Fundacja Votum, Autor w serwisie Fundacja Votum - Strona 16 z 20\nFundacja Votum / Articles posted by Fundacja Votum (Page 16)\nW dniach od 22 do 26 listopada obchodzone są Dni Honorowego Krwiodawstwa Polskiego Czerwonego Krzyża. Jest to święto coroczne, podczas którego warto podziękowania wszystkim, którzy decydują się na bezinteresowne oddawanie krwi, wolontariuszom zaangażowanym w akcje oraz pracownikom Polski Czerwony Krzyż (PCK). Nasza Fundacja od blisko 9 lat wraz z Rckik Wroclaw organizuje Akcję Krew. Dlaczego krew...\nNawiazanie współpracy ze Śląskim Centrum Rehabilitacji ReVita\nDrodzy podopieczni. Informujemy, iż nawiązaliśmy współpracę ze Śląskim Centrum Rehabilitacji i Terapii Manualnej ReVita w Mysłowicach. To placówka specjalizująca się w rehabilitacji pacjentów po urazach rdzenia, amputacji oraz z problemami neurologicznymi. Placówka świadczy również usługi w ramach szybkiej terapii dla osób ze znacznym stopieniem niepełnosprawności (NFZ), a także ma bogatą ofertę usług komercyjnych. Chętnych zapraszamy...\nStrona Fundacji w nowej odsłonie\nPo wielu tygodniach prac nasza strona doczekała się nowej odsłony. Liczymy, że nowa strona jest bardziej czytelna i łatwiej znajdziecie tam interesujące Was informacje. Stronę wykonała dla nas niezawodna i mega inspirująca ekipa z Leżę i Pracuję...\nAktywizacja po urazach – program Pierwsze Kroki\nMiło nam poinformować, iż w tym miesiącu Fundacja Votum połączyła siły z zespołem ekspertów programu Pierwsze Kroki i będzie w całości realizowała ten projekt. Co to oznacza? Od tego momentu program aktywizacji służy poprawie życia nie tylko osób po wypadkach komunikacyjnych czy w pracy ale również każdej osobie, która na skutek urazu utraciła sprawność a...\nRehabilitacja w PCRF Votum w Krakowie\nPotrzebujesz specjalistycznej rehabilitacji po urazie rdzenia lub amputacji? A może ktoś z Twoich bliskich doznał ciężkiego urazu czaszkowo-mózgowego i jest w stanie śpiączki? Zapraszamy do skorzystania z usług jednej z najlepszych klinik rehabilitacyjnych w Polsce: Polskiego Centrum Rehabilitacji Funkcjonalnej Votum w Krakowie. Chętnych zapraszamy do kontaktu na biuro@fundacjavotum.pl w temacie rehabilitacja PCRF...


Lore Art 17 czerwca 2012 14:53\nNie przegapiłabym takiej okazji! :) Zgłaszam się szybciutko!\nSilver Aguti 17 czerwca 2012 15:39\nUwielbiam twoje bransoletki.\nButterchilli 18 czerwca 2012 18:58\nzapisuję się !!! bransoletka przecudna, mam nadzieję, że czwarte miejsce będzie szczęśliwe :D\nWiola 18 czerwca 2012 19:22\nto i ja się ustawię w kolejkę po takie śliczności:)\nzapraszam do mnie na wymiankę http://wioletkowyskraweknieba.blogspot.com/2012/06/moja-pierwsza-wyminaka.html\ni na wyzwanie http://wioletkowyskraweknieba.blogspot.com/2012/05/wakacji-czarlata-czas.html\nPola 19 czerwca 2012 18:03\npiękna ... piękna ... piękna ! wręcz idealna <3\nMarzena 19 czerwca 2012 21:03\nwooow przepiękna, jak tu się nie skusić... Zapisuję się i bardzo, bardzo, ale to bardzo mam nadzieję na wygraną :)\nKasia 19 czerwca 2012 23:34\nkleks77 20 czerwca 2012 06:37\nChętnie się zapisuję, bo bransoletka kusi :)\nBanerek na http://pomiedzyczasem.blogspot.com/\nKajjka 22 czerwca 2012 13:45\nBardzo się cieszę, że do Ciebie trafiłam :), oczywiście ja także mam chrapkę, na tę piękną bransoletkę, podlinkowany banerek tutaj: http://bizuteria-recznie-robiona-kajj.blogspot.com/\nROMA 23 czerwca 2012 07:27\nUstawiam się, obserwuję pilnie i puszczam wici tu http://roma-dobrenaspleen.blogspot.com/2012/06/zadanie-do-wykonania.html\nAnonimowy 23 czerwca 2012 09:42\nBransoleta przepiękna, więc z przyjemnością ustawiam się w kolejce, pozostawiając adres e-mail:\nAnka 23 czerwca 2012 11:10\nTo i ja z chęcią po tę bransoletę się w kolejce ustawię :) Pozdrawiam serdecznie :)\ngaleria61 23 czerwca 2012 20:34\nŚliczna. Mam nadzieję, że będzie moja :))\nOliwkaEwka :) 25 czerwca 2012 11:11\npiękna!!!! zgłaszam sie :) banerek na http://oliwkowescrapowanie.blogspot.com\nGabArte 25 czerwca 2012 21:56\nPyszna robótka:) Fajno, że tutaj trafiłam. Zostaje na dłużej;) Pozdrawiam:)\nApril 25 czerwca 2012 21:57\nA może będzie moja? Byłoby fajnie;)\nAnonimowy 27 czerwca 2012 12:23\nSzkatułka Ami 27 czerwca 2012 16:44\nDotarłam :D i staję w kolejeczkę bo bardzo fajna bransoleta :)\nShenny 27 czerwca 2012 17:30\nA ja mam urodziny 28 lipca - więc trzymam kciuki, że może przyniesie mi to szczęście. Pozdrawiam i obserwuję, bo bransa jest przeurocza :))\nDaria tworzy 29 czerwca 2012 20:05\nAle śliczna- byłoby cudownie gdybym to ja ją wylosowała:) ale oczywiście życzę szczęścia wszystkim uczestnikom:)\nJoliko 30 czerwca 2012 13:06\nJa też zakochałam się w tych miniaturowych cudeńkach :) Bransoletka jest przecudnej urody :))))\nturkusowo 3 lipca 2012 15:10\nooo na pewno się ustawiam w kolejce ;];];] pozdrawiam\nhsd 3 lipca 2012 15:55\nRównież zapisuję się. Nie mogę przepuścić takiej okazji.\nBransoletka jest cudna.\nAlicja 5 lipca 2012 14:46\nAlicja 21 lipca 2012 11:57\nczarnulkaa 7 lipca 2012 09:19\nRuda 7 lipca 2012 17:19\nBransoletka piękna, ale warunku rezydencji nie spełniam :( Tym niemniej jednak będę tu zaglądać :))\nNitki A nitki 8 lipca 2012 12:29\nCuuuuuuuuudna!!!dołączam się po cukierka:)Pozdrawiam serdecznie!\nMirela 8 lipca 2012 21:31\nZgłaszam się:)) I zapraszam do mnie:)\nAgnieszka L. 9 lipca 2012 18:11\nPiękne rzeczy tworzysz. Z przyjemnością ustawiam się w kolejce.\nPozdrawiam i zapraszam do mnie na candy piernikowe.\nTruskafkowaLady 14 lipca 2012 14:22\nZgłaszam się migiem :D\nEtoile 14 lipca 2012 19:44\ndudqa 15 lipca 2012 10:03\nZ ogromną przyjemnością powiększę grono chętnych\nBransoletka cudna :) Zgłaszam się i pozdrawiam serdecznie :) AniaF., ania_f@interia.pl\nRenik 18 lipca 2012 20:40\nBardzo lubię kolor czerwony, a tym samym dopisuję się do grona chętnych na takiego cukiereczka. :) Renia\nEwelcia 18 lipca 2012 22:37\nCukieras jest cudowny :), żal byłoby nie skorzystać z okazji wygrania takiej bransoletki.\nDIYblog3 22 lipca 2012 17:22\nBransoletka bardz ciekawa wiec zglaszam sie chetnie :)\nClarissa 23 lipca 2012 13:16\nBardzo fajna bransoletka, więc zgłaszam się :)\nraeszka 23 lipca 2012 23:40\nBransoletka jest cudna. Mam nadzieję, że to mi się poszczęści w losowaniu :).


mmz/IAR 13.06.2021 10:20\nW Moskwie rośnie liczba nowych przypadków zakażeń koronawirusem, władze miasta zdecydowały się więc na radykalne kroki. Do 20 czerwca będą obowiązywać restrykcje, które mają spowolnić rozprzestrzenianie się epidemii.\nOd dziś (niedzieli 13 czerwca) przez tydzień w Moskwie obowiązują nadzwyczajne rygory, które zarządził mer miasta, Siergiej Sobianin. Chodzi o bezpieczeństwo sanitarne, związane z pandemią koronawirusa.\nRosja. Moskwa ogłasza tydzień wolnego od pracy\nAdministracja rosyjskiej stolicy ogłosiła między innymi, że od 15 do 19 czerwca mieszkańcy miasta mają dni wolne od pracy (w poniedziałek 14 czerwca w Rosji jest święto). Zamknięte zostaną też miejsca odwiedzane najczęściej przez dzieci, położone w parkach i centrach handlowych, jak również osiedlowe place zabaw. Przeprowadzone zostaną kontrole wszystkich miejsc publicznych, w których Moskwianie są zobowiązani do noszenia maseczek ochronnych. Osoby starsze i chore proszone są o pozostanie w domach. Bary i restauracje mają być zamknięte między 23:00 a 6:00, a punkty gastronomiczne w galeriach handlowych zupełnie.\nRosyjska oferta dla b. premiera Francji. Fillon w zarządzie koncernu naftowego\nPandemia koronawirusa. Rośnie liczba zakażeń w Moskwie\nNadzwyczajne środki podjęto z powodu gwałtownego wzrostu liczby zakażonych koronawirusem. Tylko w sobotę i tylko w Moskwie stwierdzono blisko 6700 nowych przypadków, najwięcej od 26 grudnia ubiegłego roku. Władze chcą uniknąć zatoru w opiece zdrowotnej i przepełnienia szpitali.\n"W ciągu ostatniego tygodnia sytuacja z rozprzestrzenianiem się COVID-19 stała się znacznie bardziej skomplikowana. Liczba nowo zdiagnozowanych przypadków skoczyła do szczytowych wartości z zeszłego roku. Znowu jesteśmy zmuszeni do zmiany przeznaczenia tysięcy łóżek w szpitalach miejskich. I najbardziej niepokojąca rzecz: lekarze mówią, że jest wielu ciężko chorych pacjentów. I to nie tylko wśród pacjentów z tradycyjnych grup ryzyka. Wiele osób w średnim wieku, a nawet młodych, poważnie choruje. Nie sposób nie zareagować na taką sytuację" - napisał w sobotnim komunikacie mer Siergiej Sobianin, ogłaszając nowe obostrzenia.


Jubileuszowa wystawa w Galerii Logos | Niedziela.pl\n20 lat Galerii ECK LOGOS\nW Galerii Ośrodka Duszpasterstwa Środowisk Twórczych w Łodzi swoje prace prezentowali m.in.: Andrzej Kabała, Jerzy Nowosielski, Stanisław Fijałkowski, Henryk Płóciennik, Jerzy Duda-Gracz, Aldona Mickiewicz, Tadeusz Boruta, Tadeusz Michał Siara, Barbara Wesołowska-Kowalska, Izabela Trelińska, Agata Zygadło, Anna Miszalska-Gąsienica, Andrzej Marian Bartczak, Wiesław Przyłuski i inni. Obrazy, grafiki, rysunki, rzeźby, których motywem przewodnim była wiara w Boga, odzwierciedlały nade wszystko wewnętrzne, duchowe życie twórców. Ukazując tajemnice cierpienia, przemijania, śmierci, nadziei zmartwychwstania zawsze skłaniały widzów do zadumy i kontemplacji. Wzbudzały zainteresowanie nie tylko swoim mistrzostwem wizualnym, ale również ładunkiem emocjonalnym\nNiedziela łódzka 10/2013, str. 4-5\nKs. prał. Waldemar Sondka i Andrzej Gieraga\nArtystyczne inicjatywy Ośrodka Duszpasterstwa Środowisk Twórczych kontynuuje i rozwija Europejskie Centrum Kultury LOGOS, które erygował 5 listopada 2004 r. abp Władysław Ziółek. Jest ono usytuowane przy kościele środowisk twórczych pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, ul. Marii Skłodowskiej-Curie 22. Na długo przed powstaniem Centrum działał tu Teatr Logos, funkcjonowała wspomniana na wstępie Galeria oraz organizowany był Festiwal Kultury Chrześcijańskiej.\nObecnie Centrum prowadzi działalność na wielu płaszczyznach, m.in. organizuje wystawy prac plastycznych w Galerii ECK. Wernisaże, które odbywają się raz w miesiącu, zawsze po niedzielnej Mszy św. dla twórców kultury, gromadzą licznych widzów. Przychodzą oni nie tylko po to, aby obejrzeć prezentowane obrazy, grafiki czy rysunki, ale także w celu podzielenia się wrażeniami czy też poglądami na temat sztuki. Jest to możliwe dzięki sali kominkowej, specjalnie przygotowanej jako miejsce dyskusji. Publiczność, która przychodzi do galerii może być pewna, iż nie zobaczy tutaj piramidy stworzonej z wypchanych zwierząt, nie będzie obcowała z patologiami, brzydotą, bylejakością, szmirą. Od samego początku istnienia Teatru Logos, czyli od 1987 r., dyrektorem i opiekunem duchowym wspólnoty artystów oraz ludzi kultury, skupionej najpierw wokół Ośrodka Duszpasterstwa Środowisk Twórczych, a obecnie Europejskiego Centrum Kultury LOGOS jest ks. prał. Waldemar Sondka.\nWystawa Andrzeja Gieragi\nOstatnio w Galerii ECK miała miejsce wystawa małych form grafiki Andrzeja Gieragi. Te nieduże, niekiedy miniaturowe dzieła graficzne cechuje szczególna oszczędność zastosowanych środków wyrazu. Dzięki temu Artysta otwiera szerokie pole dla aktywności intelektu i wyobraźni widzów. Jego graficzne etiudy wyznaczają drogę, wskazują kierunek, w którym należy podążać, aby zbliżyć się do metafizycznego piękna. Przepojona umiarem plastyczna narracja opowiada o radości, smutku, tajemnicy. Kontrasty bieli i czerni służą nie tylko budowaniu kompozycji, ale spełniają niemniej istotne zadanie - zwracają uwagę widza na wartości uniwersalne, nieprzemijające.\nAndrzej Gieraga w sposób mistrzowski wykorzystuje światło, które w jego pracach uwydatnia efekt przestrzenności. Ono nasyca grafiki wewnętrznym blaskiem, wydobywa nieskazitelną czystość i głębię barw. Artysta czerpie inspiracje z natury. Widok, pejzaż lub jego fragment utrwalony w pamięci pobudza wyobraźnię. Jednocześnie poprzez zastosowanie oszczędnych rozwiązań artystycznych nadaje pracom wieloznaczny charakter. Stąd też prosty znak graficzny staje się nośnikiem istotnych znaczeń. Prace „Ikar II” i „Bez tytułu VI” mogą posłużyć jako przykład uzyskania maksimum wyrazu przy minimum zastosowanych środków.\nŚwiatło - barwa - konstrukcja\nZnaczącą rolę w twórczości Andrzeja Gieragi spełnia intuicja. To ona podpowiada, w jakim kierunku należy podążać, aby uzyskać najciekawsze rozwiązania artystyczne. Ona pozwala dostrzec w naturze coś wyjątkowego oraz odtworzyć to przy zaangażowaniu umysłu i wyobraźni. W ten sposób powstają prace wyróżniające się niepowtarzalnym światłem, zderzeniem barw, konstrukcją kompozycji. Wyjątkowa umiejętność wykorzystywania kolorów, wspaniałe operowanie światłem, a także używanie form wypukłych, czyli reliefów to cechy, którymi odznaczają się miniatury graficzne Andrzeja Gieragi. Silny kontrast walorowy przekształca się w ciekawe zjawisko kolorystyczne, oddające zadziwiającą grę zachodzącą między barwami przy udziale światła. Prace przyciągają oczy widza, pobudzają do filozoficznej refleksji, aktywizują sferę duchową i umysłową. Wysublimowane grafiki zdają się opowiadać o poznawaniu świata i jego tajemnic, wędrówce w głąb własnego odczuwania. Nawet wówczas, gdy źródłem doznań prowadzących do decyzji o stworzeniu nowego dzieła jest szeroko rozumiana natura, owoc tej pracy jest zawsze wynikiem osobistego doświadczenia i wewnętrznych przeżyć Artysty.\nW minionym dwudziestoleciu, w salach obecnej Galerii Europejskiego Centrum Kultury LOGOS widzowie mieli możliwość zetknąć się z wybitnymi dziełami plastycznymi. Dyrektorowi ECK LOGOS ks. prał. Waldemarowi Sondce wypada życzyć, aby kolejne wystawy były wydarzeniami artystycznymi pierwszorzędnej rangi.


Zoologowie: tradycyjnie wiosennego pojawu bocianów oczekiwano 19 marca | Nauka w Polsce\nCzasami powracające bociany zaskakuje szron. Fot. Krzysztof Chomicz\nPierwsze bociany obserwowane są - przede wszystkim w zachodniej Polsce - już od początku marca. Tradycyjnie jednak ich wiosennego pojawu oczekiwano 19 marca - przypominają zoologowie. Ptaki przylatujące najwcześniej to zwykle osobniki bardziej doświadczone i w lepszej kondycji.\nProf. Piotr Tryjanowski z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu zaleca powściągliwość, jeśli chodzi o doniesienia w stylu: "nasze bociany już zajmują gniazda". Zoolog wyjaśnia, że część bocianów próbuje zimować w Polsce, w czym pomagają im ludzie i sprzyja coraz łagodniejsza zimowa aura. Dodaje, że część ptaków zatrzymuje się na Bliskim Wchodzie.\nCzłonkowie Grupy Badawczej Bociana Białego (GBBB), zrzeszającej miłośników tego gatunku - profesjonalnych naukowców, amatorów i praktyków ochroniarzy - zwracają uwagę, że bocian bywa często mylony z żurawiem. "Świadczy o tym fakt, iż osoby relacjonujące przyloty bocianów do południowej Polski, powołują się na … klangor, a więc typowy, donośny głos żurawia. Jest to niestety kolejny dowód, że, jako społeczeństwo, tracimy wiedzę przyrodniczą, nawet na temat sporych i charyzmatycznych gatunków" – konstatuje prof. Tryjanowski, cytowany w materiale prasowym przesłanym przez swoją uczelnię.\nOsoby wyczekujące ptasich przylotów nie muszą się ograniczać do wpatrywania w niebo czy monitorowania bocianich gniazd. Z pomocą przychodzi im bowiem technika, np. kamery internetowe, zainstalowane w pobliżu ptasich gniazd (m.in. bardzo popularna bociania transmisja z Przygodzic w Wielkopolsce). Mogą się też przypatrywać wędrówce konkretnych osobników. Na Opolszczyźnie dziesiątki bocianów zaopatrzył w specjalne nadajniki satelitarne zespół Silesiana pod kierunkiem Joachima Siekiery. "Współczesne nadajniki są nie tylko lekkie i ergonomiczne, ale zbierają - nawet w odstępach 20-sekundowych - takie dane, jak tętno pracy serca, temperatura ciała ptaka, wysokość lotu i oczywiście bardzo dokładną pozycję geograficzną. W nieprawdopodobny sposób zmieniło to nasze możliwości analiz - zwłaszcza, jeśli można współpracować w szerszym zespole" – wyjaśnia Joachim Siekiera. - "Na przykład wiemy, że w tym roku w połowie marca nasze ptaki są w Egipcie".\nSpecjaliści z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu zwracają uwagę, że wpatrywanie się w niebo, jak i spoglądanie na łąkę czy na gniazdo, to wątek od dawna obecny w kulturze. Jeśli pierwszy raz widziano bociana lecącego - to przynosił szczęście, jeśli chodził wówczas po łące - to wróżyło ciężką pracę, jeśli zaś odpoczywał na gnieździe - był to raczej zły omen.\nW materiale prasowym UPP przypomniano treść ankiety, przygotowanej w 1958 roku z okazji Międzynarodowego Spisu Bociana Białego, a opracowanej przez prof. Andrzeja Wuczyńskiego z Instytutu Ochrony Przyrody PAN. O "bocianich" wierzeniach tak pisał wówczas nauczyciel z Boguszyna w pow. jarocińskim: „Zobaczenie pierwszego bociana na wiosnę w locie przynosi człowiekowi szczęśliwy rok lub wędrówkę (zmianę mieszkania), bocian na ziemi chodzi - nie ma wędrówki, życie bez zmian, bocian na ziemi na jednej nodze – zapowiada śmierć kogoś w rodzinie".\n"Po prostu cieszmy się, że te ptaki są wciąż z nami" - mówi prof. Tryjanowski. Dodaje, że "wyniki badań nad liczebnością tego gatunku, zwłaszcza w zachodniej i południowej Polsce, nie dostarczają powodów do optymizmu. Populacja zmniejsza się, a Polska najprawdopodobniej przestała być bocianim krajem numer jeden. Stąd też dziwi, a nawet zaskakuje badaczy fakt, że bocian biały nie znalazł się w nowej Czerwonej Liście ptaków Polski. Wiele sugestii wskazuje, iż pod względem liczebności wyprzedza już nas Hiszpania. Jako pocieszenie, zawsze możemy sobie zanucić pod nosem, że mamy jeszcze drugie miejsce na podium".\nZoologowie wyjaśniają, że zbyt wczesny przylot bywa dla ptaków kosztowny - zwłaszcza, gdy powraca zimowa aura z mrozami i śniegiem, co w marcu, kwietniu, a nawet w maju, nie jest rzadkością. "Jednak ryzyko generalnie się opłaca" – podkreśla prof. Tryjanowski. – "A wcześniej przylatujące ptaki to pewnie osobniki bardziej doświadczone i w lepszej kondycji".\n"Proces zajmowania gniazd ma określony charakter. Gniazda, zwłaszcza największe, znajdujące się w granicach najlepszych terytoriów, to obiekt pożądania wszystkich bocianów. Nic dziwnego, że toczą się o nie zacięte walki" – zauważa Adam Zbyryt z Polskiego Towarzystwa Ochrony Ptaków (PTOP) i Uniwersytetu w Białymstoku.\n"Jednak – zupełnie jak w sprzedażach miejskich nieruchomości - dom to jedno, ale liczy się też okolica" – dopowiada prof. Tryjanowski. Potwierdzają to badania zespołu prof. Leszka Jerzaka z Uniwersytetu Zielonogórskiego. "Zaskoczyło nas, że nie tylko poziom wody w Odrze ma wpływ na sekwencję zajmowania gniazd, ale ważne jest też występowanie … wypasanego bydła. To zapewne ma związek z dostępnością do pokarmu" – wyjaśnia prof. Jerzak. – "A to wpływa na kondycję samicy stojącej przed koniecznością rozpoczęcia energochłonnego procesu reprodukcji, składania jaj".\nCzy łatwo odróżnić samca od samicy w czasie bocianich przylotów? Zdecydowanie nie - zgodnie twierdzą badacze, profesjonaliści i amatorzy zrzeszeni w GBBB. Wszystko staje się łatwiejsze, gdy bociany są wyposażone w specjalne obrączki ornitologiczne, z dobrze widocznymi numerami, które można odczytać przez lunetę. "To wielka pomoc dla badaczy" – przyznaje prof. Tryjanowski.\nDla naukowców kluczowe pozostaje pytanie, dlaczego samce i samice bociana mają nieco odmienne strategie migracji. Nowe światło rzucają na to wspólne badania zespołów z Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza i Uniwersytetu Szczecińskiego, a rąbka tajemnicy uchyla ich koordynator dr Zbigniew Kwieciński. - Popatrzmy na bociany jak na samoloty, choć gwoli precyzji raczej to motoszybowce, bo wznosząc się muszą zainwestować sporo energii, a dalej już lecą z ciepłymi prądami powietrza. Choć niezwykle trudno dostrzec u bocianów różnice płciowe, to jednak, gdy popatrzymy na budowę jelit, samice istotnie różnią się od samców. Bocianie panie mają jelita dłuższe niż panowie, co wiąże się z ich trybem życia. – Kolejny dowód na to, ważny do zapamiętania nie tylko na wiosnę, że liczy się wnętrze – razem zgodnie żartują prof. Tryjanowski i dr Kwieciński.


A jak dbać o taką cerę? - Wizaz.pl\nA jak dbać o taką cerę?\n2007-07-20, 19:44 #1\nMam problem, po przeczytaniu wielu watków dalej nie znalazłam odpowiedzi..\nOtóż, moja cera wygląda tak: jest chyba mieszana..Przez te upały okropnie się świeci..:/ czasem wyskoczy mi jakis pryszczyk. Ostatnio zauważyłam wysyp zaskórników i wągrów (których do tej pory nie miałam), ale to chyba z powodu mojego tygodniowego pobytu w Warszawie, zawsze kiedy wyjade na kilka dni do innego miasta stan mojej cery sie pogarsza.. Do tej pory nie używałam kosmetyków do twarzy (oprócz to niku..), a to z powodu złych wspomnien z kupowanymi wczesniej kosmetykami (wiekszosc z nich powodowala wiecej wypryskow)..\nI sama nie wiem co teraz robić, czy dbać o moją cerę poprzez peelingi, maseczki itp., czy zostawić tak jak było? Boję się, że znowu mnie coś zapcha.. Przeglądam KWC przez ostatnie kilka dni, ale sama nie wiem.. Może lepiej dać tej buźce spokój?;>\n2007-07-20, 20:03 #2\nDot.: A jak dbać o taką cerę?\nMam podobna cere:mieszana ,sucha,wrazliwa na zmiany temperatur itp\nProponuje minimalizm czyli:\nmaseczke aspirynowa raz na tydzien lub z glinka zielona(oczyszcza pory)\ndelikatny zel do zmywania twarzy bez sls( ja zamowilam teraz avene miceralny)\nuzywam tez lekkiego kremu z filtrem(mleczko avene)\nod czasu do czasu peeling enzymatyczny(obecnie Kanebo)\nNie uzywam tonikow nawilzajacych maseczek-ogolnie moja cera nie znosi nadmiaru kosmetykow.Czasami na noc uzywam olejku rozanego(ale klade go na suche partie twarzy tylko-pod oczami,na policzkach-reszte omijam)\nNa razie sie sprawdza-nie mam zaskorniakow oprocz tych przed okresem.\nMoze u Ciebie tez sie sprawdzi?\n2007-07-20, 20:12 #3\nDziękuję ślicznie, to chyba dobre rozwiązanie\nCzyli odradzasz stosowanie toniku? Zamówiłam też Antyrodnikową piankę do oczyszczania twarzy Idea 25, jest bez SLS. Będzie dobra?\n2007-07-20, 20:27 #4\nCo do tonikow-ja nie znalazlam jeszcze idealnego-nawilzajace zapychaja,inne podrazniaja,ogolnie uwazam ze tonik jest zbedny-przynajmniej dla mojej cery\nTa pianka powinna byc dobra\n2007-07-21, 09:34 #5\nTeż chciałabym o coś zapytać...\nPo opisach waszych cer wygląda na to, że także mam mieszaną.. Ale nie o to chodzi. Otóż do skóry twarzy używam tylko toniku lub żelu do mycia twarzy i oczywiście kremu. Na początku jest super. Tylko, że po dłuższym czasie używania tego toniku, po użyciu szczypie mnie skóra, a na twarzy pojawiają się czerwone plamy. Nie wiem już czego mam używać, żeby nie mieć takich podrażnień. Może ktoś mi pomoże??\n"Niestałą i zmienną jest zawsze kobieta." Wergiliusz\nWyślij prywatną wiadomość do bransoletka\nZnajdź więcej postów bransoletka\n2007-07-21, 18:00 #6\nNapisane przez bransoletka\nA co to za tonik?-podaj sklad Byc moze jakis jego skladnik Cie podraznia-mi plamy wyskakuja po kazdym toniku z alkoholem albo jak ma w skladzie witch hazel,nie toleruje tez roznych wyciagow roslinnych a takze bratka.


Najlepsza agencja reklamowa « Więcej za mniej\nW obecnych czasach obowiązkiem każdego przedsiebiorstwa pragnącego zaistnieć na naszym rynku jest inwestowanie w reklamę. Bez skutecznej promocji wasi klienci nie mają po prostu szansy na zdobycie informacji na temat produktów albo usług oferowanych przez waszą firmę. Warto więc o tym pamiętać i posiadać w swojej firmie pokaźny budżet na marketing.\nZatrudnianie całego działu marketingowego jest w pełni bezsensowne, zwłaszcza, że aktualnie dosłownie bardzo duże przedsiębiorstwa wolą zlecać wykonywanie akcji marketingowych dla zewnętrznych firm. Agencja reklamowa Toruń posiada wieloletnie doświadczenie i wiedzę praktyczną zawodowe w tworzeniu akcji promocyjnych dla przedsiębiorstw z róznych branży.\nZewnętrzne, profesjonalne agencje marketingowe idealnie znają rynek i chęci współczesnych konsumentów. Przeprowadzone przez te firmy kampanie marketingowe są o sporo skuteczniejsze i głównie tańsze. Utrzymywanie całego pionu marketingowego w firmie jest niewyobrażalnie kosztowne i o wiele tańszym rozwiązaniem będzie wynajęcie zewnętrznego podmiotu. Agencja reklamowa Toruń zaoferuje wam szeroki zakres usług od tworzenia artykułów promocyjnych po prowadzenie waszych kont w mediach społecznościowych. Projektowane przez angencję marketingową artykuły promocyjne oraz dodatkowo logo są wysokiej jakości na pewno odniosą ogromny sukces na krajowym lub lokalnym rynku. Koszt oferowanych usług marketingowych jest różny i jest obliczany indywidualnie dla każdego przedsiębiorstwa w zależności od danego zlecenia.


Myśliwiec ostrzelał ukraiński traktor / Aktualne wiadomości z Europy, informacje rolnicze wydarzenia / Agropolska\n13-05-2022,12:00\tAktualizacja: 13-05-2022,12:03\nTegoroczne prace polowe ukraińscy rolnicy prowadzą w dramatycznych warunkach z narażeniem życia. Niejeden z nich najechał maszyną na zastawioną przez wrogów minę. Najeźdźcy ostrzeliwali farmy, kradli drogocenne maszyny i płody rolne.\nW obwodzie charkowskim okupanci strzelali do traktora pracującego w polu - poinformowała tamtejsza policja na facebookowym profilu.\nUkraińscy rolnicy nie mają łatwo. Nie dość, że na polach czyhają na nich zastawione przez najeźdźców pułapki, to jeszcze muszą mierzyć się z kradzieżami zboża i maszyn. Specjalny komunikat wydało MSZ. W obwodzie kijowskim, częściowo...\nDo zdarzenia doszło w pobliżu wsi Nowy Merchyk. Według ustaleń stróżów prawa, samolot wroga wystrzelił rakietę w maszynę rolniczą uprawiającą ziemię. W rezultacie 26-letni kierowca doznał poważnych obrażeń nóg i trafił do szpitala.\n"Na miejscu pracuje grupa śledcza, a funkcjonariusze organów ścigania skrupulatnie odnotowują wszelkie okoliczności zbrodni popełnionej przez rosyjskie wojsko" - przekazała "na gorąco" Policja Obwodu Charkowskiego.\nTo kolejny przykład, w jak dramatycznych warunkach ukraińskim rolnikom przyszło prowadzić tegoroczne prace. Niejeden z nich najechał maszyną na zastawioną przez wrogów minę.\nNajeźdźcy ostrzeliwali ponadto farmy, kradli drogocenne maszyny i płody rolne z tysiącami ton zbóż na czele.\nwojna w ukrainie obwód charkowski kradzież zboża płody rolne nowy merchyk


Lekarz o Pawle Adamowiczu: Rokowania są niepewne - Kozaczek.pl\nKozaczek.pl » Paweł Adamowicz » Lekarz o rannym Adamowiczu: Rokowania są niepewne\nczytany: 2747 razy\n- Pan prezydent Adamowicz jest podłączony do aparatury. Jest w bardzo ciężkim stanie, a rokowanie co do (jego) życia i zdrowia jest niepewne. Wszyscy czekają na to, aż stan homeostazy organizmu wróci do normy.\n- powiedział Polskiej Agencji Prasowej Jerzy Karpiński, Dyrektor Wydziału Zdrowia Pomorskiego Urzędu Wojewódzkiego w Gdańsku.\n- Chirurdzy zaopatrzyli pana prezydenta. Zrobili wszystko, co trzeba. Niedotlenienie całego organizmu, uszkodzenie wszystkich tkanek z tego powodu (utraty krwi) powoduje, że trzeba czekać i mieć nadzieję. Pan prezydent jest stosunkowo młodym, zdrowym człowiekiem - bez obciążeń. Trzeba mieć nadzieję, że jego organizm poradzi sobie z tym wszystkim, a jego stan zdrowia wróci do normy. Kluczowych będzie kilkanaście najbliższych godzin. – Po tym czasie powinniśmy wiedzieć, jak ta sytuacja wygląda.\nGaleria zdjęć: Tłum gwiazd wspiera WOŚP: Ostaszewska, Cleo, Żebrowski\ngość 14-01-19, 19:04 cytuj\nMialem wielka nadzeje ze prezydent,,miasta Gdansk przezyje. ale stalo sie to czego niechcialem!!! ten zabujca pzychol. Niech gnije wceli' !!!ptanie dlaczego? zginol tak dobry czlowiek. Prezydent Gdanska Pawel Adamowicz.gosc\ngość 14-01-19, 14:48 cytuj\ngość 14-01-19, 14:26 cytuj\ngość, 14-01-19, 14:15 napisał(a):\n13:54 tez przeczytalam wlasnie, ze zmarl...\nAle jak mieliby to stwierdzić, skoro jest podłączony do aparatury, która zastepuje pracę serca i płuc? Musieliby go odłączyc od tej aparatury ^^\ngość 14-01-19, 14:25 cytuj\ngość 14-01-19, 14:15 cytuj\ngość 14-01-19, 13:54 cytuj\nNiestety prezydent smart, ogromna tragedia\ngość 14-01-19, 13:31 cytuj\nDużo siły dla najbliższych....\ngość 14-01-19, 13:22 cytuj\nOby sie z tego wylizał\nJakim był ojcem? Rodzina Pawła Adamowicza pogrążona jest w żałobie. Wiadomość o tragedii wstrząsnęła całym krajem, a przede wszystkim rodziną zmarłego. Żona rannego prezydenta Gdańska, Pawła Adamowicza, wraca z Londynu do ... czytaj więcej\nNie będzie podejmował decyzji, ale zostanie w pracy. Dramatyczny dzień w Polsce. Po południu zmarł prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz, którego wczoraj w czasie finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy trzykrotnie ugodził ... czytaj więcej


1391 - Bezpłatne zdjęcia dokumentowe i pamiątkowe w Urzędzie Dzielnicy Rembertów\nBezpłatne zdjęcia dokumentowe i pamiątkowe w Urzędzie Dzielnicy Rembertów\nProjekt zakłada zakup przez miasto fotokabiny - urządzenia samoobsługowego do robienia zdjęć. Umożliwi ona wykonywanie zdjęć do dokumentów oraz zdjęć pamiątkowych (między innymi foto pocztówek promujących miejsca, postacie lub wydarzenia związane z Dzielnicą). Fotokabina byłaby umieszczona w budynku Urzędu Dzielnicy Rembertów przy ulicy gen. A. Chruściela "Montera" 28.\nProjekt zakłada zakup przez miasto fotokabiny - urządzenia samoobsługowego do robienia zdjęć do dokumentów oraz zdjęć pamiątkowych i umieszczenie jej w budynku Urzędu Dzielnicy Rembertów przy ulicy gen. A. Chruściela "Montera" 28. Pozwoliłoby to mieszkańcom na zrobienie profesjonalnego zdjęcia za darmo, bez konieczności opuszczania budynku Urzędu.\nMieszkańcy dzielnicy Rembertów, którzy wymieniają lub wyrabiają dowód osobisty, paszport lub prawo jazdy wraz w wnioskiem muszą załączyć biometryczne zdjęcie w formie papierowej. Zrobienie takiego zdjęcia u fotografa jest stosunkowo drogie - ok. 25 zł. Dużym ułatwieniem dla mieszkańców byłoby umożliwienie wykonania profesjonalnego zdjęcia w Urzędzie Dzielnicy Rembertów za darmo. Realizacja projektu umożliwi sprawniejszą obsługę interesantów w Urzędzie.\nFotokabina miałaby możliwość wykonania pamiątkowych pocztówek, z osobą korzystająca z fotokabiny na tle ilustracji przedstawiających ważne dla społeczności dzielnicy Rembertów miejsca, wydarzenia lub postacie. Fotokabina byłaby elementem ochrony dziedzictwa kulturowego poprzez utrzymanie pamięci o ważnych dla społeczności postaciach i wydarzeniach.\nPersonalizacja fotokabiny: 6 000 PLN - projekt i przygotowanie odpowiedniego oklejenia zewnętrznych ścian fotokabiny (2500), oraz przygotowanie projektu 15 unikalnych pocztówek z Dzielnicy Rembertów.


Badanie Sun & Snow: Turyści czekają na bon wakacyjny - Horecanet.pl - biznes i newsy branży HoReCa\nJak wynika z badania przeprowadzonego przez firmę Sun & Snow większość osób zainteresowanych wyjazdem wakacyjnym do apartamentów wypoczynkowych wstrzymuje się z dokonaniem rezerwacji do momentu wejścia w życie rozwiązań tzw. bonu wakacyjnego. Na nieco ponad tydzień do startu tzw. wysokiego sezonu, rezerwację dokonało zaledwie 26,4 proc. badanych, przy 92 proc. ankietowanych, którzy planują wyjazd w tym roku.\nPodczas rozmów z klientami i w wynikach naszych badań widać niestety cały czas dużą niepewność wśród osób planujących wakacyjny wypoczynek. Wynika to zarówno z sytuacji gospodarczej, niepewności co do stabilności zatrudnienia, ale również niejasnej sytuacji związanej z tzw. bonem turystycznym. Może to powodować dużą zmienność cen w obrębie całej branży, która na pewno straci na braku turystów zagranicznych. Z drugiej strony nadal pewną niewiadomą jest popyt ze strony krajowego rynku. Jako jeden z liderów usług związanych z wypoczynkiem chcemy podkreślać nasze atuty takie jak stabilność cen, zwiększony poziom bezpieczeństwa związany z przestrzeganiem reżimu sanitarnego i szeroką ofertę apartamentów, również w mniej popularnych polskich kurortach. Wyniki przeprowadzonego badania pokazują, że Polacy są spragnieni wypoczynku i wszystko wskazuje na to, że sezon będzie w tym roku wydłużony w porównaniu z ubiegłymi latami – mówi Marcin Dumania, prezes Sun & Snow.\nApartament wypoczynkowy od zawsze ze względu na cenę i warunki był formatem chętnie wybieranym przez rodziny z dziećmi, czy większe grupy znajomych. Kilka łóżek, własny aneks kuchenny, kameralne obiekty oraz duża prywatność stanowiły o przewadze apartamentu nad innymi miejscami noclegowymi zlokalizowanymi w polskich kurortach i atrakcyjnych turystycznie miastach. Do wymienionych atutów, możemy dopisać jeszcze bezpieczeństwo i komfort związany z możliwością zachowania dystansu społecznego – podsumowuje Marcin Dumania.\nTagged500+apartamentybon wakacyjnyMarcin DumaniapodróżeSun & Snowturystykawakacjewynajem apartamentów


Prowadzenie rachunkowości w jednostce jest szalenie ważnym i prawym zajęciem. Rachunkowość to całkiem złożony temat i właściwy człowiek powinien przede wszystkim przejść dobre szkolenie w niniejszym terenie. Wprawdzie działa technikum ekonomiczne, które sprawia podstawą informację w współczesnym obszarze, jednak aby zostać wykwalifikowanym księgowym, to należy ukończyć studia w współczesnym zakresie. Większość firm musi w bieżącym zakresie wykształcenia wyższego.\nWarto poszukać takiej uczelni, która dużą wartość dodaje do praktycznego zastosowania rachunkowości. Co z tegoż kiedy student będzie znał wszystkie akty prawe, i nie będzie posiadał wykorzystać obecnego w pracy? Stąd również powinno prowadzić się od uczenia rachunkowości poprzez branie na papierze i rozpisywania tysięcy kont. Najlepiej, żeby zajęcia kończyły się w klasach komputerowych, gdzie studenci mają kontakt do profesjonalnego oprogramowania. Praktycznie teraz w jakiejkolwiek firmie zatrudnia się programy do księgowania i bardzo sobie wyobrazić, aby sytuacja ta zajmowała w najściślejszym czasie ulec zmianie. Programy takie pozwalają znacznie ułatwić pozycje i zautomatyzować wiele procesów, które przy standardowym mieniu i rozpisywaniu na papierze, zajmowałyby bardzo dużo czasu. Kupi to wiele zwiększyć wydajność pracy, co pozytywnie wchodzi na rozwój każdego przedsiębiorstwa.\nProgramy księgowe są zazwyczaj bardzo rozbudowane i powodują dostęp do wielu możliwości. Bardzo zwłaszcza w ramach jednego programu emitowanych istnieje trochę modułów, gdzie każdy przeznaczony jest do różnej dziedziny rachunkowości. Dzięki temu wykonywa się sposób i przejrzystość, pojedyncze moduły nie są zbyt rozbudowane i zapoznanie się ich obsługi nie jest takie skomplikowane. Największe firmy wydają programy w kilku językach, tak dlatego nawet powtarzając się do rzeczy do pozostałego kraju, księgowy znający dany pomysł może ujawnić się już na nowym zachowaniu i wykorzystać pozyskane wcześniej umiejętności. Jest zatem bez wątpienia sam z plusów technologicznej globalizacji.\n« Biuro tlumaczen francuski\nBiuro rachunkowe zywiec»


News2Night | Latest News | Kraje Bałtyckie i Europy Wschodniej chcą płacić "podatek" na uchodźców\nKraje Bałtyckie i Europy Wschodniej chcą płacić "podatek" na uchodźców\nKraje Europy Wschodniej i krajów Bałtyckich wzięło w bagnety propozycja Komisji europejskiej na temat nowego systemu przyjmowania uchodźców, która pozwoli systematycznie dystrybucji migrantów w całej UE i stosować sankcje karne do państw, игнорирующим zasady ogólne.\nMinister spraw wewnętrznych Słowacji Robert Калинак oświadczył, że pomysł Komisji europejskiej - to "krok w przeszłość". Szef MINISTERSTWA spraw wewnętrznych Polski Mariusz Błaszczak zwrócił uwagę, że w ofercie KE nie ma logiki, i narusza prawa państw członkowskich. Szef węgierskiego Msz Peter Сиярто poinformował, że zastosowanie kary za odmowę przyjmowania uchodźców jest szantażem.\n"Pomysł kwot тупиковая, i proszę komisję więcej nie iść na ten тупиковому drodze" - cytuje oświadczenie Сиярто agencja Reuters.\nMinister spraw wewnętrznych Estonii Hanno Певкур również sceptycznie ocenił pomysł Brukseli wprowadzić solidarny podatek w wysokości 250 tysięcy euro za każdego nieodebranego uchodźcy. Певкур przypomniał, że w celu promowania wydania konieczna jest zgoda wszystkich krajów UE, a to może zająć dużo czasu.\nZ krytycznym oświadczeniem na adres KE wystąpiła i prezydent Litwy Dalia Grybauskaite.\n"Proponowane przez komisję europejską środki egzekucyjne nie przyczyniają się do jedności UE i rozwiązania kryzysu migracyjnego. Mechanizm automatycznej dystrybucji uchodźców stanie otwartym zaproszeniem dla migrantów jeździć do Europy bez ograniczeń. To nie pomoże chronić granice zewnętrzne UE", - cytuje słowa litewskiego prezydenta Pl.Delfi.lt.


Ludzie nie umierają oni zabijają sami siebie Seneka, rzymski filozof\nLudzie nie umierają - oni zabijają sami siebie\nSeneka, rzymski filozof\nBóg sztuki lekarskiej Eskulap miał dwie córki. Jedna miała na imię Panacea, a druga Gigea. Obie posiadały dar uzdrawiania ludzi. Panacea całe życie szukała cudownego środka przeciw wszystkim chorobom. “Człowiek nie powinien wiedzieć o swoich chorobach, wystarczy, że ja się o niego zatroszczę" - mówiła Panacea. Gigea próbowała wyjaśnić ludziom, że ich choroby są odbiciem trybu ich życia. Żeby się od nich uwolnić trzeba żyć tak, jak żyje przyroda, naśladować ją, uczyć się od niej. Siostry ciągle spierały się ze sobą, uważając, że każda z nich ma rację. Rozeszły się więc ich drogi. Panacea poszukuje “cudownego eliksiru" przeciw wszystkim chorobom, a Gigea uczy ludzi zasad życia i zdrowia.\nMy, i tylko my odpowiadamy za nasze bóle i choroby, za nasze przedwczesne starzenie się. Żyjemy nieprawidłowo. Sami obniżamy poziom swoich sił życiowych. Źle się odżywiając gromadzimy w sobie “trucizny". Nie opuszczają one naszego organizmu, męczą nas, odzywając się chorobami tych narządów, w których są skoncentrowane.\nJestem głęboko przekonany, że w wielu sytuacjach życiowych człowiek sam dla siebie powinien być lekarzem i doradcą. Powi-\nnien tak poznać funkcjonowanie swojego organizmu, żeby móc zlikwidować przyczyny swoich chorób i cierpień.\nPrzedstawione przeze mnie recepty, przepisy i instrukcje nie wywołuj ą żadnych skutków ubocznych. Jeśli niektóre z nich budzą u Państwa jakiekolwiek wątpliwości lub zapytania, proszę przed ich zastosowaniem skonsultować się z lekarzem naturopatą (lekarz, stosujący oprócz środków farmakologicznych, metody medycyny naturalnej).\n20 październik 1997 r.\nKsiążkę tę polecałbym przeczytać trzy razy:\n- pierwszy raz od początku do końca,\n- drugi raz pod kątem swoich dolegliwości,\n- trzeci raz stosując podane ćwiczenia, kuracje i przepisy.\nLekarz przyszłości nie będzie dawać lekarstw,\na zainteresuj e pacjenta odpowiednią dietą.\nNie bać się “chorób cywilizacyjnych"\nZanim spróbuję wspólnie z Państwem poznać przyczyny “chorób cywilizacyjnych" chciałbym przedstawić wyniki dwóch niezależnych badań, przeprowadzonych w różnych miejscach i różnym czasie. Niezbicie potwierdzają one mądrość lekarzy Wschodu, którzy głoszą, że od umiaru w jedzeniu jeszcze nikt nie umarł, umiera się zwykle z powodu obżarstwa.\nKomisja Światowej Organizacji Zdrowia przeprowadziła badania w kilku klasztorach w Tybecie. Przebadano 90 % mieszkańców, wśród których byli starcy. W wyniku badań zostało stwierdzone, że 60% badanych nie cierpi na próchnicę zębów, zaburzenia w pracy układu krwionośnego i pokarmowego. Wszyscy, niezależnie od wieku, byli sprawni i prawie w 100% zdrowi. Analiza ich pożywienia wykazała, że odżywiają się bardzo skromnie, nie posiadają lodówek, kuchni gazowych, nie używają cukru, mięsa i produktów rafinowanych. Ich podstawowy jadłospis to placki jęczmienne, tybetańska ziołowa herbata, czysta woda. Latem pożywienie wzbogacały rzepa, marchew, ziemniaki i trochę ryżu.\nWedług danych Światowej Organizacji Zdrowia w takich najbardziej rozwiniętych krajach jak USA, Niemcy, Francja, które stoją w czołówce pod względem spożycia mleka, mięsa i innych rafinowanych produktów, sytuacja zdrowotna ludności wygląda inaczej. W Ameryce na trzy rodziny dwie cierpią na nowotwory, dwie osoby z pięciu - na choroby sercowo-naczyniowe, które stają się przyczyną ich śmierci, odnotowuje się ogromną liczbę cierpiących na cukrzycę. Przewlekłe choroby trapią 19% ludności, a więc cierpi na nie prawie co piąty mieszkaniec.\nW Niemczech na cukrzycą cierpi 20% ludności, około 20% dzieci w wieku od 8 do 16 lat ma niedorozwój umysłowy i fizyczny. Na reumatyzm i zapalenie stawów choruje od 15 do 17% ludności.\nFrancja: alergia dotyka od 15 do 20% ludności, 450 tyś. dzieci poniżej 18 roku życia ma różnorodne zaburzenia słuchu i wzroku, 1,5 min dzieci w wieku 6 lat choruje na astmę. We wszystkich krajach wysoko uprzemysłowionych w ciągu ostatnich 25 lat procent noworodków z wrodzonymi schorzeniami podwoił się.\nWychodzi na to, że przy pomocy widelca i łyżki sami sobie kopiemy grób.\nPrzez całe stulecia wielu badaczy próbowało odkryć i zbadać nieuchwytnego, maleńkiego “mikroba", który jest przyczyną zwykłego przeziębienia. Jeszcze w latach 40-tych uczeni tłumaczyli niewielką skuteczność tych poszukiwać tym, że ów mikrob jest zbyt mały i istniejące mikroskopy po prostu go nie widzą, ale burzliwy rozwój techniki i wynalezienie mikroskopu elektronowego bynajmniej nie zmieniło sytuacji. Trzeba przyznać, że przy pomocy najnowszej aparatury optycznej udało się odkryć ponad setkę różnych rodzajów drobnoustrojów, wirusów i bakterii, ale żaden z nich nie jest przyczyną przeziębienia. Dlaczego nie zdołano odkryć “mikroba" wywołującego przeziębienie? A dlatego, że on nie istnieje. Każdy z poznanych rodzajów drobnoustrojów jedynie żywił się śluzem, który organizm produkuje przy zwykłym przeziębieniu. Dokładniej rzecz biorąc, śluz ten cały czas znajduje się w organizmie, będąc rezultatem nieprawidłowego żywienia. Wiosną i jesienią organizm zaczyna oczyszczać się z tego nadmiaru śluzu. Wówczas pojawiają się bakterie, które rozkładają, niszczą i wchłaniają ten śluz, pomagając nam oczyścić organizm. A co my robimy? Przyjmujemy preparaty, które pozwalają nam “kichać na przeziębienie". W ten sposób zabijamy bakterie, które nas ratują. I co? “Mikroby" zabiliśmy, a śluz pozostał. Po pewnym czasie znów zaczynamy chorować, jeśli nie na przeziębienie, to na grypę - generalnie to to samo, tylko teraz inny gatunek drobnoustrojów żywi się śluzem w naszym organizmie,\nI tak od wiosny do jesieni, rok po roku cieknie z nosa, łamie w kościach, ciągle epidemie. Pojawia się coraz więcej nowych le-\nków, żeby zniszczyć “mikroba". Ale “mikrob" chociaż maleńki, “głupi" nie jest, też chce żyć, dlatego próbuje uodpornić się na leki. Nie trzeba być prorokiem, aby przewidzieć rezultat tej wojny - czym silniejsze i bardziej niszczące będą lekarstwa, tym bardziej “złe" i odporne będą drobnoustroje. A kto tu cierpi najbardziej - oczywiście nasz organizm, gdyż każde, nawet najbardziej niewinne lekarstwo (jeżeli takie w ogóle istnieje) wywołuje skutki uboczne.\nCzym więc jest przeziębienie? Jest to rezultat nagromadzenia w organizmie zbyt dużej ilości “odpadków" i niedostatecznego ich wydalania. Jelito grube jest magazynem całej tej “zgnilizny". Właśnie stąd krew roznosi toksyny po całym ciele, tworząc niezdrowy śluz. Gdy ilość śluzu staje się niebezpieczna (toksyczna), organizm próbuje się od niego uwolnić za pomocą kataru - i to nazywamy przeziębieniem. Proces łączenia się bakterii, wirusów ze śluzem wywołuje stan zapalny, czego rezultatem jest podwyższona temperatura.\nAby ostatecznie przekonać Państwa, że wiele naszych chorób jest spowodowanych nieprawidłowym sposobem odżywiania spróbujmy wykorzystać doświadczenie hinduskich długowiecznych, którzy żyją w dolinie Chunza. U 32 tysięcy ludności, która nie zna chorób średnia długość życia wynosi 120 lat! Na czym polega sekret?\nSzkocki lekarz McCarrison, który przeżył 14 lat w bezpośredniej bliskości Chunzy, doszedł do wniosku, że głównym “źródłem" długowieczności tego narodu jest sposób odżywiania.\nMieszkańcy doliny Chunza są wegeterianami. Zwykle ich jadłospis składa się z surowych warzyw i owoców latem, kiełków zbóż, suszonych moreli, owczej bryndzy zimą.\nŻeby upewnić się, że to właśnie odpowiedni sposób odżywiania jest sekretem długowieczności mieszkańców doliny, Carri-son po powrocie do Anglii przeprowadził serię doświadczeń na zwierzętach. Jednej grupie zwierząt podawano jedzenie typowe dla stołu przeciętnej londyńskiej rodziny (białe pieczywo, śledzie, rafinowany cukier, konserwowane i gotowane warzywa itp.). W rezultacie w tej grupie zaczęły się różne “ludzkie" choroby. Druga grupa\nzwierząt była karmiona według diety z doliny Chunza. Podczas całego przebiegu doświadczenia zwierzęta z tej grupy pozostawały zdrowe.\nUważa się, że na długowieczność mają wpływ warunki klimatyczne. Interesujący jest fakt, że ludzie mieszkający w takich samych warunkach klimatycznych jak mieszkańcy doliny Chunza cierpiana różne schorzenia i długość ich życia jest dwa razy mniejsza. A więc nasuwa się wniosek, że jeśli człowiek odżywia się nieprawidłowo, to od chorób nie uratuje go nawet górski klimat.\nMieszkańcy doliny Chunza, w odróżnieniu od sąsiednich narodów, są bardzo podobni do Europejczyków. Według teorii historyków, założycielami pierwszych wspólnot rodowych Chunzy byli kupcy i wojownicy Aleksandra Macedońskiego, którzy tam się osiedlili w czasie wyprawy przez górskie doliny rzeki Ind. Tak więc i Europejczycy mogą żyć długo, jeśli tylko będą prawidłowo się odżywiać.\nHipokrates powiedział: “Wszystkie choroby przychodzą do człowieka przez usta z pożywieniem". To genialne powiedzenie ma już kilka tysięcy lat, a my do tej pory nie chcemy z tej mądrości skorzystać. Często zastanawiam się, dlaczego? Może Hipokrates powiedział to zbyt cicho albo nie wszyscy zdążyli zapisać? Jak by to nie było, to my z pokolenia na pokolenie przekazujemy naszym dzieciom złe nawyki, a razem z nimi również trapiące nas choroby. Żeby się jakoś usprawiedliwić mówimy, że żyjemy w ciężkich czasach i przygniata nas wielki ciężar rozwoju cywilizacyjnego. A może bardziej przygniata nas ogromna masa naszego ciała, lenistwo i absolutna pogarda dla reguł fizjologii, zgodnie z którymi funkcjonuje nasz organizm. Ludzie nauczyli się obsługiwać komputery, rozwiązują skomplikowane ekonomiczne problemy. Inżynier elektronik potrafi znaleźć uszkodzenie w gęstej pajęczynie tysięcy przewodów, a na proste pytanie, ile razy dziennie robi siusiu i w jakim kolorze, odpowiedzieć nie potrafi. Dlatego chcę jeszcze raz podkreślić, że jeżeli nie nauczycie się Państwo obserwować funkcjonowania swojego organizmu i nie zrozumiecie, co jest dla niego dobre, a co złe, nigdy nie będziecie zdrowi!\nOrganizm człowieka zbudowany jest zgodnie z prawami fizyki i chemii.\nPrawa te nigdy się nie zmieniają. Wypisane są na każdym nerwie, każdym mięśniu. Prawa te rządzą komórkami, tkankami i narządami ciała, nakładając na nie określone funkcje.\nH. Wollmer, doktor medycyny\nWiele starszych osób z niepokojem oczekuje nadejścia zimy Śnieg, zimno, śliskie chodniki i nieuniknione upadki, które mogą stać się przyczyną poważnych złamań. Szczególnie podatne na złamania są osoby cierpiące na osteoporozę.\nWedług statystyk najbardziej niebezpieczne są złamania stawu biodrowego. Około 50% chorych, który doznali takiego urazu zostaje inwalidami. We wszystkich rozwiniętych krajach osteoporoza zaczyna zajmować pierwsze miejsce wśród chorób cywilizacyjnych. I o ile wcześniej panował pogląd, że ofiarami osteoporozy padają kobiety, to ostatnie badania wykazały, że dotyka ona jednakowo kobiety, jak i mężczyzn. Co więcej, przypadki osteoporozy coraz częściej wykrywane są u dzieci w wieku 8-11 lat! Pierwsze objawy osteoporozy u mieszkańców dużych miast Europy występująjuż w wieku 30 lat.\nCo to więc jest osteoporoza? Dlaczego mocne, zdrowe kości stają się słabe, kruche i łamliwe?\nOsteoporoza oznacza odwapnienie kości. Jak wiadomo, głównym składnikiem tkanki kostnej jest wapń. Jeżeli z różnych przyczyn wapnia w organizmie zaczyna brakować, wtedy kości stają się podobne do sera z dużymi dziurami.\nWedług medycyny konwencjonalnej osteoporoza jest nieuleczalną chorobą, która w określony sposób jest związana z dziedzicz-\nnością. A medycyna walczyć z dziedzicznością nie bardzo umie. To znaczy, że gdy stwierdzona zostaje osteoporoza, szansę na wj -leczenie są minimalne. Jedyne co można zrobić, to zapobiegać jej dalszemu rozwojowi. Z tego powodu specjaliści radzą pić więcej mleka (!), jeść więcej sera. Mężczyznom radzi się, aby przestali nadużywać alkoholu, papierosów, zaczęli stosować syntetyczne preparaty wapnia i witaminy Dr A kobietom? Dla kobiet są te same rady plus terapia estrogenowa.\nJak dowodzi praktyka lekarska stosowanie preparatów zawierających wapń, hormonów itd. może hamować rozwój choroby, ale prawie wszyscy specjaliści, z którymi miałem okazję rozmawiać są zgodni co do tego, że nie można wyleczyć osteoporozy! Nie ja powinienem oceniać efektywność istniejących metod. Badaniem przyczyn powstania osteoporozy i sposobami jej leczenia zajmują się dziesiątki naukowo-badawczych instytutów na całym świecie. Jedno jest pewne: na dzień dzisiejszy cała terapia polega na dostarczeniu organizmowi brakującego wapnia lub na “zmuszeniu" organizmu do przyswajania tego wapnia.\nNa jednym ze spotkań poświęconych zdrowemu stylowi życia zwróciła się do mnie kobieta z bardzo smutnym pytaniem: Dlaczego jej kości są słabe, skoro przez całe życie wypijała średnio 1-1,5 litra mleka dziennie, zupy mleczne i kasze pojawiały się w jej jadłospisie co drugi dzień, a gdy była przeziębiona, zażywała w dużych ilościach wapń i witaminę C? Innymi słowy, jej organizm otrzymywał więcej wapnia, niż było to potrzebne, ale kiedy złamała rękę, kość wcale się nie zrastała. Wówczas wykryto u niej oste-oporozę. Myślę, że i wśród moich Czytelników znajdzie się wielu takich, dla których nabiał był podstawą żywienia, a i wapna w tabletkach im nie brakowało. A jednak badanie na osteoporozę wykazało brak wapnia w kościach. Dlaczego? Chodzi o to, że wapń w tej postaci, w jakiej my go przyjmujemy: pasteryzowane, odtłuszczone mleko, syntetyczne preparaty wapnia, tabletki itp. organizm “przepuszcza przez siebie" jakby “tranzytem". Kości praktycznie niczego nie otrzymują, gdyż ten wapń jest jakby innego gatunku (trudno przyswajalny). Każdorazowo kiedy organizm potrzebuje wapnia dla swoich procesów życiowych (np. przy każdej zmianie\npogody wzrasta ilość wapnia we krwi), jest zmuszony pobierać go z kości. Właśnie dlatego ludzie często narzekają na bóle w kościach przy zmianach pogody. Inaczej mówiąc, jeżeli dostarczamy organizmowi trudno przyswajalny wapń, organizm przypomina samochód, który zakopał się w śniegu: czym szybciej kręcą się koła, tym głębiej się zapada, a przy tym silnik pracuje na podwyższonych obrotach, są wielkie straty paliwa, a samochód wciąż tkwi w tym samym miejscu.\nDmę postacie wapnia\nW naturze wapń występuje w dwóch postaciach. “Dobry" wapń czyli organiczny, łatwo przyswajany przez kości znajduje się w warzywach i owocach (szczególnie w ich skórce), w świeżo przygotowanych sokach, jajkach, otrębach, kiełkach pszenicy, owsa, w orzechach, miodzie, świeżym mleku krowim i kozim. “Zły" wapń - nieorganiczny, trudno przyswajalny dla kości jest we wszystkich produktach rafinowanych, zawierających wapń, w chlebie, pasteryzowanym lub gotowanym mleku i wszystkich otrzymywanych z niego kwaśnych produktach, w przegotowanej wodzie, we wszystkich produktach poddanych obróbce termicznej (podgrzewanie powyżej 100°C, gotowanie, smażenie) i preparatach wapnia, otrzymywanych syntetycznie. Nasze kości nie są martwym tworem, ale żywą, wciąż odnawiającą się tkanką. Jeżeli niszczenie komórek kości jest szybsze niż ich odbudowywanie, wówczas masa kostna ulega zmniejszeniu (pojawia się osteoporoza). W ten sposób, jeśli podstawą naszego żywienia są produkty rafinowane, pasteryzowane przegotowane mleko, przypieczony, chrupiący chleb, produkty poddane obróbce termicznej, a przy tym używamy przede wszystkim przegotowanej wody (a tak właśnie odżywia się większość ludzi) staje się oczywiste, dlaczego osteoporoza tak szybko “pokonuje" kości współczesnego człowieka.\n“Dobry" czyli organiczny wapń tworzy w organizmie łatwo rozpuszczalne sole, które są niezbędne dla procesów krążenia, chronią naszą krew przed dostawaniem się do niej bakterii poprzez naczynia krwionośne, biorą udział w normalnym wzroście kości\n“Zły" wapń w bardzo niewielkim stopniu jest wykorzystywany przez organizm do budowy kości. W większości zaś stanowi “budulec" dla nierozpuszczalnych soli wapnia, które tworzą podstawę kamieni w nerkach, wątrobie i woreczku żółciowym. Dlatego wszyscy, którzy lubią świeży biały chleb, pieczone maślane bułeczki (a to szczególnie one dostarczają naszemu organizmowi nieorganicznego wapnia) sami sobie tworzą kamienie (szczególnie w woreczku żółciowym). Aby przyswoić nieorganiczny wapń, organizm czerpie ze swoich zapasów spore ilości makro- i mikroelementów, upośledzając w ten sposób procesy przemiany. “I po co on tak szczegółowo\n0 tym wszystkim pisze?" - pomyśli niecierpliwy Czytelnik - “Lepiej dałby kilka przepisów, napisał co można jeść, a czego nie i sprawa załatwiona." Ale taki sposób rozwiązania sprawy byłby zbyt prosty\n1 w dodatku mało skuteczny. A to dlatego, że organizm każdego z nas jest niepowtarzalną indywidualnością i nie ma uniwersalnej recepty na osteoporozę. Pokonać tę chorobę (jak zresztą i każdą inną) można tylko wtedy, gdy pozna się “słabe strony swojego przeciwnika" (w tym przypadku osteoporozy). Właśnie dlatego tak skrupulatnie opisuję wszystkie procesy, zachodzące w naszym organizmie, związane z przyswajaniem wapnia i błędy, które popełniamy.\nKażdy powinien zrozumieć prostą prawdę: nasz organizm jest całościowym systemem, w którym wszystkie komórki są ze sobą powiązane niezliczoną ilością oddziaływań i tylko kompleksowe wpływanie na wszystkie życiowo istotne systemy i organy pozwala zlikwidować każdą dolegliwość, niezależnie od tego, gdzie się ona umiejscowiła: w kościach, sercu, wątrobie czy lewym palcu prawej nogi.\nWśród pierwiastków, które wchodzą w skład naszego ciała wapń zajmuje 5-tą pozycję po czterech podstawowych: węglu, tlenie, wodorze i azocie. W organizmie jest średnio około 1200 gramów wapnia, przy czym 99% tej ilości znajduje się w kościach.\nW tkance kostnej zachodzą dwa procesy:\n1. jej zanikanie, w efekcie czego do krwi dostaje się wapń i fosfor,\n2. odkładanie się soli wapnia.\nW ciągu doby z tkanki kostnej dorosłego człowieka ubywa do 700 mg wapnia i również tyle powinno odkładać się znowu, przy czym u rosnących dzieci szkielet odnawia się w ciągu 1-2 lat, a u dorosłych - w ciągu 10-12 lat.\nTkanka kostna pełni w naszym organizmie funkcję podpory (utrzymuje nasze ciało w pozycji pionowej), a także służy jako magazyn (hurtownia), z którego organizm czerpie wapń i fosfor, gdy jest ich za mało w produktach żywnościowych. Zawartość wapnia we krwi jest zawsze stała, nawet w ostatnim stadium osteoporozy we krwi może być 99,9 % normy wapnia (jest to reakcja obronna organizmu). Jeżeli zawartość wapnia we krwi jest niewystarczająca, to będzie on intensywnie pobierany z kości. Kiedy proces ten odbywa się dzień w dzień, wówczas masa substancji kostnej zaczyna się zmniejszać.\nWiadomo, że takie produkty jak mięso, ser, cukier, tłuszcze zwierzęce podczas trawienia dostarczają organizmowi duże ilości szkodliwych kwasów (mleczny, szczawiowy, moczowy i in.), które zatruwają organizm. Sole wapnia neutralizują te kwasy, tym samym chroniąc organizm przed całkowitym zatruciem. Im więcej w naszym pożywieniu wyżej wymienionych produktów, tym mniej wapnia w kościach.\nCukier - główny wróg wapnia\nJedną z głównych przyczyn deficytu wapnia w organizmie jest zbyt duże spożycie cukru i zawierających go wyrobów. Cukier jest produktem syntetycznym, przy trawieniu którego powstaje wiele trujących kwasów. Ale ponieważ spożywamy go razem z produktami żywnościowymi, organizm jest zmuszony wydalić tę “truciznę". A do tego potrzebna jest ogromna ilość soli mineralnych, w skład których wchodzi przede wszystkim wapń. Skąd organizm je bierze? A stąd, gdzie jest ich najwięcej - z kości i zębów. Jeżeli uwzględ-\nnimy fakt, że zamiłowanie do słodyczy wpajamy naszym dzieciom od wczesnego dzieciństwa, sami też jemy cukier codziennie i to w ilościach setki razy przekraczających normę (cukier znajduje się w 80% spożywanych produktów, poczynając od jogurtu, a kończąc na sokach z kartonów), od razu staje się oczywiste, dlaczego dzieci walczą z próchnicą, a osoby dorosłe z paradontozą, zaś kości starych ludzi przypominają ser szwajcarski (mam na myśli osteoporo-zę). Czy osteoporoza jest chorobą dziedziczną? Raczej nie. “Dziedzicznie" przekazujemy przeważnie nasze złe przyzwyczajenia, które stają się przyczyną chorób.\nTak więc teraz możemy wysnuć pierwszy wniosek: Jedną z podstawowych “dziedzicznych" przyczyn oste-oporozy jest nadmierne zamiłowanie do słodyczy, przekazywane z pokolenia na pokolenie. Często słyszę od rodziców: “Jak tu nie dać dziecku cukierka, przecież dzieciństwo powinno być słodkie." Tym rodzicom radzę, żeby zatroszczyli się o to, aby dzieciństwo ich dziecka było zdrowe i szczęśliwe. Żeby to dziecko, kiedy przyjdzie starość, nie musiało za chwilę “słodkiej" przyjemności w dzieciństwie latami wylewać gorzkich łez z bólu w kościach i kręgosłupie.\nOstatnio przeprowadzone badania naukowe ujawniły 3 ważne reguły przyswajania przez organizm wapnia:\n1. W przypadku nadmiaru lub braków tłuszczu wapń jest wypłukiwany z organizmu (dlatego nie ma różnicy w przyswajaniu wapnia z mleka chudego a pełnego).\n2. Negatywny wpływ na przyswajalność wapnia ma nadmiar lub brak w produkcie fosforu i magnezu.\n3. Wpływ na przyswajalność wapnia ma zawartość w produkcie witaminy D.\nOdkrycia te wyjaśniają, dlaczego osoby, które regularnie piją“niepełnowartościowe" mleko (pasteryzowane, przegotowane) nie otrzymują takiej ilości wapnia, jak to sobie wyobrażają.\nChciałbym nieco dłużej zatrzymać się na kwestii mleka, gdyż produkty mleczne stanowią 70-80% jadłospisu mieszkańców Europy Zachodniej i Wschodniej. Ci z Państwa, którzy przeczytali w mojej poprzedniej książce rozdział “Mleczny nałóg" (str. 90-93)\nznają mój stosunek do mleka. Jeżeli już chcecie Państwo pić mleko (i to jedynie w celach leczniczych), to tylko świeże, “jeszcze ciepłe, prosto od krowy", która pasła się na ekologicznie czystych pastwiskach, a ponieważ taką możliwość mają tylko nieliczni spośród dziesiątków tysięcy, to nie będę się zatrzymywał na przedstawianiu zalet takiego mleka. Nasz organizm w pełni przyswaja wapń, gdy stosunek zawartości wapnia i fosforu w produkcie wynosi l : 1,3, a stosunek wapnia i magnezu l : 0,5. W mleku pasteryzowanym czy gotowanym proporcje wapnia do fosforu wynoszą l : 0,7, a wapnia do magnezu l : 0,1. Oprócz tego w procesie pasteryzacji ginie prawie 40-60% witaminy D. W ten sposób niemal 80-90% wapnia zawartego w pasteryzowanym mleku nie zostaje przyswojone przez organizm. Cóż więc pozostaje w organizmie po spożyciu pasteryzowanego mleka? Kazeina (ciężkostrawne białko, wykorzystywane w przemyśle jako surowiec do produkcji organicznego kleju), tłuszcz zwierzęcy, który zwiększa poziom cholesterolu i promieniotwórczy (radioaktywny) pierwiastek stront 90, będący nieodłącznym towarzyszem wapnia w mleku.\nOkazuje się więc, że zamiast niezbędnego wapnia organizm otrzymuje z mleka “klej", który “skleja" naczynia krwionośne, kamienie w nerkach i wątrobie, powoduje powstawanie w ciele guzów, deformację stawów rąk i nóg oraz osadza się w tkankach i ścięgnach pod postacią śluzu; tłuszcz nasycony (z mleka) “zapycha" naczynia krwionośne, szykując nam powoli stan przedzawa-łowy, a promieniotwórczy stront 90 sprzyja powstawaniu komórek nowotworowych. Ostatnio coraz częściej nazywa się mleko “cichym zabójcą". W pełni zgadzam się z tym określeniem.


Morski Wortal: Przetarg NP/IZS/2012/45\nOgłoszenie o postępowaniu Nr NP/IZS/2012/45\nLikwidacja wież oświetleniowych na Nabrzeżu Przemysłowym w Porcie Gdańskim\n2. Określenie przedmiot zamówienia z podaniem informacji o możliwości składania ofert częściowych i ofert wariantowych\nPrzedmiotem zamówienia jest wykonanie prac polegających na likwidacji stalowych konstrukcji wież oświetleniowych na nabrzeżu przemysłowym w porcie gdańskim.\nPrzedmiot zamówienia powinien być podany w tygodniach w formularzu oferty.\n4. Informacje o warunkach, które muszą spełniać wykonawcy i dokumentach, które muszą przedstawić na potwierdzenie spełniania tych warunków\n2/ posiadają niezbędną wiedzę i doświadczenie w wykonywaniu robót, w tym na wysokościach, o podobnym charakterze jak przedmiot niniejszego zamówienia oraz dysponują potencjałem technicznym i osobami zdolnymi do wykonania zamówienia lub przedstawią pisemne zobowiązanie innych podmiotów do udostępnienia potencjału technicznego i osób zdolnych do wykonania zamówienia;\nOcena spełnienia warunków udziału w postępowaniu zostanie dokonana na podstawie oświadczeń i dokumentów wymienionych w punkcie 6 specyfikacji istotnych warunków zamówienia (SIWZ).\n1/ Aktualny odpis z właściwego rejestru albo aktualny wydruk ze strony internetowej CEIDG (Centralna Ewidencja i Informacja o Działalności Gospodarczej), wystawione nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert, w oryginale lub kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem przez osoby do tego upoważnione.\n2/ Oświadczenie o spełnieniu warunków udziału w postępowaniu - (załącznik nr 3 do SIWZ).\n5. Informacje na temat wadium\nOferty winny być złożone w siedzibie Zarządu Morskiego Portu Gdańsk SA w Gdańsku przy ul. Zamkniętej 18, w pokoju nr 16 skrzydła "A", w terminie do dnia 20.09.2012 do godziny 12:00 bądź wysłane na adres Zamawiającego.\nOferty zostaną otwarte w siedzibie Zarządu Morskiego Portu Gdańsk SA w Gdańsku przy ul. Zamkniętej 18, w sali nr 9 B, w dniu 20.09.2012 r., o godzinie 12:15.\nmorskie firmybranże morskiekonsulatyszukaj marynarzy: Motorzysta Wachtowy


żarówki, Tungsram, HONDA NSX - Motochemia\nNa tej podstronie znajdziesz listę roczników HONDA NSX dla których mamy dedykowane żarówki Tungsram.\nżarówki Tungsram według rocznika HONDA NSX:\nDlaczego warto wybrać żarówki Tungsram do HONDA NSX?\nOdpowiedź jest oczywista! Tungsram to sprawdzony producent na rynku. żarówki należy wymieniać co jakiś czas w swoim samochodzie. Nieważne czy posiadasz HONDA NSX z rocznika 1990 - 2005 (NA) lub 1990 - 2005 (NA) lub 1990 - 2005 (NA), ponieważ jest szansa że pasują do nich te same żarówki. Jeżeli chcesz upewnić się czy dla HONDA NSX z rocznika 1990 - 2005 (NA) można dopasować lepsze żarówki to skorzystaj z naszej wyszukiwarki. Dzięki naszemu rozwiązaniu znaleźć odpowiednie żarówki do HONDA NSX 1990 - 2005 (NA) to bułka z masłem! Aktualnie w bazie mamy 2 produktów które pasują do modelu NSX. Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe żarówki Tungsram do HONDA NSX


Sylwia Baumgart ze Świecia robi obłędne torty. Smak to jedno, ale wzory, jakie wyczarowuje są niesamowite | Gazeta Pomorska\nSylwia Baumgart ze…\nAgata Kozicka 13 października 2020, 12:41\nNiektóre torty nie wyglądają jak torty! Tortowe czary\nSylwia Baumgart ze Świecia, kiedyś uczestniczka międzynarodowych konkursów dekorowania tortów, dziś jest już ich jurorką. Wykonuje przepiękne torty. Nie ma chyba wyzwania, którego by się nie podjęła. Tort - samochód? Tort - laptop? Tort - but? Tort - bajka? Dla pani Sylwii to żaden problem.\nZ zawodu jest pani... zootechnikiem.\nOd zootechniki do tortów - droga pani Sylwii ze Świecia\nTrzeba by się dobrze nagimnastykować, żeby połączyć zootechnikę z Pani zachwycającymi tortami.\n- Połączę to tak. Dekorowanie tortów to moja pasja. Bardzo też lubię zwierzęta. Kiedyś bardzo chciałam być weterynarzem. Zabrałam się za realizację tego marzenia. Dostałam się na studia na weterynarię, ale daleko. Do Lublina. A tam to nawet połączeń kolejowych nie ma najlepszych. Tu w Bydgoszczy obiecywali wtedy, że otworzą weterynarię. Że będzie można wybrać potem te specjalizację. No to uwierzyłam. Weterynarii nie otworzyli, a ja skończyłam zootechnikę. Tylko, że w trakcie studiów stwierdziłam że nie za bardzo chcę w tym zawodzie pracować.\nI wtedy pojawiło się pierwsze zlecenie na tort.\n-Po studiach pracowałam parę lat w studiu mebli kuchennych, jednocześnie lubiłam piec. U nas w rodzinie nie jadało się kupnych ciast. Piekła mama, piekłam i ja. I o wymarzony tort urodzinowy poprosiła mnie niespełna czteroletnia bratanica. To była księżniczka, której falbany sukienki były kolejnymi poziomami tortu.\nI to było jakieś 8-9 lat temu. Musiało zrobić wrażenie.\n- Nie było wtedy takich tortów. A raczej były rzadkością. Do nas dopiero takie dekorowanie powoli docierało. Zmotywowana zachwytami rodziny kolejny tort upiekłam w ramach prezentu dla brata. A potem informacja, o tym, że robię takie torty poszła pocztą pantoflową i zamówień było coraz więcej.\nPostaci w trójwymiarze na tortach ze Świecia\nPani wykonuje z mas cukierniczych każdą postać, na zamówienie, maluje, koloruje. Musi mieć Pani zdolności plastyczne.\n- [Śmiech]. No nie wiem. Na plastyce brałam rysunki od kolegi, tak bardzo nie lubiłam tego robić. Zresztą nadal rysowanie czy malowanie nie jest moim ulubionym zajęciem. Jeśli mam wykonać postać w trójwymiarze to nie mam z tym problemu, ale narysować będzie trudniej.\nJest jeszcze sprawa smaku.\n- Oj tak. Przede wszystkim sam smak tortu musiałam wypracować. Metodą prób i błędów w końcu nauczyłam się robić najlepsze smaki tortów. Dekorowanie to było zupełnie nowe wyzwanie. Nie było prawie szkoleń z tej dziedziny. Szukałam wiedzy na ten temat w internecie, tłumaczyłam sobie z angielskiego, szukałam filmików. Na tej podstawie potem próbując, trenując robiłam poszczególne wzory.\nIle teraz zabiera pani wykonanie tortu średniej trudności?\n- Wszystko zależy od stopnia skomplikowania dekoracji. Cały proces trwa w sumie dwa-trzy dni. Biszkopt musi ostygnąć, przełożony kremem schłodzić się i dopiero wtedy można przechodzić do kolejnych etapów pracy. Malowanie, dekoracja, montowanie figurek, itp. Dlatego zdarza mi się pracować nad tortem do nocy, a nawet do rana.\nKlient wymyśla tort, pani Sylwia Baumgart - robi\nI wykonuje Pani takie torty, jak wymyśli sobie klient?\n- Można tak powiedzieć. Dostaję albo opis, albo zdjęcie tortu, jaki klient znalazł np. w internecie i taki robię. A czasami, szczególnie stali klienci, proszą, żebym sama coś wymyśliła i zaskoczyła ich. Mają zaufanie.\nI takie zlecenia lubi Pani najbardziej?\n- Z jednej strony tak, bo odtwarzanie tortów już raz przez kogoś zrobionych nie jest aż taką frajdą jak realizowanie swoich własnych pomysłów. Wtedy mogę się wykazać własną inwencją.\n- Ale sama sobie stawiam dość wysoko poprzeczkę. Wymyślam rzeczy, jakich jeszcze nikt nie zrobił, więc czasem coś kilka razy próbuję, aż się uda. Jakieś nowe wzory, elementy, materiały, itp. Bywa, że, jak mi się tort nie podoba, robię go od nowa. Ale mimo wszystko robienie tortów takich, na jakie pomysł urodzi mi się w głowie jest koniec końców najprzyjemniejszym i najbardziej satysfakcjonującym zadaniem, choć wymagającym.\nA który tort w Pani karierze był największym wyzwaniem?\n- Alicja w krainie czarów. Konkursowy.\nA, tak. Czyli znowu tort, który sama Pani sobie wymyśliła.\n- Dwa miesiące go robiłam. I od razu wyjaśnię, że torty konkursowe, na zawody dla dekoratorów, czy, jak to się nazywa po angielsku, sugar crafters, robi się na styropianie, a nie na prawdziwym torcie. Ich wykonanie jest tak pracochłonne i trwa bardzo długo, że tort w środku nie byłby do zjedzenia.\nTen tort to cała historia. Tam się tyle dzieje, że można by go "czytać" i "czytać". Ja Pani powiem, że moją uwagę przykuła buteleczka na dole. Taka niebieska, nie wiem, czy Pani wie, o która chodzi. Taka, że wygląda, jakby się w niej jakiś magiczny napój skraplał na szkle. Zachwyciła mnie. Zachwyciło mnie to, że nawet takie szczegóły w tym trocie są dopracowane.\n- Oj ta buteleczka w świecie cukierniczym narobiła zamieszania. Chyba najwięcej o niej dyskutowano. Nawet zarzucono mi, że na moim torcie położyłam nieregulaminowy przedmiot, bo wszystko ma być zrobione z produktów jadalnych. Musiałam udowadniać, że to jest buteleczka z cukru, że sama ją zrobiłam. Nie od razu. Wymyśliłam ją sobie i zaczęłam eksperymentować. Dwadzieścia parę razy próbowałam aż mi się w końcu udała. I wie Pani, nikt takiej buteleczki jeszcze do teraz nie powtórzył.\nRealizacja którego z wniosków do budżetu jest Twoim zdaniem najważniejsza dla Świecia?\nrozbudowa i usprawnienie monitoringu miejskiego\nremont schodów z ul. Kopernika do Wojska Polskiego\nprotezy dentystyczne dla seniorów\nścieżka Głogówko Królewskie - most\nbudowa parkingów, najlepiej piętrowych\nzagospodarowanie bulwarów nad Wdą\nI ten tort wygrał wtedy.\n- Tak. Tam było jeszcze wiele elementów, które jury bardzo doceniło. Cały tort robił ogromne wrażenie i zdobył serca zarówno jurorów jak i publiczności.\nCzy jeszcze jakiś tort był dla Pani tak bardzo pracochłonny i nowatorski?\n- Tak, kolejnym wyzwaniem był tort robiony na Międzynarodowy Konkurs Expo Sweet o tematyce egipskiej.\nMiał w sobie jakieś niekonwencjonalne detale?\n- Tak, zrealizowałam bardzo awangardowe wykonanie Sokoła Tutanchamona. Kristina Rado, światowej sławy Królowa lukru królewskiego była nim oczarowana. Głównie połączeniem royal icingu z izomaltem.\nPoproszę o wyjaśnienie, co w tym dziwnego.\n- Lukier królewski (royal icing) to materiał niesłychanie kruchy. Tak delikatny, że może się pokruszyć od dmuchnięcia. A izomalt to materiał wytwarzany w bardzo wysokich temperaturach, 300 stopni Celsjusza. Połączenie czegoś bardzo kruchego z materiałem poddanym bardzo brutalnej obróbce termicznej było teoretycznie niemożliwe. A mi się udało.\nW konkursach już Pani nie bierze udziału?\n- Biorę, ale nie jako uczestnik. Ostatnio poproszono mnie, żebym była jurorem.\nKażdy tort jest niepowtarzalny, nie można ich "produkować" masowo\nNa brak zamówień Pani nie narzeka. Nie myślała Pani, żeby rozszerzyć działalność, założyć sieć cukierni.\n- Oczywiście, że myślałam, ale to by oznaczało koniec wyjątkowości moich tortów. Ja mam bardzo wysokie wymagania, co do jakości produktu. U mnie masło musi być przynajmniej 82-procentowe, a nie jak to się czasami stosuje margaryna o właściwościach masła. Nie używam jajek z proszku, polepszaczy smaku, mieszanek cukierniczych czy sztucznych konserwantów. Żadnych dróg na skróty. Torty robię sama więc nad wszystkim mam pełną kontrolę. Każdy tort jest wyjątkowy i indywidualnie traktowany. Nie mam zamkniętego katalogu, każdy wzór można u mnie zmodyfikować a każde nawet najbardziej wymyślne zlecenie zrealizować. I mimo że często pracuje do rana zadowolenie klientów rekompensuje zmęczenie.\nZaniedbane miejsca w Świeciu:\nŚwiecie sugar crafter\nSylwia Baumgart Świecie torty\nAnna 19.10.2019 21:20:59\nJestem pełna podziwu dla kunsztu autorki tych arcydzieł.\nGość 18.10.2019 18:39:13\nSą naprawdę piękne, brawo! Ja nie mam takich zdolności i torty zamawiam z poczty kwiatowej, jeden raz sama zrobiłam i wyszedł zakalec kolejnej próby już nie było\nGość 18.10.2019 17:19:46\nTorty są przepiękne, bardzo efektowne. Nigdy nie zawiodłam się na Pani Sylwi! W smaku pychotka! Bardzo gratuluję sukcesów i rozwoju, w niedługim czasie zamawiam następny :)


Teresa Stankiewicz | Jerzy Turowicz | Fundacja Jerzego Turowicza\nStrona Główna » Relacje o Jerzym Turowiczu » Teresa Stankiewicz\nNie chodziło mi jednak tylko o zarabianie pieniędzy, choć było nam wówczas ciężko i każdy grosz się liczył. Przede wszystkim: chciałam coś robić! Czasy były okropne: szare, biedne, w sztuce panował socrealizm, ale czy jakiekolwiek, nawet najbardziej niesprzyjające, warunki spowodują, że artysta zapomni o sztuce? Wybór „Tygodnika Powszechnego” był oczywisty. Uważaliśmy w mojej rodzinie, że to wartościowe, godne zaufania pismo – jedyne, które konsekwentnie reprezentuje inny system wartości, próbując w morzu kłamstwa i fałszu zachować autentyczność. Byłam tak zaambarasowana swoim życiem i troskami finansowymi, że nie zauważyłam jednego „detalu” – „Tygodnik”, do którego przyszłam, został odebrany prawowitym właścicielom. To już nie było pismo wydawane przez Turowicza i jego ekipę, ale Stowarzyszenie PAX, popierające reżim stalinowski w Polsce.\nZ drugiej strony, skąd niby miałam wiedzieć, że to już jest PAX-owskie pismo? Nie należałam do „Tygodnikowego” środowiska, istniała cenzura, obieg informacji był właściwie żaden, ASP nie była wówczas, przynajmniej dla mnie, solidnym intelektualnym oparciem. Co też miało znaczenie: nie miałam w Krakowie przyjaciół, bo sprowadziłam się tutaj tuż po wojnie z Mościc. (Tam poznałam Jacka Hennela, później męża Ziuty Golmont-Hennelowej, z którego młodszym bratem Wackiem chodziłam do jednej klasy w podstawówce. Nasi ojcowie pracowali razem, jako inżynierowie, w mościckich zakładach azotowych).\nPracę w „Tygodniku” dostałam z miejsca, bo nowym władzom pisma bardzo zależało na młodych ludziach. W PAX-owskim „Tygodniku” poznałam: Jacka Susuła (był recenzentem książek), Bronka Mamonia (pracował jako korektor), Wiesława Pawła Szymańskiego (recenzenta), Tadeusza Kudlińskiego (teatrologa), Włodzimierza Wnuka, Stanisława Roskosza, pracownika fotoskładu, który podobnie jak Zygmunt Pawlus, redaktor techniczny pisma, miał za sobą ciężkie więzienie. Wszyscy byli sympatyczni, życzliwi – to był wspaniały zespół ludzi. Takim go znalazłam, więc nie miałam podstaw przypuszczać, że jestem gdzieś indziej, niż myślałam. Kiedy jednak zaprzyjaźniłam się z nimi wszystkimi, szybko poznałam faktyczną sytuację pisma.\nKiedy na Boże Narodzenie ’56 roku wyszedł pierwszy numer pisma, przygotowany przez prawowitą redakcję, ucieszyłam się, że wśród autorów i redaktorów znalazłam tylu znajomych z PAX-owskiej ekipy: Kudlińskiego, Mamonia, Pawlusa, Susuła. Dla mnie też znalazło się miejsce. Z czasem zaczął pisać do Turowiczowskiego „Tygodnika” nawet Włodzimierz Wnuk, redaktor naczelny „Tygodnika Powszechnego” w latach, kiedy wydawał pismo PAX.\nNigdy nie słyszałam opinii Turowicza o PAX-owskim „Tygodniku”, co mnie nie dziwi, bo Jerzy był małomówny i bardzo dyskretny. Nie leżały w jego naturze jakiekolwiek komentarze, raczej myślenie w stylu: było, skończyło się. Jeśli cokolwiek mówił na ten temat, na pewno nie na szerokim forum.\nZ Jerzym trudno było rozmawiać. Oczywiście, wymienialiśmy się opiniami o sztuce przy okazji jakichś wystaw, ale poza tym… Sam nie rozpoczynał rozmowy, niezbyt chętnie się do niej włączał, a gdy już się z nim było sam na sam w gabinecie, przede wszystkim słuchał. Niewiele mówił, raczej wsłuchiwał się w kogoś i wpatrywał – był cały dla tego człowieka, skupiony na sprawie, którą mu przedstawiał. Jerzy onieśmielał, nawet paraliżował, ale jeśli decydował się zabrać głos, było to ze wszech miar trafione. Działał na ludzi trochę jak kard. Karol Wojtyła – taki „milczący autorytet”: słynny lisi uśmieszek i słuchanie. Kiedyś szliśmy ulicą, ja trajkotałam, Jerzy jak zwykle milczał. Nie wytrzymałam i powiedziałam: „Wiesz, Jerzy, czasami nie umiem z tobą rozmawiać…”. Zaczerwienił się…\nGdy byliśmy młodzi, bawiliśmy się wszyscy w „Tygodniku” jak szaleni. Pomijam takie okazje, jak Sylwester w redakcji, imieniny czy rocznice, kiedy autorzy i przyjaciele pisma zbierali się w dużej sali, by wspólnie świętować (nie można było wejść, tak było ciasno). Ale zbieraliśmy się też po domach, choćby z okazji imienin, chrzcin czy innych uroczystości rodzinnych redaktorów i współpracowników. Jerzy był zawsze i miał sporo pomysłów na to, co zrobić, by było jeszcze weselej.\nNa przykład coś takiego. Moje mieszkanie w Podgórzu było dosyć okropne, ale duże, więc na środku największego pokoju kładło się gar z bigosem, do tego było wino albo wódka, i rozpoczynała się impreza. (Ale wina nie pijało się zbyt wiele, raczej „kosiliśmy żyto” – dominowała zwykła wódka żytnia.) Kiedyś wpadliśmy na pomysł, by wpakować do kosza, w którym zwykle wylegiwał się jamnik, Jerzego i panowie z „Tygodnika” obwozili go po wszystkich pokojach. A znowu innym razem (to już było w mieszkaniu przy Miechowity na Olszy, które później odstąpiliśmy Bronkowi Mamoniowi i jego rodzinie), kiedy w Kościele ogłoszono Tydzień Miłosierdzia i zbierano dary dla ubogich, towarzystwo wyciągnęło kosz na bieliznę i chodząc po mieszkaniu, zgarniało co cenniejsze przedmioty, z przeznaczeniem „dla biednych”. U Magdy Turowiczówny-Smoczyńskiej wisi zdjęcie zrobione w naszym kolejnym mieszkaniu przy Grabowskiego podczas jednego z takich spotkań: Jerzy stoi pod krzyżem w meloniku mojego ojca.\nPrzyjaciele z „Tygodnika” byli ze mną także wtedy, gdy zmarł nagle mój mąż, Adam Chamielec.\nGadaliśmy wszyscy dużo i o wszystkim, nie tylko o „Tygodniku”. Na omówienie trudnych spraw szukaliśmy jednak innych okazji. Pamiętam, że jakaś podejrzana osoba wkręciła się kiedyś w nasze środowisko, a miałam z pewnego źródła informacje, że jest ona współpracownikiem SB. Poprosiłam Jerzego, żebyśmy się razem przeszli po Plantach, „bo tak jest ładnie dzisiaj” (bałam się podsłuchu). Jerzy zareagował z pełnym zaufaniem do tego, co mówiłam: „Rzeczywiście, trzeba będzie uważać, bo mnie się też tak wydaje”. Potem jakoś się ta osoba rozpłynęła.\nO tym, jak ważny jest dla mnie Jerzy przekonałam się podczas pierwszego wyjazdu za granicę: do Francji (byłam m.in. w Vence, gdzie poznałam Witolda Gombrowicza) i do Wiednia. Pojawiły się pierwsze momenty zagubienia i oszołomienia „wielkim światem”, ale też samotności. Kiedy popadłam w lekką depresji, zrobiłam listę przyjaciół, którzy byli mi szczególnie bliscy – Jerzy był na jej pierwszym miejscu; następne zajmowało kilkoro przyjaciół z „Tygodnika”. Patrzyłam na tę listę za każdym razem, gdy chciałam się utwierdzić w przekonaniu, że nie jestem sama. Zewsząd zresztą, z każdego wyjazdu, pisałam kartki do niego i Anny; raz nawet spotkaliśmy się – w Rzymie u Dudy Chmieleckiej-Alovisi.\n„Tygodnik” to było coś dużo więcej niż miejsce pracy i zarabiania pieniędzy. To drugie zresztą w tamtych czasach liczyło się najmniej. Kiedy otrzymałam propozycję pracy w „Kierunkach”, tygodniku PAX-owskim – propozycję kuszącą, bo miałam dostawać co miesiąc ryczałt (dość ładną sumę), a oprócz tego honorarium za każdy rysunek – odmówiłam bez wahania. To jednak nie był „Tygodnik”, a tylko on się dla mnie liczył.\nPodobnie się stało, gdy starało się o mnie „Życie Literackie”. Zwierzyłam się z tej propozycji (finansowo bardzo interesującej) Jackowi Susułowi, który jako Bibliofil prowadził w „Tygodniku” rubrykę „Chodząc po księgarniach”: „No, chyba nie zamienisz naszego środowiska na takie?”. „Na pewno nie” – odpowiedziałam. Do „Tygodnikowych” honorariów dorabiałam, wykonując polichromie i witraże dla kościołów.\nWszyscy bardzo się lubiliśmy w „Tygodniku”, chcieliśmy ze sobą przebywać, nie tylko pracować. I chyba byliśmy wierni w swoich przyjaźniach. Były takie chwile, kiedy zbieraliśmy się w redakcji przez nikogo nie zwoływani, dlatego, że coś się stało. I chcieliśmy być razem, np. po zamachu na papieża w maju 1981 roku, w tej niepewności, przerażeniu, przygnębieniu nawet. Gdy kard. Wojtyła został papieżem, też pobiegłam od razu do redakcji przy Wiślnej. Było tam już mnóstwo dziennikarzy zagranicznych, prawdziwe szaleństwo. Nagle pośród tego harmidru rozległ się głos: „Chłop przyszedł!”. Wszyscy porzucili tych nieszczęsnych dziennikarzy i polecieli do chłopa z Liszek, który raz na jakiś czas przyjeżdżał do redakcji z teczką wypchaną mięsem i podrobami, by ludzie mogli się zaopatrzyć. Były przecież pustki w sklepach… Oczywiście, nie zabrakło słynnego „móżdżku dla naczelnego”.\nRobiłam rysunki do tekstów w „Tygodniku” oraz okładki i ilustracje dla książek Znaku, mając kontakt przede wszystkim z Malewską, Zofią Starowieyską-Morstinową i Jackiem Woźniakowskim. Ani razu nie odrzucono mi rysunku czy projektu okładki. (Dopiero gdy zaczęła się era grafiki komputerowej, skończyły się dla mnie zlecenia.) Żona Gołubiewa, Janina, też graficzka, burczała na mnie: „Dlaczego wy, młodzi, nie rysujecie liternictwa?”, bo według przedwojennej tradycji wszystkie czcionki powinny być rysowane odręcznie i zamiast używać standardowych czcionek, rysowano różne fantazyjne litery. My korzystaliśmy głównie z tego, co już było.\nZa moją przyczyną znalazł się w redakcji Jerzy Skąpski. Turowicz poszukiwał redaktora graficznego – proponował mi nawet tę posadę, ale odmówiłam, nie wierząc, że dam radę biegać między domem, redakcją a drukarnią. Jurka poleciłam z czystym sumieniem, wiedząc jak pracuje, bo razem z nim i jego pierwszą żoną, Marią Roga-Skąpską, malowaliśmy polichromie w kościołach, projektowaliśmy witraże. Jerzy Turowicz wielokrotnie mi później dziękował za polecenie mu do pracy takiej osoby jak Jurek Skąpski.\n„Tygodnik” przez wszystkie te lata był miejscem niesłychanie gościnnym, głośnym, otwartym. Takim go zapamiętałam. Jeżeli byłam w Śródmieściu, niemożliwością było bym nie wstąpiła do redakcji: przywitać się z ludźmi, porozmawiać z Jerzym, Tadeuszem Żychiewiczem, Susułem, Mamoniem. Gdy wykonywałam jakieś prace za granicą, po powrocie przychodziłam do Jerzego, by opowiedzieć mu, gdzie byłam i co robiłam. Na podstawie tego pisał notatkę do „Tygodnika”. Innej możliwości napisania o tym przecież nie było, a uważał te informacje za na tyle cenne, że znajdywał na taki drobiazg miejsce na łamach.\nPo śmierci Jerzego notatki o moich wystawach zamieszczał w swojej rubryce Bronek Mamoń. Gdy był już chory i nie wychodził z domu, na moją wystawę w galerii przy Kanoniczej przysłał córkę, Agatę, by ze mną porozmawiała i obejrzała wystawę, a potem zrelacjonowała mu wszystko, co mu posłużyło do napisania krótkiej recenzji do swojej rubryki „Notatki”. Bronek był w przyjaźni wierny nadzwyczajnie…\nZe śmiercią Turowicza wiele się dla mnie skończyło. Przede wszystkim doszłam do wniosku, że to już nie jest mój „Tygodnik”. Tym bardziej, że odeszło tylu jego redaktorów, a moich przyjaciół: Susuł, Żychiewicz, ks. Andrzej Bardecki, Mamoń, Józef Pociecha (postać mniej znana, ale to był wierny fan „Tygodnika”, często zachodził do redakcji, prywatnie był przyjacielem mojego męża). W pewnym momencie przestałam przychodzić do redakcji, bo już naprawdę nie miałam do kogo. Poczułam pustkę, gdy zniknęło mi to moje miejsce w mieście, ale skoro zabrakło przyjaciół… Jerzy miał skończone 86 lat, gdy umarł, ale i tak czasami łapię się na myśli, że umarł zbyt wcześnie, że moi przyjaciele z „Tygodnika” poodchodzili tak szybko.\nPowstał inny „Tygodnik”, nie chcę go oceniać, tym bardziej że wcześniej na korzyść „Tygodnika” przemawiało to, że był jedyny – to było jedyne takie pismo. Z młodszymi redaktorami pisma nie nawiązałam już jednak kontaktu.\nPrzyszłam do „Tygodnika” PAX-owskiego przez pomyłkę, bez większej orientacji w kulturze i polityce. Po latach mogę powiedzieć, że ukształtowało mnie właśnie to pismo, już wydawane przez prawowitą redakcję, i związani z nim ludzie, którzy stali się moimi przyjaciółmi. Tego nie da się przecenić.\nKraków, 22 lipca 2009 r.\nTERESA STANKIEWICZ (ur. w 1928 roku w Lublinie) studiowała malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Miała sześć wystaw indywidualnych w Krakowie i trzynaście zagranicą. Autorka projektów polichromii i witraży w wielu kościołach w Polsce i zagranicą (m.in. witraże i tryptyk ołtarzowy w kościele p.w. św. Anieli Salawy w Krakowie, fresk w kaplicy Amönberg w diecezji Fulda, witraże w kościele Fundacji „Radosna Nowina” w Piekarach k. Krakowa, szesnaście obrazów „Drzewo Życia” dla Domu Diecezjalnego w Linzu, projekty szat liturgicznych do katedry w Tarnowie). Jako ilustratorka i graficzka, współpracowała z „Tygodnikiem Powszechnym” od 1953 r., a z wydawnictwem Znak od momentu jego powstania w 1959 r.\n Rysunki Teresy Stankiewicz po raz pierwszy ukazały się w „Tygodniku Powszechnym” nr 18 (13 września 1953, s. 9), ilustrując tekst Oskara Stefańskiego Pocztówki pienińskie. Komitet Redakcyjny pisma tworzyli wówczas: Jan Dobraczyński, Mieczysław Kurzyna, Andrzej Mycielski, Włodzimierz Wnuk.


Wkręty tarasowe spax-d 5x40 200 szt. - DLH\n125,00 zł /opak\nSuma : 125,00 zł\nWymiar:5.0 x 40 mm\nWkręty tarasowe SPAX-D 5x40\nSPAX-D to specjalne i jedyne takie w swoim rozwiązaniu mocowanie do tarasów. Wkręty spax-d to ekonomiczne i efektywne rozwiązanie do budowy tarasów innych ogrodowych konstrukcji drewnianych. Wkrety zapewniają stały docisk drewna do krawędziaków dzięki gwintowi dociągającemu. Ich konstrukcja umożliwia szybki i bezproblemowy montaż i jak i demontaż w przypadku konieczności wymiany pojedynczych desek. Małą cylindryczna główka w łatwy sposób zagłębia się w drewnie nie


Traktat godzi w Konstytucję RP | trybunalscy.pl\nBardzo wysoko cenię Pana Prezydenta prof. Lecha Kaczyńskiego i wynegocjowane warunki istotnie blokujące negatywne dla nas rozwiązania Traktatu Lizbońskiego. Od tamtego czasu nastąpiły jednak istotne zmiany. Przede wszystkim orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego RFN doprowadziło do przyjęcia przez niemiecki Parlament ustaw kompetencyjnych wprowadzających swoiste prawo weta. Jak wiadomo Traktat Lizboński poszerza listę spraw, w których Unia Europejska rozstrzyga większością głosów. Otóż nowe ustawodawstwo niemieckie w wielu z tych spraw nakazuje uzyskanie wcześniejszej zgody Parlamentu wyrażonej ustawowo. Jest to swoista gwarancja suwerenności Niemiec uniemożliwiająca administracji rządowej stopniowe przekształcanie Unii Europejskiej w państwo federalne bez wiedzy i zgody Parlamentu a tym samym suwerena, tzn. narodu niemieckiego. Platforma Obywatelska dotychczas odrzucała wszelkie wysiłki przeprowadzenia takiej ustawy w polskim Sejmie. Liczę, że wniosek do Trybunału zmieni tę sytuację i orzeczenie TK przyniesie rezultaty podobne do rozwiązań niemieckich. Ważne jest też by TK jednoznacznie odniósł się do kwestii, które niepokoją Polaków, jak np. miejsce Konstytucji RP w polskim systemie prawnym po wejściu w życie Traktatu Lizbońskiego. Dużą wagę przywiązujemy także do art. 4 Konstytucji RP. Dlatego we wniosku napisaliśmy: „W myśl art. 4 Konstytucji władza zwierzchnia w Rzeczypospolitej Polskiej należy do Narodu, który sprawuje ją bezpośrednio lub poprzez swoich przedstawicieli. Przedstawicielami Narodu w myśl art. 104 i art. 108 Konstytucji są posłowie i senatorowie. Jako Sejm i Senat sprawują oni w imieniu Narodu władzę ustawodawczą w Rzeczypospolitej (art. 95 Konstytucji). Największy wpływ na stanowienie prawa ma Sejm, dlatego potrzebuje on szczególnego mandatu od Narodu. Z tego względu wybory do Sejmu są powszechne, równe, bezpośrednie i proporcjonalne oraz odbywają się w głosowaniu tajnym (art. 96 ust. 2 Konstytucji). Tymczasem w Unii Europejskiej kompetencje ustawodawcze posiadają organy, którym brak dostatecznej legitymacji demokratycznej i z pewnością nie można ich nazwać przedstawicielami Narodu. Ponieważ rozporządzenia unijne mają w krajach członkowskich moc ustaw, a w myśl orzecznictwa ETS mają w razie kolizji wobec ustaw krajowych nawet pierwszeństwo, władza zwierzchnia do Narodu nie należy, co jest sprzeczne z art. 4 ust. 1 Konstytucji. Nawet jeżeli uznałoby się polskiego przedstawiciela w Radzie za przedstawiciela Narodu, to po zmianach zasad głosowania w Radzie wprowadzonych Traktatem z Lizbony istnieje możliwość podjęcia decyzji przez Radę bez jego zgody. W ten sposób Naród straci zagwarantowaną mu w art. 4 Konstytucji władzę zwierzchnią, nawet jeżeli nie całkowicie, to przynajmniej w wielu istotnych kwestiach, które nie należą do wyłącznych kompetencji państw członkowskich”.\nCzy jednak podobnej inicjatywy nie należało podjąć jeszcze zanim L. Kaczyński traktat podpisał? Czy sygnalizowaliście wcześniej, że będziecie gotowi taki wniosek złożyć?\nPolskie ustawodawstwo mówi, że 50 posłów może skierować wniosek w sprawie umowy międzynarodowej do TK ale dopiero po jej ratyfikacji. Dlatego nie było możliwe wcześniejsze podjęcie tych działań; złożymy wniosek zaraz po opublikowaniu Traktatu w Dzienniku Ustaw.\nCzy spodziewa się Pan ewentualnych nieporozumień w PiS? Tuż po podpisaniu traktatu z niektórych wypowiedzi polityków Pis-u wynikało, że traktat popierają? Pan na przykład zawsze wypowiadał się antytraktatowo. Czy nie więc ma obaw, że sprawa ta PiS podzieli ?\nTe kwestie - w moim przekonaniu - nie budzą zasadniczych sporów w Klubie Parlamentarnym PiS, co potwierdził Prezes Kaczyński podczas konferencji 10 października. PO i inne środowiska wspierające ją mają nadzieję, iż sprawa Traktatu Lizbońskiego doprowadzi do konfliktu w PiS-ie. Nic z tego nie będzie. Jestem przekonany, iż PiS i skupiony wokół niego szeroki ruch patriotyczny nie dadzą się podzielić; bez względu na to jaka argumentacja towarzyszy tym zamiarom. Łączy nas wszystkich postawa patriotyczna i dążenie do oczyszczenia państwa z korupcji. Warto tutaj przypomnieć uchwałę podjętą ostatnio podczas Kongresu PiS stwierdzającą, że współdziałanie szerokiego ruchu patriotycznego w budowie IV Rzeczpospolitej jako państwa opartego na katolickiej nauce społecznej jest warunkiem zwycięstwa w wyborach prezydenckich, parlamentarnych i samorządowych. W pełni podzielam to stanowisko.\nPod adresem prezydenta podnoszę się słowa krytyki, niektórzy twierdzą, iż nic nie obligowało go do podpisywania traktatu oprócz presji unijnego establishmentu. Czy więc podpisanie dokumentu z Lizbony nie kładzie się cieniem na PiS?\nDo mnie także docierają słowa demagogicznej krytyki pod adresem Prezydenta Kaczyńskiego.Ale nie zauważyłem, by od czasu wynegocjowania Traktatu jego skrajni przeciwnicy zrobili cokolwiek dla przekonania społeczeństwa do swojego zdania. W konsekwencji istotna część społeczeństwa jest pod wpływem propagandy wmawiającej, iż trzeba jak najszybciej zrzec się niepodległości.\nDziałania partii Libertas i środowisk z nią związanych były po prostu kompromitujące. Zwłaszcza, że miały swoją kontynuację w skandalicznej próbie podjętej wraz z PO zniszczenia telewizji publicznej. To pokazuje jak czasami używa się skrajnej retoryki dla osłabienia siły zdolnej do realnych działań na rzecz niepodległości. Każdy patriota musi zdawać sobie sprawę z\nkonsekwencji rządów PO i ewentualnego zwycięstwa wyborczego Donalda Tuska. Nie widzę dziś poza PiS i ruchem patriotycznym środowisk politycznych zdolnych do walki o silne państwo polskie.\nDziękuję za rozmowę Anna Ambroziak : http://www.naszdziennik.pl


Pamięć o tych co tragicznie zgineli | Bobowa24\nStrona główna > Aktualności > Katastrofa smoleńska przypomniana na rynku w Bobowej\nKatastrofa smoleńska przypomniana na rynku w Bobowej\n13.04.2014 Autor: Łukasz Augustyn\n10 kwietnia 2010 roku to data, która na stałe wpisała się w karty polskiej historii. Jak wszyscy pamiętamy tego dnia w katastrofie rządowego samolotu TU 154M zginęło 96 osób wśród nich prezydent Lech Kaczyński z małżonką. Rocznica tego zdarzenia została także upamiętniona okazjonalną wystawą na bobowskim rynku.\nPomysłodawcą i realizatorem tej ciekawej inicjatywy uczczenia katastrofy smoleńskiej był Józef Gucwa. Nie ma chyba w okolicy osoby, która nie znałaby tego wspaniałego człowieka. Każdy na pewno kojarzy lody tradycyjne o znakomitej recepturze, których Pan Józef jest właścicielem czy też jako miłośnika i kolekcjonera starych zabytkowych motorów i pojazdów.\nWystawę pamiątek, fotografii oraz motocyklu, na którym Pan Józef podróżował na pogrzeb pary prezydenckiej do Krakowa na Wawelu można było podziwiać w miniony czwartek przed witryną sklepu z lodami tradycyjnymi na rynku w Bobowej. Na zabytkowym motorze widniał biało-czerwony szyld z napisem: „W hołdzie Marii i Lecha Kaczyńskich. Bobowa” nad napisem zdjęcie pary prezydenckiej. Jak sam pomysłodawca tłumaczy pomysł upamiętnienia tych tragicznych wydarzeń nasunął mu się z samego rana kiedy oglądał telewizję. Autor wystawy podkreślił również, że społeczeństwu potrzebny jest dystans między polityką a tragicznymi skutkami tego zdarzenia.\n– Z okazji IV rocznicy tragicznego lotu rządowej delegacji do Smoleńska postanowiłem przygotować małą wystawę upamiętniającą tamte wydarzenia – mówi Józef Gucwa, autor okolicznościowej instalacji. Ponieważ posiadam pewien zasób materiałów, które udało mi się pozyskać podczas wyjazdu najstarszym motocyklem z mojej kolekcji na pogrzeb pary prezydenckiej w Krakowie stworzenie tej instalacji nie było trudne. Pod Wawel podróżowałem motocyklem produkcji niemieckiej o nazwie Mile z 35 r. Motorem tym uczestniczyłem w najważniejszych wydarzeniach dla Polaków jak i samego siebie m.in. podczas wizyty Jana Pawła II w Sandomierzu, Zakopanym, Krośnie, Starym Sączu. Pomimo znacznego wieku pojazdu udało mi się nim objechać te miejsca. Jadąc na miejsce wydarzeń zawsze miałem przygotowany szyld, który informował w jakim celu podróżuje.\nPomysł na przygotowanie instalacji przyszedł w ostatniej chwili z rana, a że dysponowałem zebranymi materiałami postanowiłem przypomnieć społeczeństwu zwłaszcza młodym osobom, które zapominają o takich rocznicach.\nWarto wspomnieć, że nasz reprezentant wydarzeń na Wawelu został również uwieczniony na obrazie znanego lokalnego artysty Mariana Bartoszka, który to chciał uhonorować chęć i trud uczestniczenia w pochówku pary prezydenckiej jadąc swoim najstarszym motocyklem Mile z 1935 r.\nChciałbym pochwalić się także pamiątką otrzymaną od pana Mariana Bartoszka rzeźbiarza, którzy zakupił gazetę z dnia 10 maja 2010 roku. Znalazł się w niej artykuł o mojej podróży na uroczystości pogrzebowe wraz z fotografią mojej osoby na tle Wawelu. Bez uprzedniego kontaktu ze mną pan Marian Bartoszek postanowił namalować obraz na podstawie tej fotografii. Gdzieś po tygodniu od wydania gazety zostałem powiadomiony by udać się do niego nie wiedząc, że przygotował dla mnie niespodziankę. Po przybyciu do pana Mariana otrzymałem ten obraz. Byłem bardzo zaskoczony i zdziwiony skąd miał moje zdjęcie na tle Wawelu, wtedy wytłumaczył mi że posiada artykuł z gazety o mojej podróży. Otrzymując ten piękny obraz otrzymałem także podziękowania za ten trud, że objechałem motorem, bo to nie szuka wsiąść w samochód czy pociąg. Pamiętam jak wyjechałem o godz. 6: 00 nad ranem do Krakowa wtedy na dworze było trzy stopnie mrozu. Dopiero z zaczynającym się dniem pogoda była coraz ładniejsza. W czasie podróży na pogrzeb Pary Prezydenckiej miałem kilka różnych awarii, pierwsza z nich miała miejsce w Brzesku gdzie przedziurawił mi się pływak w gaźniku. Na szczęście miałem poxipol którym to zalepiłem i pojechałem dalej. Awaria z pływakiem powtórzyła się znowu w Krakowie, tam na ratunek pośpieszył mi mieszkaniec zainteresowany tym co robię. Zapytał czy może pomóc, wytłumaczyłem zatem że przydałby mi się jakiś korek jak od wina. Mężczyzna wziął sobie do serca całą sytuację do serca gdyż zostawił żonę z dziećmi, udaliśmy się do jego domu po korek i dzięki jego pomocy udało się zastąpić podziurawiony pływak. Po drugiej naprawie udało się dojechać na krakowskie Błonie gdzie zostały zrobione fotografie. Pomimo prób by dotrzeć na rynek służby zabezpieczające całe to wydarzenie uniemożliwiły mi wjazdu z powodu benzyny, która znajdowała się w baku motocyklu. Dlatego pozostałem na Błoniach, a po Mszy Świętej oddałem hołd parze prezydenckiej. Do Bobowej wróciłem w nocy – kończy swą opowieść Józef Gucwa.\nPanu Józefowi bardzo dziękujemy za opowieść oraz gratulujemy pomysłu.\nBobowa #Bobowa #fotografie #Józef Gucwa #Marian Bartoszek #motocykl #obraz #Tragedia Smoleńska #Tupolew #upamietnienie wydarzeń #wystawa