Royal Baby II jest już na świecie! Dziecko i mama czują się wyśmienicie! | strona 1 - styl życia - SuperMamy.pl\nRoyal Baby II jest już na świecie! Dziecko i mama czują się wyśmienicie!\nWyczekiwana w ostatnich dniach ze spotęgowaną niecierpliwością przez rzesze wielbicieli Royal Family - księżniczka Cambridge, przyszła dziś na świat. Zobacznie koniecznie jak wygląda.\nŹródło: Daily Mail. co.uk\nKsiężna Kate to w dniu dzisiejszym bez wątpienia najsłynniejsza mama na świecie. O 11:00 pałac Kensington poinformował opinię publiczną o szczęśliwych narodzinach drugiego dziecka książęcej pary - młodszej siostrzyczki księcia George'a. Księżna Cambridge, bo taki tytuł nosić będzie najmłodsza na dworze księżniczka, ważyła tuż po narodzinach 3700 gram.\nSam poród był błyskawiczny. Od przybycia księżnej Kate do szpitala (tego samego, w którym urodził się pierwszy potomek Kate i Williama, sam William i jego brat Harry) do przyjścia na świat Royal Baby minęło zaledwie dwie i pół godziny.\nJeszcze większym rekordem wydaje nam się czas, po jakim księżna opuściła porodówkę. Już po 10 godzinach od porodu, z maleństwem na rękach, rozdawała uśmiechy w drzwiach szpitala, po czym świeżo upieczeni rodzice dziewczynki udali się do domu.\nJeszcze nie wiadomo, jakie imiona będzie nosiła księżniczka, ale najczęściej obstawiane u bukmacherów są Alice Charlotte.\nNa następnych stronach zobaczcie zdjęcia rozpromienionej Kate, dumnego taty i ich nowo narodzonej córeczki.\nre: Royal Baby II jest już na świecie! Dziecko i mama czują się wyśmienicie!\nKate wygląda REWELACYJNIE! Gratulacje dla pieknej mamy!\nŚliczna mała księżniczka:) A Kate wyglada cudnie! Świezo upieczona mama, a figure ma godna pozazdroszczenia, jakby nigdy nie rodzila, piekna, zgrabna kobieta! A u nas pelno utuczonych kaszalotow, niejedna bezdzietna wyglada stokroc gorzej od tej mlodej i mamy; Śliczna z nich para i dzieci tez, no prawdziwie krolewska rodzinka!:)\nJa przy pierwszym porodziew Holandii wyszłam po 3 godzinach przy drugim w Anglii po 6 . A w Uk to norma :)\nRekord??ja urodzilam w 1.5h naturalnie bez znieczulenia gazu itp. Rodzilam w basenie a wyszlam po 2h od porodu wiec Kate wcale nie pobila rekordu.Mimo wszystko gratulacje i oby Malenstwo bylo zawsze zdrowe :-)\nW Anglii tak się rodzi.są super środki znieczulajace i jeśli nie ma przeciwwskazań, to tego samego dnia moNa iść do domu. Ja po cc byłam na drugi dzień w domu, a po pierwszym porodzie po 6 godzinach.\nfajna ściema, uwierzą w to tylko ludzie, którzy nie przeżyli porodu; po 10 godzinach krew leje się z kobiety jak z cebra, jest wykończona i nie ma ochoty na makeupy, fryzury i pozowanie do zdjęć.. już nie wspomnę o fakcie, że dziwne jest takie narażanie noworodka.. obstawiam, że mała przyszła na świat co najmniej 3 dni temu :-)\nw PL faktycznie trzymają po porodzie 3 doby (ja po 2 byłam już w domu), ale za granicą normalny jest tak wczesny wypis o ile wszystko z dzieckiem i matką jest ok. Prawdę mówiąc to rodziłam 8 godzin i po 10 godzinach od porodu byłam już ogarnięta, po prysznicu i zajmowałam sie córką. Luz. Szkoda mi tylko Kate bo niestety, ale widać że jest opuchnięta i podejrzewam że szczytów komfortu to ona nie zalicza pozując do zdjęć\nW UK to normalne, ze szybko wychodzi sie ze szpitala jesli z matka i dzieckiem jest wszystko ok. Ja rodzilam w lutym. Coreczka przyszla na swiat o 9.41 a o 13ej juz wyszlysmy ze szpitala. Nie bylo ku temu przeciwskazan. Ja czulam sie dosc dobrze, malenstwo tez, wiec nie bylo sensu lezec w szpitalu. W domu szybciej dochodzi sie do zdrowia. Pozdrawiam wszystkie SuperMamy :)\nMam termin na koniec maja i bede rodziła w jednym z londynskich szpitali. Tutaj jest normalne ze wychodzi sie ze szpitala z dzieckiem w tym samym dniu w którym sie urodziło. Minimalny czas pobytu w szpitalu po urodzeniu dziecka, jesli wszystko jest ok, to 6 godzin. Tutaj panuje taki poglad, ze w szpitalu sa chorzy ludzie, a ciaza i porod to nie choroba.\nZgadzam się z tobą w pełni. Mała ma gładką buzię już. Dzieci po narodzinach krótko nie są takie gładkie i nie czerwone\nCo za głupota, ja też rodziłam w Anglii. Rano rodziłam, a wieczorem juz byłam w domu. "Yyy " to nie polska tu nie trzymają tak długo w szpitalu, moje koleżanki tez się dziwiły no ale tak jest i to nawet lepiej bo mozna na spokojnie u siebie w domu odpoczywać. A co do makijażu itp. To zgodzę się ze nie ma się na to ochoty, ale to jest sławna osoba i logiczne że wyjdzie promiejaco jakby wgl nie rodziła. Nie może sobie pozwolic na to żeby wyjść "nie ogarnieta".


Falling Away From Me: The Best Of Korn - Korn | Muzyka Sklep EMPIK.COM\nFalling Away From Me: The Best Of Korn (CD)\nTytuł: Falling Away From Me: The Best Of Korn\nWłaśnie zrecenzowałem Falling Away From Me: The Best Of Korn\nTracklista: CD 1 1. Falling Away From Me 2. Word Up! 3. Beg For Me 4. All In The Family 5. A.D.I.D.A.S. 6. Need To 7. Clown 8. Ball Tongue 9. Fake 10. Here To Stay 11. Embrace 12. Blame 13. Pretty ...\n05-10-2019 o godz 00:00 przez: WiktorSuchorowski\nNie każdy może sobie pozwolić na zakup każdego albumu z osobna. Dzięki takiemu wydaniu możemy sobie pozwolić na dostanie najlepszych piosenek z wybranych płyt. Podoba mi się muzyka tego zespołu, którego gatunku nie mogę jednoznacznie określić. Do żadnego z nich się nie ograniczam. Lubię ich grę za te ciężkie brzemienia i energią płynąca podczas odsłuchów. Korn wyznaczał się zawsze charakterystycznym głosem. Nikt inny do tej pory nie stosował takich manier. Niektórzy przyrównują ten wokal do Ozziego, to jednak zupełnie inna wersja. Dla mnie to zawsze będzie ulubiony zespół końca lat 90tych, razem ze Slipknotem. Takie wydanie również może być dobrym pomysłem dla fanów, którzy chcieliby mieć ich piosenki pod ręką nawet podczas długich tras samochodem.\n02-03-2014 o godz 00:00 przez: Sudden\nNawet Very Best of Korn nie przyniósł tak świetnych utworów na jednym albumie co Falling Away From Me: The Best of Korn. Dwupłytowy album, na którym znalazło się ponad 30 hitów. Co to oznacza? Że to nie tylko dobra publikacja, żeby przypomnieć sobie starego dobrego korna, ale też zachęcić nowych słuchaczy do poznania największych kobył ciężkich brzmień.\n01-12-2014 o godz 00:00 przez: Cuttion\nFormacja Korn to kawał historii szeroko rozumianej muzyki metalowej. Obowiązkowa płyta którą powinien mieć w swojej kolekcji każdy szanujący się miłośnik tego rodzaju muzyki. Na Falling Away From Me: The Best of Korn znalazły się najlepsze, najbardziej energetyczne utwory tego rewelacyjnego zespołu.\n13-11-2016 o godz 22:42 przez: Sosna\nZestawienie najpopularniejszych kawałków zespołu KoRn do roku 2011, wszystkie te które najbardziej się wybiły, dobra okazja do zachęcenia się i zapoznania z pełnymi albumami studyjnymi.\n30-07-2020 o godz 17:25 przez: Anonim\nMuzyka o tyle osobliwa bo grana na gitarach siedmiostrunowych o obniżonym tonie. Zgrzytliwa niezwykła psychedeliczna szalona heavy... Niepokojem podszyta jakby niejasna... PCSZCZYRK\n25-09-2019 o godz 06:55 przez: Krzysztof\n# Obowiązkowa dwupłytowa pozycja dla miłośników gatunku i dobrego grania. Korn jak zwykle robi swoje. Cena adekwatna co do wydania i jakości #.


Kropla drąży skałę | Szkoła Podstawowa nr 13 w Szczecinie\nKROPLA DRĄŻY SKAŁĘ CZYLI DYWAGACJE PEWNEGO NAUCZYCIELA – WYCHOWAWCY\nNauczyciel – to ”człowiek trudniący się (…) uczeniem kogoś, wykładowca jakiegoś przedmiotu, udzielający lekcji” wychowawca zaś,– to „ ten, kto wychowuje dziecko, wpływa na ukształtowanie jego osobowości” .\nNiniejsza praca nie jest jednakże obrazem jakiegoś konkretnego nauczyciela-wychowawcy, jest raczej zbiorem obserwacji z „pokoju nauczycielskiego”.\nOd dziesięciu lat jestem nauczycielem. Gdyby ktoś mnie zapytał, jaką widzę najbliższą analogię mojej sytuacji, to odpowiedź byłaby różna, w zależności od etapu, na którym się akurat znajdowałem. Naturalnie początkowo, pełen zapału, widziałem się w roli Sokratesa, podobnie jak ten znamienity mędrzec bowiem miałem ambicję zmuszać ludzi do myślenia, a przy tym popychać ich w stronę prawdy. Niestety, dość szybko zrozumiałem, iż nie mam co liczyć, że zbierze się wokół mnie grono wiernych uczniów, gotowych tytułować swego belfra „mistrzem”. Jedyne, czego mogłem oczekiwać, to cykuta, w dodatku nawet bez smętnej pociechy, iż jakiś Platon spisze po latach moją Obronę.\nPotem przypomniałem sobie, że nieszczęśnik Sokrates zyskał etykietkę „gorszyciela młodzieży”, zaś mnie bynajmniej nie zależało na zaszczycie dzielenia z nim niesłusznych prześladowań. I wtedy porzuciłem ostatecznie ambicje podążania śladem ateńskiego myśliciela, pocieszając się zresztą jego sentencją, iż „Nie trzeba okrętu zakotwiczać na jednej kotwicy ani życia na jednej nadziei” . Pomyślałem bowiem, że łatwo znajdę analogię bliższą moim możliwościom.\nJak łatwo się domyślić, odrzuciłem rolę Seneki, bo samo wspomnienie faktu, iż zacny Rzymianin wychował sobie (i współobywatelom) Nerona, chłodziło moje zapędy pedagogiczne. Ludzkość by mi nie podziękowała za takie naśladownictwo.\nPrzemyślałem jeszcze raz sprawę, cokolwiek zgnębiony brakiem entuzjastycznej współpracy ze strony młodzieży, po czym dobrałem sobie znacznie skromniejszą rolę, ale jak osądziłem – lepiej niż Sokrates pasującą do dzisiejszych realiów. Dopatrzyłem się analogii między pracą nauczyciela – wychowawcy i żmudną działalnością kropli, która podobno drąży skałę nie siłą, lecz często padając.\nSkoro już miałem sączyć, kropla po kropli, wiedzę do niezbyt chętnych umysłów wychowanków, rzecz jasna – im przypadała rola skały. Zabrałem się zatem do działania, smętnie rezygnując z wizji rychłych oszałamiających sukcesów. Nieco mnie przerażała obrana analogia, bo niestety, w przeciwieństwie do kropli, nie miałem przed sobą całych tysiącleci, by spokojnie i metodycznie drążyć umysły młodzieży, zaś materiał, który pragnąłem kształtować, wydawał się niekiedy twardszy od granitu.\nZastanawiałem się, jakie cechy zapewniają kropli ów niebywały sukces. Pierwszym, co przyszło mi na myśl, była wytrwałość, a zaraz potem – cierpliwość. Doszedłem do wniosku, że muszę poskromić – jakże ludzkie, i co tu ukrywać, jakże próżne – dążenie do szybkiego i błyskotliwego sukcesu. Postanowiłem wystrzegać się tego błędu w przyszłości.\nWytrwałość przyda się bardzo nie tylko, aby uniknąć zniechęcenia, ale i by podjąć trud ciągłego samokształcenia, bo zdecydowałem, że prawdziwy nauczyciel nie może zatrzymać się w miejscu. Aby pomagać w rozwoju młodym umysłom, sam powinien ciągle dążyć do samodoskonalenia. Zawsze jest przecież coś, w czym mogę być lepszy. ”Negowanie istnienia braków w wykształceniu prowadzi do usypiającego czujność samozadowolenia, co mści się głównie na uczniach. To jest główny powód, dla którego warto czytać, pisać, słuchać, szukać – czyli rozwijać się. Brak czasu i zmęczenie nie jest dostatecznym usprawiedliwieniem” .\nCierpliwość też się przyda, i dla siebie, i dla uczniów. Dla siebie – bo z pewnością mimo wysiłków niejednokrotnie się zdarzy, iż nie zdołam stanąć na wysokości zadania. Dla uczniów – aby nie dać się wytrącić z równowagi ich możliwą obojętnością, lekceważeniem czy wręcz wrogością. Zamiast wpadać w zniechęcenie (do czego, przyznaję, mam skłonność), muszę starać się zrozumieć wychowanków, również tych stwarzających problemy. „Szacunek dla młodzieży to uczciwość i sprawiedliwość, dotrzymywanie zobowiązań, przyznawanie innym prawa do błędu, tolerancja, otwartość na odmienny niż własny punkt widzenia” .\nJaka jeszcze może być kropla? A raczej, jakie jeszcze cechy kojarzą się z kroplą drążącą skałę? Działanie łagodne, długotrwałe (ach, ta wytrwałość!), lecz zdecydowane. Nie powinienem niczego na siłę przyspieszać. Myślę, że dobrze będzie pozwolić uczniowi, by w sobie właściwy sposób dochodził do prawdy, i to taką drogą, jaka jest dla niego najodpowiedniejsza. W końcu wszyscy jesteśmy różni, sposób który mnie wydaje się idealny, niekoniecznie musi być najlepszy dla kogoś innego. Delikatność też jest istotna – nie należy przecież w świat i umysł wychowanka – w końcu istoty rozumnej, myślącej i czującej – wdzierać się brutalnie, choćby miało się najlepsze intencje i przekonanie o własnej słuszności. Lepiej pomagać dyskretnie w rozwoju osobowości, wspierać w razie potrzeby, ale niczego nie narzucać. „Społeczne zapotrzebowanie na innego nauczyciela, jakie niesie za sobą zmiana społeczno – kulturowa, stawia wyzwanie sprostania oczekiwaniom. Może nim być tylko ktoś otwarty na cudze poglądy, z którymi może się nie zgadzać” .\nZ kroplą drążącą skałę kojarzy mi się całkowite oddanie wyznaczonemu celowi. Ale czy jest możliwe, by całą egzystencję poświęcić wyłącznie pracy? Nawet jeśli ta praca jest jednocześnie powołaniem? Nie, tego chyba nie jestem w stanie uczynić. Powołanie – rzecz ważna, może i święta, jednak musi istnieć też zwykłe życie.\nObawiam się, że absolutne oddanie jakiejś idei to najprostsza droga do fanatyzmu.\nFanatyk jakoś nie wydaje mi się w pełni człowiekiem, chyba ma w sobie coś z maszyny. Nauczyciel, moim zdaniem, musi być człowiekiem, jeśli chce dopomagać w rozwoju innej osobowości ludzkiej. Niech zatem kropla istnieje tylko po to, by padać na granit, ja mam jednak nad nią pewną przewagę – jestem istotą myślącą (tak sobie przynajmniej co jakiś czas z dumą powtarzam). Nie muszę ślepo dążyć do celu – mogę wybierać drogę. Mogę nabierać doświadczenia i działać coraz sprawniej i mądrzej. Cóż, nauczyciel też przez całe życie się uczy.\nDobrze by było zwrócić uwagę na jeszcze jeden „szczegół”. Kropla ma przed sobą tysiące, albo i miliony, lat. Nie musi się spieszyć. Ja też nie powinienem ulegać niecierpliwości, lecz niestety, ani uczniowie, ani ja nie możemy czekać dziesięć wieków, by ujrzeć efekty naszych starań. Działanie bez pośpiechu nie wyklucza działania efektywnego. Moje wysiłki mogą być kropelką drążącą wytrwale kamień, ale nie życzę sobie, aby ostatecznie okazały się grochem rzucanym o ścianę. Trzeba postarać się o sensowną organizację pracy. „Dobranie najbardziej efektywnego postępowania z uczniami wymaga opanowania szeregu szczegółowych umiejętności dydaktycznych” .\nSytuacja nauczyciela ma sporo wspólnego z mozolną działalnością kropli wody. Możliwe, że początkowo nie będzie widać zbyt wyraźnie efektów moich wysiłków, jednak końcowy wynik może przerosnąć wszelkie oczekiwania. Nikt jednak nie obiecuje, że osiągnięcie celu przyjdzie łatwo.\nJeżeli ma to wszystko mieć sens, muszę pamiętać o niezwykle ważnej różnicy, którą sobie pozostawiłem na koniec rozmyślań: skała jest bierna, uczeń – nigdy. Nie mam do czynienia z martwym kamieniem, który obojętnie poddaje się czyjemu działaniu. Wchodzę w interakcję z żywym człowiekiem o wyjątkowej osobowości. Moim zadaniem nie jest kształtowanie go według własnych upodobań, lecz życzliwa i pełna szacunku pomoc w rozwoju tożsamości wychowanka.\nAntologia anegdoty antycznej, Wrocław 1961.\nBilińska – Suchanek E., Opór wobec szkoły. Dorastanie w perspektywie paradygmatu oporu. Kraków 2003.\nHamer H., Klucz do efektywności nauczania. Poradnik dla nauczycieli, Warszawa 1994.\nSłownik Języka Polskiego, Warszawa 1996.\noprac. Lucyna Kowalczyk


Zdrobnienia w języku perskim\nW czasie pobytu w Teheranie (listopad 2006-kwiecień 2007) zapisywałem co jakiś czas luźne spostrzeżenia, przemyślenia, uwagi, by następnie wysyłać je rodzinie, przyjaciołom i znajomym. Poniżej ich zbiór.\nKilka rzeczy jest w Iranie zadziwiających, bo trudnych do pogodzenia. Mają tu sztukę, wymagającą bardzo dużej precyzji, dokładności. Układanie wzorków ze ściętych cieniutkich pręcików różnokolorowego drewna, kaligrafia, malowanie kropkami, wreszcie tkanie dywanów - dopracowane do ostatnich szczegółów. Z drugiej strony, wszystko tu -w budownictwie- dziurawe, nieszczelne, prowizoryczne. Nikomu nie chce się załatać szpar, ładnie powykańczać, czy nawet równo poucinać przewodów, schować pod czymś rur.\nNasze okno wychodzi na park. Dużo powiedziane - to wszystkiego 100*40 metrów, ale wystarczy na największy w okolicy obszar zieleni. Co rano w tym parczku parę osób szybkim krokiem przechadza się w tę i z powrotem po wybetonowanych alejkach. Nie biegają, broń Boże - chodzą. Taki sposób na poranną gimnastykę - podobno (zdanie sekretarki ambasady) spokojnie zastępuje aerobik. :) Usta i nosy mają przeważnie osłonięte szalem - spacer tutaj z reguły przyprawia o ból głowy (takie powietrze).\nTu jest bardzo suche powietrze. Ma to same dobre strony - latem lepiej znosić upał, no i mając samochód o korozję się nie martwisz. A mi na\ndłoniach tworzy się coś w rodzaju łuski. Fascynujące zjawisko. Z chęcią bym je jeszcze poobserwował, ale: a) skóra na kostkach zaczęła pękać tworząc sieć małych ranek, oraz b) Katarzyna kategorycznie nakazała mi używanie kremu. Zobaczymy, czy pomoże.\n4. Góry na horyzoncie\nGóry -majestatycznie ośnieżone- na horyzoncie widzimy po przebudzeniu. Ale w ciągu dwóch następnych godzin znikają zasłonięte smogiem. W ogóle rzadko przebija się tu słońce, co jeszcze przydaje miastu ponurości.\n5. Na złe filmy nikt by nie chodził.\nZima to w Teheranie czas festiwali. Film, muzyka, teatr, plakat - wybieraj, co chcesz. Wszystko międzynarodowe, na dość wysokim poziomie. Festiwal filmowy zaczyna się za jakieś dwa tygodnie, wiec zgłosiliśmy się do organizatorów po jego program. Programu nie ma. Będzie -jak Bóg da- w dniu rozpoczęcia seansów. Zatem trzeba chodzić "w ciemno" - zjawiasz się w kinie, siadasz, światła gasną i wtedy widzisz, co grają. Pani w informacji nie rozumie naszego zdziwienia - "przecież gdyby program był dostępny wcześniej, to na te gorsze filmy nikt by nie chodził"\n6. End of quality.\nWladze iranskie duzo wysilku wkladaja w ulatwienie zycia obcokrajowcom. Nazwy ulic na tabliczkach sa transkrybowane lacinka, hasla z propagandowych murali maja zwykle tlumaczenie na angielski (i tak np. mozna sie dowiedziec iz "our young folks are man of martyrdom and bravery"). Dziwie sie, ze im sie chce to robic - w koncu Europejczykow tu tylu, co kot naplakal. No ale podpisuja, tlumacza i sprawiaja mi tym duzo radosci. W jednym z parkow znalezlismy drogowskazy do "place of wild" oraz "children's land speculation" - ciekawe, czy ktos zgadnie co to takiego. Z kolei moja dzisiejsza perelka to napis w sklepie ze sprzetem fotograficznym - "end of quality" (po persku tak sie mowi: 'nahajat-e kejfijat', dosl. 'koniec jakosci' znaczy 'najwyzsza jakosc'). Nic dodac, nic ujac.\n7. Dziura w ziemi.\nWyjechałem służbowo do Tabas. Miasto 30-tysięczne. Codziennie jeździliśmy 70-kilometrów za Tabas - z każdej strony pustynia, a w środku dziura w ziemi. Głęboka. To kopalnia węgla, którą doposaża pewna polska firma; byliśmy tam żeby asystować przy negocjowaniu umów. Warunki pod ziemią zaskakująco komfortowe - nie trzeba pełznąć, ani nawet się schylać, mało pyłu (choć i tak wychodzimy czarni), mało hałasu. Doradzają górnicy angielscy - typy jak z filmów Loacha. Wokół kopalni - pustka. Ziemia płaska jak stół, miejscami biała od soli (potasowej, jak stwierdzili moi koledzy - polscy górnicy). Na horyzoncie majaczą góry, poza stadkami skubiących rzadkie krzaczki wielbłądów (trzeba uważać - nie boją się samochodów, mogą wyjść na szosę) nie widać żywych istot. Spokój, że usypia.\nZaczął się muharram - miesiąc żałoby po imamie Husajnie i jego towarzyszach. Miasto przystrojone czarnymi flagami, napisami upamiętniającymi męczenników sprzed 1300 lat. Pod oknami budują nam tekije - miejsce gdzie będzie wydawać się posiłki dla żałobników, skąd ruszać będą procesje. Wczoraj zaczęli bić w bębny. Bębny są duże, wrażenie mocne, przypomniała nam się scena w kopalniach Morii z "Władcy Pierścieni" (kto widział, wie). Widzieliśmy też wczoraj pierwszą procesję. Najpierw niosą coś w rodzaju wielkiego transparentu (oczywiście czarny, oczywiście z wezwaniami do męczenników; pięknie zdobiony - metalowe ozdoby przypominające kształtem ostrza włóczni; strusie pióra itd). Z głośników słychać śpiewane elegie. Idą po ulicy, ruch się zatrzymuje. Na jezdni zarzynają baranka (Katarzyna nie patrzy), jego krwią niektórzy smarują sobie czoła. Za "transparentem" idą biczownicy - głównie młodzi ludzie, dużo dzieci. Wzywają imama Husajna. Co dwa-trzy kroki biją się po plecach wiązkami łańcuchów na krótkim trzonku. Są w kurtkach - krzywdy sobie nie robią. Głośniki: "Panowie biczownicy, prosimy równo podnosić ręce. Proszę patrzeć co robi kolega naprzeciwko". Atmosfera trochę piknikowa, ale z drugiej strony robi nam się trochę nieswojo. Chodzą po ulicach do późna w nocy, i tak będzie codziennie, z każdym dniem dłużej i więcej. Kulminacja żałoby we wtorek. Wtedy wielu ludzi nie będzie nosić kurtek, niektórzy będą się ciąć nożami po czołach.\n9. Jak Michael Jackson.\nByliśmy na rozdaniu nagród książkowych. Korpus stawił się licznie. Nie dla książek, nie dla nagród, ale by zobaczyć, choćby rzucić okiem na Prezydenta Ahmadineżada (wręczał nagrody, miał krótkie przemówienie; ujmujący uśmiech, męska chrypka; niektórzy laureaci przekazywali mu koperty z nie wiedzieć czym - petycjami? manifestami? donosami na sąsiadów?). Dyplomaci przyszli i czekali ponad dwie godziny (tyle się spóźnił) tylko po to, żeby móc na niego spojrzeć, posłuchać jego głosu. On jest jak Michael Jackson.\nŻeby z miejsca odrzucić oczywiste oskarżenie o hipokryzję, wyjaśniam: ja nie poszedłem dla Ahmadineżada, ale po to, by nie musieć siedzieć w pracy :)\n10. Polak by nie oddał.\nPo zakończeniu rozdania nagród - bardzo skromny bufet. Soczki i ciasteczka. O te pierwsze toczyła się dzika walka - ludzie wyszarpywali kartoniki z większego pudełka zanim to w ogóle trafiło na stół. Wysoki europejski dyplomata, dla którego soczku zabrakło z wyrazem twarzy skrzywdzonego\ndziecka (lub raczej pieska proszącego o kąsek ze stołu) spojrzał w oczy jednemu z Irańczyków, i ten oddał mu swoją zdobycz. Cóż, Polak by chyba nie oddał. Byłobyż proszące spojrzenie i mizerny wyraz twarzy skuteczną taktyką negocjacji w sprawie programu nuklearnego?\n11. Prawie jak Polska\nPojechaliśmy do Gilanu. Taka prowincja nad Morzem Kaspijskim. Dla Irańczyków skądinąd to raj na ziemi - prawie zawsze pada, nawet lasy rosną. Na pierwszy rzut oka wygląda prawie jak Polska - dużo drzewek, zabudowa częściowo drewniana, szopy kryte strzechą, drogi wąskie, dziurawe i wyboiste (a ogólnie w Iranie drogi mają super - serio!). Dopiero jak się przyjrzeć bliżej, to to "prawie" się uwydatnia. Drzewka jakieś inne, lasy rzadsze niż nasze, domki też inne; biedy, syfu i brudu dużo więcej niż u nas (tak!). Uprawiają głównie ryż - na polach stoi woda, w wodzie łażą krowy - niepilnowane, niepalikowane, mniejsze od polskich; mają garby i są bardzo kudłate. Wrażenie z całości - podkarpacka wieś w czas powodzi. Permanentnej.\n12. Borat nie jest Kazachem!\nJest Kurdem i mieszka w Pawe, malowniczym miasteczku na południu irańskiego Kurdystanu. Powiedział nam, że na imię ma Szahruch, ale nie daliśmy się zmylić. Tak samo męski wąs, taki sam akcent (nalegał, byśmy rozmawiali po angielsku, bo chce ćwiczyć język, a w Pawe nie ma na kim), taka sama nonszalancka gramatyka ("may I with you?"; "I don't it").\n13. Sami kibice Chelsea\nGóry w okolicach Pawe oferują widoki dech zapierające. Przejechaliśmy się po wąskich, kamienistych drogach (w typie 'daj Boże, żeby nikt nie jechał z naprzeciwka') wzdłuż urokliwego wąwozu rozklekotanym Pejkanem (taki irański duży fiat) pana Anuszirwana. Zresztą nie wiemy czy naprawdę tak się nazywał, bo to typ (archetyp) uroczego łgarza. Raz mówi, że nie ma dzieci, potem że jego synek ma na imię Ilia (po jakimś rosyjskim piłkarzu - gwieździe ligi irańskiej). Powiedział nam, że mieszka w jednej z górskich wsi, właśnie jedzie do domu, możemy się z nim zabrać; w domu ma trochę spraw do załatwienia, jakieś dwie godziny później będzie jeszcze wracał do Pawe, jeśli się wyrobimy ze zwiedzaniem wioski podrzuci nas też z powrotem. No to jedziemy, po drodze Anuszirwan wita się z każdym mijanym człowiekiem. Jego Pejkan niemiłosiernie klekocze, prawie się rozpada - jesteśmy jednak spokojni, w końcu jeździ tędy codziennie, zna te zakręty na pamięć. Droga miała trwać godzinę - jedziemy już półtorej, pytamy "daleko jeszcze" - odpowiada "jakoś dziś się strasznie wydłużyło, za trzy godziny będziemy na miejscu" i wybucha śmiechem. Do celu dojeżdżamy po dwudziestu minutach. Wieś bardzo malownicza, domy zadbane (szczegół: wszystkie okiennice są niebieskie - wyjaśnienie Anuszirwana "tu są sami kibice Chelsea"), do tego jeszcze trafiliśmy na wesele - gra muzyka, ludzie stoją na dachach, orszak ma właśnie odprowadzać pannę młodą do domu męża. Oczywiście idziemy się przyjrzeć, Anuszirwan mówi, że będzie na nas czekał przy samochodzie.\nDziwimy się "nie idziesz do domu? mówiłeś, że tu mieszkasz". Teraz on się dziwi "wzięliście to poważnie?"\nSprawa brytyjskich marynarzy dała nam się we znaki, ale też i dostarczyła dużo radości. Na przykład dzisiaj. Wysyłaliśmy książki pocztą, a stojący za nami pan powiedział do żony: "No popatrz, dwoje zakładników jednak zdecydowało się zostać".\n15. Jesteś żołnierzem?\nLorestan - prowincja, której stolicą jest Chorramabad - jest w irańskich dowcipach synonimem odludzia, gdzie cywilizacja i wiedza o "szerokim\nświecie" docierają z problemami, albo i wcale. Muszę przyznać, że coś jest na rzeczy. Ludziom, z którymi rozmawiałem, było np. trudno pojąć, że jestem cudzoziemcem. Rekord pobiła pewna starsza pani, która po wysłuchaniu, że jestem z Polski, Polska leży w Europie itd. zapytała "czy jesteś\nżołnierzem?". W pierwszej chwili trochę się przeraziłem (od "żołnierza" jakoś łatwo przejść do "szpiega"), ale potem dotarło do mnie, o co chodzi.\nWidocznie jedyni obcy (nie-miejscowi), z którymi dotąd miała kontakt, to młodzi ludzie przyjeżdżający do Lorestanu odsłużyć wojsko (w Iranie na ogół służy się daleko od miejsca zamieszkania). Skąd miała wiedzieć, że Polaków do irańskiej armii nie biorą?\n16. Kraj naprawdę rozwinięty.\nW Teheranie wielokrotnie słyszałem, że za szacha to Iran był krainą mlekiem i miodem (no i whisky) płynącą i w ogóle było super. Potem przyszli\nmułłowie, no i kraj zbiedniał. Oczywiście najmocniej przy takich poglądach obstają ludzie, których za czasów szacha jeszcze na świecie nie było. W\nChorramabadzie było zupełnie inaczej. Słyszałem zewsząd, że przed rewolucją kraj się nie rozwijał, bo był uzależniony od obcych, za to teraz mamy Iran prawdziwie niepodległy, i jest on potęgą że hej. A kiedy powiedziałem jednemu panu, że gospodarczo Polska jest lepiej rozwinięta niż Iran, to\nzapytał: "A macie energię atomową?". Pytanie, na które nie znam odpowiedzi, brzmi: jaka część Irańczyków myśli jak Teherańczycy z północy miasta, jaka jak ludzie z Chorramabadu?\n17. Jestem chyba świetnym kłamcą.\nRozmawiając z Irańczykami na ogół nie mówię prawdy, kiedy pytają kim jestem i co robię w Iranie. Za dużo trzeba by tłumaczyć (że nie jestem dyplomatą itd.), a poza tym niektórzy mogą podchodzić nieufnie do tzw. sefaratich (dosł. 'ambasadzkich'). Funkcjonuje więc wersja "student na stypendium", a ostatnio "tłumacz, czasami pracujący dla ambasady". Pan w autobusie mówi mi na to: "To może będziesz chciał kiedyś pracować jako dyplomata" Ja: "E chyba nie, ja niespecjalnie przepadam za polityką" "No tak. To po Tobie widać. Widać że nie masz z tym nic wspólnego" "Jak to widać?" "Bo masz taką szczerą twarz i jasne spojrzenie"\nPrzypomniała mi się tu scena z "Akwarium" Suworowa. Świeżo zwerbowani agenci GRU rozpoczynają szkolenie. Siedzą razem w małej salce, a instruktor mówi im: "Rozejrzyjcie się po sobie. Żadnych przystojniaczków, żadnych Dżemsów Bondów. Same szczere, proletariackie twarze."\nNo to może na nie-dyplomatę też bym się nadawał? Z twarzy przynajmniej.\n18. Trzy miliony sto tysięcy, jak Bóg da to jeszcze więcej.\nIran jest krajem, gdzie każdy, zapytany o cokolwiek, zawsze ma własną, słuszną odpowiedź, którą chętnie się podzieli, nie przejmując się zbytnio\nrzeczywistym stanem spraw. Dużo rozrywki daje mi pytanie autochtonów "ilu ludzi mieszka w tym mieście". Rzadko się zdarza, żeby wyszło im poniżej miliona. Dotychczasowe rekordowe przebicie miał Kaszan, miasto na oko dwustutysięczne (tyleż wg danych statystycznych), gdzie usłyszałem "jakieś trzy miliony". Moje obiekcje, że Esfahan, który jest od Kaszanu dużo większy, liczy około dwóch milionów, zostały natychmiast obalone ("no co ty, co najmniej pięć, a pewnie siedem"). Ciekawe, czy wirówki w Natanz też tak liczą?\n19. 2500 lat cywilizacji.\nIrańczycy są bardzo kulturalnym narodem. Na ulicach nie słychać przekleństw, wszyscy są niezwykle uprzejmi. Z drugiej strony stojąc w sklepowej kolejce czuje się na plecach stały napór następnych kolejkowiczów, a brak umiejętności balansu ciałem powoduje, że dwie-trzy osoby zawsze zdążą się przed Ciebie wepchnąć. Wysiadanie z metra wymaga zdecydowania i pewnej dozy brutalności w przebijaniu się przez tłum wsiadających. 2500 lat cywilizacji nauczyło Irańczyków że "jak się łokciami nie rozepchasz, sprawy nie załatwisz".\nWażne jest mieć rzeczy nowe. Dowodem nowości jest zachowane fabryczne opakowanie. Tak więc np. nie zdejmuje się folii z foteli (domowych i\nsamochodowych), nie odcina metek od garniturów. Zafoliowane fotele z wyeksponowanymi metkami widziałem nawet w MSZcie. Sprzedając samochód uzyskasz lepszą cenę jeśli nadal ma folię na siedzeniach, albo przynajmniej zafoliowane zagłówki.\n21. Armia zadaje szyku.\nIrańskich wojskowych łatwo odróżnić od ich zagranicznych kolegów - attache. Nie tylko dlatego, że nie noszą krawatów i są brodaci (częściej po prostu niedogoleni). Nawet u oficerów protokołu normą są ponadpruwane naszywki, zwisające nitki, naderwane guziki, za krótkie lub za długie spodnie. Widziałem też jegomościa z zafoliowanymi pagonami.\nJeżdżąc do MSZu miałem wrażenie, że spotykam się z dwoma kastami. Wysocy rangą urzędnicy są na ogół szczupli, postawni, często -nomen omen- wysocy. Podstrzyżone brody, bystre spojrzenia, profesjonalne uśmiechy. Za to wśród szeregowych dyplomatów przeważały niedogolone karzełki o zmęczonych twarzach nocnych stróży noszące białe skarpetki do rozklapanych mokasynów. Tak jakby pochodzili z innych rodzin, wychowywali się w zupełnie innych warunkach.\nInne materiały irańskie dostępne są tu, a strona główna znajduje się w tym miejscu.\nCopyright © Piotr Kozłowski 2004-2007. Wszystkie prawa zastrzeżone. کلیه حقوق محفوظ است


Kamienice niczyje - Wrocławskie Kamienice\nmieszkanie, remont, remont mieszkania, remont mieszkania w kamienicy, ruina, stolarka drzwiowa, stolarka okienna, sztukaterie\nAnonimowy 25.05.2015, 09:27\nJa jestem w trakcie, może stan wyjściowy był ciut lepszy niż na Twoich zdjęciach, ale też kupa roboty :)\nEwelina Kodzis 25.05.2015, 09:40\nMoże znajdziesz chwilkę na podesłanie kilku fotek - tak "poglądowo"? Wiele osób nie zdaje sobie sprawy na co się porywa wybierając takie mieszkanie. Mimo całego mojego zachwytu nad kamienicami, chciałabym móc pokazać ten problem na blogu.\nAnonimowy 25.05.2015, 09:50\nZgrywam właśnie foty z telefonu:) wyślę zaraz Ci na maila. Mój remont jest generalny - zarówno pod kątem budowlanym, czyli zacząłem od dostania się do gołych cegieł oraz belek stropowych, oraz restauratorskim, czyli restauruje stare drzwi, deski podłogowe i klamki. Kupa roboty, ale będzie super :)\nEwelina Kodzis 25.05.2015, 10:34\nAnonimowy 25.05.2015, 11:31\nJagoda Myślenik 9.12.2015, 12:01


Blok instalacja jednofazowa - elektroda.pl\ngentlay 03 Maj 2013 08:33 2139 6\n#1 03 Maj 2013 08:33\nPosiadam w mieszkaniu (blok) instalacje jednofazową a dokładniej dwa kable idą z klatki.Chciałem się dowiedzieć czy jest możliwość i tu mam kilka pod pytań\n1.Wyciągnąć stare przewody i w miejsce ich wpuścić nowe (podejrzewam że są w rurach ochronnych ) bez większego kucia i wycinania.\n2.Co mam kupić do wykonania takiej instalacji - przedpokój kuchnia łazienka mały pokój duży pokój ( obecnie są dwa korki na całe mieszkanie )\n3.Może jakiś schemat\n#2 03 Maj 2013 08:47\nZaproś rozgarniętego elektryka by się rozejrzał co i jak później u administratora tejże\nposesji uzyskać stosowne pozwolenia . Jeżeli jest konieczna ingerencja w układ\nrozliczeniowy postarać się o odpowiednie pozwolenia u dostawcy energii elektrycznej.\nWtedy będzie można rozpocząć wszelkie pracy przy instalacji elektrycznej .\n#3 03 Maj 2013 13:51\nPosłuchaj rady kolegi Elmont bo można wiele złego zrobić sobie i swoim bliskim poprzez wadliwą instalację .Później gdy staje się tragedia to co będziesz chciał zrobić, tym bardziej że chcesz przerobić instalację w łazience i dopływ do mieszkania(z nowymi zabezpieczeniami?) to bardzo newralgiczne punkty instalacji.Poczytaj sobie ile potrzebujesz wiedzieć żeby to dobrze wykonać .\n#4 03 Maj 2013 13:54\nTylko nie czytaj strony trzeciej tego opracowania (p. 2), bo Łasak cygani.\n#5 03 Maj 2013 13:57\nTeoretycznie dobre rozwiązanie w praktyce nie do zrealizowania, rurki bergmana są ciasne a jak jeszcze są jakieś zagięcia to już amen.\nNa pewno przewód 3x2,5 YDYp i 3x1,5YDYp zwracam szczególnie uwagę na przekroję, podałem koledze najpopularniejsze typy przewodów. Jeśli chce kolega instalację bezpuszkową to głębsze puszki fi 60 a jak puszkową to dodatkowo puszki fi 80 czy tam fi 100. Do tego złączki wago lub podobne.\nDochodzi rozdzielnica, zabezpieczenie różnicowoprądowe, wyłączniki nadprądowe, kontrolka fazy, rozłącznik FR.\nPo tynkowaniu kupujesz biały osprzęt gniazda, łączniki etc. To takie wstępne zakupy.[/quote]\nAle schemat czego?\nPrzedmówca Ci napisał dobrze. Elektryk przed robotą powinien zobaczyć z jakim pomieszczeniem ma do czynienia, jakie jest zasilanie czy będzie potrzebne rozblombowanie etc. On to musi zobaczyć. Życzę żebyś natrafił na dobrego elektryka:)\n#6 03 Maj 2013 14:19\ndokładniej dwa kable idą z klatki.\nNa pewno przewód 3x2,5 YDYp i 3x1,5YDYp\nA może najpierw zapytać gdzie znajduje się układ pomiarowy i jaki przydział mocy? Bo jakoś mi te dwa kable z klatki pachną WLZtem a tu już nie 2.5...\nobecnie są dwa korki na całe\nTe wypowiedzi świadczą tylko o zerowej wiedzy o elektrotechnice. Jedynym rozwiązaniem jest:\nposesji uzyskać stosowne pozwolenia\n#7 03 Maj 2013 15:51\nPodobne tematy Blok instalacja jednofazowa\nCo to znaczy zrobić z licznika? Obecny podział, zakładając że dokonany zgodnie z projektem odpowiadał pewnym wymaganiom, teraz chcesz zmienić układ in... (3)\nWitam użytkowników. Krótko opiszę sytuację: kupiłem nowe mieszkanie w budynku wielorodzinnym w Krakowie. Otrzymałem Informację z Tauronu, że moc przył... (68)\nWitam. Ten przewód gdzieś się zaczyna,i gdzieś kończy. Pomierz napięcia na początku i na końcu przewodu bez obciążenia, jak i z obciążeniem. Co masz... (8)


wrzosowe spełnienie marzeń - Małgosia W.: MARCHEWKOWIEC...\nAutor: MalgosiaW o 17:20\nJenouvelle Atelier 22 stycznia 2017 18:37\nWygląda smakowicie i na pewno jest pyszne. Zabieram przepis i upiekę natychmiast.( tzn. w środę :-))) u mnie to jest natychmiast ). Ciekawi mnie jeszcze bardzo co to znaczy miętowa kawa? mogę prosić przepis Małgosiu?\nMalgosiaW 22 stycznia 2017 18:54\nMiętowa kawa tzn. kupiona kawa smakowa o aromacie miety jest naprawdę pyszna, oczywiście jeśli ktoś lubi kawę i miętę. Ciasto pycha, nie jest suche, polecam. Pozdrawiam :)\nJenouvelle Atelier 22 stycznia 2017 20:09\nDziękuję Małgosiu :-) Z przyjemnością będę Ciebie odwiedzać. Również dziękuję za odwiedziny u mnie :-)\nAnek73 23 stycznia 2017 06:54\nNiech mi ktoś upiecze! ;)


The Truth About Victorian Post-Mortem Photographs – Dusty Old Thing | The Bay\nThe Truth About Victorian Post-Mortem Photographs (Polski)\nInternet jest pełen witryn, które twierdzą, że pokazują zdjęcia z 1800 roku ludzi, którzy już zmarli. Ten gatunek fotografii określany jest jako Fotografia pośmiertna i jest bardzo poszukiwaną formą kolekcjonerską., To, co sprawia, że te zdjęcia są tak cenne, to to, że nie są jak naukowe zdjęcia zwłok. Zamiast tego zdjęcia te są inscenizowane, a zmarli czasami umieszczani są ze swoimi ulubionymi przedmiotami lub podparci na krześle-prawie tak, jakby jeszcze żyli. Problem polega na tym, że wiele z tych tak zwanych zdjęć pośmiertnych to po prostu zwykłe wiktoriańskie zdjęcia przedstawiające osoby, które były bardzo żywe, gdy zdjęcia zostały zrobione.\nUwaga: Niektóre z poniższych zdjęć mogą być niepokojące.,\nwielki mit o fotografii pośmiertnej\nopowieści otaczające fotografie pośmiertne mówią o tym, że rodziny były tak zrozpaczone po śmierci bliskiej osoby, że starały się odtworzyć to, co już nie było możliwe: czułe objęcia, którym cieszyła się zarówno matka, jak i dziecko, czy mała dziewczynka bawiąca się wśród lalek. Dziś może to zabrzmieć przerażająco, ale wtedy wiele osób nigdy nie robiło zdjęć.\noznaczało to, że jeśli umrzesz przed pierwszym zdjęciem, twoja rodzina może spróbować pośmiertnie zachować twoje podobieństwo poprzez fotografowanie., Było to szczególnie prawdziwe w przypadku dzieci, ponieważ wiele z nich nie dotarło do dorosłości, a ich małe ciała były łatwo ruchome.\nopuchlizna i przebarwienia, które często pojawiają się po śmierci, sprawiły, że większość zmarłych osób nigdy nie wyglądałaby jak „normalna”, nawet na rozmytym czarno-białym zdjęciu. Miej to na uwadze, gdy przedstawisz” autentyczne ” zdjęcie pośmiertne, na którym podmiot wydaje się prawie żywy. Są szanse, że prawdopodobnie żyli w czasie Zdjęcia!\na co z pozowaniem stoisk?\nPozostałe mity o fotografii pośmiertnej dotyczą powolnego czasu naświetlania., Czasami fotografowie epoki używali stojaków pozujących, aby utrzymać obiekt w ruchu podczas długiego (30 sekund) czasu ekspozycji. Czasami te stoiska zaglądały zza osoby.\nbłędem jest zakładanie, że użycie podstawki oznacza śmierć podmiotu. Wręcz przeciwnie, stojaki, choć wykonane z metalu, nie były wystarczająco przeciwwagi, aby utrzymać pełną wagę ciała. Oznacza to, że użycie stojaka do pozowania często dowodzi, że obiekt żył, gdy zdjęcie zostało zrobione.,\ninnym powszechnym błędem jest to, że dziecko podparte przy pomocy dorosłego tuż po strzale są również zdjęcia pośmiertne. W rzeczywistości matki często trzymały swoje (żywe) dzieci w tajnych pozach podczas sesji, aby główne skupienie podmiotu nie zostało rozmyte przez obecność innej osoby w gotowym produkcie. Ten styl fotografii jest również bardzo Kolekcjonerski, ale znany jest jako ukryta Fotografia matki.\nJak właściwie Upozowano zmarłych?\nwiększość osób fotografowanych po śmierci nie była pozowana w wyszukany sposób., Wielu zostało sfotografowanych w trumnach lub łożach śmierci, ułożonych kwiatami lub innymi grobami, które czynią oczywistym, że nie żyją. Często celem nie było sprawienie, by wydawały się żywe, ale po prostu udokumentowanie obiektu w aktualnym stanie (i przed zaawansowanym rozkładem).\npamiętaj, że w tym czasie rodzina miała ograniczony bieg przed rozpadem przejął ciało, ponieważ nowoczesne techniki balsamowania nie były powszechnie stosowane aż do 20 wieku. Nawet wtedy nie były tanie i nie każda rodzina wybrała tę trasę.,\ntradycyjną praktyką żałobną w niektórych częściach Europy było organizowanie stypy dla zmarłych, zwykle przez kilka dni, aby upewnić się, że naprawdę nie żyją. To również dało rodzinie szansę na żałobę po stracie i dla ludzi bliskich i dalekich, aby dotrzeć do nich przed pogrzebem.\nwiększość rodzin zorganizowałaby stypę w swoich salonach. Podobno salon zyskał tę nazwę w XX wieku, kiedy ludzie przestali pokazywać swoich zmarłych w frontowym pokoju i zaczęli używać domów pogrzebowych., Dla wielu rodzin zdjęcia pośmiertne były po prostu przedłużeniem tej żałobnej praktyki, a nie sposobem na udawanie, że ich bliscy wciąż żyją.\nJeśli masz wątpliwości co do zdjęcia, które jest oznaczone jako pośmiertne, przyjrzyj się uważnie szczegółom. Czy jest obrzęk, czy są inne oznaki śmierci? Czy matka pozuje dziecko? Czy stoisko trzyma głowę osoby w miejscu? Prosta prawda jest taka, że większość wiktoriańskich zdjęć pośmiertnych jest łatwo rozpoznawalna jako taka.\nco trzeba zrobić, aby przywrócić zardzewiały stary Tasak: kliknij „Następna strona” poniżej!,


Co to jest strop i co powinniśmy o nim wiedzieć? - czysto-w-domu.pl\nNie wszyscy musimy znać się na budownictwie, ale czasem dobrze wiedzieć, z jakich komponentów składa się nasz dom. Na przykład co to jest strop? Ten ważny element konstrukcyjny pełni bardzo istotne funkcje w każdym budynku i stanowi o jego wytrzymałości. Co jeszcze trzeba o nim wiedzieć?\nJest to jeden z najważniejszych elementów każdego budynku, a krótko mówiąc element konstrukcyjny, który oddziela od siebie poszczególne piętra. Nie widzimy go gołym okiem w domu, ponieważ z jednej strony pokrywa go posadzka, a od drugiej sufit. Jeśli więc oddziela od siebie piętra, to również po nim chodzimy i stawiamy na nim wszystkie, często bardzo ciężkie meble i sprzęty. W pewnym sensie utrzymuje więc również konstrukcję budynku i ma duży wpływ na jego wytrzymałość. To wystarczający dowód na to, że musi być on solidną konstrukcją, a do jego wykonania niezbędne jest użycie wysokiej jakości materiałów.\nJakie funkcje pełni strop w budynku?\nJego najważniejszą funkcją jest przede wszystkim przenoszenie obciążenia takich między innymi elementów stałych domu jak dach czy ściany działowe na elementy nośne budynku, a także elementów wyposażenia, czyli tzw. obciążenia użytkowego. Wpływa on także na sztywność i stabilność całej konstrukcji. Poza tym strop oddziela również od siebie poszczególne piętra i izoluje je pod względem termicznym, hydrologicznym i akustycznym, jest podłożem pod podłóg, posadzek i sufitów, a w czasie pożaru ogranicza rozprzestrzenianie się ognia.\nRodzaje stosowanych stropów\nStropy rozróżnia się przede wszystkim ze względu na zastosowane rozwiązania konstrukcyjne. Dzieli się je więc na:\nW pierwszym przypadku najważniejszym elementem są belki, które układa się równolegle do siebie. Mogą być one wykonane z różnych materiałów, np. drewno, stal czy żelbeton. W stropach płytowych głównym komponentem nośnym jest płyta żelbetowa prefabrykowana lub monolityczna. Strop płytowo-żebrowy to konstrukcja nośna, która charakteryzuje się m.in. płytą opartą na żebrach, a stropy gęstożebrowe to żebra oparte na specjalnych podporach.\nW zależności od zastosowanego materiału montaż stropu może być mniej lub bardziej trudny, a także odznaczać się inną wytrzymałością, izolacją termiczną i akustyczną. Oczywiście najlepsze efekty dają stropy wykonane z solidnych i ciężkich materiałów takich właśnie jak żelbeton. Ich parametry i materiały muszą być zawsze dobrane adekwatnie do charakteru budynku i celów, jakim będzie służył.


Ivan Komarenko zdradził kogo poprze w wyborach. Autor hitu "Jej czarne oczy" nie ma wątpliwości - alaLUNA.pl\nStrona główna wiadomosci Ivan Komarenko zdradził kogo poprze w wyborach. Autor hitu “Jej czarne oczy”...\nIvan Komarenko zdradził kogo poprze w wyborach. Autor hitu “Jej czarne oczy” nie ma wątpliwości\nIvan Komarenko/Fot. Instagram\nZanany wokalista Ivan Komarenko zdradził na kogo odda głos w nadchodzących wyborach prezydenckich. “Nie jest tajemnicą, że będę głosować na kandydata Konfederacji, Krzysztofa Bosaka. To widać przy pierwszym spojrzeniu na mój profil fejsbukowy” – napisał. Dalej przyznał, że pięć lat temu głosował na Andrzeja Dudę i postanowił się z tego wytłumaczyć.\n“Jestem Polakiem z wyboru. Uciekłem ze Związku Radzieckiego, z komunistycznego piekła, do kraju ludzi wolnych, czyli Polski. Decyzję o nadaniu mi obywatelstwa podjął śp. Prezydent Lech Kaczyński (mimo, iż wniosek został złożony za kadencji ‘niezwykle postępowego i otwartego’ Aleksandra Kwaśniewskiego). W 2009 roku miałem zaszczyt poznać osobiście Ministra Władysława Stasiaka, uważanego za ‘prawą rękę’ śp. Prezydenta i wybitnego polskiego Urzędnika. Zaznaczam, że napisałem wielką literę ‘U’ nieprzypadkowo” – stwierdził.\nW ten sposób tłumaczy swoją sympatię do braci Kaczyńskich. Przyznał, że w 2015 roku PiS wydawał mu się partią, która stworzy silne, niezależne i sprawne państwo polskie. “Niestety, elita PiSu zginęła w katastrofie w Smoleńsku, a Ci pozostali chyba nie potrafili udźwignąć ciężaru przywództwa. Biurokracja się rozrasta, zadłużenie państwa rośnie, sądownictwo nie zostało zreformowane… Litanię spraw niezałatwionych przez te 5 lat można by ciągnąć dużo dłużej”- napisał Komarenko.\n“W 2015 roku nazwałem kandydującego Andrzeja Dudę młodym lwem. Ostatnio popularna jest terminologia używana przez wirusologów, więc ujmę to następująco: lew uległ mutacji w kierunku tłustego kocura, który będzie się łasić do tego, kto mu napełni miskę. Taki Prezydent przed nikim i niczym nas nie obroni” – scharakteryzował prezydenta.\n“Jeśli ktoś jeszcze nie rozumie, dlaczego wybieram Krzysztofa Bosaka, niech przeczyta moje widzenie partii z której się wywodzi. Konfederacja to koalicja trzech sił: katolickiego ugrupowania “Korona” Grzegorza Brauna, Narodowców i KORWiNa” – tłumaczył.\nNa koniec wokalista opisał swoją historię, której bohater był polski ksiądz. To właśnie dzięki pomocy duchownego w Irkucku, wokalista mógł przyjechać do Polski. Ale to nie koniec dobrodziejstw jakie otrzymał od katolików. “Pierwsze miesiące nad Wisłą, gdy byłem biedny jak przysłowiowa kościelna mysz, spędziłem u Sióstr Franciszkanek w Laskach. Narodowcy powinni budzić u mnie lęk, bo przecież nie mam w sobie ani kropli krwi polskiej. Nie budzą – polski nacjonalizm nie miał nigdy morderczego oblicza. A w dobie globalizacji mogą przedstawić ciekawe pomysły, korzystne dla lokalnych społeczności. Wreszcie KORWiN – wolnościowcy najbliżsi mojej duszy. Dałem temu wyraz nagrywając niedawno piosenkę ‘Wolność” – zakończył.\nPoprzedni artykułTVN połączyło siły z TVP! “Zwariowałam!”\nNastępny artykułMałgorzata Rozenek-Majdan pokazała męża z synkiem! To klony!


Zyskujesz dostęp do 12 kanałów premium CANAL+ oraz HBO z HBO Max, a w nich dostęp do najlepszych seriali, takich jak Kruk. Czarny woron nie śpi, Król, Wataha i Gra o tron. Zobaczysz też hity z największych amerykańskich wytwórni i nagradzane polskie produkcje.\nOtrzymujesz piłkarskie show w CANAL+ z ligą polską, angielską, hiszpańską i francuską. Do tego NBA i wybrane turnieje kobiecego tenisa z cyklu WTA.\nDajemy Ci dostęp do 43 kanałów online - CANAL+, HBO i kanałów tematycznych. A gdy zarejestrujesz usługę i ściągniesz aplikację, możesz oglądać wybrane kanały, gdziekolwiek będziesz. Nasza aplikacja działa na terenie całej Unii Europejskiej!\n1. Cena pakietu Entry+ z CANAL+ Netflix HBO wynosi 70 zł/mies. Cena pakietu zawiera rabaty: 5 zł/mies. za zgody marketingowe oraz 5 zł/mies. za e-rachunek i terminową płatność. Cena pakietu bez rabatów wynosić będzie 80 zł/mies. Umowa na 24 miesiące.\nWarunki Promocji Entry+ z CANAL+, Netflix i HBO


„tuż tuż” Julii Fiedorczuk\n20 września 2012 roku w Biurze Literackim ukaże się piąty tom wierszy Julii Fiedorczuk. Za swój poetycki debiut "Listopad nad Narwią" (Legnica 2000) warszawska poetka otrzymała nagrodę Polskiego Towarzystwa Wydawców Książek, a w 2005 roku nagrodę Huberta Burdy za wiersze opublikowane w piśmie "Manuskripte". Na uwagę zasługują również jej tłumaczenia książek Laurie Anderson i Laury (Riding) Jackson oraz proza.\nDwa tematy, wokół których stale krąży Julia Fiedorczuk, to seks i śmierć - im bliższe, tym mniej dopowiedziane. W rozmowie z Dorotą Wodecką w "Gazecie Wyborczej" podkreślała znaczenie tej postawy w swoim pisarstwie: "Podejście ekologiczne nie idealizuje przyrody, ale przypomina, że nie można odciąć się od biologiczności. A nasze ciało to zarówno obietnica rozkoszy, jak i gwarancja rozkładu."\nWiersze Juli Fiedorczuk pełne są podskórnych procesów - językowych, sensotwórczych. Poetka staje po stronie pisarstwa kobiecego i bliskiego światu w jego formach organicznych i nieorganicznych. W wypowiedzi zamieszczonej w "Dwutygodniku" wyjaśnia: "Całym sercem jestem za poezją, która odrzuca narcystyczny solipsyzm i zwraca się ku światu: ku ludziom, ale także ku temu, co nie-ludzkie, ku innym żywym istotom, ku materii".\nAutorka Biura Literackiego wydała dotąd cztery tomy poetyckie: "Listopad nad Narwią" (2000), "Bio" (2004), "Planeta rzeczy zagubionych" (2006), "Tlen" (2009). Jako tłumaczka brawurowo przełożyła eksperymentalną prozę Laury (Riding) Jackson ("Korona dla Hansa Andersena" i "Obroty cudów"), a także piosenki i opowieści amerykańskiej performerki, reżyserki, rzeźbiarki i kompozytorki Laurie Anderson "Język przyszłości".\nZ powodzeniem debiutowała również jako prozaiczka książką "Poranek Marii i inne opowiadania" (2010), a rok później ukazała się jej powieść "Biała Ofelia" (2011). "Pojawiło się we mnie coś, co domagało się innej formy zapisu: coś, co domagało się dopracowanych zdań, akapitów, fabuły, większej (żeby nie powiedzieć: epickiej) ciągłości" - tak wyjaśniała swoją przygodę z prozą na portalu kultura.onet.pl.\nJulia Fiedorczuk jest poetką, pisarką i tłumaczką. Pracuje na Uniwersytecie Warszawskim, prowadzi zajęcia z literatury amerykańskiej, teorii literatury i ekokrytyki. Członkini ASLE (Association for the Study of Literature and the Environment). Mieszka w Warszawie.\nprzysłał Nisza Krytycznoliteracka\t– 29 sierpnia 2012, 10:29\nautoryzował Justyna D. Barańska\t– 29 sierpnia 2012, 10:33


Kompletnie pijany 53-latek zabił rowerzystę |\nPOLSKA / 19.08.2019, godz. 17:55\nDo 12 lat więzienia może grozić 53-letniemu kierowcy, który, prowadząc po pijanemu samochód, potrącił 14-letniego rowerzystę w Sichowie Dużym (Świętokrzyskie). Nastolatek zmarł w szpitalu. Mężczyzna usłyszał prokuratorski zarzut.\nDo wypadku doszło w sobotę wieczorem. Jak podawała policja, w rejonie skrzyżowania dróg lokalnych ford fiesta, którym kierował 53-latek, uderzył w jadącego przed nim 14-letniego rowerzystę. Potem samochód otarł się jeszcze o jadącą z naprzeciwko hondę.\nNa miejscu przez prawie dwie godziny reanimowano rannego chłopca. Udało się przywrócić jego funkcje życiowe, a śmigłowiec Lotniczego Pogotowia Ratunkowego zabrał go do szpitala w Kielcach. Nastolatek zmarł tam nad ranem w niedzielę.\nPo badaniu alkomatem na miejscu wypadku okazało się, że kierujący fordem miał ponad trzy promile alkoholu w organizmie. Mężczyzna został zatrzymany.\nJak poinformował Jarosław Sarba z Prokuratury Okręgowej w Kielcach, w poniedziałek śledczy z Prokuratury Rejonowej w Staszowie przesłuchali kierowcę. Usłyszał zarzut spowodowania – będąc w stanie nietrzeźwości – wypadku komunikacyjnego ze skutkiem śmiertelnym. "Mężczyzna przyznał się do popełnienia zarzucanego mu przestępstwa i odmówił składania wyjaśnień" – dodał prokurator.\nProkuratura planuje skierować do sądu wniosek o tymczasowy areszt dla podejrzanego. Mężczyźnie może grozić od dwóch do 12 lat więzienia.


Heidi Klum jest dumna ze swoich krągłości - Zeberka.pl\nZeberka.pl » Heidi Klum » Heidi Klum jest dumna ze swoich krągłości\nHeidi Klum jest dumna ze swoich krągłości\nheidi klum victoria's secret pokaz moda ciało figura kształty poród ciąża\nAle i tak pewnie szybko schudnie. W tym jest chyba rekordzistką.\nWystęp Heidi Klum na niedawnym pokazie Victoria's Secret był sporym zaskoczeniem. Bo chociaż pojawiły się przypuszczenie, że modelka zdecyduje się wziąć w nim udział, to wiele osób nie chciało w to uwierzyć. Jak się okazuje o mały włos nie zobaczylibyśmy jej na wybiegu.\nTuż po pokazie Klum udzieliła wywiadu dla magazynu People. Wyjawiła w nim, że chciała odpuścić sobie tegoroczny pokaz, choć stroje dla niej zostały już przygotowane. Na występ zdecydowała się jednak w ostatniej chwili.\n- To był impuls. Strój dla mnie był cudowny, pomyślałam więc "Czemu nie?" - mówi modelka.\nHeidi dodała, że jest dumna z tego, że spośród wszystkich modelek VS to właśnie ona ma najbardziej krągłe kształty. I tak pewnie szybko je straci - w końcu znana jest z tego, że po porodach błyskawicznie wraca do szczuplutkiej figury.\nKim Kardashian zajada sałatki\nOd Carl's Jr. Wcześniej Paris Hilton i Audrina Patridge zajadały hamburgery, teraz w ich ślady poszła Kim Kardashian, którą została nową twarzą marki Carls's Jr. Celebrytka postawiła jednak na lżejsze produkty i ... czytaj więcej


Historia małżonków z największą różnicą wzrostu | Planeta Polska\nHistoria małżonków z największą różnicą wzrostu\nTa para zawsze przyciąga uwagę. James i Chloe są uznawani za małżonków o największej różnicy wzrostu. Ze względu na zespół Larona zdiagnozowany w łonie matki, James ma tylko 109,3 cm wzrostu, jego żona ma średni wzrost jak dla kobiety - 166,1 cm.\nChloe jest o 57 centymetrów wyższa od męża, 2 czerwca 2021 roku ich rekord został potwierdzony certyfikatem Księgi Rekordów Guinnessa.\nMałżonkowie Lusted są razem od 9 lat.\nW 2013 roku oficjalnie zarejestrowali związek i wychowują swoją 3-letnią córkę Olivię. 33-letni James Lusted pracuje w telewizji, nauczył się zarabiać na swojej wyjątkowości i uwolnił swój aktorski potencjał.\nPrzed spotkaniem z Chloe młody człowiek był pewien, że się nie ożeni, a ona wolała wysokich mężczyzn. Według pary, ich historia jest pouczająca, ponieważ kiedy się poznali, nie mieli pojęcia, że jest to ta sama miłość.\nW 2012 roku Wielka Brytania była gospodarzem Letnich Igrzysk Olimpijskich, a James miał zaszczyt nieść znicz olimpijski ulicami swojego rodzinnego miasta. Później spotkał Chloe w pubie, w towarzystwie wspólnych przyjaciół.\nSportowa pasja stała się podstawą ich przyjaźni, a wspólne wyjścia na stadion i bary sportowe stopniowo zbliżały parę. Wkrótce zdali sobie sprawę, że wiele znaczą dla siebie. Mimo oczekiwanego sceptycyzmu ze strony społeczeństwa postanowili się pobrać.\nWedług Chloe, która jest nauczycielką, ich historia potwierdza, że treść książki jest o wiele ciekawsza niż to, co widnieje na okładce. A prawdziwe uczucie może wywrócić twoje plany i pomysły na temat idealnego partnera do góry nogami.\nJames Lusted uważa spotkanie z Chloe za swój największy sukces, a narodziny córki to najbardziej niesamowity cud.\nMałżonkowie są szczęśliwi i pełni nadziei, a ich uznanie jako rekordzistów przyczyniło się do powstania rodzinnej skarbnicy osiągnięć, z której są bardzo dumni.\nWysłano: 01.07 10:13


Jarkowice noclegi, nocleg w Jarkowicach (Lubawka / kamiennogórski / dolnośląskie) od 35zł: pokoje, kwatery, agroturystyka - Meteor\nStrona główna noclegi góry noclegi Jarkowice\nKtóry nocleg w Jarkowicach znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Jarkowic znajduje się agroturystyka "Strumyk".\nGdzie w Jarkowicach znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Jarkowicach ma agroturystyka "Strumyk". Przenocujesz tam już za jedyne 25 złotych.\nKtóra oferta w Jarkowicach ma najlepsze opinie?\nNajwiększym uznaniem wśród gości cieszy się kwatera prywatna "Pokoje Gościnne Roztoka".\nIle propozycji noclegów znajdę w Jarkowicach?\nJarkowice to miasto w którym znajdziesz około 5 noclegów.\nKtóry hotel w Jarkowicach ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Jarkowicach oferuje ośrodek wypoczynkowy "Ośrodek Wypoczynkowy Dar-Bull Pod Okrajem". Umożliwia zakwaterowanie 90 osób.\nJarkowice tanie noclegi


Zamiana, zmiana nazwisk w aktach metrykalnych..\nPoprzedni 1 ... 22, 23, 24, 25, 26 Następny\nTemat postu: Zmiana nazwiska Wysłany: 12-12-2018 - 19:54\nmam przodka o imieniu Szymon, który wg aktu urodzenia wyjętego z parafii Kurowice (łódzkie) przy zawieraniu małżeństwa w styczniu w 1817 r w Parafii Kołacinek (łódzkie) zapisany jest jako Szymon Lola, urodzony w Wardzyn w roku 1887 i zamieszkały obecnie w Woli Cyrusowej. W grudniu 1817 r. rodzi się syn Szymonowi w Woli Cyrusowej i ksiądz z Kołacinka zapisuje, już w metryce urodzenia syna Jana że stawił się Szymon Leleski jako ojciec. W kolejnych latach rodzą się kolejne dzieci które też zapisuje sam ojciec jako Szymon Leleski i umiera jako Szymon Leleski.\nZastanawiam się, dlaczego zostało zmienione nazwisko z Lola (Lolo) na Leleski w tak krótkim okresie (ten sam rok). Może powód, że rodził się w zaborze pruskim, później przeniósł się do zaboru rosyjskiego i tam zawierał związek małżeński z panną z Woli Cyrusowej również zapisanej jako Marcjanna Pawlak według wyjętej metryki z parafii Kołacinek, a przy zapisywaniu dzieci podawana jest już jako Filipińska.\nCzy ktoś spotkał się z taką sytuacją albo ma wiedzę, dlaczego tak robiono? Jaka może być przyczyna.\nTemat postu: Zmiana nazwiska Wysłany: 13-12-2018 - 00:40\nTo nie jest zmiana nazwiska, tylko jego różne formy. W tym czasie bardzo powszechne są oboczności typu Wilk/ Wilczyński, łysak/ Łysakowski, Jędruszczuk/ Andruszczuk i tak dalej. Rózne formy nazwiska mogły być używane na przemian przez tę samą osobę.\nTemat postu: Zmiana nazwiska Wysłany: 13-12-2018 - 09:39\nA Twoja Marianna Pawlak c. Andrzeja Pawlaka i Marianny Sikorskiej - potem wystepuje jako Filip, Filipowska - jej ojciec umiera jako Filipowski, ślub bierze jako Filipiak Andrzej z Marianną Sikorską w 1795 roku;\npewnie był synem Pawła Filipa/Filipiaka - w trakcie ślubu miał 25 lat czyli ur ok 1769-1771;\n- ale nie ma urodzenia Andrzeja Pawlaka ani Filipa/Filipiaka - jest 1769 roku Andrzej N. syn Pawła i Zofii - to może ten? szukaj dalej;\nnazwiska ewoluowały - tworzone były od przydomków, imienia ojca itd,\nA żeby było ciekawiej - Twój Szymon może przy urodzeniu mieć zapisane inne nazwisko - paarafiaKurowice 1787rok, Szymon Juda Tadeusz Pol, s. Kacpra i Cecylii\nTemat postu: Wysłany: 13-12-2018 - 09:58\nCiekawe zagadnienie tutaj poruszone. U mnie też tego typu przypadki mają miejsce. Należy jednak zwracać uwagę na kontekst, bo nie zawsze to jest kontekst przydomkowy. I tak bywa często, że jeżeli pan młody szedł na ziemię swojej żony, to zwany był nazwiskiem po teściu. W kolejnych pokoleniach dzieci mogły wrócić do pierwotnego brzmienia nazwiska. W parafii moich przodków staram się dokumentować takie przypadki, gdyż sam mam nie małą zagwozdkę u moich przodków z tym związaną...\nTemat postu: Re: Zmiana nazwiska Wysłany: 13-12-2018 - 14:43\nMarianna Pawlak według wyjętej metryki z parafii Kołacinek, a przy zapisywaniu dzieci podawana jest już jako Filipińska.\nTemat zmiany nazwiska był wielokrotnie omawiany na forum\nhttps://genealodzy.pl/PNphpBB2-viewtopi ... iana.phtml\nW akcie urodzenia twojej Marianny zapisano z Pawlaków ale również nadpisano z Filipiaków\nhttps://www.familysearch.org/ark:/61903 ... cat=977789 skan 238\nczyli była córka Andrzeja Pawlaka zwanego Filipiakiem albo co jest bardziej prawdopodobne, bo nazwisko Filipiak często występowało w par. Kołacinek https://geneteka.genealodzy.pl/index.php ... _date=1820\ncórką Andrzeja Filipiaka zwanego Pawlakiem. Inne dzieci tego Andrzeja https://geneteka.genealodzy.pl/index.php ... 820&exac=1 nosiły nazwisko Filipiak.\nPodobnie jak akt z 1785r Brygida c. Wojciecha i Franciszki Filipiaków nadpisano Pawlaków https://www.familysearch.org/ark:/61903 ... cat=977789 skan 208\nNazwisko Lola nadal występuje w okolicach Łodzi.\nZainteresuj się może etymologią tego nazwiska. Jak kiedyś wyjaśniała p. Ewa Szczodruch https://genealodzy.pl/PNphpBB2-printvie ... -105.phtml\n" Lola - od gwarowego lol, lola ‘człowiek zły, nicpoń’.\nŹródło: Kazimierz Rymut, 'Nazwiska Polaków. Słownik historyczno - etymologiczny, Wydawnictwo Naukowe DWN, Kraków 2001"\nJak zmienił parafię łatwiej było mu zmienić nazwisko?\nTemat postu: Wysłany: 10-08-2019 - 12:09\nw najstarszych metrykach moi przodkowie nosili nazwisko Rubiński (wieś Augustów w pow. Kozienickim). Na przełomie lat 1831-33 wszyscy potomkowie zmienili nazwisko na Ruba.\nFranciszek Rubiński w akcie ślubu z 1817 i w aktach dzieci do 1830 figurował jako Rubiński. Po 1833 roku jego nowo narodzone dzieci zapisywane były już jako Ruba. Również dzieci urodzone przed 1831 zaczęły figurować w metrykach ślubu i urodzenia swoich dzieci jako Ruba.\nDomyślam się, że może to mieć jakiś związek z Powstaniem Listopadowym, ale z tego co mi wiadomo chłopi raczej nie uczestniczyli w tym powstaniu.\nCzy ktoś spotkał się z podobną zmianą nazwiska?\nTemat postu: Wysłany: 10-08-2019 - 16:42\nSpotkałem coś podobnego na przełomie XVIII i XIX w. Myślę, że to była nieudana próba dodania sobie "ski", czyli że pierwotne było Ruba. Dlaczego nastąpił powrót do poprzedniego nazwiska ? Może był odgórny nacisk przeciwko przybieraniu przez chłopów szlacheckich nazwisk.\nTemat postu: Okopski/Klimowicz Nazwiska czy przydomki? Wysłany: 15-12-2019 - 20:59\nOd paru lat probuje odtworzyc genealogie rodziny Polinkiewiczow z Brzeznan. Udalo mi sie dotrzec do poczatku XIXw do Wojciecha Polinkiewicza (zmarl 1827). Jednak z Wojciechem zaistniala pewna zagadka co do jego zony.\nWojciech Polinkiewicz mial co najmniej piecioro dzieci. W aktcie chrztu pierwszego dziecka Jana (ur. 1803) matka jest podana jako Mariana Klimkowna. Kolejne dziecko Wojciecha, Rosalia (ur. 1806) w aktcie chrztu matka jest podana jako Marianna Okopiska.\nPatrzac na te akta sprawa wygladala by prosta, zona Wojciecha Polinkiewicza w 1803r byla Maria Klimowicz ona zmarla prawdopodobnie miedzy 1803-1805 i Wojciech sie ozenil ponownie tym razem z Maria Okopiska. Jednak sprawa nie jest taka prosta poniewaz Wojciech i Maria Okopiska mieli co najmniej troje dzieci razem ale w 1820r urodzil sie Stanislaw Polinkiewicz syn Wojciecha i Marii Klimakowicz.\nZastanawialem sie nad ta zagadka przez dluzszy czas. Wyjasnienia jakie mi przychodzily do glowy to, ze to byl zwykly blad ablo ze Maria byla nieslubnym dzieckiem jakiegos Klimakowicza i Okopskiej dlatego wymiennie u niej stosowane byly te nazwiska.\nNiestety w metrykach nie podano bardziej szczegolowych informacji na temat rodzicow Marii ktore moglybym potwierdzic czy Maria Klimakowicz i Maria Okopiska sa ta sama osoba. W metrykach tez nie moglem znalesc inne wpisy gdzie pojawialo sie nazwisko Okopiski lub Klimakowicz.\nPrzejzawszy metryki koscielne (RK i GK) zaczalem przegladac Metyki Jozefinskie i Frnaciszkanskie z Brzezan. I tam akurat trafilem na nazwiska Okopski i Klimowicz. Zaczalem wiec szukac wiecej informacji na temat tych nazwisk. Klimowicz dosc czesto sie pojawja w wynikach przegladarek jednak Okospki rzadko ale trafilem na ksiazke Aleksandra Stekerta z 1897, Przydomki Polskie, Litewskie i Rusinskie. W tej ksiazce Okopski jest podane jako przydomek nawiska Kulczycki, Klimowicz rowniez jest podany jako przydomek nazwiska Kulczycki.\nMusze przyznac ze zanim trafilem na ksiazke Aleksandra Stekerta moja wiedza na temat przydomkow byla znikoma. Dlatego zwracem sie do Panstwa z prosba/pytaniem, czy ktos z Panstwa mial podobna sytuajce podczas swych poszukiwan, czy w moim przypadku Marii Okopiskiej i Marii Klimowicz/Klimakowicz jest to jedna osoba ktora zamiast stosowac stalego nazwiska uzywa wymienych przydomkow?\nPonizej podaje linki do skanow aktow chrztu dzieci Wojciecha i Marii. Jak widac pisownia nazwisk sie rozni w kazdym przypadku (i to nie tylko dla Marii ale i rowniez dla Wojciecha) jednak za wyjatkiem Jana adres jest w kazdym przypadku podany jako Miasteczko 81.\nJan ur. 1803 – ojciec Wojcieh Plonkiewicz, matka Maria Klimkowna\nRosalia ur. 1806 – ojciec Wojciech Pomatkiewic, matka Maria Okopiska\nAnna ur. 1808 – ojciec Wojciech Palunkiewicz, matka Maria Okopicka\nAgnieszka ur. 1816 – ojciec Wojciech Polankiewicz, matka Maria Okopinska\nStanislaw ur. 1820 – ojciec Wojciech Palinkiewicz, matka Maria Klimakowicz\nTemat postu: Okopski/Klimowicz Nazwiska czy przydomki? Wysłany: 15-12-2019 - 23:31\nCzy nie moglo byc tak, ze Maria wychodzac za Polankiewicza byla wdowa i wzmiankowana byla przy urodzinach, raz z nazwiska panienskiego a innym razem z nazwiska po swoim pierwszym zmarlym mezu?\nTemat postu: Wysłany: 16-12-2019 - 20:12\nKlimek to zdrobnienie od Klemens, więc może Maria miała ojca/dziadka Klemensa?\nTemat postu: Wysłany: 16-12-2019 - 21:23\nDziekuje bardzo za odpowiedzi. Nie pomyslalem o tym ze jedno nazwisko moglo byc po pierwszym zmarlym mezu. O tym ze Klimek to zdrobnienie od Klemens tez nie wiedzialem. Obie wezme pod uwage podczas dalszych poszukiwan.\nTemat postu: Wysłany: 17-12-2019 - 20:01\nMiałam kilka takich przypadków, o niektórych pisałam tu na forum.\nMoja 4 razy prababcia, gdy zostawała mamą była podawana jako Marianna z Michałów lub Michałowa. Dopiero gdy odnalazłam jej akt zgonu, okazało się, że jej nazwisko rodowe to Błaszczak, a ojciec miał na imię Michał .\nDrugi przypadek (dalsza rodzina mojego męża), to gdy wdowie (2 lata po śmierci męża) rodzi się syn. Syna zarejestrowano z panieńskim nazwiskiem matki, ale gdy ten syn się żeni ma nazwisko .... pierwszego męża matki.\nTrzeci przypadek: Dzieci przodka mają inne nazwisko niż nazwisko ojca "pod" którym on się urodził, ale w akcie ślubu córki dopisano "teraz o nazwisku XXX, a wcześniej zwany Podlahem"\nCzwarty przypadek (jeszcze nie do końca rozpracowany):\nPoczątki XIX w. Ślub. Panna młoda, potem matka nie budzi zastrzeżeń, ale ojciec ???!!! Podczas ślubu inne nazwisko , pierwszy syn się rodzi z nazwiskiem panieńskim swojej babci , drugi z innym, I żona umiera młodo z nazwiskiem tym ślubnym, mała córka umiera z innym.\n4 x pradziadek żeni się drugi raz i używa .... innego YYY . Od tej pory dzieci z pierwszego i drugiego małżeństwa, noszą nazwisko YYY, które przetrwało w jednej z moich gałęzi Dobrze, że mieli wszyscy mało spotykane jak na tamte czasy imiona. Zagadki jednak nie rozwiązałam - co takiego się stało, że pradziadek zmienił/zmieniał nazwisko.\nTemat postu: Wysłany: 17-12-2019 - 22:24\nDziekuje Aniu za odpowiedz. Nie pomyslalem o tym ze Klimowna moze byc po ojcu, bardziej sie skupialem na tym ze pozniej byla podanna jako Klimakowicz i fakt ze Klimowicz w tym czasie wystepuje jako nazwisko w Brzezanach (pojawia sie w metrykach Jozefinskich i Frnaciszkanskich).\nJak widac po Wojciehu jego nazwisko jest podane za kazdym razem inaczej jendak zawsze zaczynajac sie na P i konczac sie na wicz co daje mi do przypuszczenia ze roznorodnosc w pisowni jego nazwiska po prostu wynika z bledow ortograficznych.\nWiem ze "stale" nazwiska szczelognie w rodzinach chlopskich sie dopiero ukrzaltowaly w XIX wieku jednak co mnie sklonilo do napisania tego postu jest to ze Okospki wystempuje jako przydomek.Czytajac tu odpowiedzi i sugestie teraz moge pod innym katem wrocic do swoich poszukiwan.\nTemat postu: Wysłany: 19-12-2019 - 20:10\nNa moje oko mamy tu do czynienia cały czas z jedną i tą samą Marią, prawdopodobnie córką Klemensa i stąd Klimkówna.\nTemat postu: Wysłany: 20-12-2019 - 17:43\nMój przodek Baranowski został w jednym akcie nazwany Marciniak - po dziadku.\nStrona wygenerowana w czasie 0.313363 sekund(y)


Kto dzwonił z numeru 722480561?\nSprawdź kto dzownił z numeru: 722480561\nNumer telefonu: 722480561\nInny format zapisu: 722-480-561, 722 480 561\nSłownie: siedem, dwa, dwa, cztery, osiem, zero, pięć, sześć, jeden,\n* W zwizku z tym, że numery telefonów można przenosić miedzy operatorami. Nie ma pewności czy aktualnie numer telefonu 722480561 jest w sieci Plus\nSumaryczna ocena numeru: brak oceny Korzystając z naszej wyszukiwarki dowiesz się w kilka sekund kto do Ciebie dzwonił. Nie ma prostszego sposobu na poznanie właściciela numeru telefonu 722480561. Nasza baza jest bardzo szeroka, znajdują się w niej miliony numerów telefonu. Możesz być pewny że znajdziesz tam także numer 722480561\nDzięki naszej wyszukiwarce poznasz nie tylko osobę, która dzwoniła. Dzięki zakładce ostatnie wyszukiwania dowiesz się czy połączenia z tego numeru otrzymali także inni użytkownicy. Za sprawą komentarzy dodawanych przez naszych użytkowników będziesz wiedział się w jakiej sprawie osoba ta chciała się z Tobą skontaktować i czy warto oddzwonić na ten numer. W ten sposób unikniesz połączeń od oszustów i naciągaczy, dowiesz się czy warto wystrzegać się połączeń z numeru 722480561\nJeśli numer 722480561, który wpisałeś nie znajduję się w naszej bazie oznacza to że prawdopodobnie jest bezpieczny lub żaden użytkownik go jeszcze nie dodał. Zachowaj jednak czujność, telemarkerzy czy przedstawiciele firm od czasu do czasu zmieniają swoje numery telefonu. Jeśli okaże się że to numer nękający – dodaj go naszej bazy. W ten sposób ostrzeżesz innych użytkowników!\nKomentarze dodane przez użytkowników dla numeru 722480561


Opowieści niesamowite z języka niemieckiego - Paul Ernst, Hanns Heinz Ewers, Johann Wolfgang von Goethe, E.T.A. H\nPaul Ernst, Hanns Heinz Ewers &nbspi inni\n, Johann Wolfgang von Goethe, E.T.A. Hoffmann, Heinrich Mann, Thomas Mann, Gustav Meyrink, Paul Rohrer, Oskar A.H. Schmitz, Heinrich von Kleist\nWydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy Seria: Opowieści niesamowite horror\nEmilia Bielicka, Maria Kurecka, Halina Leonowicz, Gabriela Mycielska, Maria Gero-Rożniewicz, Leonia Gradstein, Stefan Lichański, Felicjan Faleński, Zbigniew Fonferko, Stanisław Średnicki, Karol Irzykowski, Edyta Gałuszkowa-Sicińska\nPrzesympatyczne opowieści. Z dozą humoru, z morałami. Wspaniale napisane. Dziękuję Tłumaczom, Twórcom i tym, którzy właśnie te opowiadania wybrali dla mnie do przeczytania. Teraz jestem przy Piaskun-ie.\nJeśli ktoś zajmuje się w sprzedaży metodą 'story-telling', to jest must have na półce w domu.\nTo jest czwarta z tej serii. I jak dla mnie najlepsza. Jak zwykle autorzy z XIX wieku. Nie ma tu wampirów ani zjaw, bardziej atmosfera i zwidy żyjących bohaterów. I żywe trupy czasami. Rycerz wyzyskujący poddanych sobie chłopów mówi tak „Gdy w Polsce ktoś uchowa całą skórę, całuje go [władcę] po nogach, tutaj zaś mają dzieci i bydło, dach i pracę, i jeszcze im mało.” No rzeczywiście, w głowach im się poprzewracało na tym zachodzie.\nNastępne będą opowieści niesamowite z Polski. Oooo, to będzie ciekawe. Ciekawe, czy przebije niemieckie i rosyjskie (te mi się najbardziej podobały).\nTo jest czwarta z tej serii. I jak dla mnie najlepsza. Jak zwykle autorzy z XIX wieku. Nie ma tu wampirów ani zjaw, bardziej atmosfera i zwidy żyjących bohaterów. I żywe trupy czasami. Rycerz wyzyskujący poddanych sobie chłopów mówi tak „Gdy w Polsce ktoś uchowa całą skórę, całuje go [władcę] po nogach, tutaj zaś mają dzieci i bydło, dach i...\n- KLASYKA GROZY\nNa wstępie muszę poczynić dwa wyznania. Po pierwsze tak jak uwielbiam współczesne horrory, a Kinga, Strauba i Simmonsa mogę czytać w ilościach hurtowych, to jednak największa miłością pałam do klasyki grozy. Po drugie, ze wszystkich odmian klasycznego horroru to klasyka z obszaru państw niemieckojęzycznych ze swoją metafizycznością, surowością i ekspresjonizmem jest mi najbliższa. Nie powinno więc być zaskoczeniem jeśli stwierdzę, że “Czarny Pająk” to najlepsza antologia jaką dane mi było dotychczas przeczytać\nOpowiadania zawarte w “Pająku” oferują przekrojowe spojrzenie na niemal całą klasykę grozy niemieckojęzycznej. Doskonale można tu zaobserwować jak z biegiem lat pod wpływem prądów i trendów literackich, a także ewolucji i rozwoju społeczeństwa zmieniała się literatura grozy, jak przekształciło się to, co ludzi straszyło, czego się bali. Od lekkich, inspirowanych braćmi Grimm baśniowych opowieści z morałem, gdzie zło nawiedzające człowieka zawsze było karą za grzechy i niegodziwości przechodzimy do historii metafizycznych, ze złem niespodziewanym i nienamacalnym - to rzeczywistość, w której nikt - nawet niewinne dziecko nie może czuć się bezpiecznie.\nNie potrafię w “Czarnym Pająku” wyraźnie wskazać słabszych punktów, analogicznie nie jestem też w stanie jednoznacznie wyróżnić opowiadania najlepszego. Moimi osobistymi faworytami są zarówno dobrze znane miłośnikom klasyki grozy teksty Meyringa, Strobla, Hoffmana i Ewersa, jak i kompletnie zapomniane utwory - genialny garściami czerpiący z motywów biblijnych apokaliptyczny “Czarny Pająk”, himalaistyczna groza “Mroki Himalajów”, baśniowe “Mandragora” i “Jasnowłosy Ekbert” czy horror marynistyczny “Opowieść o statku Upiorów”. Nie mogę nie wspomnieć i o przekomicznym “Chłopcu na widłach” oraz będącej ewidentną inspiracją dla “Czarnego Wygonu” Dardy - opowieści o przeklętej wiosce - „Germelshausen”. I tak oto wymieniłam prawie wszystkie opowiadania. Ale jak już wspominałam jest to zbiór perfekcyjny, wręcz idealny.\nPolecam oczywiście, z jednym małym ale - to nie jest lektura dla osób dopiero rozpoczynających przygodę z klasyką grozy. Jeśli ktoś niemający wcześniej do czynienia z taką literaturą na swoje pierwsze spotkanie sięgnie po „Pająka” najprawdopodobniej się od niego odbije i co najgorsze może się do klasyki horroru na długie lata zrazić. Niemieckojęzyczna klasyka jest specyficzna - surowa, nierzadko pisana archaicznym językiem, niełatwa w odbiorze, skierowana do hermetycznego grona odbiorców. Jest to literatura dużo cięższa i mniej przystępna niż np. groza angielska czy francuska. Jednocześnie zawiera w sobie największy pierwiastek grozy, potrafi przerazić lepiej niż większość współczesnych horrorów. Powtórzę więc - antologia jak najbardziej warta poznania, ale grozowym świeżakom sugerowałabym coś łatwiejszego w odbiorze na początek.\nNa wstępie muszę poczynić dwa wyznania. Po pierwsze tak jak uwielbiam współczesne horrory, a Kinga, Strauba i Simmonsa mogę czytać w ilościach hurtowych, to jednak największa miłością pałam do klasyki grozy. Po drugie, ze wszystkich odmian klasycznego horroru to klasyka z obszaru państw niemieckojęzycznych ze swoją metafizycznością, surowością i ekspresjonizmem jest mi...\nZbiór średni, a poziom opowiadań różny. O ile dobrze pamiętam, jest to wznowienie słynnego już "Czarnego pająka" z 1988 roku. Wiele z tych opowiadań nie oparło się upływowi czasu i trąci myszką. Mnie najbardziej przypadł do gustu "Pająk" Ewersa i "Preparat" Meyrinka, dość znany jednak z innych antologii. Trochę mało, by ocenić tę książkę pozytywnie. Ot, coś dla zwolenników klasycznych, romantycznych opowieści grozy. Prawdę mówiąc, PIW nie popisał się, wydając ten tytuł w takiej formie. Można było coś zmienić, dodać parę innych opowiadań, bardziej modernistycznych, może nawet współczesnych. A jeśli nie taki był zamysł Wydawcy, po prostu niektóre z opowiadań zastąpić innymi.\nZbiór średni, a poziom opowiadań różny. O ile dobrze pamiętam, jest to wznowienie słynnego już "Czarnego pająka" z 1988 roku. Wiele z tych opowiadań nie oparło się upływowi czasu i trąci myszką. Mnie najbardziej przypadł do gustu "Pająk" Ewersa i "Preparat" Meyrinka, dość znany jednak z innych antologii. Trochę mało, by ocenić tę książkę pozytywnie. Ot, coś dla zwolenników...\nTylko Goethe póki co...\nTrzeci tom opowieści niesamowitych, tym razem utwory z języka niemieckiego. Opowiadania są co do zasady na dobrym poziomie, a dwa wręcz wybitne (PIASKUN Hoffmana i CZARNY PAJĄK Gotthelfa) wybijające się poziomem ponad resztę utworów. Opowieści poprzedza wstęp Geralda Kosselka, a kończy świetne posłowie Macieja Płazy analitycznie podsumowujące zebrane tu dzieła.\nHISTORIA NEAPOLITAŃSKIEJ ŚPIEWACZKI opowiada o niewiernej dziewczynie, którą straszy duch zmarłego kochanka. JASNOWŁOSY EKBERT stanowi pozornie niewinna baśń rycerską... z porażającą końcówką na granicy pomieszania zmysłów. ŻEBRACZKA Z LOCARNO jest jedną z najkrótszych nowel grozy jakie znam – zaledwie 3 strony o zemście wypędzonej z zamkowej komnaty żebraczki. MANDROGORA wydaje się trochę przekombinowaną opowieścią o perypetiach zakochanego młodziana, który po uzyskaniu spełniającego życzenia flakonika z diabełkami nie może się go pozbyć. Wspomniany na wstępie PIASKUN to prawdziwa perełka w zbiorze, dozwalająca na wielość interpretacji i analiz – tragiczna opowieść o wpadającym w szaleństwo mężczyźnie, który obwinia tajemniczego piaskuna o śmierć ojca. POSĄG Z MARMURU opiewa poetycką opowieść o zakochanym młodzieńcu w niepokojącym posągu Wenus. OPOWIEŚĆ O STATKU UPIORÓW stanowi smaczek dla koneserów morskiej przygody grozy... z tajemniczą nieumarłą załogą przeklętego statku. Najlepszym opowiadaniem zawartym w zestawieniu wydaje się CZARNY PAJĄK, będący mrocznym długim ludowym utworem o pakcie z diabłem, z odniesieniami biblijnymi, apokaliptycznymi i epidemicznymi. Wyśmienicie został tu ukazany motyw tzw. złotego cielca, nieposłuszeństwa wobec boskich przykazań i wynikłych stąd konsekwencji. CHŁOPIEC NA WIDŁACH stanowi przesłuchanie sądowe beztroskiego nicponia z XVII wieku, który posiadł sztukę uprawiania czarów. GERMELSHAUSEN opowiada o tajemniczej przeklętej wsi i miłosnym zawodzie. DOM BULEMANNA jest historyjką o pewnym ekscentrycznym dżentelmenie i jego kotach. Bohaterem PIĘKNEJ ABIGAIL jest zakochany w upiorze. PIES opisuje indiańską zemstę za odebranie dziewczyny, a SZAFA pewnego autsajdera samotnie podróżującego pociągiem. Inspirującą i niepokojącą opowieścią jest KOCHANKA SZATANA dotycząca mężczyzny poszukującego skrajnych wrażeń by przeciwstawić się nudzie życia. Tematem SZAMBELANA są mściwe porachunki. Dziwacznym utworem jest MAJAK – o magu, duszach, majaku i żonach, natomiast PREPARAT o perskim doktorze zajmującym się preparowaniem zwierząt i ludzi. Oryginalnym i trzymającym w napięciu opowiadaniem jest PAJĄK – kryminalna zagwozdka, która przeradza się w grozę, polegająca na tajemniczych samobójstwach w hotelu. Solidną dawkę wrażeń daje złą sławą owiana z przeszłosci ROZPUSTNA MNISZKA, ukazująca się budowniczemu... W MROKACH HIMALAJÓW zafascynowany ich potęgą podróżnik staje się posiadaczem niezwykłego amuletu. Natomiast ŚWIERK DON LORENZA opiewa porachunki pomiędzy dawnymi kamratami, także po śmierci jednego z nich.\n📚🖤Jeśli nadal stoicie na rozdrożu i nie wiecie czy iść w stronę fantastyki czy horroru -rozwiązanie znajduje się przed Wami. 🖤📚\nJakiś czas temu prezentowałam Wam tutaj inny tom tego cyklu - opowieści rosyjskie. To jedna z moich ulubionych serii, a chyba już dostępny jest czwarty tom, tym razem literatury anglojęzycznej! 🖤\nAle do rzeczy! Opowieści niesamowite z języka niemieckiego to idealnie wyważona kompozycja historii niesamowitych, romantycznych i przerażających. Mamy tu stare zamczyska, klątwy, legendy i podania, zjawy i zemstę w słusznej sprawie. Czytając tomik z pewnością zauważycie znajome wątki, postaci i morały. Wielu zna już pewnie Piaskuna czy Alraune, choć w innej aranżacji - warto wiec przekonać się gdzie tak naprawdę historie te mają swój rodowód. „Opowieści niesamowite...” to przekrój przez wszystkie formy strachu w ludzkich wierzeniach - strach przed koszmarami sennymi, urojeniami, potworami czy wyrzutami sumienia.\nNa szczególną uwagę zasługuje moim zdaniem, oprócz wspomnianych wyżej, „Czarny pająk” autorstwa Jeremiasa Gotthelfa - to groza, legendy i alegorie w jednym, naprawdę przejmującym opowiadaniu.\nTo fenomenalny przekrój przez literaturę niemieckojęzyczną. Świetny dla fanów klasycznego fantasy, dostatecznie makabryczny dla fanów horroru, aż wreszcie nieco melancholijny dla fanów starszego romansu. W posłowiu Macieja Plazy padają słowa o czarnym romantyzmie i trochę mam wrażenie ze tego określenia brakowało mi charakteryzując tego rodzaju opowieści niesamowite. Dla mnie jednocześnie tomik był świetnym powodem dla poznania większej liczby nazwisk z tego zakresu niż tylko Goethe czy Hoffmann. Dzięki niemu trafiłam na przykład na Hansa Ewersa - tak, znałam Alraunę z wielu przypowieści, ale do oryginału dotarłam dopiero teraz!\nBardzo polecam! 🖤\nJakiś czas temu prezentowałam Wam tutaj inny tom tego cyklu - opowieści rosyjskie. To jedna z moich ulubionych serii, a chyba już dostępny jest czwarty tom, tym razem literatury...\nNiezwykły cykl Opowieści Niesamowitych, który ponad trzydzieści lat temu ukazał się na polskim rynku wydawniczym nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego, ponownie trafia na półki księgarń w nowych wydaniach. Po literaturze rosyjskiej i francuskiej przyszedł czas na niemiecką. Choć w tym konkretnym przypadku ciężko mówić o literaturze typowo niemieckiej, a raczej niemieckojęzycznej. Tom trzeci gromadzi bowiem prozę Niemców, Austriaków i jednego Szwajcara.\nWśród nich mamy wielkie nazwiska literatury klasycznej: Johann Wolfgang Goethe, Heinrich von Kleist, Ernst Theodor Amadeus Hoffmann, Heinrich Mann, Thomas Mann, Gustav Meyrink. Poza nimi pojawiają się również utwory mniej znanych pisarzy, które jednak idealnie wpisują się w tematykę tego zbioru. Część z tych autorów nie tworzyła literatury grozy jako takiej, a opowiadania tu zebrane stanowiły niejako odskocznię od ich głównej twórczości. Kilku z nich, jak choćby Goethe czy Meyrink, tworzyło wybitne dzieła, które zapisały się w kanonie literatury, a zawierają w sobie fantastykę i grozę. Mowa oczywiście o Fauście Goethego i Golemie Meyrinka.\nOpowieści niesamowite z języka niemieckiego podobnie jak poprzednie odsłony serii pozwalają nam odkryć, co fascynowało i przerażało ówczesne czytelników. Choć obecnie nie wydają się one straszne, to pokazują jak kształtowały się wierzenia w okresie twórczości poszczególnych pisarzy oraz w kontekście społecznego statusu.\nNiezwykły cykl Opowieści Niesamowitych, który ponad trzydzieści lat temu ukazał się na polskim rynku wydawniczym nakładem Państwowego Instytutu Wydawniczego, ponownie trafia na półki księgarń w nowych wydaniach. Po literaturze rosyjskiej i francuskiej przyszedł czas na niemiecką. Choć w tym konkretnym przypadku ciężko mówić o literaturze typowo niemieckiej, a raczej...\nPrzyjemna antologia, godna polecenia tym, którzy lubią od czasu do czasu sięgnąć do źródeł takich współczesnych gatunków jak horror czy fantastyka. Szczególnie do gustu przypadły mi opowiadania, takie jak "Pająk" Ewersa, "Piaskun" Hoffmanna, "Szafa" Manna, "Mandragora" Fouqué, no i tytułowe opowiadanie Gotthelfa - w przypadku tego ostatniego wciąż mam dreszcze, gdy przypomnę sobie sceny z piekielnym pajęczakiem.\nPrzyjemna antologia, godna polecenia tym, którzy lubią od czasu do czasu sięgnąć do źródeł takich współczesnych gatunków jak horror czy fantastyka. Szczególnie do gustu przypadły mi opowiadania, takie jak "Pająk" Ewersa, "Piaskun" Hoffmanna, "Szafa" Manna, "Mandragora" Fouqué, no i tytułowe opowiadanie Gotthelfa - w przypadku tego ostatniego wciąż mam dreszcze, gdy...\nRecenzja ukazała się pod adresem http://melancholiacodziennosci.blogspot.com/2020/04/recenzja-opowiesci-niesamowite-z-jezyka.html\nLiteratura niesamowita, właściwie od zarania swojego gatunku, należała to typu podrzędnego, przynajmniej w jej społecznym odbiorze. Pierwsze próby ukazania grozy spotykamy już w Starożytności. W „Słowniku mitologii greckiej i rzymskiej” odnaleźć możemy między innymi boginię strachu (Empusę), potwora pożerającego dzieci i młodych mężczyzn (Lamia), czy wielogłowego węża...\nW chaosie różnorodnych przeżyć, w mrocznym labiryncie naszych doznań otrzymujemy niekiedy w darze, niby jałmużnę, przebłysk poznania, którego ludzki rozum nie pojmie, nie uchwyci. I pogrążony w zadumie, umysł nasz zapala latarnię i niby stary nieudolny stróż nocny szuka na zagmatwanych, zjeżdżonych i krętych drogach tego, czego nie odnajdziemy z kagańcem rozumu. (Georg von Schlieben "Szambelan").\nW chaosie różnorodnych przeżyć, w mrocznym labiryncie naszych doznań otrzymujemy niekiedy w darze, niby jałmużnę, przebłysk poznania, któreg...\nJohann Wolfgang von Goethe Czarny pająk: Opowieści niesamowite z literatury niemieckojęzycznej Zobacz więcej\nW tym leży fatalność a zarazem urok podróży, że dzięki niej stają się dla ciebie określone i dostępne miejsca, które się dawniej kryły gdzieś w nieokreśloności i niedostępności. Ta określoność i dostępność zakreśla ci wszakże niewidzialne granice, których już nigdy nie przekroczysz. Jeżeli twoja dusza, porzuciwszy ciało, przeniesie się w strony całkiem ci nie znane, będzie mogła wędrować tamtymi okolicami zarówno w blasku słońca, jak podczas deszczu, zarówno wiosną, jak zimą, wolny duch w krainie duchów. Jeżeliś jednak zawitał dokądś jako człowiek z krwi i kości i przez pewien czas tam bawił, już się zamknęło wokół ciebie więzienie rzeczywistości. Skoro zechcesz po latach wrócić duchem do zwiedzanej niegdyś miejscowości, nie wyjdziesz już poza obręb doświadczeń w tamte dni zebranych. I nieodmiennie, w nużącej monotonii nawrotów, będzie ci się jawił ten krajobraz widziany o tej samej co wtedy porze dnia i roku. Nie zdołasz go przeobrazić wedle swojego zechcenia. Skazanyś już na to, aby zawsze oglądać go takim, jakim ci się ukazał, kiedyś tam zawędrował. Oto jest klątwa, która ciąży na duszy podróżnika. Rzeczywistość podcięła skrzydła jego wyobraźni. Ten, co wiele podróżował, jest mocniej przykuty do ziemi, niż ten, co nie podróżował wcale. Wydaje mi się on najbardziej śmiertelny spośród wszystkich śmiertelników. (Max Dauthendey „Mroki Himalajów”).\nW tym leży fatalność a zarazem urok podróży, że dzięki niej stają się dla ciebie określone i dostępne miejsca, które się dawniej kryły gdzie...\nZawsze unikałem rozwodzenia się o sprawach, które dopiero zaczynają kiełkować, obawiałem się oddziaływania wypowiedzianych głośno słów. Słowo jest potężniejsze, niż to przypuszcza nasz „zdrowy” rozum, słowo oddziałuje na przyszłość w sposób tajemniczy i niezawodny. (Karl Hans Strobl „Rozpustna mniszka”).\nZawsze unikałem rozwodzenia się o sprawach, które dopiero zaczynają kiełkować, obawiałem się oddziaływania wypowiedzianych głośno słów. Słow...


Buty adidas SUPERSTAR biały wygodne - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Trampki › Buty adidas SUPERSTAR biały wygodne\nButy adidas SUPERSTAR biały wygodne\nTe Buty adidas SUPERSTAR biały wygodne kupisz tanio w sklepie www.spartoo.pl. Ten rodzaj obuwia dla kobiet od dawna opanowuje modowe trendy kobiece kobiecą modę. Marka Adidas gwarantuje paniom trampki damskie o ciekawym wyglądzie, czego przejawem z pewnością jest obuwie adidas SUPERSTAR biały wygodne. Buty te spełniają się znakomicie jako buty codzienne -.. więcej »\nTe Buty adidas SUPERSTAR biały wygodne kupisz tanio w sklepie www.spartoo.pl. Ten rodzaj obuwia dla kobiet od dawna opanowuje modowe trendy kobiece kobiecą modę. Marka Adidas gwarantuje paniom trampki damskie o ciekawym wyglądzie, czego przejawem z pewnością jest obuwie adidas SUPERSTAR biały wygodne. Buty te spełniają się znakomicie jako buty codzienne - nie tylko dobrze wygląda, ale także gwarantuje olbrzymią swobodę i wygodę użytkowania, co jest wyjątkowo ważne, jeśli mówimy o ich codziennym użytkowaniu. Przeczytaj opis techniczny:\nButy adidas SUPERSTAR . Dostępne w rozmiarach dla kobiet: 42, 38 2/3, 40 2/3, 42 2/3, 44 2/3, 46 2/3.\nPrezentowane tu trampki damskie cechują się rewelacyjną trwałością, co jest owocem wykorzystania wysokiej jakości tworzyw do ich stworzenia. Jeżeli w dalszym ciągu nie posiadasz w swej szafie trampki damskie lub obuwie adidas SUPERSTAR biały wygodne nie spełnia Twoich wymagań - zobacz nasze inne oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach adidas SUPERSTAR biały wygodne


Radegast Ratar - ocen-piwo.pl\n» Katalog piw » Radegast Ratar\n« Golem White Dove | Nepomucen & Squawk Snipe »\nStosunkowo nowe piwo z Pivovar Radegast. To 11°, która ma dopełniać trójcę piw goryczkowych i mocno nachmielonych z tego browaru, do których zalicza się jeszcze Rázná Desítka 10° (30 IBU) i Ryze Hořká 12° (36 IBU). Piwo potrójnie chmielono chmielem Polaris.\nDodał: nietzsche - 2020-04-20 21:07:45\nKupione w Czechach, mocno goryczkowe i orzeźwiające. Czesi potrafią zrobić naprawdę dobre piwo !!!\nZakupione w Czechach.\nCóż, poprawny lager ze znośną ceną.\nUwaga, to piwo się leje od góry. Następnie czekamy, aż pianka trochę opadnie i lejemy dalej. Powtarzamy czynność kilka razy, aż kufel zapełni się na pół litra z pianą na 3 palce.\nPiana nie do końca biała drobnoziarnista, ładnie gęsta i puszysta, wysoka na około centymetr, powoli dziurawiąca się i opadająca, pozostawiająca trwały i interesujący lacing na ściankach szkła. Barwa ciemniejsza słomkowa, klarowne i przejrzyste, brak widocznych śladów zmętnienia. W zapachu przyjemne nuty słodowe, trochę kukurydzy, chmielowe aromaty, lekka zbożowość. W smaku pojawia się woń ziołowa, goryczka jest całkiem zalegająca i orzeźwiająca, lekki maślany posmak, generalnie jednak pilsowy słód, trochę kontry kwaskowej, minimalnie wyczuwalny alkoholowy akcent, treściwość przeciętna w stronę wyższej, wysycenie na średnim poziomie. Kapsel fajny, bo unikalny tylko dla tego piwa, etykieta ładnie wykonana graficznie, w zielonej kolorystyce. Warka 21.07.2020. Przyjemna w odbiorze czeska jedenastka, bez większych fajerwerków, ale również bez większych wad. Spełnia swoją podstawową rolę czyli dobrze gasi pragnienie, w mojej opinii warta 6 z plusem.


Piaanista jazzowy, klasyczny - oprawa wydarzeń\nPianiści klasyczni i jazzowi\nZakładając naszą agencję, chcieliśmy stworzyć miejsce oferujące występy muzyków na różnych wydarzeniach. Zależy nam, aby swobodnie mogli Państwo dopasować wykonawcę do własnych oczekiwań i potrzeb. Z tego powodu zrzeszamy wielu muzyków, którzy mogą uświetnić zarówno wydarzenie prywatne, takie jak ślub, wesele, kolację, imprezę urodzinową, jak i event firmowy, bankiet, bal, a także koncert symfoniczny lub oratoryjny. Współpracujemy m.in. z utalentowanymi i doświadczonymi pianistami klasycznymi i jazzowymi. Dzięki temu nasza oferta jest dopasowana zarówno do wielbicieli muzyki klasycznej, jak i fanów jazzu. Z pewnością każdy Klient znajdzie odpowiednie rozwiązanie dla swoich potrzeb i oczekiwań. Proponujemy występy pianistów klasycznych oraz innych instrumentalistów, a także oprawę muzyczną realizowaną przez pianistę jazzowego lub jazzowy zespół w dowolnym składzie.\nDlaczego warto wynająć pianistę na przyjęcie?\nWystęp pianisty na przyjęciu to wyjątkowa chwila, która na pewno pozostanie w pamięci każdego gościa. Współpracujemy wyłącznie z profesjonalistami, dzięki czemu nie muszą się Państwo o nic martwić. Muzycy rzetelnie wykonują swoje zadanie, przygotowując odpowiednie utwory, a następnie prezentując je z największą starannością. Gwarantujemy szybki i sprawny kontakt oraz przyjemną atmosferę. Wszystkie szczegóły mogą Państwo ustalić z muzykami przed podpisaniem umowy. Zależy nam, aby Klienci byli zadowoleni z efektu naszej pracy. Pianiści klasyczni i jazzowi to doskonała propozycja na przyjęcie, niezależnie od jego charakteru. Uświetnią zarówno wydarzenia publiczne, jak i prywatne eventy. Ich występy mogą być główną atrakcją przyjęcia lub stanowić jedynie „tło” wydarzenia. Przed imprezą chętnie zapoznamy się z Państwa sugestiami.\nNasza propozycja obejmuje oprawę artystyczną imprez o różnym charakterze. Wybierając usługi agencji Art-Margot, mogą Państwo liczyć na kompetentne doradztwo i profesjonalizm, zarówno w zakresie samego występu, jak i organizacji. Zajmujemy się bowiem kompleksowym projektowaniem oraz organizacją oprawy muzycznej wydarzeń, wraz z niezbędnym sprzętem. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą.\nAbsolwent UMFC w Warszawie na wydziale fortepianu, bar-pianista w najlepszych hotelach w Polsce (Bristol, Hyaat, Regent, polonia palace, Amber Room, Endorfina itd..)\nPianista, perkusista, aranżer, kompozytor, absolwent Akademii Muzycznej w Katowicach.\nPianista, aranżer ,leader zespołu „Swing Brothers”.\nAbsolwent UMFC w Warszawie na wydziale fortepianu, bar-pianista w najlepszych hotelach w Polsce ( Bristol, Hyaat, Regent, polonia palace, Amber Room, Endorfina itd..)\nAbsolwent UMFC w Warszawie na wydziale fortepianu, bar-pianista w najlepszych hotelach w Polsce.\nAbsolwent UMFC w Warszawie na wydziale fortepianu.\nPianista koncertujący zarówno z repertuarem stricte klasycznym jak i z repertuarem jazzowym.\nStworzył genialne jazzowe interpretacje wielkich dzieł Chopina, Beethovena, Bacha , Mozarta i innych.\nZarejestrował kilka płyt z swoimi autorskimi interpretacjami wielkich klasyków jak i swoimi kompozycjami.


V ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH – Stowarzyszenie Betlejem\n08 lis V ŚWIATOWY DZIEŃ UBOGICH\nPosted at 20:56h in Betlejem\tby\tbetlejem\nZapraszamy do udziału w obchodach 5. Światowego Dnia Ubogich, które odbędą się od 11 do 14 listopada 2021 w Jaworznie. Hasłem tegorocznego spotkania są słowa z Ewangelii św. Marka „Ubogich zawsze macie u siebie”. Przed nami czas spotkania, dzielenia się i świętowania. Szczegóły w planie poniżej.\nPodczas tych dni można będzie m.in. wspólnie się pomodlić, rozważać Orędzie papieża Franciszka, zasiąść z naszymi ubogimi braćmi i siostrami do wspólnego stołu, zobaczyń niezwykły film i spotkać się z jego niezwykłymi aktorami, wypić wyśmienitą kawę i zakupić kremówki-cegiełki na zakup okien do nowego domu Wspólnoty Betlejem przy Długiej 12. Zapraszamy i zachęcamy do śledzenia na bieżąco naszego profilu (zapowiedzi i informacje).\n✨11 listopada /czwartek✨\n👉Wspólnota Betlejem, Długa 16:\n11.00 – Msza Święta, oprawa chór Brand Cameralis\n18.00 – Msza Święta i Adoracja\n✨12 listopada /piątek✨\n16.00 – Liturgia Słowa z bp Grzegorzem Kaszakiem, odczytanie fragmentów Orędzia\n17.00 – „Tobiasz” – projekcja filmu Teatru „Exit” z Krakowa, po filmie spotkanie z reżyserem i aktorami\n18.30 – Wspólny posiłek\n✨13 listopada /sobota✨\n18.00 – Msza Święta rekolekcyjna\n12.00 – Projekcja filmu dla dzieci\n13.00 – Wspólny posiłek przed blokiem i świętowanie z Kapelą Fedaków\n✨14 listopada /niedziela✨\n11.00 – Msza święta i świadectwo Jaśka Meli\n👉Parafia Matki Bożej Anielskiej, Jaworzno – Dąbrowa Narodowa\n17.00 – Msza Święta i Uwielbienie z Zespołem Fausystem z Bielska


WS1510FL - Wycinarka laserowa ze stołem przelotowym - Weni Solution\nCena bazowa: 237000,00 zł\nSerwonapędy Schneider / Panasonic*\nFlagowy model naszych wycinarek laserowych o polu roboczym 1500x1000mm z przelotowym stołem roboczym (drzwi tylnie otwierane) w pełnej zamkniętej obudowie, która posiada otwierane podwójne drzwi z ochronną witryną, co znacząco ułatwia obsługę procesu produkcji oraz eksploatację urządzenia. W II Generacji w standardzie dajemy między innymi: lepszy wydajniejszy komputer, okablowanie IGUS z dożywotnią gwarancją, francuską przekładnie (motoreductor), opcje serwonapędów Highprecision PANASONIC.\nModel WS1510FL jako sztandarowy laser fibrowy WENI oraz jako jeden z najbardziej popularnych laserów, jest dostępny na naszym stanie magazynowym, przez co czas oczekiwania na dostawę jest znacząco krótszy. To również podstawowa seria naszych wycinarek fibrowych, kierowana pod klientów z nisko-nakładową produkcją.\nPole robocze 1500×1000mm\nZakres osi Y 1000mm\nSerwo napędy Schneider / Panasonic*\nIPG: 500W, 700W, 1000W, 1500W, 2000W, 3000W, 4000W\nMax. pobór energii 500W – 18.8kW,\n750W – 20.78kW,\nWymiary (długość * szerokość * wysokość) 2944*2250*2000 [mm]\nZadaj pytanie na temat wybranego produktu: Laser fibrowy – do cięcia arkuszy ze stołem przelotowym: 1510FL


Gdyńscy nauczyciele strajkują "za darmo" - Wybrzeze24.pl\nNie dość, że mało zarabiają, to postanowili nie pracować. Większość gdyńskich nauczycieli przyłączyła się do protestu Związku Nauczycielstwa Polskiego. Za dni strajku nie otrzymają wynagrodzenia.\n"Przyjdziemy do szkoły, ale nie będziemy prowadzili zajęć lekcyjnych ani opiekuńczych. W strajku wezmą udział nauczyciele oraz pracownicy administracji i obsługi. To jest protest, w którym chodzi o naszą godność i o lepszą przyszłość polskiej szkoły. Drodzy Rodzice! Mamy wspólny cel: jest nim dobra edukacja.Walczymy o wzrost wynagrodzeń, ale jednocześnie o większe pieniądze dla oświaty.Chcemy, żeby samorządy otrzymywały z budżetu państwa wyższą subwencję na szkoły, przedszkola i placówki oświatowe. Protestujemy, bo zależy nam na przyszłości edukacji!" - napisali w swym oświadczeniu nauczyciele, którzy przyłączyli się do strajku ZNP.\nJak wynika z danych gdyńskiego magistratu, w pierwszy dzień protestu w Gdyni do strajku przystąpiło 73% nauczycieli. "W szkole opiekę zapewniono 1523 dzieciom". Dzień później do strajku przystąpiło 65% nauczycieli, a pod opieką znajdowało się 1041 uczniów.\nZa dni strajku nauczyciele, którzy biorą w nim udział, nie otrzymają wynagrodzenia.\n- Nie ma regulacji prawnej, która pozwalałaby na wypłacenie wynagrodzenia strajkującym nauczycielom za czas protestu - poinformowała Agata Grzegorczyk, rzecznik Urzędu Miasta w Gdyni.