław Gądecki, przewodniczący episkopatu Polski, metropolita poznański:\n“Spektakl odbierany jest powszechnie jako bluźnierczy i wyśmiewający w sposób ordynarny to, co dla chrześcijan jest największą świętością – twierdzi hierarcha. – Występujący nago aktorzy kpią z Męki Pańskiej, a całość przesycona jest pornograficznymi odniesieniami do Pisma Świętego”.\nW obronie przedstawienia wystosowano list otwarty podpisany przez ponad 300 znanych artystów, aktorów, pisarzy, ludzi kultury.\n“25 lat po odzyskaniu niepodległości pokaz spektaklu w przestrzeni zamkniętej na nowo budzi w Polsce pragnienie cenzury prewencyjnej i nawoływania do krucjaty przeciwko artystom”.\nSwój list otwarty wystosowała również legenda trip – hopu, grupa Portishead, która występowała na festiwalu na Malcie w 2011 roku.\nW powyższej wymianie listowej głos zabrał również Michał Merczyński, dyrektor “Malty”:\n“Głównym tematem przedstawienia nie jest religia chrześcijańska ani męka Jezusa Chrystusa, nie jest nim też obrażanie uczuć religijnych. Informacje o bluźnierczym charakterze tej sztuki są rozpowszechniane przez osoby, które nie widziały spektaklu lub też widziały tylko jego fragmenty, o czym publicznie informują”.\nFot. materiały prasowe Malta Festiwal (fot. David Ruano)\n« Previous Story Ikea zagroziła pozwem stronie IKEAhackers.net\nNext Story » Niezależni zaczynają się łamać przed YouTube. Warunki umowy nie...\nCenzura, Polska, Prawo, Twórca, Wolna kultura\nKultura, News, Polska, prawo, twórca Portishead pisze do prezydenta Poznania w obronie artystów, ale “Golgota Picnic”...


UOKiK - Urząd - Informacje ogólne - Wydarzenia, komentarze - Sprostowanie do artykułu pt. Kupiłam telewizor bubel, ale raty muszę płacić - Tygodnik Tina z 13 lipca 2011 roku\nSprostowanie do artykułu pt. Kupiłam telewizor bubel, ale raty muszę płacić - Tygodnik Tina z 13 lipca 2011 roku\n< poprzedni | następny >\t20.07.2011\ninformuję, że w artykule pt. „Kupiłam telewizor bubel, ale raty musze płacić”, który ukazał się w tygodniku „Tina” z 13 lipca br. znalazła się wypowiedź podpisana moim nazwiskiem oraz z moim zdjęciem, której w rzeczywistości nie udzieliłam.\nNa podstawie art. 31 Prawa prasowego bardzo proszę o sprostowanie tej pomyłki na łamach „Tiny”. Tym bardziej, że odpowiedź udzielona rzekomo przeze mnie wprowadza czytelników w błąd. Reklamację towaru niezgodnego z umową można złożyć w ciągu 2 lat od jego nabycia, nie jak błędnie podano w artykule w ciągu 6 miesięcy. To zasadnicza różnica dla czytelnika. Ponadto nie udzieliłam żadnej wypowiedzi oceniającej działanie spółki, co niestety pojawiło się w przygotowanej przez Państwa redakcję - rzekomo mojej wypowiedzi.\nWobec powyższego proszę o sprostowanie nieprawdziwych informacji. Jednocześnie informuję, że w przypadku braku publikacji sprostowania zgodnie z Art. 39 Prawa prasowego – przysługuje nam prawo do dochodzenia stosownego roszczenia,\nSprostowanie do artykułu pt. Kupiłam telewizor bubel, ale raty muszę płacić - Tygodnik Tina z 13 lipca 2011 roku (2011.07.20) (192,9 KB, pdf, 2016.06.14)


Comperia.pl » Lokaty bankowe » Poradniki, rankingi, raporty » Archiwalne rankingi lokat » Archiwalny ranking lokat - listopad 2014\nWysokooprocentowana lokata bankowa to teraz marzenie wiêkszo¶ci Polaków. Niestety, po obni¿kach stóp pró¿no szukaæ depozytów, które dawa³yby satysfakcjonuj±cy zysk. Nie znaczy to jednak, ¿e nie ma interesuj±cych propozycji. Wystarczy trochê poszukaæ…\nPodobnie jaki miesi±c temu, palmê pierwszeñstwa w rankingu na najlepsz± lokatê na 3 –miesi±ce dzier¿y Idea Bank. Lokata HAPPY jest bezsprzecznie najwy¿ej oprocentowanym produktem na rynku (a¿ 5 proc. w skali roku!). Niestety, maksymalnie zarobiæ mo¿na na niej 101,25 z³, poniewa¿ bank wprowadzi³ ograniczenia co do wysoko¶ci zdeponowanych ¶rodków – najwiêksza mo¿liwa kwota lokaty wynosi 10 tys. z³. Bank nie wymaga za³o¿enia konta ani wykupienia dodatkowych produktów, ale depozyt przeznaczony jest dla nowych klientów i mo¿na go otworzyæ tylko raz.\nDrugie miejsce na podium przypad³o Smart Lokacie „Na powitanie” w BIZ Banku i Lokacie Jesienny Procent w Credit Agricole. Oba produkty gwarantuj± zyska na poziomie 4,1 proc., co przy 5 tys. z³ depozytu oznacza odsetki w wysoko¶ci 41,51 z³. Lokata „Na powitanie” skierowana jest do nowych klientów, maksymalnie mo¿na na niej ulokowaæ 10 tys. z³. Inaczej jest w przypadku lokaty Jesienny Procent – promocj± s± objête nowe ¶rodki do kwoty 200 tys. z³, a klient ma mo¿liwo¶æ otworzenia dowolnej ilo¶ci lokat. Konieczne jest posiadanie lub za³o¿enie konta w tym banku.\nNa ostatniej pozycji na podium jest do¶æ ciasno – znajduj± siê tam a¿ cztery banki oferuj±ce lokaty z oprocentowaniem 4 proc. - mBank, BG¯Optima, BNP Paribas oraz Raiffeisen Polbank. 3 - miesiêczna lokata dla nowych klientów i Lokata Bezkarna dostêpne s± tylko dla nowych klientów banku, Lokatê Mobiln± z poziomu aplikacji mobilnej mog± otworzyæ osoby, które ju¿ posiadaj± konto w Raiffeisen Polbanku, natomiast Lokata Dobrze Procentuj±ca przeznaczona jest dla nowych i obecnych klientów banku.\nNajlepsze lokaty na 6 miesiêcy maj± sporo ni¿sze oprocentowanie ni¿ depozyty 3- miesiêczne. Zwyciêzca rankingu, Lokata BIZ PRO w BIZ Banku, gwarantuje zysk na poziomie 3,5 proc., co przy 5 tys. depozytu przek³ada siê na odsetki w wysoko¶ci 70,87 z³. Produkt dostêpny jest dla osób, które posiadaj± w BIZ Banku konto osobiste, minimalna kwota depozytu to 1000 z³, bank nie stawia ograniczeñ co do maksymalnej warto¶ci lokaty.\nNie potrzeba otwieraæ konta, by za³o¿yæ Smart Lokatê w FM Banku lub Lokatê Zimow± w GetinOnline. Oba depozyty przynosz± 3,4 proc. odsetek w skali roku, czyli po 6-ciu miesi±cach oszczêdzania otrzymamy 68,85 z³. Mo¿na je otworzyæ przez Internet, bez wychodzenia z domu.\nNa 3 miejsce spad³a eLokata24 z oferty SK Banku. Bank zdecydowa³ siê obni¿yæ jej oprocentowanie z 3,65 proc. do 3,30 proc. Zysk obecnie bêdzie wynosi³ 66,82 z³, oczywi¶cie, o ile bank ponownie nie zmieni jej oprocentowania…\nW rankingu lokat na 12 miesiêcy prowadzi SK Bank. Interlokata Standard z oprocentowaniem zmiennym, obecnie na poziomie 3,7 proc. w skali roku pozwoli klientom zarobiæ 149,85 z³. Nale¿y tylko pamiêtaæ, ¿e nie jest to gwarantowany zysk, zale¿y bowiem od decyzji banku.\nZmienne oprocentowanie ma równie¿ Lokata Standardowa, znajduj±ca siê na 2 miejscu w rankingu. Oprocentowanie tego depozytu wynosi 3,6 proc. w skali roku, co przek³ada siê na odsetki w wysoko¶ci 145,79 z³.\nTrzecie miejsce zajmuje BZ WBK i dostêpna przez aplikacje mobiln± Lokata Mobilna. Zysk z depozytu wynosi 141,75 z³, a maksymalna kwota lokaty to 10 tys. z³


Pracuje kilka wyciągów. Raport narciarski (21.02.2014 r.) | Nowiny\nPracuje kilka wyciągów. Raport narciarski (21.02.2014 r.)\nŁukasz Solski 21.02.2014\nZima nie ma zamiaru wracać na Podkarpacie. Przez najbliższe kilkanaście dni synoptycy nie przewidują mrozów. W regionie działa jednak jeszcze kilka wyciągów narciarskich.\n- Po lekkim, nocnym przymrozku i przy słonecznej pogodzie od rana, warunki narciarskie na stoku w Arłamowie, na piątek uległy poprawie - powiedział Ryszard Kosterkiewicz z hotelu Arłamów.\n- Oprócz nart, na naszych gości czeka bardzo wiele innych atrakcji, m.in. strefa basenów z całorocznym basenem zewnętrznym z ciepłą wodą, świat saun, liczne gabinety zabiegowe SPA, konie i kryta ujeżdżalnia, hala sportowa i hala tenisowa, ścianka wspinaczkowa, korty do squasha i strzelnica sportowa.\nczynne: od godz. 10 do 18\nczynne: od godz. 9 do 19\nczynne: od godz. 9 do 21\npokrywa śnieżna: 40-50 cm\nczynne: od godz. 8 do 16 i od 16 do 21\ndolna kolej nieczynna\nczynne: od godz. 9 do 20\nczynne: od godz. 9 do 17\npokrywa śnieżna: 15-40 cm\nRow 21.02.2014 12:11:29\nJest wiosna ...to nie na narty.... tylko na rower!!! - sorry taki mamy klimat-


Ryanair niechetny do zwrotu kosztów - Europejski Informator Lotniczy => Air-Europa.pl\nRyanair niechetny do zwrotu kosztów\nLondyn, Anglia (CNN) – jedna z największych w Europie linii lotniczych powiadomiła w środę, że nie będzie wypłacać zwrotów za bilety, które przepadły przez chmurę pyłu wulkanicznego- potencjalnie naruszając prawa Unii Europejskiej.\nRyanair będzie „uwzględniał wszystkie wpływające wnioski pasażerów o zwrot uzasadnionych kosztów poniesionych w ciągu ostatniego tygodnia” jak twierdzi dyrektor generalny Ryanair Michael O’Leary, ale powiedział on również w oświadczeniu: „…każdy zwrot jednak będzie ograniczony do pierwotnej wysokości taryfy zapłaconej przez każdego pasażera.”\nOdpowiedni organ Unii Europejskiej w zakresie transportu pasażerów przypomniał w poniedziałek, że linie lotnicze są odpowiedzialne za opiekę nad pasażerami, którzy zostali „na lodzie”. Mają „obowiązek opieki – co oznacza żywność, napoje oraz zakwaterowanie w razie potrzeby”.\n„Pomimo tych wyjątkowych okoliczności, pasażerowie linii lotniczych mają prawo do ubiegania się o zwrot pieniędzi, z wyjątkiem dodatkowych rekompensat finansowych, które miałyby zastosowanie w bardziej normalnych warunkach”, powiedział. Ryanair jednak nie jest chętny do wypłat nawet podstawowych taryf biletowych – jak okazyje sie w praktyce.\nRząd Brytyjski natychmiast skrytykował wypowiedź Ryanair jako „skandaliczne” i „wbrew przepisom konsumenckim w UE.” „To szokujące zachowanie i dosypywanie soli do ran dla osób, które zostały pozostawione same sobie za granicą”.\nRząd zapowiada dalsze apelacje na wyższym szczeblu, jeśli sytuacja nie ulegnie zmianie.


Test rękawiczek Alpinestars Aero oraz Gravity – Blog EMTB.pl\nTest rękawiczek Alpinestars Aero oraz Gravity\nw 19 września 2013\nTest rękawiczek Alpinestars Ae...\nPrzyszła pora na publikację naszych wrażeń z jazdy w rękawiczkach firmy Alpinestars. Do naszej redakcji trafiły dwa modele, Gravity oraz Aero, które spędziły z nami ostatnie dwa miesiące zmagając się nie tylko z jazdą po górskich szlakach, ale również z przygotowywaniem i oznaczeniem tras naszych naszych zawodów.\nPierwszy rzut oka na rękawiczki Alpinestars Aero daje bardzo pozytywne wrażenie, design jest nowoczesny, a bijące po oczach kolory zgodne z obecnymi trendami. Po przyjrzeniu się bliżej ciężko znaleźć jakieś niedoróbki, całość jest wykończona starannie, znalazłem tylko jeden szew który nie jest idealnie prosty.\nWierzchni materiał jest rozciągliwy i stosunkowo cienki, daleko mu jednak do przewiewnych siateczek. W zamian za to w dotyku sprawia wrażenie wytrzymałego. Na bocznych częściach palców oraz przy nasadzie kciuka zastosowano małe wstawki z lycry, które poprawiają wentylację w rękawiczce. Strona wewnętrzna to tradycyjnie syntetyczna skóra, z jedną wstawką z rozciągliwego materiału w miejscu gdzie rękawiczka podczas zginania pracuje najbardziej. Dla poprawienia przewiewności cały kciuk oraz palce są dodatkowo perforowane. Na końcówkach palców mamy silikonowe wstawki i tu zdecydowanie muszę pochwalić ten model rękawiczek z racji tego, że guma jest na dużej powierzchni, a nie jak to czasem bywa tylko na drobnym kawałku. Rękawiczki nie mają rzepa przy nadgarstku, trzymają się na gumkę. Przez to trudniej się je zakłada i ściąga zwłaszcza kiedy są wilgotne, od dołu mamy dodatkowy uchwyt z silikonową, wstawką który ułatwia założenie rękawiczki. Ogólnie brak rzepa, który jak to zwykle bywa przykleja się do wszystkiego do czego nie powinien jest dla mnie na plus.\nW czasie jazdy rękawiczki zapewniają bardzo dobry chwyt kierownicy. Przez to, że są cienkie i nie posiadają żadnych dodatkowych warstw amortyzujących, są jak druga skóra. Wentylacja jest na normalnym poziomie, na polskie niezbyt ciepłe warunki pogodowe jest idealnie. W bardzo upalne dni też dadzą radę, ale nie jest to zdecydowanie ich specjalność, więc nazwą Aero nie należy się w tym momencie sugerować. Miłym i praktycznym akcentem jest duża “pełnowymiarowa” frotka na kciuku. Jak na razie rękawiczki trzymają się bardzo dobrze, a pracowały także przy oznaczaniu i sprzątaniu trasy zawodów enduro w Mieroszowie. Silikon na końcówkach palców ciągle jest na swoim miejscu. Tylko przy lewym nadgarstku jeden szew popruł się na odległości 0.5 cm, dziura zrobiła się kiedy chowałem rower do samochodu w rękawiczkach, nieświadomie musiałem zahaczyć o jakiś ostry element.\nJeżeli ktoś szuka prostych i lekkich rękawiczek to model Aero powinien przypaść mu do gustu, ich zdecydowanym plusem jest to że bardzo dobrze leżą na dłoni. Ale trzeba pamiętać że nie są one przeciwpancerne i trzeba na nie trochę uważać.\nTekst: Adam Tkocz\nRękawiczki Alpinestars Gravity\nRękawiczki Alpinestars Gravity są w teorii najbardziej heavy-duty modelem z całej oferty Alpinestars. W związku z tym spodziewałem się naprawdę ciężkozbrojnego produktu, który raczej będzie zbyt pancerny i za mało wentylowany do całodniowych wypadów Enduro. Jednak w momencie założenia ich na ręce byłem bardzo, ale to naprawdę bardzo zaskoczony! Okazały się wyjątkowo lekkie i super przewiewne.\nPomimo tego samego rozmiaru co Aero, czyli L’ki, model Gravity jest bardziej obszerny i ma dłuższe palce. Na moją łapę Aero było idealnie dopasowane na dłoni, ale miały za krótki kciuk. Jest to problem, który mam niestety z większością rękawiczek. Jednak model Gravity okazał się mieć idealną długość wszystkich palców aby pomieścić moje dłonie. Niestety jest też ciut luźniejszy na śródręczu, ale nie na tyle, że nie jest to problemem.\nSpód rękawiczki jest w całości wykonany z miękkiej syntetycznej skóry w klasycznym brązowym kolorze. Bardzo dobrze wygląda i jest miłe w dotyku. Natomiast wierzch rękawiczek to istna orgia kolorów i materiałów. Gruba siatka, cienka siatka, lycra, coś mięsistego, frotka, guma i plastikowe wzmocnienia. Wszystko zszyte z sobą z bardzo duża precyzją za pomocą niesamowitej ilości szwów. Jednak spokojnie, po założeniu ich na dłonie absolutnie nie ma mowy aby coś nas uwierało.\nModel Gravity w przeciwieństwie do Aero jest zapinany na pasek z rzepem. Dzięki temu rękawiczki dość łatwo i szybko można ściągnąć i założyć. Myślę, że jest to ważna rzecz dla wszystkich tych, którzy muszą ściągać często ściągać rękawiczki do obsługi aparatu fotograficznego, telefonu czy innego gadżetu. Jak już jesteśmy w temacie gadżetów, to niestety obsługa ekranów dotykowych w tych rękawiczkach jest raczej słaba. W czystych jest zupełnie niemożliwa, po kilku jazdach jest lepiej, ale nadal trzeba mocno cisnąć i jest to mało precyzyjne.\nW trakcie jazdy rękawiczki, jak już pisałem, są niesamowicie przewiewne. Nawet podczas wolnej jazdy pod górę, czuć jak powietrze owiewa dłonie! Uważam, że jest to bardzo przyjemne i komfortowe. Szczególnie po przesiadce z wcześniej używanych rękawiczek Ergona, które pomimo przetartych dziur na palcach były zdecydowanie gorzej wentylowane. Ewidentnie Gravity zostały zaprojektowane do jazdy we włoskim klimacie.\nNa zjazdach w terenie rękawiczki Gravity zapewniają naprawdę dobry chwyt. Skóra, z której jest wykonany spód rękawiczek, jest bardzo cienka i pozbawiona jakichkolwiek poduszek. Dzięki temu bardzo dobrze czuć kierownicę i można ją chwycić mocno i pewnie. Dla mnie jest to zaleta, ale dla kogoś kto oczekuje od rękawiczek właściwości amortyzujących będzie to wadą.\nJeśli chodzi o wytrzymałość rękawiczek to jest w porządku poza jednym małym mankamentem… materiałem użytym na wierzchu małego palca. Jest to biała, bardzo luźna siatka. Osobiście bardzo często w terenie ocieram o drzewa i kamienie zewnętrzną krawędzią dłoni, czyli dokładnie tam gdzie jest ta biała siatka. Niestety materiał ten w takich sytuacjach ma tendencję do zaciągania. Co prawda jak na razie nie ma mowy o żadnych dziurach, czy przedarciach, ale kilku odstający nitek zdążyłem się dorobić. Walory estetyczne zdecydowanie z tego powodu cierpią, ale można to spokojnie naprawić odcinając zaciągnięte nitki. Niestety po 2 miesiącach jazdy silikonowe nadruki zaczęły powoli odchodzić.\nPodsumowując, jestem bardzo zadowolony z rękawiczek Alpinestars Gravity i spokojnie mogę je polecić każdemu kto szuka przewiewnych, niezbyt pancernych rękawiczek z dobrym czuciem chwytu.\nGravity vs Aero\nCo ciekawe porównanie obu modeli jest zupełnie odmienne od tego na co wskazywałyby nazwy. Model Gravity jest dużo lżejszy i bardziej przewiewny od Aero. Natomiast Aero jest odrobinę bardziej pancerne, mniej przewiewne i przede wszystkim ma grubszą skórę w chwycie, która lepiej amortyzuje drgania. Na długich jazdach cenimy sobie bardziej komfort zapewniany przez Aero, jednak w gorące dni przewiewność Gravity jest nie do przecenienia. Przydałby się model Aero Gravity ;)\nTest porównawczy obu modeli ;)\nPolski dystrybutor produktów Alpinestars jest firma Frace.pl\nNatomiast kupić je możemy w freeridemarket.pl\nTekst: Michał Jurewicz\nPoprzedni wpisTest okularów Alpina M-Tech 1.0\nNastępny wpisTrasa, którą trzeba przejechać! Zittauer G...


Książka “Dieta bez mleka i glutenu” – Dieta bez glutenu i mleka\nHome Opinie o produktach Książki o odżywianiu Książka “Dieta bez mleka i glutenu”\nKsiążka “Dieta bez mleka i glutenu”\nby adminupdated on 16 sierpnia 2017 31 maja 2017 1 komentarz do Książka “Dieta bez mleka i glutenu”\nPo długiej przerwie w aktywności na blogu wracam z informacją o wydanej w tym roku książce “Dieta bez mleka i glutenu“. O ile gluten mnie zbytnio nie interesuje [aktualizacja: niestety już musiał mnie zainteresować, a w tym wpisie znajduje się powód], o tyle z mlekiem mam spory problem i nie mogę spożywać nawet drobnych ilości nabiału. Pisząc ten post sugerowałam się jedynie informacjami zawartymi na stronie wydawcy, jednak po kilku tygodniach zdecydowałam się na jej zakup.\n“Dieta bez mleka i glutenu” to książka autorstwa Barbary Kuligowskiej-Dudek. Jest to już drugie wydanie, na które składa się 248 stron – ja akurat nie czytałam pierwszego, więc nie mam porównania. W książce obok informacji o tym, jakich produktów unikać i czym zastępować źródło wapnia jeśli nie toleruje się mleka, znajdują się przepisy na dania bez mleka i glutenu. Jak to jednak bywa z przepisami, bez zdjęć nie są zbyt zachęcające, więc mimo że zaznaczyłam sobie kilka z nich do wypróbowania, to jednak łatwiej jest mi sięgać po pełne przepisy w kolorowych książkach 😉 Warto w tym miejscu nadmienić, że autorka mocno promuje dietę ograniczającą spożycie mięsa i generalnie produktów odzwierzęcych, więc chyba wszystkie (a przynajmniej mnie było ciężko doszukać się tych mięsnych albo jajecznych) przepisów to dania wegańskie. Wśród nich znajduje się też podstawowy przepis na chleb bezglutenowy, który można potem dowolnie modyfikować, a także przepisy na różne rodzaje mlek roślinnych, domowych kiszonek itp.\nTo, co ciekawi najbardziej i przekonuje do zakupu książki “Dieta bez mleka i glutenu”, to sam początek opisu (i zarazem początek samej książki) będący kwintesencją licznych problemów zdrowotnych:\n“Trądzik, trudna do leczenia nadwaga, bóle głowy, ciągłe katary i zapalenia zatok, reumatyzm, problemy skórne, astma, zespół przewlekłego zmęczenia. (…) Może okazać się, że twój układ odpornościowy traktuje jako wroga niektóre składniki pokarmowe (…)”\nJest to o tyle istotne, że niewielu z nas doszukuje się problemów z alergią bądź nietolerancją pokarmową, dopóki nie zauważą u siebie silnych objawów innych niż tylko częste łapanie zwykłych infekcji lub drobne problemy ze strony żołądka czy jelit. Tak też było u mnie (“Gluten?! Przecież ja przez całe życie jadłam dużo pieczywa i nic mi nie dolegało” – powiedziałam dietetyczce, kiedy skierowała mnie na badania krwi, a potem poszłam je zrobić tylko dla “świętego spokoju”, aby udowodnić jej, że to nie to i że musimy szukać przyczyny dolegliwości gdzieś indziej), dlatego myślę, że każdy kto nie uważa się za okaz zdrowia, powinien zdobyć przynajmniej podstawową wiedzę na temat tego, jakie produkty w jaki sposób mogą szkodzić naszemu organizmowi.\nSamo mleko krowie jest produktem, który zdaniem wielu dietetyków i gastroenterologów jest najlepiej trawiony przez niemowlęta, których organizm jest do takiego mleka przystosowany (część pójdzie jeszcze dalej i doda, że mleko krowie jest tylko dla cieląt), ale z wiekiem traci się zdolność jego trawienia. Z kolei gluten zdaje się (przynajmniej sama takie mam spostrzeżenia) być drugim w kolejności produktem, na który wielu z nas źle reaguje i nie musi chodzić od razu o najgorszą postać nietolerancji z postaci celiakii, ale nawet o “zwykłą” nadwrażliwość na niego.