Doktor TV – Dlaczego warto oglądać telewizję Zdrowia? – Senior24h.pl Portal dla seniorów. Przyszłość. Nie starość | Senior24h\nPobyt w szpitalu dla nikogo z nas nie jest czymś przyjemnym. Na pewno o wiele milej jest spędzać czas w zaciszu własnego domu lub innym, ciekawym miejscu. Niestety, czasami bywa tak, że nasze zdrowie szwankuje i do tego szpitala trafić po prostu musimy…\nSpędzając kilka dni lub tygodni w szpitalu, na pewno warto jest mieć kogoś “do pogadania”. Leżąc na kilkuosobowej sali, okazji jest do tego mnóstwo. Czas ten można także spędzić w inny, pożyteczny sposób. Z pomocą przychodzi tu emitowana w szpitalach pierwsza polska telewizja medyczna – Doktor TV.\nCzy są jakieś zalety płynące z jej oglądania? Oczywiście. I jest ich mnóstwo. Nawet jeśli nie lubisz oglądania telewizji i twierdzisz, że “telewizor zaśmieca tylko twój umysł i zabiera twój cenny czas”, wiedz, że jest wiele korzyści, jakie może przynieść oglądanie tematycznej telewizji, takiej jak Doktor TV.\nOglądanie telewizji nie służy tylko i wyłącznie rozrywce – spełnia także rolę edukacyjną i informacyjną. Doktor TV otworzy cię na świat wiedzy dotyczącej zdrowia. Dzięki praktycznym radom lekarzy, w tym wielu specjalistów, dowiedziesz się więcej na tematy związane ze zdrowiem i profilaktyką chorób. Ale to nie wszystko!\nOto przykładowe programy, które pacjent znajdzie w Doktor TV:\nZdrowie ze smakiem – porady dietetyka jakie posiłki warto spożywać i jak można je przygotować;\nFitness bez tajemnic – porady jak ćwiczyć, aby zachować piękną sylwetkę lub pozbyć się niepotrzebnych kilogramów;\nSpotkanie z lekarzem – specjaliści różnych dziedzin radzą jak ustrzec się przed chorobą lub ją pokonać, jeśli już nas dopadnie;\nUroda – lekarzy medycyny estetycznej tłumaczy na czym polegają takie zabiegi jak lifting, botoks i inne mające na celu poprawić naszą urodę;\nFilmoteka – na przykładzie bohaterów filmowych omawiane są problemy życiowe, które mogą przydarzyć się każdemu z nas.\nZmotywujesz się do dbania o własne zdrowie…\nKażdy z nas chce być zdrowy i szczęśliwy, prawda? Poza zdrowym odżywianiem i prowadzeniem aktywnego trybu życia, możemy zrobić dla siebie coś jeszcze. Czerpać wiedzę na temat dbania o swoje zdrowie z telewizji, co zmotywuje nas do bardziej skutecznego działania. Dbanie o zdrowie nie jest trudne. Wystarczy prowadzić odpowiedni tryb życia (dieta, sport, unikanie używek) oraz obserwować swój organizm i wykonywać regularnie badania. Doktor TV będzie dla ciebie świetnym motywatorem do działania!\nSzybciej zleci czas…\nNa pewno, nic nie zastąpi miłej rozmowy z drugim człowiekiem. Jednak, nie ma co demonizować telewizji. Dzięki Doktor TV, pobyt w szpitalu, upłynie ci w miłej i pozytywnej atmosferze. Nawet się nie obejrzysz, a będziesz wychodzić do domu.\nDoktor TV w liczbach:\nCzy wiesz, że pierwsza polska telewizja medyczna Doktor TV, emitowana jest aż w 16 województwach i 45 miastach Polski? Każdego miesiąca ogląda ją 669 tys. widzów!\nDoktor TV to 6 godzin programu każdego dnia\nAż 70% pacjentów ocenia poziom nadawanych programów jako profesjonalny;\nCo 3 pacjent porusza tematy zgłębione w programach, z personelem medycznym;\n62% pacjentów ogląda Doktor TV ponad kwadrans dziennie;\n72% pacjentów siłę Doktor TV upatruje w ciekawych tematach lub ich przystępnej prezentacji;\n86% pacjentów już w pierwszej dobie pobytu dowiaduje się o Doktor TV;\nPonadto, co 4 pacjent żałuje, że telewizja ta emitowana jest tylko w szpitalach;\nRównież, co 4 pacjent twierdzi, że reklamowane w Doktor TV preparaty medyczne są lepsze od innych.\nBadania GfK dla TV Zdrowie/Doktor TV\n< Poprzedni artykuł Nutka Przyjemności – Abba – SOS Następny artykuł > Robbie Williams – She’s The One


Mniej znane miododajne i pyłkodajne byliny, cz. 2. - Pasieka24 - portal dla pszczelarzy z pasją\nWarto zadbać o poprawienie bazy pożytkowej wokół pasieki, jednak wielu pszczelarzy boryka się z dylematem, jakie rośliny w tym celu sadzić.\nNa życzenie naszych czytelników publikujemy więc na łamach „Pasieki” cykl artykułów o roślinach dostarczających pszczołom nie tylko nektaru, ale i tak niezbędnego pyłku.\nW pierwszej części artykułu autorka opisała chaber górski, dyptam jesionolistny, jeżówkę purpurową, kocimiętkę Faassena, melisę lekarską oraz piwonię.\nRóżnik przerosłolistny = sylfium przerosłe\nNiepoprawnie nazywany rożnikiem, jest byliną pochodzącą z północnoamerykańskich prerii. Rośliny osiągają imponujące rozmiary do 2,5 m i są cenione nie tylko z pszczelarskiego punktu widzenia. Mogą być wykorzystywane jako rośliny energetyczne, paszowe, lecznicze, ozdobne jak też do rekultywacji zdegradowanych gleb.\nNa pasieczysku lub w ogrodzie mogą stanowić osłonę altan, miejsc brzydkich lub chroniącą przed wścibskim spojrzeniem. Sylfium wytwarza silne, czworoboczne na przekroju łodygi oraz duże (30 cm długości × 20 cm szerokości), ciemnozielone, szorstko owłosione liście wyrastające po 2 naprzeciw siebie.\nDolne liście są ogonkowe, górne mają oskrzydlone, zrośnięte u podstawy na kształt kielicha ogonki liściowe. Polska nazwa gatunkowa rośliny „przerosłolistny” nawiązuje właśnie do wyglądu liści, gdyż ma się wrażenie jakby łodyga przez nie przerastała.\nJest aromatyczną byliną lub półkrzewem uprawianym w Polsce już od czasów średniowiecza. Znalazła zastosowanie jako roślina obrzędowa, lecznicza i ozdobna. Można nią także przyprawiać potrawy oraz aromatyzować wódki i likiery.\nOstry, aromatyczny zapach ruty przypomina nieco woń wina, co znalazło odbicie w nazwie tej rośliny w niektórych językach np. w niemieckim Wein-Raute. Pędy nadziemne ruty osiągają wysokość 30-90 cm, są rozgałęzione, w dolnej części zdrewniałe, pokryte przez pierzastosieczne liście zawierające zbiorniki z olejkiem eterycznym.\nCała roślina charakteryzuje się srebrzystawozielonym kolorem. Żółte kwiaty ruty zebrane są w baldachokształtne kwiatostany zakwitające od drugiej dekady VI do końca VII. Szczytowe kwiaty w kwiatostanie są pięciokrotne (mają 5 płatków), pozostałe czterokrotne.\nCiekawostką jest, że pręciki dojrzewają w kwiecie w ściśle określonej kolejności oraz wykonują ruchy. Pyłek uwalniany jest po osiągnięciu przez pręciki pionowego położenia w stosunku do płatków korony. Owocem jest torebka zawierająca liczne nasiona o nerkowatym kształcie.\nWielosił błękitny = koziołek, poziołek\nBylina o mięsistym kłączu oraz sztywnych łodygach dorastających do 1 m wysokości, pokrytych przez pierzaste, ciemnozielone liście. Począwszy od XVI wieku wielosił błękitny uprawiany był w ogrodach jako roślina ozdobna, wykorzystywano go również do celów leczniczych.\nKwiaty wielosiłu zebrane są w szczytowe kwiatostany typu wiechy, pojawiają się w drugiej dekadzie maja i kwitną przez około 4 tygodnie.\nZrosłopłatkowa korona kwiatów osiąga 2 cm długości i cechuje się białą lub niebieską barwą. Kwiaty wytwarzają 5 okazałych pręcików o pomarańczowych główkach żywo kontrastujących z kolorem korony. Owocem u tego gatunku jest torebka.\nPszczoły chętnie korzystają z pyłku wielosiłu, z którego formują żółte obnóża oraz z nektaru zawierającego 29-52% cukrów. Wydajność miodową tego gatunku określa się na 70-200 kg/ha.\nWielosił błękitny najlepiej rośnie na glebie próchnicznej, ubogiej w wapń, lekko wilgotnej lub wilgotnej. Rośliny można rozmnażać z nasion wysiewanych wiosną na rozsadnik lub wprost do gruntu.\nJeśli pozwolimy roślinom zawiązać owoce, wówczas może się sama rozsiewać. Wegetatywny sposób rozmnażania polega na podziale starszych egzemplarzy lub pobieraniu sadzonek wierzchołkowych.\n(Asphodelus albus Willd.)\nDekoracyjna bylina o bezlistnej łodydze osiągającej 50-120 cm wysokości. Częścią podziemną są mięsiste, bulwiaste korzenie. Równowąskie, do 65 cm długości liście wyrastają tuż przy ziemi tworząc rozetę.\nKwiaty składają się z 6 białych listków okwiatu o długości 1,5-2 cm z wyraźnie zaznaczonym zielonym lub brunatnym nerwem środkowym, zebrane są w groniaste kwiatostany.\nOtwarty kwiat przypomina kształtem gwiazdkę. W Europie południowej złotogłów biały jest ulubioną rośliną cmentarną i uchodzi za symbol żałoby. Kwitnienie gatunku przypada na maj i czerwiec.\nKwiaty dostarczają zarówno pyłku, jak i nektaru. We Włoszech uzyskuje się z nich miody odmianowe. Kwiaty żyją tylko jedną dobę, ale mimo zwiędnięcia okwiatu wciąż nektarują i pszczoły nadal mogą pobierać nektar.\nZawartość cukrów w nektarze wynosi do 44%, zaś masa cukrów wytworzona przez 10 kwiatów waha się od 40 do 60 mg.\nRośliny mają małe wymagania klimatyczno-glebowe. Rozmnaża się je przez podział wiosną lub jesienią lub wysadza się zakupione bulwiaste korzenie.\nTrojeść amerykańska. fot.© Aneta Sulborska\nRodzaj liczący około 100 gatunków występujących na kontynencie amerykańskim. Łacińska nazwa rodzajowa roślin wywodzi się od Asklepiosa – boga sztuki lekarskiej i medyków lub Asklepiadesa – sławnego lekarza starożytności.\nW Polsce rośnie kilka gatunków trojeści (uprawianych głównie w celach ozdobnych), z których do roślin pożytkowych, masowo odwiedzanych przez pszczoły zaliczana jest m.in. trojeść amerykańska i bulwiasta.\nTrojeść amerykańska (Asclepias syriaca L.) - jest to okazała bylina tworząca wysokie (1,0-1,8 m), nierozgałęzione pędy pokryte przez eliptyczne liście o krótkich ogonkach. Młode pędy mogą być wykorzystywane w kuchni jako namiastka szparagów, zaś włókna łodyg służą do produkcji tkanin, papieru oraz lin i sznurów.\nCała roślina zawiera trujący sok mleczny, w którego składzie występuje do 10% kauczuku. Kwitnienie gatunku zaczyna się pod koniec czerwca i trwa około 30 dni, czasem 6 tygodni. Białawe lub brudnoróżowe kwiaty o średnicy 14 mm wyrastają w kątach liści, tworząc baldachokształtne kwiatostany.\nNa jednym pędzie wyrasta średnio 7 kwiatostanów. Po przekwitnięciu na roślinach powstają owoce – kolczaste torebki zawierające nasiona z długimi, srebrzystymi włoskami, które są niezwilżalne i służą m.in. do wypełniania poduszek, materaców czy wyrobu pasów ratunkowych.\nKwiaty odznaczające się oryginalną budową i przyjemnym zapachem dostarczają pszczołom jedynie nektaru (pyłek sklejony jest w pyłkowiny i owady nie mogą uformować z niego obnóża). Nektar wydzielany jest od wczesnych godzin rannych aż do zmierzchu, przy czym najintensywniejszy oblot owadów ma miejsce w godzinach 8-12 oraz 14-17.


Moje życie polarnika - ebook - Marek Kamiński - bookto.pl\nRozdział 1. Połczyńska poczta butelkowa\nRozdział 2. Nastoletni kapitan\nRozdział 3. Podróże w głowie\nRozdział 4. Jacht na brzegu\nRozdział 5. Przystanek przed biegunem\nRozdział 6. Szaro, płasko, taki koniec świata\nRozdział 7. Chodzenie po lodzie\nRozdział 8. Najbardziej niemożliwa wyprawa\nRozdział 9. Egzotyka kolorowych gwiazd\nRozdział 10. Przy okazji podróży\nRozdział 11. Metoda Biegun\nRozdział 12. Ślady nart\nTekst © 2015 Marek Kamiński\nRysunki: Mariusz Stawarski\nRedakcja i korekta: erte\nKoordynacja prac: Bożena Drywa\nZdjęcia na okładce: archiwum Marka Kamińskiego i Fundacji Marka Kamińskiego, Wojciech Ostrowski (przód okładki dolne zdjęcie).\nZdjęcia wewnątrz: archiwum Marka Kamińskiego i Fundacji Marka Kamińskiego.\nAutorzy zdjęć: Marek Kamiński, Wojciech Ostrowski (s. 124 dolne, 146, 163–169, 174, 176 górne, 180, 194, 206, 234); Maciej Moskwa/testigo.pl (s. 220, 223–224, 226); Paweł Wyszomirski/testigo.pl (s. 229); Artur Hutnik (s. 221); Video Studio Gdańsk Fundacja Filmów i Programów Katolickich (s. 66).\nCopyright for Polish edition © 2015 National Geographic Society. All rights reserved.\nWszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw autorskich.\nSwoje uwagi i przemyślenia mogą Państwo przekazać Markowi Kamińskiemu, pisząc na adres: marekkaminski@kaminski.pl\nZapraszam na mój blog: www.marekkaminski.com\nkanał: Marek Kaminski Explorer\nZacznijmy tę historię od samego początku. Przyszedłem na świat w Gdańsku, ale moje dzieciństwo upłynęło w Połczynie-Zdroju, gdzie mieszkali moi rodzice. Mama zdecydowała się urodzić mnie w Gdańsku pewnie po prostu dlatego, że w tutejszym szpitalu były lepsze warunki. A ponadto część naszej rodziny była związana z tymi stronami; dziadkowie i kuzynostwo ze strony ojca do dziś mieszkają w Gdańsku oraz na Kaszubach. Babcia urodziła się w Swornegaciach (miejscowość bardzo dziś popularna wśród turystów), dziadek w Kościerzynie, spora część rodziny mieszka w Brusach. Gdy kiedyś zaproszono mnie na spotkanie z młodzieżą w Swornegaciach, przy tej okazji zjechali się moi kuzyni, chyba siedemdziesiąt osób, i spotkaliśmy się na kaszubskim śniadaniu, wystawnym, ale nieprzesadnie, z kiszką kaszubską i innymi regionalnymi specjałami.\nRodzina mamy jest związana z okolicami Kazimierza nad Wisłą, a dokładniej mama urodziła się we wsi Ciszyca-Kolonia, nad samą Wisłą. Kiedy dwukrotnie prowadziłem „Ekspedycję Wisła”, nawet przepływałem obok tej wsi, małej, niepozornej. Mama urodziła się 24 grudnia 1939, w wigilię pierwszych wojennych świąt Bożego Narodzenia.\nRodzice nie opowiadali mi nigdy o ich dzieciństwie, a mnie trudno było o to pytać. Wiem tylko, że moi dziadkowie ze strony taty odmówili podpisania volkslisty, zostali internowani i znaleźli się – razem z ich dziećmi, czyli także z moim ojcem – w obozie w Łodzi. Postanowiłem nawet kiedyś te informacje zbadać, ustaliłem, gdzie znajduje się obozowe archiwum. Kiedy jeszcze jako dziecko byłem w Łodzi razem z moim tatą, niespodziewanie zaczął on wspominać wydarzenia z końca wojny, opowiadał, jak było słychać zbliżający się front. Chyba tylko wtedy dowiedziałem się czegoś o jego przeżyciach z tamtych czasów. W rodzinie nikt nigdy nie wspominał wojennego dzieciństwa, choć na pewno miało ono wielki wpływ na moich rodziców. Spotkałem się kiedyś z teorią, że wojenne pokolenie nie opowiadało o swoich traumatycznych doświadczeniach własnym dzieciom, że dzieci tego pokolenia nie wiedzą niemal niczego o losach swoich rodziców. Tak to właśnie wyglądało w moim domu.\nDrugą traumą, której doświadczyli rodzice, była śmierć ich córeczki, a mojej siostry, Marylki, która zmarła zaraz po urodzeniu, dwa lata przed moim przyjściem na świat. Jej grób znajduje się w Gdańsku, ale nigdy tego grobu razem nie odwiedziliśmy, nigdy też rodzice nie wspominali w rozmowach z nami o Marylce. Pamiętam tylko zdjęcie, na którym ojciec trzyma martwe niemowlę na rękach. Kiedy zamieszkałem w Gdańsku, zacząłem odwiedzać Marylkę na cmentarzu, postanowiłem też postawić na jej grobie mały pomnik. Śmierć dziecka tuż po narodzinach na pewno zaciążyła na psychice moich rodziców i być może ta trauma przeszła na mnie. Nie uważam traum za najważniejszy problem mojego życia, ale kiedyś w ramach życiowych porządków wróciłem do tych trudnych sytuacji z przeszłości i zacząłem się nad nimi zastanawiać. To zawsze warto zrobić.\nNie uważam traum za najważniejszy problem mojego życia, ale kiedyś w ramach życiowych porządków wróciłem do tych trudnych sytuacji z przeszłości i zacząłem się nad nimi zastanawiać. To zawsze warto zrobić.\nWychowywałem się nie tylko u rodziców, ale i u dziadków, którzy sprowadzili się do Połczyna-Zdroju, przywożąc tu swoje Kaszuby. Gdy rodzice wychodzili do pracy, szedłem do domu dziadków. W niedziele jedliśmy u nich razem obiad. Częstym daniem była czernina, czyli rosół z dodatkiem krwi z kury, kaczki lub gęsi. Dziadkowie rozmawiali po kaszubsku. My, dzieci, często śmialiśmy się z ich „jo” (tak). Ale choć nas ta kaszubszczyzna śmieszyła, na pewno nasiąkłem kaszubską kulturą. Dziadkowie byli bardzo poukładani, tata również. Wszystko musiało być jak należy i to zamiłowanie do porządku, do planowania i do uczciwości na pewno jakoś przejąłem. Mama była całkiem inna: otwarta, spontaniczna, szczera, nie tak zamknięta i skryta jak kaszubska część rodziny. Myślę, że pewne rzeczy zaczerpnąłem od dziadków i taty, inne zawdzięczam mamie. Może połączenie tego uporządkowania i improwizacji zostało mi na całe życie. Geny mamy kierowały mnie w stronę spontanicznie wymyślanych projektów, a geny taty kazały się tym metodycznie zająć, opracować metodę, by osiągnąć cel.\nGeny mamy kierowały mnie w stronę spontanicznie wymyślanych projektów, a geny taty kazały się tym metodycznie zająć, opracować metodę, by osiągnąć cel.\nPołczyn-Zdrój był wtedy zlepkiem wielu kultur. Żyli tu ludzie z Ukrainy, Wileńszczyzny – charakterystyczny wileński zaśpiew słyszało się na co dzień. Któregoś roku w Połczynie nagle pojawili się uchodźcy z Grecji, którzy trafili do Polski po puczu pułkowników. Dzieci tych uchodźców chodziły do naszej szkoły, było więc naprawdę różnokolorowo i wielonarodowo. A z drugiej strony czuło się w powietrzu niemiecką przeszłość miasta. Wtedy jeszcze nie wiedziałem, że terytorium moich dziecięcych zabaw znajdowało się tuż obok miejsca, gdzie we wrześniu 1939 roku pojawił się Adolf Hitler. Dosłownie sto metrów od domu dziadków, gdzie spędzałem większość czasu, znajdowała się stacja kolejowa, a naprzeciwko niej leżało jeziorko, w którym latem często się kąpałem. Za stacją moi dziadkowie mieli niewielkie pole, na którym uprawiali ziemniaki i pomidory. Na tej właśnie stacji 1 września 1939 roku i przez kilka następnych dni stał pociąg Amerika Adolfa Hitlera. Jeszcze przed 1 września przybył do Połczyna generał Erwin Rommel, późniejszy słynny Lis Pustyni. Wszystko dlatego, że tuż przed wybuchem drugiej wojny światowej w Połczynie-Zdroju znajdowała się główna kwatera grupy armii „Północ” Wehrmachtu. Często wyobrażałem sobie ich obu, Hitlera i Rommla, czekając na pociąg na peronie, po którym pewnie się przechadzali…\nW latach drugiej wojny w Połczynie założono jeden z największych ośrodków programu „Lebensborn”, który miał na celu germanizowanie polskich dzieci. Te historie pobudzały moją wyobraźnię. Jako dziecko często śniłem, że gonią mnie hitlerowcy, a ja nie mogę znaleźć żadnej kryjówki. Urodziłem się dwadzieścia lat po wojnie, wydawała się ona bardzo odległa, a była przecież tuż za progiem.\nPołczyn-Zdrój był małą miejscowością, ale wiele się w nim działo. Miałem też to szczęście, że w szkole spotkałem się z dobrymi nauczycielami, dzięki którym brałem udział w wielu konkursach i olimpiadach. Jakikolwiek konkurs ogłaszano, zgłaszałem swój udział. Olimpiada polonistyczna, geograficzna, konkursy fotograficzne, zawody sportowe… Chciałem nawet wziąć udział w turnieju brydżowym. Kiedy tylko o nim usłyszałem, przybiegłem do wujka i poprosiłem, by w dwie godziny nauczył mnie grać w brydża – ale wujek nie chciał zmierzyć się z tym zadaniem. W parku jedną z atrakcji była olbrzymia szachownica z odpowiednio wielkimi figurami. Często tam grałem w szachy. W Połczynie było kilku naprawdę dobrych szachistów, między innymi miejscowy piekarz, pasjonat tej gry. Ja rozgrywałem partie z kolegami ze szkoły i chyba szło mi nie najgorzej, skoro po wielu latach dzięki tamtej edukacji udało mi się wygrać z Leszkiem Cichym w czasie wyprawy na Mount Vinson.\nBez przechwalania się mogę chyba powiedzieć, że byłem dzieckiem o wielu pasjach.\nBez przechwalania się mogę chyba powiedzieć, że byłem dzieckiem o wielu pasjach. Przez całą szkołę podstawową przerzucałem się z jednego zainteresowania na drugie. Dzięki nauczycielowi geografii Zbigniewowi Mikorskiemu zacząłem zajmować się fotografią i wiele czasu spędzałem w szkolnej ciemni fotograficznej. Innym moim hobby było zbieranie znaczków. Jeździłem nawet na olimpiady filatelistyczne. W sali, w której odbywała się jedna z nich, wisiało hasło: „Filatelistyka bawi, uczy i wychowuje”. Do dzisiaj myślę, że jest ono prawdziwe. Najbardziej poszukiwane przez nas były znaczki z końmi i z rakietami, którymi latano na Księżyc. Podczas wyprawy „Z Polą przez Polskę” spotkałem wybitnego malarza Ludwika Maciąga, autora plakatów, ilustracji książkowych, a także znaczków pocztowych przedstawiających konie, właśnie tych, które tak lubiłem. Kolekcjonowałem też znaczki z obrazkami z lądowania na Księżycu. A potem spotkałem Buzza Aldrina w Nowym Jorku…\nKiedy byłem dzieckiem, moi rodzice się rozwiedli. Z tego powodu raz mieszkałem z tatą, a raz z mamą – można powiedzieć, naprzemiennie. Mam siostrę Ewę, młodszą ode mnie o sześć lat. Odwoziłem ją do przedszkola, bawiłem się z nią, spędzaliśmy wiele czasu razem, ale różnica wieku i rozdzielenie – kiedy ja byłem u ojca, siostra była u mamy i na odwrót – sprawiły, że nasze drogi zaczęły się rozchodzić.\nSam często zmieniałem szkoły i środowiska. Uczyłem się w Kołobrzegu, Tarłowie, Sokolnikach koło Łodzi, Lublinie, Ciechocinku, a na koniec znów w rodzinnym Połczynie-Zdroju. Przyzwyczaiłem się do tych zmian. Były nawet czymś pobudzającym. W każdym miejscu starałem się szybko nawiązać znajomości i zaadaptować do nowych warunków. Moje życie stale się zmieniało. W każdym nowym miejscu musiałem dawać z siebie wszystko, nie dane mi było chodzenie po utartych ścieżkach i funkcjonowanie w ramach bezpiecznych schematów. Nigdzie się nie zasiedziałem, nie miałem domu dzieciństwa. Te moje przeprowadzki z miejsca na miejsce trwały do piątej klasy szkoły podstawowej. Od szóstej klasy uczyłem się już na stałe w Połczynie-Zdroju.\nW każdym nowym miejscu musiałem dawać z siebie wszystko, nie dane mi było chodzenie po utartych ścieżkach i funkcjonowanie w ramach bezpiecznych schematów.\nMoja kolejną pasją stało się wtedy zbieranie i czytanie czasopism: „Płomyka”, „Płomyczka”, „Świata Młodych”, „Młodego Technika” i wielu innych. W niektórych z nich ogłaszały się osoby, które chciały nawiązać korespondencyjny kontakt z rówieśnikami. Zacząłem na te ogłoszenia odpowiadać, wysyłając pod podane adresy listy. Ale te osoby otrzymywały pewnie stosy korespondencji i nie na wszystkie listy odpowiadały. Wpadłem więc na pomysł, by wysłać listy do czasopism wydawanych za granicą. Nie było wtedy jednak jeszcze Internetu, nie znałem adresów, ba, nie znałem nawet tytułów zagranicznych czasopism dla młodzieży. Internetu nie było, ale były telefony… Zacząłem odwiedzać urząd pocztowy. W książce telefonicznej wyszukiwałem numery telefonów do ambasad, zamawiałem rozmowę telefoniczną i dzwoniłem, prosząc o podanie mi tytułów i adresów zagranicznych odpowiedników naszych pism młodzieżowych. Te rozmowy sporo kosztowały jak na kieszeń takiego chłopaka, ale dostawałem kieszonkowe od rodziców, a dodatkowo zbierałem złom, butelki i makulaturę. Cały dochód szedł na połączenia telefoniczne. Dzwoniłem do ambasad Kolumbii, Meksyku, Hiszpanii czy Francji. Znając już adresy i tytuły czasopism, musiałem jeszcze znaleźć osoby, które znały dany język. Pan Kazimierz Zduńczyk pomagał mi we francuskim. Mieszkał niedaleko w bloku, a francuskiego uczył w liceum. Pukałem do jego drzwi i prosiłem o pomoc w napisaniu listu: „Jestem z Polski, mam tyle a tyle lat, mam takie a takie zainteresowania, chcę nawiązać korespondencję”. W Połczynie mieszkała pewna pani, która przez jakiś czas żyła w Hiszpanii i znała hiszpański. Poprosiłem ją o pomoc. Po jakimś czasie zaczęły przychodzić odpowiedzi na moje listy. Znowu prosiłem o pomoc w tłumaczeniu. Może nie nauczyłem się przez to francuskiego czy hiszpańskiego, ale oswajałem się z językami. Ta korespondencyjna pasja trwała przez bodaj dwa lata. Pisywałem z dziećmi z Kolumbii, Meksyku, Hiszpanii, Francji. Korespondowałem z dziewczynami mieszkającymi het w głębi Rosji. Zazwyczaj kontakt kończył się po kilku listach. Pamiętam moment, kiedy te kolorowe listy przychodziły, kiedy czekały na mnie w domu. Pamiętam jeden wyjątkowy list z Kolumbii, ze zdjęciem z Cartagena de Indias. Łącznie korespondowałem z trzydziestoma–czterdziestoma osobami.\nWszystkie te pasje stopniowo poszerzały mój świat, ale jeśli czułem, że coś mnie już nie rozwija, zostawiałem to.\nWszystkie te pasje stopniowo poszerzały mój świat, ale jeśli czułem, że coś mnie już nie rozwija, zostawiałem to. Kiedy się czymś nasyciłem, kiedy coś stawało się schematem, zamierało, znajdowałem nowe zainteresowania. Gdybym próbował przypomnieć sobie wszystko, czym zajmowałem się w dzieciństwie, miesiąc po miesiącu, pewnie nawet nie byłbym w stanie tego odtworzyć. Tych pasji było naprawdę wiele. Zajmowało mnie wszystko, co było inne od nauki i snu. Ale dopiero listy były krokiem w szerszy świat. Nie mogłem wtedy nigdzie wyjechać, wycieczki były drogie, nie można też było wyrwać się poza obóz państw komunistycznych. Pozostawały korespondencyjne wyprawy.\nPrzez Połczyn-Zdrój płynie rzeczka Wogra. Kiedy w jednej z książek przygodowych przeczytałem o poczcie butelkowej, wpadłem na pomysł, że mógłbym też listy w zalakowanych butelkach wysyłać rzeką. Tak też robiłem: pisałem listy, wkładałem je do butelki i wrzucałem do rzeki. Jeśli ktoś w Połczynie wyłowił te listy, pewnie się ze mnie śmiał. Wiele lat później na Morzu Północnym też zresztą wysyłałem listy pocztą butelkową i dostałem nawet odpowiedzi z Francji i Holandii. Moje dzieciństwo było takim wysyłaniem listów w butelkach, wychodzeniem poza oswojony świat, szukaniem czegoś, co znajduje się dalej, poza horyzontem.\nMoje dzieciństwo było takim wysyłaniem listów w butelkach, wychodzeniem poza oswojony świat, szukaniem czegoś, co znajduje się dalej, poza horyzontem.\nWażne było to, że swoimi dziecięcymi pasjami zajmowałem się bezinteresownie. Już na poziomie szkoły podstawowej dzieci są uczone przez rodziców, że ważne jest, by skończyć dobre studia, nie po to, by posiąść wiedzę, tylko by się w życiu ustawić, mieć pieniądze, mieszkanie, samochód. Mnie takie ukierunkowanie kompletnie nie interesowało. Zajmowałem się swoimi zainteresowaniami, bo mnie one rozwijały, bawiły, a kiedy czułem, że coś się już wypaliło, szukałem nowych podniet. Ale nigdy nie żałowałem spędzonego nad czymś czasu, mimo że to nie przekładało się na cele, które stawiali przede mną dorośli. Byłem takim wolnym elektronem, cieszyłem się dużą swobodą, bo rodzice zbytnio się mną nie interesowali. Czas miedzy szkołą i posiłkami był mój. Oczywiście miałem też swoje domowe obowiązki, ale w porównaniu z rówieśnikami miałem większą wolność. Stopniowo budował się na tym mój własny świat.\nDzieciństwo w każdym z nas pozostawia mocny ślad, rodzaj matrycy czy kliszy, która potem determinuje wiele naszych zachowań. Co jest moją kliszą?\nDzieciństwo w każdym z nas pozostawia mocny ślad, rodzaj matrycy czy kliszy, która potem determinuje wiele naszych zachowań. Co jest moją kliszą? Dopóki rodzice byli razem, czułem się szczęśliwy i kochany i ufałem, że rodzice się kochają. Kiedy się rozwiedli, próbowałem się tym nie martwić i dramatycznie tego nie przeżywać. Nie chciałem czuć się opuszczony. Postanowiłem samemu poradzić sobie z sytuacją. Nie wiem, czy to z tego się wzięło, ale to właśnie taka moja życiowa klisza: gdy dzieje się coś złego, staram się uporać z tym sam. Inną jest świadomość, że nie trzeba bać się pytań i wstydzić konfrontowania się z innymi. Radość, że coś się zrobiło albo w czymś wzięło udział, jest zawsze lepsza niż stanie z boku. Nie należy bać się śmieszności i porażki, tego, że okażę się słabszy, że przegram w szachy. Jeśli wygram – to świetnie, jak przegram – trudno, nic się nie stało, przynajmniej czas minął ciekawie. Dość często wygrywałem w tych wszystkich konkursach, do których się zgłaszałem, zdobywałem jakieś nagrody, ale najważniejsza była radość, że stanąłem do rywalizacji. Nieraz przecież praktycznie niczego nie wiedziałem o danej dziedzinie, a jednak się udawało. To nauczyło mnie też elastyczności, szukania drobnych punktów podparcia i wysnuwania cieniutkich nitek, z których z czasem splatała się grubsza lina, dzięki której można było wspinać się w górę. Wystarczy znaleźć choćby jeden punkt podparcia, żeby z małej rzeczy wyprowadzić coś większego i poradzić sobie w trudnej sytuacji. Nieraz sama odwaga wystarcza, bo okazuje się, że konkurencja jest jeszcze słabsza i z takimi umiejętnościami, jakie mamy, możemy wygrać. Czułem, że udział w konkursach i olimpiadach był dla mnie dobry sam w sobie, nie przejmowałem się ani przegranymi, ani wygranymi. Przyjemniej było oczywiście wygrywać, ale to było coś dodatkowego, a nie zasadniczego, bonus: „Wygrana gratis”. Gdyby to było dla mnie najważniejsze, za każdym razem paraliżowałby mnie strach, że nie wygram. A tak dotarłem nawet do eliminacji wojewódzkich w badmintona… Oczywiście w tych eliminacjach już odpadłem, ale samo to, że do tego etapu doszedłem, i to jako jedyny uczeń z Połczyna, podróż, nocleg w hotelu – wszystko to razem było przygodą.\nAle ja wiedziałem swoje: że moja szansa, moja droga leży gdzie indziej, tylko trzeba tego szukać.\nRywalizacja nauczyła mnie też tego, by się za bardzo nie wywyższać, bo nie jestem pępkiem świata, są ode mnie lepsi i zdolniejsi. Spotkania z uczestnikami konkursów wiele mi dawały. Zawsze źle czułem się w otoczeniu, w którym wszystko jest poukładane. Ci moi rówieśnicy biorący udział w konkursach podobnie jak ja byli trochę inni, mogłem więc czuć się między nimi zwyczajnie. Ze swoimi cudacznymi pomysłami, rozmowami o tym, że można by zbudować rakietę na Księżyc albo opuścić się na dno Rowu Mariańskiego, nawet w kręgu rodziny byłem takim trochę niebezpiecznym elementem, ledwie tolerowanym cudakiem. Podobnie było w szkole. Najłatwiej było to, co mówiłem, wyśmiać, machnąć na to ręką. Ale ja wiedziałem swoje: że moja szansa, moja droga leży gdzie indziej, tylko trzeba tego szukać. Bardzo wcześnie w dzieciństwie przeczytałem książkę Aliny i Czesława Centkiewiczów o Amundsenie Człowiek, o którego upomniało się morze. Dowiedziałem się z niej, że Amundsen zawsze szukał „złotego jabłka”, czegoś, co jest nieosiągalne, a kiedy to osiągał, przestawało go to interesować. On chciał wciąż zdobywać nowe „złote jabłka”. Odkryłem przez analogię, w innej skali oczywiście, że ja także szukam swoich „złotych jabłek”. Uważałem, że muszę pokonać smoka, zrobić rzeczy niezwykłe, niesamowite, bym był szczęśliwy. W mojej małej dziecięcej skali czymś takim były konkursy. Towarzyszyły im emocje, niepewność. Pewnym zagrożeniem było ryzyko śmieszności, której inni tak się bali, ale we mnie nie budziła ona większych obaw. Swoją szansę widziałem w nietypowych przedsięwzięciach, co potem przełożyło się na większą skalę.\nIstnieją dwa życiowe schematy: pierwszy z nich mówi, że szczęście jest gdzieś daleko, a drugi podpowiada, że szczęście leży blisko.\nIstnieją dwa życiowe schematy: pierwszy z nich mówi, że szczęście jest gdzieś daleko, a drugi podpowiada, że szczęście leży blisko. Jako dziecko kierowałem się w myślach do tego, co leży za horyzontem. Dzisiaj wiem już, że nie jest to takie proste, że szczęście osiąga się, dążąc do tego, co jest dalej, ale nie wtedy, gdy przekreśla się to, co znajduje się obok nas. Może jeden procent powinien polegać na nadziei, że gdzieś tam daleko istnieją wielkie sprawy, ale w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach trzeba żyć „tu i teraz”. Zrozumienie tych proporcji zajęło mi jednak prawie całe życie. Szczęście jest osiągalne „tu i teraz”, a tam daleko ustawiono jedynie widowiskową scenografię. Ale jedno związane jest z drugim. Gdybym myślał tylko o biegunach i nie żyłbym „tu i teraz”, nie przygotowałbym się do wypraw na bieguny i w efekcie nie byłbym ani tu, ani tam. Z drugiej strony jednak – gdybym nie miał swoich biegunów, nie miał marzeń, żyłbym jedynie „tu i teraz”. Być może również byłbym szczęśliwy, chyba jednak trochę mniej. Rzecz w tym, że mamią nas obrazy ludzi szczęśliwych. Byłbym więc być może mniej szczęśliwy nie dlatego, że faktycznie brakowałoby mi czegoś do szczęścia, tylko dlatego, że szczęście widziałbym gdzie indziej. Myślałbym, że ja tu zajmuję się takimi zwykłymi sprawami, a gdzieś tam ludzie dokonują niezwykłych czynów. Dzięki temu, że liznąłem trochę niezwykłości, mam dzisiaj do niej dystans. Wiem, że to głównie scenografia. Często wyobrażamy sobie, że gdzieś daleko bylibyśmy szczęśliwi, że – jak się czasem mawia – wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma, ale to tylko nasze wyobrażenia.\nMoże jeden procent powinien polegać na nadziei, że gdzieś tam daleko istnieją wielkie sprawy, ale w dziewięćdziesięciu dziewięciu procentach trzeba żyć „tu i teraz”.\nDuże znaczenie dla mojego odosobnienia w dzieciństwie miał wypadek, o którym jeszcze nie wspomniałem. Uległem mu, gdy miałem pięć lat. W czasie podwórkowej zabawy złamałem rękę; złamanie okazało się tak skomplikowane, że kości nie chciały się dobrze zrosnąć, trzeba było nawet łamać je ponownie. Po rozwodzie rodziców, którzy stracili mną zainteresowanie, była to moja druga trauma dzieciństwa. Wiele miesięcy spędzałem sam w sanatoriach i jakoś musiałem sobie z tym doświadczeniem poradzić. Nie, nie czułem się samotny, ale wiele decyzji musiałem wtedy podejmować sam. Energii dodawały mi czytane książki, które w ogóle wydają mi się kluczem do mojego dzieciństwa.\nSamodzielność bardzo mi się przydała w praktykowaniu mojej kolejnej pasji. Stały się nią podróże autostopem. Zajęcia w szkole kończyły się około godziny trzynastej–czternastej. Z kolegami, Leszkiem i Romkiem, wyruszaliśmy po nich autostopem na przykład do Koszalina albo do Białogardu – tam gdzie jechał kierowca. Każdy krok prowadzi gdzieś dalej. W Koszalinie znajdował się antykwariat, o czym w Połczynie nie można było marzyć. Antykwariat dawał dostęp do książek z całego świata. Nieraz były to białe kruki, książki przedwojenne albo wydane za granicą, z różnych dziedzin. Odkryłem tam na przykład komiksy francuskie oraz książki o judo, karate, a także o samotnych rejsach dookoła świata. Antykwariat był skarbnicą, która zawsze zaskakiwała tym, na co w niej natrafiłem. Stał się dla mnie źródłem wiedzy o rzeczywistości. Ten kolejny krok w świat znów nauczył mnie, że nie ma co czekać, aż przypłynie do nas złota kaczka, bo można wiele osiągnąć, korzystając z możliwości, które mamy pod ręką. Z tego, co jest dostępne, można wyciągać niteczki i splatać je w grubszą nić czy nawet linę, dzięki której można gdzieś dojść. Nawet przed kimś mieszkającym w małym Połczynie-Zdroju świat stał otworem.


PYTANIE NR: 9891/2010\nChciałabym się dowiedzieć co oznacza zapis w przegłosowanym przez Sejm projekcie zmian do Ustawy o rehabilitacji w art. 31 ust.1 i ust.3 " Prowadzący zakład pracy chronionej spełniający warunek, o którym mowa w art. 28 ust.1 pkt. 1 lit. b lub.........", bo w poprzednich projektach tego nie było.Bardzo dziękuję za szybką odpowiedź.\n2010-11-02 19:11:50, autor odpowiedzi: Edyta Sieradzka\nPYTANIE NR: 9819/2010\nNależność za f-rę (usługi)została uregulowana terminowo, ale tylko częściowo, to czy można wystawić informację o kwocie obniżenia wpłat na PFRON (zwanej dalej "ODPIS") dotyczącą tylko tej uregulowanej części- kwoty należności oraz za jaki okres wstecz można wystawiać ODPIS (firma dopiero teraz je chce lub gdy występują korekty np. wynagrodzeń czy faktur).Czy ZPCHr może wystawić ODPIS, jeśli należność za f-rę (dot.usługi wykonanej dla kontrahenta) została uregulowana poprzez kompensatę(nie dot.żadnych korekt) wzajemnych zobowiązań względem siebie współpracujących ze sobą tych firm-usługi, re-fakturowanie kosztu najmu pomieszczeń itp? Bardzo proszę o szybką odpowiedź. Pozdrawiam.\n2010-11-01 10:26:37, autor odpowiedzi: Krzysztof Rumianowski\nPYTANIE NR: 9860/2010\nWitam. Bardzo proszę o odpowiedź na pytanie: Czy lekarz pisząc ocenę medyczną stanu zdrowia pracownika niepełnosprawnego musi pisać wskazania np. "wskazany zakup laptopa, roweru, okularów czy masaży"? Czy może napisać tylko o stanie zdrowia a Komisja Rehabilitacyjna to może zalecić osobie niepełnosprawnej wpisując w IPR?\n2010-10-31 18:12:21, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9822/2010\nPlanujemy zakup maszyny z 75-tki i w związku z tym mamy pytanie:\nczy ze środków zfron można sfinansować także koszty związane z tym, aby maszyna była zdatna do używania?, oczywiście mam świadomość, że będzie to także pomoc de minimis i że wydatki takie należy udekumentować odrębną fakturą. W przyszłym roku chcielibyśmy dokupić do tej maszyny kolejne moduły; czy ich zakup także można sfinansować z zfron?\n2010-10-31 18:11:36, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9816/2010\nJesteśmy zakładem przcy chronionej.W ramach środków na IPR-15% zorganizowaliśmy na wnioski osób niepełnosprawnych kurs na licencję II stopnia ochrony fizycznej.Uprawnienie to nie jest wymagane w naszym zakładzie do zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego.Jako zakład prowadzimy usługi w zakresie ochrony mienia.Moje pytanie;czy koszty kursu ,badań i wydania licencji,która może służyć pracownikowi w każdym innym zakładzie, możemy zakwalifikować jako pomoc socjalna dla pracownika niepełnosprawnego.\nNadmineniam,że na każdego pracowjika jest opracowany program IPR\nz pozdrowieniami z.sosnowska\n2010-10-31 18:10:35, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9813/2010\nCZY POMOCĄ DE MINIMIS SĄ WYDATKI FINANSOWANE Z ZFRON NA:\n- SZKOLENIE ZAWODOWE PRACOWNIKÓW\n-SZKOLENIE JĘZYKOWE W RAMACH IPR JAKO ZMNIEJSZENIE OGRANICZEŃ ZAWODOWYCH\n- WYNAGRODZENIE LEKARZY I PIELĘGNIAREK JAKO ZAPEWNIENIE OPIEKI MEDYCZNEJ PRACOWNIKOM.\n2010-10-31 18:09:31, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9810/2010\nOsoba niepełnosprawna lekki stopień niepełnosprawności, kod -09-M ,05-R zwróciła się z wnioskiem o pomoc bezzwrotną w zakupie samochodu osobowego(ułatwienie dojazdu do lekarza i na rehabilitację , wykonanie zakupów) czy możemy udzielić takiej pomocy w oparciu o punkt c :zakup środków transportu niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych ? Czy ustawa określa wysokość takiej pomocy ?\n2010-10-31 18:08:09, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9808/2010\nJesteśmy właścicielem budynku , który od 2002 roku ujęty jest w ewidencji bilansowej ZPCHR i wykorzystywany w działalności gospodarczej. Chcemy dokonać remontu tego budynku poprzez wykonanie prac , które nie wymagają pozwolenia na budowę ( malowanie,wymiana oświetlenia ). Czy wydatki związane z tym remontem można rozliczyć z ZFRON i w oparciu o który artykuł ?\n2010-10-31 18:07:20, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9807/2010\nUprzejmie proszę o udzielenie odpowiedzi na nurtujące mnie wątpliwości. Sytuacja jest dla mnie dość trudna do podjęcia ostatecznej decyzji, ze względu na zaistniały fakt, jakim jest określenie przeznaczenia poniesionego wydatku.\nNasza pracownica zajmująca stanowisko referent ds. rozliczeń ukończyła kurs kadrowo-płacowy. Wydatek miał być poniesiony w ramach IPR-ów na utworzony specjalnie program rehabilitacji.\nJednakże po namyśle, zasadnym wydaje się, że powyższa forma przeznaczenia funduszu byłaby nie właściwa. Otóż udzielona pomoc stanowi przysporzenie korzyści dla pracodawcy, co równoznaczne jest z wykorzystaniem funduszu w ramach CO-75%.\nPytanie moje brzmi zatem następująco:\n1. Czy w danej sytuacji należy złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia o udzielonej pomocy de minimis w tut. organie podatkowym, jako § 2, ust. 1, pkt. 6?\n2. Czy jeżeli faktura jest wystawiona na daną pracownicę należy dokonać noty korygującej w celu dokonania poprawy nabywcy na firmę?\n3. Czy mimo powyższego zrobić IPR-15% ale zakres obowiązków bardzo wyszczególnić i zaznaczyć dokształcanie osoby?\nW oczekiwaniu na szybką odpowiedź, z góry dziękuję\n2010-10-31 18:05:12, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9800/2010\nCzy ze środków ZFRON można zapłacić ZADATEK na wykonanie maszyny, którą chcemy zakupić ze środków ZFRON? Będzie zawarta umowa z firmą, która wyprodukuje maszynę. Jeśli maszyna zostanie wykonana zgodnie z umową, to chcemy zapłacić całą kwotę za ZFRON (oczywiście bez podatku VAT). Co będzie w przypadku nie wywiązania się z umowy wykonawcy maszyny? W tym przypadku, kiedy powinniśmy złożyć wniosek o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis?\n2010-10-31 18:03:18, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9792/2010\nJesteśmy zakładem pracy chronionej. Pytanie brzmi następująco:\nCzy w ramach IPR możemy przeprowadzić kapitalny remont pomieszczeń w których zatrudnione są osoby niepełnosprawne? Remont obejmowałby wymianę oświetlenia ( z powodu niewystarczającego natężenia światła w pomieszczeniach ), podłóg, drzwi, malowanie itp.\nA także czy w ramach IPR możemy zakupić samochód dla osoby niepełnosprawnej która jako kierowca nadzoruje pracę pracowników Ochrony a także jeździ na konwoje.\n2010-10-31 18:02:09, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9783/2010\nCzy można zatrudniac osoby niepełnosprawne w Zakładzie Utylizacji Odpadów, który jest działa w ramach firmy IB Sp.z o.o. ZPCH? A jesli tak to czy można z ZFRON finansować modernizację i rozbudowę Zakładu Utylizacji Odpadów?\n2010-10-31 18:00:31, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9781/2010\nWitam, proszę o pilną odpowiedź na następujące pytanie. W dniu 07.10.2010 r. pracodawca sfinansował pracownikowi niepełn. posiadającemu wyższe wykształcenie z tyt. mgr studia podyplomowe ze środków ZFRON. Czy można to rozliczyć z ZFRON ogólnego par.2.1 pkt.6\nszkolenia i przekwalifikowanie w celu nabycia lub podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Jak rozliczyć koszty dojazdu samochodem osobowym. Czy wystąpić o zaświadczenie de minimis na wydatki nauki i dojazdu. Pozdrawiam.\n2010-10-31 17:58:49, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9780/2010\nWitam, proszę o pilną odpowiedź czy dojazd i powrót samochodem osobowym na studia podyplomowe może być rozliczony w ramach IPR, w którym były ujęte koszty nauki w określonej wysokości oraz dojazdy bez określonej kwoty limitu i czy należy wystąpić o zaświadczenie de minimis na te dojazdy - co będzie podstawą ich rozliczenia. Pozdrawiam.\n2010-10-31 17:56:08, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9774/2010\nProszę o szczegółowe wyjaśnienie kwestii przyznawania osobą niepełnosprawnym ryczałtów samochodowych na używanie własnego pojazdu przez osobę ze znacznym i umiarkowanym stopniem niepełnosprawności do celów pozasłużbowych z ZFRON (Rozporządzenie Ministra Pracy i polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2007 - § 2, ust 11; pkt. m).\n- Wszystkie osoby korzystające z ryczałtów posiadają znaczny lub umiarkowany stopień niepełnosprawności oraz maja dodatkowo zaświadczenia lekarskie od lekarzy specjalistów o dużych trudnościach w korzystaniu z komunikacji miejskiej.\n-\tponadto jest podpisana umowa pomiędzy osobami korzystającymi z ryczałtów a pracodawcą ,\n-\tryczałty są wypłacane na podstawie comiesięcznego rachunku-oświadczenia ( limit kilometrów to 500 a kwota limitu ustalona została zgodnie ze stawka za 1 Km przebiegu samochodu osobowego – 0,8358 zł RM Infrastruktury z dnia 25 marca 2002r. Dz. U. z 2007r nr 201, poz. 1462 ), w rachunku potrącane są dni nieobecności pracownika w pracy.\n1.\tCzy powyższe dokumenty gromadzone do wypłaty są poprawne, zgodne z obowiązującymi przepisami.\n2.\tCzy wyżej zgromadzone dokumenty mogą być zakwestionowane przez kontrolę –PFRON , US.\n3.\tCzy to prawda, że ryczałty samochodowe maja ułatwiać życie osoba niepełnosprawnym i ich przyznanie nie oznacza tylko podróży do pracy i z pracy do domu, ale również do lekarza na rehabilitację, do szkoły na zakupy itp.\n4.\tCzy to prawda że nie ma obowiązku gromadzenia potwierdzenia przejechanych kilometrów w paragonach za benzynę czy potwierdzeniu wizyt lekarskich.\n5.\tCzy osoba ze znacznym stopniem niepełnosprawności – całkowita niezdolnością do pracy i samodzielnej egzystencji może być dowożona do pracy przez męża i również przez niego wożona w codziennych sprawach.\n6.\tProszę o informację czy podczas kontroli są brane pod uwagę stopnie niepełnosprawności osób niepełnosprawnych, i czy w obliczy ograniczonych środków z ryczałtów powinny korzystać osoby z znaczniejsza niepełnosprawnością.\n7.\tJakie sposoby kontroli może podjąć pracodawca w celu uwiarygodnienia zasadności ryczałtu i czy orzeczenie, zaświadczenie lekarskie oraz comiesięczny rachunek nie są wystarczającymi dokumentami.\n2010-10-31 17:55:16, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9769/2010\nProszę o szczegółową analizę wykorzystania ZFRON utworzonego z odsetek od środków zgromadzonych na rachunku ZFRON(przed i po akcesji).\n2010-10-31 17:52:21, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9765/2010\nChciałabym aby Państwo opisali mi całą procedurę powstawania zakładu pracy chronionej ale na rynku otwartym - zaznaczam że firma ma być spółką ZOO gdzie zanierzam zatrudniać osoby niepełnosprawne.\nBardzo proszę o szczegółowy opis i z góry dziękuję.\n2010-10-31 17:50:52, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9755/2010\nDla naszego niepełnosprawnego pracownika został opracowany Indywidualny Program Rehabilitacji, w którym m. in. jest działanie polegające na przystosowaniu pomieszczenia łazienki do potrzeb osoby niepełnosprawnej z dysfunkcja narządu ruchu. Ponieważ adaptacja pomieszczenia jest kosztownym przedsięwzięciem osoba objeta programem nie ma na to działanie środków finansowych. Czy wobec powyższego istnieje mozliwość bezpośredniego przelania pieniędzy z konta funduszu rehabilitacji na konto firmy wykonującej adaptację pomieszczenia na podstawie faktury za wykonana usługę wystawioną przez firmę na nazwisko osoby objętej programem (faktura będzie obejmowała zarówno prace adaptacyjne, jak i niezbędne materiały remontowo-budowlane)\n2010-10-31 17:48:58, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9754/2010\nChcemy zakupić samochód ciężarowy (ład.1,5t.) dla kierowcy/zaopatrzeniowca z III gr (R,S,I) z IPR . Osoba ta aktualnie jeździ 14 letnim samochodem ciężarowym i skarży się na problemy z obsługą pojazdu z tytułu jego znacznego zużycia,awaryjności, braku klimatyzacji co utrudnia w znacznym stopniu wykonywanie pracy.\nCzy zakup taki można dokonać na podstawie przepisu mówiącego o dostosowywaniu miejsca pracy i stanowiska pracy do potrzeb wynikających z niepełnosprawności ? lub z pkt. f inne w ramach programu IPR?\nJak można to najlepiej udokumentować?\n2010-10-31 17:48:15, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9703/2010\nMoje pytanie dotyczy udzielenia pracownikowi pomocy indywidualnej z ZFRON z tytułu\n-\tPodstawowa i specjalistyczna opiekę medyczna oraz poradnictwo i usługi rehabilitacyjne.\nWedług klasyfikacji PKWiU rehabilitacja jest ujęta pod numerem 85.14 ... . osobą korzystającym z rehabilitacji w zakładach rehabilitacji, ;przychodniach ośrodkach rehabilitacyjnych przynoszą faktury na których taki numer jest wpisywany. Ostatnio spotkałam się z dokumentem –rachunkiem na którym w treści napisano-zabiegi fizykoterapeutyczne i ćwiczenia czynne prowadzone rehabilitacyjne. Osoba prowadząca te zajęcia nie posiada numeru PKWiU 85.14 .... nie posiada ubezpieczenia medycznego. Mam wątpliwości czy ZPCH w ramach ZFRON może refundować takie koszty . Rozporządzenie w sprawie ZFRON wyraźnie mówi o zwrocie kosztów rehabilitacji , a tylko PKWiU 85.14.... pozwala na wypisywanie w treści rachunków i faktur –zajęcia rehabilitacyjne.\n2010-10-31 17:44:08, autor odpowiedzi: Izabela Stepaniak\nPYTANIE NR: 9840/2010\nProszę o podanie wzoru zaświadczenia o zatrudnieniu wystawianego do ZUS w celu waloryzacji (przeliczenia)świadczeń rentowych czy emerytalnych. Czy jest przepis mówiący o tym jakie dane mają być umieszczone oraz jaki jest termin przekazania takiego zaświadczenia do pracownika. My wystawiamy zaświadczenia za kolejne kwartały.\n2010-10-31 02:16:26, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 9871/2010\nJeżeli pracownik przebywał na zasiłku chorobowym w okresie od 16.07.2010-14.08.2010 i zabrano mu prawo do zasiłku, ponieważ wykonywał pracę zarobkową jak ując to w ZUS RSA czy pisać jakieś pismo do ZUS wyjaśniające.\n2010-10-31 02:07:54, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 9843/2010\nOsoba zatrudniona na podstawie umowy o pracę przebywała na zwolnieniu lekarskim. Nasz zakład wypłaca zasiłki chorobowe. Zwolnienie lekarskie trwało od 16.07.2010-14.08.2010r. W dniu 01.08.2010r. nasza firma zdawała obiekt a osoba zatrudniona u nas i przebywająca na ww. zwolnieniu występowała jako reprezentant innej firmy. Podpisała się na protokole zdawczo-odbiorczym oraz na notatce służbowej jako osoba przyjmująca obiekt z innej konkurencyjnej firmy. Mamy dwóch świadków naszych pracowników którzy podpisali te protokoły. Zgodnie z ustawą o świadczeniach pieniężnych art 17 pkt 1 zabraliśmy tej osobie cały zasiłek przypadający w tym okresie czyli 16.07-14.08.2010r.Czy zrobiliśmy słusznie? Czy 2 dokumenty protokół i notatka służbowa wystarczą jako dowód świadczenia pracy u innego pracodawcy.Czy ten okres zasiłkowy który zabraliśmy wpisujemy do świadectwa pracy w pkt 10 okresy nieskładkowe czy i w jakim miejscu go wpisujemy na świadectwie? A może jest to nieobecność usprawiedliwiona niepłatna?\n2010-10-31 01:59:38, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 9777/2010\nzwracamy się z zapytaniem czy prawidłowym zapisem w informacji dla pracownika zgodnie z art. 29§3 k.p. w przypadku osoby zatrudnionej przy pilnowaniu z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności jest sformułowanie: "obowiązuje Pana/Panią 8- godzinna norma dobowa i przeciętnie 40- godzinna norma tygodniowa czasu pracy w okresie rozliczeniowym wynoszącym 1 miesiąc i wydłużonym czasie pracy do 24 godzin na dobę i przeciętnie 48- godzinna norma tygodniowa\noraz czy w przypadku osób z umiarkowanym stopniem niepełnosprawności zatrudnionych przy pilnowaniu konieczne jest uzyskanie zgody lekarza na pracę godzinach nocnych, nadliczbowych i wydłużonym czasie pracy?\nSerdecznie dziękujemy za szybką odpowiedź!\n2010-10-31 00:22:03, autor odpowiedzi: Ilona Bajor\nPYTANIE NR: 9878/2010\nPyt. do Pani Moniki Misztal\nChcemy udzielić pomocy socjalnej dla osoby niepełnosprawnej z IPR na zakup samochodu - przedstawicel handlowy - stopień lekki, kod N, zwyrodnienie kręgosłupa, przepuklina w części lędźwiowej i szyjnej, silne bóle głowy, wada wzroku, wiek 50 lat, wykształcenie średnie, brak znajomości języków , siedziby firmy oddalone od miejsca zamieszkania 40 km i 6 km , samochód firmowy jedynie na wyjazdy służbowe\nProszę o informację czy jest to możliwe i jak możemy uzasadnić tego rodzaju pomoc socjalną dla naszego pracownika niepelnosprawnego\n2010-10-29 22:14:03, autor odpowiedzi: Monika Misztal - Licińska


Dodane: 17-06-2019 11:32\nTematem, który zawsze jest na czasie i wciąż ewoluuje jest moda i uroda. Nic w tym zakresie nie jest stałe - trendy zmieniają się co chwilę, jednak wiedza na temat tego, co jest dobre w branży kosmetycznej jest większa i bardziej dostępna dla przeciętnego klienta niż kiedykolwiek. Coraz częściej wiele kobiet decyduje się na odejście od kosmetyków oferowanych przez znane, tanie\nO stwardnieniu rozsianym. Grupa ryzyka i nowe lekiKilka porad o pracy za granicąMaty grzewcze na ścianęJak wystroić ogródLaserowe terapie. Dobroczynny wpływy laseraO tradycyjnej kuchniLubisz uczyć bhp? Po przeczytaniu tego na pewno polubisz!O ekologicznym życiu i oszczędzaniu wodyCo z tymi geodetami?Some general stuff about plumbingZadbaj, aby twój dom był ciepłyO stresie i depresji słów kilkaEnergia odnawialna, kolektory słoneczne - zastosowanie i poradyKrótki wpis o geodezji i pracy geodetówFacts about water system - pipes, boilers and plumbingJak naprawić klimatyzację w roku 2020?Tłumacz BułgarskiegoRzeźbienie w metalu - frezarkiDentysta ZabrzeWynajem magazynówJak poprawić wentylację i się nie nudzić?Zmiany napięcia prądu - krótki artykuł o elektryceCoś dla elektryków - o transformatorachSuplementy, sport i crossfitNa temat: renowacja skórJak funkcjonuje w Polsce marketing?Dentysta - specjalista potrzebny każdemuO wentylacji, klimatyzacji...Ładowanie akumulatora z ogniwa słonecznegoNa temat tworzenia stron www


Robert Głowacki 24.02.2021 21:01\nMarianna Gierszewska to córka Macieja Kowalewskiego, którego widzowie świetnie znają z roli Franka w serialu "Lokatorzy". Sama zainteresowana również poszła w ślady ojca i została aktorką. Możemy ją oglądać w "Barwach szczęścia", a także serialu "Pułapka". Niedawno pisaliśmy o jej cichym ślubie. Jak się okazuje, świeżo upieczeni małżonkowie nie zwlekali i już zdecydowali się powiększyć swoją rodzinę.\nMarianna Gierszewska jest w ciąży\nMarianna Gierszewska szczęśliwą nowiną pochwaliła się oczywiście na Instagramie. Zamieściła kilka wspólnych zdjęć z mężem, jednak na próżno szukać na nich ciążowych krągłości, ponieważ przyszła mama ma na nich szeroką bluzę.\n2+ 1 ... i jeszcze psiaki do kompletu. Nasz gang się powiększa. Długo zastanawiałam się jak Wam o tym powiedzieć. W końcu zdecydowaliśmy, że jedyne, co wystarczy pokazać, to naszą niekończącą się radość i miłość. Latem tego roku zostaniemy rodzicami po raz pierwszy. Nie możemy się doczekać !!! Przytulam dziś każdego potrójnie i lecę zdobywać Śnieżkę - czytamy pod postem aktorki.\nO Mariannie Gierszewskiej sporo mówiło się również przez pryzmat jej choroby. Aktorka nie wstydzi się poruszać wrażliwych tematów w mediach społecznościowych. Jakiś czas temu opowiedziała o swojej chorobie układu pokarmowego i zapaleniu jelita grubego. Przyznała również, że musi korzystać ze sztucznego odbytu. Przy okazji zaprojektowała bieliznę dla kobiet, które mają taką samą przypadłość, co ona.\nW komentarzach pojawiło się wiele słów gratulacji, do których oczywiście się przyłączamy!


BIP - Starostwo Powiatowe w Łasku: Sesja XXVIII z dnia 31...\nUCHWAŁY, ZARZĄDZENIA, lokalne akty prawne ... » Uchwały Rady » IV Kadencja 2010-2014 » Sesja XXVIII z dnia 31.01.2013\nSesja XXVIII z dnia 31.01.2013\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/255/13 (31.01.2013)- w sprawie upoważnienia Zarządu Powiatu Łaskiego do podjęcia czynności zmierzających do przekształcenia Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Łasku w spółkę z ograniczoną ...\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/254/13 (31.01.2013)- w sprawie przyjęcia ramowego planu pracy Rady Powiatu Łaskiego na 2013 rok.\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/253/13 (31.01.2013)- zmieniająca Uchwałę Nr XXXVIII/286/09 Rady Powiatu w Łasku w sprawie ustalenia tygodniowego obowiązkowego wymiaru godzin zajęć niektórych nauczycieli oraz zasad zaliczania do wymiaru godzin ...\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/252/13 (31.01.2013)- zmieniająca Plan Rozwoju Lokalnego Powiatu Łaskiego na lata 2007-2013.\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/251/13 (31.01.2013)- w sprawie zmian w panie wydatków budżetu powiatu w zakresie zadań własnych.\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/250/13 (31.01.2013)- zmieniająca uchwałę w sprawie uchwalenia Wieloletniej Prognozy Finansowej Powiatu Łaskiego na lata 2013-2027.\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/249/13 (31.01.2013)- w sprawie upoważnienia Zarządu Powiatu Łaskiego do reprezentowania Powiatu Łaskiego w zakresie przygotowania i realizacji projektu pn. "Wyznaczenie miejskiego obszaru funkcjonalnego o ...\nUchwała Rady Powiatu Łaskiego NR XXVIII/248/13 (31.01.2013)- w sprawie wstąpienia Pani Jolanty Wilczyńskiej do Rady Powiatu Łaskiego.


„Holender” z Warszawy | Special-Ops.pl - Portal Ludzi Akcji\nIreneusz Chloupek\t/ SPECIAL OPS 1/2018 / 11-04-2018\nPrzystanek Woodstock i Przystanek Jezus sprawdzone przez dwunożnych i czworonożnych specjalistów\nOd 2013 r. psem do działań bojowych z uwzględnieniem taktyki specjalnej dysponuje również Sekcja bojowa Samodzielnego Pododdziału Antyterrorystycznego Policji w Warszawie, do maja ubiegłego roku znanego jako Wydział Realizacji Komendy Stołecznej Policji („SPECIAL OPS” nr 4/2013 i 1/2015). Dostrzegając światowy trend i stykając się z bardzo pozytywnymi opiniami na temat doświadczeń z wykorzystania takich psów przez zagraniczne policyjne jednostki specjalne, w Wydziale już około pięć lat wcześniej planowano podjęcie kroków w podobnym kierunku.\nSince 2013, a combat working dog trained for special tactics has also been in service of the Combat Section of the Independent Anti-Terrorist Police Subunit in Warsaw (SPAP Warszawa), till May last year known as the Realization Detachment of the Metropolitan Police Station ("SPECIAL OPS" 4/2013 and 1/2015). As the world-wide trend was clearly visible and one could hear very positive opinions concerning the experience in the use of such dogs from foreign special police units, introduction of such a solution in tactics has been planned in the Detachmet for five years.\nZdjęcia: Andrzej Krugler, Mateusz J. Multarzyński\nRealizację pomysłu wprowadzenia do działań WR KSP psa bojowego wstrzymywało natomiast ujęcie w obowiązujących do niedawna przepisach sytuacji dopuszczających użycie psa służbowego w sposób nie w pełni wyczerpujący specyfikę działań taktycznych. Zapowiedź lepszego ujęcia tej kwestii w przygotowywanej nowej ustawie o środkach przymusu bezpośredniego sprawiła, że mimo braku pewności co do jej ostatecznej treści kierownictwo Wydziału podjęło ryzyko wyprzedzającego ruchu i już w 2014 r., po wyrażeniu przez jednego z funkcjonariuszy chęci zostania przewodnikiem psa (wtedy o kategorii patrolowej), zdecydowało, że nadszedł czas na takie poszerzenie szeregów Sekcji II.\nDowiedz się więcej: 10-lecie WR KSP\nOwczarek holenderski w policji\nW drodze doboru zgodnego z zasadami doboru psów służbowych prowadzonego przez Zakład Kynologii Policyjnej CSP Wydział Realizacyjny KSP wytypował i nabył owczarka holenderskiego o charakterystycznym pręgowanym umaszczeniu – przedstawiciela jednej z najbardziej cenionych ras psów służbowych o takim przeznaczeniu, o silnej osobowości, ale jednocześnie zwartej konstrukcji psychicznej, podatnych na tresurę, potrafiących skupić uwagę na przewodniku i zadaniu, odpornych na odwracanie uwagi, odważnych, zdecydowanych i niecofających się przed przeciwnikiem lub przeszkodami. W Polsce był to pierwszy pies tej rasy szkolony do działań prewencyjnych, do jakich wcześniej szkolono w naszej policji przede wszystkim owczarki niemieckie i wprowadzane dopiero powoli owczarki belgijskie malinois. Nieco mniejszy i spokojniejszy niż belgijscy kuzyni, jest równie szybki i zwinny, chętny do współpracy, aktywny i podatny na szkolenie, a jednocześnie zdrowy, wytrzymały, odporny na trudne warunki i łatwy w pielęgnacji.\nPrzewodnik ze swym „Holendrem” udali się najpierw do Centrum Szkolenia Policji w Sułkowicach, gdzie w Zakładzie Kynologii Policyjnej przygotowywane są psy służbowe. Szkolenie odbywało się według takiego samego schematu jak w przypadku innych psów obronnych i tropiących, ponieważ w tym czasie nie było jeszcze specjalistycznego programu dla psów przeznaczonych dla jednostek taktycznych. Po powrocie przewodnik, który zbierał wiedzę i wszelkie dostępne informacje na temat takiego wykorzystania czworonogów za granicą, samodzielnie kontynuował tresurę pod kątem potrzeb Wydziału. W ciągu dwóch lat, dzięki wsparciu kierownictwa udało się wraz z psem wyjechać do austriackiej jednostki kontrterrorystycznej EKO Cobra oraz SEK (Spezialeinsatzkommando) berlińskiej policji, z którą nawiązano bliższą współpracę. Wspólne szkolenia z polskimi jednostkami wojskowymi, które w ciągu kolejnych lat wprowadzały psy bojowe, pozwoliły znacznie podnieść poziom wiedzy i umiejętności przewodnika, a szczególnie psa.\nTresura psa zmieniała się, m.in. przez wykorzystanie wielu wzorców niemieckich i słowackich. Wraz z kolegami przewodnik wypracowywał procedury uwzględniające wykorzystanie owczarka w działaniach zgodnych z taktyką specjalną, modyfikując dotychczasowe oraz wprowadzając nowe, po czym testowano je pod kątem skuteczności użycia psa bojowego i współdziałania z nim ogniw szturmowych. Wcześniej nowy członek jednostki oswajany był z aktywną obecnością policjantów z sekcji, poruszaniem się w ich zespole, wybuchami i błyskami granatów oszałamiających (gdy np. trzeba najpierw w pełni odzwyczaić zwierzę od odruchowej pogoni za rzuconym granatem, co nie jest łatwe), z hukiem wystrzałów podczas akcji, a przedtem strzelaniem ze strzelb przy forsowaniu wejść i innymi niepokojącymi, ostrymi dźwiękami, by nie rozpraszały go nadmiernie i mógł sprawnie funkcjonować nawet w takich warunkach przy zachowaniu nad nim pełnej kontroli.\nPrzeczytaj również: Czworonożni towarzysze broni\nZadania psów służbowych na przestrzeni lat\nNależy pamiętać, że tak jak ewoluowała taktyka działania policyjnych jednostek specjalnych, tak zmieniały się również szczegółowe cele i możliwości użycia psa w warunkach realnych. Z uwagi na wielość realizacji pies WR często znajdował się w sytuacjach, których jeszcze nie przećwiczono lub których nie przewidziano w programie szkolenia. Miało to znaczny wpływ na dalszy wspólny proces szkolenia psa i ogniw bojowych. Bardzo istotnym było przyzwyczajenie funkcjonariuszy Wydziału do obecności psa, specyfiki współdziałania z nim oraz treningu w użyciu tego niezwykłego środka przymusu.\nPrzez kilka lat służby psa w WR KSP, a następnie w SPAP w Warszawie, był on wielokrotnie wykorzystywany do pościgów i przeszukań. Należy zaznaczyć że 90 procent takich działań omawianego psa prowadzone było w kagańcu. Jedynie trzykrotnie miał szanse zostać użyty bez niego. Każda taka sytuacja oznaczała jednak, że żaden z policjantów nie musiał wówczas lub nie mógł użyć broni. Pies uczestniczył nie tylko w typowych działaniach szturmowych w pomieszczeniach, ale także w zaskakujących zatrzymaniach realizowanych w miejscach publicznych po cywilnemu – tj. w zakresie, w którym brak było do tej pory jakichkolwiek doświadczeń w kraju z wykorzystania pomocy psa bojowego. Program jego szkolenia i wykorzystania w praktyce działań taktycznych był więc nie tylko autorskim, ale i pionierskim dziełem stołecznej „Wuerki”, który oczywiście wciąż ewoluuje oraz poszerza się o nowe sposoby współpracy z czworonożnym policjantem, działającym na rzecz bezpieczeństwa pozostałych funkcjonariuszy i innych osób.\nZ oddolnej inicjatywy podobne psy pojawiły się także w innych SPAP, np. już w 2014 r. dwa owczarki belgijskie w pododdziale łódzkiej KWP. Tymczasem weszła w życie nowa Ustawa o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej z 24 maja 2013 r., której artykuł 12 wymienia wśród śpb psa służbowego, a art. 21 znacznie lepiej niż starsze uregulowania precyzuje przypadki jego użycia w sytuacjach typowych przy kierowaniu do akcji pododdziałów specjalnych policji, np. uwzględnia użycie psa przeciwko osobie niepodporządkowującej się wezwaniu do natychmiastowego porzucenia broni, materiału wybuchowego lub innego niebezpiecznego przedmiotu, którego użycie może zagrozić życiu, zdrowiu lub wolności uprawnionego lub innej osoby, przeciwko sprawcom przestępstw o charakterze terrorystycznym (art. 115 § 20 Kk z 1997 r.), zabójcom (art. 148 Kk), sprawcom ciężkiego uszczerbku na zdrowiu (art. 156 § 1 Kk), rozbojów (art. 280 Kk) oraz osobom biorącym lub przetrzymującym zakładnika (art. 252 § 1 Kk) itp.\nCzytaj też: Wydział Realizacyjny Komendy Stołecznej Policji >>>\n[psy bojowe, pies, pies w policji, wr ksp, zakład kynologii policyjnej CSP, CSP, SPAP, pies służbowy, zespół bojowy, jednostki specjalne, owczarek belgijski]\npies w policji,\nzakład kynologii policyjnej csp,