Ceny rzepaku, śruty, oleju i makuchu w punktach skupu (4.10.2015) - Rośliny oleiste\nCeny rzepaku, śruty, oleju i makuchu w punktach skupu (4.10.2015)\nJak wskazuje analiza danych opublikowanych przez MRiRW, od 27 września do 4 października 2015 r., w przedsiębiorstwach prowadzących skup rzepaku i produktów jego przerobu w Polsce doszło do wzrostów przeciętnych cen rzepaku i produktów jego przerobu.\nW okresie od 27 września do 4 października 2015 r. na rynku roślin oleistych w Polsce odnotowano wzrost cen surowców oleistych. W największym stopniu podrożał jednak makuch rzepakowy - o 1,9% do 1018 zł/t. W relacji rocznej cena za ten surowiec jest za to wyższa o 17,1%.\nW analizowanym czasie o 0,9% wzrosły ceny śruty rzepakowej do 892 zł/t. W porównaniu do 2014 roku śruta jest obecnie droższa o 14,1%.\nWyższe ceny odnotowano też wobec nasion rzepaku, którego cena w stosunku do poprzedniego tygodnia zwiększyła się o 0,4% do 1580 zł/t. Poza tym rzepak jest obecnie droższy o 16,9% wobec ubiegłego roku, kiedy to wyceniano go na 1352 zł/t.\nW skali tygodnia wzrostowi - o 0,1% - uległy również ceny oleju rzepakowego rafinowanego wycenianego na 3055 zł/t. W perspektywie roku surowiec ten był droższy o 2,9%.\nceny oleju rzepakowego + olej rzepakowy rafinowany + ceny makuchu rzepakowego + ceny rzepaku + makuch rzepakowy + oleiste + ceny śruty rzepakowej + śruta rzepakowa + rzepak +


Jak szybko, a także dokładnie sprawdzić nieodebrane połączenia? – Cookie blog\nWiele osób ma ten problem, ponieważ dostrzegli na swoim telefonie komórkowym rozmaite połączenia, których niestety nie zdołali odebrać. O jakim temacie na pewno nie powinno się zapominać, aby zdecydować na odpowiednie strony, które oferują takie usługi – jak przykładowo właśnie phone number checker uk? Okazuje się, że tego rodzaju portali internetowych jest faktycznie relatywnie bardzo dużo. Na pewno w pierwszej kolejności warto zdecydować się na takie witryny internetowe, które są doświadczone.\nOprócz tego usługa phone number checker uk powinna być tak rzeczywiście ogólnie rzecz ujmując w pełni darmowa. Na szczęście są strony www, które umożliwiają weryfikowanie tego typu informacji tak rzeczywiście bez pobierania żadnych dodatkowych opłat. Należy zwrócić uwagę na aspekty, że to sposób na to, żeby dowiedzieć się who called me… Posiadacie zaś na telefonie komórkowym – prywatnym lub w razie konieczności służbowym – różnego rodzaju nieodebrane połączenia? Usługa typu who called me pod wieloma względami będzie faktycznie bardzo przydatna. W pewnych sytuacjach bowiem okazuje się, że wówczas, kiedy nie mogliście odebrać telefonu dzwoniły istotne osoby lub istotne podmioty. Warto zatem sprawdzić who called me i w razie czego w razie konieczności oddzwonić. W razie konieczności występuje również inna alternatywa. Chodzi o to, że nierzadko po prostu dzwoniły podmioty, które chcą sprzedawać różnego rodzaju garnki, odkurzacze i tak dalej. Mimo wszystko warto to zweryfikować – potem będziecie mieli jednakże pewność, że po prostu pod żadnym względem nie ma konieczności oddzwaniania do danego podmiotu…\nZobacz więcej: phone numbers.\nPrevious postObozy Auschwitz Birkenau\nNext postSerwis markiz


Śmierć forum???????????????????????????????????? - Parafia Czerniejewo\nForum Parafia Czerniejewo Strona Główna » Sprawy Bieżące » Śmierć forum????????????????????????????????????\nWysłany: Śro 0:40, 13 Gru 2006\nczyżby forum już umarło???\nWysłany: Śro 14:03, 13 Gru 2006\nnie, czyba nie\nCzyzby jednak tak? Ok, formalnie zyje - ale proza zycia okazała sie brutalna :\_\nBtw - Minawi, po co tyle znakow zapytania?\nWysłany: Czw 0:23, 14 Gru 2006\nCzyżby pojawił się problem z dostępem do internetu w rejonie Czerniejewa, czy to lenistwo ogarnęło użytkowników? A może nawał przedświątecznej pracy? Jest też możliwe, iż potencjalni uczestnicy forum podjęli na czas adwentu postanowienie ograniecznia, bądz rezygnacji z internetu.\nWysłany: Czw 17:59, 14 Gru 2006\nBóg zapłać a pozdrowienia ja również pozdrawiam księdza. Ma ksiądz troszeczke racjii: zgadzam sie z lenistwem użytkowników, a nie zgadzam, z tym że podjęli oni na czas odwentu postanowienie ograniczenia z internetu. Internet no nałóg taki jak papierosy itp.


DOM.PL™ - Projekt domu AN LONGINUS CE - DOM AO6-88 - gotowy koszt budowy\nAN LONGINUS CE\nDom parterowy, z użytkowym poddaszem Projekt domu Longinus wyróżnia się zdecydowanie wśród małych domów parterowych z użytkowym poddaszem, bez garażu. Sylwetka jest wyjątkowo smukła, bo, aby umożliwić wykorzystanie poddasza na wąskim rzucie, przewidziano stosunkowo wysokie ścianki kolankowe (1,2m). Taka forma wynika z przeznaczenia koncepcji na działki płytkie lub o bardzo małej szerokości. Na uwagę zasługuje nieszablonowo pomyślana przestrzeń życia rodzinnego z niezabudowaną klatką schodową. Na wydłużonym, niewielkim rzucie udało się rozmieścić ustawną strefę dzienną, która, mając całkowicie otwarty charakter, zachowuje czytelny podział na hol, kuchnię i jadalnię z salonikiem. Mimo niewielkiej powierzchni, na parterze jest także wygodna sień z głęboką szafą ubraniową, dodatkowy pokój oraz osobna pralnia z kotłem gazowym przy łazience. Druga kondygnacja pod dwuspadowym dachem mieści trzy sypialnie z kolejną, dużą łazienką. Pokoje doświetlono tu bez użycia lukarn dachowych, co, wraz z geometrycznymi podziałami w wykończeniu elewacji, podkreśla prostotę i nowoczesność całości. Pomysł projektu domu Longinus kontynuuje w nieco większej wersji Longinus Sto.\npokój dzienny = 21.5 m2\nkuchnia = 5.1 m2\nProjekt domu AN LONGINUS CE\nPow. netto (m2):(?)110,50\nID projektuDOM AO6-88\nPowierzchnia dachu (m2):138,60\nBudowa DOM AO6-88\nZamów rysunki szczegółowe AN LONGINUS CE


Posty: 4808 #2395153\nMnie najbardziej śmieszy w tym wszystkim a czasami wręcz oburza dzielenie ludzi na tych prawdziwych i nieprawdziwych. Moim zdaniem jest to objaw zupełnej nieznajomości tego hobby, buty oraz przerośniętego ego.\nElectra 16.07.2019 20:33:41\nPosty: 150 #2395159\nNie odbierz tego Kolego ad personam ale spróbuję Ci przedstawić mój pogląd.\nCzy posiadanie bolida czyni z Ciebie kierowcę F1 ? Parafrazując czy każdy facet z widłami to Neptun ? Ja nie uważam że jeśli ktoś nie zna telegrafii to nie może startować w zawodach bo to określa formuła i regulamin zawodów. Mało tego rozumiem że Ci którzy w nich startują w takiej formie robią to z wiadomych powodów. Potrzeby rozwoju i chęci kontaktu z telegrafią np 40 wpm . Przecież nie zorganizują na 3520 szkółki QRS . Zwyczajnie spotykają tam ludzi którzy im dorównują bądź stanowią dla nich jakąś formę rywalizacji.\nNie ma sensu doszukiwać się jakiejś głębi w tym o czym pisze np Zbyszek bo to proste.\nCzy kogoś kto nie zna żadnego języka można nazwać piliglotą - nie .\nZatem telegrafistą nie jest osobą która nie zna telegrafii. Prościej nie potrafię .\nZ dużym dystansem do całej sprawy pozdrawiam wszystkich.\nPosty: 1467 #2395163\nIlość edycji wpisu: 1 Przyznając rację Jurkowi hf1d, na zakończenie odniosę się jeszcze tylko do jednej wypowiedzi Mariusza:\nPrzecież zawody to, przede wszystkim, doskonalenie umiejętności. Własnych.\nW odniesieniu do znacznej części uczestników jest to prawda. Ale dla innej części, zawody to udział ukierunkowany na uzyskanie jak najlepszego rezultatu przy użyciu wszystkich dostępnych i dozwolonych regulaminowo metod. Czas na doskonalenie umiejętności był przed zawodami (cytowane wypowiedzi n6mj i ct1boh).\nPosty: 2355 #2395181\nzauważ, że to nie jest już świat dla normalnych ludzi.\nZawsze i wszędzie znajdzie się jakiś "duchowy ojciec narodu", który uzurpuje sobie prawo do oceny moralnej.\nJeden będzie mnie oceniał czy jestem krótkofalowcem czy nie, drugi zakwalifikuje mnie do gorszego sortu Polaków, trzeci do wrogów wiary, a jutro jeden z drugim obudzą sie z ręką w nocniku jak zaczną dzielić ludzi na prawdziwych aryjczyków i innych.\nTylko, żeby się nie okazało, że to ich zdyskwalifikują i poddadzą utylizacji.\nSfrustrowani, mali ludzie, nie potrafiący cieszyć się tym co robią. Oni zawsze muszą znaleźć tych złych, tych gorszych i muszą nauczać, krzewić jedyne słuszne idee.\nGęby pełna frazesów o jedynym prawdziwym krótkofalarstwie, a slinią się na widok najnowszego sprzętu jak na widok szesnastolatki.\nJedyni prawdziwi tradycyjni krótkofalowcy, ale zaproponuj jednemu z drugim rezygnację z FTDX 3000 na rzecz FTDX 401 to powietrze schodzi.\nI dlatego szanując prawo każdego do tradycjonalizmu, mam gdzieś poglady tych ludzi na mnie i na to co robię i jak robię.\nMnie radochę dzisiaj sprawiło zrobienie 12 QSO z R2017M, a oni w tym czasie wylewali swoje frustracje na forum.\nJeżeli startuję w zawodach to dla samego siebie, a nie dla oceniaczy i duchowych mentorów.\nPosty: 5517 #2395195\nIlość edycji wpisu: 1 Grzegorzu "zebuu" jak widzisz, to tutaj liczy się tylko rywalizacja kto lepszy ma sprzęt, a nie kto kocha pasję CW, bo o tej jednej emisji toczy się dyskusja, nie zawsze jednakowo rozumiana nawet przez starych telegrafistów jak SP7IVO, czy HF1D.\nJeżeli ktoś ma manię zawodnika, to owszem, ma takie prawo, ale nikt nie ma prawa szeregować "telegrafistów CW" według własnego widzimisię i udziału w zawodach, bo to są zwykłe brednie! Furman nie ma prawa oceniać przechodniów po rodzaju obuwia i czy mają buty podkute blaszkami. I tak samo zajadły zwolennik zawodów nie ma prawa oceniać zwykłego miłośnika CW bywającego na pasmach nie dla wściekłego wyścigu, tylko dla przyjemności zwykłego porozmawiania z odległym kawałkiem świata.\nLudzie obudźcie się i nie szalejcie! Zawody to tylko jeden z FRAGMENTÓW uprawiania krótkofalarstwa i nie podciągajcie\npod zawody sensu istnienia radioamatorstwa, bo to jest najzwyczajniej paranoidalne, chore.\nDochodzę do smutnych wniosków w tej dyskusji i wielu jest mi po prostu żal.\nPS: Chyba będzie nowa "burza".\nPosty: 5517 #2395201\nIlość edycji wpisu: 2 W określeniu pasjonata CW jakoś nie widzę miejsca dla "maniaka zawodów", to są dwa "różne światy"!\nOczywiście Ty możesz uważać inaczej, nikt Ci tego nie zabroni, Polska to wolny kraj!\nPosty: 150 #2395208\nA może to jest tak, że jak ktoś nie ogarnia jakiejś technologii, to musi ją zdewaluować, bo tylko wtedy jest w stanie nadal nazywać siebie "elitą" (inaczej musiałby uznać, że przespał rozwój techniczny i jest "zacofany") To normalne, ciągle słyszy się teksty tupu "po co te GPS-y, ja całe życie jeździłem bez nich", "po co te komputery, kiedyś księgowi dawali radę przy pomocy liczydeł i kajetów", "po co te waterfalle w transceiverach, kiedyś kręciło się gałą i było ok" i kończy się jak w słynnej kwestii Pawlaka z filmu Sami Swoi "Wszystko mnie można zarzucić, ale nie to że ja nowoczesny!"\nPrawda jest taka, że programy typu Morse Runner (czy RufzXP, QRQ, PileupRunner, CWstudio itp.) są GENIALNE do nauki telegrafii, w moim przypadku sprawdzają się znacznie lepiej niż słuchanie pasm, bo mogę sobie ustawić "korespondenta" jakiego w danej chwili potrzebuję do treningu, szybkiego, wolnego, popełniającego błędy lub nie, jeden sygnał lub pileup 20-stu osób, dobre warunki na paśmie lub słabe itd. i to wszystko kiedy chcę i gdzie chcę (komputer jest cierpliwy i zawsze ma czas ).\nNadawanie ze sztorca? Jak ktoś lubi, jego sprawa, ja wolę paddle czy klawiaturę - sygnał czytelniejszy dla odbiorcy, a jak ktoś jeszcze nie ma wprawy w odbiorze, to się wesprze dekoderem i dekoder sobie z takim nadawaniem poradzi (a z nadawaniem ze sztorca zwykle nie, bo mało kto na sztorcu nadaje "bez akcentów"). A że ktoś mnie nazwie nieprawdziwym krótkofalowcem, to mam to w czterech literach, dla mnie dla odmiany nie jest prawdziwym krótkofalowcem ten, kto nie idzie z postępem technicznym (postęp jest przecież wpisany w słynny "Kodeks Krótkofalowca") i... nie chodzi tu o cenę "zabawek" i bajery w nich zawarte, bo postęp może być w wielu kierunkach (na przykład miniaturyzacja prostych urządzeń na potrzeby SOTA, schodzenie z mocą w dół poprzez opracowywanie nowych emisji, poprawianie sprawności energetycznej poprzez robienie PA do SSB pracujących w klasie D czy opracowywanie odbiorników SDR które za ułamek ceny klasycznych konstrukcji sprzed 30-stu lat osiągają porównywalne parametry odbiorcze).\nPostęp to także wykorzystywanie możliwości jakie daje współczesna technika podczas zawodów krótkofalarskich. W motoryzacji nikt się nie dziwi, że bolid F1 sprzed 10-ciu lat nie jest w stanie zająć czołowych miejsc w wyścigu, ale w krótkofalarstwie jak ktoś próbuje zastosować technologie sprzed 10-ciu lat i nie osiąga wyników, to narzeka na to, że inni się "wspomagają" i to nie jest uczciwe Czy postęp to tylko nieustanne ćwiczenie nadgarstka na sztorcu? A nie przyszło wam do głowy, że stosowanie coraz to bardziej zaawansowanego oprogramowania podczas zawodów to też jest postęp?\nCzołowe miejsca w typowych zawodach (pomijam zawody specyficzne typu "zawody sztorcowe", czy zawody "na lampach wyprodukowanych przed 1940 rokiem") jest możliwe tylko poprzez połączenie znakomitych umiejętności operatorskich i zaawansowanej technologii - trzeba się pogodzić z tym, że znakomity operator który ma tylko RBM-1 oraz kartkę i długopis nie ma szans z równie znakomitym operatorem, który dodatkowo ma wsparcie w postaci nowoczesnej technologii. Zawody to nie tylko rywalizacja umiejętności operatorskich, ale też rywalizacja techniczna, bo krótkofalarstwo to hobby techniczne. Dopóki stacja przestrzega zapisów regulaminu, to moim zdaniem nie ma nic złego w tym, że wspiera się komputerami (a że wielu operatorów "nie nadąża" za zmianami technologicznymi i to pozbawia ich szans na czołówkę mimo znakomitego "ucha i nadgarstka", no cóż... zamiast narzekać, niech zaczną też nadążać technologicznie ).\nBywają różne opinie.\nW zasadzie kożystając z dobrodziejstw technologicznych można powiedzieć ,że SDR czy sztorcak nie robi różnicy ( sic ),\nNie ma sensu sprowadzać wszystkiego do wspólnego mianownika . Jaka różnica czy QRP czy 2000W z Uralu . Lączność to łączność :-)\nBa można nawet polecieć do Australii samolotem z ręczniakiem w bagażu . Trzesnąć 100 x ZL i zalogować.\nWidzisz kolego . Mnie najbardziej w tym hobby podoba się dowolność. Zapewne słyszałeś " Każdy z nas jest inny zwyczajnie po ludzku się różnimy "\nMam w domu to co mam . Mam kolegów którzy mają lepsze anteny od mojej mam 82 podmioty zrobione na moim QTH . Mam też kolegów którzy zaczynali razem ze mną i się ze mnie śmieją bo mają po 200 hehe Ja naprwdę z nimi nie rywaluzuję . No ma 200 z czego 120 właśnie zrobił u kogoś.\nJa sobie mój świat sam układam .\nW klubie pracuje na klubowym w domu na moim. Logikę coś z CW to znaczy że to wytitałem. QRP to QRP Itd itp .\nPosty: 166 #2395212\nZbig proszę Cię przed następną burzą walnij się w czachę bocianem, jak nie masz to ci pożyczę, fajny jest odrestaurowany. Admina proszę o zamknięcie tego tematu, ponieważ jest uczestnik tej dyskusji, któremu coś się pokręciło i z góry proszę o ostrzeżenie. Niestety ktoś to musiał zrobić.\nPosty: 5517 #2395215\nIlość edycji wpisu: 1 Otóż właśnie że nie odnoszę NICZEGO do siebie, tylko do pasji CW!\nZrobienie rzadkiego kraju w zawodach(gdzie tylko 5nn 73!) to nie to samo, co zrobienie go na na osobnym polowaniu\nna DX'y i wymianę więcej, niż tylko śmieszne "5nn 73" i to często przy zakłamaniu tego raportu do maximum!\nMam wiele pięknych kart QSL z krajów rzadko spotykanych na pasmach jak choćby FM7, czy 5T5, ale każda z tych łączności\ntrwała po kilka minut, a nie sekund, bo to były PRAWDZIWE łączności z wymianą informacji o sprzęcie, pogodzie i nieraz\njeszcze dodatkowo bardziej osobistych, a dopiero takie łączności dają prawdziwą satysfakcję.\nTakiego spotkania i tej atmosfery nie jest w stanie oddać żadna kilkusekundowa łączność w zawodach!\n"5nn 73"i to na wyrost to ma być prawdziwa łączność???\nDla mnie to żenujące.\nPS: A SP3LEM proszę o wzięcie czegoś na wstrzymanie.\nOsobiste wycieczki są regulaminem forum zabronione.\nTo za takie coś właśnie grozi ostrzeżenie!\nPosty: 2355 #2395219\nnie wiem czy zauważyłeś, ale nie tylko nie odbierałem Ci prawa do Twoich poglądów, ale chyba dwukrotnie podkreśliłem, że konserwatyzm też ma dobre strony.\nWiesz tylko czym się różnimy?\nGdy spotkamy się na CW Ty na sztorcu, a ja z np z klawiatury to ja powiem "Zbychu fajnie było Cię spotkac i pogadać".\nNatomiast obawiam się, że z Twojej strony mogę spotkać się z opinią "ueee do d... ta łacznośćc bo nie dość, że nadawałeś z klawiatury to na pewno posługiwałes się dekoderem czyli musiałem się męczyć z ćwierćfalowcem"\nFaktycznie może być żal i chyba gdzieś mi z tyłu zostanie, że jak Cię zawołam to zamiast dzień dobry usłysze pytanie "z czego nadajesz"\nWiesz? Nie jestem pamiętliwy, ale mam już taką jedną zadrę po łączności z polskim VE.\nZawołałem go na QRP i wszystko było fajnie (raport 57) dopóki nie powiedziałem że pracuję z FT817 z samochodu.\nUsłyszałem "Uee, koledzy z SP1 robią sobie dzisiaj na mnie eksperymenty. Kończymy bo ta łączność mocno niekomfortowa".\nNawet gościa nie wpisałem do logu. Teraz po prostu unikam VE posługujących się językiem polskim.\nPrzykro by mi było gdybym kumpla z klubu musiał unikać. Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie.\nPosty: 5517 #2395220\nIlość edycji wpisu: 1 Daruj Jurku, ale czy masz podstawy do uważania, że tak się zachowam?\nNo to mnie nie znasz, he, he!\nCo nie przeszkadza, bym Cię odbierał na Twoim bug'u.\nPosty: 5517 #2395226\nZrobienie rzadkiego kraju w zawodach(...)\nCzytać nie umiesz? Przecież napisałem wyraźnie, że nie chodziło o rzadkie kraje (DX-pedycje nie biorą udziałów w zawodach ), tylko o trudne technicznie gdzie aby taki kraj zaliczyć przy konkretnej kombinacji pasma+emisji+mocy+anteny z drugiej strony musi być big-gun z dobrymi antenami kierunkowymi, bo inaczej nie mam szans danego kraju na danym paśmie i emisji zaliczyć z moimi skromnymi środkami antenowymi i mocowymi - zawody w tym pomagają, bo do wyścigu o każdy punkt startują najlepsze (edit: najlepiej wyposażone technicznie) stacje na świecie i one mają szansę mnie usłyszeć\nTiaaa! Sprowadzasz wszystko do gloryfikacji zawodów, czyli tego co ja nazywam wiesz jak!\nMoja stopka mówi wszystko. Kiedyś, kiedyś, dawno temu to była szczytna idea, ale dziś???\nNieprzestrzeganie mocy licencyjnych, odstępów od pracujących stacji, prowadzenie CQ TEST w wycinkach dla DX\ni parcie po trupach do zwycięstwa, to jest szczytny cel? Paranoja i żenada!\nNie będę z Tobą dyskutował, bo mnie to już męczy, stajesz się up.....iwy dla samej swojej zasady.\nZbyt długo jestem licencjonowanym nadawcą żebyś mnie akurat Ty pouczał.\nTrochę inne zasady nam wpajano kiedyś jako młodym pasjonatom krótkofalarstwa.\nPosty: 3063 #2395286\nTo ja dodam jeszcze 0.03zł. Start w zawodach CW, zwłaszcza w takich z przewidywalną grupą kontrolną, to świetny pomysł dla średnio zaawansowanych. Dla tych, którzy jeszcze za mało potrafią, by porozmawiać na CW o pogodzie itp ale już dobrze odbierają podstawy (mają opanowany odbiór znaków i przewidywalnych wyrażeń). Zrobią sporo QSO. Do tego bardzo dobra sprawność energetyczna tej emisji z powodzeniem równoważy niewielkie niedostatki antenowe początkujących. To jest dobre ćwiczenie.\nPosty: 5517 #2395296\nYes dr Martin. Też tak samo uważam. Pozdrawiam.\nPosty: 6446 #2395305\nTo ty znasz bo Cię słyszałem jak nadajesz tylko zastanawiałem się z czego nadajesz?\nPosty: 12177 #2395328\nNiby kim Ty jesteś że wnosisz o zamkniecie wątku ??????\nInnym wypominasz a sam nie jesteś nic lepszy. Pięć lat jesteś uczestnikiem tego forum a regulamin jest Tobie totalnie obcy, spręż się i przeczytaj.\nPrzypomnę Tobie że o zamkniecie wątku wnioskuję jego założyciel lub robi to z urzędu Admin.\nPosty: 2355 #2395378\nDaruj Jurku, ale czy masz podstawy do uważania, że tak się zachowam?\nnie powiedziałem, że na pewno tak się zachowasz.\nPowiedziałem, że mam obawy.\nNie bierz do siebie tego co teraz napiszę.\nOstatnimi czasy zbyt często spotykałem ludzi, którzy byli pierwsi do dzielenia innych na lepszych lub gorszych.\nCo do buga to nie idzie mi na nim tak jakbym chciał. Na szczęście mam jeszcze dwa "szwedy" i J38.\nPosty: 6446 #2395392\nWczoraj popracowałem trochę w zawodach PA ale nigdzie nie słyszałem oprócz SP9MA a tym bardziej tu dyskutujących ,aż wstyd bo tu już 4 strony a w eterze zero !!!!\nPosty: 2355 #2395401\ngdybyś zajrzał do kalendarza zawodów to zauważyłbyś, że ten weekend obfituje w zawody.\nMyślę, że na pierwszym planie nie są zawody PA tylko CQ WW WPX RTTY w których startuje mnóstwo polskich stacji, a niektóre po 24 godzinach miały takie wyniki, że czapki z głów.\nPosty: 6446 #2395403\nWiem słuchałem ale ja nie pracuje ze względów technicznych ,bardziej mnie interesują zawody CW dla treningu do zawodów na UKF.


Bruno Schulz - biografia, wiersze, utwory\nBruno Schulz: tworzenie jest przywilejem wszystkich duchów\nDziecko wątłe ale zdolne\nKsiążki, studia i wędrówki\nProfesor z konieczności\n"Na granicy genialności"\nOd śmierci brata po Złoty Wawrzyn\nWładza ludowa i rządy nadludzi\nWokół twórczości Brunona Schulza\nBruno Schulz (1892-1942) był prozaikiem, eseistą, grafikiem, rysownikiem i malarzem. Urodził się w Drohobyczu, gdzie skończył gimnazjum i zdał egzamin maturalny. W l. 1910- 1915 studiował we Lwowie i w Wiedniu. Od roku 1924 pracował jako nauczyciel rysunku w drohobyckim gimnazjum. Pochodził ze zasymilowanej rodziny kupca bławatnego, Jakuba. Na Politechnice Lwowskiej studiował architekturę, zaś w Wiedniu sztuki plastyczne. W l. 30 zyskał w polskim środowisku literackim renomę jednego z najlepszych pisarzy debiutującego pokolenia. W roku 1941 znalazł się wraz z rodziną w getcie, gdzie przez jakiś czas miał zapewnione względne bezpieczeństwo, gdyż wykonywał liczne prace plastyczne dla gestapowca Feliksa Landaua. Właśnie do nich należały odnalezione w r. 2001 malowidła ścienne, wywiezione nielegalnie do muzeum Yad Vashem w Jerozolimie. Bruno Schulz został zastrzelony przez funkcjonariusza Gestapo w trakcie „akcji odwetowej” 19 listopada 1942 r., podczas której zabito ok. 200 Żydów.\nTwórczość literacka Schulza rozpoczyna się od poetyckich listów do przyjaciółki, filozof i pisarki Debory Vogel, które za jej namową opracował w formę opowiadań i wydał dzięki pomocy Zofii Nałkowskiej jako Sklepy cynamonowe (1933). Ukazał się również tom opowiadań Sanatorium pod klepsydrą (1938), cztery opowiadania wydane w prasie, kilkanaście recenzji i esejów oraz listy. Część korespondencji i niewydanych tekstów przepadła w toku eksterminacji Żydów z getta w Drohobyczu. Zachował się cykl grafik Xięga bałwochwalcza, jeden obraz olejny oraz kilkaset rysunków, w tym portrety, sceny rodzajowe i erotyczne a także ekslibrisy i ilustracje do książek.\nProza Brunona Schulza dąży do mitologizacji codzienności, życia autora, jego rodziny i miasta jako modeli egzystencji i kosmosu jako takiego. Zostają wpisane w cykliczny czas mitu, składający się z pór dnia, roku, epok życia ludzkiego i dziejów świata. Mityczny charakter ma również przestrzeń miejska i zajęcia, tak codzienne jak i odświętne. Ukrytą dynamikę rzeczywistości wyrażają dualizmy np. jawy i snu, męskości i kobiecości lub tradycji i nowoczesności. Dynamika ta prowadzi ku cyklicznym sekwencjom wydarzeń porządku mityczne jak i do ostatecznych przemian historycznych. W procesie kreacji własnego mitu literackiego Pisarz korzystał zarówno z mistyki żydowskiej, Biblii i mitologii, jak i z psychoanalizy, surrealizmu oraz awangardy Inspirował się również romantyzmem niemieckim oraz filozofią Nietschego i Schopenhauera. Jego starannie modelowany, specyficzny język poetycki jest mocno zmetaforyzowany, łącząc słownictwo i pojęcia z różnych dziedzin, by dzięki temu odkryć ich pierwotną jedność powiązaną z boskim słowem sprawczym.\nBruno Schulz urodził się 12 lipca 1892 r. w Drohobyczu. Przybyły do Drohobycza z Sądowej Wiszni ojciec Pisarza, Jakub Schulz (1846-1915) prowadził wraz z żoną, Henriettą z Hendel-Kuhmärkerów (zm. 1931), sklep z materiałami bławatnymi przy rynku drohobyckim, który działał pod szyldem „Henrietta Schulz” od ok. r. 1880. Jego likwidację w roku 1910 spowodowała choroba Jakuba. Bruno miał dwoje rodzeństwa: brata Izydora i siostrę Hanię.\nPrzyszły twórca rozpoczął naukę w domu, zapewne nigdy nie chodził do szkoły powszechnej. Jako dziecko wiele chorował, był słaby fizycznie i bardzo wrażliwy. W domu posługiwano się przede wszystkim językiem polskim i niemieckim, co sprawiło że Bruno znał oba płynnie od najmłodszych lat. Jidysz odgrywał rolę drugorzędną, dlatego też Poeta nigdy w pełni go nie opanował. Jak pisze Jerzy Jarzębski, co prawda rodzina Schulzów należała do środowiska Żydów galicyjskich, to jednak nie tylko mówiła po polsku, ale i niezbyt pilnie przykładała się do tradycyjnych obrzędów religii mojżeszowej.\nW roku 1902 chłopiec rozpoczął naukę w drohobyckim Gimnazjum im. Franciszka Józefa z polskim językiem nauczania. Wyróżniał się dobrymi ocenami, zwłaszcza z języka polskiego i rysunku. Właśnie lata gimnazjalne zadecydowały o głębokim zakorzenieniu Twórcy w kulturze polskiej.\nW roku 1907 dzięki zabiegom ojca i poparciu szkoły w Drohobyczu ukazała się karta pocztowa przedstawiająca zdjęcie wykonanej przez Brunona w VI klasie gimnazjum rzeźby. Wcześniej napisał jako wypracowanie na dowolny temat baśniową opowieść o koniu, która doczekała się rozwinięcia w Sklepach cynamonowych. Praca wzbudziła szczególne zainteresowanie grona pedagogicznego, dzięki czemu znalazła się w archiwum Gimnazjum. W roku 1910, po ośmiu latach nauki, Schulz zdał egzamin dojrzałości z wynikiem bardzo dobrym.\nKierując się radami najbliższych, Bruno rozpoczął po wakacjach studia na Politechnice Lwowskiej na Wydziale Budownictwa Lądowego (architektury). W związku z zamknięciem sklepu i chorobą ojca, rodzina przeprowadziła się z domu przy drohobyckim Rynku na ul. Floriańską (Bednarską). Znajdował się tam dom siostry Poety, Hani Hoffman, która owdowiawszy mieszkała z dwoma synami, Ludwikiem i Zygmuntem.\nPo zaliczeniu pierwszego roku studiów, Schulz zrezygnował w r. 1911 z dalszej nauki na Politechnice. Powrócił do rodzinnego miasta, gdzie przez pół roku poważnie chorował na serce i płuca. Okres rekonwalescencji spędził w położonym niedaleko Drohobycza sanatorium w Truskawcu. W roku 1913 wrócił na studia we Lwowie. Chociaż zdał zaległe egzaminy, dalszą naukę uniemożliwił wybuch wojny światowej. 23 czerwca 1915 roku zmarł Jakub Schulz. Dwa lata później wraz z członkami rodziny zagrożonymi działaniami zbrojnymi, Bruno wyjeżdża do Wiednia. Tam podejmuje próbę kontynuacji studiów architektonicznych, a przy tym zyskuje możliwość bezpośredniego poznania zbiorów sztuki muzeów stolicy Habsburgów.\nPo kilku miesiącach wraca do Drohobycza by poświęcić się pracy samokształceniowej oraz doskonaleniu warsztatu plastycznego. Systematyczne lektury dzieł ukazujących się po polsku i po niemiecku umożliwiał przede wszystkim księgozbiór Emanulea Pipla, przyjaciela Pisarza oraz księgarnia prowadzona przez jego ojca. Jak pisze Jerzy Ficowski, Bruno interesował się literaturą piękną (Thomas Mann, Rainer Maria Rilke), historią sztuki oraz filozofią. W roku 1918 wstąpił do utworzonej w Drohobyczu przez młodych Żydów zafascynowanych sztuką grupy „Kaleia”, mającej charakter klubu artystycznego i towarzyskiego zarazem.\nNa przełomie r. 1919 i 1920 Bruno Schulz rozpoczął prace nad cyklem grafik pod zbiorczym tytułem Xięga Bałwochwalcza wykonanych w technice cliché-verre. Technika ta, dosłownie „klisza szklana”, łączyła grafikę i fotografię. Szczególnie popularna stała się w l. 50-70. XIX wieku w kręgu artystów francuskich zwanym Szkołą z Barbizon (École de Barbizon, École de 1830). Polegała na wydrapywaniu na płytce ze szkła pokrytej czarną żelatyną rysunku, następnie odbijanego na papierze światłoczułym. Technikę kliszy szklanej po raz pierwszy opracował pionier fotografii William Fox Talbota, który w r. 1839 przedstawił w Royal Society jako tzw. fotogeniczne rysowanie (ang. photogenic drawing). Dzięki niemu można było otrzymać negatywowy obraz przedmiotu umieszczonego na światłoczułym papierze. Popularność w środowisku artystów metoda zyskała dopiero po powtórnym jej odkryciu przez fotografa - amatora Adalberta Cuveliera i rysownika Léandre’a Grandguillaume’a. W XX wieku z cliché-verre korzystali m.in. Pablo Picasso, Paul Klee i Max Ernst.\nJak pisze Jerzy Ficowski, tworząc Xięgę Schulz wykonał ponad dwadzieścia prac, które sprzedał lub podarował przyjaciołom, zarówno pojedynczo jak i w kompletach liczących po kilkanaście sztuk, dla których sporządzał własnoręcznie specjalne teki. Każda egzemplarz teki był opatrzony inną kartą tytułową z rysowaną piórkiem kompozycją. Artysta wykonał również ekslibrisy, m.in. w roku 1920 trzy dla Maksymiliana Goldsteina, a osiem lat wcześniej dwa dla swego przyjaciela i kolekcjonera sztuki, inżyniera związanego z firmą naftową „Galicja” Stanisława Weingartena. Goldstein (1880-1942) pracował jako bankier, był jednak przede wszystkim znawcą ekslibrisów, o których w r. 1913 opublikował na łamach „Gazety Lwowskiej” rozprawę. Oprócz tego, założył Muzeum Żydowskie we Lwowie, sam również kolekcjonował judaika i monety. Schulz wykonał ekslibrisy dla jego kolekcji eroiców, wchodzącej w skład zbioru liczącego kilka tysięcy egzemplarzy.\nW roku 1921 Bruno Schulz składa podanie o pracę jako nauczyciel rysunku w swej dawnej szkole, obecnie noszącej nazwę Gimnazjum Państwowego im. Króla Władysława Jagiełły. Mimo przyjęcia na okres próbny, Pisarz pracy nie podjął, gdyż obawiał się, czy podoła nowym obowiązkom zawodowym, spodziewając się jednocześnie że utrzyma się z twórczości artystycznej. W marcu roku 1922 wystawił swe prace graficzne na Salonie Wiosennym Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych (TZSP) w Warszawie, a w lipcu w Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych we Lwowie (TPSP). W roku 1923 wziął udział w Wystawie Prac Artystów Żydowskich w Wilnie. Niestety, uczestnictwo w poszczególnych wydarzeniach odnotowywały jedynie pisma o znaczeniu regionalnym, wobec czego Twórca był pozbawiony tak satysfakcji, jak i perspektywy zamówień. W związku z brakiem środków do życia, Schulz znów starał się o pracę jako nauczyciel w drohobyckim gimnazjum. Podjął ją we wrześniu roku 1924, prawo światowe wymagało jednak odpowiednich uprawnień. Należało zatem poddać się egzaminowi przed komisją Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Jak pisze Jerzy Ficowski, wśród egzaminatorów byli m.in. Teodor Axentowicz i Wojciech Weiss, zaś umiejętności Schulza oceniono 27 kwietnia 1926 jako bardzo dobre.\nJako początkujący nauczyciel, Artysta poznał na urlopie w Tatrach studenta polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego Władysława Riffa, utalentowanego literacko, lecz chorego na gruźlicę płuc. Rozmowy prowadzone w Zakopanem i bogata korespondencja stały się inspiracją do sprawdzenia własnych możliwości w prozie artystycznej. Zapewne właśnie w tym okresie powstały pierwsze dojrzałe utwory Schulza, zatajane podówczas nawet przed przyjaciółmi. Przyjaźń trwała aż do śmierci Riffa grudniu roku 1927. Niestety korespondencja znajdująca się w pokoju zmarłego została zniszczona razem z innymi dokumentami przez dezynfektorów.\nUrzeczywistnienie planów pisarskich było utrudnione ze względu na czasochłonną pracę w szkole oraz brak sił, na który Schulz stale się skarżył. Składał przy tym liczne podania o urlop, zwykle rozpatrywane negatywnie. O ile wiemy, był nauczycielem kompetentnym i lubianym przez uczniów, do których odnosił się przyjaźnie, a przy tym niekonwencjonalnie. Wiele uwagi poświęcał utalentowanym rysownikom, pracując z nimi również poza godzinami pensum. Jeśli dostrzegł u kogoś rzeczywisty brak uzdolnień plastycznych, wystawiał ocenę dostateczną, uznając, że talentu nie można się wyuczyć. Do jego zwyczajów należało opowiadanie uczniom klas młodszych bajek, które na bieżąco ilustrował kredą na tablicy. Takie twórcze improwizacje były, jak pisze Ficowski, jedyną metodą, którą był w stanie uciszyć, a jednocześnie zainteresować przedmiotem klasy szkolne.\nW sierpniu 1928 r. skończyła się zawarta na cztery lata umowa, wobec czego Pisarz w październiku tego samego roku przystąpił do egzaminu na nauczyciela szkół średnich. Po jego zdaniu został mianowany nauczycielem etatowym od roku 1929, z dodatkowym obowiązkiem nauczania robót ręcznych. Do 8 marca 1932 r. pozostawał w świetle prawa tzw. „nauczycielem tymczasowym”, gdyż dopiero wtedy zarządzenie Kuratorium Lwowskiego Okręgu Szkolnego przeniosło Schulza do kategorii „nauczycieli stałych”. W roku 1936 otrzymał tytuł „profesora”. Niekiedy uczył matematyki, pracował też w gimnazjum prywatnym oraz szkole podstawowej. W tym samym czasie powierzono mu również obowiązki „zawiadowcy gabinetu rysunkowego i zajęć praktycznych”.\nW roku 1930 Bruno Schulz wystawił swe grafiki, rysunki i obrazy w Salonie Wiosennym Pałacu Sztuki we Lwowie, w Truskawcu oraz na wystawie Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych, odbywającej się w salach Żydowskiego Domu Akademickiego w Krakowie. Rok później wziął udział w wystawie krakowskiego PTSP, a cztery lata później w wystawie Związku Zawodowego Artystów Plastyków we Lwowie. Coraz większe znaczenie zyskiwało jednak pisarstwo, odsuwając w cień malarstwo i grafikę. Malarstwo było dla Schulza profesją, literatura – rodzajem twórczości chyba bardziej odświętnym i zarazem osobistym (J. Jarzębski, s. XXX).\nOkoło roku 1930 Pisarz za pośrednictwem Witkacego poznał lwowską pisarkę i doktor filozofii (UJ, 1926) publikującą w jidysz, po polsku i hebrajsku Deborę Vogel. Zaprzyjaźnili się, a partnerstwo intelektualne, przejawiające się zwłaszcza w bogatej korespondencji, stało się nowym bodźcem sprzyjającym twórczości literackiej Schulza. W listach do Debory, określającej się mianem „ambasadorki modernizmu”, znalazły się urywki prozy, powstałe z myślą o niej lub pochodzące z wcześniejszych zapisków. Z czasem to właśnie z nich powstały opowiadania tworzące tom Sklepy cynamonowe, nad którymi prace Pisarz ukończył w roku 1931, jeszcze przed śmiercią swej matki 23 kwietnia. Podczas kursów wyjazdowych dla nauczycieli poznał w Żywcu profesora Stefana Szumana, który przeczytawszy rękopis Sklepów cynamonowych, ocenił je wysoko, obiecując pomoc w publikacji. Niestety, zabiegi te, podobnie jak starania Debory Vogel, okazały się nieskuteczne. Dobre skutki przyniosło dopiero wstawiennictwo Zofii Nałkowskiej, osobiście zainteresowanej postacią drohobyckiego artysty. Właśnie ona jako pierwsza wysoko oceniła jego debiut pisarski na łamach „ABC Literacko-Artystycznego” (1/1934).\nWiosną 1933 roku Schulz poznał w swym mieście Józefinę Szelińską, nauczycielkę języka polskiego, swą przyszłą narzeczoną. W grudniu tegoż roku debiutował opowiadaniem Ptaki ogłoszonym w 52 numerze „Wiadomości Literackich” oraz wydaniem książkowym Sklepów cynamonowych (nakładem „Roju”, datowane na r. 1934. Wkrótce pojawiły się pochwały i wyrazy uznania zawarte w listach do Pisarza, przesłanych m.in. przez Wacława Berenta, Bolesława Leśmiana, Zenona Przesmyckiego, Staffa i Tuwima. Z wielkim entuzjazmem pisali o Sklepach cynamonowych Leon Piwiński, Tadeusz Breza i Stanisław Ignacy Witkiewicz, który we wstępie do wywiadu z ich autorem stwierdzał, że Schulz to „gwiazda pierwszej wielkości”, a jego twórczość trzeba umieścić „jeśli nie już w obrębie genialności, to na jej granicy” („Tygodnik Ilustrowany” 17/1935). Debiut i starania Zofii Nałkowskiej poszerzyły krąg znajomych Twórcy, m.in. o Witolda Gombrowicza. Sukces stał się przy tym kolejną zachętą do pracy nad „dalszym ciągiem Sklepów” - powieścią Mesjasz. Utrudnieniem było odmowne rozpatrzenie podania o roczny urlop. W roku 1934 i 1935 Schulz ogłosił jeszcze kilka opowiadań, spośród których część opatrzył własnymi ilustracjami. Były to głównie utwory powstałe jeszcze przed Sklepami cynamonowymi, nowe były dwa fragmenty Mesjasza. Pisarz pomagał jednocześnie swej narzeczonej w pracy nad przekładem powieści Franza Kafki Proces, która ukazała się w roku 1936 z nazwiskiem Schulza jako tłumacza, dzięki czemu łatwiejsze stało się wydanie książki.\nW styczniu roku 1935 zmarł starszy brat, Izydor, ważna postać rozwijającego się w tzw. Zagłębiu Borysławskim przemysłu naftowego. Sytuacja materialna rodziny, której Izydor stale pomagał, uległa pogorszeniu tak znacznemu, że konieczne okazało się przerwanie prac nad powieścią Mesjasz. Równocześnie, Julian Tuwim, Antoni Słonimski i Adolf Nowaczyński zgłosili do nagrody „Wiadomości Literackich” Sklepy cynamonowe. Niestety, tego przyznawanego przez tzw. Akademię Niezależnych wyróżnienia Pisarz nie otrzymał. Sukcesem zakończyły się natomiast starania o roczny urlop płatny, udzielony na okres od 1 stycznia do 30 czerwca 1936 r. Schulz spędził go głównie w stolicy, gdzie pracowała jego narzeczona. W sierpniu wybrał się na pokładzie transatlantyku „Kościuszko” na trzydniową wycieczkę do stolicy Szwecji.\nDla ułatwienia małżeństwa z katoliczką, Pisarz wystąpił formalnie z żydowskiej gminy wyznaniowej w Drohobyczu, zyskując dzięki temu status osoby bezwyznaniowej, mogącej zawrzeć małżeństwo według prawa niemieckiego, obowiązującego na terenie byłej dzielnicy pruskiej. Do tego potrzebne było fikcyjne zameldowanie. Mimo starań Brunona, dla którego narzeczona była również powierniczką i adresatką największego zbioru listów (nie zachowały się), para rozstała się w roku 1937. Pisarz został sam, z pustką w duszy i poczuciem rozpaczliwego osamotnienia (J. Jarzębski, s. XIII).\nPodczas urlopu Twórca poznał w Warszawie Romanę Halpern, która stała się jego powierniczką zarówno w sprawach literackich jak i życiowych oraz, podobnie jak Debora Vogel, adresatką pisanych aż do września 1939 roku listów. Korespondencja ta stanowi zbiór najbardziej obszerny i najcenniejszy w całej ocalałej korespondencji Brunona Schulza. W okresie wolnym od pracy nauczycielskiej napisał również opowiadania Wiosna, Jesień oraz Republika Marzeń, które niebawem ukazały się w prasie literackiej, oraz przygotowywał do druku Sanatorium pod Klepsydrą. Na tę książkę składały się, poza Wiosną, opowiadaniem tytułowym i dwoma fragmentami Mesjasza, utwory powstałe jeszcze przed napisaniem Sklepów cynamonowych. Sanatorium… ukazało się w roku 1937 w Warszawie, już po rozstaniu z Józefiną Szelińską, której książka była dedykowana. Większość recenzentów wypowiadała się pozytywnie, jednak w „Ateneum” (1/1939) ukazał się nieprzychylny Dwugłos o Schulzu Stefana Napierskiego i Kazimierza Wyki, którzy zarzucali „antyhumanizm” wraz z „utwierdzaniem chaosu”.\nW latach 1935-1939 ukazało się również kilkanaście prac krytycznych i recenzji pióra Schulza, przede wszystkim na łamach „Wiadomości Literackich”, „Tygodnika Ilustrowanego”, „Pionu” oraz „Skamandra”. Były to szkice o książkach obcych, ukazujących się w polskim przekładzie (Louis Aragon, Georges Bernanos, Aldous Huxley, François Mauriac) oraz o nowych powieściach polskich, m.in. ilustrowanym przez Schulza Ferdydurke oraz Cudzoziemce Marii Kuncewiczowej. Ukazał się również esej o Zofii Nałkowskiej, a w miesięczniku „Studio” Artysta opublikował w r. 1936 esej programowy Mityzacja rzeczywistości oraz dyskusję listowną z Witoldem Gombrowiczem. Rok później Schulz starał się o doprowadzenie do przekładu jego prozy na niemiecki i włoski, opracował też Expose - zwięzłą charakterystykę Sklepów cynamonowych w języku niemieckim, mającą stanowić swego rodzaju „reklamę” czy prospekt skierowany do zagranicznych wydawnictw. Thomasowi Mannowi przesłał maszynopis swego jedynego opowiadania po niemiecku Die Heimkehr (Powrót do domu). Niestety, starania nie przyniosły oczekiwanego rezultatu, a rozpoczęte prace nad przekładami porzucono. Bez efektów pozostała również rozmowa z twórcą programu „realizmu magicznego” Massimo Bontempellim, odbyta gdy ten odwiedził Warszawę w r. 1939 w celu nawiązania kontaktu z Witoldem Gombrowiczem i Schulzem właśnie.\nPo ukazaniu się Sanatorium pod Klepsydrą, Bruno Schulz kontynuował prace nad Mesjaszem i nowymi opowiadaniami. 2 sierpnia 1938 r. wyjechał do stolicy Francji, jednak czas wakacji i urlopów nie sprzyjał nawiązywaniu nowych znajomości i kontaktów w kręgach artystycznych i literackich, a opłaty, których żądał paryski marchand za organizację wystawy, były zbyt wysokie. Mesjasz, zapewne niedokończony, pozostał, podobnie jak cztery opowiadania, z których miała powstać nowa książka, w rękopisie. W roku 1938 udało się jeszcze wydać w „Wiadomościach Literackich” opowiadanie Kometa, a w „Sygnałach” „fragment większej całości” Ojczyzna. W tym samym czasie Polska Akademia Literatury odznaczyła Schulza Złotym Wawrzynem.\nDo Drohobycza wojska ZSRR wkroczyły 24 września. Chociaż ludności żydowskiej nie dotykały prześladowania, a przy tym funkcjonowały pod kontrolą policji politycznej instytucje kultury jak np. Ossolineum, dyktat socrealizmu stalinowskiego sprawiał, że Bruno Schulz nie miał żadnych perspektyw ani jako pisarz ani jako malarz. Pozostawała praca w sowieckiej oświacie oraz wykonywanie portretów dygnitarzy i malowideł okolicznościowych. Ostrą dyskwalifikacją utworu zakończyła się próba druku noweli w redagowanych przez Wandę Wasilewską lwowskich „Nowych Widnokręgach”. Podobny los spotkał zgłoszone do mającego siedzibę w Moskwie wydawnictwa literatur obcych „Inoizdat” opowiadanie Die Heimkehr. Pozytywnym akcentem było poznanie w roku 1940 młodej malarki Anny Płockier – ostatniej miłości Schulza, adresatki kilku ocalałych listów.\nW roku 1941 nastały jednak czasy jeszcze gorsze, gdyż szybkie zajęcie przez Wehrmacht nie tylko całych Kresów II RP, lecz całego terytorium Ukrainy i Białorusi, doprowadziło Żydów miast takich jak Drohobycz do znalezienia się w swoistym „okrążeniu”, a przy tym stałego zagrożenia śmiercią. Również rodzina Schulzów została wygnana ze swego domu do getta. Pisarz pragnął ocalić jedynie swój dorobek twórczy: zdając sobie sprawę czy intuicyjnie wyczuwając nadciągające niebezpieczeństwo, nocami sporządzał pakiety, w których mieściły się rysunki, listy, utwory literackie i pamiątki, by powierzać je na przechowanie osobom po „stronie aryjskiej”. Malarskimi umiejętnościami Schulza zainteresował się funkcjonariusz Gestapo Feliks Landau, pochodzący z Wiednia stolarz. Wykorzystując swą pozycję, zamawiał u niego wiele prac, m.in. malowidła ścienne do swego mieszkania i instytucji niemieckich oraz rysunki i portrety. Pozory bezpieczeństwa tworzyło zatrudnienie jako „potrzebnego Żyda” przy katalogowaniu zagrabionych przez NKWD i Gestapo księgozbiorów polskich. W listopadzie 1941 w masakrze Żydów Borysławskich ginie Anna Płockier. Prześladowany, wyniszczony podobnie jak inni Żydzi głodem Bruno Schulz po tym ciosie nie zdołał się podźwignąć. Wysłał jeszcze do Warszawy list z błaganiami o pomoc i poradę, a następnie otrzymał od osób związanych z Delegaturą Rządu na Kraj pieniądze i dokumenty pozwalające na próbę wydostania się z getta. W dniu planowanej ucieczki, 19 listopada 1942 r. Pisarz zginał od kuli na skrzyżowaniu ul. Czackiego i Mickiewicza, naprzeciwko Judenratu, ok. 100 m. od dawnego domu rodzinnego. Strzelał do niego gestapowiec Karl Günther, biorący udział tzw. „dzikiej akcji” na terenie getta drohobyckiego. Zginęło wtedy ok. 200 Żydów (zob. np. https://schulzforum.pl/pl/kalendarz/19-listopada-1942 ).\nBruno Schulz został pochowany na nieistniejącym już cmentarzu żydowskim, w niewiadomym miejscu (mogiła zbiorowa?). W l. 50 na terenie nekropolii zbudowano osiedle. W 2006 roku w miejscu zastrzelenia Pisarza wmurowano mosiężną tablicę. Po zakończeniu wojny udało się ustalić, że na terytorium Polski przebywa dwóch posiadaczy pakietów zawierających wyłącznie prace plastyczne, przede wszystkim rysunki. Prace te trafiły do Muzeum Literatury im. Adama Mickiewicza w Warszawie. Nieliczne pozostały w zbiorach prywatnych.\nJan Józef Lipski pisze, że proza Schulza wyrasta z odmiany ekspresjonistycznego modernizmu charakterystycznego dla ostatnich lat imperium Habsburgów. Charakterystyczne dla tego nurtu, skupiającego bardzo różne osobowości pisarskie, była próba ujęcia podstawowych kwestii egzystencjalnych przy pomocy języka mitów i symboliki odwołującej się do podświadomości i nieświadomości (wpływ teorii psychoanalitycznych Freuda i Junga).\nW twórczości Schulza zasadą kierującą kształtowaniem świata przedstawionego jest mit, w skali pamięci jednostkowej jest nim cofnięcie się w świat dzieciństwa i jego mitologii. Wczesne lata życia to „genialna epoka”, złoty wiek błogiej szczęśliwości. Aurea aetas to zarazem czas powrotu do pierwotnego sensu słowa, dzięki czemu mechanizmy języka poetyckiego stają się tożsame z mechanizmami świata. Metafory opisują rzeczywistość „taką jaka jest” w szczerym przeświadczeniu narratora, zatem rzeczywistość ruchliwą, migotliwą, stale gotową na nowe przemiany. Jak zwraca uwagę J.J. Lipski, mamy do czynienia z charakterystycznym utożsamieniem mechanizmu tworzywa artystycznego i świata przedstawionego, łączonym z groteską i autoironią.\nMożna powiedzieć, że narrator Schulza opisuje „wszystko”, interesują go tematy zarówno „błahe” jak i „ważne” (koniec świata w Komecie). Napięcie emocjonalne narracji nie jest warunkowane obiektywną, daną z zewnątrz jako normatyw skalą ważności zjawisk, nie jest „adekwatne”, rodzi się stale na nowo, w toku procesów zderzania świadomości bohatera – „ja” ze światem. Bohater nie mówi o zdarzeniach samych w sobie, fakty otrzymują subiektywne znaczenia, zostają włączone w opowiadanie o inicjacji bohatera (J. Jarzębski, s. XIX). Inicjacja jest wieloaspektowa, złożona i różnorodna (symbolika erotyczna, namiętność, tajemnica życia i rozmnażania, demiurgiczne eksperymenty Ojca, ezoteryka, sztuka, polityka). Bohater stworzony przez Schulza reaguje na wszystko co nowe i olśniewające z namiętnością i dziecięcą ciekawością, całym swym jestestwem odczuwa przyrodę i wszechświat (Wichura, Wiosna, Noc lipcowa, Jesień). Angażuje się również w wydarzenia, które poruszają jego społeczność (Noc wielkiego sezonu, Wiosna, Kometa, J. Jarzębski, s. XIX-XX).\nProza twórcy Sanatorium pod Klepsydrą jest silnie liryzowana, kontrastowana ze stylizacją na traktat lub wykład, której towarzyszą makaronizmy, prowadzące do efektów barokowych. Zwięzły zarys swej teorii poezji przedstawił Schulz w eseju z roku 1936 Mityzacja rzeczywistości. Poezja to regeneracja pierwotnych mitów zawartych w słowie, dążącym stale do odtworzenia pierwotnego sensu, utraconego w praktycznym użyciu. W liście otwartym do Witkacego wskazywał, że rysunek był dlań środkiem ekspresji wcześniejszym i bardziej pierwotnym niż słowo: Początki mego rysowania gubią się w mgle mitologicznej. Jeszcze nie umiałem mówić, gdy już pokrywałem wszystkie papiery i brzegi gazet gryzmołami, wzbudzającymi uwagę otoczenia (cyt. za J. Jarzębski, s. XXVII).\nJak przypomina Jerzy Jarzębski, w teatrze pamięci Pisarza niezwykle ważną rolę odgrywały postaci rodziców, zwłaszcza ojca. Jakub Schulz, którego syn od zawsze pamiętał jako mężczyznę starego, był, jak się zdaje, osobowością wybitną, gdyż jego postać – ascetyczna a przy tym przepełniona namiętnością duchową, o ujmującym wdzięku i magicznym, zniewalającym geście, zajmuje centralne miejsce zarówno we wspomnieniach jak i utworach Brunona Schulza. Postać Jakuba – ojca, króla w swym sklepowym państwie, zajętego sprawami kupieckimi i kwestiami metafizyki (por. postać Spinozy), stanowi przeciwieństwo rzeźwej, praktycznej matki, czuwającej nad codziennością domowych spraw i utrzymaniem rodziny.\nDom stał się domem mitycznym, w swych „dobrych czasach” był zasobny i ludny dzięki służącym i subiektom, mieszkającym pod jednym dachem ze swym chlebodawcą. Niezbyt wiele miejsca zajmuje w pisarstwie Schulza jego rodzeństwo, zarówno głowa rodziny po śmierci ojca – liczący się w świecie przemysłu naftowego brat Izydor jak i pierworodna córka Jakuba Hania, która po samobójstwie męża zamieszkała z najmłodszym bratem, pełniącym również rolę jej opiekuna. Dużą rolę odgrywa za to mitologia powolnego upadku i schyłku "potęgi" rodziny kupieckiej, stopniowego biednienia Schulzów (J. Jarzębski na s. VII, zwracający uwagę na analogie do Buddenbrooków Thomasa Manna).\nCentrum świata przedstawionego dzieł Brunona Schulza - Drohobycz był miastem prowincjonalnym, jednak nie przystającym do stereotypów. W czasach austriackich leżał w pobliżu stolicy Galicji – Lwowa. W sąsiednim Borysławiu gwałtownie rozwijał się przemysł naftowy, co skutkowało wzmożonym zainteresowaniem miastem i ruchem przyjezdnych (por. Łódź Reymonta). Właśnie taką atmosferę można dostrzec w opisach „ulicy Krokodyli” z jej „piętnem dzikiego Klondajku” (gorączka nafty – gorączka złota, por. też Henryka Flisa Stanisława Antoniego Muellera). Mieszkać w Drohobyczu nie oznaczało być odciętym od Europy i świata. Docierały tam nowości wydawnicze z kosmopolitycznego Wiednia, a i pobliski Lwów rzucał poblask bardzo żywego w owym czasie życia kulturalnego (J. Jarzębski, s. VII). Biegła znajomość niemieckiego otwierała drzwi do literatury kręgu wiedeńsko-praskiego, ekspresjonizmu niemieckiego oraz nowych teorii psychologicznych.\nWspominana już Xięga bałwochwalcza miała spowodować zyskanie pewnej pozycji, również rynkowej, zatem i dochodów. Mimo to, zawarte w niej grafiki odsłoniły przede wszystkim wiele z kompleksu erotycznego ich Autora. Można powiedzieć, że były masochistycznym hymnem czy peanem na cześć kobiecości dominującej, niedostępnej i tryumfującej nad pokracznymi karzełkami i karykaturami należącymi do rodzaju męskiego – dosłownie „brzydkiej płci”. Schulz ujawnił zapewne to, co było jego rzeczywistym problemem, jego erotyzm miał charakter dewiacyjny (J. Jarzębski, s. VIII-IX, zauważający, że termin „masochizm” nie wyjaśnia wszystkiego, a wnętrze Schulza było o wiele bardziej zawiłe).\nXięga Bałwochwalcza https://pl.wikipedia.org/wiki/Xi%C4%99ga_ba%C5%82wochwalcza\nMaksymilian Goldstein https://pl.wikipedia.org/wiki/Maksymilian_Goldstein\nDebora Vogel https://pl.wikipedia.org/wiki/Debora_Vogel\nJan Józef Lipski s.v. Bruno Schulz [w:] Literatura polska. Przewodnik encyklopedyczny, PWN, Warszawa 1984-1985, vol. II, s. 345-346.\nBruno Schulz, Opowiadania. Wybór esejów i listów, oprac. Jerzy Jarzębski, BN I 264, Ossolineum, Wrocław et al. 1989,\nSchulz/forum. Kalendarz życia, twórczości i recepcji Brunona Schulza https://schulzforum.pl/pl/


Crème brulée, cynamonowe filo i cukrowe ozdoby - Kuchnia+\n480 ml tłustej śmietany\n1 laska wanilii albo 2 łyżeczki ekstraktu wanilii\n75 g cukru cynamonowego (75 g cukru wymieszanego z 2 łyżkami mielonego cynamonu)\nSkładniki cukrowych ozdób:\nW misce dokładnie wymieszaj żółtka, jaja i cukier. Dodaj wanilię i mleko, wymieszaj dokładnie, dolej śmietanę. Przelej do foremki 15x30 cm, przykryj folią i włóż do większej formy. Wstaw do piekarnika. Do większej formy wlej gorącą wodę do połowy wysokości. Piecz w 175°C przez 1 godzinę i 15 minut. Po tym czasie wyjmij ostrożnie formę z wody i potrząśnij. Jeśli crème brulée przypomina galaretkę, jest gotowe. Jeżeli pozostał płynny, wstaw go na kolejne 15-20 minut.\nPo wyjęciu włóż do lodówki na co najmniej 4 godziny albo całą noc.\nRozłóż płat ciasta filo, przy pomocy pędzelka delikatnie posmaruj roztopionym masłem, posyp cukrem cynamonowym. Powtórz czynności z kolejnymi płatami ciasta, rozetnij je na równe trójkąty, przełóż na blachę wyłożoną pergaminem. Przykryj arkuszem pergaminu i dociśnij drugą blachą.\nPiecz przez 10-12 minut w 175°C.\nPrzygotowanie cukrowych ozdób:\nDoprowadź wodę z cukrem do wrzenia. Gotuj, aż syrop będzie złocistobrązowy. Wtedy pozostaw, aby stygł przez 4-5 minut. Zanurz widelec w syropie, poruszaj nim nad arkuszem pergaminu, żeby powstały cienkie nitki. Gdy spadną na pergamin, dłońmi ukształtuj z nich dowolną formę.\nPołóż na talerzu trójkąt z ciasta filo. Metalowym krążkiem wytnij kawałek crème brulée, ostrożnie wyjmij z foremki i ułóż na cieście. Przykryj drugim trójkątem z ciasta. Na wierzchu ułóż cukrową ozdobę.


Historia państwa Polskiego jest datowana od 966 roku w którym książę Mieszko przyjął katolicki chrzest (14 kwietnia) i poślubił księżniczkę Dobrawę - są to już 1043 lata. W ciągu tego tysiąclecia wiele się działo. Polska prowadziła wojny - choć - aż do Iraku - nigdy zaborcze, przegrywała, ale częściej zwyciężała. Miała kilka spektakularnych sukcesów - Cedynia, Grunwald, Wiedeń. Ale i porażek - największa to rozbiory po których na 120 lat zniknęła z map Świata.\nMentalność Polaka, to chyba ewenement na skalę światową. Odważny, aż do głupoty. W sytuacjach kryzysowych potrafiący się zmobilizować do nadzwyczajnego wysiłku i poświęcić się, nie bacząc na własne życie. Ale też łatwo podlegający obcym wpływom. Zakompleksiony wobec mocarniejszych - Niemców, Szwedów, Francuzów, ale nie Sowietów. A teraz ma kompleks Amerykanów.\nMimo iż Polacy łatwo poddawali się obcym wpływom, to potrafili zachować niezależność kulturową. A zwłaszcza język. Choć do mowy włączano wiele słów obcych - niemieckich, włoskich, hebrajskich, francuskich, rosyjskich - to jednak zachowywano słowiański rdzeń. Ale dziś jest inaczej...\nIm trudniej było Polakowi, tym bardziej był Polski. Podczas zaborów, gdy Polska na pięć pokoleń przestała istnieć, nie zapomniano języka i kultury, zachowano tożsamość narodową. Podobnie podczas Drugiej Wojny Światowej - mimo, iż za Polskość groziła utrata życia, to jednak kwitło tajne nauczanie, odbywały się koncerty pieśni narodowych, obchodzono święta patriotyczne i kościelne. Podobnie było po wyzwoleniu z okupacji nazistowskiej, kiedy Polska zdradzona przez zachodnich sojuszników, została poddana wpływom Sowieckim. Zlikwidowano niektóre święta narodowe, a narzucono nowe "międzynarodowe", wprowadzono konstytucyjną przyjaźni i nadrzędności sąsiada, zabroniono niektórych obrzędów religijnych, ale mimo to, kwitła kultura narodowa. Tak propagandowe imprezy jak Dożynki Centralne, wypełnione były folklorem ludowym, muzyką i literaturą narodową najwybitniejszych twórców. Fakt, że ta narodowość miała przysłonić uzależnienie gospodarcze i polityczne, odwrócić uwagę od problemów ekonomicznych i tworzyć wrażenie suwerenności państwa. Ale zapewne właśnie dlatego nie dało się zdominować Polskości w Polaku.\nNiemałą rolę odgrywał Kościół Rzymskokatolicki (w Polsce funkcjonuje kilka kościołów katolickich), który dominuje w kulturze od samego początku. Od wieków skupiał wokół siebie narodowców i mimo, iż nierzadko działał na szkodę państwa, to jednak był ostoją myśli patriotycznej, a święta kościelne były okazją do manifestowania wartości narodowych.\nBył, było, były.\nDwadzieścia lat odzyskanej wolności. Ale czy jesteśmy wolni? Czy jeszcze jesteśmy Polakami?\nW mediach królują programy i seriale bądź to obce - głównie amerykańskie, bądź to na obcej licencji. Zaczęło się od "Niewolnicy Izaury", wkrótce potem wprowadzono "Modę na sukces", która choć ma w Polsce już blisko 4500 odcinków, to są to odcinki sprzed czterech lat. "Świat według Bundych" i rodzimy "Świat według Kiepskich" (dziesięć lat na ekranie, ponad trzysta odcinków i kontynuacja!). Jakie wartości niosą? "Niewolnica" - to kawałek historii - nieludzkiego traktowania podbitych narodów. "Moda" - instrukcja chciwości, niemoralności i zbrodni, gdzie nie ma żadnych tabu i szacunku, nawet w rodzinie. "Bundych" - mam nadzieje, że to przerysowany obraz amerykańskiej klasy średniej, ale w przeciwieństwie do polskiego odpowiednika skłania do pustego śmiechu, a nie do refleksji.\nKultura młodzieżowa? Nie ma czegoś takiego. Jest kilka subkultur, ale i tak bazujących na obcych wzorach. Nawet zdawałoby się kultura popularna, która z uwagi na swoją masowość powinna bazować na tradycjach narodowych - bo byłaby rozumiała dla szerokiego odbiorcy i najłatwiejsza do sprzedania. Ale nie - króluje angielsko języczny rock, muzyka czarnych z amerykańskich slumsów - hip-hop, i ragge - muzyka religijna bliższa Woo-Doo, niż chrześcijaństwu.\nKościół, który był ostoją wartości narodowych, dziś reklamuje Boga pieśniami gospel, hip-hop i ragge i ciężkim rockiem. Piękne, liryczne teksty są zastępowane hipnotycznym bełkotem. Na ulicach słychać pseudo angielski gwar, przeplatany zadomowionymi, ale przecież też obcymi wulgarnościami - czy ktoś jeszcze pamięta, co to jest kuciapka, albo żyć? Majątek narodowy został wyprzedany w obce - nie zawsze przyjazne ręce. I to nawet tak strategiczne gałęzie jak banki, łączność, energetyka i paliwa. Również media. Nawet telewizja publiczna, choć ma w nazwie Polska, to jednak propaguje obce i wrogie wzorce - ograniczając narodowość do kiepsko robionych programów katolickich, kilku publicystycznych i bzdurnych seriali.\nPrzyłączenie Polski do struktur NATO i sojusz wojskowy z amerykanami, sprawiły, że Polska po raz pierwszy w swej historii prowadzi wojny kolonialne. Propozycja zainstalowania na terenie Polski silosów rakietowych - elementów tarczy antyrakietowej, kieruje na Polskę uwagę krajów tzw. podwyższonego ryzyka, które pozostają w konflikcie politycznym, lub militarnym ze Stanami Zjednoczonymi. Wbrew temu co mówią politycy - ja nie czuję się bezpieczniej. Na szczęście ten projekt upadł.\nPrzystąpienie Polski do Unii Europejskiej pogłębiło ten stan. Unia - jak niegdyś państwa zaborcze narzuca rozwiązania prawne dalekie od kultury narodowej i interesów Polski. Propaguje się wartości dalekie od tradycji - takie jak homoseksualizm, czy aborcję. Wciska się nam kiepską żywność i metody uprawy szkodliwe dla człowieka. Dzisiejsi Polacy nie potrafią bronić swych interesów - przykładem jest Pani Steinbach, która bezkarnie oczernia Polaków jak tylko chce. Ale Polacy sami się szkalują - z wielką reklamą wszedł na ekrany telewizorów serial "Londyńczycy" - opowiadający losy najmłodszej emigracji. Polacy są tam pokazani jako złodzieje, oszuści, prostytutki, cwaniacy. Serial wywołał protesty Polaków mieszkających w Wielkiej Brytanii i mieszane uczucia w kraju.\nObchodzi się Walentynki - święto handlarzy, a nie zakochanych, Świętego Patryka - choć to akurat narodowe święto Irlandczyków. Boże Narodzenie zaczyna się trzy dni po Wszystkich Świętych, a we wszystkim dominuje komercja.\nZa chlebem, nie, - za szynką Polacy rozjechali się po świecie. Głównie Wielka Brytania i Irlandia. Tam zwykle starają się wtopić w społeczność miejscową, co sprawia, że stają się nikim. Nawet pogardzany Turek, zachowując swoją Tureckość jest kimś. Polacy za granicą oszukują i okradają się wzajemnie. Nie tworzą społeczności, która mogłaby walczyć o prawa robotników zagranicznych.\nPolacy przestają być Polakami.\nAle co mają do tego dzieci z Wrześni?\nWrześnia to takie małe miasto w Wielkopolsce.\nCały świat usłyszał o strajku dzieci we Wrześni, który rozpoczął się 20 maja 1901 r. Niemiecki nauczyciel wymierzył karę cielesną dzieciom za odmowę odpowiadania w języku niemieckim na lekcji religii. Zastrajkowało wówczas 118 uczniów i uczennic. Ich rodziców władze niemieckie ukarały więzieniem. Za przykładem dzieci wrzesińskich poszli uczniowie w innych szkołach zaboru pruskiego. W 1906 r. opór dzieci, podtrzymywany przez rodziców, przybrał postać powszechnego strajku. W fazie największego jego nasilenia strajkowało ok. 75 tys. dzieci w ok. 800 szkołach (na łączną ilość 1100 szkół).\nCo powiedziałyby Dzieci z Wrześni widząc dzisiejszą Polskę?\nCzy ich cierpienie poszło na marne?


Tusk: nie będzie wojny politycznej - Puls Biznesu - pb.pl\nTusk: nie będzie wojny politycznej\nopublikowano: 26-01-2007, 13:15\nLider PO Donald Tusk powiedział, że podczas spotkania z premierem ustalili, iż ze sprawy samorządów nie będą robili "politycznej wojny".\nLider PO Donald Tusk powiedział dziennikarzom, że podczas piątkowego spotkania z premierem Jarosławem Kaczyńskim ustalili, iż ze sprawy samorządów nie będą robili "politycznej wojny". Jak ocenił, jest to krok do przodu.\n"Doszło do kilku ważnych ustaleń - że nie będziemy z tego robili politycznej wojny, pretekstu do nieustannej wymiany ciosów i że intencją PiS i premiera nie jest narzucanie siłą komisarzy ani wprowadzanie ustaw, które by naruszyły istotę i wynik wyborów samorządowych. I taką deklarację od premiera usłyszałem" - mówi Tusk.\nLider PO dodał, że cieszy go, iż obaj z premierem uznali, że jeśli spór dotyczący oświadczeń majątkowych samorządowców wejdzie na drogę sądową, to "sąd będzie rozstrzygał - nikt sądu w jego kompetencjach nie będzie zastępował".\nTusk podkreślił jednocześnie, że z premierem pozostali przy swoich zdaniach. "Uważam, że jest możliwe i potrzebne, żeby wyborów nie powtarzać. Premier Kaczyński jest odmiennego zdania. Tutaj nie doszliśmy do porozumienia" - powiedział szef PO.(DI, PAP)


Transport produktów spożywczych powinien odbywać się z uwzględnieniem wielu zasad i przepisów, mających na celu stworzenie jak najbardziej optymalnych warunków przewozu. Niektóre grupy produktów spożywczych wymagają stworzenia w czasie transportu specjalnych warunków.\nNależą do nich owoce i warzywa, zarówno świeże jak i mrożone.\nOwoce mrożone przewożone są w chłodniach lub izotermach, gwarantując tym samym utrzymanie w czasie magazynowania i transportu odpowiednio niskiej temperatury. W przypadku owoców świeżych sprawa jest nieco bardziej skomplikowana. Wiele rodzajów owoców wymagań bowiem odmiennych warunków przewożenia i magazynowania, co może utrudniać transport, zwłaszcza gdy chcemy jednocześnie zamówić więcej niż jeden rodzaj owoców i przewieźć je wszystkie tym samym środkiem transportu. Problemy nie oznaczają jednak, że przewożenie jednocześnie owoców o różnych wymaganiach transportowych jest niemożliwe. Najbardziej skutecznym sposobem jest zastosowanie w takim wypadku nowoczesnych chłodni z przegrodami. Dają one możliwość stworzenia optymalnych warunków w każdej przestrzeni pomiędzy grodzią, co pozwala na jednoczesne transportowanie produktów o różnorodnych, czasem wręcz odmiennych wymaganiach termicznych.\nMożliwe jest w tym wypadku ograniczenie negatywnego wpływu wymagań jednej grupy produktów na inne. Podczas transportu owoców duże znacznie ma również wszystko to, co odbywa się z produktami, gdy nie są akurat przewożone. W skład procesu transportowego wchodzi przecież także magazynowanie, pakowanie czy rozpakowywania produktów. Należy dołożyć wszelkich starań, aby działania, jakim są poddawane owoce, nie wpłynęły negatywnie na ich jakość. W transporcie owoców należy szczególnie uważać na nagłe zmiany temperatur. Świeże produkty bardzo źle je znoszą, owoce miękkie, jakie jak truskawki przełożone z chłodni do temperatury pokojowe pokrywają się rosą, która powoduje ich szybkie psucie się. Wiedza na temat właściwego organizowania transportu owoców jest warunkiem dowiezienia ich na miejsce przeznaczenia w niezmienionym stanie.\nW przypadku warzyw, zarówno świeżych jak i mrożonych należy zwrócić szczególną uwagę na warunki transportu. Trzeba brać pod uwagę zarówno temperaturę, w jakiej przewożone są warzywa, wilgotność powietrza jak i czas, w jakim są przechowywane. Warunki transportu i magazynowania tych produktów mają bardzo duży wpływ na ich jakość. Organizowanie transportu warzyw wiąże się więc z koniecznością posiadania wiedzy na temat całego procesu. Wiedza ta może okazać się niezwykle przydatna również w momencie składania zamówienia. Wiele produktów o podobnych wymaganiach termicznych można łączyć w grupy i przechowywać razem. Inne jednak absolutnie nie mogą być zamawiane w jednym transporcie, ponieważ ich wymagania znacznie się od siebie różnią. Jeśli na przykład zamówimy razem sałatę i czosnek, jedna grupa produktów nie będzie nadawała się do sprzedaży.\nGdy zapewnimy im dużą wilgotność, jaką toleruje sałata, czosnek zacznie kiełkować i przypominać szczypior. Z kolei przy niskiej wilgotności, idealnej dla czosnku, sałata zwiędnie. Należy również pamiętać, że wiele produktów w czasie magazynowania dojrzewa i wydziela etylen. Jest to nienasycony węglowodór, będący hormonem roślinnym. Jego zadaniem jest stymulowanie procesu dojrzewania warzyw i owoców. Wiele roślin wykazuje na niego zwiększoną wrażliwość, co może prowadzić do przyspieszonego dojrzewania i przedwczesnego psucia się produktu. Idealnym przykładem jest transportowanie jednocześnie jabłek i kapusty pekińskiej. Dojrzewające jabłka wydzielają bardzo dużo etylenu, który działa również na kapustę, wykazującą zwiększoną wrażliwość na ten hormon. W efekcie otrzymamy produkty, które nie nadają się do dystrybucji: zbyt dojrzałe, lekko nadpsute jabłka oraz kapustę z nieestetycznymi, żółtawymi liśćmi. Jeśli chcemy transportować jednocześnie produkty o tak różnych wymaganiach, bardzo dobrym rozwiązaniem jest skorzystanie z chłodni z regulowaną grodzią. W poszczególnych częściach naczepy każdy z produktów ma wtedy stworzone optymalne warunki transportu.\nDrogi w Polsce zaczynają się powoli rozwijać. Nadrabiamy to co straciliśmy przez kilka ostatnich lat. Jak rozwijają się drogi to i przy


Ekonomiczne aspekty ekologicznej hodowli królików [wywiad] - Lubuska Izba Rolnicza - strona 1\nEdwin i Regina Decker prowadzą ekologiczną hodowlę królików w Bieniowie, gmina Żary. Mają dwoje dorosłych dzieci: Elżbietę i Tomasza oraz wnuczkę Natalię. Pan Edwin jest pierwszą kadencję delegatem Lubuskiej Izby Rolniczej. Ukończył technikum samochodowe w Żarach, technikum rolnicze i technikum bhp. Rozmowę z gospodarzem na temat ekonomicznych aspektów ekologicznej hodowli królików przeprowadziła Anna Słowik z Lubuskiej Izby Rolniczej.\nProszę powiedzieć jaki jest areał, bonitacja ziemi i specjalizacja gospodarstwa?\nAktualnie mam 4,62 ha ziemi, z czego 3,61 ha uprawnych. Ziemie mam słabe 4, 5, 6 klasy. Cała gmina to przeważnie tereny podmokłe, ponieważ nie ma zrobionej melioracji. W 1991 r. przestawiliśmy się na gospodarowanie metodą ekologiczną.\nA kiedy zaczęła się Pana przygoda z hodowlą królików?\nKrólikami zajmowałem się hobbistycznie od 1983 roku. Po wybudowaniu w 1997 roku budynku gospodarczego rozwinąłem hodowlę królików. W tamtym czasie miałem nawet 800 sztuk. Dziś mam tylko 40, ponieważ nie ma odbiorców. Teraz króliki chowam przeważnie dla siebie. W hodowli ekologicznej osiągnięcie wieku ubojowego jest o wiele dłuższe niż w hodowli intensywnej. Ponieważ, króliki są na paszach z własnego gospodarstwa bez jakichkolwiek sztucznych dodatków.\nA jakie rasy ma Pan?\nRasy mam mieszane. Nie mam typowo rasowych królików, ponieważ rasy mieszane są bardziej odporne. W czystej rasie króliki wymagają bardzo dużej troski, a zwłaszcza opieki weterynaryjnej. Przy rasie mieszanej jedynym zabiegiem jaki muszę wykonywać, aby utrzymać stado jest szczepienie podstawowe.\nJakie to są szczepienia?\nKiedyś były dwie szczepionki przeciw myxomatozie i pomorowi. Teraz jest 2 w 1 – jedna szczepionka na dwie choroby. Ze szczepieniami również było kiedyś prościej. Mogłem sam je wykonywać, a teraz przepisy mi na to nie pozwalają. Musi przyjechać weterynarz i zaszczepić całe stado, co znowu zwiększa koszty chowu.\nJak często należy szczepić króliki?\nJa szczepię raz do roku, gdy króliki maja 2 m-ce.\nklatki dla królików + Pomór króliczy + szczepienia królików + rasy królików + Ekonomiczne aspekty ekologicznej hodowli królików + lubuskie + żarski + Żary + Bieniów + hodowla królików + Lubuska Izba Rolnicza + Anna Słowik + Tomasz Decker + Elżbieta Decker + ekologiczna hodowla królików + Regina Decker + Edwin Decker + mięso z królików +\nźródło: Gospodarz.pl/LIR foto: LIR


Katarzyna Marczuk-Pieńkowska - SRDK\nHome Zespół Katarzyna Marczuk-Pieńkowska\nLL.M. Adwokat / Senior Associate 22 637 50 36\nPrawo spółek, ład korporacyjny, M&A, nieruchomości i procesy budowlane, energetyka i ochrona środowiska oraz prawo pracy.\nLegitymuje się wieloletnim doświadczeniem zawodowym obejmującym wszechstronną obsługę prawną podmiotów gospodarczych, między innymi z branży energetycznej, reklamy, IT, kosmetycznej oraz wydawniczej. Uczestniczyła w licznych procesach fuzji i przejęć z udziałem krajowych i zagranicznych podmiotów, w tym przeprowadzając prawne duediligence, sporządzając dokumentację transakcyjną, a także przygotowując optymalizacje prawne odpowiadające na potrzeby Klientów. Posiada bogate doświadczenie w zakresie rynku nieruchomości, procesu budowlanego, zagospodarowania przestrzennego oraz prawa ochrony środowiska, reprezentując w tym zakresie Klientów przed organami administracji, sądami administracyjnymi oraz sądami powszechnymi. Swoją praktykę koncentruje również wokół aspektów związanych z zatrudnieniem, występując w imieniu Klientów w postępowaniach sądowych, których przedmiotem są roszczenia wynikające ze stosunku pracy.\nAutorka licznych publikacji prasowych, m.in. z zakresu prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska oraz zagospodarowania przestrzennego.\nDyplom Uniwersytetu Warszawskiego, Wydział Prawa i Administracji, Dyplom Szkoły Głównej Handlowej w Warszawie – kierunek: finanse i rachunkowość, Dyplom Podyplomowych Studiów – Akademia Spółek w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie, wpis na listę kandydatów na członków rad nadzorczych podmiotów z udziałem Skarbu Państwa.


Cannal | Oczyma Duszy\nArchiwa tagu: Cannal\nArchitektura, Cyfrowe, M. ZUIKO DIGITAL, Miasta, Moto, Natura, Olympus E-PL5\nSpacer po Oławie część 1. „Miasto Sierpówek”\nGaleria 14 września 2016 Paweł Nytra 2 Komentarze\nJak już pisałem, wakacje spędziłem głównie nad morzem, ale w ostatni weekend urlopu pojechaliśmy z Anią pozwiedzać Oławę. Od dawna myśleliśmy nad wizytą w tym miasteczku i wreszcie się udało. Przygotowań merytorycznych nie było zbyt wiele, bo prawie wszystko, co potrzebowaliśmy znaleźliśmy na stronie Urzędu Miejskiego w Oławie, wliczając w to trasę spaceru rozrysowaną na mapkach i opis zwiedzanych podczas niego miejsc.\nA „część 1.” dlatego, że wybraliśmy się na opcjonalny punkt widokowy, który zabrał nam sporo czasu i sił, i nie daliśmy rady kontynuować wycieczki, więc w połowie trasy skierowaliśmy się na dworzec. Wkrótce wrócimy tam, by przejść dalszą część trasy i zobaczyć drugi punkt widokowy.\nDo Oławy przyjechaliśmy pociągiem i muszę przyznać, że tamtejszy dworzec kolejowy jest bardzo zadbany. Początek trasy był przy Rynku, na który musieliśmy jeszcze dojść. Wybraliśmy drogę przez park, który okazał się bardzo duży i równie zadbany oraz po prostu ładny.\nPrzez park płynęła rzeka Oława, z której brzegu widzieliśmy Kościół Matki Boskiej Pocieszenia.\nOd momentu przybycia do Oławy co chwilę słyszeliśmy bardzo charakterystyczne śpiewy ptaków. Po chwili zdałem sobie sprawę z tego, że to sierpówki. Nigdy dotąd w żadnym innym miejscu nie spotkałem tylu tych ptaków. Stąd też tytuł wpisu.\nCzytaj dalej Spacer po Oławie część 1. „Miasto Sierpówek” →\nCannalCityDolny ŚląskDucto-OctoEurasian collared doveFotorelacjaHillJourneyKanałKrajobrazlandscapeLower SilesiaM. ZUIKO DIGITALMarinaMiastoOdraOlympus E-PL5OławaPanoramaPolandPolskaRelacjaRelationRiverRynekRzekaSierpówkiSpacerSquareTripViewWalkWidokWycieczkaWzgórzeŚluza\n14 września 2016 Paweł Nytra\tDodaj komentarz\nSpacer po Oławie część 1. “Miasto Sierpówek”\nJak już pisałem, wakacje spędziłem głównie nad morzem, ale w ostatni weekend urlopu pojechaliśmy z Anią pozwiedzać Oławę. Od dawna myśleliśmy nad wizytą w tym miasteczku i wreszcie się udało. Przygotowań merytorycznych nie było zbyt wiele, bo prawie wszystko, co potrzebowaliśmy znaleźliśmy na stronie Urzędu Miejskiego w Oławie, wliczając w to trasę spaceru rozrysowaną na mapkach i opis…\nCannalCityDolny ŚląskDucto-OctoEurasian collared doveFotorelacjaHillJourneyKanałKrajobrazlandscapeLower SilesiaM. ZUIKO DIGITALMarinaMiastoOdraOlympus E-PL5OławaPanoramaPolandPolskaRelacjaRelationRiverRynekRzekaSierpówkiSpacerSquareTrip


Aktualności - Wieści z wokand\nKurtki męskie wełniane to doskonały wybór na każdą porę roku. Jednak jest jeszcze kilka modeli kurtek, które warto jest znać. Napiszę parę słów o każdym z nich. Kilka kurtek Najlepiej, jeśli tylko mamy na to fundusze, nie ograniczać się do...\nMarek - 20 maja 2017\t0\nNowoczesne biurowce to coraz częściej nie tylko budynki, ale również miejsce, gdzie spędzamy większą ilość czasu. Pracownicy korporacji zazwyczaj mają bardzo niewiele chwil dla siebie. W korporacjach siłą rzeczy wszystko dzieje się bardzo szybko. Każdemu zależy na tym, aby zaoszczędzić...\nMarek - 13 maja 2017\t0\nTarcze gumowe najczęściej stosuje się do krążowników tarczowych. Mają różne średnice i właściwości techniczne. To nie jedyne dostępne na rynku wyroby gumowe, ale o tym jeszcze w dalszej części artykułu. Rodzaje tarczy gumowych Istnieje wiele typów tarczy gumowych. Pierwsze z...\nMarek - 12 maja 2017\t0\nMarzenia budują w człowiekowi siłę przetrwania. Bez marzeń trudno nam żyć. Wierzymy, że nasze marzenia się spełnią. Od lat dziecięcych przy każdym urodzinowym torcie, zdmuchując świeczki, myślimy o swoim życzeniu. Na początku życzenia są proste: puzzle, rower, nowy smartfon. Z...\nOdpowiednio dobrany sprzęt bhp pozwoli zapewnić bezpieczeństwo i higienę pracy Twoim pracownikom. Istnieje bardzo wiele rodzajów sprzętu BHP, w tym artykule, krótko omówię sprzęt do ochrony słuchu. Sprzęt do ochrony słuchu Do sprzętu służącego do ochrony słuchu można zaliczyć: nauszniki...\nJak wiemy, ciężko jest znaleźć coś, co będzie dla nas idealne jeśli mowa o zakupie kosmetyków czy ubrań. Zawsze przywiązujemy bardzo dużą uwagę do tego co nosimy oraz – jak nosimy. Dobrze jest jednak wiedzieć, na co zwracać uwagę, jeśli...\nMarek - 11 maja 2017\t0\nZ urządzeń na baterie, korzysta niemalże każdy z nas. Ważne jest jednak to, abyśmy wiedzieli, jak wybrać takie urządzenia, które będą dla nas najbardziej odpowiednie. Warto jest jednak dowiedzieć się kilku rzeczy, zanim przejdziemy do wyboru takich baterii, które w...


LUPUS ELECTRO (DELUXE) (CD) | CDP.pl\nLUPUS ELECTRO (DELUXE)\nLUPUS ELECTRO (DELUXE) (CD) LUPUS ELECTRO (DELUXE) (CD) NATALIA NYKIEL\n10-09-2015 Format / nośnik\nNATALIA NYKIEL Liczba nośników\n2 Natalia Nykiel mocnym krokiem wchodzi na muzyczny rynek. Dziewiętnastoletnia artystka jeszcze przed wydaniem płyty zdążyła mocno zaznaczyć swoją obecność. Na początku sierpnia pojawił się teledysk do jej debiutanckiego singla "WILK"(muz. Natalia Nykiel/Fox, sł. Budyń) oraz zaskakujący cyfrowy minialbum "LUPUS EP", zwiastujący pełnoprawny krążek.Wokalistka jest na najlepszej drodze, aby zapełnić trwającą od wielu lat na muzycznym rynku lukę - nie oglądając się na obowiązujące trendy, otwiera nowy, od dawna wyczekiwany rozdział na gruncie rodzimego electro popu. Do współpracy zaprosiła najlepszych w tym nurcie - produkcję płyty powierzyła Foxowi (współpracującemu wcześniej z takimi artystami jak Maria Peszek, Paulina Przybysz, Organek, czy Novika).Bez wątpienia mamy tu do czynienia ze spójną i odważną koncepcją artystyczną, która wniesie na polską scenę wiele świeżości. Potwierdzają to także zgodne opinie krytyków.Smaku temu niecodziennemu wydawnictwu dodaje intrygująca okładka płyty. Cechy Data premiery\n1. Dym 2. Pół dziewczyna 3. Rzeźba 4. Wilk 5. Bądź duży 6. Zagadka pawiego wzoru 7. Nie on 8. Miejska sprawa 9. Sck dance 10. Pusto\nCD 2 1. Ekrany 2. Rzeźba (Ipnops - The Dumplings) 3. Rzeżba (Envee shape) 4. Pół dziewczyna (Pawbeats) 5. Bądź duży (Alkopoligamia remix feat. R.A.U. & Stasiak) 6. Wilk (Fonai) 7. Bąź duży (Pati Yang Group Remix) Nośnik\n"LUPUS ELECTRO (DELUXE)" wciąż czeka na pierwszą opinię.Napisz co sądzisz o tym produkcie.


Marine Band 14 kanałowy - Harmonijka Ustna\nHarmonijka Ustna » Harmonijka » Naprawa, czyszczenie oraz tuning » Marine Band 14 kanałowy\nWysłany: 2010-11-13, 15:04 Marine Band 14 kanałowy\nJako, że swoją przygodę z harmonijką dopiero rozpoczynam proszę Was o pomoc. Zamówiłem SilverStar, na którym będę chciał załapać podstawy gry, jednak w domowym rozgardiaszu znalazłem ciekawą harmonijkę. Marine Band 14 kanałów w tonacji G. Jest nieco zdezelowana, troszke powyginana, ale gra. Może nie gra tak jak powinna (nie jestem jeszcze znawcą), lecz wszystkie dźwięki są. Zwracam się do was z pytaniem i prośbą o pomoc. Bardzo zależy mi na przywróceniu temu instrumentowi świetności i blasku. Gdzie (np. w Warszawie) mógłbym oddać ją do renowacji? Skąd mogę wziąć ewentualne części do tego modelu (jeśli będzie to konieczne)? Jest to dokładnie ta harmoszka: http://www.amazon.com/Hoh...a/dp/B000EELBJG\nNigdzie na polskich stronach nie znalazłem informacji o niej - pomoże ktoś?\nWysłany: 2010-11-16, 07:37 Odp: Marine Band 14 kanałowy\nMyślę że najlepiej skontaktować się z firmą Interklang lub ich sklepem firmowym Metro\nhttp://sklep.interklang.pnet.pl/ (sklep mieści się właśnie w Warszawie) i zadać im pytanie, ewentualnie pokazać harmoszkę. Jako dystrybutor Hohnera powinni coś pomóc - nawet jeżeli nie mają części na sklepie (a na pewno nie mają) to powinni mieć możliwość sprowadzenia od producenta.\nNie wiem jak poważne są uszkodzenia ale na tym forum znajdziesz też co najmniej kilku użytkowników którzy lubią podłubać w harmonijkach i mają o tym pojęcie.\nA swoją drogą to też chciałbym dokonać takiego "przypadkowego znaleziska"\nWysłany: 2010-11-16, 08:49 Odp: Marine Band 14 kanałowy\nMyślę że wiedząc o harmonijce: "Jest nieco zdezelowana, troszke powyginana, ale gra. Może nie gra tak jak powinna (nie jestem jeszcze znawcą), lecz wszystkie dźwięki są." Niewielu podejmie się jej renowacji.\nPo pierwsze: przypuszczam, że są wszystkie stroiki, ale nie wiadomo w jakim stanie.\nPo drugie: w jakim stanie jest korpus?\nPo trzecie: w jakim stanie są pokrywy?\nBez zdjęć w dobrej rozdzielczości raczej pomóc się nie da.\nPoza tym sam nie piszesz jakiej pomocy oczekujesz. Ze zdjęć wydaje mi się, że pokrywy można zdjąć, bo są na śrubkach. Obfotografuj i zamieść zdjęcia. Z częściami do Marine Band 365 SBS zapewne problem będzie dlatego należałoby maksymalnie wykorzystać to, co jest.


Co wiesz o Bożym Narodzeniu?? | Coqui\nCo wiesz o Bożym Narodzeniu??\nW Boże Narodzenie świętujemy narodziny Jezusa Chrystusa, to wie każdy. Cały okres świętowania trwa od 25 grudnia do pierwszej niedzieli po 6 stycznia, i po raz pierwszy obchodzony był w 336 roku w Rzymie, kto z was wiedział tak dużo. W Polsce obchody świąt Bożego Narodzenia zaczynamy w Wigilię, 24 grudnia, i choć Boże Narodzenie jest świętem chrześcijańskim, większość z nas postrzega je jako święta pokoju, rodzinne i pełne miłości, niezależnie od ich przekonań religijnych.\nW święta Bożego Narodzenia ubieramy choinkę, przygotowujemy karpia, szykujemy łóżeczko dla Jezuska, wybieramy się na pasterkę oraz odwiedzamy rodzinę i bliskich. Skąd wzięły się te tradycję i jaka jest ich historia?\nPrawie w każdym domu można znaleźć bogato przystrojoną choinkę. Tradycja dekorowania jodły, sosny lub świerku przyjechała do nas z Niemiec. Pierwsza choinka została przystrojona w 1812 roku na zamku w Liben. Jako dekoracji użyto jabłek, orzechów oraz innych produktów spożywczych. W XVIII w. do wiszących ozdób dołączyły płonące świece. Dziś dodajemy także bombki lub własnoręcznie wykonane ozdoby.\nZanim zasiądziemy do wigilijnego stołu, szukamy na niebie pierwszej gwiazdki. Jest ona symbolem Gwiazdy Betlejemskiej i przypomina nam o narodzinach Jezusa. Jedną z głównych tradycji podczas kolacji wigilijnej to dodatkowy talerz dla zbłąkanego gościa oraz siano pod obrusem. Zwyczaj wkładania siana pod obrus wywodzi się jeszcze z czasów pogańskich. Ma związek z pradawnym świętem agrarnym. Wigilię pod obrusem umieszczano siano lub w rogu izby ustawiano snopek siana.\nTradycja przyrządzania karpia to najmłodsza spośród wszystkich. Ryby na wigilijnym stole zaczęły pojawiać się częściej na początku XIX wieku u zamożniejszych rodzin. Oprócz karpia na wigilijnym stole powinno znaleźć się dwanaście potraw. Każdej należy spróbować, co ma zapewnić szczęście przez cały rok.\nCzysto polską tradycją jest opłatek. Nigdzie poza naszym krajem i niektórymi regionami Litwy nie ma zwyczaju dzielenia się opłatkiem przy składaniu życzeń.\nCzy obchodzicie tradycyjne Boże Narodzenie, czy też nie, na pewno cieszycie sie na nadchodzące wolne dni z rodziną i bliskimi. Coqui życzy "Wesołych i spokojnych Świąt!"\nWysłany 819 dni temu|21.12.2015|Autor: Coqui


Wiara rodzi się ze słuchania | Parafia pw. Matki Bożej Bolesnej w Świetej Wodzie w Wasilkowie\nPrzeto wiara rodzi się z tego, co się słyszy, tym zaś co się słyszy, jest słowo Chrystusa (Rz 10, 17)\nCzwartek 32 tygodnia zwykłego. Wspomnienie obowiązkowe Św. Jozafata, Biskupa i Męczennika (Łk 17,20-25)\n20 Zapytany przez faryzeuszów, kiedy przyjdzie królestwo Boże, odpowiedział im: «Królestwo Boże nie przyjdzie dostrzegalnie; 21 i nie powiedzą: "Oto tu jest" albo: "Tam". Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest». 22 Do uczniów zaś rzekł: «Przyjdzie czas, kiedy zapragniecie ujrzeć choćby jeden z dni Syna Człowieczego, a nie zobaczycie. 23 Powiedzą wam: "Oto tam" lub: "Oto tu". Nie chodźcie tam i nie biegnijcie za nimi! 24 Bo jak błyskawica, gdy zabłyśnie, świeci od jednego krańca widnokręgu aż do drugiego, tak będzie z Synem Człowieczym w dniu Jego. 25 Wpierw jednak musi wiele wycierpieć i być odrzuconym przez to pokolenie.\nW czasach Pana Jezusa ludzie myśleli o królestwie Bożym jako o przyszłej rzeczywistości, jako o czymś, co przyjdzie na ziemię przy końcu czasów. Faryzeusze w dzisiejszym czytaniu Ewangelii pytają Pana Jezusa, kiedy dokładnie to się stanie. Słyszeli, jak mówił: „bliskie jest królestwo Boże”. Chcieli, aby Pan Jezus wyraźniej mówił o czasie Jego przybycia na ziemię. W odpowiedzi Pan Jezus rzuca zaskakująco odpowiada: „Oto bowiem królestwo Boże pośród was jest”. Pan Jezus mówił im, że królestwo Boże już nadeszło dzięki Jego posłudze. Nie dotarło jednak w pełni. Jak Pan Jezus mówi dalej do swoich uczniów w czytaniu Ewangelii, dzień Syna Człowieczego jeszcze nie nadszedł. Jednak królestwo Boże jest już obecne we wszystkim, co mówił i robił Pan Jezus. Przez swoją śmierć, zmartwychwstanie i zesłanie Ducha Świętego wniknie dalej w nasz świat. Zmartwychwstały Pan powiedziałby nam dzisiaj, co powiedział do faryzeuszy: „Królestwo Boże jest pośród was”. Jest wśród nas, gdy wola Boża jest wykonywana tak jak w niebie, kiedy życie wierzących jest kształtowane przez Ducha Świętego, kiedy ludzie odnoszą się do Boga i do siebie nawzajem z taką samą miłością jak Pan Jezus, kiedy ludzie żyją według wartości błogosławieństw i wprowadzili w życie Kazanie na Górze, nawet za wielką cenę dla siebie. W pierwszym czytaniu św. Paweł wezwał Filemona, aby otworzył drogę nadejściu królestwa Bożego, przyjmując z powrotem swego zbiegłego niewolnika już nie jako niewolnika, ale jako brata w Chrystusie. Królestwo Boże jest pośród nas. Każdy z nas w naszym codziennym życiu może uwidocznić obecność królestwa Bożego, żyjąc przesłaniem Ewangelii w mocy Ducha. Wtedy włożymy sobie nawzajem nowe serca, zgodnie ze słowami dzisiejszego pierwszego czytania.\nŚroda 32 tygodnia zwykłego. Wspomnienie obowiązkowe Św. Marcina Z Tours, Biskupa (Łk 17,11-19)\nPojawienie się koronawirusa, że dystans społeczny stał się dla nas wszystkich rzeczywistością. W czasach Pana Jezusa dystans społeczny był zawsze rzeczywistością dla trędowatych, dlatego w dzisiejszym czytaniu Ewangelii trędowaci, którzy przyszli na spotkanie z Panem Jezusem, „stali z daleka i wzywali Go”. Chociaż byli od siebie społecznie i fizycznie oddaleni, Pan Jezus i trędowaci byli emocjonalnie i duchowo bliscy. Modlitwa trędowatych była szczera: : «Jezusie, Mistrzu, ulituj się nad nami!», a Jezus natychmiast odpowiedział: «Idźcie, pokażcie się kapłanom!». Wszystkich dziesięciu trędowatych zostało po drodze uzdrowionych, więc nie było już potrzeby utrzymywania jakiegokolwiek dystansu społecznego między nimi a Jezusem. Jednak tylko jeden z dziesięciu trędowatych, Samarytanin, „zawrócił”, wielbiąc Boga, a potem rzucił się do stóp Pana Jezusa, dziękując mu. Podczas gdy pozostałych dziewięciu szło dalej, zachwyconych swoim uzdrowieniem, on jeden zwrócił się z powrotem do źródła swojego uzdrowienia, do Pana Boga i do Pana Jezusa, przez którego Pan Bóg działał. Odwrócenie odróżniało go od towarzyszy. Nie był to tylko fizyczny ruch polegający na odwróceniu się i zwróceniu uwagi w kierunku przeciwnym do innych trędowatych. Był to także duchowy ruch zwracania się ku Bogu obecnemu w Jezusie. Wszyscy musimy znaleźć te chwile „zawrócenia” w naszym życiu, kiedy zatrzymujemy się, aby rozważyć ostateczne źródło wszystkich błogosławieństw, które nadeszły na naszej drodze. Dla Samarytanina jego uzdrowienie było spotkaniem z Bogiem, a nie tylko doświadczeniem szczęścia. Rozpoznał działanie Boga w swoim życiu. Inspiruje nas on do zwracania uwagi na sposoby, w jakie Pan dotyka naszego życia w ciągu naszych dni. Samarytanin chwalił Boga i dziękował Jezusowi. Modlitwa uwielbienia i dziękczynienia jest naturalną odpowiedzią na to głębsze spojrzenie, które daje Pana działający w naszym życiu, tworząc jego fundament.\nWspomnienie Obowiązkowe Św. Leona Wielkiego, Papieża i Doktora Kościoła (Łk 17,7-10)\nKrótka przypowieść, którą Jezus opowiada w dzisiejszym czytaniu Ewangelii, przypomina nam, że nigdy nie możemy rościć sobie prawa do Boga. Po wykonaniu wszystkiego, o co prosi nas Bóg, nie możemy powiedzieć Bogu: „Należy mi się pewna zapłata za wszystko, co uczyniłem”. To byłoby normalne w świecie spraw ludzkich. Ludzie oczekują wynagrodzenia proporcjonalnie do wykonanej pracy. Jednak nie tak mamy odnosić się do Boga. Bóg nigdy nie jest nam nic winien, bez względu na to, jak hojni byliśmy wobec Boga. Dzieje się tak, ponieważ nasza dobra praca w imieniu Boga jest sama w sobie wynikiem dobrego działania Boga w nas. Wszystko, co robimy, pochodzi od Boga. Bez pełnej miłości inicjatywy Boga wobec nas nie moglibyśmy zrobić nic, co podoba się Bogu. Święty Paweł mówi w dzisiejszym pierwszym czytaniu o tym, jak łaska Boża została nam objawiona w życiu, śmierci i zmartwychwstaniu Jezusa. Otrzymaliśmy wielką łaskę od Boga i wszystko, co dobre w naszym życiu, jest owocem tej łaskawej inicjatywy Boga wobec nas. Wiernie służąc Bogu, oddajemy Bogu to, co Bóg już nam dał. Jednak w innym miejscu Ewangelia jasno stwierdza, że nasze wysiłki zmierzające do tego, by dobrze służyć Panu, zawsze będą spotykały się z dalszymi miłosnymi inicjatywami Pana wobec nas. Miłość Pana do nas jest dana; nie trzeba na nią zapracować. Nasze życie pełnej miłości służby w odpowiedzi na miłość Pana do nas otwiera nas pełniej na miłość Pana do nas. Jak Jezus mówi gdzie indziej, jeśli dajemy Bogu, będzie nam to dane przez Boga; pełna miara, zostanie wlane na nasze kolana.\nPoniedziałek 32 tygodnia zwykłego. Święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej (J 2,13-22)\nBazylika na Lateranie jest jedną z czterech wielkich bazylik Rzymu. Pierwotna bazylika została wzniesiona przez cesarza Konstantyna, pierwszego cesarza chrześcijańskiego. Jest to kościół katedralny w Rzymie, a więc jest to kościół Biskupa Rzymu, Papieża. Z tego powodu stał się znany jako kościół-matka chrześcijaństwa. Do czasów Konstantyna nie było budynków publicznych zwanych kościołami. Chrześcijanie spotykali się w zwykłych miejscach, takich jak domy ludzi. Pisząc do kościoła w Koryncie około trzydziestu lat po śmierci i zmartwychwstaniu Pana Jezusa, Paweł mówi do nich słowami z dzisiejszego pierwszego czytania: Jesteście budową Boga… świątynią Boga. Dla Pawła to wspólnota chrześcijańska, a nie jakikolwiek fizyczny budynek, była miejscem obecności Boga na świecie. W czytaniu Ewangelii Jezus wskazuje na siebie jako na świątynię Boga. On, bardziej niż jakikolwiek człowiek, jest miejscem obecności Boga na świecie. Jako jednostki i jako społeczność oczekujemy od Pana, aby pomógł nam być miejscem obecności Boga na świecie, być kościołem w tym sensie. Gromadzimy się w budynku, który nazywamy kościołem, aby otworzyć się na obecność Pana, abyśmy mogli pełniej stać się Kościołem Bożym, ciałem Chrystusa w naszym świecie.\n32 Niedziela Zwykła (Mt 25,1-13)\nWielu z nas może być coraz bardziej zmęczonych ograniczeniami, w jakich żyjemy. Wiemy, że miną, ale trudno nam czekać, aż to zrobią. Kilka tygodni temu spotkałem ktoś w supermarkecie powiedział: „Któregoś dnia zasadziłem kilka żonkili i wiem, że kiedy zakwitną, najgorsze z nich minie”. Kiedy mamy na co czekać, łatwiej jest przeczekać długie tygodnie ograniczeń. Lew Tołstoj napisał kiedyś: „Wszystko kończy się dobrze dla tych, którzy potrafią czekać”. Jednak czekanie może być trudne, zwłaszcza gdy czas oczekiwania zbiega się z najciemniejszą porą roku i tym, co dla wielu jest najtrudniejszym miesiącem w roku, czyli listopadem. W pierwszym wersie dzisiejszego pierwszego czytania czytamy, że: „Mądrość jest wspaniała i nie więdnie”. „Mądrość” możemy zastąpić „Panem”. Dla ludu Izraela Pan był ponad światem. Jednak wiedzieli także, że Pan jest blisko nich, a jednym ze sposobów, w jaki wyrażali to przekonanie o bliskości Pana była postać Mądrości, Mądrości Bożej. Trudno im było powiedzieć: „Znajdziesz Boga siedzącego u drzwi twoich”, ale mogli zmusić się do powiedzenia, jak w tym czytaniu: „Znajdzie ją (Mądrość) siedzącą u twoich bram”. Jednak dla nas, Chrześcijan, którzy wierzymy, że Słowo, które jest Bogiem, stało się ciałem i zamieszkało wśród nas w osobie Pana Jezusa, nietrudno powiedzieć: „Znajdziecie Pana siedzącego u waszych bram”. Zgodnie z jednym z irlandzkich przysłów „Boża pomoc jest bliżej niż drzwi”. Dzisiejsze pierwsze czytanie sugeruje, że podczas gdy czekanie nie zawsze przychodzi nam łatwo, Pan Bóg wie, jak czekać. Pan siedzi u bram naszego życia, czekając na nas, jak jasne światło, które nie gaśnie. Zgodnie z czytaniem Mądrość „obchodzi i szuka tych, co są jej godni”. Pan nie tylko na nas czeka, ale też szuka nas. Jego czekanie na nas jest czekaniem aktywnym. „Objawia się im łaskawie na ścieżkach.” Gdziekolwiek idziemy, Pan jest przed nami, ukazując się nam. Dba o nas w bardzo dynamiczny sposób. Jego oczekiwanie na nas jest jak uważne oczekiwanie Ojca z przypowieści o synu marnotrawnym. Dobrze jest przypomnieć sobie w tych czasach Covidu, że Pan siedzi u bram naszego życia i czuwa nad nami. Jego czekanie na nas może zainspirować nas do czekania na Niego. Kiedy czekamy, aż miną dni Covidu, możemy pomóc sobie przejść przez nie, ucząc się czekać na Pana, który na nas czeka. Takie jest przesłanie czytania dzisiejszej Ewangelii. Z dziesięciu kobiet, których rolą było czekanie na przybycie oblubieńca, tylko pięć czekało na Niego i dzięki temu mogły zaprowadzić Go i Jego narzeczoną do domu pana młodego, gdzie miała się odbyć uczta weselna. Mówi się o nich, że są „mądrzy”, ponieważ mieli coś z właściwości Mądrości Bożej, która wiernie na nas wszystkich oczekuje. Wiernie czekali na oblubieńca z zapalonymi lampami. Oblubieniec jest obrazem Pana. W Ewangeliach często mówił o sobie jako o Oblubieńcu. Naszym powołaniem jest również czekanie na Pana, bycie uważnym na Jego przyjście, Jego obecność, tak jak On zwraca uwagę na nasze przychodzenie i odchodzenie. Te trudne dni mogą być okazją do zwrócenia większej uwagi na Pana, który zawsze na nas czeka. Czasami, w przeciwnościach losu, kiedy noc jest ciemna, możemy być bardziej świadomi obecności Oblubieńca u bram naszego życia. Jest to bardzo widoczne w modlitwie, która została znaleziona w kieszeni rosyjskiego żołnierza, zabitego podczas II wojny światowej. „Dziś wieczorem z dna tego krateru wyrzeźbionego przez bombę zwróciłem uwagę na piękno nieba wypełnionego światłem gwiazd. Ku mojemu całkowitemu zdumieniu uświadomiłem sobie, że błyszczące światło jest Twoją prześwitującą obecnością … Panie, nie wiem, czy Twoja ręka jest wyciągnięta do mnie, czy nie, ale chcę Ci powiedzieć, że to piękno, które zostało nam dany w tym kraterze przyniosło mi ulgę, której nie potrafią opisać żadne słowa. Jest późna pora, ale w końcu cię rozpoznałem… Dobrze jest wiedzieć, że jestem w Twojej obecności”. Nawet w największych ciemnościach oświetla nas łaskawa światłość Pana.\nSobota 31 tygodnia zwykłego (Łk 16,9-15)\n9 Ja też wam powiadam: Pozyskujcie sobie przyjaciół niegodziwą mamoną, aby gdy [wszystko] się skończy, przyjęto was do wiecznych przybytków. 10 Kto w drobnej rzeczy jest wierny, ten i w wielkiej będzie wierny; a kto w drobnej rzeczy jest nieuczciwy, ten i w wielkiej nieuczciwy będzie. 11 Jeśli więc w zarządzie niegodziwą mamoną nie okazaliście się wierni, prawdziwe dobro kto wam powierzy? 12 Jeśli w zarządzie cudzym dobrem nie okazaliście się wierni, kto wam da wasze? 13 Żaden sługa nie może dwom panom służyć. Gdyż albo jednego będzie nienawidził, a drugiego miłował; albo z tamtym będzie trzymał, a tym wzgardzi. Nie możecie służyć Bogu i Mamonie». 14 Słuchali tego wszystkiego chciwi na grosz faryzeusze i podrwiwali sobie z Niego. 15 Powiedział więc do nich: «To wy właśnie wobec ludzi udajecie sprawiedliwych, ale Bóg zna wasze serca. To bowiem, co za wielkie uchodzi między ludźmi, obrzydliwością jest w oczach Bożych.\nW dzisiejszym czytaniu Ewangelii Jezus oświadcza: „Nie możecie służyć Bogu i Mamonie”. Świętego Pawła nigdy nie można było nazwać niewolnikiem pieniędzy. Jednak w dzisiejszym pierwszym czytaniu Paweł uznaje, że potrzebuje pieniędzy, aby wykonywać dzieło Pana. Wyraża uznanie dla kościoła w Filippi za finansowe wsparcie jego misji. Mówi do tego kościoła: Kiedy opuszczałem Macedonię, żaden inny kościół nie pomógł mi finansowo. Byliście jedynymi. Wyrażenie wdzięczności przez Pawła nie jest podstępnym sposobem szukania większej ilości pieniędzy. Zamiast tego mówi do nich, że na razie ma wszystko, czego potrzebuję, a nawet więcej. Nie szuka więcej pieniędzy, niż potrzebuje, a jednak w jego przekonaniu jest pewne, że nawet dobra praca Pana wymaga pieniędzy. Dla Pawła, podobnie jak dla Jezusa, ważne jest to, gdzie pokładamy zaufanie, gdzie znajdujemy bezpieczeństwo, komu lub czemu służymy. Jezus zaufał Bogu, a Paweł zaufał zmartwychwstałemu Panu. W dzisiejszym pierwszym czytaniu znajduje się uderzający werset, który pokazuje, jak bardzo Paweł pokładał ufność w Panu, a nie w pieniądzach czy jakimkolwiek majątku ziemskim. Mówi: „Nie ma niczego, czego nie mógłbym opanować z pomocą Tego, który daje mi siłę” lub w innym tłumaczeniu: „Wszystko mogę przez Tego, który mnie umacnia”. Tylko Pan może dać nam siłę, której potrzebujemy, aby zrobić wszystko, do czego nas wzywa, wszystko, co jest zgodne z tym, co w nas najlepsze. Dlatego tylko On jest godny naszego całkowitego zaufania.\nPiątek 31 tygodnia zwykłego (Łk 16,1-8)\n1 Powiedział też do uczniów: «Pewien bogaty człowiek miał rządcę, którego oskarżono przed nim, że trwoni jego majątek. 2 Przywołał go do siebie i rzekł mu: "Cóż to słyszę o tobie? Zdaj sprawę z twego zarządu, bo już nie będziesz mógł być rządcą". 3 Na to rządca rzekł sam do siebie: Co ja pocznę, skoro mój pan pozbawia mię zarządu? Kopać nie mogę, żebrać się wstydzę. 4 Wiem, co uczynię, żeby mię ludzie przyjęli do swoich domów, gdy będę usunięty z zarządu. 5 Przywołał więc do siebie każdego z dłużników swego pana i zapytał pierwszego: "Ile jesteś winien mojemu panu?" 6 Ten odpowiedział: "Sto beczek oliwy". On mu rzekł: "Weź swoje zobowiązanie, siadaj prędko i napisz: pięćdziesiąt". 7 Następnie pytał drugiego: "A ty ile jesteś winien?" Ten odrzekł: "Sto korcy pszenicy". Mówi mu: "Weź swoje zobowiązanie i napisz: osiemdziesiąt". 8 Pan pochwalił nieuczciwego rządcę, że roztropnie postąpił. Bo synowie tego świata roztropniejsi są w stosunkach z ludźmi podobnymi sobie niż synowie światłości.\nW Ewangeliach jest wiele przypowieści o Panu Jezusie, a ludzie. Nie wszyscy z nich są świętymi. Niektórym do tego bardzo daleko. Tak jest z pewnością w przypadku postaci z dzisiejszego czytania Ewangelii. Mowa o człowieku marnotrawiącym majątek swojego pana, w wyniku czego zostaje zwolniony ze stanowiska. Jednak było w nim coś takiego, iż Jezus uważał, że mogą się od niego uczyć Jego naśladowcy. Przyparty do muru podjął zdecydowane działania, aby zabezpieczyć swoją przyszłość po zwolnieniu z pracy. Traktował życzliwie tych, którzy byli zadłużeni u swojego pana, zapewniając ich, że będzie ich dobrze traktować po zwolnieniu. Mistrz nie mógł nie pochwalić go za jego spryt. Jezus sugeruje, że dzieci światłości, Jego naśladowcy mogą nauczyć się czegoś od tego człowieka. Musimy posługiwać się taką samą pomysłowością w służenie Panu. Człowiek ten działał zdecydowanie w chwili kryzysu. Musimy zrobić to samo, żyjąc wiarą. Żyjemy w momencie kryzysu wiary. Potrzebujemy wszystkich umiejętności i darów, które dał nam Pan, aby odpowiedzieć na ten kryzys. Nadszedł czas, aby być aktywnym i nie siedzieć spokojnie w duchu przygnębienia. Jeśli zrobimy to, co tylko możemy, Pan będzie działał przez nas w sposób, który zawsze nas zaskoczy.\nParafia pw. Matki Bożej Bolesnej w Świętej Wodzie jest jedną z jedenastu parafii rzymskokatolickich położonych w dekanacie Wasilków, należącym od Archidiecezji Białostockiej. Parafia liczy około 1300 katolików. Kościół w Świętej Wodzie ma status sanktuarium Matki Bożej Bolesnej.


Co o ciąży, macierzyństwie i dzieciach sądzą anonimowi internauci? - Front Domowy\n3 lutego 2016 Kasia\nUwielbiam czytać anonimowe komentarze na różnych portalach. Staram się zrozumieć po co ktoś poświęca tyle swojego czasu i energii na pisanie czegoś, co tak naprawdę źle świadczy tylko i wyłącznie o nim samym, ale… nie umiem. Chciałabym też czasem potrafić być tak bezkrytycznie zapatrzona w siebie i swoje opinie, aby bez wstydu wmawiać sobie i całemu światu, że słonie potrafią latać :P\n„Obciachowa, to jest ciąża sama w sobie. Wstyd i hańba, obnosić się z gigantycznym brzuszyskiem, które jest pamiątką nocy podczas której puściła się jedna z drugą po pijaku na wiejskiej dyskotece z jakimś cwaniaczkiem w koszulce polo. OHYDA!” – komentarz pod sesją ciążową przyszłej mamy. Nie wiem czemu, ale jestem niemal przekonana, że autorką komentarza jest inna kobieta, która zazdrości bohaterce zdjęć tego, że taki cwaniaczek w polo w ogóle na nią spojrzał. Ba, być może ten cwaniaczek nawet ślubował jej miłość, wierność i uczciwość małżeńską! Wstyd i hańba!\n„Wspolczesni rodzice mnie zadziwiaja. Dwuletnie dziecko potrafi mowic, tanczyc, jesc, a sra w gacie! Psa mozna nauczyc w ciagu 3 miesiecy, zeby zalatwial swoje potrzeby w okreslonym miejscu. Tragedia!” – w takich momentach dochodzę do wniosku, że rzeczywiście – nie każdy powinien mieć dzieci. Ja wiem, że w jednym ze wpisów sama porównywałam dziecko do szczeniaka, ale nawet nie wpadłabym na to, żeby zrobić to w taki sposób jak autor komentarza. Oczyma wyobraźni widzę jak próbuje nauczyć półroczne niemowlę komend „aport” albo „podaj łapę”, bo przecież psa można, to i dziecko da się wytresować. Hejter, daj głos!\n„Wszystkie kobiety dzisiaj daly sobie sprac mozgi przez ograniczone umyslowo i duchowo feministki. Nic dziwnego, ze zyjemy dzisiaj w takim szambie! Kobiety sa za to szambo odpowiedzialne w zdecydowanej wiekszosci! Robcie kariere drogie panie, chodzcie do fryzjerow, do sauny, na silownie, noscie mini, glebokie dekolty, robcie sobie cycki, d**y, nosy, policzki. A potem zastanawiajcie sie dlaczego czujecie sie takie stare i nieszczesliwe i dostajecie kopniaki od facetow. Matka jest matka i taka jest jej rola bez dzielenia siebie na matke i dziwke!” – tak skomentowano słowa aktorki, która powiedziała, że stara się łączyć pracę z opieką nad dziećmi. Wygląda na to, że jestem starą i nieszczęśliwą feministką, bo chodzę do fryzjera i noszę głębokie dekolty. Przypuszczam też, że z moimi czytelniczkami jest jeszcze gorzej, bo pewnie nie raz pokazały nogi (ja nie mam czym się chwalić) i dopuściły się również innych zbrodni – np. poszły na basen :)


że kiedy przyjechała założyć kantynę na front i nie zgodziła się na flirty , rozżalone wojaki powiedziały : Z takimi poglądami trzeba do klasztoru iść i za umarłych się modlić , a nie do nas żywych na front przyjeżdżać .\nObaj wzrośli w powiązaniach organicznych i wiedzą , że trzeba kilkudziesięciu lat , aby drzewo wyrosło . Krótko mówiąc , technokracja wyprawę po ideowość zaopatrzyła w slogany w puszkach . Stało się to , co spotkało wyprawę arktyczną .\nAle w podświadomości tkwiło , że w razie , jeśli rozdzielać będą jakoweś przywileje , to trzeba się będzie „ trzymać kupa " , bo przecie przywilej na tym właśnie polega , że go na wszystkich nie wystarczy , że trzeba więc za wszelką ...