Tworzenie sklepów dla internetu. Co powinien mieć e-sklep? - http://stomia.pomorskie.pl/\nDodane: 11-01-2017 04:35\nO mieszkaniach, MdM i nieruchomościachDarmowe sposoby na skuteczne pozycjonowanie Bielsko-Biała Texte de probl?mes dentaires En sjanse for helsen til v?re tennerDobór oświetlenia równie ważny co reszta. DekorowanieWspaniały sposób na to jak Kupić krem arganowyCzy warto zobaczyć pokaz tańca Warszawa?Jak bez problemu zyskać na fotowoltaiceUczyć się hiszpańskiego? Tak czy nie?Ogółem o poligrafii i naklejkach reklamowychObsługa muzyczna imprez - krótko o zawodzie DJ'a2020 dobrym czasem aby naprawić laptopaPlumber for water problems in bathroomO dentystachNasi starsi krewni i opieka nad nimiCzy warto inwestować w prawnika dla firmy?Zimowo - kilka ciekawostek o ogrzewaniuWhat to do when your car is broken?Każda kobieta jest tego wartaInwestycja w tańszy prąd - fotowoltaika, czy warto?Artykuł o naprawianiu samochodówKonieczne oprogramowanie dla szpitaliCzy sprzęt rehabilitacyjny pomaga powrócić do zdrowia?Pracujesz za granicą? Zobacz jak dojechaćJak stworzyć sobie dobre miejsce pracy?Szkolenia bhpU kogo leczyć zęby?Czy warto wynająć autokar? TAK!Dbanie o urodę - czy wizyta u kosmetyczki jest niezbędna?Zakosztuj luksusu w Twoim ogrodzie


Szukacie ducha w maszynie, a tam… Sting! | Polifonia\nSzukacie ducha w maszynie, a tam… Sting!\n31 marca 2017,\tpiątek, Bartek Chaciński\nSting jest ostatnio jak pythonowska hiszpańska inkwizycja. Nie spodziewaliście się pewnie jego radiowego koncertu w środku tygodnia, a co dopiero obecności tutaj. Być może jednak są wśród czytelników Polifonii miłośnicy Ghost in the Shell i całego popkulturowego prądu, który każe wciąż i wciąż wracać do tematu obdarzonych świadomością maszyn i poddanych cyborgizacji ludzi. Być może niektórzy są na tyle starzy, żeby pamiętać płytę Ghost in the Machine The Police z roku 1981. Powstała nie tylko przed oryginalną mangą Ghost in the Shell, ale nawet przed filmowym Blade Runnerem, a była może nie concept-albumem, ale na pewno płytą spiętą pewną ogólną ideą zaczerpniętą z książki Arthura Koestlera Ghost in the Machine, która w roku 1967 wyprzedziła wszystkich, włącznie z Philipem K. Dickiem (oryginał książkowy Łowcy androidów to 1968), wpuszczając do kultury popularnej kartezjański temat dualizmu umysł/ciało. Ten sam, który tak piękniej – jak powszechnie wiadomo – rozwałkowali później Dick, Scott, a wreszcie Japończycy od mangi i anime. Zanim więc odniosę się do filmu, który parę dni temu widziałem, muszę zaproponować rzadkiego gościa na tym blogu:\nJeśli słucha się dziś albumu The Police z uwagą, a przynajmniej wyrozumiałością, to ze względu na kapitalną grę Stewarta Copelanda, którego parę pomysłów zostało tu (nie dowiemy się, czy z dobrym skutkiem) podmienionych na pomysły lidera. Teksty do bardzo głębokich nie należą, ale coś z nich zostaje i trzeba zaznaczyć, że w Koestlerze zaczytywał się jednak ich autor, Sting, więc – chcemy czy nie chcemy – musimy go obwołać pionierem transhumanizmu w muzyce. I tak sobie myślę, że przy jego późniejszej ewolucji i przy wszystkich tych złotych myślach, które chyba najbardziej drażnią w nowej, aktorskiej wersji Ghost in the Shell nakręconej w Hollywood, Sting okazałby się niezłą przenośnią nowego filmu. Może niekoniecznie sprawdziłby się od razu jako autor muzyki (tutaj Kenjiego Kawai zastępuje z nie najgorszym w sumie skutkiem Clint Mansell), ale pod względem ogólnego podejścia – aktorskie GitS ma w sobie nieco za dużo Stinga, a za mało The Police.\nRecenzje krytyków filmowych przeczytacie dziś prawie wszędzie poza Polifonią, ale muszę się trochę konkretniej odnieść do filmu Ruperta Sandersa. Właściwie od początku skazanego na porażkę, bo trudno się mierzyć z kultowym tytułem, a w szczególności trudno z pomocą aktorów – nawet tak popularnych i pełnych uroku jak Scarlett Johansson czy Takeshi Kitano – odtworzyć postaci wcześniej stworzone na zasadach, jakimi posługuje się komiks, czyli jako symbole. Oryginalna major Kusanagi jest symbolem dziewczyny zamkniętej w ciele robota, w wersji rysunkowej idealnym. Johansson jest konkretną osobą, u której – niczego jej przy tym nie odbieram ani nie wyrzucam – widać tę ludzką cielesność. Oryginalny rysunek mógł sobie pozwolić na symboliczną nagość, na którą paradoksalnie nie mogli sobie w dzisiejszych standardach Hollywood pozwolić twórcy filmu aktorskiego, bo seksualizowałaby zbytnio postać pani major. I dzieciaki nie dostałyby na bilet. Choć oczywiście spece od efektów specjalnych wykonali misję brawurowo, cyborgizując żywych aktorów albo tworząc triki na bazie kadrów z oryginału. Analogicznie do tego spece od scenografii narysowali w tle oszałamiający kawałek nowocześniejszego i bardziej holograficznego Blade Runnera, a operatorzy skręcili całe sekwencje dokładnie na wzór oryginalnej animacji, którą w 1995 roku wyreżyserował Mamoru Oshii.\nZmienił się przede wszystkim scenariusz, który – żeby tak nie spoilować za mocno – koncentruje się na tłumaczeniu, o co w zasadzie chodzi, kim jest ta major i co to za świat (i na tworzeniu podkładu pod kolejne części, co moim zdaniem jest tu jasno widoczne) – rozciągając akcję mocno w stosunku do zwięzłych Japończyków. Powstała dzięki temu wersja bardziej dla idiotów – zrozumiecie wszystko, bo powtórzą dwa razy. Ciekaw jestem, czy październikowa kontynuacja Łowcy androidów też pójdzie w tę stronę. Z drugiej strony Villeneuve nie ma łatwego zadania, bo świat nowego GitS – przy wszystkich wadach samego filmu – jest tak atrakcyjny, że od razu chciałoby się w nim skręcić Łowcę. W ogóle aż by się chciało w tym świecie nakręcić jakiś film bardziej zaskakujący, mniej oczywisty fabularnie i pozbawiony frazesów w dialogach. Z nieco mniejszym, mówiąc krótko, dodatkiem Stinga.\nCo by się nadawało jako ilustracja muzyczna takiego filmu? Stylistyka na miarę czasów, w których transhumanizm jest tematem i gorącym, i mocno już pogłębionym? Proponowałbym najnowsze utwory X-Navi:et, czyli Rafała Iwańskiego, etnologa, perkusisty, kompozytora i kuratora z Torunia. Bo od paru lat działa w sferze, która byłaby logicznym rozwinięciem tej oryginalnej formuły GitS. Łączy najgłębsze tradycje z najnowocześniejszą technologią, rozumiejąc jeden i drugi świat. A muzyka, którą napisał na minialbum Machina Nova (w wersji CD uzupełniony utworami z kasety Vox Paradox) jest jak gdyby przeciwwagą dla świetnego Technosis z zeszłego roku. Iwański korzysta tym razem z elektronicznych narzędzi, ale też obficie wprowadza do muzyki, często mało przetworzone, barwy tradycyjnych instrumentów (są goście – Anna Zielińska na skrzypcach, Marcin Zyglarewicz na basie), nie tylko perkusyjnych, tymczasem efekt, jaki osiąga, jest znacznie bardziej organiczny, a przy tym delikatniejszy i przede wszystkim jaśniejszy, choć nie bez pojedynczych mrocznych, intensywnych akcentów. Mamy tu stale obecne u Iwańskiego starcie technologii i natury, a zarazem – choćby w tytułowym, znakomitym utworze Machina Nova – kolejne mocne wyjście w kierunku duchowości Wschodu (mamy tu m.in. chiński flet hulusi). Nie chcę, by słowo na temat ilustracyjności tej muzyki odebrało komuś chęć do posłuchania jej jako autonomicznej całości, bo jest to zarazem najbardziej złożona chyba pod względem aranżacyjnym i najciekawsza w szczegółach płyta projektu X-Navi:et, ale chciałem wpuścić odrobinę świeżego powietrza do rozmowy o duchu w maszynie, kierując przy tej okazji uwagę czytelników Polifonii w stronę muzyki, która jest tego warta.\nX-NAVI:ET Machina Nova, Beast of Prey 2017, 8/10 (dodatkowy materiał z kasety – 7/10)\nKategorie: 07/10, 08/10, opinie, recenzje, rok 2017\nTagi: Ghost in the Shell, Sting, The Police, X-NAVI:ET\n31 marca o godz. 17:36\t1154589\n„Sting, więc – chcemy czy nie chcemy – musimy go obwołać pionierem transhumanizmu w muzyce” czyżby ? a Kraftwerk ? „The Man Machine” ? a jeszcze wcześniej „The Showroom Dummies” ? ba, jeszcze wcześniej – „The Voice Of Energy” ?\n31 marca o godz. 20:01\t1154590\nnie na temat, ale wole sluchac\nLive At Garage,29.03.2017\n31 marca o godz. 20:15\t1154591\na na weekend polecam rekomendacje SAMA SODOMSKIEGO – mojego ulubionego\nrecenzenta z Pitchfork.\n31 marca o godz. 20:45\t1154592\n@goodnightvienna –> Taki test czujności. Kraftwerkiem tu tyle stron zasmarowałem, że już szkoda wymieniać oczywistości. Podobnie Gary Numan. Za to Sting trochę w tym kontekście zaskakuje 🙂\n31 marca o godz. 21:45\t1154593\nA mogę coś dodać o Kraftwerk ? 🙂\nAkurat oglądam Powrót do Przyszłości 3 i w trakcie przerwy reklamowej dałem ‚mute’ na pilocie, zamknąłem oczy i pojawił się flashback (z przeszłości :] ). Kilka lat temu pod jednym z klipów Kraftwerk z The Man Machine na YouTube przytoczyłem fragment kontrowersyjnej, nieautoryzowanej biografii zespołu autorstwa Pascala Bussy (zespół wytoczył lub groził mu procesem za przytaczanie nieprawdziwych faktów). Więc napisałem w tym komentarzu jakoby wedle tej książki autor finalnego miksu Leanard Jackson przyleciał do Dusseldorfu w zimie 1978 r. (zima stulecia) myśląc, że przywita go czterech czarnych gości, gdyż muzyka z Trans Europe Express brzmiała dla niego zbyt funky jak na białasów. Wrzuciłem ten komentarz a za parę dni otrzymałem odpowiedź od użytkownika Leababy :), który dość stanowczo zaprzeczył tym „kłamstwom”, gdyż doskonale znał wcześniej zespół muzycznie i wizualnie, wiedział, że są biali a i sami członkowie Kraftwerk byli fanami amerykańskiej muzyki funk, min E,W&F, oraz Rose Royce, których on produkował. Potwierdził natomiast, że z lotniska odebrali go pięknym Mercedesem (chyba Floriana) i zakwaterowali w hotelu zaprojektowanym przez ojca jednego z nich (to już z całą pewnością ojciec Floriana). Dodał również, że było piekielnie zimno a w studiu Ralf zapragnął miksu, który zabrzmi „Robotic” (sic!). Myślałem początkowo, że ktoś się podszywa, wiadomo, internet, ale później trochę z nim pisałem via email i przesłał mi jakieś surowe miksy zespołu, który wówczas produkował, a brzmiały jak bardzo wczesne Basement Jaxx 🙂\n31 marca o godz. 22:26\t1154594\nna pozny piatek\nrozmowa z Depeche Mode i Ricky Gervais (30.03)\nemisja miala miejsca przed godzina (31.03) w TV Skavlan, norw. szw.show\n1 kwietnia o godz. 0:27\t1154595\n@goodnightvienna –> Niezła historia. 🙂 Wygląda na to, że facet na bieżąco sprawdza, co o nim piszą: https://www.discogs.com/user/LEABABY131\n1 kwietnia o godz. 1:51\t1154596\na jesli juz mowa o TRANSHUMANIZMIE, to nie sposob jest pominac prace szwedzkiego\nfilozofa prof. Nicka Bostroma ( nie wspominam o Minsky´m i Kurzweilu)\nDobrej nocy wiosennej zycze\n1 kwietnia o godz. 9:25\t1154597\n@Bartek Chaciński Jak widać Discogs sprawdza się również jako Family Reunited 🙂\n1 kwietnia o godz. 10:18\t1154598\nDzien dobry w sobotni poranek,\npo ogladanych niegdys obrazach Ridleya Scotta „Blade Runner”, Paula Verhoevena ” Total\nRecall” czy Stevena Spielberga „Minority” report” obecny „Ghost in the shell” wypada jako nieco bezmyslny. Owszem Scarlett Johansson w swoim wcieleniu cyborga jest bardzo sympatyczna jak zwykle. Po wymienionych produkcjach, nalezy tu dodac jeszcze „Matrixa” i na tym mozna byloby skonczyc. Nic do zarzucenia sceneriom z gigantycznymi hologramami – taki olbrzymi Szanghaj po dawce ketaminy.\nSama estetyka cyborgowa to troche wzieta z Salvadora Dali z tymi obrazami onirycznymi, ktore to sekwencje wystepuja w filmie Alfreda Hitchcocka „Spellbound” z 1945 (tutaj Ingrid Bergman).\nSa zabawne sceny jak chociazby: mnisI w ringu z tymi kablami wystajacymi z ich karkow. I tu przypomnial mi sie chinski artysta Ai Weiwei, ktory potrafilby stworzyc to\nfuturystyczna wizje technototalitaryzmu.\nNiestety hollywoodzkie action z sci-fi to najczesciej wedlug schematu: bang-replika-bang!\nPS o filmie zapomina sie bardzo szybko (lepiej w spokoju przeczytac Koestlera).\nWybieram sie jutro, by obejrzec nowy dokument o legendzie jazzu Lee Morganie, czyli „I called him Morgan”, rez. szwedzkiego Kaspra Collina. Trebacz jazzowy Lee Morgan zastrzelony przez swoja zone Helen. Cudowne dziecko jazzu, odkryty przez Gillespiego, gral z Johne Coltrane w jego „The blue train”, frontman z The Jazz Messengers. W tym dokumencie Wayne Shorter i jego ciekawe wyznania.\n1 kwietnia o godz. 12:24\t1154599\nLeve Kungen Bob den Förste!\nNiech zyje krol BOB 1!\ndzisiaj w Szwecji /Sztokholmie interregnum dwudniowe\nkrol BOB DYLAN z koncertami\ni swoim albumem „Triplicate” (Columbia/Sony)\nna potrojnym albumie z jego „wielkim amerykanskim spiewnikiem”.\nNa swojej domowej stronicy Bob Dylan zamieszcza jedna ze swoich rozmow, w ktorej\nwyjasnia te „piesni” ( z lat 20, i 50.) „to najbardziej przejmujace, ktore kiedykolwiek nagral”. Chyba lepiej to zrobil niz Willie Nelson, bowiem Bob Dylan ma ten genialna intuicje, by jak najblizej oddac oryginalne kompozycje. 10 kompozycji na kazdej plycie.\nTak, piekny tytul: „When the world was young” ( na trojce) albo „But beautiful” (na dwojce)\nEvegreen, ever young is Bob!\nPonizej „I Could Have Told You” komp. Carla Sigmana\n2 kwietnia o godz. 13:20\t1154603\nskoro GitS, w wersji aktorskiej jest zubożoną fabularnie i spłyconą intelektualnie wersją dla „bardziej idiotów” [czyli najzwyczajniej shamburgeryzowaną przez amerykańskich producentów], to co oznacza stwierdzenie ze X-NAVI:ET jest „tak dobre” że nadawałoby się jako ilustracja tego filmu ?\njeżeli miałbym obejrzeć ludyczne misterium o żelaznym smoku [jako starcie natury z technologią] to wyintelektualizowana muzyka łowicka X-NAVI:ET tak, ale do ilustracji cyberpunka zdecydowanie nie\nmoże twórczość X-NAVI:ET nadawałaby się jako ilustarcja do najnowszych części Star Wars, ale ponieważ nie odczuwam potrzeby „bycia w temacie” i podążania za „popkulturowym prądem”, ostatnie cztery części słynnej sagi pominąłem, nie mogę przeprowadzić potencjalnie interesujacego porównania


Wielki lampion na Maślicach – Ciekawe miejsca\nWielki lampion na Maślicach\nHome / Polska / Wielki lampion na Maślicach\nLipiec 22, 2011 Październik 26, 2019 krystian0 commentsPolskaStadionWrocław\nW ostatnich dniach miałem niebywałą i niecodzienną okazję krótkiego zwiedzania – jeszcze budowy Stadionu Miejskiego lub, jak wolą kibice, Stadionu Śląska Wrocław. Na początek kilka danych technicznych:\n* Wysokość stadionu: 39 m.\n* Powierzchnia dachu częściowo przeszklonego dla zwiększenia poziomu naturalnego oświetlenia: 38000 m2.\n* Powierzchnia zewnętrznej fasady z siatki z włókna szklanego pokrytego teflonem: 23000m2.\n* Powierzchnia do wynajęcia (biura, sale konferencyjne, fitness etc.): 9500 m2.\n* Business Club oraz VIP lounge: 3000 m2.\n* Ilość miejsc: EURO 2012 – 41737; Liga Polska – 42871; koncerty – 40778,\n* 102 miejsca dla niepełnosprawnych, 102 miejsca dla osób towarzyszących.\n* Toalety dla kibiców: 330 pisuarów, 125 toalet męskich, 250 toalet damskich\n* Długość lady sprzedaży w kioskach gastronomicznych łącznie na dwóch promenadach 290 m.\n* Minimalna odległość piewszego rzędu od boiska to 6,85 m.\n* Pierwszy rząd znajduje się 1 m nad poziomem boiska.\nDane liczbowe, jak i sam stadion, przedstawiają się imponująco. Zresztą to nie tylko stadion, ale cała infrastruktura wokół niego, która zmieniła oblicze tamtej części miasta. Właściwie zmienia, gdyż nadal wygląda to jak jeden wielki plac budowy.\nKtoś może pomyśleć, że się czepiam. Trochę tak, bo jeżeli wziąć pod uwagę koronę stadionu to jest ona już prawie gotowa. Jeszcze parę brakujących krzesełek – a może parę tysięcy. Jeszcze kilka wielkich tafli szklanych barierek. Jeszcze nagłośnienie, oświetlenie, kilka innych mało istotnych detali a będzie można uczestniczyć w spektaklach sportowych i nie tylko.\nMały problem być może nieistotny – w jaki sposób wprowadzić, a później wyprowadzić ze stadionu kilkadziesiąt tysięcy kibiców, zapewniając im bezpieczeństwo, jeżeli to nadal plac budowy z rozkopami, barierkami, urządzeniami budowlanymi i rusztowaniami?\nMimo wszystko trzymam kciuki za budowniczych, aby zdołali wybudować nam wspaniały stadion, na którym już 3 września – Monster Jam (zawody Monster trucków), 10 września – walka bokserska o tytuł Mistrza Świata federacji WBC w wadze ciężkiej Tomasz Adamek – Witalij Kłyczko i 17 września – koncert George’a Michela z udziałem Orkiestry Symfonicznej Filharmonii Wrocławskiej.\nWrocławianie – przecież tak dumni ze swego miasta – zasłużyli na taki stadion, podobnie jak na autostradową obwodnicę, Sky Tower, nowe lotnisko, Narodowe Forum Muzyki i dalej metro. Zagalopowałem się – wystarczy szybki tramwaj.\n← Villa d’Este w Tivoli Żywioł szalał w Legnicy →


Do kogo ta mowa? Polskę należy budować dla Polaków, nie dla wszystkich! | Page 3 | Kontrowersje.net\n/ Wrzesień 02, 2015 18:00\nDo kogo ta mowa? Polskę należy budować dla Polaków, nie dla wszystkich!\nDokładnie na tym rzecz polega. Z jednej strony tresowanie Polaków utopią „Polski dla wszystkich”, z drugiej systematyczne eliminowanie słów i symboli, bez których Polska nie istnieje. Odpowiedź jest tylko jedna, nie dać się wcisnąć w kretyńską i brutalnie realizowaną strategię upadlania Polaków tym, co polskie. Dziękować Bogu to się powoli dzieje, wraca szacunek dla flagi, wraca szacunek i czczenie pamięci bohaterów, którym zawdzięczamy ten nasz kawałek świata. Coraz częściej dostają łomot rozmaite płatne i darmowe cudaki usiłujące upokarzać Polskę i Polaków, patrz młody Stuhr, czy Karolak. I tak trzymać, nie dyskutować, tylko zwalczać, tępić bez litości i zamykać uszy na wszystkie „humanistyczne” propozycje „szanujmy swoje odmienne poglądy”. Odmienny pogląd to można mieć na temat ustawienia reprezentacji Polski przed meczem z Niemcami albo w sprawie sześciolatków w szkole. Nie ma odmiennych poglądów jeśli chodzi o istnienie Polski i Polaków, jesteś jednym z Nas w Naszej Polsce albo cię nie ma. Żadnej Polski dla wszystkich, bo cóż to oznacza? Pusty slogan, ideologiczna machina do eksterminacji. Polska ma być dla Polaków, chudych i grubych, ładnych i takich jak ja, mądrych i tych trochę mniej, a warunkiem przynależności do wspólnoty jest tylko i aż szacunek dla Polski i Polaków.\nutopia Polski dla wszystkich\n28463 liczba odsłon\nZatrudnimy debila od zaraz – państwo PO zdaje egzamin\nPożyteczni polscy idioci tłumaczą żydowską bezczelność, wieczna niewolnicza dola\nli. 04, 2018\nPrzypadek Warzechy jest mało szkodliwy i bardzo pożyteczny\nKarlik – Wrzesień 03, 2015 10:49\nA ja i owszem ale nie w tej.\nAle chodzi mi o coś innego. Otóż zbliżają się wizyty PAD w Pradze i PEK w Berlinie w sprawie uchodźców. Uważam że to jest moment aby prezydent wezwał PEK ze Schetyną aby wypracować wspólne stanowisko w sprawie. Bo znowu PAD w Pradze będzie mówił swoje, a PEK w Berlinie swoje. Zresztą Merkelowa z góry zapowiedziała że skoro polski prezydent nieugięty, to ona będzie rozmawiać z premierzycą.\nmarvald – Wrzesień 03, 2015 14:27\nSprawa jest prosta- słowa rzeczywiście są polskie, ale składnia pozostaje hebrajska....\nJacek NH – Wrzesień 03, 2015 17:51\n"Islamska instrukcja kamienowania kobiet. "Nie ma nic gorszego dla mężczyzny niż kobieta” mawiał Mahomet. Interpretując go dosłownie niektórzy fanatyczni wyznawcy proroka do dziś kamienują i oblewają kwasem kobiety. Nic tak dobrze jak wielkie religie nie konserwuje ciemnoty i patriarchalizmu. "Mężczyźni mają nad nimi wyższość" - stwierdza werset 228. sury „Krowa”. Muzułmanki żyją pozbawione wielu podstawowych praw człowieka. Nie mogą, jak skazana Sudanka, poślubić mężczyzny innej wiary. W islamskich sądach świadectwo dopiero dwóch kobiet równoważy zeznania jednego mężczyzny. Mąż może oddalić żonę mówiąc "Jesteś porzucona". Dzieci należą do niego. Prawo spadkowe przewiduje, że kobiecie należy się połowa tego co mężczyźnie. Według słów proroka Mahometa: "Nie ma niczego bardziej szkodliwego dla mężczyzn niż kobieta”.\nHausmeister – Wrzesień 03, 2015 18:05\nDopóki istnieć będzie wyzysk człowieka przez człowieka, podłość będzie nazywana cnotą, a cnota\npowodować uśmiech politowania. Draństwo, złodziejstwo, zniewolenie i pozbawianie narodu godności,\ntacy ludzie, jak MK są i będą bardzo potrzebni. Ktoś już wcześniej powiedział, że "specjaliści" wzięli się za nasze mózgi. Chodzi o to, aby na przkładzie udzielanych pożyczek przez banki człowiek był "wydymany" ale wyszedł z pieniędzmi w przekonaniu, że " jesteś dla nas ważny". Kiedy jednak brakuje pieniędzy na spłatę, a u drzwi stoi komornik, na rozsądek jest za późno. Po " przestwieniu" mózgów\nwrota do Polski będą dla zielonych ludzików otwarte na oścież, bez jednego wystrzału.\nin – Wrzesień 03, 2015 23:17\nTo co znam najpiekniejszego\ni co wszyscy tez znaja


Dobre dyskusje, dobre pomiary | Echo Dnia Świętokrzyskie\nPaweł Więcek 17.10.2019 Zaktualizowano 17.10.2019\nNakłanialiśmy - moim zdaniem skutecznie - kandydatów z rożnych opcji do wymiany merytorycznych argumentów, a nie ciosów poniżej pasa. Podczas telewizyjnych pojedynków w formule „jeden na jeden” na portalu echodnia.eu oraz podczas publicznych debat z udziałem liderów list do Sejmu i pretendentów do Senatu pytaliśmy o sprawy ważne dla regionu i dla nas, mieszkańców: inwestycje, gospodarka, ochrona zdrowia, edukacja. Ale w trakcie kampanii odbyło się także IV Świętokrzyskie Forum Ekonomiczne z udziałem przedstawicieli władz państwowych i samorządowych oraz biznesu. Mnie osobiście uradowało to, że politycy z wszystkich ugrupowań zgodnie mówili o konieczności pracy ponad podziałami nad utworzeniem strefy inwestycyjnej w Obicach. W tej dyskusji padło wiele ważnych deklaracji, które napawają optymizmem środowiska zainteresowane rozwojem gospodarczym Kielc i regionu. Niebawem „Echo Dnia” podda weryfikacji te zapewnienia. Mam nadzieję, że tym razem politycy nie zawiodą.\nNa koniec chciałbym pochwalić się przed Państwem sukcesem z działalności Ośrodka Badawczego Dobra Opinia oraz Echa Dnia w obszarze pomiarów preferencji politycznych mieszkańców województwa świętokrzyskiego. Porównanie wyników sondażu z 7 października oraz exit poll do Sejmu z oficjalnymi wynikami wskazuje, iż przez ostatnie tygodnie dostarczaliśmy Państwu rzetelne i uczciwe dane. Błędnie prognozowaliśmy tylko wyniki wyborów do Senatu w okręgu północnym - analizujemy przyczyny pomyłki.


Pellets.com.pl - FORUM - Olej opałowy zamień na pelety. Palniki na pellety, kotły na pellety, piece na pelety, kotły co, piece co, pelety, pellet. / uszkodzona rura zasobnik palnik\n» uszkodzona rura zasobnik palnik\n#1 2015-01-31 11:48:38\nuszkodzona rura zasobnik palnik\nwitam czy komuś pękła rura łączaca zasobnik z palnikiem chciałem to reklamować ale kostrzewa twierdzi że to USZCZELKA i nie podlega gwarancji miał ktoś z was taki przypadek\n#2 2015-01-31 16:09:44\nRe: uszkodzona rura zasobnik palnik\nChodzi o tę elastyczną rurę? Jeśli tak to mi też nie uznali ale na Allegro są dużo tańsze niż w serwisie. Więc można się zaopatrzyć na zapas.\n#3 2015-02-01 14:52:00\nwłaśnie o tą to są jakieś kpiny żeby przy takiej kasie za piec nie można zareklamować rury która jest częscią składową pieca nie taniego niech pan z kostrzewy się wypowie bo na email nie odpowiadają ale to nić złożyłem zażalenie do rzecznika praw konsumenta i wtedy zobaczymy\n#4 2015-02-02 06:59:25\nWitam. Problem, moim zdaniem bierze się stąd, że wielu użytkowników otwiera na siłę drzwi w MiniBio przy założonej rurze (w trakcie pracy) - co powoduje ścinanie i rozerwanie tej rury. Często uchyla się lekko drzwi aby tylko podejrzeć czy jest płomień, jak silny itd. wtedy wydostające się gorące spaliny dodatkowo zwiększa szansę uszkodzenia. Ta rura w/g producenta wytrzymuje 60 stopni ciepła. Najlepszym rozwiązaniem jest stosowanie kolanka roztaczanego jako zakończenie rury od strony palnika. Łatwo się ją demontuje przy otwarciu komory spalania - przez co zwiększa bezpieczeństwo i komfort obsługi.\n#5 2015-02-02 19:50:04\nwitam myśle że bodem jesteś związany z kostrzewą jak się mylę to przepraszam. z tym co mówisz to się zgadza jak by mi pękła w miejscu gdzie nie ma wzmocnienia to bym się zgodził ale ja mam uszkodzenie tam gdzie jest drut więc nie mogłem uszkodzić to mechanicznie. rzecznik własnie robi pismo do kostrzewy a ja dodam jeszcze pismo od naszego prawnika który obsługuje naszą firmę,rozmawiałem z nim i rura powinna być wymieniona w ramach gwarancji jak to nie pomorze zostaje sąd nie boję się nie pierwszy raz z racji że pracuję w reklamacjach w sądzie na podobnych sprawach byłem,choćby ta rura kosztowała 1 zł nie popuszczę kostrzewie bo nie jestem winny tego uszkodzenia,piec jest super ale takie błachostki żle wpływają na opinie którą buduje taka firma,przez taką gupote nie polecę nikomu tej firmy\n#6 2015-02-02 23:14:33\nTrochę widły z igły. Kolego nie przesadzasz trochę? Ta rura to dosyć wątły element, który można bez problemu samemu uszkodzić. Albo "pomóc" w uszkodzeniu co opisał poprzednik. Znajomy tez miał ten problem z uszkodzeniem i blokowaniem peletu (inna firma palnika/kotła). Groszowa sprawa. Sam już mam tą rurę deczko uszkodzoną i szczerze nigdy bym nawet nie pomyslał żeby pozywać firmę. Ludzie czy wy nie macie innych (lepszych) problemów, ja pier....\nPrzypomina mi się post usera, któremu spalił sie palnik. Tego postu już chyba nie ma. I co ciekawe sam u siebie mało takiego pożaru nie miałem, brakowało może 1-2h pracy palnika. Jakby kiedys firma kostrzewa chciała, mogę zrobić symulację pożaru. I to na fabrycznym nie przerabianym prosto ze sklepu minibio.\nJak to mówią: masz dwie rece i hu... to kombinuj.\n#7 2015-02-03 00:49:35\nmarecki masz racje ale mam piec na gwarancji jak nie kupie od nich rury za 100 zł to nie bęnde miał gwarancji bo taka albo jeszcze lepsza na allegro za 30 zł za 3m .Wiele było przypadków na tym forum że kostrzewa nie zgadza się na montaż części nie zakupionych od nich np. temat motoreduktora a ceny maja z kosmosu.chciałem sprawdzic ten wpis pana technicznego ale USUNELI TO CO NIEWYGODNE MAM CORAZ GORSZE ZDANIE O TEJ FIRMIE\nOstatnio edytowany przez maryś (2015-02-03 00:58:17)\n#8 2015-02-03 09:12:44\nMasz to na piśmie, że tracisz gwarancję przy wymianie rurki na własną z alledrogo? Masz takiego maila? Sądzę, że nie bo przecież firma kostrzewa sama sobie nie cofnie gwarancji.\n#9 2015-02-04 07:59:39\nmaryś uszkodzenie Twojej rury powstało w wyniku użytkowania. Tak jak opisał to bodem, że podczas pracy kotła były otwierane przednie drzwi. Podwyższona temperatura uszkodziła rurę łączącą palnik a podajnikiem. Istnieje możliwość zamontowania rury roztłaczanej na palnik z wężem. Jeżeli będziesz miał taką potrzebę zajrzenia na palnik podczas pracy zdemontowanie rury pozwoli Tobie na swobodne otwarcie drzwi bez uszkodzenia węża. W sprawie zamówienia takiego zestawu proszę o kontakt z działem części zamiennych.\n#10 2015-02-04 08:03:48\nmarecki masz racje za pół roku kończy się gwarancja na sterownik i zostanie 2 lata na szczelność oleje tą firmę i nie bęnde już robić przeglądów po 300 zł za czyszczenie,kupie tą cholerną rurę na allegro i po sprawie,za wszystko każą sobie płacić.Piec jest ok serwisanci fabryczni ok ale logistyka,serwis,i cała reszta TO JEDNO WIELKIE NIEPOROZUMIENIE !!!!!!\n#11 2015-02-06 11:04:40\nmaryś koszt rury roztłaczanej to 50 złotych. Nie musisz już kupować nowego węża tylko wykorzystać kawałek z tego co Tobie zostało.


ELS - instalacje elektryczne, teletechniczne, pomiary, oświetlenie, SAP, DSO\nELS wykonuje najwyższej jakości instalacje elektryczne, instalacje oświetlenia i inne instalacje teletechniczne. Profesjonalnie i kompleksowo obsługujemy klientów z całej polski. Naszymi działaniami obejmujemy m.in. miasta...\nAS - Profi - Remonty Kraków\nFirma zajmuje się pracami remontowymi ze szczególnym uwzględnieniem wszelkiego rodzaju prac wykończeniowych i modernizacyjnych pomieszczeń, mieszkań i domów. Malowanie, instalacje elektryczne, suche tynki, układanie glazury...\niNTELiD - Inteligentny Budynek\niNTELiD oferuje usługi i sprzedaż urządzeń automatyki domowej w dziedzinie Inteligentnych Budynków, oraz oświetlenia LED RGB. Gwarantujemy szeroki asortyment dla naszych klientów, nieodzowny do pełnego...\nFirma ogólnobudowlana Strykowski\nNasza firma ogólnobudowlana oferuje usługi w zakresie następujących prac budowlanych: wznoszenie obiektów mieszkaniowych, remontów, odwiertów w żelbetonie, usług zbrojarskich oraz nadzoru budowlanego. Zapraszamy do zapoznania...\nFirma świadczy usługi z zakresu rozwiercania i przebijania oraz uszczelniania przewodów kominowych. Oferuje również montaż wkładów kwasoodpornych i ALUFOL do przewodów spalinowych i wentylacyjnych oraz...\nJako firma Bud - Mario istniejemy na rynku już od 1997 r, w tym czasie zdobyliśmy uznanie i szacunek klientów ceniących sobie jakość i wysoki...\nSTUK-BRUK - kompleksowe usługi brukarskie\nKompleksowe usługi brukarskie na terenie śląska i małopolski. Kostka brukowa i granitowa, obrzeża, krawężniki, palisady, płyty chodnikowe. Rabaty u niektórych producentów. ...\nWitamy w serwisie internetowym firmy M&S Szczecin zajmującej się sprzedażą i profesjonalnym montażem stolarki otworowej: okien, drzwi, bram garażowych oraz szeregu elementów towarzyszących stolarce (parapety,...\nW naszej ofercie posiadamy ogromny wybór płytek ceramicznych renomowanych producentów. Zapraszamy do zapoznania się z naszą ofertą. ...


Rewolucyjny polski wynalazek dla przemysłu - Production Manager\nRewolucyjny polski wynalazek dla przemysłu\nSystem TIMATE, innowacyjne rozwiązanie do zarządzania personelem i jego bezpieczeństwem, po dwuletnim programie pilotażowym w przedsiębiorstwach produkcyjnych jest gotowy do komercyjnych wdrożeń. Jego twórcy znaleźli inwestorów i udoskonalili swój produkt zgodnie ze wskazówkami użytkowników testowych. Dziś mają już pierwszych klientów. To jeden z nielicznych polskich wynalazków opracowanych przez startup, który z sukcesem doszedł do etapu komercjalizacji.\nPo sukcesie wdrożeń badawczych pomysłodawcy i producenci systemu znaleźli inwestorów i zawiązali spółkę, która od maja 2019 roku działa pod nazwą TIMATE. Pierwszą osobą, która zdecydowała się zainwestować w firmę, był Sebastian Młodziński, współodpowiedzialny między innymi za sukces spółki XTPL SA, która dziś jest notowana na podstawowym parkiecie GPW, a zaczynała jak TIMATE, od przełomowego pomysłu.\nTIMATE to innowacyjny system do zarządzania personelem oraz unikatowe rozwiązanie ułatwiające zbieranie i analizowanie danych związanych z wykorzystaniem czasu pracy (big data). Aktualnie TIMATE bazuje na kilku podstawowych obszarach, do których należą: mierzenie wykorzystania czasu pracy przez pracowników, bezpieczeństwo, delegowanie zadań, praca zdalna oraz strefy. Te funkcjonalności są już gotowe do wdrożeń komercyjnych.


Ks. Adam Boniecki, "Tygodnik Powszechny" - RMF24.pl\nKs. Adam Boniecki, "Tygodnik Powszechny"\nPiątek, 29 marca 2002 (09:15)\nBogdan Rymanowski: Jak ksiądz myśli, czy decyzja papieża o przyjęciu rezygnacji arcybiskupa Paetza zamyka całą sprawę? Jarosław Gowin ze „Znaku” uważa, że zarzuty stawiane metropolicie poznańskiemu są zbyt poważne, aby ich wyjaśnianie skończyło się na rezygnacji.\nAdam Boniecki: Uważam, że jeden rozdział został bardzo wyraźnie zamknięty. Oczekiwaliśmy albo ukarania spiskujących przeciwko biskupowi ludzi, którzy obrzucili go kalumniami, albo zmiany arcybiskupa. Wybór między tymi dwoma rozwiązaniami jest tak czytelny, że wszelkie komentarze i łagodzenie wymowy tego nie ma wielkiego znaczenia\nBogdan Rymanowski: Czy rzeczywiście interpretacja tej decyzji jest 100-procentowo czytelna, bo na przykład „Nasz Dziennik” napisał, że choć papież nie potwierdził prawdziwości oskarżeń, to należy się obawiać tych, którzy przed miesiącem kamienowali biskupa, a teraz z pełną pychy satysfakcją będą twierdzić, że mieli rację. Jak interpretować rozstrzygnięcie papieża?\nAdam Boniecki: To zostało tak zrobione, bez dokumentów, które by tego człowieka publicznie jeszcze bardziej upokarzały. Przecież przeszedł okres bardzo ciężki, cokolwiek było. Jest, tak w stylu Wielkiego Piątku - dzisiejszego dnia, jest naprawdę czytelny. To było takie oczekiwanie: albo powie się, że to są kalumnie i się ukarze tamtych ludzi, albo się zmieni arcybiskupa. W tym wypadku wszystkie inne interpretacje są naciągane. Nie żądajmy już tak do końca krwi. Bardzo ważne jest to co pan mówił nawiązując do Gowina – pozostają ludzie skrzywdzeni, pozostaje pewna niejasność określona przez arcybiskupa Paetza jako „oskarżyciele bez imienia, nazwiska i twarzy” i zajęcie się tymi krzywdami jest konieczne. Ci ludzie, których oskarżono, że są bez twarzy i bez imienia mają prawo się odezwać. To są te dalsze ciągi. To co dotyczy poszczególnych ludzi z pewnością nie będzie się odbywało w świetle jupiterów. Ci ludzie z całą pewnością mają prawo nie chcieć, żeby na całe życie pozostała na nich pieczątka „To jest ten ksiądz, który miał tego rodzaju przeżycie” – tego nikt przecież nie chce.\nBogdan Rymanowski: Czy to odejście arcybiskupa, w czasie mszy w Archikatedrze Poznańskiej było godnym odejściem? Przy okazji informacji o swojej rezygnacji, arcybiskup powiedział wiele słów – można nawet dojść do wniosku słuchając go, że został zaszczuty i dlatego złożył rezygnację, dla dobra kościoła.\nAdam Boniecki: Każdy ma prawo się bronić, a przy tym nie trzeba być nawet wytrawnym psychologiem, czy spowiednikiem, żeby wiedzieć, że w tych dziedzinach jest jakiś przedziwny mechanizm psychiczny samoobrony, nie dopuszczania pewnych rzeczy do świadomości. Zresztą on cały czas mówił o interpretacji, nadinterpretacji, może jeszcze powiemy o niedointerpretacji. Nie wykluczałbym nawet, że jest przekonany o tym co mówi. To jest bardzo trudne. Nad tym bym przeszedł do milczenia, nad tym całym tekstem. Wolałbym go nie komentować, a co do oprawy – wybrania liturgii Wielkiego Czwartku, zrobienie z niej takiego trochę show telewizyjnego – to kwestia gustu liturgicznego, smaku, wyczucia sytuacji. Nie mogę powiedzieć, że nie miał prawa tego zrobić. Miał prawo – był arcybiskupem i chciał się pożegnać ze swoją archidiecezją i ratować swój obraz.\nBogdan Rymanowski: Czy ksiądz myśli, że polski Kościół, polscy biskupi powinni zabrać jeszcze publiczny, otwarty głos w tej sprawie? Domaga się tego Jarosław Gowin, który uważa, że polscy hierarchowie powinni odpowiedzieć na pytanie: jak to było możliwe, że przez lata nie reagowano na sygnału o złu i czemu to zło nie tylko tolerowano, ale wręcz tuszowano? – to słowa człowieka związanego z Kościołem. To nie są słowa antyklerykała.\nAdam Boniecki: Bardzo jest trudno mówić księdzu prostemu takiemu jak ja, o tym, co powinni zrobić biskupi, ale jeżeli pozwoli mi pan to pytanie lekko zmienić: czy ja bym pragnął, żeby biskupi w ten sposób zabrali głos, czy ja widzą potrzebę tego – pragnąłbym bardzo i byłbym niezmiernie im wdzięczny, gdyby zabrali głos. Wydrukujemy ten list na pierwszej stronie „Tygodnika Powszechnego”.\nBogdan Rymanowski: Biskup Marian Gołębiewski powiedział, że Kościół nie chce ukrywać prawdy, ale z kolei mediom nie wolno traktować Kościoła w sposób instrumentalny. Jak ksiądz myśli, jak w całej sprawie, przez te kilka tygodni zachowali się dziennikarze?\nAdam Boniecki: Jest bardzo dużo mediów i nie byłem w stanie śledzić wszystkich, ale te główne: telewizja, stacje radiowe i duże dzienniki, uważam, że zachowały się godnie, spełniły swoją powinność. Naturalnie można wytknąć potknięcia, niezręczności, zdjęcie w tym pierwszym artykule powtarzano wiele razy, ale w zasadzie to nie było oskarżenie, to było przedstawianie status quo.\nBogdan Rymanowski: Ale ksiądz prymas Józef Glemp powiedział swego czasu, że arcybiskupa Paetza sponiewierano w środkach masowego przekazu.\nAdam Boniecki: Sponiewierać – sponiewierano. Wyciągać takie zarzuty na światło dzienne, to jest jakieś sponiewieranie, powiedzmy sobie szczerze, że przyjemne to nie było. Ale na pewno nie przyczyną całej sprawy są media.\nNewsBostończycy domagają się dymisji kardynała Law


Tsalung – Wikipedia, wolna encyklopedia\nTsalung (tyb. རྩ་རླུང་འཁྲུལ་འཁོར་, Wylie: rtsa-rlung 'khrul-'khor) – zaawansowane ćwiczenia w buddyzmie tybetańskim związane z praktyką fazy spełniającej (transliteracja Wyliego: rdzogs rim) tantr buddyjskich, gdzie poprzez subtelną sieć kanałów, wiatrów i esencji poruszającymi się w ciele uzyskuje się stopniowo dostęp do natury umysłu.\nEtymologia terminu tsalung wywodzi się ze słowa "Tsa", które oznacza w transliteracji Wyliego kanał (energii) oraz słowa "Lung" które oznacza w transliteracji Wyliego wiatr (energii) (sanskryt. prana). Często dodaje się słowo thigle ( Wylie thigle, krople, esencje energii) do nazwy tsalung, co daje nazwę "tsalung thigle": kanały, wiatry, krople (energii). Ćwiczenia tsalung również nazywane są jako "trulkor", słowa którego etymologię można tłumaczyć jako "iluzoryczne koło" bądź "magiczne ruch", co odnosi się do kanałów, wiatrów i esencji poruszającymi się w ciele za pomocą których praktykujący uzyskuje stopniowo dostęp do natury swojego umysłu m.in. za pomocą tych ćwiczeń. Alternatywną nazwą jest "jantra joga", gdzie słowo jantra oznacza "ruch ciała" bądź "formę geometryczną (jak np. mandala)".\nW buddyzmie tybetańskim jest wiele tradycji praktyk tsalung, różniących się wyglądem i znaczeniem ćwiczeń fizycznych i oddechowych. Są to ćwiczenia, które tylko na pozór są podobne do figur hathajogi przede wszystkim ze względu że są dogłębnymi i skutecznymi metodami fazy spełniającej tantr. W szczególności praktyki tsalung są podzielone według poszczególnych praktyk jidamów dla określonych linii przekazu tantr. Ćwiczenia tsalung nauczane były na początku przez mahassidhów z Indii i Oddijany takich jak Humkara, jeden z ośmiu vidjadharów "dzierżawców mądrości" i Padmasambhawa, od których pochodził przekaz "starożytny" buddyzmu ningma w Tybecie m.in. za sprawą takich tybetańskich mistrzów jak Wajroczana (transliteracja Wyliego. bai ro tsa na, VIII w n.e.). Obecnie tsalungi praktykuje się powszechnie w cyklach anu jogi lub dzogczen w Longczen Nyinthig lub Khandro Nyinthig np. od tertonów Dzigme Lingpa i Pema Lingpa. W tradycji sakja "nowożytnych przekazów" tsalung pochodzi od mahasiddhy Wirupa i nauczany jest w ramach nauk tantrycznych lamdre. W kagju ćwiczenia te są szczególnie związane z praktyką jidama Czakrasamwara a w gelug z praktyką jidama Wadżrabhajrawa lub Kalaczakra. Ćwiczenia tsalung stosuje się m.in. jako pomoc we "wznieceniu" żaru tummo, innej zręcznej metody fazy spełniającej tantr.\n↑ Strona poświęcona jantra jodze związanej z przekazem dzogczen Chogyal Namkhai Norbu, http://www.yantrayoga.org/what-is-yantra-yoga\n↑ "Yantra Yoga: The Tibetan Yoga of Movement", Chogyal Namkhai Norbu, Adriano Clemente, strona 11, Snow Lion Publication, New York, 2008


Jak Alaska stała się częścią USA… - Polka1, portal dla kobiet z polotem\nRosyjska Ameryka. Dotarcie do Alaski było rezultatem jednej z największych w historii ekspedycji naukowych, tzw. drugiej ekspedycji kamczackiej, trwającej w latach 1733-1743. W jej ramach, w czerwcu 1741 r. z Kamczatki wyruszyły dwa statki: Święty Piotr, którego kapitanem był Duńczyk w służbie Rosji, Vitus Bering, dowódca ekspedycji oraz Święty Paweł, dowodzony przez Aleksieja Czirkowa. Pierwszy do wybrzeży Alaski dotarł Czirikow, dzień po nim - 16 lipca 1741 r., Bering. Obaj wysłali ludzi do zbadania terenu. Droga powrotna okazała się dramatyczna dla statku Beringa. Duńczyk nie wrócił do Rosji, zmarł na szkorbut na wyspie, która otrzymała następnie jego imię. Do domu dotarli jednak członkowie wyprawy, przywożąc ze sobą piękne futra wydr morskich, co zachęciło rosyjskie stowarzyszenia handlarzy do regularnych wypraw morskich na Alaskę. Wyprawy te były długie, trwały dwa do czterech, a nawet więcej lat, co wymusiło na handlarzach zakładanie osad, w których odbywał się handel i z których wyruszali na polowania. W końcu lat dziewięćdziesiątych XVIII wieku niektóre siedziby uzyskały charakter stałych. Rosjanie oraz rdzenni mieszkańcy Syberii, wyprawiający się na polowania, wykorzystywali do polowań miejscową ludność, coraz bardziej uzależniając Aleutów ekonomicznie. Na niektórych obszarach pojawiły się praktyki niewolnicze, toczyły się też walki. W wyniku tej sytuacji, a przede wszystkim z powodu chorób przywiezionych przez handlarzy, w ciągu 60 lat wyginęło 80% plemienia Aleutów.\nW 1799 r. na wyspie Baranowa Rosjanie założyli osadę Sitka, w tym samym roku car Paweł I przyznał monopol na handel futrami Mikołajowi Rezanowowi, sukcesorowi słynnej wówczas firmy handlowej Szelikow-Golikow. Rezanow utworzył Towarzystwo Rosyjsko-Amerykańskie do zarządzania kolonią rosyjską. W zamian za monopol na handel futrami, Towarzystwo miało realizować program kolonizacji.\nRosjanom nigdy nie udało się całkowicie skolonizować Alaski. Trafili na opór rdzennych plemion, zwłaszcza Tilgitów. Coraz trudniej było pozyskiwać futra, zaś monopol handlowy był zagrożony ze strony traperów i myśliwych amerykańskich, a także Kompanii Zatoki Hudsońskiej, która miała swoje faktorie w sąsiedztwie Alaski. Podział wpływów między USA a Rosją został ustalony traktatem z 1824 r., który wyznaczył granicę na 54˚40’ szerokości geograficznej północnej. Rok później identyczna granica została potwierdzona na mocy traktatu brytyjsko-rosyjskiego.\nOd początku lat 60-tych XIX wieku Rosjanie rozważali pozbycie się coraz bardziej kłopotliwej kolonii. Przetrzebienie zwierząt futerkowych oraz nieprzestrzeganie przez amerykańskich i brytyjskich handlowców postanowień traktatów wyznaczających strefy wpływów utrudniało Rosjanom funkcjonowanie. Towarzystwo Rosyjsko-Amerykańskie znalazło się na granicy bankructwa. Obok niskich dochodów z handlu, do woli sprzedaży Alaski przyczyniła się także chęć utrzymania tego terytorium poza wpływami brytyjskimi, co szczególnie po wojnie krymskiej nabrało znaczenia prestiżowego, a także trudna sytuacja finansowa samej Rosji.\nAlaska częścią USA. Stany Zjednoczone były bardzo zainteresowane kupnem Alaski. Pierwsze oferty amerykański sekretarz stanu Wiliam Seward przedstawił w 1860 r., do sprawy powrócono po wojnie secesyjnej. Na początku 1867 r. ambasador rosyjski w Waszyngtonie Eduard de Stoeckl uzyskał pełnomocnictwa cara do negocjacji traktatu. Umowę zawarto o 4 nad ranem 30 marca 1867 r. Terytorium Alaski o powierzchni 1,5 mln km² zostało sprzedane Stanom Zjednoczonym za 7,2 mln dolarów. 1 hektar kosztował więc zaledwie niecałe 5 centów. Senat amerykański zatwierdził zakup w dniu 7 kwietnia 1867 r., Izba Reprezentantów dopiero w następnym roku. Transakcja była wówczas określana w USA jako „głupstwo Sewarda” lub zakup „ogrodu dla misia polarnego Andrew Johnsona”. Seward argumentował, że Alaska ma handlowe i strategiczne znaczenie w strefie Pacyfiku, jej zakup znacznie powiększa terytorium narodowe i wyklucza możliwość brytyjskiej ekspansji w tej części Ameryki. Późniejsze odkrycie złota i ropy naftowej ostatecznie dowiodło, że wydane 7,2 mln dolarów było niewielką inwestycją w porównaniu z korzyściami, które USA uzyskało.\nFlagę amerykańską podniesiono na Alasce 18 października 1867 r., a dla mieszkańców konkretnie odczuwalna była zmiana daty – w związku z przejściem z kalendarza juliańskiego na gregoriański zaraz po piątku 6 października 1867 r. nadszedł kolejny piątek – 18 października 1867 r., a więc z kalendarza zniknęło 12 dni.\nAlaska uzyskała status departamentu i znalazła się pod jurysdykcją najpierw armii amerykańskiej, następnie Departamentu Skarbu, a potem marynarki amerykańskiej. Pierwszym administratorem został Polak, Włodzimierz Krzyżanowski. W 1884 r. nastąpiła zmiana nazwy na dystrykt Alaski. Wraz z odkryciem złota na terenie Jukonu w sąsiedniej Kanadzie, Alaska przeżyła ożywienie ekonomiczne – na jej terenie osiedliło się wielu górników, a przez terytorium przebiegał szlak transportowy z kopalni w Jukonie. Gorączka złota na Alasce rozpoczęła się kiedy w 1896 r. złoto odkryto nad rzeką Klondike.\nW 1912 r. nastąpiła kolejna reorganizacja i zmiana nazwy, tym razem na Terytorium Alaski. Status ten Alaska zachowała aż do końca lat pięćdziesiątych XX wieku. 3 stycznia 1959 r. prezydent USA Dwight Eisenhower podpisał akt przyznający Alasce status stanu i sankcjonujący jej przyjęcie do Unii jako 48 stanu w kolejności. Przydomkiem Alaski jest Ostatnia granica, zaś mottem zdanie Przez północ do przyszłości.\nWiesław Dobrzycki, Historia stosunków międzynarodowych w czasach nowożytnych 1815-1845, Warszawa 1996\nCechą charakterystyczną dla średniowiecza jest istnienie wyodrębnionej grupy rycerzy. Można ją zdefiniować jako warstwę wojowników zaliczanych do elity społecznej. Przyjmowali oni obowiązki służby wojskowej na rzecz monarchy czy księcia to jest tzw. seniora. Przygotowanie do rzemiosła wojennego wraz z wyposażeniem wymagało stałych, znacznych środków materialnych. W związku z tym senior nadawał rycerzom beneficjum czyli dobra ziemskie. Już od wczesnego średniowiecza, od X/XI wieku tworzyło odrębną grupę z własnym stylem życia, zwyczajami (pasowanie na rycerza, turnieje rycerskie), techniką woje…


Asystent osobisty, opieka wytchnieniowa. Ostatnia szansa na dołączenie do programów edycji 2022 - Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej - Portal Gov.pl\nJuż tylko do piątku 26 listopada br. trwa nabór wniosków dla organizacji pozarządowych w ramach przyszłorocznej edycji programów Asystent osobisty osoby z niepełnosprawnościami oraz Opieka wytchnieniowa. – Wspólnie możemy naprawdę poprawić jakość życia osób z niepełnosprawnościami i ich bliskich. Gorąco zachęcam do składania wniosków – mówi minister rodziny i polityki społecznej Marlena Maląg.


W pokoju na poddaszu: Honey clementine - słodka pomarańcza\nFajny cytrusowy zapach. Wyraźnie czuć zapach słodkiej pomarańczy. Aromat jest przyjemny, nie wymuszony, o średniej intensywności. Jesli ktoś tak jak ja lubi zapach pomarańczy będzie zadowolony choć nie koniecznie zachwycony - nie jest to do końca to czego oczekiwałam ;)\nWosk można zakupić np. na stronie Goodies :)\nSyla 28 grudnia 2016 09:52\nPomarańcz z miodem brzmi bardzo ciekawie!\nToTylkoJa 30 grudnia 2016 15:23\nPachnąca pomarańczowa skórka mi się kojarzy ze świętami:)


Eco-Vital: Rewolucje na talerzu : czerwca 2013\nStaropolski dodatek o wielu twarzach\nW Europie Wschodniej, Rosji i krajach germańskich stosowany jest praktycznie od zawsze. Niezwykle popularny był już w starożytnym Rzymie. Zanim pieprz stał się znaną przyprawą, to własnie on dodawał potrawom charakterystycznego, ostrego smaku. O czym mowa? Oczywiście o chrzanie.\nChrzan jest rośliną wieloletnią, która bez problemu przyjmuje się każdych warunkach (nawet na Grenlandii). W Polsce powszechny jest chrzan pospolity, który poza hodowlami znany jest także jako chwast. Do spożycia najlepiej nadają się korzenie rośliny młodej.\nTen korzeń o charakterystycznym smaku idealnie sprawdza się jako dodatek do staropolskich potraw. Szczególnie polecany jest do zimnych nóżek, mięsa, baleronu, pasztetu, szynki białej kiełbasy, gotowanego boczku, ryby w galarecie czy jaj na twardo. Chrzan możemy podawać w formie zimnego sosu i surówek. Ważne jest jednak, aby po starciu szybko poddać go przetworzeniu, zanim ściemnieje.\nChrzan ma znakomite właściwości trawienne. Dodawany do ciężkostrawnych potraw zapobiega dolegliwościom układu pokarmowego, takim jak zgaga czy zaparcia. Co więcej, działa przeciwwirusowo, bakteriobójczo i grzybobójczo.\nJeśli nie mamy pomysłu na obiad, a w naszej lodówce znaleźć można tylko typowe polskie produkty, to nie ma powodu do obaw! Nie musimy nic zamawiać ani biec do sklepu po wymyślne składniki. Wystarczy, że mamy odpowiednie naczynia i trochę dobrych chęci, a w krótkim czasie stworzymy pyszne i sycące danie dla 6 osób.\n- 500 g mięsa wieprzowego\n- 250 g kiełbasy krakowskiej\n- 4 kalarepy\n- 120 g białej części pora\n- 120 g selera\n- ½ szklanki śmietany 22%\n- 12 ziaren pieprzu\n- szczypta tymianku, mięty i estragonu\nBoczek wraz z mięsem umyć i osuszyć. Mięso pokroić w szerokie plastry, a boczek i obraną kiełbasę w drobną kostkę. Kalarepę, ziemniaki i marchewkę również obrać, opłukać i pokroić w słupki. Oczyszczony, opłukany por pokroić w plasterki. Umyty seler obrać i zetrzeć na tartce. Rozgrzać rondel, usmażyć boczek, dodać mięso oraz warzywa (cebulę, por, ziemniaki, marchewkę oraz kalarepę). Wszystko podsmażyć. Zalać litrem wody (4 szklanki) i gotować przez 15 minut. Włożyć kiełbasę, tymianek, estragon i miętę oraz seler, liść laurowy i ziarna pieprzu. Potrawę zaprawić zawiesiną z mąki i wody, gotować przez kolejne 5 minut. Zestawić z ognia, dodać sok z cytryny i śmietanę. Posypać natką pietruszki. Podawać z pieczywem.\nQAFP - co to takiego?\nW poprzednim wpisie zamieszczony został bardzo interesujący przepis na danie z gęsi. Potrawy z gęsiny nie są zbyt popularne w Polsce, co prawdopodobnie spowodowane jest małą wiedzą na temat tego gatunku drobiu. Jest jednak pewien sposób, aby bez problemu wybrać w sklepie kurczaka, gęś czy kaczkę najlepszej jakości.\nGwarancją wysokiej jakości mięsa drobiowego jest QAFP (Quality Assurance for Food Products), czyli Program Gwarantowanej Jakości Żywności. Certyfikaty te zostały opracowane przez zespół ekspertów, mi. in. ze Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie i Instytutu Zootechniki w Krakowie, a otrzymują je wyłącznie produkty, które spełniły rygorystyczne normy produkcji i dystrybucji. Mięso oznaczone QAFP przetworzone zostało w cyklu produkcyjnym skrupulatnie monitorowanym na każdym etapie. Zwierzęta pochodzące z certyfikowanych hodowli nie są karmione paszami z dodatkiem antybiotyków, hormonów i stymulatorów wzrostu. Wśród wymogów QAFP są m. in. wygórowane wymogi weterynaryjne, obowiązkowe dezynfekcje oraz nakaz ochrony drobiu przed chorobami. Ale QAFP dotyczy nie tylko hodowli. Restrykcje zawarte w tych certyfikatach obejmują także kwestie transportu i przechowywania mięsa.\nDzięki tym regulacjom i procedurom mamy pewność, że kupujemy produkt najwyższej jakości, świeży i zdrowy.\nGęś - smaczna, łatwa w przygotowaniu, a przede wszystkim małokaloryczna\nDrób to, zaraz po wieprzowinie, drugie ulubione mięso Polaków. W ciągu swojego życia przeciętny Polak zjada ponad 1300 kurczaków, 46 indyków, ale tylko 1,5 gęsi. Szkoda, ponieważ mięso tego ptaka jest bardzo smaczne. Zwykle przyrządza się gęś na wyjątkowe okazje, takie jak święta, wizyta ważnych gości czy przyjęcie okolicznościowe Nie każdy wie, że gęś jest bardzo łatwa w przygotowaniu i nawet laik poradzi sobie z przyrządzeniem jej. Szczególnie mając do dyspozycji dobre składniki, sprawdzony przepis oraz naczynia wysokiej jakości.\nGĘŚ FASZEROWANA KASZĄ JĘCZMIENNĄ\n- 1 młoda gęś\n- gęsie podroby\n- 1,5 szklanki kaszy jęczmiennej\n- 200 g słoniny\n- 2 łyżki śmietany zakwaszanej 18%\nW garnku wysokim Eco Vital w 750 ml osolonej wody (3 szklanki) zagotować do miękkości żołądek, skrzydełka, szyję bez skóry i suszone śliwki. Opłukaną kaszę ugotować z dodatkiem masła w rondlu. Mięso oddzielić od kości i razem ze śliwkami bardzo drobno pokroić lub zmielić w maszynce do mięsa. Całość wymieszać z surową, posiekaną wątróbką, ostudzoną kaszą i jajami. Przyprawić solą i pieprzem oraz pokrojoną pietruszką. Gęś oczyścić i posolić. Słoninę pokroić w plastry. Oczyszczoną gęś nadziać farszem i zaszyć bawełnianą nitką. Ułożyć w nagrzanej brytfannie i obłożyć plastrami słoniny. Następnie piec przez około godzinę. W trakcie pieczenia polewać powstałym sosem. Po pieczeniu usunąć nić, a wytopiony sos podgotować z kwaśną śmietaną, mieszając doprowadzić do lekkiego zagęszczenia, przyprawić. Podawać z chlebem.\nDieta polepszy kondycję mózgu\nPrzez długi czas uważano, że tryb życia nie ma wpływu na stan mózgu. Najnowsze badania dowodzą jednak, iż mamy możliwość polepszenia stanu jego komórek i to w bardzo prostu sposób. Otóż kluczem do zdrowego i prawidłowo funkcjonującego mózgu jest odpowiednia dieta. W zależności od tego co i w jakich ilościach jemy, poprawiamy nie tylko zdolności koncentracji i refleksu, ale także swój nastrój, stosunek do życia i świata oraz ogólny stan zdrowia.\nCo zatem powinniśmy spożywać, aż nasz mózg działał na najwyższych obrotach? Naukowcy w pierwszej kolejności polecają ryby i owoce morza. Są one znakomitych źródłem nienasyconych kwasów tłuszczowych omega-3, które mają ogromny wpływ na pracę mózgu. Wiedziały o tym już nasze babcie, które niezrażone oporami zmuszały swoim wnuczkom tran. Ponadto, ryby i owoce morza są także bogate w białko, odpowiedzialne za prawidłowe funkcjonowanie nie tylko układu nerwowego, ale również reszty organizmu.\nInnym stałym elementem naszej diety powinny być oczywiście owoce i warzywa. W szczególności powinniśmy skupić się na owocach drobnych, takich jak borówki czy jagody, które mają ogromny wpływ na pamięć, zdolność koncentracji oraz szybkość uczenia się. Nie wolno nie doceniać również warzyw zielonych (rzepa, brokuły, kapusta), ponieważ są one doskonałymi przeciwutleniaczami oraz zapobiegają stanom zapalnym. Szczególnie ważny jest tutaj szpinak, zawierający kwas alfa-liponowy oraz witaminy z grupy B, które wspomagają regenerację mózgu.\nW codziennej diecie nie powinno się również zapominać o przyprawach takich jak kurkuma, imbir, cynamon, szałwia czy rozmaryn. Wśród ich znakomitych właściwości znaleźć można m.in. działanie przeciwnowotworowe, zapobieganie osłabieniu zdolności umysłowych i starzeniu się mózgu, wspomaganie budowy nowych komórek nerwowych i naprawianie sieci połączeń między nimi. Kondycje mózgu poprawiają także kawa i zielona herbata. Badania wskazują, że picie kilku filiżanek kawy dziennie znacząco redukuje ryzyko zachorowania na Alzheimera, natomiast zielona herbata w ilości zaledwie jednej filiżanki dziennie zmniejsza ryzyko upośledzenia czynności umysłu o 38%, a picie dwóch obniża ryzyko aż o 54%.\nPonadto na nasze stoły ze spokojem mogą powrócić jajka. Dawniej uważane za „cholesterolową bombę”, obecnie odzyskały zaufanie lekarzy i naukowców. Zawarte w nich składniki odżywcze takie jak cholina, luteina i zeaksantyna są szczególnie wartościowe dla ludzkiego mózgu i oczu. Jajka zawierają także wiele białek i witamin np. A, E, B12 oraz kwas foliowy, natomiast cholesterol z nich pochodzący stanowi zaledwie 10-15% całego cholesterolu w krwiobiegu.\nWśród polecanych przez naukowców elementów diety zdrowych dla naszego mózgu znaleźć można także awokado, orzechy i nasiona, a także czerwone wino.\nWniosek z danych udostępnionych przez naukowców jest całkiem prosty – jeśli chcemy długo cieszyć się bystrym umysłem oraz wszystkimi zdolnościami mózgu, wystarczy abyśmy zmienili dietę na bardziej wartościową.\nZdania naukowców na temat tego, czym żywili się ludzie pierwotni jeszcze do niedawna były bardzo podzielone. Część z nich uważała bowiem, że głównym składnikiem diety naszych przodków było mięso, co stanowiło główną przyczynę zawałów i innych schorzeń prowadzących do śmierci. Inni z naukowców obstawali przy teorii, iż posiłki ludzi pierwotnych były bardziej zróżnicowane, w zależności od terenów na jakich mieszkali oraz urodzaju. W miarę możliwości polowali na większe zwierzęta, ale nie stronili także od owoców, warzyw, ryb, a nawet owoców morza. Istnieje także teoria, według której ludzie pierwotni byli wegetarianami i weganami.\nSzczegółowe badania wykazały, iż najbliższa prawdzie jest teoria druga. Analiza szczątków ludzi pierwotnych oraz obserwacje ludów koczowniczych żyjących do dziś potwierdzają, że najbardziej pożądanym dla człowieka pożywieniem było mięso zwierzęce, najlepiej pochodzące od tłustych zwierząt. W diecie człowieka warzywa znalazły się dopiero wtedy, kiedy populacje zwierząt, na które można było polować zostały mocno ograniczone. Ponadto, problem z warzywami i owocami polegał na tym, że wiele z nich, w razie nieprawidłowego przyrządzenia, było trujące, a człowiek pierwotny nieszczególnie radził sobie z gotowaniem.\nNatomiast teoria o wegetariańskich i wegańskich plemionach została prawie całkowicie obalona z dwóch względów. Po pierwsze, liczne badania antropologiczne nie potwierdziły istnienia żadnego plemienia ani grupy etnicznej, która żywiłaby się wyłącznie owocami i warzywami. Po drugie, szczątki ludzi pierwotnych, w których diecie znajdowało się mało mięsa, a dużo produktów pochodzenia roślinnego charakteryzowały się znacznymi ubytkami w zębach oraz próchnicą, a to oznacza, że taka dieta na dłuższą metę nie służyłaby naszym przodkom.\nJakie istotne dla nas wnioski możemy wyciągnąć z tych informacji? Dobrze przyrządzone mięso, nawet te zawierające tłuszcz, jest jednym z podstawowych elementów diety człowieka. Składniki odżywcze w nim zawarte potrzebne były zarówno naszym przodkom, jak i nam. Co więcej, tak zdrowe i pyszne owoce i warzywa przyrządzać należy umiejętnie, nie tylko aby nie straciły swych znakomitych właściwości, ale także by nie szkodziły. Jeśli więc chcemy jeść zdrowo i smacznie, warto zaopatrzyć się w odpowiednie naczynia, które pozwolą nam w pełni cieszyć się posiłkami. W końcu nie jesteśmy ludźmi pierwotnymi, by jeść surowe mięso i niejadalne warzywa. ;)\nKarp - chiński symbol szczęścia\nKarp to ryba słodkowodna, pochodząca z Chin. Do Europy dotarła w XII w., a do Polski w XIII wieku. Karp podbił europejskie stoły główne ze względu na dużą ilość dni postnych w ówczesnym kalendarzu katolickim. Dzięki odpowiednim warunkom panującym na ziemiach polskich, hodowle karpi w Polsce stały się wyjątkowo popularne. Ryby pochodzące z naszej ojczyzny wyróżniają się walorami smakowymi i odżywczymi. Odpowiednio przyrządzone karpie stanowią doskonały wybór nie tylko na stół wigilijny, ale także na co dzień.\nRybę posolić i natrzeć pieprzem, odstawić na 30 minut. W tym czasie przygotować farsz: pokroić w drobną kostkę słoninę i wytopić na patelni niskiej, powstały nadmiar tłuszczu odlać i podsmażyć na nim pokrojoną cebulę oraz pieczarki. Do pieczarek dodać bułkę tartą zalaną mlekiem oraz jajko. Całość przyprawić solą, pieprzem oraz tymiankiem. Nafaszerować powstałym farszem rybę, spiąć wykałaczkami i ułożyć na odrobinie masła w rozgrzanym naczyniu kwadratowym. Na wierzchu karpia również ułożyć wiórki masła. Potrawę piec pod przykryciem około 30 minut. Pod koniec pieczenia polać ją winem i zapiec przez chwilę. Wyjąć rybę na półmisek, sos zagęścić mąką. Karpia podawać polanego sosem.\nGotowanie dawniej i dziś\nNa przestrzeni dziejów proces produkcji garnków uległ ogromnej rewolucji - od prostych, ceramicznych naczyń, poprzez klasyczne emaliowane modele, aż po naczynia zaawansowane technologicznie, zapewniające nie tylko pysznych smak, ale także szereg właściwości zdrowotnych.\nPodobnie sytuacja ma się z podniebieniami konsumentów. Im więcej wiemy o jedzeniu, tym bardziej chcemy, aby spożywane przez nas posiłki wyróżniały się znakomitą jakością. Coraz liczniejsze grono świadomych Klientów decyduje się więc na zakup produktów, w przypadku których cena idzie w parze z jakością.\nO ile dawniej produkty spożywcze, z których wytwarzane były posiłki, były z natury zdrowe i nie wymagały specjalnego przetwarzania, o tyle obecnie, kiedy wiele z dostępnych na rynku produktów zawiera substancje chemiczne, przyrządzanie potraw nie jest już tak banalnie proste. Podczas zaopatrywania swojej kuchni warto zwrócić uwagę nie tylko na jakość produktów spożywczych, ale także na klasę naczyń, z których będziemy korzystać w czasie ich przetwarzania. Dla własnego zdrowia i wygody zalecane jest, aby zawsze korzystać z najlepszych naczyń, na jakie jest nas w danej chwili stać. Znakomity wybór z pewnością stanowią produkty marki Eco-Vital – solidne, wytrzymałe i nowoczesne.\nBrzoskwinie - witaminowa bomba!\nPowszechnie wiadomo jak pyszne są brzoskwinie. Jednak nie wszyscy wiedzą jak wiele w nich witamin. Zawierają m. in. A, B1, B2, B3, B6, C, PP, magnez, fosfor, żelazo, bor, potas, kwas foliowy, wapń i niacytynę. Brzoskwinie spożywać można w dowolnych ilościach i w każdym wieku, niezależnie od tego czy w przeszłości lub obecnie cierpieliśmy na jakieś schorzenia. Bez obaw mogą je jeść nawet małe dzieci i diabetycy! Brzoskwinie są szczególnie polecane kobietom w ciąży i wegetarianom, jednak nic nie stoi na przeszkodzie, aby każdy z nas oddał się przyjemności jedzenia tych zdrowych i smacznych owoców.\n- 5-6 połówek brzoskwiń\n-150 g margaryny\nMąkę i miękką margarynę utrzeć na jednolitą masę. Następnie dodać cukier puder, sól, proszek do pieczenia, 2 żółtka i śmietanę, ponownie ucierając do czasu uzyskania jednolitej masy. Ciasto włożyć na godzinę do lodówki. Żelatynę namoczyć w małej ilości zimnej wody i odstawić na 30 minut. Następnie podgrzać do rozpuszczenia i odstawić. Ciasto rozwałkować i ułożyć w nasmarowanym tłuszczem naczyniu kwadratowym Eco-Vital. Przykryć pokrywą i postawić na dużym ogniu na około 20-30 sekund. Zmniejszyć płomień o połowę i piec przez kolejny kwadrans. Owoce odsączyć z zalewy, pokroić w kostkę, ułożyć na cieście i zalać tężejącą żelatyną.\nGęś - smaczna, łatwa w przygotowaniu, a przede wsz...


Używane przyczepy samochodowe Burg na sprzedaż - Mascus Polska\nJesteś tutaj: Mascus Polska > Środki transportu > Przyczepy samochodowe > Burg\nPrzyczepy chłodnie (3)\nPrzyczepy do transportu kontenerów (3)\nUżywane przyczepy samochodowe Burg na sprzedaż\nPrzeglądaj używane przyczepy samochodowe Burg. W tej kategorii dostępne są ogłoszenia na sprzedaż z całej Europy! Najnowsze ogłoszenia są zawsze na górze. Aby posortować używane przyczepy samochodowe Burg skorzystaj z opcji filtrowania widoku nad listą produktów. Aby wyszukać daną kategorię lub model, kliknij na link Wyszukiwanie Zaawansowane w lewym górnym rogu menu.\nStan (1-5): 3, I rejestracja: 2007, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 2, Dopuszczalna ładowność: 11720, Masa całkowita: 18000, Hamulce: drum, Rodzaj zawieszenia: Powietrzno-powietrzne, Rozstaw kół: 182 cm, Wymiary wew. (DxSxW): 7 72 x 2 51 x 2 82 , Zewnętrzne wymiary pojazdu (DxSxW): 10 55 x 2 60 x 4 01 , Opcje wyposażenia: Hamulce bębnowe Winda załadowcza\n77 939 PLN\nStan (1-5): 3, I rejestracja: 2008, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 2, Dopuszczalna ładowność: 11840, Masa całkowita: 18000, Hamulce: drum, Rodzaj zawieszenia: Powietrzno-powietrzne, Rozstaw kół: 182 cm, Wymiary wew. (DxSxW): 7 57 x 2 52 x 2 82 , Zewnętrzne wymiary pojazdu (DxSxW): 10 35 x 2 60 x 4 02 , Opcje wyposażenia: Hamulce bębnowe Winda załadowcza\n73 341 PLN\nStan (1-5): 3, I rejestracja: 2007, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 2, Dopuszczalna ładowność: 11900, Masa całkowita: 18000, Hamulce: drum, Rodzaj zawieszenia: Powietrzno-powietrzne, Rozstaw kół: 182 cm, Wymiary wew. (DxSxW): 7 57 x 2 52 x 2 82 , Zewnętrzne wymiary pojazdu (DxSxW): 10 35 x 2 60 x 4 02 , Opcje wyposażenia: Hamulce bębnowe Winda załadowcza\n50 065 PLN\n37 228 PLN\n68 037 PLN\nBurg B.P.D.O. 15-24L\nStan (1-5): 2, Rozstaw kół: 138, Dopuszczalna ładowność: 31800, Masa całkowita: 39000\nI rejestracja: 1993, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 2, Hamulce: drum, Rodzaj zawieszenia: Paraboliczno-paraboliczne, Opcje wyposażenia: Hamulce bębnowe\nI rejestracja: 2005, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 1+2, Rozstaw kół: 506 cm, Dopuszczalna ładowność: 23660, Masa całkowita: 27000, Hamulce: disc, Rodzaj zawieszenia: Powietrzno-powietrzne, Pozostało ogumienia przedniego: 50% / 50%%, Pozostało ogumienia tylnego: 30% / 30%% 60% / 60%% , Typ ogumienia przedniego: 445/45R19.5, Typ ogumienia tylnego: 445/45R19.5\nI rejestracja: 2008, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 1+2, Dopuszczalna ładowność: 17460, Masa całkowita: 24000, Rodzaj zawieszenia: Powietrzno-powietrzne, Pozostało ogumienia przedniego: 70% / 70%%, Pozostało ogumienia tylnego: 70% / 70%% 70% / 70%% , Typ ogumienia przedniego: 265/70R19 5 , Typ ogumienia tylnego: 265/70R19 5\nI rejestracja: 1999, Producent/Nadwozia: Burg, Typ osi: 3, Dopuszczalna ładowność: 22550, Masa całkowita: 28000, Hamulce: drum, Rodzaj zawieszenia: Powietrzno-powietrzne\n96 278 PLN


Jak zaktualizować program? Co zrobić, jeśli aktualizacja się nie powiedzie? - Wartsztat24.com\nAktualności, FAQ, Instrukcje obsługi aktualizacje | instalacja aktualizacji | problem z aktualizacją\nUwaga! Aktualizacje są dostępne tylko dla użytkowników z dostępem do aktualizacji i wsparcia technicznego. Aktualizacje przeprowadzamy na komputerze, na którym zainstalowany jest program Warsztat24.\nJeśli jest dostępna nowa wersja programu Warsztat24, to podczas logowania się do programu (po zalogowaniu) wyświetli nam się komunikat o możliwość pobrania nowej wersji, klikamy wtedy link “pobierz aktualizację”, rozpocznie się pobieranie aktualizacji.\nPo pobraniu aktualizacji wchodzimy do naszego folderu pobrań (miejsca, gdzie pobierają się pliki) i klikamy prawym przyciskiem myszy na nasz plik aktualizacji i wybieramy “uruchom jako administrator“, akceptujemy. Upewniamy się też, iż uruchomiliśmy plik zaczynający się od liter “www”. Dodatkowo upewniamy się, że jesteśmy na komputerze, na którym zainstalowany jest program Warsztat24 (na dysku “C:” powinien znajdować się folder o nazwie “Wamp”).\nAkceptujemy, potwierdzamy (nic nie zmieniamy, zostawiamy wszystko, tak jak jest).\nOtworzy nam się okienko, w którym zaczną pojawiać się różne nazwy plików, jest to proces robienia kopii zapasowej, następnie okienko zniknie i program zacznie proces aktualizacji. NIE WOLNO PRZERYWAĆ tego procesu!!!\nPo zakończonym procesie aktualizacji (okienko z paskiem postępu aktualizacji zniknie), logujemy się ponownie do programu. Po pierwszym zalogowaniu zostaniemy wylogowani, logujemy się jeszcze raz i tym razem zostaniemy poprawnie zalogowani.\nProgram przestał działać po aktualizacji (przywracamy poprzednią wersję programu)\nZatrzymujemy Wampa (ikonka będzie znajdowała się obok paska ikonek, tam gdzie jest godzina). Klikamy na ikonę programu Wamp lewym przyciskiem myszy i wybieramy „Zatrzymaj wszystkie usługi”.\nTeraz klikamy na ikonę programu prawym przyciskiem myszy i wybieramy „Zakończ”., dodatkowo warto też zamknąć przeglądarkę, upewnić się, iż katalog C:/Wamp nie jest używany przez żaden program.\nZmieniamy nazwę katalogu C:/Wamp na dowolną inną nazwę (jeśli wyskoczy nam komunikat o używanym folderze, warto upewnić się, iż wykonaliśmy krok drugi, opcjonalnie zrestartować komputer i ponowić krok drugi). W moim przypadku zmieniłem nazwę katalogu “Wamp” na “Wamp_old”.\nNa pulpicie szukamy katalogu “w24_kopia”, wchodzimy do tego katalogu i szukamy folderu z numerem wersji, do której aktualizowaliśmy program, jeśli aktualizowaliśmy program do wersji 3.71, to szukamy folderu 3.71 i tak dalej, upewniamy się też, iż jest to na pewno ten folder, wchodzimy do tego folderu.\nW folderze (w24_kopia/numerwersji), czyli w folderze do któego przed chwilą weszliśmy, będzie znajdował się katalog o nazwie “Wamp”, kopiujemy cały katalog (z w24_kopia/numerwersji/wamp) i wklejamy na dysk C:.\nPrevious PostUprawnienia pracowników po aktualizacji\nNext PostAktualizacja 3.71.01-11


Czy Apple zablokował Turbo Boost w nowych MacBookach Pro?\nStrona główna›Czy Apple zablokował Turbo Boost w nowych MacBookach Pro?\nGdy nowe modele MacBooków Pro dostały się w ręce recenzentów, blogosferę obiegła dość niepokojąca plotka o ograniczonych możliwościach procesorów Sandy Bridge. Jak donosi Engadget, recenzenci, testując model z procesorem i7-2620m zainstalowanym w wersji 13-calowej, nie byli w stanie osiągnąć wyższego taktowania niż bazowe 2,7 GHz - mimo że technologia Turbo Boost pozwala na podkręcenie procesora do 3,4 GHz.\nNowe MacBooki Pro z Intel Core i5, i7\nNotebook Journal, który testował MacBooka, teoretyzował na temat programowego zablokowania procesora Intel przez Apple’a, ponieważ w momencie osiągnięcia temperatury 90 stopni Celsjusza procesor obniżył taktowanie do 800 MHz!\nPierwszym wytłumaczeniem, jakie przyszło na myśl recenzentom, była obawa Apple’a o stopienie podzespołów komputera. Nic bardziej mylnego! Apple ustosunkował się oficjalnie do tego komunikatu, informując, że nie wprowadził żadnego programowego ani sprzętowego ograniczenia dla procesorów Sandy Bridge. Niemniej jednak problem z grzaniem się MacBooków Pro pozostał i drażni użytkowników.\nZ jednej strony użytkownik zyskuje ciszę i brak szumu, z drugiej - wyższą temperaturę. W "stresie" modele z poprzedniego roku potrafią się grzać do 100 stopni - żartobliwie nazywa się je "czajnikami do gotowania wody".\nNowe MacBooki Pro już dostępne w iSource\nTemperatura to niejedyny problem. W iMacach wentylator wdmuchuje kurz pod nieszczelną matrycę, co powoduje tymczasowe zabarwienia. Obecnie jednym z możliwych rozwiązań jest program smcFanControl, dzięki któremu można kontrolować liczbę obrotów na minutę (rpm).\nZmiany w MacBookach i MacBookach Pro\nMatowe matryce w MacBookach Pro 15"\nNajlepszy nieświąteczny kwartał w historii Apple\n[CeBIT] Produkty Apple zwyciężają w kategorii design\nW Warszawie wystartował outlet ze sprzętem Apple\nAktualizacja nowych "szufelek"


Konie achałtekińskie i... inne sprawy!: Historia magistra vitae?\nDwadzieścia parę lat temu, kiedy miałem lat naście i przejęty byłem misją dokumentowania przemijającego świata – spisałem opowieści obu moich dziadków o ich wojennych przygodach, tudzież zachomikowałem ich wojenne zdjęcia i notatki. Za cholerę teraz nie wiem – gdzie to się wszystko podziało..?\nTym niemniej, parę historyjek pamiętam. Od jednej zacznę dzisiejszy wywód. Zróbcie sobie kawy albo herbaty, weźcie ciasteczka – opowieść będzie długa…\nDziadek mój ze strony matki był przed wojną szewcem. Z końmi – w przeciwieństwie do swojego brata, szwoleżera ze Starogardu – nic nie miał wspólnego. Ale mimo to, udało mu się zdobyć licencję woźnicy Wehrmachtu. Jak to zrobił?\nAno – zmobilizowano go, jak resztę Pomorzan, po Stalingradzie, choć był już w dość zaawansowanym wieku – i pewnie, z racji na wiek, ominął go przydział „liniowy“.\nPo szkoleniu w Bawarii (pamiętam doskonale, że dziadek Bawarię zapamiętał jako „krainę nizinną“ – mało ich musieli z koszar wypuszczać…) trafił do wojsk okupujących południową Francję. Gap – Grenoble – Annecy. To były miasta, które po kolei „okupował“. Niekoniecznie w takiej kolejności, ale tego już sobie bez notatek (zaginionych) nie przypomnę.\nW jego kompanii – jak wspominał – Niemcami byli tylko oficerowie, zresztą dekownicy pierwszego sortu. Na całą resztę składała się Mitteleuropa w pełnym przekroju: Polacy, Czesi, Chorwaci, Słowacy, nawet jacyś Cyganie Bóg wie skąd. Jeśli był jakiś Żyd – to przeżył wojnę nie niepokojony.\nPodobnie zresztą jak miejscowi „partyzanci“, których takie „siły okupacyjne“ miały były „pacyfikować“. Z obu stron panował pełen savoir vivre: partyzanci uprzedzali o planowanych akcjach dywersyjnych (żeby przypadkiem komuś się krzywda nie stała) – a tzw. „Niemcy“ – o planowanych akcjach pacyfikacyjnych (żeby przypadkiem nie doszło do strzelaniny). Dlatego, kiedy na ekranach naszych telewizorów pojawił się serial BBC „Allo, allo“, znając opowieści Dziadka – długo nie mogłem uwierzyć, że to serial komediowy, a nie dokumentalny..?\nJakoś tak w połowie 1944 roku wyższe dowództwo poczęło się sposobić do rejterady (słynnej potem w historii wojen „rejterady generała von Blaskowitza“, który faktycznie – większość swoich sił wyprowadził z doliny Rodanu bez szwanku, ku wielkiemu zdziwieniu Amerykanów, którzy go nawet nie zauważyli…). W tym celu postanowiono zwiększyć mobilność podległych oddziałów.\nNa stanie kompanii dzielni wojacy, z którymi służył führerowi mój dziadek, mieli dokładnie jedną ciężarówkę, którą zwykle poruszał się sztab. Dla pozostałych zatem – przewidziano furmanki. Zorganizowano kurs dla woźniców, a potem: oficjalny egzamin.\nDziadkowi kurs szedł, jak opowiadał, wyjątkowo marnie. No – nie miał obycia po prostu. To i po egzaminie nie spodziewał się niczego dobrego. Od czego jednak żołnierska pomysłowość?\nKomisja egzaminacyjna, złożona z oficerów kompanii, siedziała w pewnej odległości od placu, na którym egzaminowani mieli wjechać furmanką, wykonać zwrot o 180 stopni wokół wbitej w ziemię tyczki i wyjechać w miejscu, w którym wjechali. Egzaminowano parami – jeden powoził, drugi robił za „luzaka“, po czym następowała zmiana: ten, który „luzakował“ – brał lejce i jechał.\nZakładając, że oficerom za bardzo nie chce się przypatrywać wyczynom swoich podwładnych dziadek zadbał najpierw o to, żeby do pary mieć doświadczonego woźnicę. Z którym, gdy przyszła jego kolei powozić – zamienił się furażerkami.\nI tym sposobem – egzamin zdał, licencję woźnicy Wehrmachtu otrzymał.\nNa szczęście – nie musiał potem dowodzić swojej sprawności „w boju“, bo gdy Alianci w końcu wylądowali na południu Francji – dowództwo ich kompanii, nawet nie budząc swojego „wojska“ śpiącego w koszarach – zapakowało się do ciężarówki i odjechało.\nOd czasu „niewoli“ u zaprzyjaźnionych wcześniej partyzantów, którzy wkroczyli do miasta zaraz po ucieczce „rdzennych“ Niemców – Dziadek był abstynentem. Po prostu: tak go napoili młodym winem – że już mu do końca życia (a krótko nie żył…) starczyło…\nNiemcy zmobilizowali w czasie II wojny światowej 8 milionów koni z całej okupowanej Europy. Jak to zwykle z Niemcami bywa – robili to systematycznie i porządnie, przy okazji kładąc podwaliny pod naukę o behawiorze koni: Wilhelm Blendinger, który napisał pomnikowy zaiste „Wstęp do psychologii konia“ (czytałem – ale chętnie bym sobie chyba przypomniał…), większość swoich doświadczeń nabył jako felczer w „punktach gromadzenia koni“ zdobytych na Armii Czerwonej.\nW Janowie Podlaskim też rządów Klemensa von Nagela nie wspominają źle – a i epokowy „Ramzes“ nie trafiłby pewnie z Wojcieszkowa wprost na karty historii, jako najcenniejszy reproduktor w dziejach hodowli nowoczesnych koni sportowych – gdyby nie wojna i okupacja.\nTymczasem ułani września, o których tak rzewnie zwykła opowiadać pani Szyłogalis, mieli ze swoimi końmi więcej utrapienia niż pożytku. Jednostki kolarzy okazały się w praktyce szybsze i silniejsze od jednostek konnych – bywało nawet, że przydzielone do wrześniowych brygad kawalerii kompanie cyklistów wykonywały zwiad na rzecz swoich obciążonych końmi kolegów.\nBrygady wrześniowej kawalerii tym tylko różniły się od piechoty, że były zdolne do w miarę szybkiego przemieszczania się – na dystansie nie przekraczającym 20 – 30 km. Bo jeśli odeszły dalej – gubiły swoje tabory i szybko, po wyczerpaniu amunicji, stawały się bezużyteczne.\nDo boju ułani czy szwoleżerowie na ogół szli piechotą. Co miało ten skutek, że w faktycznej walce brało udział tylko 2/3 oddziału – a pozostała 1/3 szamotała się gdzieś za frontem, próbując opanować konie, regularnie płoszone bombami, bo tak duże zgromadzenie ludzi i koni bardzo często przyciągało uwagę Luftwaffe.\nNie twierdzę, że wrześniowa kawaleria była bezużyteczna. Z założenia była to formacja defensywna, przeznaczona do łatania niewielkich dziur w linii frontu – takich, jakie w praktyce zdarzały się w czasie I wojny światowej (bo już doświadczenie wojny polsko – bolszewickiej zdaje się – zostało zapomniane przez naszych sztabowców, gdy wybierali taką a nie inną organizację dla jazdy…). Stąd, otrzymała – jak na wrześniową w tej materii mizerię – wyjątkowo bogate wyposażenie w tzw. „broń zespołową“, co wielekroć okazywało się bardzo przydatne w toku tej kampanii.\nJednak mitologizowanie konia i kawalerii w kontekście września 1939 roku – to bzdura, żerująca na ludziej niewiedzy i propagandowych filmach z czasów PRL. Nawet formalnie – elitą przedwrześniowej armii wcale nie byli kawalerzyści – tylko oficerowie artylerii i innych „broni technicznych“. Że Goebbels wymyślił sobie „ułanów szarżujących na czołgi“, a dureń Wajda to po nim powtórzył..? Cóż: jaki ojciec – taka córka…\nTaką samą bzdurą, pozbawioną śladu podstaw źródłowych, jest doszukiwanie się jakiegoś nabożnego stosunku naszych odleglejszych w czasie, bo jeszcze sarmackich antenatów – do konia. Stosunek ułanów napoleńskich, husarzy czy rycerzy naszych do koni był czysto użytkowy. Owszem – starali się o jak najwięcej, jak najpiękniejszych i jak najdroższych koni, bo to był podstawowy element prestiżu „wojownika – dandysa“. Bez miłosierdzia jednak zajeżdżali je na śmierć i zmieniali po kilka, czasem nawet kilkanaście w ciągu jednej kampanii.\nWyprawy Sobieskiego to jedna wielka hekatomba koni. Czasem nawet – jak twierdzi Werdum – celowa. W 1671 roku hetman Sobieski miał był z rozmysłem tak prowadzić kampanię przeciw Kozakom na Ukrainie, żeby jak najwięcej towarzyszy w jego wojsku „odpadło od koni“ – co miało się przełożyć na ich niezadowolenie i pozwolić na zawiązanie antykrólewskiej konfederacji.\nJuż o Napoleonie idącym na Moskwę – nawet i wspominać nie warto.\nStaropolskie konie rzadko nawet miały własne imiona. Najczęściej określano je maścią, przeznaczeniem, pochodzeniem lub jakimś znakiem szczególnym. Nie słynęli też w żadnym razie Sarmaci z jakiejś wyjątkowej sztuki jeździeckiej, czy wyjątkowego „podejścia do koni“. Konie były zajeżdżane brutalną siłą i równie brutalnie użytkowane, czego dowodem są liczne dość „żelaza“, wkładane do końskich pysków, które można np. w Muzeum Czartoryskich w Krakowie oglądać - godne zaiste izb tortur!\n„Ludzki stosunek“ do koni, jak i w ogóle do zwierząt, to mieli wtedy akurat Turcy. Skądinąd – jak wszystkie prawie ludy tureckie – miłośnicy koniny.\n„Fałszywa historia jest matką fałszywej polityki“. Pytanie tylko, czy prawdziwa historia – rzeczywiście może być nauczycielką życia..?\n Złożone, jak w całej naszej wrześniowej armii, ze zmobilizowanych podwód chłopskich, na ogół na kołach bez ogumienia – do których zaprzężone były tak samo zmobilizowane chłopskie koniki, bardzo często – bardzo marne, z licznymi wadami rozwojowymi. Tak naprawdę, gdyby dało się zastąpić te podwody normalnymi wozami na ogumionych kołach – i zaprząc do nich takie konie zimnokrwiste, jakie nasza wieś hoduje OBECNIE – to wrzesień 1939 roku wyglądałby zupełnie inaczej! Większy to by, w każdym razie, miało skutek, niż nawet dwie czy trzy brygady motorowe po polskiej stronie więcej…\nAutor: Jacek Kobus o 08:49\nEtykiety: absurdy, hodowla koni, pr\nRemigiusz R-O 1 marca 2013 10:39\ngłówni przodkowie Polaków to jednak nie tylko Sarmaci, ale także Bałto-Słowianie\nczy ci drudzy także z końmi coś więcej do czynienia mieli?\nJacek Kobus 1 marca 2013 13:41\nPisząc o "sarmackich przodków" szlachtę miałem na myśli i "sarmatyzm" jako formację kulturową, a nie starożytnych Sarmatów z ukraińskich stepów, z którymi, jako żywo, mało mamy wspólnego (poza mieszkańcami Zamojszczyzny, którzy na ogół wyglądają dokładnie tak, jak zrekonstruowane w muzeum "typy antropologiczne Sarmatów").\nRemigiusz R-O 1 marca 2013 13:55\nto cię z błędu wyprowadzę - mapy genetyczne pokazują, że jesteśmy potomkami Sarmatów, a przynajmniej tak mocno z nimi wymieszani, że można mówić o nich, jako o bezpośrednich przodkach Polaków, mutacja "sarmacka" R1a1\nz resztą przed tym odkryciem badano dogłębnie polskie tamgi szlacheckie i są one w prostej linii sarmackie/północno-perskie\nmoże się to komuś nie podobać - jakiemuś rasiście itp. - ale jesteśmy mocno spokrewnieni z plemionami irańskimi i kto wie z kim jeszcze\nJacek Kobus 1 marca 2013 14:03\nWiesz, nie ma się czym ekscytować: i przestrzegałbym przed wyciąganiem zbyt daleko idących wniosków TYLKO na podstawie tego rodzaju danych. O ile pamiętam, to "w okolicy" największe zagęszczenie osób z mutacją R1a1 (utożsamianą też z pierwszą falą "jeźdźców i pijaków", o której ongiś obszernie pisałem) występuje na Łużycach.\nTo, że jesteśmy spokrewnieni z Naszymi Aryjskimi Braćmi z Iranu, to oczywista oczywistość - tak samo, jak łączy nas pokrewieństwo językowe z Hindusami (litewski i sanskryt są wzajemnie zrozumiałe). Dlaczego miałoby to się "nie podobać" - i to akurat "jakiemuś rasiście"..?\n"Rasiście", to raczej powinien się "nie podobać" ten paskudny semicki spisek przeciw Naszym Aryjskim Braciom, czyli na ten przykład - jawna ingerencja w wewnętrzne sprawy sprzymierzonej z Naszymi Aryjskimi Braćmi Syrii...\ngdzie można zobaczyć "typ antropologiczny sarmaty"???\nAnonimowy 1 marca 2013 10:47\nRzewne historie wzbudzają u mnie podejrzliwość. Tak samo jak różne nawiedzone organizacje.\nAnonimowy 1 marca 2013 11:30\nNo właśnie RZewne nie Żewne.....\nJacek Kobus 1 marca 2013 13:38\nDziękuję za czujność. Poprawiłem. Wstyd mi...\nAnonimowy 1 marca 2013 13:40\nJeżeli chodzi o błędy ortograficzne, stylistyczne i literowe to proponuję poczytać komentarze anonimowego sprzed paru dni, po prostu horror!\nJacek Kobus 1 marca 2013 13:44\nMimo wszystko: nie powinienem robić błędów. Żaden "anonimowy" mnie tu nie usprawiedliwa.\nPo prostu: dzisiaj dużo się dzieje - i przeczytałem, przed opublikowaniem, o jeden raz za mało...\nCo do brytalnego traktowania koni za czasów "sarmackich" - tutaj byłabym ostrożna i nie mierzyłabym ówczesnej "brutalności" naszą XXI w. miarą.\nCo mnie np. swojego czasu zdziwiło, to że koń chodzacy pod husarzem w XVI - XVII był bardzo drogi. Dla właściciela. Może i więcej. Mało kto mógł sobie pozwolić na kilka takich koni na wymianę. Konie bojowe szły zazwyczaj za taborem i były dosiadane na samą bitwę. Nie były uzywane do transportu.\nJeszcze jeden przykład tzw. "lisowczyków" (przełom XVI i XVII w.). U lisowczyków wyszkolenie dobrego konia bojowego trwało długo, ok. 7 lat. To były oddziały lekkie, bazujące na zręczności i szybkości manewrów formacji konnych. Dla nich doskonale wyszkolony koń bojowy to podstawa.\nMoże i dla nas - wrażliwych na ból i dyskomfort - traktowanie koni w I Rzeczpospolitej zakrawa na brutalność. Ale takie wtedy były tamte czasy - "brutalne" jak na standardy XXI w.\nJacek Kobus 1 marca 2013 14:45\nTo prawda. Z tym, że nie bez powodu linkowałem to moich wcześniejszych opowieści o Turkach i tureckich koniach. Otóż: Turcy swoje konie zajeżdżali i układali zupełnie inaczej niż ówcześni chrześcijanie. Co budziło nieodmienne zdumienie u wizytujących ich dyplomatów i podróżników.\nA w Polsce CZASEM zatrudniano na niektórych magnackich i szlacheckich dworach tureckich ujeżdżaczy koni - więc ten "inny" sposób, znacznie bliższy temu, co my dzisiaj robimy - nie był Sarmatom nieznany.\nA jednak, z jakichś powodów - nie przyjął się.\nIza Wierzchowska 1 marca 2013 19:13\nCiekawą historię opowiedział mi mój św.pamięci dziadek, szwoleżer 3 pułku z Suwałk. We wrześniu 39 byłby w klasie maturalnej szkoły podoficerskiej, gdyby oczywiście nie wojna, której wybuch zastał go na szkoleniu poza koszarami. Już w pierwszym lesie porzucili lance, jako zupełnie nie przydatne w "nowych realiach". Dziadek dostał konia pułkownika Dziedzica - Fawora. Koń był oficerski, przyzwyczajony do jazdy na czele... Zdarzało się żołnierzom przysnąć w siodle podczas marszu, dziadkowi również... Budziła go reprymenda oficera, że na przedzie jedzie i żeby wracał do szeregu... To tak "na śmiesznie". Na poważnie: Dziadek został przydzielony do zwiadu, młody był i rzecz jasna niedoświadczony... Kiedyś wszedł "jak do siebie" do domu, co do którego istniało podejrzenie, że ukrywali się tak Niemcy... Gdyby nie opuścili go parę chwil wcześniej, mnie by na świecie nie było... Mam też kilka jego relacji, jak konie traktowali, jak je szkolili. Ciekawe historie, choć nieco za długie na ten komentarz\nJacek Kobus 1 marca 2013 19:19\nPrzygody drugiego z moich dziadków nie były tak komediowe. Powalczył sobie. I też parę razy o mały włos - a by mnie nie było.\nLanc we wrześniu 39, teoretycznie w ogóle być nie powinno - wyraźnie rozkazano zostawić je w koszarach, zresztą już "poprawiony" regulamin z połowy lat 30-tych (zapomniałem konkretnej daty, a teraz nie znajdę notatek...) traktował je raczej jako element wyszkolenia jeździeckiego, niż broń.\nIza Wierzchowska 4 marca 2013 10:39\nPrzypomniałam sobie jeszcze takie ćwiczenie, o którym dziadek opowiadał: "Na wypadek ostrzału z karabinów, uczyliśmy konie zatrzymywania z pełnego galopu, "stawania dęba", żeby ostrzał na siebie przyjął i żołnierza ocalił. Koń padał, a żołnierz mógł się za nim schować i na ostrzał odpowiedzieć." Koniec cytatu... Ach, historia... "Kiedyś podczas zwiadu, znaleźliśmy się z kompanami w szczerym polu, nadleciały "wrogie samoloty" i zaczął się ostrzał. Puściliśmy konie cwałem w stronę lasu. Kiedy dojeżdżaliśmy, zobaczyliśmy, że pole, tuż przed lasem kończy się ogrodzeniem z drutu... Daliśmy ostrogę i konie na komendę skoczyły nad tym drutem prosto w las żaden nawet nie dotknął!"


zdjęcie: Gerrit van Honthorst, „Dzieciństwo Jezusa”\nDo głębi porusza piękno niespodziewane, odnajdywane tam, gdzie człowiek nie podejrzewa jego obecności, a odkrywając je, przekracza bariery własnych ograniczeń, zwątpień i lęków. W wielu kulturach świata starość stanowi wartość fundamentalną. Jest znakiem i tajemnicą. To najstarsi najwięcej przeżyli i najwięcej widzieli, godni są wyjątkowego szacunku. Ich się radzono, pytano o wszystko, co nie było osiągalne dla młodszych. W ludziach podeszłych wiekiem widziano strażników mostów między tymi, którzy odeszli, i tymi, którzy przychodzą, żywą rzeczywistość łączącą przeszłość z teraźniejszością i tym, co ma nadejść. Wernyhora z powstałego w latach 1883-1884 obrazu Jana Matejki jest symbolem takiego właśnie trwania zwróconego ku przyszłości. Jest nadzieją i obietnicą spełniającego się pragnienia odzyskania utraconej wolności. Zapowiadał zbliżający się upadek i wieszczył późniejsze odrodzenie. Nawet to, że cielesne oczy lirnika nie widzą, stanowi o jeszcze większym znaczeniu jego przepowiadania, bo czyż nie jaśniej zobaczyć można oczami duszy? Czyż owo wewnętrzne światło nie znaczy więcej niż zewnętrzne? Proroctwo starca widzącego oczami głębi jestestwa jest zatem wiarygodne. To dlatego księżyc nad głową Wernyhory na obrazie układa się w znak aureoli, boskiego naznaczenia. Ból bowiem to nie wszystko. Jest jeszcze to, co dane było poznać i przeżyć, jest tęsknota, wiara, nadzieja, miłość, jest dar widzenia. W wewnętrznym świetle starość ujawnia się jako szczególna łaska, żywe świadectwo, prawda o przemijaniu, ale i o trwaniu…\nNamalowany ok. 1620 roku obraz Gerrita van Honthorsta „Dzieciństwo Jezusa” jest poruszającym nokturnem ukazującym trzymającego świecę Chłopca, z oddaniem, uwielbieniem, miłością i podziwem patrzącego na Józefa, przedstawionego zgodnie z wielowiekową tradycją jako starca. Ujmująca scena, chwila jedyna, o pięknie niepowtarzalnym i nieprzemijającym, zatrzymana, skłaniająca do kontemplacji relacji między dzieckiem i opiekunem, która tu poszerzona została o horyzont dwóch jeszcze słów: Mistrz i Uczeń. Fascynujące, że w tej chwili to nie Chrystus, ale Józef jest Mistrzem. Bez słów, w ciszy i skupionej pracy daje przykład, uczy i tak wiele mówi, milcząc… Chłopczyk zapatrzony, pobiera naukę nie tylko natury zawodowej, ale przede wszystkim ludzkiej i boskiej… Odkrywa dar więzi i bliskości, z wolna rozpoznaje misję, do której jest powołany: teraz drewno na mebel, potem drzewo krzyża. Wie, że nie jest sam, ale i dzięki niemu także Józef nie jest samotny. Wszak światło, które trzyma w dłoni, pozwala nie tylko widzieć i podziwiać Mistrza, uczyć się od niego, ale także pomagać mu w pracy, bo Mistrz ‒ ukochany Józef właśnie dzięki temu światłu wykonuje życiodajną dla rodziny pracę. On nie dostrzega spojrzenia Chłopca, zdaje się nim nie interesować. Robi swoje. Bo Mistrz to właśnie ten, który robi swoje i robi to w imię wartości elementarnej i najważniejszej, jaką jest bycie dla drugiego. Józef wie, że Chłopiec jest blisko i że jest bezpieczny (wszak tyle przeżyli zwłaszcza w tych pamiętnych dniach po narodzeniu małego Jezusa). To wystarczy za wszystkie słowa. Cieśla pochyla się nad pracą z miłości do Dziecka i Jego Matki. Być może nadal nie wszystko rozumie (tak jak wtedy, gdy dowiedział się od anioła, że nie ma oddalać Maryi), być może trzymając w ręku dłuto, wciąż rozważa tę tajemnicę, wierząc, że jedynie zanurzywszy się w niej, ufnie jej zawierzywszy, stanie w świetle prawdy. Józef małemu Jezusowi na obrazie van Honthorsta w milczeniu i świetle przekazuje wszystko, co ma, wszystko, co wie... najskromniej, bez słów. Dzieje się to w blasku świecy, trzymanej przez Chłopca, co niejako zapowiada Jego własne słowa wypowiedziane po latach: „Ja jestem światłością świata”.\nMistrza od idola odróżnia to, że ten pierwszy nie wypatruje uwielbienia, nie czerpie z niego wątpliwych sił. Nie podnosi wzroku i nie odwraca się od misji w stronę próżnej chwały. Jak już to powiedzieliśmy, robi swoje i robi to najlepiej, jak potrafi, z mocą i w prawdzie. Dlatego jest Mistrzem.\n„Madonna di Loreto” – obraz powstały w roku 1604 albo 1605, nazywany jest czasami „Madonną pielgrzymów”. Znajduje się w Bazylice Sant’Agostino, tuż przy Piazza Navona, w sercu barokowego Rzymu. Oto u drzwi wita dwoje starszych, utrudzonych, ubogich ludzi piękna rzymska patrycjuszka ze ślicznym, zaciekawionym wizytą chłopcem. Trzyma go na rękach i czule pochyla się w stronę gości. Delikatny nimb światła nad głową kobiety mówi wszystko o tym, kim ona jest. Dwoje zmęczonych drogą i życiem pielgrzymów w olśnieniu patrzy, jakby zapomniawszy o nędzy, starości i wyczerpaniu. Toną w świetle ‒ słynne chiaroscuro Caravaggia. Zniszczone, bose stopy ubogich, niczym mapa życia. Samo piękno mimo pozornego braku piękna, w bezbrzeżnej tajemnicy życia i blasku, aż po ostatnie tchnienie.\n„Portrait de vielle femme” Rembrandta przedstawia skromną, naturalną i niczym niewyróżniającą się starą kobietę. Czy to nieznana stara kobieta? A może matka malarza, która odeszła, pozostawiając nigdy niezapełnioną pustkę. Nie wiadomo i zresztą nieważne. By przekonać się, kim jest namalowana w rembrandtowskim świetle (tym zewnętrznym i wewnętrznym) i niezrównanym pięknie, wystarczy obrazowi zadać kilka pytań: kogo najbardziej brakowało osamotnionemu i popadającemu w coraz większe ubóstwo malarzowi, gdy malował to płótno? Za kim najbardziej tęsknił? Kogo najbardziej kochał? Obraz Rembrandta przywołuje pamięć innego dzieła ‒ „Żydówkę z cytrynami” zwaną częściej „Pomarańczarką” Aleksandra Gierymskiego z Muzeum Śląskiego w Katowicach (jest jeszcze wariant tego obrazu w Muzeum Narodowym w Warszawie). Uboga handlarka trzyma dwa kosze owoców i milcząc, bezbronna, patrzy prosto w oczy oglądającego obraz. Jej twarz bliska jest twarzy starej kobiety z obrazu Rembrandta. Na twarzy (niczym na stopach pielgrzymów adorujących Madonnę Loretańską) wypisane są wszystkie ścieżki życia. Wiele lat pracy, biedy, niespełnione marzenia, miniona młodość, minione miłości, utracone radości, śmierć bliskich, zdrady, rozczarowania, smutek… Kobieta ma za sobą nieomal wszystko i nikogo przy boku, jedynie zmęczenie i niepewność, resztki kruchej nadziei, że za sprzedane owoce może będzie mogła nie zaznać dziś głodu, przetrwać kolejny dzień. Mimo tęsknoty. Oto starość opuszczona, rzucająca cień winy na wszystkich obojętnych.\nSwoistą antytezą tego obrazu jest płótno Piotra Naliwajki „Grejfruciara” powstałe w 2002 roku. Pomarańczarka ma wszystko za sobą, grejfruciara staje na progu życia. Pierwsza wie, że nic się już nie zdarzy, druga, pewna siebie, ufa sile swojej ponętnej młodości. Żydówka z cytrynami stoi twarzą w twarz z tym, kto patrzy, grejfruciara odwrócona tyłem, zdaje się uwodzić, ale unika wzroku innych, choć wie, że patrzą. Początek i koniec… Zerknijmy jeszcze na wieże kościoła na obrazie Gierymskiego i wieżę kościoła z obrazu Naliwajki. Ten drugi kościół to mój parafialny, w Chorzowie Batorym, gdzie malarz ma swoją pracownię. To ten sam kościół, który widzę z balkonu mojego mieszkania w kamienicy zaledwie trzydzieści lat młodszej od obrazu Gierymskiego. Prawdziwy, jak prawda obrazów...\nNajsłynniejszy dotyk w dziejach sztuki to właściwie chwila tuż przed jego ożywiającym cudem. Fresk Michała Anioła znajdujący się na sklepieniu Kaplicy Sykstyńskiej powstał w 1511 roku. Oto młody piękny mężczyzna, który za moment otrzyma życie od Boga przedstawionego w postaci potężnego starca. Jego prawa dłoń już wyciągnięta, gotowa. Alabastrowe ciało młodzieńca jeszcze bez tchnienia. To bowiem znajduje się wciąż u źródeł, wypełnia postać Nieśmiertelnego, obdarzającego życiem. Drugie Jego ramię obejmuje kobietę, być może wciąż oczekującą na stworzenie Ewę.\nAntropocentryczna wymowa fresku jest porywającą prawdą o życiu. Oto młodość bezsilna i bierna w oczekiwaniu na życiodajny, stwórczy gest starości. Alegoria będąca przekazem prawdy fundamentalnej, jakże odwracającej tak popularną w XXI wieku perspektywę, jakoby to w młodości była siła, a w starości (nieraz uważanej za zbędną, za błąd Boga) ‒ słabość. Patrząc na fresk, chciałoby się rzec, że młodość jest piękna i obiecująca. Ale czyż może zostać spełniona bez starości? Sam Bóg w postaci dojrzałego mężczyzny stanowi tu odpowiedź. A ona jest znakiem danym całemu stworzeniu.


UFC Fight Night 146: Lewis vs. dos Santos – bonusy – FIGHT24.PL – MMA i K-1, UFC\nUFC Fight Night 146: Lewis vs. dos Santos – bonusy\nniedziela, 10 marca, 2019\nKelly Ross-USA TODAY Sports Images\nCzterech zawodników wzbogaciło się o dodatkowe 50 000 dolarów.\nNajlepszą walką wieczoru uznano pojedynek Juniora dos Santosa z Derrickiem Lewisem. Starcie ciężkich obfitowało w wymiany mocnych uderzeń, które na szczęście dla obu zawodników często przecinały tylko powietrze. Lepiej prezentował się Brazylijczyk, który atakował celniej i naruszał swojego rywala. W drugiej rundzie Cigano potężnym prawym zachwiał oponentem a następnie serią uderzeń pod siatką i w parterze zmusił Herba Deana do interwencji.\nBonusy za najlepsze występy gali trafiły do Niko Price’a i Beneila Dariusha. Amerykanin świetnym sierpem, bo na lekkim wstecznym i z siatką na plecach, znokautował Tima Meansa po mocnej bitwie stoczonej we wcześniejszych minutach pojedynku. Z kolei Dariush początkowo miał ogromne problemy, ponieważ Drew Dober deklasował go w stójce, Beneil jednak przetrwał trudne chwilę by ostatecznie poddać rywala balachą.\nTags: Beneil Dariush, Derrick Lewis, Drew Dober, Junior Dos Santos, mma, MMA INFO, MMA News, Niko Price, Tim Means, UFC, UFC Fight Night 146\nUFC Fight Night 146: Lewis vs. dos Santos – wyniki na żywo\nAlexander Gutafsson vs. Anthony Smith na UFC Fight Night 152\nGala FEN 32 z udziałem Mateusza Rębeckiego, Szymona Bajora oraz walką Wojciecha Janusza z Marcinem Łazarzem\nPojedynek Kevin Holland vs Ronaldo Souza dodany do karty UFC 256\nAnthony Smith przełamał złą passę szybkim zwycięstwem nad Devinem Clarkiem na UFC on ESPN 18\nMarvin Vettori zastąpił Kevina Hollanda w walce wieczoru UFC on ESPN 19