Będzie marszowo, paradnie i na pewno głośno\nW najbliższy weekend w Gorzowie będzie marszowo, paradnie i na pewno głośno. W sobotę i niedzielę rozbawią gorzowian VIII Międzynarodowe Spotkania Orkiestr Dętych Alte Kameraden 2014.\nGdyby policzyć orkiestry, które wystąpiły przed mieszkańcami Gorzowa na przestrzeni minionych lat, byłoby ich ponad 50. Przyjeżdżają tu z różnych miejsc Polski i Europy. Tak będzie i tym razem. Program VIII Międzynarodowych Spotkań Orkiestr Dętych Alte Kameraden 2014 zapowiada się jak zawsze interesująco. Sprawdź, jakie orkiestry zagrają w tym roku i gdzie ich wysłuchasz.\n10 maja Stary Rynek\nok. 30 min. koncerty poszczególnych orkiestr w wybranych punktach przestrzeni miejskiej Gorzowa:\n1. Krakowska Orkiestra Staromiejska: skwer ul. Budowlanych/ Żerańska\n2. Musikverein Kurorchester Oberlaa (Austria): boisko pomiędzy ul. Zubrzyckiego/Bema\n3. Orkiestra Vivat: skwer przy ul. Ogińskiego\n4. Dechový Orchestr Mladých Příbor (Czechy): skwer ul. Bohaterów Westerplatte/Warskiego\n5. Blasorchester Greifswald (Niemcy): ul. Londyńska/Wiedeńska\n6. Orkiestra Dęta KWK Halemba: schody przy kościele ul. Gwiaździsta\n7. Orkiestra Dęta Świecie: skwer przy ul. Reja/Zapolskiej\n8. Gorzowska Orkiestra Dęta: Stary Rynek\noficjalne otwarcie VIII Międzynarodowych Spotkań Orkiestr Dętych 2014\nwystęp zespołu tańca ludowego Gorzowiacy\nwspólne wykonanie utworów obowiązkowych (Alte Kameraden, Wiwat)\nkonkurs Marszowy, czyli przemarsz orkiestr ulicami: Hawelańska, Władysława Jagiełły, Dzieci Wrzesińskich, Sikorskiego w następującej kolejności:\n1. Gorzowska Orkiestra Dęta\n2. Orkiestra Vivat!\n3. Blasorchester Greifswald (Niemcy)\n4. Krakowska Orkiestra Staromiejska\n5. Musikverein Kurorchester Oberlaa (Austria)\n6. Orkiestra Dęta KWK „Halemba”\n7. Dechový Orchestr Mladých Příbor (Czechy)\n18.00 Plac Grunwaldzki\npokaz musztry paradnej\n19.00 Stary Rynek\nKoncert Orkiestry Dętej Świecie, laureata VII Międzynarodowych Spotkań Orkiestr Dętych Alte Kameraden 2013\n11 maja, Amfiteatr\nkonkurs na Program Koncertowy\nDechový Orchestr Mladých Příbor (Czechy) (14.05-14.35), dyrygent Ivo Lacný\nOrkiestra Vivat! (14.50-15.20), dyrygent Robert Morkis\nBlasorchester Greifswald (15.35-16.05), dyrygent Klaus Listemann\nKrakowska Orkiestra Staromiejska (16.20-16.50), dyrygent Wiesław Olejniczak\nMusikverein Kurorchester Oberlaa (Austria) (17.05-17.35), dyrygent Johannes Hofmann\nOrkiestra Dęta KWK „Halemba” (17.50-18.20), dyrygent Zbigniew Jodłowski\npo ogłoszeniu werdyktu jury i wręczeniu nagród:\nwspólne wykonanie utworów obowiązkowych (Alte Kameraden, Wiwat) i finał\nA oto orkiestry, które wystąpią w Gorzowie:\nBlasorchester Greifswald (Niemcy)\nStworzona w 1972 roku orkiestra ma bogatą tradycję. Początkowo założona jako czysto szkolna z biegiem lat przemieniła się w wielopokoleniowy zespół i stowarzyszenie ludzi zafascynowanych dętą muzyką orkiestrową. Uczniowie, studenci lub osoby, które lata temu zakończyły swoją szkolną karierę, wszyscy oni, jako pasjonaci znaleźli swoje miejsce w orkiestrze. Pochodzący z Greifswald, ale też z bliższej i dalszej okolicy, około 30 aktywnych muzyków gra bardzo różnorodny repertuar. Zawiera on muzykę klasyczną, rock, pop, muzykę folkową jak i muzykę z musicali czy spektakli teatralnych. Dzięki temu orkiestra stała się stałym elementem festynów wiejskich i miejskich, koncertów, pochodów z lampionami i innych okazjonalnych przemarszów. Tak samo ważny dla członków orkiestry jest udział w konkursach regionalnych i ogólnokrajowych, a także w różnych warsztatach i innych wydarzeniach muzycznych. Orkiestra wiele podróżuje po kraju i za granicą. Dotychczas występowała już we Würzburgu, Thum, Bad Lausick, Kolonii, Halstenbek, i także w Bułgarii, Hiszpanii, Polsce, Szwecji i w innych krajach. Od 2004 roku kierownikiem artystycznym orkiestry jest Klaus Listemann.\nDechový orchestr mladých Příbor a mažoretky Příbor (Republika Czeska)\nMłodzieżowa Orkiestra powstała w latach 1973/1974 w Příbor. Jej organizatorami są Podstawowa Szkoła Artystyczna w Příbor i Stowarzyszenie Przyjaciół Młodzieżowej Orkiestry Dętej. Zespół osiągnął bardzo wysoki poziom w interpretacji różnych utworów muzycznych. W ciągu kilku lat znalazł się wśród najlepszych młodzieżowych orkiestr w Republice Czeskiej. Orkiestra daje około 35 koncertów rocznie. Stosunkowo młodzi muzycy mają od 10 - 25 lat, a średnia wieku członków zespołu nie przekracza 17 lat.\nOrkiestra bierze udział w licznych kulturalnych wydarzeniach w rodzinnym mieście i regionie. Część swojego repertuaru nagrała dla Czeskiego Radia. Wystąpiła także w kilku programach telewizyjnych. Zespół często uczestniczy w ogólnokrajowych i zagranicznych pokazach, festiwalach i konkursach, w których zawsze dostaje najwyższe noty i pierwsze miejsca. Występował między innymi w Czechach, Holandii, Niemczech, Szwecji i na Węgrzech. Wśród najmilej wspominanych przez muzyków koncertów wyróżnia się występ pod Wieżą Eiffla w 1987 roku. W 1996 Ivo Lacný, dyrektor szkoły muzycznej w Příbor, został nowym dyrygentem i to pod jego kierownictwem orkiestra odnosi kolejne sukcesy.\nOrkiestra Dęta KWK Halemba\nOrkiestra została założona w 1960 roku. Pierwszym dyrygentem został Herbert Hahn, ówczesny koncertmistrz Wielkiej Orkiestry Symfonicznej Polskiego Radia i Telewizji w Katowicach. Funkcję kapelmistrza pełnił 23 lata. Od 1983 roku batutę przejmowali kolejno Jan Niesterok, Teodor Zając, Norbert Gemander. W roku 2012 dyrygentem został Piotr Szczygioł. Orkiestra osiągnęła wysoki poziom artystyczny jeszcze w latach 60- tych dokonując między innymi pierwszych nagrań w Polskim Radio. Na Międzynarodowym Festiwalu Orkiestr Górniczych w Orłowej (rok 1973 Czechosłowacja) orkiestrze wręczono II nagrodę, zaś w Prievidza (1974) – I nagrodę i Puchar przechodni Ministerstwa Górnictwa i Paliw Czechosłowacji.\nW swej historii orkiestra „Halemba” koncertowała m.in. w Danii, Niemczech, Belgii, Austrii, Norwegii. Szczególnych wzruszeń orkiestra doświadczyła na XI Międzynarodowym Festiwalu Orkiestr Dętych w norweskim Hamar (1989 rok). Ulicami Hamaru przemaszerowały wówczas 162 orkiestry biorące udział w tym konkursie. Nagrody wręczano na stadionie w obecności 15 tys. słuchaczy; dwa medale, jeden za wykonanie utworów oraz drugi za pokaz musztry paradnej zdobyła „Halemba”. Szczytowym osiągnięciem orkiestry było zwycięstwo w 36 edycji na Euro-Musiktage Bosel 1997. Najnowsze osiągnięcie orkiestry to zdobycie I miejsca na V Tarnogórskim Festiwalu Orkiestr Dętych im. Józefa Szweda. (2012).\nKrakowska Orkiestra Staromiejska to zespół o młodzieżowym, big bandowym brzmieniu z dominującym repertuarem muzyki rozrywkowej, uzupełnianej o dynamiczny chorograficzny show. Działa od 1988r., niezmiennie pod dyrekcją Wiesława Olejniczaka (Gloria Artis 2013).\nKOS jest wielokrotnym zwycięzcą regionalnych konkursów, a za działalność kulturalną na rzecz miasta Krakowa zespół otrzymał szereg nagród w tym medal „Kraków 2000” i medal Krakowskiego Domu Kultury. Orkiestra chętnie i z sukcesami bierze udział w imprezach i festiwalach muzycznych oraz w międzynarodowych projektach orkiestrowych i artystycznych. Koncertowała wielokrotnie w takich krajach jak: Austria, Bułgaria, Czechy, Francja, Grecja, Holandia, Niemcy, Słowacja, Ukraina, Watykan, Węgry, Włochy.\nPowstała w listopadzie 1958 z inicjatywy ówczesnego kierownictwa Zakładów Włókien Chemicznych „Stilon”. Od stycznia 1992 działa przy Miejskim Centrum Kultury pod batutą Bolesława Malickiego, absolwenta Akademii Muzycznej we Wrocławiu, byłego kapelmistrza orkiestr wojskowych. Mecenat nad zespołem sprawuje Urząd Miasta w Gorzowie Wlkp. GOD stanowią nauczyciele, absolwenci i uczniowie gorzowskich szkół muzycznych oraz muzycy rozformowanej Orkiestry Garnizonowej. Od lat koncertuje dla społeczeństwa gorzowskiego, w regionie oraz za granicą. Wykonuje różnorodny program - od muzyki poważnej, operetkowej, filmowej, folkowej, marszowej, po światowe standardy muzyki rozrywkowej i jazzowej. Osobnym rozdziałem jest muzyka sakralna. Orkiestra współpracuje z Chórem „Cantabile”, Klubem Tańca „Fan-Dance”, solistami i wokalistami. W okresie z górą 50-letniej działalności orkiestra dała ponad 2 500 koncertów. Spośród wielu nagród i osiągnięć orkiestry należy wymienić: Nagrodę Kulturalną Miasta Gorzowa Wlkp. „Motyl” oraz Grand Prix 4 Międzynarodowych Spotkań Orkiestr Dętych Alte Kameraden 2010.\nMusikverein Kurorchester Oberlaa (Austria)\nStowarzyszenie Muzyczne, które pochodzi z Wiednia-Oberlaa. Oberlaa jest przypiękną, słynącą z winnic miejscowością na południowym skraju Wiednia.\nOrkiestra powstała w marcu 1976 roku. Obecnie gra w niej ok. 60 muzyków amatorów w wieku od 9 do 70 lat. Od września 2012 roku orkiestrą kieruje Johannes Hoffmann. Najważniejsze dla stowarzyszenia jest muzyczne kształcenie dzieci i młodzieży, dlatego spora ich grupa występuje w orkiestrze. Grają na festynach ludowych, świętach kościelnych i na różnych innych wydarzeniach jak np. znane kulturalne festiwale Wiener Festwochen i Faszination der Blasmusik (Fascynacja Muzyką Dętą). Organizuje własne, indywidualne koncerty. W ubiegłych latach brali udział w konkursach i muzycznych wydarzeniach w Austrii i jej sąsiedzkich krajach. Wśród najważniejszych była podróż do Japonii i Moskwy. W 2010 roku uczestniczyli w Międzynarodowym Festiwalu Muzyki Dętej (Mid Europe) w Schladming (Austria).\nOstatnio wzięli udział w „Europejskim Festiwalu Muzyki Dętej“ w Split (Chorwacja), gdzie zdobyli trzecie miejsce w kategorii C.\nPoza tym uczestniczyli w wydarzeniach Wiedeńskiego Związku Muzyki Dętej. Ogromnym sukcesem było osiąganie kolejno w roku 2001 poziomu D, w 2009 – poziomu C, w 2012 – także poziomu C z najwyższymi lokatami. (poziomy C i D to oznaczenie najwyższych kategorii mistrzostwa w międzynarodowym systemie oceniania).\nOrkiestra Vivat! to tradycja i historia sięgająca 1928 roku oraz świeżość i entuzjazm młodych ludzi tworzących dziś ten zespół. Obecnie gra i tańczy w nim 60 osób, których średnia wieku nie przekracza 16 lat. O poziomie muzycznym jak i widowiskowym Orkiestry świadczą liczne koncerty o bardzo różnorodnym charakterze, występy w kraju i za granicą – od międzynarodowych festiwali orkiestr dętych poprzez koncerty i przemarsze miejskie (np. Francja, Rosja, Bułgaria, Dania, Niemcy, Szwecja, Włochy, Litwa) Swoistym popisem umiejętności są musztry paradne i przemarsze uliczne. Orkiestra Vivat! posiada szeroki repertuar muzyczny oraz muzyczno-taneczny spełniający oczekiwania nawet najbardziej wymagających organizatorów i widzów. Atutem Orkiestry – oprócz młodzieńczego entuzjazmu i repertuaru - są piękne stroje nawiązujące do historii Polski i tradycji szlacheckiej. Doskonałe brzmienie i kunszt tego zespołu są gwarancją niezapomnianych przeżyć artystycznych. Orkiestra Vivat! nagrała 2 płyty, jedną z utworami Fryderyka Chopina, drugą z najpiękniejszymi polskimi kolędami.\nMusikverein Kurorchester Oberlaa (Wiedeń, Austria)\nDechový orchestr mladých Příbor (Republika Czeska)\n6 maja 2014 18:34, admin ego\nmieszkam od lat 15-tu przy ul. Ogińskiego ale gdzie tam jest skwer to nie mam bladego pojęcia...\n????, 07.05.2014, 15:21, 83.13.138.138 ##\n"MMAD IV Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" Spółka komandytowa\nul. Kosynierów Gdyńskich 66, Gorzów Wlkp.\ntel. 95 738 89 75\n"Klim Brokers" Krzysztof Klimczak\ntel. 95 720 55 95\n"Jola" Sklep Odzieżowy\nul. Bolesława Chrobrego 23, Gorzów Wlkp.\ntel. 95 728 15 79


Optic Senior 30 tabl 11,07 – Kolacja Firmowa – Zdrowie jest najważniejsze\nOptic Senior 30 tabl 11,07\nOptic Senior zalecany jest dla osób po 50-tym roku życia narażonych na czynniki wpływające na pogorszenie wzroku, np.: długotrwale pracujących przy komputerze, przy sztucznym lub słabym oświetleniu, spędzających wiele godzin przy czytaniu, prowadzących pojazdy, narażonych na intensywne światło słoneczne.\nSpecjalnie dobrane składniki Optic Senior: cynk, ryboflawi- na oraz witamina A pomagają w utrzymaniu prawidłowego widzenia. Dodatkowo witamina C, witamina E, cynk oraz ryboflawina pomagają w ochronie komórek całego organizmu przed stresem oksydacyjnym. Preparat zawiera witaminy: C, B6, BI 2 oraz ryboflawinę, które przyczyniają się do zmniejszenia uczucia zmęczenia i znużenia.\nOptic Senior jest również źródłem luteiny, zeaksantyny, antocyjanów z borówki czernicy, proantocyjanidyn z pestek winogron oraz witaminy BI. Zawarty w preparacie beta-karoten jest łatwo przyswajalną formą witaminy A. Naukowo udowodniono, że suplementacja witaminy A, ryboflawiny i cynku przyczynia się do utrzymania prawidłowego wzroku.\nSKU: aa8af7cb7276 Kategorie: Suplementy_diety, Suplementy_dla_seniorow, Zdrowie Tagi: aspirator do nosa, avilin balsam, laurosept q73, maseczki z filtrem, opokan\nOptic Senior 30 tabl Pharmacy_Laboratoires\n, concor cor 2 5\n, tabela mleka modyfikowanego\n, maseczka ffp3\n, dento sept\n, doz apteka kraków\nDolce & Gabbana DG 5047 501 52 793,59 793.59zł


Kuchnia u Krysi : kwietnia 2016\nZrobiłam deser potrójnie czekoladowy. Ma czekoladowy spód, czekoladowy mus i czekoladową glazurę.\nLubicie czekoladowe desery? To ten jest właśnie dla Was...\nU mnie remont w domu trawa nadal. Dzisiejszy przepis pochodzi również z mojej "przechowalni". Zamieszczam go na osłodę, tym wszystkim, którzy czekają na moje nowe posty z przepisami\n(tortownica o średn. 24 cm i 26 cm)\n160 g przesianej mąki (pszennej tortowej)\n150 ml kremówki (30%)\nMasło utarłam z cukrem na puch. W trakcie miksowania dodawałam po jednym żółtku. Kolejne wbijałam, kiedy poprzednie dobrze się wmieszało do masy.\nMąkę, proszek do pieczenia i kakao wymieszałam i wsypałam do masy. Ponownie zmiksowałam mikserem.\nBiałka ubiłam na sztywną pianę i łyżką wmieszałam ją do masy.\nSpód tortownicy (średn. 24 cm) wyłożyłam papierem do pieczenia. Boki wysmarowałam masłem i obsypałam bułką tartą.\nCiasto przełożyłam do tortownicy i wstawiłam do nagrzanego piekarnika na około 30 minut. Do suchego patyczka.\nCiasto po upieczeniu i wystudzeniu wyjęłam z tortownicy i przełożyłam na kratkę.\nŻelatynę rozpuściłam w mleku.\nObie czekolady stopiłam w gorącej kąpieli. Wystudziłam.\nŻółtka utarłam z cukrem. Dodałam stopioną czekoladę i wymieszałam.\nŻelatynę podgrzałam w mikrofalówce, żeby ją lekko roztopić. Przestudziłam.\nŚmietanę ubiłam na puch.\nBiałka ubiłam na sztywną pianę. Delikatnie połączyłam z ubitą śmietaną. Stopniowo dodawałam wystudzoną żelatynę.\nWszystko wmieszałam do masy czekoladowej.\nWiśnie odsączyłam z syropu.\nCiasto położyłam na krążek większej tortownicy (średnicy 26 cm) i zapięłam obręcz.\nNa ciasto wyłożyłam 3 łyżki musu tak, aby musem wypełnić wolną przestrzeń między ciastem a obręczą tortownicy. Na mus wyłożyłam odsączone wiśnie a następnie resztę musu.\nWygładziłam powierzchnię i wstawiłam tortownicę do lodówki na kilka godzin (najlepiej na noc).\n150 ml kremówki ubiłam na puch, do części dodałam kakao i wymieszałam.\nCzekoladę roztopiłam w gorącej kąpieli. Zdjęłam z gazu, dodałam masło. Wymieszałam a na koniec wlałam 3 łyżki kremówki. Wymieszałam na gładką, lśniącą masę.\nZ tortownicy zdjęłam obręcz.\nLetnią glazurę rozsmarowałam na całej powierzchni mojego deseru. Wierzch i boki.\nKremówkę przełożyłam do rękawa cukierniczego, wycisnęłam rozetki. Ułożyłam wisienki i... mój deser czekoladowy z musem czekoladowym gotowy.\nMam nadzieję, że lubicie takie piankowe, desery z musem. Jeśli akurat ten przypadnie Wam do gustu, będzie mi miło. A zapewniam, że jest bardzo smaczny, delikatny i pieści gardło.\nSpróbujcie, życzę SMACZNEGO! Krys\nAutor: Krystyna Boner o 14:00 33 komentarze:\nEtykiety: Deser z musem czekoladowym\nAutor: Krystyna Boner o 06:54 44 komentarze:\nOstatnio najbardziej z zup smakują mi zupy – kremy. Nie wiem jak Wy, ale ja lubię taką kremową konsystencję, a w sumie treściwą zupę. Oczywiście, że gotuję zupy bez blendowania z wieloma kawałkami warzyw, z dodatkiem mięsa. Ale... dziś mam kolejną zupę- krem. Tym razem krem selerowy z dodatkiem białej fasoli i przyprawioną gałką muszkatołową. Zapewniam Was... pychota\n500 g selera (obranego i pokrojonego w kostkę)\nCebulę posiekałam w kostkę i wrzuciłam do rondla na rozgrzaną oliwę. Zeszkliła się. Wsypałam seler i zmiażdżony ząbek czosnku. Wymieszałam i smażyłam jeszcze 2 minuty. Oprószyłam świeżo startą gałka muszkatołową.\nDo rondla wlałam gorący rosół, wymieszałam i zostawiłam na małym gazie na około 20 minut. Dodałam połowę fasoli. Chwilę gotowałam.\nZdjęłam z gazu. Zmiksowałam. Przeprawiłam do smaku solą i pieprzem.\nGorącą rozlałam do talerzy dodając jeszcze porcję białej fasoli i posiekaną natkę pietruszki\nZauważyłam, że coraz więcej osób sięga właśnie po zupy-kremy. Można je podać w małych miseczkach, na eleganckich talerzach. Można zjeść na pikniku i podczas wystawnego obiadu. Często robicie takie zupy? Jeśli nie, to spróbujcie ten krem z selera... Życzę SMACZNEGO! Krys\nKochani, znów nawał spraw i obowiązków przyczyniły się do mojej mniejszej aktywności na blogu, a co za tym idzie do rzadszych odwiedzin na moich ulubionych blogach.\nMyślałam, nawet, żeby zrobić przerwę, ale widzę, że moi czytelnicy szukają nowych przepisów i inspiracji, dlatego będę zamieszczać nowe posty, ale trochę rzadziej. Mam nadzieję, że mi wybaczycie :)\nNiebawem to się zmieni.\nAutor: Krystyna Boner o 06:17 48 komentarzy:\nEtykiety: Zupa-krem selerowy\nWyszperałam ciekawy przepis na smaczne norweskie racuszki ziemniaczane. W Norwegii robi się z dodatkiem ich rodzimego sera Jarslsberg lub Ridder. Pierwszy z nich ma lekki posmak orzechowy, natomiast drugi to twardy ser o łagodnym smaku. Z braku tych serów z powodzeniem można zastąpić je Parmezanem, Emmentalerem lub po prostu Goudą.\nRacuszki bardzo smaczne, z chrupiącą skórką i z mięciutkim środkiem...\n120 g szynki drobno pokrojonej\n130 ml gęstej śmietany (18%)\n2 łyżki startego na tarce sera żółtego\nZiemniaki obrałam i ugotowałam w osolonej wodzie. Po wystudzeniu przecisnęłam przez praskę.\nDo miski wsypałam ok. 70 g bułki tartej (resztę zostawiłam), wbiłam jajko i wlałam śmietanę. Dodałam ser, oprószyłam świeżo startą gałką muszkatołową, solą i pieprzem. Na wierzch wsypałam posiekaną natkę pietruszki Wymieszałam, dodałam szynkę i ziemniaki. Doprawiłam jeszcze do smaku solą i pieprzem. Wymieszałam.\nUformowałam dłońmi okrągłe racuszki. Obtoczyłam w bułce tartej i przekładałam na patelnię na rozgrzany olej. Smażyłam na średnim gazie z obu stron na złoty kolor.\nUsmażone racuszki przekładałam na półmisek i od razu podałam gorące na stół.\nPolecam takie racuszki z ulubioną surówką lub z sałatą. Na obiad, lub na kolację. Życzę SMACZNEGO! Krys\nAutor: Krystyna Boner o 07:18 26 komentarzy:\nEtykiety: Racuszki ziemniaczane\nDawno nie piekłam sernika. A przecież bardzo serniki lubię. Ostatnio były babki, mazurki i różne wypieki świąteczne. Czas na kolejny sernik. Pamiętacie mój sernik New York Cheesecake? Mój dzisiejszy upiekłam w oparciu o tamten przepis, tzn. w kąpieli wodnej. Taki sernik jest bardzo delikatny, aksamitny, kremowy... po prostu rozpływa się w ustach.\nZrobiłam go w tortownicy o średnicy 26 cm. Jeśli zrobicie w mniejszej, Wasz sernik będzie wyższy\n120 g pokruszonych półsłodkich herbatników\n850 g kremowego serka do wypieków\nSpód tortownicy (27 cm) wyłożyłam papierem do pieczenia.\nBok tortownicy (obręcz) i spód owinęłam szczelnie na zewnątrz srebrną folią (3 razy) aby ją uszczelnić. W ten sposób zabezpieczyłam ją, żeby podczas pieczenia sernika nie przedostała się do jej wnętrza woda z naczynia do którego wstawię tortownicę.\nHerbatniki, cukier i masło wymieszałam i tą masą wyłożyłam dno tortownicy. Wstawiłam do nagrzanego piekarnika i piekłam na około 12 minut do uzyskania złotego koloru.\nWyjęłam z piekarnika. Odstawiłam do wystudzenia.\nSer utarłam na puszysty krem. Nie przerywając ucierania wsypywałam partiami cukier. Po chwili dodałam ziarenka wanilii. Wbiłam jajko. Drugie dodałam, kiedy pierwsze dobrze się połączyło z masą. Na koniec dodałam śmietanę. Wymieszałam i przelałam na wystudzony spód.\nTortownicę umieściłam w większej formie i pomiędzy dwie formy wlałam wodę do wysokości około 2 cm. Wstawiłam do piekarnika na 1 godzinę.\nPo godzinie zmniejszyłam temperaturę do 130 °C i zostawiłam sernik jeszcze na 20 minut.\nWyłączyłam piekarnik, sernik zostawiłam przy uchylonych drzwiczkach na godzinę.\nPo tym czasie wyjęłam z piekarnika a następnie z kąpieli wodnej. Zimny wstawiłam do lodówki na całą noc.\nGotowy sernik wyjęłam z formy, przełożyłam na paterę, udekorowałam ananasami i truskawkami.\nJa lubię syrop klonowy, więc mój sernik dodatkowo polałam jeszcze tym syropem.\nPokuście się o zrobienie takiego właśnie sernika. Polecam, bo smaczny, bo delikatny, bo kusi... Życzę SMACZNEGO! Krys\nAutor: Krystyna Boner o 06:11 21 komentarzy:\nEtykiety: Sernik wiosenny\nPierogi lubimy, ale nie za bardzo lubimy je lepić, bo są pracochłonne. No, chyba że robi się je z fantastycznego ciasta takiego jak to. To sama przyjemność. A farsz? ? To już zależy na co macie ochotę. Ja miałam ochotę na farsz z kaszy gryczanej i dodałam trochę białego sera.\nPierogi z tym farszem to mój debiut, dlatego kiedy zrobiłam zdjęcie składników a potem zabrałam się za mieszanie, próbowanie, doszłam do wniosku, że trzeba dodać np. cebulę, olej i ziołowy pieprz, których nie ma na zdjęciu.\n400 g kaszy gryczanej prażonej\n1 duża cebula (brak na zdjęciu)\n½ łyżeczki pieprzu ziołowego (brak na zdjęciu)\nolej (brak na zdjęciu)\n500 g mąki pszennej (poznańska typ 500)\n250 ml wody (zimnej)\nCiasto na pierogi zrobiłam wg tego przepisu.\nKaszę przepłukałam zimna wodą.\nDo rondla wlałam mleko. Po zagotowaniu, dodałam kaszę, sól i cukier. Wymieszałam i ponownie zagotowałam. Zostawiłam na małym gazie. W tym czasie kasza wchłonęła mleko.\nCebulę posiekałam w kosteczkę, wrzuciłam na rozgrzany na patelni olej (2 łyżki). Zeszkliłam i dodałam do kaszy razem z rozkruszonym serem. Przyprawiłam solą i pieprzem. Wymieszałam.\nZ ciasta odkrawałam kawałki, rozwałkowałam na placki i wykrawałam z niego krążki.\nNa każdy krążek kładłam łyżeczkę farszu. Zlepiłam brzegi pierogów i odstawiłam na ściereczkę.\nW rondlu zagotowałam wodę z solą (1 łyżeczka).\nNa wrzątek wrzucałam pierogi. Zamieszałam. Po wypłynięciu na wierzch gotowałam je jeszcze minutę, wyjęłam łyżką cedzakową i wyłożyłam na talerz.\nPodałam od razu, gorące, okraszone cebulką zrumienioną na tłuszczu.\nPierogi bardzo smaczne. Udały się. Następnym razem dodam więcej cebuli i może dla zaostrzenia smaku, pieprz czarny. Próbujcie, mieszajcie, kombinujcie... Życzę SMACZNEGO! Krys\nPolecam inne smaczne pierogi a przepisy znajdziecie w zakładce MENU: DANIA MĄCZNE, PIEROGI, NALEŚNIKI...\nAutor: Krystyna Boner o 09:55 55 komentarzy:\nEtykiety: Pierogi z kaszą gryczaną


8-15 maja Tydzień Bibliotek! Kiermasz Taniej Książki 10 maja!\nZaproszenie na Tydzień Bibliotek do Biblioteki Uniwersyteckiej w Poznaniu\nBiblioteka Uniwersytecka w Poznaniu zaprasza do udziału w wykładach, spotkaniach, warsztatach. Przygotowaliśmy dla Państwa również 2 wystawy, które można obejrzeć w gmachu Biblioteki. Zachęcamy do zapoznania się z programem dostępnym na stronie\n„Dajmy Książkom drugie życie„\nBiblioteka Uniwersytecka w Poznaniu zaprasza na Kiermasz Taniej Książki 10 maja w godz. 10.00 – 14.00.


Powroty. Owoc granatu. Tom 4 - Paszyńska Maria | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nPowroty. Owoc granatu. Tom 4 (okładka miękka)\nTytuł: Powroty. Owoc granatu. Tom 4\nWłaśnie zrecenzowałem Powroty. Owoc granatu. Tom 4\nOstatni tom serii historycznej o Polkach, które II wojna światowa zawiodła z Syberii do Iranu. Halszka z córką w pośpiechu opuszczają Iran, który w 1979 zmienia się w państwo wyznaniowe rządzone ...\n26-07-2019 o godz 07:31 przez: Anna Makieła\n„Powroty”, czwarta część cyklu „Owoc granatu” Marii Paszyńskiej, to ten rodzaj książki, której recenzję przychodzi mi pisać z trudem. Nie dlatego, ze nie wiem, co napisać. Szkopuł tkwi w tym, że nie wiem, jakimi słowami oddać niezwykłe piękno historii sióstr Łukowskich oraz opisać swój zachwyt nad lekturą. Trudno jest z jeszcze jednego powodu. Nie wiem, czy potrafię pisać tylko o ostatniej części serii, bez jednoznacznej, wysokiej oceny całości. Wierzę, że większości z moich czytelników nie muszę przekonywać do tego, by sięgnęli po tę powieść, a jednak czuję w sobie imperatyw, by tym krótkim tekstem poruszyć serca wszystkich tak, jak mnie poruszyła autorka. Marzenie! Przecież nie potrafię tak pisać! Nie potrafię nadać swoim tekstom klamry, która cudownie łączy całość. Nawet nie potrafię stworzyć sensownego wstępu – szczególnie, gdy w głowie mam mnóstwo słów, które za nic w świecie nie chcą ułożyć się w zdania. Ogarnia mnie swoiste podniecenie wyzwaniem, które stawiam przed sobą. A Paszyńska? Ona w delikatny, ale nie „fastrygowy” sposób, kończy snutą przez okrągły rok opowieść. Zostając w terminologii krawieckiej, powiedziałabym, że haftuje ciąg dalszy obrazu, który mam przed oczami od momentu, gdy przeczytałam pierwszą część serii. Można było przewidzieć, że życie Elżbiety i Stefanii zatoczy koło i kobiety wrócą do ojczyzny. Można było podejrzewać milion rzeczy, domyślać się wielu kwestii. Jednak nie uwierzę nikomu, kto powie, że był w stanie przewidzieć to wszystko, co stało się w „Powrotach”. Paszyńska kunsztownie, z szacunkiem zarówno do swoich bohaterek, jak i do czytelnika, wyhaftowała niesamowite, godne zakończenie. To zdecydowanie najpiękniejsza część cyklu. W moim odczuciu ta powieść nadawałaby się na serial, który z pewnością zgromadziłby przed telewizorami miliony widzów. „Owoc granatu” ma w sobie wszystko, by zawładnąć czytelnikiem, widzem i słuchaczem. Cała seria jest szczególna z wielu względów, ale jeden wydaje się nadzwyczaj istotny z punktu widzenia czytelnika – jest mocno angażująca. Podróż z sielankowych Kresów, przez mroźną Syberię oraz orientalny Iran, do peerelowskiej Polski staje się naszą podróżą. Odczuwamy zmiany klimatu (nie tylko tego pogodowego, ale przede wszystkim wewnętrznego), brodzimy po pachy w życiu Halszki i Stefanii, tłumaczymy ich postępowanie, sympatyzując to z jedną, to z drugą. Współczujemy, oskarżamy, żałujemy. Wierzę, że niektórzy mogą nawet pokusić się o rachunek sumienia, spojrzenie na swoje życie przez pryzmat więzi, która istniała między bliźniaczkami, panujących między nimi nieporozumień i odmiennego podejścia do wielu spraw. Maria Paszyńska hafciarką? Tak! Słowem haftuje najpiękniejsze pejzaże i portrety, wplatając w obrazy nie tylko emocje, ale również mądrość. „Owoc granatu” to wodospad emocji, jednak ja doceniam jeszcze pióro pisarki, które nie stanowi zwykłego przekaźnika. W jej przypadku mamy do czynienia z prawdziwym rzemiosłem, łączącym przystępny, piękny język z niesamowitą wiedzą, którą posiada i którą dzieli się z czytelnikami. Przyjmijcie wcześniejsze zdanie nie tylko jako część recenzji wspomnianej serii – w przypadku tej autorki dotyczy to każdej książki sygnowanej jej nazwiskiem.\n06-07-2019 o godz 18:52 przez: ZaczytanaPrzyczyna\nOwoc Granatu Powroty to ostatni tom, zamykający serię o losach Stefanii i Elżbiety, bliźniaczek z Kresów. Kiedy czytam i wiem, że to z pewnością jest ostatni tom, mam takie mieszane uczucia. Z jednej strony przyzwyczaiłam się już do bohaterek i żal mi się z nimi rozstawać. A z drugiej strony, chce już zacząć coś nowego… Nie dogodzisz kobiecie, nie dogodzisz. Mehrdad przeczuwając grożące im niebezpieczeństwo, organizuje wyjazd z Iranu dla Elżbiety i Ani. Kobieta z córką przylatuje do Paryża i zatrzymuje się w mieszkaniu swojej siostry i jej męża. Halszka źle czuje się w obecności siostry bliźniaczki i szwagra. Kochała kiedyś Jędrzeja, dziś on ją przeraża. Zatraca się w pracy naukowej i ciągle wierzy, że jej mąż dołączy do nich. Opiekę nad Anią przejmuje Stefania. Między ciotką a siostrzenicą powstaje szczególna wieź. Bliźniaczki nie potrafią się odnaleźć we Francji. Myślą nad powrotem do Polski. Nie zadają sobie sprawy, że to jest zupełnie inna Polska, niż ta którą pamiętają... Na tym skończę ten krótki opis fabuły, gdyż chce abyście mieli przyjemność, czytając tę książkę. Pokażę jeszcze tylko coś co mną wstrząsnęło: „ Nie winię cię – zaczęła znów, choć jej głos stał się nieco chrapliwy. – Nie mam żalu. Już dawno ci wybaczyłam. Widzisz, wszyscy, nie wyłączając nas samych, ulegli gdzieś u początku naszej drogi złudzeniu, że skoro urodziłyśmy się niemal jednocześnie, jesteśmy, a przynajmniej powinnyśmy być, sobie bliskie, niejako z założenia. Tymczasem, każda bliskość musi być budowana wciąż na nowo. Relacje nie są dane raz na zawsze. Różniłyśmy się, lecz zamiast poznawać, zaczęłyśmy się oddalać. Czasu się nie wróci. To już się stało.” Pamiętajmy aby nad relacjami pracować. Nie są dane raz na zawsze… Jeszcze tylko słówko o zakończeniu. Czy oczekiwałam innego zakończenia? Zdecydowanie nie. Losy kobiet: Stefani, Halszki i Anny – pięknie się domknęły. I zgodnie z tytułem tomu – powróciły… do domu. Podsumowując chciałabym napisać, co poruszyło mnie w tej czterotomowej historii. Oprócz wzruszeń związanych z losami bliźniaczek, bardzo podobał mi się piękny język którego używa autorka. Jest on taki poprawny, ale nie przesadnie. Podczas spotkania autorskiego, w którym miałam przyjemność uczestniczyć, Pani Maria przyznała się, że lubuje się w języku polskim. I gdyby nie pomoc jej redaktorki Pani Karoliny Borowiec, to ona w kółko wszystko by poprawiała i cyzelowała, a żaden tom nie trafiłyby do druku :-). Nie chcę używać górnolotnych słów, ale mam wrażenie, że Maria Paszyńska ma taką swoją misję. Chce pokazać świat z innej perspektywy. Pokazuje ten świat używając ogromnej ilości barw, emocji i wzruszeń. Autorka też uczy, ale nie poucza. Ja osobiście dużo dowiedziałam się o historii Iranu. Było to podane w tak subtelny sposób, że nie zwróciłam uwagi kiedy Pani Paszyńska zaintrygowała mnie tym krajem. Jednym słowem – polecam.\n29-07-2019 o godz 19:03 przez: Agnieszka Caban\nTo już pożegnanie z bohaterami cyklu Owoc granatu. Towarzyszyliśmy bohaterkom przez kilkadziesiąt lat, wędrując z nimi tam, gdzie rzucają ich wojenne losy. Począwszy od wybuchu wojny w 1939 roku, ruszamy z Kresów Wschodnich na Syberię, by osiąść na lata w Iranie, potem zmuszeni przez kolejne zmiany polityczne do ucieczki, by osiąść w Paryżu. Obserwowaliśmy je, kiedy kochały, nienawidziły i płakały z głodu i bólu. Ostatni tom serii to właśnie czas, kiedy Halszka z córką Anią, uciekają z pochłoniętego rewolucją Iranu. W Paryżu, za sprawą intrygi Mehrdada, trafiają pod opiekę siostry Elżbiety, czyli Stefanii i jej męża. Mała Ania zdobywa serce cioci, a Halszka próbuje odnaleźć się w towarzystwie mężczyzny, który jest nie tylko jej szwagrem. Dowiaduje się przy tym, kim i jaki naprawdę jest ten człowiek, co w przyszłości doprowadzi do dramatu. Życie w Paryżu nie jest takie złe. Jednak nadchodzi czas, kiedy siostry postanawiają iść za głosem serca i wracać do ojczyzny. Tak jak już wspomniałam na początku, Maria Paszyńska zadziwia mnie swoją umiejętnością tworzenia historii. Pokazać sylwetki bohaterów w okresie kilkudziesięciu lat, na dodatek w tak różnych krajach, to nie lada sztuka wymagająca ogromnego nakładu pracy. Znajomość historii, geografii, sytuacji politycznych, które autorka przekazuje czytelnikowi w tak barwny i ciekawy sposób, sprawia, że czujemy się obserwatorami losów tych niezwykłych bliźniaczek. Bliźniaczek, które są tak różne jak ogień i woda. Przyglądamy się im kiedy są dziewczętami i kobietami w sile wieku, poznajemy ich marzenia, traumy, próbujemy zrozumieć ich wybory. Przyznam szczerze, najtrudniej było mi pojąć to, jak bardzo te kobiety odtrącały się wzajemnie i raniły. Miłość siostrzana jak widać nie każdą granicę potrafi pokonać, ot tak. Czwarty tom wyjaśnia wiele między bliźniaczkami. Dojrzewają do rozmów, i szczerości. Autorka jak zwykle zaskakuje nas niektórymi wątkami, sprawiając, że bijesz się domysłami czy na pewno musiało tak się stać. Kiedy skończyłam czytać ten cykl, zastanawiałam się, co tak naprawdę dawało prawdziwe szczęście tym kobietom, przecież zasadniczo ich życie to ból, strach i wieczna tułaczka. One wciąż za czymś podążają. Pamiętajmy też, że Owoc granatu to nie zwyczajna fikcja literacka, te historie mają bowiem odzwierciedlenie w prawdziwych życiorysach, takich kobiet wygnanych, było bowiem tysiące. "Powroty" to finał, który jak dla mnie jest ukoronowaniem cyklu i jednym z lepszych, z tych czterech tomów. Halszka i Stefania to kobiety, które na długo zostaną w mojej pamięci. Polecam! Więcej na https://papierowestrony.blogspot.com/2019/07/owoc-granatu-powroty-tom-iv-maria.html\n04-07-2019 o godz 19:40 przez: Anonim\nOwoc granatu. Powroty to czwarta i zarazem ostatnia część opisujące dramatyczne losy bliźniaczek – Stefanii i Elżbiety. W tym miejscu nie chcę zdradzać za dużo osobom, które dopiero zamierzają zagłębić się w poruszającą historię sióstr, które wygnane z rodzinnych Kresów, latem 1939 roku rozpoczynają swoją tułaczkę. Dosłownie i w przenośni. Ze względu na fakt, iż to jest ostatnia część, postanowiłam, że nie będę skupiać się na niej, a na całości. Dokładniej ujmując, w kilku słowach (jak zawsze ja, krótko, zwięźle i na temat) przybliżę, jak na mnie wpłynęła historia obu dziewcząt. Wszystko zaczęło się od pierwszej części pt. Owoc granatu. Dziewczęta wygnane. To był cios. Ciosem była sama historia, opisy, które nie ukrywały żadnych domysłów-autorka wprost pokazała mi jak, działała Armia Czerwona i co musieli znieść ludzie biorący udział w tułaczce na Syberię. Z drugą powieścią, Owoc granatu. Kraina snów mocno współczułam Stefanii. Mimo że moją sympatię od początku skarbiła sobie Halszka, to właśnie druga część całkowicie oddana była bardziej dziewczęcej bliźniaczce. Pamiętam, że kończyłam tę część z takim samym poczuciem szoku jak przy pierwszej części. Owoc granatu. Świat w płomieniach to trzecia i tak samo, jak jej poprzedniczki, burząca emocje część. I znów po przeczytaniu miałam mieszane uczucia do głównych postaci-zwłaszcza do Jędrzeja Walickiego i samej, mojej przecież faworyzowanej Halszki. Ostatnie strony część czytałam na wdechu… Czwarta i ostatnia część, pt. Owoc granatu. Powroty to powieść, która wydawać by się mogło będzie klamrą zgarniającą wszystko to, co do tej pory się wydarzyło i zamykającą całość. Nie doczekanie… http://www.pierwszadamaoksiazkach.pl/owoc-granatu-powroty-maria-paszynska/\n17-07-2019 o godz 19:43 przez: Anna\n"Powroty" to już ostatnia część cudownej serii Owoc Granatu. Zamykają się tu losy Kresowych bliźniaczek Elżbiety i Stefanii. Niestety, jeżeli ktoś liczy na sielankę to tu jej nie znajdzie. Życie sióstr zostało okropnie zniszczone przez wojnę i następujące po nich przykre i okropne wydarzenia. Chwile szczęścia były nieliczne, jednak bardzo zapadły w pamięć. Cała ich historia od początku do końca dała mi się we znaki. Targały mną chyba wszystkie możliwe emocje. Czytałam przez łzy smutku. Wiedziałam, że wojna niszczy ludzi, złamie niejednego silnego człowieka, skłoni do najokrutniejszych działań, jak i do wyborów, o które sami byśmy się w normalnym życiu nie posądzali. Bliźniaczki, gdyby nie wojna mogłyby żyć zupełnie beztrosko, bez żadnych wypaczeń psychicznych. Niestety, wojna zabrała im prawo do szczęścia i poczucie bezpieczeństwa. Losy bliźniaczek i Anny na koniec się domknęły, nie ma niedopowiedzianych historii, mogę smiało powiedzieć, że wróciły do domu i odnalazły szczęście, każda według własnego przeznaczenia.\n23-09-2019 o godz 00:00 przez: StoisławaRudnicki\n‘’Powroty’’, to ostatnia i moim zdaniem najlepsza z części niesamowicie poruszającej i wzruszającej sagi o życiu i tułaczce bliźniaczek, Stefanii i Elżbiety. Piękne, zaskakujące i wciągające zakończenie opowieści o losach naszych bliźniaczek. ‘’Powroty’’, jak i wcześniejsze części cyklu pani Marii Paszyńskiej pod tytułem ‘’Owoc granatu’’, to cudowna powieść o trudnych relacjach międzyludzkich w ciężkich czasach. W ostatniej części siostry podejmują próbę wyjaśnienia wcześniejszych zatargów, chcą naprawić dawne błędy. Czy im się to uda? Przekonajcie się sami. Naprawdę świetna powieść, którą czytałam ze łzami w oczach, ciężko mi było się pożegnać z tak piękną powieścią. Gorąco Wam polecam to arcydzieło.\n02-06-2021 o godz 18:30 przez: ja_carpe_diem\n"Kiedy się widzi przeszłość raz na zawsze dokonaną..." Olga Tokarczuk "Szafa" Kończymy historię Stefanii i Elżbiety, dziewczyn z Kresów. Poranione przez los, przeżyły życie najlepiej jak umiały. W ostatniej części ponownie lub po raz pierwszy się wspierają. Wychowują Anię. Wracają do Polski. Ale to już inny świat. Dwie samotne kobiety i dziecko. Wielka historia odebrała im tak wiele. Beztroskę, młodzieńcze lata trawione na zabawie i śmiechu. Pierwszą miłość. Może jedyną? Wczoraj był dzień dziecka... Mieliśmy ogromne szczęście, że nam go nie zabrano. Życie to wielki dar. Cieszmy się nim i doceniajmy każdą chwilę.\n08-09-2019 o godz 00:00 przez: UlanaSłodkowski\nCzwarty tom rodzinnej sagi autorstwa Marii Paszyńskiej, a ja nadal jestem zachwycona tą opowieścią. Z każdą częścią coraz bardziej pochłaniały mnie trudne i skomplikowane losy dwóch sióstr. Losy nakreślone w sposób niezwykle obrazowy i działający na wyobraźnię. Książki z serii Owoc granatu życzyłabym sobie czytać jak najczęściej, zwłaszcza w już coraz dłuższe, prawie jesienne wieczory. Powroty są interesującym zwieńczeniem opowieści przepełnionej emocjami, trudnymi wyborami i decyzjami. Jestem przekonana, że obok Owocu granatu nie da się przejść obojętnie, każda z tych powieści czaruje i wciąga.\n21-07-2019 o godz 22:17 przez: Sylwia\nCała saga jest pełna emocji, jednak ten ostatni tom, zwieńczeniem historii bliźniaczek, jest tym który najdłużej siedzi w głowie. Kobiety, które są identyczne, a tak różne, ich historie tak różne, a tak podobne do siebie. Maria Paszyńska pokazała, że wojna wcale nie skończyła się z chwilą odzyskania niepodległości, ona w niektórych sercach trwała znacznie dłużej i na zawsze zmieniła sposób postrzegania świata i siebie, wojna która choć już zakończona nadal odbija się echem, w relacjach z kolejnymi pokoleniami. Czy bliźniaczki wreszcie odnajdą spokój i dom?\n04-07-2019 o godz 09:07 przez: ach\nPiękny i poruszający finał serii Owoc granatu. Jesteśmy świadkami kolejnej tułaczki sióstr Łukowski. Tym razem muszą uciekać z Iranu. Trafiają do Paryża, a tam podejmują decyzję o powrocie do Polski. Czy to była dobra decyzja? Czy właśnie tam znajduje się ich dom? Powieść to zderzenie oczekiwań z rzeczywistością, kolejne lata prób okiełznania traumy z przeszłości. A przede wszystkim próba odpowiedzi na pytanie, co jest w życiu najważniejsze... Gorąco polecam!\n09-09-2019 o godz 20:18 przez: OlaK\n08-07-2019 o godz 08:57 przez: monika rakoczy\nZaskakujące zakończenie, którego czytelnik się nie spodziewa.Polecam.\n09-07-2019 o godz 19:41 przez: Anonim\npolecam wszystkim książka jest fantastyczna i wciągająca\n30-05-2020 o godz 10:57 przez: Aleksandra Jaworska\nKupiłam książkę na prezent i Mama gorąco poleca 😊


Natalia Siwiec o najlepszym wspomnieniu z 2015 roku: "Spełniło się moje największe marzenie". Jakie?\nNatalia Siwiec ma za sobą kolejny znakomity rok. Modelka wzięła udział w licznych kampaniach reklamowych, wspierała wiele akcji charytatywnych i jak zwykle bardzo dużo podróżowała. W rozmowie z Party.pl, Natalia Siwiec wyznała jednak, że rok 2015 to dla niej przede wszystkim spełnienie jej najskrytszego marzenia:\nCały rok 2015 zdominowało jedno wydarzenie. Spełniło się moje największe marzenie, czyli zagrałam w teatrze u boku niesamowitych aktorów (...) Był to piękny rok, na pewno nie wydarzyło się nic złego, więc to też doceniam, ale ta gra w teatrze to było coś, co rządziło rokiem 2015.\nCzy w 2016 Natalia Siwiec będzie walczyła o spełnienie kolejnych marzeń? Posłuchajcie jej interesującej teorii...\nZobacz także: "Absolutnie nie był onieśmielony". Natalia Siwiec zdradza kulisy gorącej sesji z Andre


PIŁKA NOŻNA: Udana inauguracja dla KSF - wZielonej.pl\nHome/Sport/PIŁKA NOŻNA:/Udana inauguracja dla KSF\nObie drużyny na początku wolały nie wychylać się i czekać na to co zrobi rywal. W efekcie zobaczyliśmy kilka różnych strzałów z dystansu oraz jeszcze mniej klarownych sytuacji podbramkowych.\nW drugiej połowie zawrzało dopiero w 60 minucie, gdy sędzia dopatrzył się niesportowego zachowania u Andrzeja Dorniaka, któremu pokazał drugą żółtą kartkę. Nieco ponad 10 minut później obie ekipy grały z taką samą ilość zawodników. Faulującym był Mateusz Świniarek, który walczył z Michałem Kroczkiem najwyraźniej nie fair. Gdy wszyscy przyjmowali do siebie wiadomość o bezbramkowym remisie gola na wagę trzech punktów zdobył Jan Juszczak. Co ciekawe był to debiut tego zawodnika, jak się okazało wymarzony.\nTrzy punkty cieszą, ale zastanawia mnie jedno. Graliśmy jak równy z równym z drużyną, która od kilku sezonów znajduje się mniej więcej w połowie ligowej stawki. Jak na debiutanta taka pozycja nie byłaby wstydem. Wiem jednak, że KSF ma ambicje dużo wyższe. Oznacza to, że trzeba zacząć grać lepiej z trudniejszymy rywalami. Kolejna okazja do ogladania popisów zielonogórzan już 16.08 w Żarach z miejscowym Płomieniem. Mecz rozpocznie się o godzinie 17.00


Flaszka na gorzałkę 0,25 w MUSEUM TOMATORUM - Pamiątki Przeszłości w MyViMu.com\nFlaszka na gorzałkę 0,25\nButelki i flaszki (430)\nW takich butelkach jeszcze 50 lat temu sprzedawano wódkę. Najpopularniejsza była "z czerwoną kartką". Butelka się zachowała, czerwona kartka, czyli etykietka (biała z czerwonymi literami i napisem "Wódka Czysta") niestety nie. Była jeszcze z niebieska kartką, ale czym się różniły, tego nie pamiętam. Zresztą w tamtych czasach nie interesowała mnie zawartość, tylko sama butelka. W skupie płacili za nią 50 groszy bez względu na rozmiar. Oszukiwali, bo od każdych 10 sztuk potrącali jedną na "stłuczkę". To był oczywiście ich problem, żeby się nie tłukły, ale z nami smarkaczami nikt się nie liczył.\nButelka była zamykana zwykłym korkiem oblanym lakiem (wraz z kołnierzem szyjki). Do skupu trzeba było dostarczyć butelkę bez korka i bez laku. Lak obtłukiwało się trzonkiem noża i skrobało ostrzem. Należało tylko uważać, żeby nie utrącić główki butelki. Gorzej było z korkiem, który często siedział w środku. Wyciągnięcie go na zewnątrz przez wąziutką szyjkę sprawiało nie lada trudności. Uderzanie dłonią w denko kierowało co prawda korek do szyjki, ale zatrzymywał się on na jakieś 2 cm przed wylotem i ani myślał wyleźć. Najlepszą metodą było włożenie do środka butelki mocnej nici lub cienkiego sznurka ułożonego w kształcie litery U. Końce trzymało się w ręku, butelką manewrowało tak długo, aż korek otoczony sznurkiem znalazł się w szyjce. Wtedy jedno pociągnięcie i wyskakiwał na zewnątrz.\nButelki tego typu były w 3 rozmiarach: ćwiartka, pół litra i cały litr. Mam dwie skrajne, środkowa gdzieś się zapodziała.\nPojemność 0,25 ltr..\nWymiary: 5,5 cm, wysokość 21 cm.\nEksponat został odwiedzony łącznie 1124 razy od 7 grudnia 2011\nz niebieską kartką był denaturat :)\njagodzianka na kościach :)\nMasz pan Hopa, bo ja mam pół litra(dwa razy i to z naklejką)?... jutro zamieszczę...


Między słowami a prawdą | Magiel\nMiędzy słowami a prawdą\n10 marca 2021 18 marca 2021\nNie ma ucieczki przed gębą, jak tylko w inną gębę – pisał Gombrowicz. Jednak powieść Wita Szostaka to coś więcej niż pełen rozbieżności – bo opowiedziany z perspektywy różnych osób – portret pamięciowy jednego człowieka. Cudze słowa są symulacją tego, jak powstaje legenda, niepozorną rozprawą o potrzebie ulegania mitom oraz przykładem, że nawet najbardziej zażyła znajomość nie oznacza, że poznało się kogoś naprawdę. Wreszcie, jest to opowieść o słowach – wyartykułowanych, usłyszanych, przemilczanych, przywłaszczonych, nadających wartość i pozbawiających jej.\nKsiążka nie przytłacza objętością, aczkolwiek mniej niż trzysta stron, na których przybliżono życiorys nieżyjącego Benedykta, wysnuty ze wspomnień jego najbliższych, wymaga czujności, momentami zachęca bowiem do intelektualnej zadumy. Autor ulokował swoich bohaterów w środowisku filozofów – nie trudno zatem odgadnąć, że lwia część fabuły toczy się wokół egzystencjalnych refleksji, a sama kompozycja utrzymana jest w konwencji pamiętnika. Nie jest to rodzaj książki, której akcja trzyma w napięciu od nadmiaru dynamicznych posunięć, co nie znaczy, że zabraknie przewrotów i elementów zaskoczenia. Jednak tempo narracji pozostawia wiele do życzenia – niektóre fragmenty wzbudzają ciekawość bardziej niż inne, przez co powieść jako całość wydaje się nierówna. Jednak nie zmienia to faktu, że specyfika książki intryguje dostatecznie mocno, aby nie odczuć znużenia. Szostak sprytnie zaciera granice między pozorami a faktami, tworzy aluzje, spekulacje, niedopowiedzenia. Zaletą jego warsztatu jest umiejętność posługiwania się wieloma odmiennymi stylami wypowiedzi. Pojawiające się w książce osoby charakteryzuje ekspresja, indywidualizm, dzięki czemu ich kreacje nie wydają się jednowymiarowe i płytkie, gdyż każda postać została obdarzona własnym, indywidualnym rysem psychologicznym. Bez wątpienia osobiste doświadczenia członków rodziny, współpracowników i przyjaciół Benedykta wnoszą do fabuły znacznie więcej niż poboczne tło – ukazują zawiłość relacji międzyludzkich, skłonności do popełniania błędów, różnice między wizerunkiem publicznym a własną tożsamością, omylność w stawianiu osądów.\nCudze słowa to powieść niejednoznaczna. Autor, kreując świat przedstawiony, zostawił czytelnikowi przestrzeń do samodzielnej interpretacji. Mnogość perspektyw oraz symboli sprawia, że z tej krótkiej historii wyłania się wiele motywów, które można odczytać zarówno dosłownie, jak i w przenośni. Choć proza Wita Szostaka mieści się w kategorii beletrystyki obyczajowej, jest to pozycja zaskakująco refleksyjna, prowokująca do rozważań, stawiająca pytania, budząca wątpliwości. Warto zaryzykować stwierdzenie, że dla każdego, ale we właściwym na takie lektury czasie.\nAutorka: Malwina Krawiec\nPrevBetween China and Europe: Energy for Future Earth\nNextSpędź najbliższe dni ze sztuczną inteligencją – Studencki Festiwal Informatyczny zaprasza na Tydzień z AI


Egzotyczna podróż na Madagaskar - bloco.pl\nWielu z nas lubi podróżować, lecz każdy wybiera inny kierunek. Niektórzy wolą zwiedzać europejskie miasta, inni z kolei preferują bardziej egzotyczne podróże. Tym drugim powinien spodobać się znany z serii animowanych filmów Madagaskar.\nDo wyobraźni przemawia już sam fakt, że Madagaskar to czwarta co do wielkości wyspa na świecie. Niektórych mogą skusić bardzo popularne tam steki z bawoła (nazwa dania to zebu). W tym miejscu warto zaznaczyć, że w kuchni Madagaskaru bardzo łatwo odnaleźć wpływy francuskich kolonizatorów – objawia się ona chociażby popularnością wanilii i bagietek. Kolejnym plusem Madagaskaru jest to, że nie trzeba odwiedzać go w wakacje. Warto jednak wybrać się w porze suchej, każdy dowolny termin między kwietniem a październikiem będzie idealny. I najważniejsze – piękne egzotyczne widoki, białe plaże z palmami, bliskość natury oraz zwierząt, zupełnie inna kultura widoczna nawet w architekturze.\nBez wątpienia trzeba zajrzeć do stolicy o ciekawie brzmiącej nazwie – Antananarywa. Znajduje się tu pałac królewski (nie rządzi w nim jednak król Julian), klimatyczne wąskie uliczki, malownicze parki, a także wiele katedr. To właśnie tutaj można posmakować zebu.\nPark Narodowy Ranomafana to piękny deszczowy las tropikalny położony na skraju płaskowyżu Madagaskaru. Jest domem znajdujących się pod ochroną lemurów Bamboo, endemicznych ptaków, roślin oraz różnorodnych kameleonów.\nAleja Baobabów to miejsce, do którego trzeba długo podróżować, jednak widok jest jak najbardziej tego warty – w innym wypadku nie byłoby to najczęściej odwiedzane miejsce w regionie. Część osób może kojarzyć baobaby z „Małym Księciem” Antoine de Saint-Exupéry’ego. Warto samemu przekonać się, czy faktycznie są tak duże, by były w stanie zniszczyć małą planetę tytułowego chłopca.\nPark Narodowy Isalo zyskał tytuł „Colarado Madagaskaru” za sprawą licznych wąwozów i unikalnych formacji skalnych, które można w nim znaleźć. Ciekawym doświadczeniem będzie wynajęcie konia i to właśnie na jego grzbiecie przemierzanie parku.\nNa Madagaskar, ale jak i z kim?\nNiewiele biur podróży specjalizuje się w tak egzotycznych podróżach. Jednym z nielicznych jest jednak biuro podróży egzotycznych „Relaksmisja”. W jego ofercie znajdują się dwie wycieczki na Madagaskar, dzięki czemu można wybrać, który program bardziej nam się podoba. Każdy z nich jest wyjątkowy i zaznajamia z wyspą, a także daje czas na relaks. Niezapominanie wrażenia zapewnią usługi lokalnych przewodników oraz to, że biuro może stworzyć wyjątkowy program dla każdego klienta.


mbLink - Katalog stron SEO - Firmy wg branż - Strona 5\n12740477 unikalnych odsłon\nStrona: 1 2 3 4  6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 31 32 33 34 35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 54 55 56 57 58 59 60 61 62 63 64 65 66 67 68 69 70 71 72 73 74 75 76 77 78 79 80 81 82 83 84 85 86 87 88 89 90 91 92 93 94 95 96 97 98 99 100 101 102 103 104 105 106 107 108 109 110 111 112 113 114 115 116 117 118 119 120 121 122 123 124 125 126 127 128 129 130 131 132 133 134 135 136 137 138 139 140 141 142 143 144 145 146 147 148 149 150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 162 163 164 165 166 167 168 169 170 171 172 173 174 175 176 177 178 179 180 181 182 183 184 185 186 187 188 189 190 191 192 193 194 195 196 197 198 199 200 201 202 203 204 205 206 207 208 209 210 211 212 213 214 215 216 217 218 219 220 221 222 223 224 225 226 227 228 229\nJeśli poszukujesz przedsiębiorstwa, które w sposób kompleksowy zajmie się nadzorem BHP Twojej firmy, to śmiało można powiedzieć, że bardzo dobrze trafiłeś. Partner Dla Firm świadczy tego typu usługi na terenie województwa pomorskiego (Gdynia, Gdańsk, Sopot itp.). Mamy bardzo duże doświadczenie ...\nBanquete Partner - wypożyczalnia naczyń stołowych\nBanquete Partner zajmuje się wynajmem sprzętu gastronomicznego. Pokaźne miejsce w ofercie zajmują naczynia stołowe, z których można tworzyć zastawę na różne okazje, zarówno na większe imprezy, jak i rodzinne uroczystości. Współpraca z Banquete Partner to gwarancja profesjonalizmu.\nMarynata do kurczaka Holly Powder to gotowe rozwiązanie, które możesz zastosować w swoim lokalu. Mieszanka świeżych składników podkreśli smak Twoich dań i wydobędzie niezwykły aromat z każdego kawałka drobiu. Dzięki niej przygotujesz posiłki jeszcze szybciej i sprawniej, zyskasz zaufanie oraz sympatię ...\nFirma Proseals to synonim wysokiej jakości usług, podczas których wykorzystywane są najnowsze sprzęty. To tutaj możesz skorzystać z usług dotyczących produkcji artykułów z gumy i silikonu. Posiadamy wszelkie niezbędne uprawnienia do wykonywania profesjonalnych usług. Ponadto walorem naszej firmy od ...\nW ramach oferty naszej firmy jesteśmy w stanie zapewnić naszym klientom profesjonalne oraz kompleksowe usługi dotyczące realizowania sprzedaży niezbędnych do prowadzenia gastronomicznych lokali urządzeń. Jednocześnie w naszej firmie zapewniamy również wszystkie niezbędne akcesoria. Naszym klientom ...\nFiesta Zarządzanie Najmem oferuje kompleksowe usługi w zakresie zarządzania najmem nieruchomości. Firma posiada ponad 20 lat doświadczenia, współpracuje ze specjalistami z różnych dziedzin oraz oferuje fachową pomoc. Działalność firmy obejmuje przejęcie od właścicieli nieruchomości wszelkich działań ...\nFirma kurierska Szybkikurier.eu oferuje atrakcyjne ceny i pełen profesjonalizm. Pracownicy firmy dołożą wszelkich starań aby przesyłka każdego rozmiaru została dostarczona bezpiecznie i na czas w każde miejsce na świecie. Odbiór paczek odbywa się z dogodnego dla klienta miejsca, ma on możliwość ...\nZapraszamy serdecznie do zapoznania się z bliska z usługami dźwigowymi naszej firmy. Od lat działamy w tej branży, dostarczając naszym klientom sprzęt na bardzo korzystnych warunkach. Przez 7 dni w tygodniu, w elastycznie określanym czasie. Zapraszamy, przekonaj się co odróżnia nas od konkurencji, a ...


Naturalny Olejek Cynamonowy - Optima Natura\nNaturalnie wspiera w okresach przeziębień i apatii. Przepięknie pachnie i działa jak afrodyzjak. Wyciąg z cynamonu słynie z właściwości przeciwzapalnych, antyseptycznych, oraz rozgrzewających. Jest doskonałym środkiem łagodzącym bóle reumatyczne przy pomocy masażu.\nOlejek cynamonowy ma wszechstronne zastosowanie ale głownie znajduje swoje uznanie wśród miłośników naturalnej aromaterapii. Stosuje się go również w celach pielęgnacyjnych dodając do receptur kosmetycznych o działaniu ujędrniającym i wygładzającym naskórek.\nSkładniki: Cinnamomum Zeylanicum Leaf Oil, eugenol, linalool, benzyl benzoate, cinnamal, cinnamyl alcohol\nZastosowanie: Afrodyzjak, Bóle reumatyczne, Depresja, Koncentracja, Migrena, Napięcie, Owady, Zatoki, Zmęczenie\nKiedy stosować Naturalny Olejek Cynamonowy?\npomocniczo dla poprawy samopoczucia przy przeziębieniu, infekcjach\nw celach kosmetycznych, do pielęgnacji skóry\njako odświeżacz powietrza i ochrona przed insektami


Leśnymi duktami podróże małe i duże: Bieg Powstania Warszawskiego\nPozostając przy temacie Powstania Warszawskiego wziąłem udział w 23 edycji Biegu Powstania Warszawskiego w Warszawie na dystansie 10 km. Podobnie jak w ubiegłym roku pogoda nie była zbyt sprzyjająca dla startujących... Choć wydawało mi się, że w tym roku było nawet gorzej - powietrze tak gęste, że ciężko było oddychać. Ale nie ma co narzekać - opaski na ramię i stajemy do walki.\nCały czas zastanawiałem się nad taktyką - biec na złamanie życiówki czy nie? Zarzynać się czy biec swobodnie? Do momentu startu nie rozstrzygnąłem tego problemu... Po odśpiewaniu hymnu adrenalina poszła w górę i ruszyłem z kopyta - pierwszy kilometr w tempie 4:30 :) Stwierdziłem, że w tych warunkach pogodowych, mając przed sobą dwa dosyć długie podbiegi muszę się trochę okiełznać żeby nie skończyć w karetce... Tak się złożyło, że niedługo później dobiegł do mnie wcześniej napotkany znajomy i w ten sposób biegnąc przegadaliśmy prawie 2 następne kilometry :) W pewnym momencie czułem, że muszę przyśpieszyć, a z kolei Adam stwierdził, że tempo dla niego jest nieco za szybkie więc rozstaliśmy się i życząc powodzenia na trasie "pognałem" do przodu. Konwersacja nieco mnie rozluźniła i spowodowała, że teraz mogłem znowu się zebrać i przyśpieszyć. Na półmetku, mimo dosyć ostrego tempa na podbiegu, osiągnąłem czas niemal równo 25 minut... hmm pomyślałem, że to trochę za wolno - ambicja coraz bardziej pchała na łamanie życiówki... Pomyślałem więc, że spróbuję. Czułem się dobrze, nic nie bolało - raz przypomniał się tylko kotlet zjedzony na obiad ;) - więc zacząłem cisnąć. Między 5 a 8 kilometrem wypracowałem sobie czas, który gwarantował mi bieg w granicach mojego rekordu na dychę czyli ok 49 minut. Mijając znacznik 8 kilometra stwierdziłem, że spróbuję jeszcze coś z tego urwać. Znowu lekko przyśpieszyłem, jednak cały czas ciążyła nade mną myśl o finiszu pod górę. Oby tylko nie przesadzić! Zaczynając podbieg wiedziałem już, że 49 minut pęknie - pozostawało tylko kwestią "o ile"? Do ok 2/3 podbiegu szło bardzo dobrze, później zacząłem lekko przysiadać (gorąco!) ale nie poddawałem się... Linia mety... a na zegarku 48:33 ! :) Brand new personal best!\nOdetchnąłem głeboko i cieszyłem się jak dziecko. Poczucie dumy i spełnienia zmącił mi nieco widok chłopaka, który tuż przed linią mety zasłabł... Mam nadzieję, że nic poważnego mu się nie stało i że to tylko chwilowe "odcięcie prądu".\nOsobne słowa uznania należą się Iwonie - mojej prywatnej sanitariuszce, która dzielnie mnie dopingowała :)\nEtykiety: bieganie, historia Lokalizacja: Warszawa, Polska\nKładka w Sochaczewie


Vive Targi Kielce zagrają o przełamanie – Onet.pl • Przewodnik po Kielcach\nJak podaje dział wiadomości Onet.pl w informacji „Vive Targi Kielce zagrają o przełamanie”:\nTo jest zły czas dla Vive Targów Kielce. W ciągu dwóch tygodni zespół Bogdana Wenty rozegrał cztery słabe mecze – oba w PGNiG Superlidze wygrał, lecz w kiepskim stylu. Słabość mistrza Polski obnażyli jednak w Lidze Mistrzów Duńczycy z Kopenhagi, […] odwiedź cały materiał ».\n« Kielce: 15 lat więzienia za podpalenie synowej – Polska The Times\nGwardia Opole – Vive Kielce. Wydarzenie roku w Opolu – Nowa Trybuna Opolska »


„Nowy rok - nowa ja” - Zgromadzenie Sióstr Kanoniczek Ducha Świętego\nKraków. W dniach od 4 do 6 stycznia 2019 roku, w Krakowie na ul. Szpitalnej odbyły się rekolekcje dla dziewcząt pod hasłem „Nowy rok – nowa ja”.\nW dniach skupienia uczestniczyło 6 dziewcząt pełnych radości i otwartości na działanie Ducha Świętego. Podczas spotkania w grupach dziewczęta rozmawiały na temat: co znaczy być człowiekiem uważnym na działanie Pana Boga w codzienności i na potrzeby drugiego człowieka.\nDopełnieniem spotkania było świadectwo s. Nulli – misjonarki, która opowiadała o swojej drodze powołania. W sobotni wieczór, uczestniczki rekolekcji wraz z siostrami zgromadziły się w kościele przy żłóbku Pana by chwalić Go śpiewem kolęd.\ns. Franciszka Babiarz CSS\nadwent burundi Bóg cisza droga droga krzyżowa duchaczki Duch Święty ewangelia historia Jezus jubileusz kraków krzyż Maryja medytacja misje miłość modlitwa młodzież Niebo nowenna oblicze owoce poezja powołanie prawda rekolekcje rozważanie serce słowo Słowo Boże ubóstwo uczniowie ustka veni wiara wieczernik Wielki Post wiersz woda zakon zmartwychwstanie śmierć życie


Aorus prezentuje monitory FI32U, FV43U i FO48U\nAorus właśnie zaprezentował nowe monitory FI32U, FV43U i FO48U. Są to konstrukcje oferujące najnowsze złącze HDMI 2.1.\nSpecyfikacja Aorus FI32U, FV43U i FO48U\nMonitory różnią się od siebie głównie wielkością. Pierwszy ma 32 cale, drugi 43 cale, a trzeci 48 cali. Wszystkie oferują rozdzielczość 4K oraz złącze HDMI 2.1. Pozwala to na połączenie ich z najmocniejszymi grafikami na rynku.\nCzytaj też: Najciekawsze newsy tygodnia – hardware [12.04.2021]\nZastosowany panel OLED oferuje do 144 Hz odświeżania oraz czas reakcji 1 ms. Nie zabrakło też DisplayHDR 1000 z certyfikatem VESA. Producent chwali się też 99% pokryciem kolorów AdobeRGB oraz 150% sRGB.\nCzytaj też: Noctua wypuści nowe zestawy montażowe dla Alder Lake\nFI32U, FV43U i FO48U mają także standardowe funkcje znajdujące się w monitorach Aorus, czyli między innymi Aim Stabilizer, Black Equalizer czy ANC 2.0. Sprawia to, że z omawianych konstrukcji na pewno bardzo zadowoleni będą wszyscy gracze.


Ciuszki dla bobasów sklep internetowy zabrze - kasetony reklamowe centrum Katowice Warszawa Bydgoszcz Poznań Łódź kasetony reklamowe centrum Katowice Warszawa Bydgoszcz Poznań Łódź\nCiuszki dla bobasów sklep internetowy zabrze\nW współczesnych czasach coraz to więcej mam zamiast biegać po sklepach w poszukiwaniu ubranek dla swoich latorośli woli przycupnąć przed monitorem i zamówić je przez internet. Robienie w ten sposób zakupów dla szkrabow to wyśmienite rozwiązanie. Nie musimy wyszukiwać żadnej osoby, która zaopiekuje się wobec tego naszym malcem, nie musimy także zanudzać go kilkugodzinnymi wojażami po centrach handlowych. Kiedy maluch zaśnie, możemy z kubkiem gorącej kawusi usiąść przed ekranem monitora i myszkować po wirtualnych sklepach, a nasze zamówienie zostanie nam wręczone pod same drzwi. Starczy wprowadzić w opcjonalną wyszukiwarkę hasło „ubranka dla szkrabow sklep internetowy„, a uwidoczni nam się kilkadziesiąt stronic, na których zdołamy nabyć ładne oraz niedrogie ubranka.\nInstruktor personalny radlin\nskuteczni.plRóżne są rodzaje narzędzi marketingowych wykorzystywanych przez firmy w dzisiejszych czasach . Nawet te, które stosowane były w dawnych latach, przeważnie dalej istnieją i nikt o nich nie zapomniał . Kaseton reklamowy, choć wymyślono go już długi czas temu, wciąż jest ważną częścią wielu lokali, sklepów i placówek firmowych. To on bowiem potrafi najlepiej i najdokładniej je zaprezentować . Czym więc on tak naprawdę jest? Otóż kasetony reklamowe poznań centrum to sporej wielkości tabliczki, przeważnie bardzo szerokie i niskie , na których umieszcza się np. nazwę sklepu, firmy bądź konkretnej placówki, jaką chce się zareklamować. Potem taki kaseton przywiesza się tuż przy konkretnej siedzibie, przeważnie przymocowując do ściany położonej nad nią bądź do jej dachu. Czasami można go jeszcze podświetlić lub udekorować lampkami diodowymi, aby był on widoczny z bardzo dalekiej odległości. Osoba, która go dostrzeże w ciemności czy nawet o świecie, dowie się z niego od razu, jaką placówkę będzie zaraz mijać.


Webinar Architektura & Design Hoteli - Domni.pl\nWebinar Architektura & Design Hoteli\nPrzed nami kolejny webinar organizowany przez Virtus Studio, skierowany do architektów, projektantów zainteresowanych budową i wyposażeniem wnętrz hoteli.\nObecna sytuacja epidemiologiczna sprawia, że organizatorzy cyklicznych wydarzeń Virtus Studio zdecydowali się na kontynuację wydarzeń online. Po wakacyjnej przerwie rusza cykl nowych spotkań. Przed nami kolejny odcinek webinaru skierowanego do wszystkich zainteresowanych budową i wypsoażeniem obiektów hotelarskich, architektów, projektantów, managerów i właścicieli hoteli.\nGościem specjalnym najbliższego webinaru będzie jeden z najbardziej cenionych polskich architetów prof. ASP Jan Sikora, który opowie o projektach hoteli w czterech miastach i zabierze nas w podróż do Islandii, przedstawiając koncepcję "Dogun - guest house". Ten niezwykły projekt jest połączeniem nowoczesnej architektury i tradycyjnego domu.


Życiowy poradnik bezradnik: Dove Nutritive Solutions Silk and Sleek - szampon idealny! ;)\nInga B. 26 sie 2014, 18:45:00\nFajnie, że udało Ci się znaleźć odpowiedni produkt. Z szamponami jest naprawdę ciężko, wiem coś o tym ;)\nAlicja - Kotek Pstrotek 26 sie 2014, 18:48:00\n... i żyli długo i szczęśliwie :)\nlawendowykacik 26 sie 2014, 19:05:00\na ja się z tym szamponem nie polubiłam :P\nUnknown 26 sie 2014, 19:31:00\nNie znam tego szamponu. Też znalazłam dla siebie idealny szampon :-)\nGARDOLINA 26 sie 2014, 19:39:00\nlittle.monster. 26 sie 2014, 19:57:00\ndawno już nie miałam szamponu z dove :P\nUnknown 26 sie 2014, 20:09:00\nNigdy chyba nie miałam szamponu Dove ;o\nEmilia | Urodowo.pl 26 sie 2014, 21:34:00\nFajnie, że znalazłaś ulubieńca :) Ja nie mogę używać szamponów Dove, strasznie obciążają moje przetłuszczające się włosy.\nAgata Tomalla 26 sie 2014, 21:39:00\nnigdy nie miałam szamponu Dove..\nswiaturody 26 sie 2014, 21:44:00\nAngie 26 sie 2014, 21:49:00\nNigdy nie miałam szamponu z Dove :P Ale pora chyba to zmienić :D\nczerwona filiżanka 26 sie 2014, 22:14:00\nzanim polubiłam kosmetyki fryzjerskie używałam Dove:)) - mile wspominam:))\nwww.natalia-i-jej-świat.pl 26 sie 2014, 22:24:00\nLubię szampony dove, mają piękne zapachy.\nUnknown 26 sie 2014, 23:11:00\nkurcze jakoś nie miałam styczności z kosmetykami do włosów Dove :) muszę wypróbować! może szampon z odżywką, co by działanie wzmocnić :P pozdrawiam i dodaję oczywiście do obserwowanych :)\nWszystkie moje bziki 27 sie 2014, 09:57:00\nZgadzam się to super szampon! Ja mam suche, kręcone, cienkie włosy i wypróbowałam już dziesiątki szamponów. Ten szampon jest moim ulubionym, na równi z Dove nourishing oil care. Zanim użyłam silk and sleek - mojej siostry, bo nie widziałam siebie w gronie osób, do jakich skierowany jest ten kosmetyk- nigdy bym nie pomyślała, że to szampony dla mnie, a jednak- cudownie wygładzają włosy, i wcale nie prostują i nie obciążają moich. Nie zamierzam zmieniać szamponu Dove na żaden inny :)\nMoje włosy jakoś za Dove nie przepadają.\nUnknown 27 sie 2014, 12:41:00\nTeż bym się nie spodziewała...\nUnknown 27 sie 2014, 16:23:00\nNie czuję pociągu do produktów Dove:(\nUnknown 27 sie 2014, 19:37:00\nUwielbiam Dove, uważam że mają naprawdę dobre kosmetyki :)\nUna 27 sie 2014, 20:07:00\nCałe lata ich nie stosowałam. Moim włosom najlepiej służą delikatne szampony i naturalna pielęgnacja. :-)\nRarity 28 sie 2014, 02:18:00\nKiedyś jak będę chciała wrócić do takich szamponow to wyprobuje, bo u mnie dove tez sie dobrze kiedyś spisywał : )\nDuśka 28 sie 2014, 07:37:00\nNie miałam jeszcze szamponu z Dove :)\nŻaneta Serocka 28 sie 2014, 10:27:00\nja mam taki typ włosów, których nic nie obciąża\nJoanna 28 sie 2014, 16:58:00\nMoje włosy są łatwe w układaniu i na ten szampon raczej się nie skuszę, ma w składzie SLS z tego co pamiętam, a moja skóra głowy bardzo nie lubi tego składnika :/\nUnknown 28 sie 2014, 18:49:00\nfajnie że znalazłaś ulubieńca, ja jakoś nie przepadam za produktami Dove :)\nwiolkaa93 28 sie 2014, 18:51:00\nmalenka 29 sie 2014, 01:31:00\nSzampony tej marki są mi obce - narazie żyję żelami pod prysznic, kremami/balsamami i mydełkami ;-)\nFajna akcja, że na wakacjach Ci dobrali szampon idealny ;-)\nKasiaS1980 29 sie 2014, 12:53:00\nNo to właśnie mnie zachęciłaś. Też mam spory zapas szamponów, ale skoro ten jest taki dobry, to muszę go koniecznie wypróbować.\nEllegancja 29 sie 2014, 19:11:00\nkiedyś miałam małą próbkę i dla moich szybko przetłuszczających się włosów był zbyt kremowy i obciążający niestety\nBarbara Elżbieta 10 wrz 2014, 19:32:00\nnieprawdopodobne a jednak prawdziwe, ja nadal szukam szamponu idealnego, co który już wydaje się w porządku to skóra , włosy się przyzwyczajają do niego i muszę zmieniać na inny


6 grudnia gratulowaliśmy Marcinowi „Yeti” Tomaszewskiemu oraz Tomowi Ballardowi zrobienia nowej, zimowej i oczywiście pierwszej polskiej drogi na północnej ścianie Eigeru. Po dwóch tygodniach proponujemy powrócić do tego wydarzenia, aby poznać szczegóły związane z wytyczeniem Titanica.\n„Jestem z Eigerem kwita! To było moje czwarte podejście do wytyczania drogi na Eigerze. Pierwszy raz w 1995 roku ściągano mnie za ściany helikopterem w załamaniu pogody. Drugi raz, w 2006 roku wspinając się solo odpadłem z blokiem, połamałem żebra i wycofałem się sam. Trzeci raz, chyba w 2008 roku, ponownie z powodu załamania pogody, musiałem zrezygnować. Dopiero ta czwarta wyprawa na północną ścianę Eigeru zakończyła się sukcesem” – powiedział Marcin.\nNowa droga na północnej ścianie Eigeru została nazwana Titanic, ma trudności A3/M5/6b i całkowitą długość około 1800 m (do szczytu). Zamontowano na niej stałe punkty asekuracyjne w postaci 24 spitów na wyciągach oraz na 26 na stanowiskach. W trakcie powrotu do podstawy ściany wykonano 40 stanowisk zjazdowych. Akcja górska trwała od 29 listopada do 06 grudnia 2016 roku.\nPomysł zrealizowania nowej polsko-brytyjskiej linii na północnej ścianie Eigeru powstał na początku listopada 2016 roku. Natomiast sam zamysł i wypatrzenie potencjalnego miejsca na nową drogę nastąpił wiele lat wcześniej. W trakcie dyskusji pomiędzy Marcinem i Tomem wytypowane zostały dwa potencjalne miejsca: za prawą częścią ściany optował Tomaszewski, a od strony lewego skrzydła ściany proponował ugryźć problem Ballard. Po dyskusji wybrana została linia Toma, który znał ten fragment ściany ze swoich wcześniejszych przejść letnich.\nWybrana linia składa się z dwóch części. Pierwszą stanowi około 1000 metrowy odcinek trzech skalnych barier o dużym nagromadzeniu trudności poprzecinanych terenem mikstowym oraz 800 metrowe mikstowo-śnieżne wejście na grań, a następnie szczyt główny Eigeru. Ze względu\nna duże nagromadzenie trudności skalnych, kruchość skały oraz eksponowanie terenu wybrany został styl wielkościanowy z biwakami w portaledge’ach.\n29 listopada rozpoczęli transport sprzętu pod ścianę. Akcja planowana była na 10 dni. Tom i Marcin zdecydowali się rozpocząć wspinaczkę bez wcześniejszego poręczowania ściany i powrotów do miejscowości Grindelwald. W dniu rozpoczęcia wspinaczki i pokonaniu pierwszej skalnej bariery oraz następującego po nim mikstu po około 300 metrach wspinacze założyli pierwszy biwak\nW trakcie kolejnych dni sukcesywnie pokonywane były dwie kolejne bariery skalne oraz śnieżne odcinki ściany pomiędzy nimi. Napotkane trudności zmuszały wspinaczy do użycia techniki hakowej. W trakcie zdobywania wysokości zakładane były kolejne podwieszane biwaki i holowany sprzęt o wadze około 80 kg.\n4 grudnia, piątego dnia wspinaczki założony został ostatni, czwarty biwak w połowie trzeciej, 500 metrowej bariery skalnej. Z miejsca tego w trakcie kolejnego dnia zaporęczowany został odcinek około 250 metrów do krawędzi ściany, do miejsca, od którego trudności zdecydowanie maleją i następuje około 800 metrowy teren o nastromieniu 50-70 stopni doprowadzający na grań główną oraz szczyt Eigeru.\nPo nocy spędzonej na 4 biwaku 6 grudnia nastąpił atak szczytowy. Po pokonaniu odcinka skalnego i 8 godzinnej wspinaczce z pełną asekuracją w terenie śnieżno-lodowym wspinacze stanęli na szczycie. Pomimo umiarkowanych trudności ostatniego odcinka ściany warunki lodowe panujące\nw tym miejscu były dość wymagające i uniemożliwiły bezpieczne zejście terenem. Wspinacze zmuszeni zostali zjazdów z niepewnych stanowisk założonych na kruchej łupkowej skale. O 22:00 wieczorem Tom i Marcin osiągnęli namiot czwartego biwaku. Kolejnego dnia po uporządkowaniu sprzętu zjechali do podstawy ściany i zeszli do pobliskiej stacji kolejki Alpiglen. W trakcie powrotu wykonano 40 zjazdów w odcinkach 40-50 metrów.\nPo powrocie do kraju Marcin Tomaszewski przekazał na aukcję na rzecz 25. Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy czekan i raki, które pomogły mu wytyczać nowe drogi. Aukcje można śledzić na stronie: aukcje.wosp.org.pl


Niezniszczalni: Skoczył bez spadochronu i przeżył\nSzok. Przyśpieszone bicie serca. Przypływ adrenaliny. Ostatnia modlitwa. Skoczyć z samolotu bez spadochronu?\nTo możliwe, gdy spadochron, który masz na plecach, po prostu się nie otworzy. Do takiego strasznego wypadku doszło, gdy kolejny, rutynowy skok wykonywali Michael Holmes i Jonathan King - dwaj przyjaciele, dla których skoki spadochronowe to praca.\n- To był piękny dzień, błękitne niebo - wspomina Jonathan King, który feralny wypadek potrafi odtworzyć sekunda po sekundzie. Razem z Michaelem zajmowali się organizacją skoków dla amatorów. Michael miał za sobą już ponad 8 tys. udanych, aż w końcu jego szczęście się skończyło. Feralnego dnia jego spadochron nie otworzył się do końca i chłopak wirując zaczął spadać na ziemię z prędkością o wiele większą niż ta, która pozwala przeżyć. Jego przyjaciel mógł tylko bezradnie patrzeć na wszystko z góry i filmować kolegę przyczepioną do kasku kamerą. Gdy w końcu udało mu się wylądować nieopodal Michaela, okazało się, że mężczyzna po upadku z wysokości prawie ,5 tys. metrów wciąż żyje! Jak to możliwe?\nWszystko stanie się jasne po obejrzeniu najnowszego odcinka programu National Geographic Channel „Niezniszczalni". Co stało się z Michaelem? Czy to cud, czy też splot szczęśliwych okoliczności? Z naukowych wyjaśnień i niezwykłych symulacji dowiemy się, jak to możliwe, że spadochron po prostu się nie rozwinął, co wpłynęło na amortyzację upadku, a lekarze wytłumaczą, do jakich przeciążeń w organizmie ludzkim dochodzi przy takich wypadkach. Za każdym takim wypadkiem kryje się bowiem naukowe wyjaśnienie!\nSeria National Geographic Channel „Niezniszczalni" opowiada o ludziach, którzy tak jak Michael, mają niezwykłe szczęście i z podobnych opresji wychodzą cało. Zobaczymy 10 prawdziwych - wyglądających na śmiertelne - wypadków, które ich uczestnikom udało się przeżyć. Wszystkie rozłożone zostaną na czynniki pierwsze i wytłumaczone krok po kroku przez specjalistów. Poza skokiem zobaczymy wypadek samochodowy, w którym przechodzień jest dosłownie zmieciony z ulicy i helikopter, który rozpada się na pół nad miastem.\nNiezniszczalni, od poniedziałku 16 stycznia o 21.00 wyłącznie na National Geographic Channel.\nArcheser znalazła niusa 13.01.2012 na fakt.pl.\nPerfekcyjnie zaparkował na dachu domu\ngazeta.pl· 5 sty 2012 3 328\nVolkswagen wiózł ludzi, ale nie miał... kierowcy\ngazetakrakowska.pl· 11 sty 2012 2 895\nOrłoś ujawnia szokujące zdjęcie, które nie nadawało się do TV\nfakt.pl· 12 sty 2012 5 579\n"Mam dwie waginy" - twierdzi ta kobieta!\nfakt.pl· 12 sty 2012 3 5 863\nfakt.pl· 13 sty 2012 3 664\nUkradł walec drogowy i...\nfakt.pl· 17 sty 2012 3 233\nPolacy nie kupują prezerwatyw! Bo...\nfakt.pl· 18 sty 2012 3 901\nElektryk-amator zmniejszał ludziom rachunki za prąd\nrmf24.pl· 28 sty 2012 1 3 740\nSprzedano mi "trumniaki" jako buty do garnituru\nfakt.pl· 15 lut 2012 2 112 111


Buttery, Santa Cruz - recenzje restauracji - TripAdvisor\nSanta Cruz — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Buttery\nRestauracje serwujące śniadania/brunche w lokalizacji Santa Cruz\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Santa Cruz Atrakcje w pobliżu obiektu Buttery\nStany Zjednoczone›Kalifornia›Santa Cruz›Santa Cruz Restauracje› Buttery\n464 recenzje(-i) Nr 1 wśród 13 Piekarnie w lokalizacji Santa Cruz Nr 3 wśród 328 Miejsca, W Których Warto Zjeść w lokalizacji Santa Cruz Certyfikat jakości $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 702 Soquel Ave, Santa Cruz, CA 95062-2313 +1 831-458-3020\nSanta Cruz, Kalifornia Bella Notte - The Inn at East Cliff\nSanta Cruz, Kalifornia Więcej Carousel Beach Inn\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Buttery Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Buttery — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nSanta Cruz, Kalifornia Wszystkie restauracje w: Santa Cruz (364)\nByłeś(-aś) w Buttery? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n702 Soquel Ave, Santa Cruz, CA 95062-2313 Lokalizacja:\nOto pytania, które zadawali klienci, wraz z odpowiedziami przedstawicieli i innych klientów obiektu Buttery\n1 pytanie Zadaj pytanie Pytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Buttery.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Buttery Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 80 recenzje(-i) Nickelodeon Theatre\n51 recenzje(-i) Museum of Art & History\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 85 recenzje(-i) Taqueria Vallarta\n72 recenzje(-i) Ristorante Italiano\n28 recenzje(-i) Tony and Alba's Pizza and Pasta


Wyższa Szkoła Zarządzania i Administracji: Pielęgniarstwo pomostowe\nKontakt dla kandydatów: tel. 84 677-67-22\nZasoby informatyczne uczelni\n9 zjazdów w semestrze – zajęcia co dwa tygodnie od piątku po godz. 16.00, w sobotę i niedzielę.\n(dla osób po 2 – letnim studium medycznym) – studia trwają 3 semestry (2411 godzin)\n(dla osób po 2,5 letnim studium medycznym) – studia trwają 2 semestry (1982 godzin)\n11-12 zjazdów w semestrze – zajęcia od piątku po godz. 16.00, w sobotę i niedzielę.\n(dla osób po 3 – letniej szkole zawodowej) – studia trwają 2 semestry (683 godziny)\nPielęgniarstwo jest moim wymarzonym zawodem. Dzięki studiom odświeżyłam i ugruntowałam swoją wiedzę. Nowoczesne metody kształcenia stosowane w uczelni uświadomiły mi również, że w moim zawodzie jest ciągła potrzeba doskonalenia swoich umiejętności.\nRenata Smoluch, studentka II roku pielęgniarstwa (studia pomostowe)\nPodanie na obowiązującym formularzu (przejdź do formularzy oraz w dziale rekrutacji).\nŚwiadectwo dojrzałości i dyplom pielęgniarki/pielęgniarza (kserokopie potwierdzone za zgodność z oryginałem).\nPokwitowanie opłaty wpisowej i rekrutacyjnej wniesionej na konto:\nKredyt Bank S.A. o/Zamość, 95 1500 1807 1218 0000 9586 0000\nPielęgniarstwo pomostowe – kierunkowe efekty kształcenia\nW Chinach wybudowano 57-pietrowy wieżowiec w zaledwie 19 dni. Tego nie udałoby się zrobić bez inżynierów budownictwa.\nStrona korzysta z plików cookie więcej informacjiok


System ewaluacji oświaty, czyli gdzie znajdę dobrą podstawówkę – SmarterPoland.pl\nSystem ewaluacji oświaty, czyli gdzie znajdę dobrą podstawówkę\nW styczniu, w tym wpisie, przedstawiałem mapę Warszawy, z zaznaczonymi podstawówkami, z naniesioną informacją o średnim wyniku z egzaminu szóstoklasisty w danej szkole.\nProblem z tymi wynikami jest taki, że średnia z egzaminu jest słabym wyróżnikiem dobrej szkoły. Wyniki ucznia zależą od wielu czynników, w tym od zamożności i poziomu edukacji rodziców (pisaliśmy często o ,,efekcie rodzica”), oraz od wielu środowiskowych czynników.\nAby wygrać w rankingu na szkołę o najwyższej średniej, szkoła powinna poświęcić wiele energii na przyciągnięcie dobrych ,,dobrze rokujących” uczniów, sama umiejętność przyciągania takich uczniów może być ważniejsza dla końcowego miejsca w rankingu niż jakość edukacji.\nWybierając szkołę dla dziecka (a stoję właśnie przed takim wyborem), zamiast patrzeć na średnie wyniki z egzaminów, wolałbym przyjrzeć się sposobowi w jaki nauczyciele uczą dzieci. Jak wygląda interakcja pomiędzy nauczycielami i szkołą a uczniem i rodzicami.\nOkazuje się, że częściowo jest to możliwe. Maciej B. podesłał mi link do Systemu Ewaluacji Oświaty. W tym systemie znajduje się obecnie ponad osiem tysięcy raportów z ewaluacji szkół w całej Polsce. Z tej strony można pobrać raport dla każdej szkoły, która była oceniana.\nOcena szkoły jest przeprowadzana przez kilkuosobową komisję na podstawie ankiet i wywiadów (z dyrektorem, nauczycielami, rodzicami, uczniami). W ramach oceny dla szkoły przygotowuje się raport przedstawiający poziom spełniania określonych przez Ministerstwo w różnych obszarach, efekty uczenia, procesy zachodzące w szkole, budowa środowiska i zarządzanie (przykładowe wymagania: Funkcjonuje współpraca w zespołach, Kształtuje się postawy uczniów, Promowana jest wartość edukacji, Prowadzone są działania służące wyrównywaniu szans edukacyjnych, Respektowane są normy społeczne, Rodzice są partnerami szkoły, Uczniowie są aktywni).\nNie wszystkie szkoły zostały już ocenione, nie dla każdej szkoły też oceniane są wszystkie obszary. Poniżej na wykresach przedstawię wyniki dla warszawskich szkół. Buduję narzędzie pozwalające na oglądanie wyników dla szkół z całej Polski, mam nadzieję że uda się znaleźć środki by je szybko dokończyć.\nW tytule wykresu jest napisane jakie wymaganie było oceniane. Kropka na wykresie odpowiada lokalizacji szkoły, kolorem zaznaczono poziom realizacji danego wymagania przez daną szkołę. Kolorem szarym zaznaczono brak danych dla danego wymagania dla danej szkoły. Szkół podstawowych, które jeszcze nie były oceniane, nie przedstawiam.\nOpublikowano 12 listopada 2013 11 listopada 2013 Autor smarterpolandKategorie Edukacja, SpołeczeństwoTagi podstawówka, system ewaluacji oświaty\nPoprzednie Poprzedni wpis: Co z tymi sześciolatkami, czyli kto wie lepiej co jest dobre dla dzieci\nDalej Następny wpis: Indeks otwartości danych


Rutka Tartak - koniec pewnej epoki. Jan Racis zrzekł się mandatu wójta | suwalki24.pl - Suwalski Dziennik Internetowy (Suwałki, Augustów, Sejny, Suwalszczyzna)\nRutka Tartak - koniec pewnej epoki. Jan Racis zrzekł się mandatu wójta\nChorujący od dłuższego czas Jan Racis, od 1990 roku wójt Rutki Tartak, na ręce komisarza wyborczego w Suwalkach złozył zrzeczenie się mandatu. Nie wiadomo, czy dojdzie do przedterminowych wyborów.\nJan Racis ma 64 lata. Przez blisko pół życia, bo przez 28 lat był wójtem. Przez trzy pierwsze kadencje wybierali go radni,a od 2002 roku mieszkańcy gminy w bezpośrednich wyborach. I tylko wtedy Jan Racis miał kontrkandydata. W 2006, 2010 i 2014 nie było odważnych, by stanąć z nim w szranki. W ostatnich wyborach otrzymał 85-procentowe poparcie.\nWyasfaltowane drogi, wybudowane wodociągi, hala sportowa i Orlik, ładna plaża z boiskiem, zjeżdżalnią i kempingiem, remizy strażackie w Smoliikach i Rutce. Nic dziwnego, że parę lat temu kilka wsi z gminy Wiżajny, kierowanej wówczas przez bylego posła samoobrony Józefa Laskowskiego, przyłączyło się do Rutki Tartak.\nPrzed wyborami na swoją siódmą kadencję Jan Racis opowiadał nam o swoich osiągnięciach i planach:\nZamierzenia przekreśliła choroba. Kilkanaście miesięcy temu wójt doznał udaru, musial udać się na zwolnienie lekarskie i gminą kieruje jego zastępca, Piotr Sinkiewicz.\nJan Racis rządził niepodzielnie. Wystarczy przypomnieć, ze w 2014 roku w Rutce Tartak nie było wyborów radnych. W 15 okręgach zgłosilo sie tylko po jednym kandydacie z komitetu wyborczego wójta i wystarczyło, że zostali zarejestrowani. Teraz może od nich zależeć, czy w gminie zostaną przeprowadzone przyspieszone wybory.\n- Jeżeli do końca kadencji pozostanie 6-12 miesięcy rada gminy może podjąć uchwałę o nieprzeprowadzaniu wyborów wójta - mówi Alicja Rynkiewicz-Dąbek, szefowa suwalskiej delegatury Krajowego Biura Wyborczego.\nKomisarz wyborczy ma dwa tygodnie na stwierdzenie wygaśnięcia mandatu. Potem jednak wójt, mimo że to on wszczął procedurę, może się od tej decyzji odwołać.\nObecna kadencja samorządu kończy się dopiero w listopadzie 2018 roku. Wątpliwe, żeby komukolwiek w Rutce Tartak zależało na tym, żeby gminą rządził wyznaczony przez premiera komisarz. Za trochę ponad miesiąc powinny odbyć się wybory następcy Jana Racisa i zapewne wystartuje w nich więcej niż jeden kandydat. Roczne zarobki wójta siegają 130 tys. zł.


Develia zakończyła inwestycję Rokokowa Residence - INWESTYCJE\nRokokowa Residence zakończona, fot. mat. prasowe\nInwestycja Rokokowa Residence od Develii już gotowa. Deweloper zakończył budowę inwestycji Rokokowa Residence na warszawskich Bielanach, kameralnego osiedla domów jednorodzinnych i w zabudowie bliźniaczej oraz mieszkań.\nAutor: Housemarket.pl 15 kwietnia 2021 11:14\nLokalizacja inwestycji zapewnia sprawny dojazd do centrum Warszawy. W odległości 1,2 km od osiedla znajduje się stacja metra Młociny, a komunikacja miejska stanowi atrakcyjną i łatwo dostępną alternatywę dla samochodu. Jednocześnie infrastruktura dostępna w okolicy osiedla pozwala na załatwienie większości codziennych spraw na miejscu. Dodatkowo w nie-dalekiej odległości od Rokokowa Residence znajduje się Galeria Młociny z bogatą ofertą sklepów i usług. Mieszkańcy osiedla będą mieli także łatwy dostęp do terenów zielonych i rekreacyjnych, w tym m.in. Parku Olszyna, Parku Młocińskiego czy Lasu Bielańskiego.\nROKOKOWA RESIDENCE RSS


Lekko i romantycznie w oranżerii Villa Julianna - Sunflower pracownia florystyczna\nDziś pokażemy Wam jedną z naszych ulubionych realizacji w sezonie 2018. Spytacie może, dlaczego ją tak lubimy? Po pierwsze: użyliśmy naszych ukochanych kwiatów (dalii, róż, eustom, czarnuszki), po drugie: uwielbiamy połączenie bieli i zieleni (jest piękne, eleganckie i ponadczasowe), po trzecie – Villa Julianna to jedno z naszych ulubionych miejsc na ślubnej mapie Warszawy i okolic :) Z ogromną przyjemnością tam wracamy!\nA teraz do rzeczy. Dla Panny Młodej przygotowaliśmy bukiet ślubny w formie lekko wydłużonej oraz wianek kwiatowy. Dla panów drobne butonierki z eustomy i drobnych dodatków.\nStół młodej pary udekorowaliśmy okazałą kompozycję kwiatową w formie girlandy zwieszonej ze stołu. Nad kompozycją górowały cienkie świece w kolorze jasnej szarości (o tak, szare świece to jeszcze jeden element, bliski naszym gustom). Kropkę nad „i” stanowiły białe drewniane lampiony ustawione asymetrycznie przed stołem.\nNa stołach gości znalazły się niskie kompozycje kwiatowe w eleganckich naczyniach na srebrnej nóżce.\nOranżeria w Villa Julianna wyglądała tego słonecznego, październikowego dnia wprost bajecznie :)\nMłodzi zdecydowali się na dość niespotykaną formę planu stołów w formie pisanej na lustrze. Szeroka rama wymagała dodatkowego zdobienia i tu wkroczyliśmy my :) Przygotowaliśmy subtelną girlandę z zieleni i drobnych kwiatów.\nfoto: Ania z Ochy i Achy Photography


Spełnione fantazje [Catherine Mann] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\nISBN: 978-83-276-1974-7 Data wydania: 2016-04-22\nCatherine Mann Spełnione fantazje Tłumaczenie: Julita Mirska\nROZDZIAŁ PIERWSZY Kiedy doktor Mariama Mandara chodziła do szkoły, na zajęciach wychowania fizycznego zawsze jako ostatnia była wybierana do drużyny. Nic dziwnego, sport nigdy jej nie interesował. Co innego dyktanda, debaty i konkursy matematyczne. Wtedy wszyscy się o nią bili. W dorosłym życiu żałowała, że intelekt nie pomaga w sprincie, zwłaszcza gdy próbowała uciec od ciekawskich oczu i aparatów fotograficznych. Przebywała w luksusowym kurorcie na Santiago, największej z Wysp Zielonego Przylądka. Tak jak wszędzie, tu też dziennikarze i turyści usiłowali zrobić jej zdjęcie. Czy nie rozumieli, że przyjechała tutaj na konferencję, a nie na wczasy? Zmęczona potknęła się przy palmie obwieszonej świątecznymi lampkami. Na filmach ucieczki były czymś dziecinnie prostym, ale w życiu… Przy najbliższym wyjściu na schody dwie osoby studiowały broszurę turystyczną. Kolejne wyjście zagradzał wózek z detergentami. Mogła iść jedynie na wprost. Odzyskawszy równowagę, ruszyła energicznym krokiem. Biegnąc, niepotrzebnie zwracałaby na siebie uwagę. Z głośników płynęła popularna kolęda „Słuchaj, brzmi aniołów pieśń”. Mari westchnęła. Marzyła o tym, by wrócić do laboratorium i spędzić święta tak, jak najbardziej lubiła: w spokoju, na analizie danych. Ludziom święta kojarzą się z miłością, radością i ciepłem rodzinnym. Jej wprost przeciwnie. Pół biedy, gdyby jej rodzice mieszkali na sąsiednich ulicach czy choćby na tym samym kontynencie, ale oni od dwóch dekad toczyli transkontynentalną wojnę o swoją jedyną córkę. Dorastając, Mari więcej czasu spędziła na lotniskach i w powietrzu z opiekunką niż przy choince i rozpalonym kominku. Jedne święta przesiedziała w hotelu w Connecticut, bo z powodu śnieżycy odwołano loty. Teraz, jako dorosła, zamiast świątecznej gorączki wolała ciszę i spokój. Gdyby nie była księżniczką, życie byłoby prostsze, ale wiadomo, rodziców się nie wybiera. Matka Mari nie wytrzymała w blasku fleszy, rozwiodła się ze swoim afrykańskim księciem i wróciła do domu w Atlancie. Mari nie mogła rozwieść się ze swym dziedzictwem. Gdyby tylko ojciec chciał zrozumieć, że córka więcej dobrego może zrobić dla kraju, pracując w laboratorium, niż pozując do zdjęć i przecinając wstęgi! Nagle spostrzegła kolejne schody. Świetnie! Może wreszcie uda jej się dotrzeć do pokoju na piątym piętrze i porządnie się wyspać przed kolejnymi referatami. Przytrzymując się poręczy, ruszyła na górę. Szybciej, poganiała się w duchu. Na trzecim piętrze przystanęła i wzięła parę głębokich oddechów. Gdy dotarła na piąte, pchnęła drzwi na korytarz i niemal zderzyła się z nastoletnią dziewczyną i jej matką. Dziewczyna okręciła się na pięcie. Mari błyskawicznie zaczęła się oddalać w przeciwnym kierunku. Wiedziała, że nie może zawrócić, dopóki nie zyska pewności, że korytarz jest pusty. Gdyby tylko miała jakiś kamuflaż! Rozejrzała się dyskretnie. Hm, metalowy stojak z walizkami, dalej donice z ozdobną afrykańską trawą… Po chwili zatrzymała wzrok na wózku z zamówioną przez kogoś kolacją. W pobliżu nie było nikogo z obsługi. Jakaś kobieta, z telefonem przy uchu, oddalała się pośpiesznie. Mari przygryzła wargę. Podjąwszy decyzję, podeszła do wózka i zajrzała pod srebrną pokrywę. W nozdrza uderzył ją zapach przyprawionej szafranem jagnięciny. Do ust napłynęła jej ślinka. A na widok tiramisu miała ochotę ukryć się w jakiejś pakamerze. Od dawna nie miała nic w ustach, jeśli nie liczyć kawy. Weź się w garść, kobieto! Im szybciej dotrzesz do pokoju, tym szybciej zamówisz kolację i położysz się spać. Dobra, z wózkiem może śmiało wędrować korytarzem, udając kogoś z obsługi. Na drążku wisiał firmowy zielony żakiet z nazwą hotelu, a na leżącej obok kartce widniał numer pokoju, 5A, czyli kolacja tam powinna trafić. Na dźwięk rozsuwających się drzwi windy Mari chwyciła żakiet i włożyła go na swój pomięty czarny kostium. Był kilka rozmiarów za duży. Nie szkodzi. Z kieszeni wypadła czerwona czapka świętego Mikołaja. Wciągnęła ją na głowę. Idealnie. Za sobą usłyszała podniecone dziewczęce głosy mówiące po portugalsku. – Na pewno wbiegła na piąte piętro? – Może jednak na czwarte? – Na piąte. Wyjmijcie komórki. Za zdjęcie można sporo zarobić. Wasze niedoczekanie, pomyślała Mari, pchając wózek. Kółka skrzypiały, talerze brzęczały. Cholera, jakie to ciężkie! Minęła rzeźbione maski na ścianie, wielką donicę w kształcie słonia… Zbliżała się do apartamentu 5A, a za nią podążały trzy młode konspiratorki. – Spytajmy tę kobietę z wózkiem. Może widziała… Dreszcz przebiegł Mari po plecach. Tego brakowało, by sfotografowały ją w przebraniu! Musi natychmiast wejść do 5A. Pośpiesznie wcisnęła dzwonek przy drzwiach. – Kolacja! – zawołała, wpatrując się w podłogę. Jedna sekunda, druga. Co tak długo? Zaraz dojdą złaknione wrażeń nastolatki… Zaczęła panikować, że wszystko się wyda, kiedy nagle drzwi się otworzyły. Uff! Napinając mięśnie, wepchnęła wózek do środka i potknęła się. No cóż, ku rozpaczy książęcego rzecznika prasowego nigdy nie poruszała się z wdziękiem baletnicy. W nozdrza uderzył ją zapach mydła, taki jak lubiła, świeży i rześki. Bała się jednak zerknąć na mężczyznę, który otworzył jej drzwi. Psiakość! Dlaczego wózek z kolacją dla jednej osoby jest tak ciężki? W pokoju nie było nikogo innego. Zwróciła uwagę na przyciemnione światło, ogromne skórzane kanapy i drewniany stół. Okno wychodziło na plażę skąpaną w świetle księżyca. W oddali migotały gwiazdy. Mari odchrząknęła i ruszyła w stronę okna. – Postawię kolację na stole. – Nie, proszę zostawić wszystko na wózku, przy kominku – odrzekł znajomo brzmiący głos. Zidentyfikowała go w ułamku sekundy, nie musiała sprawdzać. Najwyraźniej los postanowił sobie z niej zadrwić: wpadła pod przysłowiową rynnę. Cholera, w hotelu było tyle pokoi, a ona akurat trafiła do apartamentu, w którym mieszka doktor Rowan Boothe. Jej zawodowy wróg, lekarz, którego odkrycia jawnie wyśmiewała. Co on tu robi? Przecież czytała program konferencji. Referat Boothe’a przewidziany był na koniec tygodnia. Usłyszała, jak drzwi się zamykają, a potem zbliżające się kroki. Stała bez ruchu, wpatrując się w męskie buty i nogawki dżinsów. – W takim razie życzę smacznego. Zamierzała skierować się do wyjścia, lecz Rowan Boothe zastąpił jej drogę. Utkwiwszy wzrok w jego piersi, modliła się, by jej nie rozpoznał. Ostatni raz widzieli się pięć miesięcy temu na konferencji w Londynie. Czuła, jak się czerwieni. Pamiętała jego sylwetkę, pamiętała twarz. Opalony, przystojny, w typie Brada Pitta, o jasnych włosach zbyt długich jak na lekarza, ale jemu ta fryzura uchodziła. Pochłonięty pracą oraz działalnością charytatywną, nie miał czasu na tak przyziemne sprawy jak wizyta u fryzjera. Wszyscy uważali go za wzór szlachetności, za seksowny wzór szlachetności, ale Mari przeszkadzało, że zbyt często omijał przepisy. – Proszę pani… Spokojnie, nakazała sobie. Od tyłu cię nie rozpozna. Z dwojga złego wolałaby, by kilka jej zdjęć trafiło do gazet, niż żeby ten mężczyzna zobaczył ją w czapce Mikołaja. Kątem oka dostrzegła wysuniętą rękę z banknotami. – Wesołych świąt. Jeżeli odmówi przyjęcia napiwku, będzie to wyglądało podejrzanie. Sięgnęła po pieniądze, starając się uniknąć kontaktu fizycznego. Najwyżej przekaże je na jakiś cel dobroczynny. – Dziękuję. – Nie ma za co. – Nie dość, że był przystojny i seksowny, to jeszcze miał niesamowity głos, niski, aksamitny. Mari ponownie skierowała się ku drzwiom. Jeszcze kilka kroków… Zacisnęła rękę na mosiężnej klamce, kiedy nagle rozległo się pytanie: – Aż tak się pani spieszy, doktor Mandara? Cholera! Czyli jednak ją rozpoznał. I pewnie był bardzo z siebie zadowolony. Podszedł bliżej. – A ja myślałem, że zakradłaś się do mojego pokoju, żeby mnie uwieść. Doktor Rowan Boothe czekał na jej reakcję; chętnie podrażniłby się z tą piękną księżniczką, która robiła karierę na uniwersytecie. Nie wiedział, co go w niej tak fascynuje, zresztą dawno przestał się nad tym zastanawiać. Po prostu był pod urokiem Mariamy. Ona zaś miała do niego stosunek pogardliwy i prawdę mówiąc, to go też pociągało. Irytowało go, że wszyscy widzą w nim świętego, ponieważ odrzucił intratną posadę w Karolinie Północnej i otworzył klinikę w Afryce. Ale nie zależało mu na pieniądzach; miał ich w bród, odkąd stworzył program komputerowy umożliwiający postawienie diagnozy medycznej, który Mari przy każdej okazji krytykowała, twierdząc, że to „medycyna na skróty”. Otwarcie kliniki niespecjalnie nadwerężyło jego finanse, nie rozumiał więc, czym wszyscy tak się podniecają. Prawdziwa filantropia wymaga poświęceń, a on nie był do nich skory; lubił spełniać swoje zachcianki. A teraz pragnął Mari. Widząc przerażenie na jej twarzy, uświadomił sobie, że żart nie przypadł jej do gustu. Otworzyła usta, zamknęła je, znów otworzyła i znów zamknęła. Samo patrzenie na nią sprawiało mu przyjemność. Oparłszy się o barek, powiódł po niej wzrokiem. Często ją obserwował; wiedział, że pod bezkształtnym ubraniem skrywa bardzo kształtne ciało. Nieraz marzył o tym, by rozebrać ją do naga i delektować się każdym skrawkiem jej oliwkowej skóry. – Chyba upadłeś na głowę! – zawołała. Chryste, ale była seksowna, kiedy się złościła! I zabawna w tej czapeczce. Uśmiechnął się szeroko. – Nie waż się ze mnie śmiać. – Tupnęła nogą. – Podziwiam ten kapelutek. Mamrocząc coś pod nosem, cisnęła czapkę na podłogę i zdjęła hotelowy żakiet. – Słowo daję, nie weszłabym tu, gdybym wiedziała, że to twój pokój. – Ukrywasz się? Miała na sobie pomiętą czarną spódnicę, czarny żakiet, białą koszulową bluzkę. Ale strój był bez znaczenia; Rowan pragnął jej od ponad dwóch lat, gdy przemawiając przed salą pełną ludzi, zjechała jego program diagnostyczny. To narzędzie zbyt proste, bezosobowe, twierdziła; usuwa z medycyny element ludzki. Stary, weź się w garść, nakazał sobie. Bał się, że za moment jego podniecenie stanie się widoczne. Wtem coś mu przyszło do głowy: dlaczego Mari w przebraniu wtargnęła do jego pokoju? – Uprawiasz szpiegostwo zawodowe? – O czym, do diabła, mówisz? – spytała zdumiona. Ponownie zaczął fantazjować: zdejmuje Mari z nóg pantofle, całuje kostki, łydki i kolana, podsuwa wyżej spódnicę, głaszcze jedwabistą skórę po wewnętrznej stronie uda… Odchrząknął i skupił się na twarzy Mari. – Wolisz udawać niewiniątko? W porządku. Spytam inaczej: chciałaś zdobyć najnowsze aktualizacje do mojego programu? – Nie żartuj. Swoją drogą nie sądziłam, że ktoś taki jak ty, człowiek nauki, bawi się w teorie spiskowe. – Więc dlaczego się tu zakradłaś? Wzdychając ciężko, skrzyżowała ręce na piersi. – Powiem ci, ale obiecaj, że nie będziesz się śmiał. – Słowo skauta. – Byłeś skautem? Pasuje… Owszem, był, zanim trafił do szkoły kadetów, ale nie lubił opowiadać o tamtych czasach i grzechach, jakie miał na sumieniu. Grzechach, za które nie zdoła odpokutować, nawet jeśli co roku, do końca życia, będzie zakładał darmowe kliniki na wszystkich kontynentach. – Miałaś powiedzieć, skąd się tu wzięłaś. Zerknęła na drzwi, po czym przysiadła na oparciu kanapy. – Ciągle krążą wokół mnie ludzie z komórkami. Koniecznie chcą mi zrobić zdjęcie albo nakręcić krótki filmik, który zapewni im pięć minut sławy. Właśnie na taką grupkę natknęłam się po swoim ostatnim referacie. – Ojciec nie przydzielił ci ochrony? – Wolę z niej nie korzystać – odparła, unosząc dumnie głowę. Najwyraźniej nie zamierzała tłumaczyć dlaczego. – W każdym razie parę osób rzuciło się za mną w pościg. Dotarłam na piąte piętro i zauważyłam wózek z kolacją. Postanowiłam skorzystać z okazji… Na myśl, że Mari nie ma ochrony, Rowana ogarnęła złość. Książę powinien był się uprzeć… – Mogłam uśmiechnąć się do aparatu – ciągnęła – ale… – Sfrustrowana potrząsnęła głową. – Wykonuję poważną pracę i… To nie moja bajka. Obszedłszy wózek, Rowan zbliżył się do kanapy, na której siedziała. – Biedna księżniczka. – Znów się wyśmiewasz? Nie jesteś zbyt miły. – Inni tak nie uważają. Dźwignęła się na nogi. – Przykro mi, nie należę do twojego fanklubu. – Więc naprawdę nie wiedziałaś, kto tu mieszka? – spytał ponownie, choć znał już odpowiedź. – Naprawdę. – Serce zabiło jej szybciej. – Na wózku leżała kartka z numerem pokoju, bez nazwiska. – A gdybyś wiedziała, to co? – Sięgnął po hotelowy żakiet i czapkę Mikołaja. – Wolałabyś stanąć twarzą w twarz z polującą zgrają, niż prosić mnie o pomoc? Kąciki ust jej zadrgały. – Tego się nigdy nie dowiemy. Smacznego. – Wyciągnęła rękę po swoje przebranie. – Może zjesz ze mną? Starczy dla dwojga. Twoi prześladowcy pewnie wciąż tam krążą. – Czyżbyś chciał mnie potajemnie otruć? – spytała z błyskiem wesołości w oczach. Po chwili przygryzła wargę. Powietrze stało się naelektryzowane. Miał wrażenie, że gdyby leciutko przyciągnął ją do siebie… Zamiast tego, odgarnął jej za ucho kosmyk czarnych włosów. – Trucie nie figuruje na liście rzeczy, które chciałbym ci zrobić. Zmieszana zmarszczyła czoło, ale nie cofnęła się, nie uciekła. Przeciwnie, wydawała się zaintrygowana. Aż korciło go, by sprawdzić… Z zadumy wyrwało go ciche kwilenie. Mari utkwiła wzrok w czymś przy oknie, on również obrócił się w tę stronę. Dźwięk przybierał na sile, przechodząc w coraz głośniejszy płacz. A dochodził… spod wózka z kolacją. – Co to? – Nie mam pojęcia. – Mari pokręciła głową. Rowan w dwóch susach znalazł się przy wózku i uniósł obrus. Jego oczom ukazało się niemowlę.\nTytuł oryginału: Yuletide Baby Surprise Pierwsze wydanie: Harlequin Desire, 2013 Redaktor serii: Ewa Godycka Korekta: Urszula Gołębiewska © 2013 by Catherine Mann © for the Polish edition by HarperCollins Polska sp. z o.o., Warszawa 2014, 2016 Wydanie niniejsze zostało opublikowane na licencji Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone, łącznie z prawem reprodukcji części lub całości dzieła w jakiejkolwiek formie. Wszystkie postacie w tej książce są fikcyjne. Jakiekolwiek podobieństwo do osób rzeczywistych – żywych i umarłych – jest całkowicie przypadkowe. Harlequin i Harlequin Gorący Romans są zastrzeżonymi znakami należącymi do Harlequin Enterprises Limited i zostały użyte na jego licencji. HarperCollins Polska jest zastrzeżonym znakiem należącym do HarperCollins Publishers, LLC. Nazwa i znak nie mogą być wykorzystane bez zgody właściciela. Ilustracja na okładce wykorzystana za zgodą Harlequin Books S.A. Wszystkie prawa zastrzeżone. HarperCollins Polska sp. z o.o. 02-516 Warszawa, ul. Starościńska 1B, lokal 24-25 www.harlequin.pl ISBN: 978-83-276-1974-7 Konwersja do formatu EPUB: Legimi Sp. z o.o.\n