သူ့မြို့လေးမှာ သူ့သိုးတွေနဲ့ (ထင်ကျော်အေး) | လမ်းအိုလေး\nMarch 19, 2014 by lanolay\tLeaveacomment\nနှစ်တစ်နှစ်၏ ပထမဆုံးနှင်းပွင့်များသည် ဂျပန်ပြည်မြောက်ပိုင်း ဆာပိုရိုမြို့၏ လမ်းမများပေါ် ကျဆင်းစပြုပြီ။ အစက မိုးအဖြစ် ရွာကျလာခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်မှ နှင်းအဖြစ် ပြောင်းသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သိပ်မကြာလိုက်မီမှာပင် မိုးအဖြစ်ရွာချပြန်သည်။ တကယ်တော့ ဆာပိုရိုရဲ့ လမ်းတွေက စိတ်ကူးယဉ်ချင်စရာ ကောင်းလောက်အောင်လည်း မဟုတ်ပြန်။ (နှင်းသည်) မနှစ်မြို့စရာ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်လိုပင် မလာစေချင်စရာ။ အောက်တိုဘာ ၂၃ရက် သောကြာနေ့။\nနာရီတာလေဆိပ်မှထွက်သည့် (ဘိုးရင်း) ၇၄၇ လေယာဉ်ကြီးဖြင့် တိုကျိုကလာစဉ် ကျွန်တော့်မှာ တီရှပ်တစ်ထည်သာ ၀တ်လာခဲ့သည်။ အိပ်ဆောင်ကက်ဆက်မှ မိနစ်ကိုးဆယ်စာ အခွေတစ်ခွေကို နားထောင်၍မှ မဆုံးသေးခင်မှာပင် နှင်းတွေကျလာသည်။\n“နှင်းကတော့ ကျမှာပဲဟေ့” ဟု ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းကဆိုသည်။ “ဒီနှစ်ရဲ့ ပထမဆုံး နှင်းလုံးနှင်းခဲတွေ မြင်ရတော့မယ်ဟ။ ပြီးရင်တော့ အေးတော့မှာ။”\n“တကယ်ကြီးကို အေးတော့မှာလားဟ။ အရမ်းအေးမှာကြီးတော့ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။”\n“နောက်နေတာမဟုတ်ဘူးကွ။ တကယ် အရမ်းအေးမှာ။”\nကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး ဂျပန်ပြည်အနောက်ပိုင်း ကိုဘေးမြို့၏ ဆိတ်ငြိမ်ရပ်ကွက် သေးသေးလေးတစ်ခုတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ကြသည်။ တစ်ယောက်အိမ်နှင့် တစ်ယောက်အိမ် မီတာ ငါးဆယ်ခန့်သာ ဝေးသည်။ အထက်တန်းတက်တုန်းကလည်း တစ်ကျောင်းတည်း အတူတူ။ ကျောင်းသွားလည်း အတူတူ။ ကောင်မလေးနှင့် ချိန်းတွေ့တော့လည်း အတူတူ။ တစ်ခါသား နှစ်ယောက်သား အမူးလွန်ပြီး တက္ကဆီပေါ်မှ ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံ ဆင်းရသည်အထိ သောက်ဖူးကြသည်။ အထက်တန်းပြီးနောက်ပိုင်း တက်သည့် ကောလိပ်များ မတူကြတော့။ ကျွန်တော်က တိုကျိုတွင် တက်ပြီး သူက မြောက်ဘက်ပိုင်းကို ပြောင်းသွားပြီး ဟိုကိုင်းဒိုးတွင် တက်သည်။ ကျွန်တော်က တိုကျိုတွင် ကျောင်းနေဘက်တစ်ယောက်နှင့် အိမ်ထောင်ကျသလို၊ သူကလည်း ဟိုကိုင်းဒိုးပြည်နယ် အိုတာရူမြို့မှ အတန်းဖော်တစ်ယောက်နှင့်ပင် အိမ်ထောင်ကျသည်။ ဘ၀ဆိုတာက ထိုသို့ပင်ဖြစ်သည်။ကျွန်တော်တို့ (ကွဲကွာသွားလိုက်ပုံက) လေထဲတွင်ပါပြီး တစ်နေရာစီ ပြန့်ကြဲကျသွားသည့် သစ်စေ့လေးများလိုဖြစ်သည်။\nအကယ်၍ တိုကျိုတွင် ကောလိပ်တက်သူသည် သူဖြစ်ပြီး၊ ဟိုကိုင်းဒိုးတွင် ကောလိပ်တက်သူသည် ကျွန်တော်သာဖြစ်မည်ဆိုပါက ကျွန်တော်တို့ ဘ၀များလည်း လုံးဝပြောင်းပြန်ကြီး ကွဲပြားသွားနိုင်သည်။ ကျွန်တော်လည်း ခရီးသွားလုပ်ငန်းတစ်ခုမှ ကမ္ဘာတစ်လွှားလျှောက်သွားနေရမည့် ၀န်ထမ်းတစ်ယောက်ဖြစ်လာနိုင်သလို သူလည်း တိုကျိုတွင် စာရေးဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လာနိုင်သည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက ကျွန်တော့်ကို ၀တ္ထုရေးစေပြီး၊ သူ့ကို ခရီးသွားလုပ်ငန်းဆီကို ပို့လိုက်သည်။ နေ့ကောင်းကင်မှာ နေလုံးကြီး ပုံမှန်ရှိနေသလို (ဖြစ်နေကျ သဘာဝအတိုင်း)ပင် ဖြစ်သည်။\nကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းမှာ ဟိုကူတိုဟု ခေါ်သည့် သားလေးတစ်ယောက်ရှိသည်။ သူ့သားလေး၏ ဓာတ်ပုံသုံးပုံသည် သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ထဲ အမြဲပါသည်။ တိရိစ္ဆာန်ဥယျာဉ်မှ သိုးလေးနှင့် ဆော့နေသည့် ဟိုကူတို။ ဆောင်းဦးကာလ ကလေးများ၏ ရှီချီဂိုဆန် ပွဲတော်အတွက် ၀တ်စားပြင်ဆင်ထားသည့် ဟိုကူတို။ ကစားကွင်းမှ ဒုံးပျံကို စီးနေသည့် ဟိုကူတို။ ဓာတ်ပုံတစ်ခုပြီးတစ်ခုကို သုံးခါစီ ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ကို ပြန်ပေးလိုက်သည်။ ဘီယာခွက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး ဟိုကိုင်းဒိုးဒေသထွက် မုန့်ဖြစ်သည့် အေးစက်နေသော ရူအီဘီမုန့် နည်းနည်း နှိုက်လိုက်သည်။\n“ဒါနဲ့ P ရော ဘယ်လိုလဲ” သူကကျွန်တော့်ကိုမေးသည်။\n“အတော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်” ဟုကျွန်တော်က ပြန်ဖြေရသည်။ “ဟိုတစ်နေ့ကပဲ သူ့ကို သွားရင်းလာရင်း ဆုံဖြစ်သေးတယ်။\nအရင်မိန်းမနဲ့တော့ ကွဲသွားပြီ။အခုတော့ အငယ်လေးတစ်ယောက်နဲ့ နေနေသတဲ့။”\n“ကြော်ငြာလုပ်ငန်းတစ်ခုမှာ လုပ်နေတယ်။ သူရေးတဲ့ဟာတွေကလည်း ဘာတွေမှန်းကို မသိပါဘူးကွာ။”\n“အေးလေ ဒီကောင်က အဲ့လိုပဲနေမှာပေါ့။”\nကျသင့်ငွေကို သူရှင်းပြီး၊ စားသောက်ဆိုင်ကနေ ကျွန်တော်တို့ ထွက်ခဲ့သည်။ မိုးရွာနေပြန်ပြီ။\n“ဒါနဲ့ မင်း ကိုဘေးကို ခုတလော ရောက်သေးလား” ဟုကျွန်တော် မေးမိသည်။\n“ဟင်အင်း” ဟု သူကခေါင်းခါသည်။ “ဝေးလည်းဝေးတာကိုး။ မင်းရော။”\n“ဒီနှစ်အတောအတွင်း ငါတို့ရပ်ကွက်လေးလည်း အတော်ပြောင်းလဲသွားတော့မှာပေါ့။”\nဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မတို့တွေ “ရွှေမှုန်ကြဲတဲ့တစ်ခေတ်” နည်းနည်းပါးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့ရှင်။ မကြာပါဘူး ရွှေစတွေလည်း ကျင်မရတော့လောက်အောင် ကုန်သွားပြီး တဲလေးတွေ၊ တောင်ပေါ်လမ်းကြောင်းလေးတွေဟာ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ကို ရှုပ်ပွပြီး ကျန်ခဲ့တော့တာပဲ။\nဆာပိုရိုမြို့၏ လမ်းတွေပေါ် ဆယ်မိနစ်လောက်သာ လမ်းဆက်လျှောက်လိုက်ပြီး သည့်နောက်တွင် ကျွန်တော်တို့မှာ ပြောစရာ စကားမှ မရှိကြတော့။ ကျွန်တော်က ဟိုတယ်ကို ပြန်ပြီး၊ သူကသူ့တိုက်ခန်းလေးဆီကို ပြန်သည်။\n“ငါ့ကို အားမနာနဲ့နော်။ မင်းကိုယ်မင်းလည်းဂရုစိုက်ဦး။”\n“အေးအေး မင်းလည်း ဂရုစိုက်ကွာ။”\nမနက်ဖြန်ဆို ငါတို့နှစ်ယောက်က ကီလိုမီတာ ငါးရာကျော် ဝေးကွာသွားဦးတော့မှာပါလားဟူသည့် အသိတစ်ခုက ကွန်ဗာတာတစ်ခုမှ အသံကြောင့် ခေါင်းထဲကို ရုတ်တရက် ၀င်လာသည်။ ရက်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ကိုယ်စီလျှောက်နေကြရပေဦးမည်။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်လုံး၏ ပျင်းစရာ လုပ်ငန်းခွင် အချိန်ဇယားထဲ ပြန်ခုန်ဝင်ကြရဦးမည်။ မြို့ပြဘ၀ အပြိုင်အဆိုင်တွေထဲမှာ အခက်အခဲတွေ၊ တိုက်ပွဲတွေကို ဦးတည်ချက်မဲ့ ကျော်လွှားကြရပေဦးမည်။\nဟိုတယ်ခန်း ပြန်ရောက်သည့်အခါ တီဗွီကို ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ဒေသခံ ပြည်သူပိုင် ရုပ်သံဌာနမှ အစီအစဉ်တစ်ခုကို စောင့်ကြည့်နေမိသည်။ ခုတင်ပေါ်ကို ဖိနပ်တောင် မချွတ်မိပဲ တက်ရင်း ဟိုတယ်မှလာပို့ထားသည့် မီးခိုးစော်နံနေသည့် ဆော်လမွန်ငါး အသားညှပ်ပေါင်မုန့်နှင့် ဘီယာကိုမြုံ့နေမိသည်။ တီဗွီကိုသာ ကြည့်နေမိသော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ ဗလာသက်သက်။\nတီဗွီဖန်သားပြင်အလယ်တွင် နက်ပြာရောင်ဝတ်စုံ ၀တ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်၏ ပုံကိုသာ မြင်နေရသည်။ ကင်မရာကသူ့ကို စိတ်ရှည်သည့် အသားစား သတ္တ၀ါတစ်ကောင်က သားကောင်ကို ချောင်းနေသလိုမျိုး နေရာမရွေ့အောင် ချိန်ထားသည်။ ကင်မရာကို သူ့ပုံကနေ မခွာနိုင်လောက်သလိုမျိုး အသေကပ်ပြီး ချိန်ထားသည်။ ကင်မရာရှုထောင့်သည် ရှေ့မတိုး၊ နောက်မဆုတ်။ ကင်မရာအသေဆင်ပြီးရိုက်သည့် ရုပ်ရှင်ကားတစ်ကားကို ကြည့်နေရသလို ခံစားရသည်။\n“ကျွန်မက ဒီ R မြို့ရဲ့ ဒေသအစိုးရ ပြန်ကြားရေးဌာနမှာ အလုပ်လုပ်ပါတယ်”ဟု အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။ အသံ အနည်းငယ်ဝဲသည်။ အနည်းငယ် တုန်သည်။ နည်းနည်း စိတ်လှုပ်ရှားနေတာ ဖြစ်နိုင်သည်။ “R မြို့ ဆိုတာက သေးသေးလေးပါ။ လူဦးရေလည်း ၇၅၀၀ လောက်ပဲ ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ မြို့သေးသေးလေးကို ဘယ်နာမည်ကြီးမှ မလာဖူးပါဘူး။ ဒီတော့ ကျွန်မတို့ မြို့လေးကို ရှင်တို့ ကြားဖူးကြမှာတောင် မဟုတ်ပါဘူး။”\n“ကျွန်မတို့ရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းတွေက စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ နို့စားနွားမွေးမြူရေး ဖြစ်ပါတယ်။ စပါးစိုက်တာကတော့ ကျွန်မတို့မြို့ရဲ့ အဓိကလုပ်ငန်းဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ဒါပေမယ့် မကြာမတင်ကပဲ အစိုးရရဲ့ အထောက်အပံ့ဆိုင်ရာ မူဝါဒ အပြောင်းအလဲတွေ ပြုလုပ်ခဲ့တာကြောင့် မြို့ပြင်ပိုင်းတွေမှာ ဘာလီ၊ ဂျုံနဲ့ သီးနှံစိုက်ပျိုးမှု သိသိသာသာ များပြားလာပါတယ်။ မြို့အပြင်ကို ထွက်လိုက်ရင် နွားနှစ်ရာလောက်ရှိတဲ့ နွားအုပ်ကြီး၊ မြင်းတစ်ရာလောက်ရှိတဲ့ မြင်းအုပ်ကြီး၊ သိုးတစ်ရာလောက်ရှိတဲ့ သိုးအုပ်ကြီးကို တွေ့ရပါလိမ့်မယ်။လောလောဆယ်တော့ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းက တိုးတက်လာနေပါတယ် ။နောက်သုံးနှစ်လောက်ဆိုရင်တော့ မွေးမြူရေးလုပ်ငန်း ဒီ့ထက်ထပ်ပြီး ကောင်းလာဖို့ပဲ မျှော်လင့်ရပါတယ်” ဟု သူကဆိုသည်။\nဒီအမျိုးသမီးက ချောတယ်လို့တော့ ပြောလို့မရဘူး။ အသက်က နှစ်ဆယ်ဝန်းကျင်၊ ဘောင်ပါသည့် မျက်မှန်ကိုလည်း ၀တ်ထားသေးသည်။ သူပြုံးလိုက်သည့်အခါ ရေခဲသေတ္တာအပျက်ကြီး တစ်လုံးနှင့် တူသည်။ ဒါပေမယ့် ကြည့်ပျော်ရှုပျော်ရှိသည့် အမျိုးသမီးဟု ထင်မိသည်။ ဒီကင်မရာအသေချိန်ထားသည့် နည်းစနစ်က သူ့ကို အကောင်းဆုံး ပုံဖော်ပေးနိုင်သည်။ ကင်မရာက သူ့ကို အလင်းကောင်းကောင်းပေးပြီး ဆက်ပြီး ချိန်ထားသည်။ ဒီလိုကင်မရာရှေ့မှာသာဆို ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဆယ်မိနစ်လောက် မတ်တပ်ရပ်ပြီး အရိုက်ခံလိုက်ရရင် သူ့လိုပဲ ကြည့်ပျော်ရှုပျော်တော့ ရှိလာနိုင်တာပဲ။ ကျွန်တော်ကတော့ ဒီလိုပဲ မြင်သည်။\n“ကျွန်မတို့ မြို့သေးသေးလေးရဲ့ အနားမှာရှိတဲ့ Rမြစ်ထဲမှာ ၁၉ ရာစု အလယ်ပိုင်းလောက်က ရွှေစလေးတွေ ရှာတွေ့ခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ ဒီတုန်းကတော့ ကျွန်မတို့တွေ “ရွှေမှုန်ကြဲတဲ့တစ်ခေတ်” နည်းနည်းပါးပါး ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့ရှင်။ မကြာပါဘူး ရွှေစတွေလည်း ကျင်မရတော့လောက်အောင် ကုန်သွားပြီး တဲလေးတွေ၊ တောင်ပေါ်လမ်းကြောင်းလေးတွေဟာ မရေတွက်နိုင်လောက်အောင်ကို ရှုပ်ပွပြီး ကျန်ခဲ့တော့တာပဲ။ သိပ်ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းပါတယ်ရှင်” ဟု သူကဆိုသည်။\nမီးခိုးစော်နံနေသည့်ဆော်လမွန်ငါး အသားညှပ်ပေါင်မုန့်၏ နောက်ဆုံးတစ်ကိုက်စာကို ပါးစပ်ထဲ ထိုးသွင်းပြီး ဘီယာနောက်ဆုံးတစ်ကြိုက်နှင့် မျှောချလိုက်သည်။\n“ဒီမြို့ … အဲ … ဒီမြို့ရဲ့ လူဦးရေအရေအတွက်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာ အမြင့်ဆုံးအထိ တက်ခဲ့ပြီး တစ်သောင်းလောက်အထိ ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ဒါပေမယ့် မကြာသေးခင်မှာပဲ လယ်မလုပ်တော့တဲ့ မိသားစုအရေအတွက်တွေ ပိုများလာတယ်။ နောက်ထပ်ပြဿနာတစ်ခုက လူငယ်တွေက တောဘက်မှာ မနေကြတော့တာ။ ကျွန်မနဲ့ ကျောင်းတုန်းက အတူတူတက်ခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ဝက်လောက်ဆိုရင် တခြားမှာ အခြေချကုန်ကြပြီ။ ဒါပေမယ့် ဒီမှာကျန်နေခဲ့တဲ့သူတွေက ကျွန်မတို့ မြို့လေးအတွက် အကောင်းဆုံး လုပ်ကြမယ်ဆိုတဲ့စိတ်နဲ့ ကျန်နေခဲ့ကြတာပါ။”\nသူသည် သူ့ရှေ့က ကင်မရာကို ရှေ့ဖြစ်ဟောပေးနိုင်သည့် မှန်တစ်ချက်လို ဆက်ပြီးငေးကြည့်နေသည်။ ကျွန်တော့်ကိုပဲ တိုက်ရိုက်လှမ်းကြည့်နေသလိုပင် ထင်ရသည်။ ရေခဲသေတ္တာထဲက ဘီယာတစ်ဘူးကို ဆွဲရင်း အဖုံးဖွင့်ကာ တစ်ကြိုက်မော့ချလိုက်သည်။\n“ကျွန်မမြို့လေးက ဒါပဲ” ဟုတီဗွီပေါ်က အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။ “စိတ်ဝင်စားစရာ သိပ်မရှိလှပေမယ့် ဒါကျွန်မရဲ့အိမ်ပါ။ အကယ်၍ ရှင်တို့လည်း ကြုံရင်လာလည်စေချင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်သမျှ ဧည့်ခံပါ့မယ်ရှင်။”\nသူ့မြို့သေးသေးလေးကို ကျွန်တော် စိတ်ကူးထဲ ပုံဖော်ကြည့်ရတာ အခက်အခဲတော့မရှိလှ။ တစ်နေ့ကို ရထားရှစ်ကြိမ်ရပ်သည့် ဘူတာရုံသေးသေးလေးရှိမည်။ ဘူတာ ဧည့်ခန်း နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးအတွက် အပူပေးစက်ရှိမည်။ မြေ၀ိုင်းကျဉ်းကျဉ်းလေးတစ်ခုမှာ ဘက်စ်ကားတွေ စုရပ်ပြီး လူတင်မည်။ ပါသည့်စာတစ်ဝက်လောက်ကို နားမလည်နိုင်မည့် လမ်းညွှန်မြေပုံရှိမည်။ ဒင်္ဂါးပန်းခင်းတစ်ခင်းနှင့် ဘယ်ရီပင်တန်းတစ်တန်းရှိမည်။ ပျင်းပျင်းရိရိဖြစ်နေသည့် စုတ်ပြတ်ပြတ် ခွေးအဖြူတစ်ကောင်ရှိမည်။ ကျောင်းဝတ်စုံနှင့် ခေါင်းကိုက်ပျောက်ဆေး ကြော်ငြာတစ်ခုရှိမည်။ တခြားလမ်းတွေနှင့်ယှဉ်လျှင် ကျယ်သော်လည်း ကားရှင်းသည့် မိန်းလမ်းမကြီး ရှိမည်။ ဂျပန်စစ်တပ်မှ သင့်ကို အလိုရှိသည်ဟူသော ကြော်ငြာရှိမည်။ ပစ္စည်းစုံလင်သော သုံးထပ်ကုန်စုံဆိုင်ကြီး တစ်ဆိုင်ရှိသည်။ ခရီးသွားလုပ်ငန်း သေးသေးလေးတစ်ခု ရှိသည်။ လယ်သမား သမ၀ါယမ အသင်း၊ သစ်တောဌာန၊ တိမွေးကု အဆောက်အအုံရှိမည်။ မြို့၏ အများသုံးရေချိုးကန်မှ မီးခိုးများ ကောင်းကင်ပေါ် တလူလူ တက်နေမည်။ မိန်းလမ်းဆုံမှ ဘယ်ဘက်ကွေ့ပြီး နှစ်ဘလောက်လောက်ဆင်းလျှင် မြို့တော်ခန်းမကို ရောက်မည်။ ထိုအဆောက်အအုံ၏ လူထုဆက်ဆံရေးဌာနတွင် သူရုံးထိုင်လိမ့်မည်။ ဟုတ်သည်။ တကယ့်ကို ပျင်းစရာကောင်းသည့် မြို့လေးတစ်မြို့ ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်မှာ ခြောက်လလောက် နှင်းတွေဖုံးနေသည်။ သူ့စားပွဲမှာ ထိုင်ပြီး အောက်ပါ စာတစ်ပုဒ်ကို သူရေးကောင်းရေးနေနိုင်သည်။\n“သိုးတွေကို ပိုးသတ်ဖို့ ဆေးတွေ မကြာခင် ဖြန့်ဝေပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒီအစီအစဉ်ကို စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်တော့ ပုံစံကို ပြည့်စုံစွာ ဖြည့်သွင်းပြီး၊ အမြန်ဆုံး ပြန်လည် ပို့ပေးရပါလိမ့်မယ်။”\nကျွန်တော့်စိတ်တွေ ဆာပိုရိုဟိုတယ်ခန်းထဲကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဒီအမျိုးသမီး၏ ဘ၀နှင့် ကျွန်တော်ရဲ့အကြားမှာ တိပတဲ့ ဆက်နွယ်မှုတစ်ခု ရှိတယ်လို့ ရုတ်တရက်ကြီး ခံစားရသည်။ သူ့ရဲ့ လက်ရှိဘ၀နဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ချိတ်ဆက်ကြည့်မိသည်။ သို့သော် ကွင်းဆက်တစ်ခု ပျောက်ဆုံးနေသည်။ ကိုယ်နဲ့ မတော်သည့် အကျီင်္တစ်ထည်ကို ငှားဝတ်လာမိသလို ခံစားရသည်။ သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်။ ကျွန်တော့် ခြေထောက်တွေကို ကြိုးတစ်ချောင်းနှင့် တုတ်နှောင်ခံထားရသည်။ ဓားတုံးတုံးတစ်လက်ဖြင့် ထိုကြိုးကို ဖြတ်နေမိသည်။ မဖြတ်ပဲနေရင်လည်း ဒီနှောင်ကြိုး ကျွန်တော်လွတ်မြောက်ဖို့ အခြားနည်းမရှိ။ စိတ်ထဲ မအီမသာဖြစ်နေသည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနှောင်ကြိုးကိုတော့ ကျွန်တော်ဖြတ်ရဦးမည်။ ကျွန်တော် ဘီယာအသောက် များသွားတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နှင်းတွေ ကျနေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်တော် ဒီလောက်ပဲ တွေးနိုင်သည်။ပကတိအရှိတရား၏ တောင်ပံနက်ကြီးများထဲ ကျွန်တော် ပြန်လည် နစ်ဝင်သွားသည်။ ကျွန်တော့်မြို့လေးမှာ သူ့သိုးများ။\nအခုလောက်ဆို သူ့သိုးတွေကို ဆေးဝါးအသစ်နဲ့ ပိုးသတ်ပြီးလောက်ပြီ။ ကျွန်တော်လည်း ကျွန်တော့် သိုးတွေကို ဆောင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရဦးမည်။ မြက်ခြောက်တွေ စုပြီး၊ ဆီကန်တွေထဲမှာ ဓာတ်ဆီဖြည့်ထားရမည်။ ပြတင်းပေါက်ကို ပြင်ရမည်။ ဆောင်းက အနားကပ်နေပြီ။ “ကျွန်မမြို့လေးက ဒါပဲ” ဟုတီဗွီပေါ်က အမျိုးသမီးက ဆိုသည်။ “စိတ်ဝင်စားစရာ သိပ်မရှိလှပေမယ့် ဒါကျွန်မရဲ့အိမ်ပါ။ အကယ်၍ ရှင်တို့လည်း ကြုံရင်လာလည်စေချင်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ တတ်နိုင်သမျှ ဧည့်ခံပါ့မယ်ရှင်။”\nကျွန်တော့် တီဗွီဖန်သားပြင်မှာ သူမရှိတော့ဟု ထင်သည်။ တီဗွီကို ပိတ်ပြီး လက်ကျန်ဘီယာကို ဖြတ်သည်။ သူ့မြို့လေးကို သွားလည်ရင်ကောင်းမလားဟု ကျွန်တော် တွေးမိသည်။ သူကျွန်တော့်ကို ကူညီပေးချင် ပေးနိုင်မှာ။ သူ့မြို့လေးကို ကျွန်တော် ရောက်ချင်မှလည်း ရောက်ဖြစ်မှာပါ။ ကိစ္စအတော်များများကို ကျွန်တော် ၀ဲပစ်လိုက်သည်။ အပြင်မှာ နှင်းတွေဆက်ကျနေသည်။ သိုးအကောင်တစ်ရာသည် အမှောင်ထဲမှာ မျက်လုံးများ မှိတ်လျက်။\n(Source: စုံနံ့သာ အတွဲ(၁) အမှတ်(၂) – ဖေဖော်ဝါရီ၊ ၂၀၁၄။ ဘာသာပြန် – ထင်ကျော်အေး။\nHer Town Her Sheep by Haruki Murakami. English translation by Kiki. Image: GoodReads.)


Screw Jack - လျှော့ချစက်များ၊ တီကောင်လျှော့ချစက်များ၊ တီကောင်ဂီယာအုံများ၊ ဂြိုဟ်တုဂီယာအုံများ၊ အမြန်နှုန်းလျှော့ချစက်များ၊\nပင်မစာမျက်နှာ / Speed Reducer & Gearbox / ဝက်အူဂျက်\n၁။ Lift speed: ၁၅၀ မီလီမီတာ / မိနစ်မှ ၁၈၀၀ မီလီမီတာ / မိနစ်\n2. Input ပါဝါ: 0.5 -21.8KW\n3. ဝက်အူမြည်: 5-16 မီလီမီတာ\n4. Bearing အကွာအဝေး: 2T-100T\n5. ဖွဲ့စည်းပုံ: မော်တာကိုတိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်မှု, တစ်ခုတည်း & နှစ်ဆရိုးတံ\nဂီယာမောင်းနှင်မှု၊ ဂီယာမောင်းနှင်မှု၊ ဂီယာမော်တာ၊ အမြန်နှုန်းလျှော့ချခြင်း၊ လိမ်မာကျောသောဂီယာ၊ ကွေးဂီယာ၊ စွယ်ဂီယာ၊ ဂီယာဘောက်စ်၊ တီကောင်ဂီယာ၊ တီကောင် ၀ င်ရိုး၊ ဂီယာမောင်းနှင်မှုများ၊ ဂီယာစက်များ၊ အမြန်နှုန်းလျှော့ချစက်များ၊ လိမ်လှိမ့်ဂီယာများ၊ bevel ဂီယာများ၊ စွယ်ဂီယာများ၊ ဂီယာအုံများ၊ တီကောင်ဂီယာများ၊ တီကောင်ရိုးများ၊ , bevel ဂီယာအုံ


အပိုင်း (၁) ကို ဒီမှာဖတ်ပါ။\nရွာအကြောင်းကို ပြောတော့ စိတ်ထဲမှာ ကုလားပဲဟင်းချို၊ ဗူးရွက်ဟင်းချိုတွေကို ပြေးမြင်ပါတယ်။ ကုလားပဲရွက်ကို ကြော်ပြီးတော့လည်း စားပါတယ်။ ခရမ်းချဉ်သီးငပိချက် ခပ်စပ်စပ်လေးကိုလည်း စိတ်ကူးလိုက်တာနဲ့ သွားရေတွေ ကျလာတတ်ပါတယ်။ အမဲသားကို ငရုတ်သီးစိမ်းတောင့်ရယ်၊ ခရမ်းချဉ်သီးရယ်နဲ့ချက်ထားတဲ့ အမဲသားဟင်း ခပ်စပ်စပ်ဟင်းလေးကိုလည်း သတိရမိပါတယ်။ ကျနော်တို့ရွာတွေမှာက အသားပေါ်တဲ့သူတွေ မရှိပါဘူး။ ကုန်းပေါ်က ရွာတစ်ရွာကတော့ အမဲပေါ်တတ်လို့ သူတို့ လာလာရောင်းတာကို ဝယ်ပြီး စားရပါတယ်။ အဲ ရွာမှာက စီးပွားဖြစ် တံငါလည်း မရှိပါဘူး။ ကျနော် သိသလောက်ကတော့ လှေပေါ်မှာ ပေါင်းမိုးတပ်ပြီး အိပ်လိုလုပ်ကာ တံငါးလုပ်နေတဲ့သူတွေ ရှိပါတယ်။ သူတို့တွေ ရွာထဲကို ဝင်ရောင်းမှသာ စားကြရတာပါ။ သူတို့တွေမှာ အခြေတကျ ကိုယ်ပိုင်ရွာလည်း ရှိတယ်မထင်ပါဘူး။ သူတို့တွေက ရွာထဲကိုလာ ငါးတွေရောင်းလိုက်၊ ရွာထဲ အိမ်ဆိုင်က ဆန်၊ ဆီ၊ ဆား လိုအပ်တာတွေကို ဝယ်သွားတတ်ကြပါတယ်။\nနောက်တခု ပြောပြချင်တာက ကျနော်တို့ရွာက ရွာအကြီးကြီး မဟုတ်တော့ ရွာဈေးမရှိပါဘူး။ ရွာမှာ အိမ်ဆိုင်တွေပဲ ရှိတာပါ။ အိမ်ဆိုင်တွေကလည်း မြင်းခြံ၊ ပခုက္ကူမြို့တွေကို သွားပြီး ရောင်းစရာတွေကို ဝယ်ပြီး ပြန်ရောင်းကြတာပါ။ ဒီတော့ ကုန်းဖက်နဲ့လည်းနီး၊ ကျွန်းထဲကနေလည်းမဝေး၊ ရွာလည်းကြီးတဲ့ ကိုရင့်ရွာမှာ ငါးရက်တပတ် ရွာဈေးလေးရှိပါတယ်။ အနီးအနား ရွာပေါင်းစုံက ဈေးသည်တွေ လာကြသလို၊ ကိုယ့်စိုက်ခင်းထွက်ကုန်တွေကို ရောင်းချမယ့် အမြဲတမ်းဈေးသည် မဟုတ်တဲ့ တောင်သူတွေလည်း လာရောင်းတတ်ပါတယ်။ ကုန်းပေါ်ဖက်က ဘာတွေလာရောင်းတတ်သလဲဆိုတော့ ရေပုံးတွေ၊ ကြိုးအမျိုးမျိူးတွေ ရောင်းသလို၊ ထင်းလှည်းတွေလည်း လာရောင်းကြပါတယ်။ ဝါတွေစိုက်ပြီး ယက္ကန်းယက်ကြတဲ့ ရွာတွေဖက်က ချည်ထည်လုံချည်၊ အင်္ကျီ၊ အဝတ်အထည်အမျိုးမျိုးတွေလည်း လာရောင်းကြပါတယ်။ မြို့ပေါ်ကနေပြီး ဝယ်လာပြီး တဆင့်ပြန်ရောင်းတဲ့ ချည်အချောအလှအပ အဝတ်အထည်ရောင်းဆိုင်တွေလည်း ရှိတာပါပဲ။ အဲဒီ ရွာဈေးလေးက အတော်စည်းကားလှပါတယ်။ အခုအသက်ကြီးလာတော့ ဈေးဝိုင်းလေးက သေးတယ်လို့ ထင်မိပေမယ့်၊ ငယ်ငယ်တုန်းကဆို အဲဒီဈေးထဲမှာ မျက်စိလည်ပြီး၊ လမ်းတွေလည်း ပျောက်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျနော့်အဒေါ်အပျိုကြီးက ဈေးသည်ဆိုတော့ကာ သူငါးရက်တပတ်ဈေးကို သွားတဲ့နေ့ဆို သူပြန်အလာကို မာလကာပင်ပေါ်ကနေ တက်ပြီး မျှော်ရပါတယ်။ အဒေါ်က ကျနော်တို့ အတွက် စားစရာသွားရေစာ မျိုးစုံကို ဝယ်လာတတ်တာကိုး။ အခုတော့ အဒေါ်ကြီးလည်း အသက် ၈၀-ကျော်လို့ ဘာမှ မလုပ်နိုင်ရှာတော့ဘူး။\nရွာက အိမ်ဝိုင်းထဲမှာက မာလကပင် အကြီးကြီး - ၄ ပင်ရှိပါတယ်။ ကျနော်တို့ မျောက်လောင်းတွေကတော့ ပျင်းနေရင် မာလကာပင်တွေပေါ်တက်ပြီး မာလကာသီးတွေကို ခူးစားကြတာပါပဲ။ အဲ မာလကာပင် တပင်က အတော်ကို မြင့်တော့ ထိပ်ဆုံးထိတပ်ပြီး မျှော်စင်ကြီးလိုပါပဲ။ သူ့ထိပ်ဆုံးကိုတက်ပြီး အဝေးကို ငေးတဲ့အခါငေး၊ အဒေါ်ကို မျှော်တဲ့အခါ မျှော်ပေါ့။ မာလကာပင်က အူနီပင်၊ အူဖြူပင်ဆိုပြီးရှိတာပါ။ အူဖြူပင်က ကိုက်လိုက်ရင် ခပ်ကြွတ်ကြွတ်လေးနဲ့ စားလို့ကောင်းသလို၊ အူနီသီးကကြတော့ မကြွတ်ဆတ်ပေမယ့် ချိုရွဲရွဲလေးစားလို့ကောင်းပါတယ်။ နောက်ပိုင်းကျတော့ အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ အဖေက မာလကာပင် ပုပုလေးတွေ ထပ်စိုက်ပါတယ်။ အပင်တွေကသာ ပုတာပါ၊ သူကသီးတဲ့ အသီးက အလုံးကြီးပြီး ခပ်ကြွတ်ကြွတ်စားလို့ အတော်ကောင်းပါတယ်။ အဲ အိမ်းဝိုင်းထဲမှာ သရက်ပင်တွေလည်း ရှိတာပါပဲ။ သရက်သီးများကတော့ အပွင့်ကနေစပြီးတောင် စားကြပါတယ်။ ငံပြာရည်ဖျော်နဲ့ တို့စားတာပါ။ သရက်ကင်းအရွယ်ကျလည်း ဆားရည်စိမ်ရင် စိမ်တယ်၊ မဟုတ်လည်း သူ့အတိုင်းကို အတို့လုပ်စားပါတယ်။ သရက်သီး နည်းနည်းကြီးလာရင် ဓါးနဲ့လှီးပြီး သရက်ချဉ်လုပ်တာပါပဲ။ ကျနော်တို့အိမ်ကတော့ သရက်သီးတွေကို ခူးပြီးမလုပ်ပါဘူး။ လေတိုက်လို့ ကြွေကျလာတဲ့ အသီးမှ လုပ်တာပါ။ များသေားအားဖြင့်ကတော့ အလုံးကြီးအောင် စောင့်ပါတယ်။ အလုံးကြီးလာရင်တော့ ကုက္ကိုရွက်တွေနဲ့ အုံတော့တာပဲ။ သရက်သီးစာရင် အခွံပါတွဲစားရတယ်တဲ့၊ ဝမ်းမလျောအောင်လို့ပါ။ ကျနော်ကတော့ သရက်သီးနဲ့လည်း ထမင်းစားတတ်တာပါပဲ။\nနောက်ထပ်အိမ်ဝိုင်းထဲမှာ ရှိတာကတော့ ဆီးပင်(ဇီးပင်)ပါ။ ဆီးသီးတွေကို ဖောသီလောသီစားရပါတယ်။ ပိုတဲ့ဟာဆို အခြောက်လှမ်းထားတတ်တယ်။ ပိုတဲ့ဟာလို့သာ ပြောရတာ သူသီးသမျှကုန်အောင် စားနိုင်တယ် မရှိပါဘူး။ နောက်များ ဆီးသီးရှားတဲ့အချိန်မှာ ရေဆေးပြီး ရေခွက်ထဲမှာ စိမ်ပြီး စားတတ်သလို၊ ထန်းလျက်တွေနဲ့လည်း ကျိုပြီးစားကြပါတယ်။ ဆီးပင်က အကိုင်းတွေများဆို ခုတ်ပြီး ခြံစည်းအဖြစ် ကာတတ်သလို၊ ထင်းအဖြစ်လည်း အသုံးပြုကြပါတယ်။ ထင်းအဖြစ် ကုက္ကိုကိုင်းတွေကိုလည်း ခုတ်ထစ်ပြီး အခြောက်လှမ်း သုံးကြသလို၊ ကုန်းအရပ်က ရောင်းတဲ့ ထင်းလှည်းတွေလည်း ဝယ်ပြီး သုံးရပါတယ်။ ထင်းတွေကို ဝယ်ပြီးလှောက်တာက ဝါဆိုဝါခေါင်ရေဖောင်ဖောင်မှာ သုံးရအောင်လို့ပါ။ ဝါဆို၊ ဝါခေါင်မှာဆိုရင် တရွာလုံးလဲရေတွေနဲ့၊ ရွာပတ်ဝန်းကျင်ကလည်း ရေပြင်တွေကြီးပါပဲ။ ရေတက်တဲ့ကာလတွေမှာ မြစ်ထဲ အထက်ပိုင်းက ထင်းတွေ မြစ်ရေနဲ့ အတူမျောလာတယ်ထင်ပါရဲ့။ ရွာထဲကနေ လှေတွေနဲ့ စီးပွားဖြစ် ထင်းဆယ်တဲ့သူတွေလည်းရှိပါရဲ့။ သူတို့ဆီကနေဝယ်ပြီးလည်း သိမ်းထားတတ်ပါတယ်။ မှတ်မှတ်ရရပြောရရင် မြစ်ရေနဲ့အတူ ဂုံညင်းသီးတွေ ပါလာတတ်လို့ ဆယ်ပြီး သိမ်းထားတတ်ပါတယ်။ ရေကျတဲ့ အချိန်ကျတော့ ကလေးတွေ ဂုံညင်းထိုးတမ်းကစားကြတာပေါ့။ နည်းနည်းအရွယ်ကြီးတဲ့ သူတွေက ပိုက်ဆံကြေး ဂုံညင်းထိုးကြပါတယ်။ ဒီတော့ ဂုံညင်းကို လေးလေးလေး ဖြစ်နေအောင် ဂုံညင်းကို အပေါက်ဖောက်၊ အထဲက အဆံတွေ ထုတ်၊ ပြီးတော့ ခဲ( Lead) တွေကို အရည်ဖျော်ပြီး ထည့်တော့ မာမာလေးဖြစ်သွားတာပေါ့။\nစကားစပ်လို့ ပြောဦးမယ်ဗျာ - ကျနော်တို့ရွာမှာ ပြိုင်လှေတွေရှိတယ်ဗျ။ ရွာပိုင်ပေါ့။ ရွာထိပ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းမှာ ထားတယ်။ ရေတွေများလာတဲ့ရာသီဆိုရင် ချောင်းရိုးတွေထဲ ရေတွေ ရောက်လာပြီဆိုလောက်ကတည်းကပါပဲ အဲဒီပြိုင်လှေတွေကို ရေချပြီး၊ ရွာကလူငယ်တွေ လှေလှော်ကျင့်ကြတာပေါ့။ ရွာက လှေနာမည်တွေက ဇော်မင်းနဲ့ ဇော်ဝင်းတဲ့။ ပြိုင်လှေဦးက ထောင်နေတဲ့ နေရာမှာ ရွဲလုံးကြီးတွေ အလှတပ်ပြီးလည်း ဘုရားပွဲလှည့်တာတွေလည်းရှိရဲ့။ ပြိုင်လှေက ကိုယ်ထည် အလုံးသေးသေးနဲ့ လူတစ်ယောက်စာ ထိုင်သာယုံလောက်ပါ။ လူတွေက အစီအရီထိုင်ပြီး တစ်ယောက်က လှေရဲ့ညာဖက်မှာ တက်ချပြီးလှော်ရင်၊ နောက်တစ်ယောက်က လှေရဲ့ဘယ်ဖက်ကို တက်ချပြီး လှော်ပါတယ်။ လှေရဲ့ နောက်ဆုံးမှာ တက်မကိုင်ကြီးပေါ့။ ဘုရားပွဲလှည့်တာမျိုးဆို လှေလှော်သားတွေကိုင်တဲ့ တက်မှာ ငွေရောင် အလင်းပြန်တာတွေ သုတ်ထားတာကိုး။ ဒီတော့ လှေအလယ်လောက်မှာ ထိုင်ပြီး စည်တီးတဲ့သူရဲ့ စီးချက်အတိုင်း တက်မတွေကို ညီညီညာညာမြောက်ပြီး အလှလှော်တာများဗျာ ငယ်ငယ်တုန်းက ကြည့်ဖူးတာဆိုပေမယ့် အခုထိ မျက်လုံးထဲက မထွက်ဘူး။ ပြိုင်လှေတွေက ရွာအပြင်ထွက်လှော်တော့ ဘယ်သူတွေ ကြည့်ကြတုန်း မေးချင်ကြမယ်။ အဲ အိမ်တိုင်းနီးနီးမှာ ကိုယ်ပိုင် ရိုးရိုးလှေတွေ ရှိတာပေါ့။ အဲဒါတွေနဲ့ ထွက်ကြည့်ကြတာပေါ့။ ကျနော်တို့ အိမ်မှာဆို လှေကြီး ၂ - စီးရှိတယ်။ တခုက အကြီးကြီး၊ နောက်တခုကတော့ အရွယ်လတ်ပေါ့။ လှေအကြီးကြီးကတော့ ခရီးခပ်လှမ်းလှမ်းသွားလို့ရတယ်လေ။ ရွက်အကြီးကြီးတပ်ပြီးတော့ပေါ့။ ရေမဝင်တဲ့ ရာသီတွေမှာတော့ သူတို့ကို စင်လေးဆောက်ပြီး တင်ထားရတယ်။ ရေစဝင်လာတဲ့ ရာသီမှာ လှေတွေက လှေစင်ပေါ်ကချပြီး ပွန်းညက်တွေနဲ့ လှေပေါက်တွေ၊ လှေစပ်ထားတဲ့ ပျဉ်အစပ်တွေကို ဖာရတယ်။ ပြိုင်လေးသေးသေးလေးတွေက ရွာက လူငယ်တိုင်းဆီလောက်မှာ ရှိတယ်။ သူလည်း လုံးလုံးသေးသေးလေးတွေပဲ။ သူကတော့ တစ်တောင်လောက် အရှည်ပဲရှိတာကိုး။ အလုံးကလည်း လက်တကိုင်စာလောက်ပဲရှိတာလေ။ သူ့ကိုကျတော့ လူတက်လှော်လို့မှ မရတာ။ ပလတ်စတစ်ရွက်တွေတပ်ပြီး ကလေးတွေ လှေပြိုင်တာပါပဲ။ ကျနော့်မှာက သစ်သားစက်လှေလေးရှိတယ်။ အကိုတွေ လုပ်ပေးထားတာ။ သစ်သားကိုထွင်းထားတာပဲ။ စက်လှေအခေါင်းရဲ့နောက်မှာ အပေါက်လေးဖောက်ပြီး ပန်ကာဝန်ရိုးတပ်ထားတယ်။ ပန်ကာကိုကျတော့ ကက်ဆက်ထဲက မော်တာနဲ့ လည်တာလေ။ ဓာတ်ခဲတွေလည်း စက်လှေပေါ်မှာပေါ့။ အဲဒါတွေနဲ့ ကစားရင် ကြီးလာတာပါပဲ။ အခုတော့လည်း နွားရုပ်တွေ၊ နွားရုပ်လှည်းတွေ၊ စက်လှေတွေတောင် ဘယ်ရောက်ကုန်ပြီးလဲ မသိပါဘူး။\nကျနော်တို့က ရွာကအိမ်က ၂-လုံးဗျ။ နှစ်ဆောင်ပြိုင်ခေါ်မယ်ထင်တယ်။ အိမ် နှစ်အိမ် အပြိုင်ဆောက်ထားတာ။ အိမ်အပေါ်ထပ်ကြမ်းပြင်နဲ့ အမြင့်ညီတူမှာ အိမ်၂ လုံးကြား ဝါးစင်ကြီးထိုးထားတာ။ ရေတွေကြီးတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီဝါးစင်ကြီးပေါ်မှာ ညဖက်ထွက်နေကြတာပေါ့။ လလေးကသာသာ၊ လူကြီးတွေပေါ် ပိုးလိုးပက်လက်လှဲပြီး၊ သူတို့စားတဲ့ လက်ဖက်သုပ်နှိုက်စားလိုက်၊ ရေနွေးကြမ်းသောက်လိုက်နေတာပါပဲ။ အဲဒီ ၀ါးစင်ကြီးက နွေရာသီကြလည်း အိမ်နှစ်အိမ်ကြားမှာ အမိုးကြီးဖြစ်နေတာပဲ။ နေကြာတွေ ပုတ်တဲ့အခါဖြစ်ဖြစ်၊ မြေပဲတွေ ဆွတ်တဲ့အခါဖြစ်ဖြစ်၊ ပြီး ဆေးတွေကိုင်တဲ့အခါဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအောက်မှ လုပ်ကိုင်တတ်ကြတယ်။\nကျနော်တို့က တောမကျ၊ မြို့မကျ ကောင်တွေပါ။ နေတာက မြို့ပေါ်၊ ကျောင်းပိတ်ချိန်ကတော့ ရွာကို ပြန်တယ်။ ရွာမှာ တောင်သူအလုပ်လုပ်ရတာကိုး။ ကလေးဆိုတော့ တောင်သူဦးစီးတော့ ဘယ်ဟုတ်ပါ့မလဲ။ တောက်တိုမယ်ရ လုပ်ရတာပေါ့။ မနက်မိုးလင်းရင် ဘုရားသောက်တော်ရေ၊ လူသောက်ရေ၊ သုံးရေ၊ နွားစာကျင်းရေ ခပ်ရတယ်။ လက်ငင်တွင်းပဲ။ စက်သီးနဲ့ဆွဲလို့လည်းရတယ်။ အဲဒါတွေလုပ်ပြီးရင် နွားချေးကျုံး၊ အမှိုက် အတော်အတန်လှဲရတယ်။ လိုအပ်ရင် တောထဲကို ထမင်းထုပ်လည်း လိုက်ပို့ရတယ်။ ငယ်ငယ်က ထွန်စီးလုပ်တဲ့သူကို သိပ်အားကျတာ။ သူက ဆရာပဲလေ။ ကိုယ်ကတော့ ထွန်နောက်က မြက်ကောက်အဆင့်ပါ။ ထွန်ဦးစီးဆိုတာက ရွာအိမ်မှာက ပညာရှင်လေ။ နည်းနည်းကြီးလာတော့ လုပ်ဖူးတယ်ရှိအောင် ထွန်တက်စီးဖူးတယ်။ ပြီးတော့ ထယ်လည်းထိုးဖူးတယ်။ ငယ်တုန်းက မလုပ်ရဘူး။ နွားခြေပြတ်သွားမှာ စိုးရိမ်လို့။ အကိုင်မတတ်ရင် ထယ်သွားနဲ့ နွားခြေကို လှီးဖြတ်သလို ဖြစ်တတ်တယ်။\nငယ်ငယ်က ရွာမှာတုန်းက ကစားရင် နွားရုပ်လေးတွေနဲ့။ ကစားစရာ လှည်းသေးသေးလေးတွေလည်း ရှိတာပဲ။ ကျနော်က နွားကို အတော်ချစ်တာ။ အိမ်မှာ နွားညိုကြီးရှိတယ်။ သိပ်လှတာ။ နွားက တအားလည်း သွက်တယ်။ နွားပျင်းမဟုတ်ဘူး။ သူ့နားရွက်တွေက အမြဲစွင့်နေတာလေ။ ကြိမ်တံကိုလည်း ကိုင်စရာ သိပ်မလိုဘူး။ သူက ကြိမ်တံ အထိတောင် ခံချင်တဲ့ ကောင် မဟုတ်ဘူးဗျ။ အခုတော့ သူလည်း ဆုံးသွားရှာပါပြီ။ သူက ခြံပေါက်နွားလေ။ သားရေဖင်ထိုင် သုံးတာ။ သဘောက နွားကြီး အိုသွားလို့ဆိုပြီး ထုတ်မရောင်းဘူး။ သေသွားတောင် သူ့သားရေကို ဖင်ထိုင်အဖြစ်သုံးတယ်လို့ ပြောတာ။ ကျနော်က ကလေးဆိုတော့ ညဖက် နွားစာကျွေးတာဝန်လည်း ကျတတ်တယ်။ နွားစာကျတော့ အစင်းမခိုင်းဘူး။ ကလေးဆိုတာကလည်း လူရာအလွန်ဝင်ချင်တာပါ။ လူကြီးက အန္တရာယ်ရှိလို့ မခိုင်းတာကို မကျေနပ်ဘူး။ ဇွတ်လူကြီး ဖြစ်ချင်တော့ လူကြီးလစ်တဲ့အချိန် ခိုးပြီး နွားစာစင်းတော့တာပဲ။ နွားစာစင်းစင်ဆိုတာကို မျက်လုံးထဲ မြင်အောင်ပြောပြမယ်။ လူခါးလောက် အမြင့်ရှိတဲ့ စင်ပါပဲ။ တဖက်ထိပ်မှာတော့ သစ်သားပြားအမာကို အောက်ခုံခုတ်တုံးသဘောမျိုးထားတယ်။ သူ့အပေါ်မှာ ဓားအရှည်တပ်ထားတယ်။ ဓားကို အပေါ်ဖက်က နောက်ကို ကိုင်းပြန်တဲ့ ဝါးကိုင်းကနေ ကြိုးနဲ့ ဆွဲချိတ်ထားသလို၊ နွားစာစင်းစင်အောက်မှာလည်း ဝါးလုံးရှည်တချောင်းရှိတယ်။ သူကိုလည်း ဓားရိုးနဲ့ ချိတ်ထားတယ်။ ဝါးတံကိုခြေထောက်နဲ့ နင်းပြီး ဓားကို အောက် ခုတ်တုံးပေါ်ကျအောင် လုပ်တာပဲ။ ဒီတော့ လက်နှစ်ဖက်နဲ့ ပြောင်းဖူးပင်လို နွားစာစင်းမယ့်ဟာတွေကို ကိုင်ပြီး ဓားအောက်ကိုသွင်း၊ ခြေထောက်ကလည်း အချိန်မှန်မှန်နင်း၊ နွာစာကိုလည်းရှေ့ကို ပုံမှန်လေး တဖြည်းဖြည်းသွင်းပေါ့။ သဘောကတော့ နွားစာကို လက်တဖက်နဲ့ကိုင်ပြီး လက်တဖက်က ဓားကိုင်ပြီး ခုတ်သလိုပါပဲ။ နွားစာစင်းစင်ရှေ့မှာ ခုတ်ပြီးသားနွားစာတွေ ထွက်လာရင် ခံဖို့ နွားစားခြင်းအကြီးကြီးတခုထားတာပေါ့။\nကျနော်တို့အရပ်က ဗမာဆေးစိုက်ကြတာ များတယ်။ ဆေးရွက်ကြီးပေါ့။ ဆေးပင်က တပင်လုံး အသုံးဝင်တယ်။ အမြစ်ကစလို့ သုံးတာပါ။ ဗမာဆေးရွက်ဆိုတာက အရွက်ကြီးတဲ့ အချိန်မှာဆို မုန့်ဆီကြော်တဲ့ ဒယ်ဝိုင်းလောက်တော့ ကြီးတတ်တယ်။ မုန့်ဆီကြော်တဲ့ ဒယ်ဝိုင်းကိုမသိရင် စကောလောက်ဗျာ။ စကောဆိုတာကို မသိသေးရင် လက်နှစ်ဖက်ကိုသာ အချင်းချင်းထိပ်ကကိုင်ပြီး ဝိုင်းကြည့်လိုက်။ ပြီးတော့ နည်းနည်းလေး ကြီးလိုက်။ ဆေးပင်စိုက်တာက ဒီလို။ ပျိုးပင်လေးတွေ ဝယ်စိုက်ရတာ။ ဆေးပင်ကြီးလာရင် အရွက်တွေက ဖားဖားကြီးတွေ ထွက်လာမှာဆိုတော့ တပင်နဲ့ တပင်ကို ခပ်ခွာခွာလေး အကွက်ချစိုက်ရတယ်။ ဆေးပင်ငယ်ငယ်ကလေးကို မြေကြီးထဲ စိုက်သွင်းပြီး နေကွယ်အောင် ခဲလုံးလေးနဲ့ ကာခဲ့ရတယ်။ ဆေးခင်းထဲမှာ ပေါင်းမြက်တွေ မပေါက်အောင်ကလည်း ပေါင်းပင်တွေ ရှင်းရတယ်။ ရေတွေလည်း လောင်းပေးရတတ်တယ်။ အပင်သေးလေးတွေ စောစောစီးစီး သေသွားရင် သူ့နေရာမှာ အစားထိုးပြီးလည်း နောက်တပင် စိုက်ရတယ်။ ဆေးပင် နည်းနည်းကြီးလာလို့ အရွက်တွေလည်း အတော်အသင့်ကြီးလားရင်၊ အောက်လက်ချိုးတယ်ဆိုပြီး၊ အပင်အောက်ခြေက အရွက်တွေကို ခူးပေးရတယ်။ အဲဒီအရွက်တွေကလည်း အခြောက်လှမ်းပြီး ရောင်းလို့ရပါတယ်။ သူ့ဈေးကတော့ သိပ်မကောင်းဘူးပေါ့။ နည်းနည်းကြီးလာရင် ဆေးပင်ထိပ်က အညွှန့်ကို ချိုးပေးရတယ်။ အပင်မြင့်သွားတာ မလိုချင်လို့ပါ။ ဒါမှ ဆေးပင်အပေါ်နားက အရွက်တွေက ဘေးကိုကားပြီး ထွက်လာမှာကိုး။ ပိုးတွေကျတတ်လို့ ပိုးသတ်ဆေးတွေလည်း ဖြန်းပေးရတယ်။ အရွက်တွေလည်း ကြီးလာပြီး ဆေးလည်း ရင့်လာပြီဆိုရင် ဆေးရွက်ခူးတော့တာပါပဲ။ အိမ်တင်လူနဲ့ ဘယ်အဆင်ပြေမလဲ။ ရွာထဲက တောင်သူမကြီးတဲ့သူ၊ အငှားလိုက်တဲ့သူတွေကို ငှားရတာပေါ့။ တစ်မနက်ကို ပိုက်ဆံဘယ်လောက်ပေးရတယ်ဆိုတာတွေတော့ မေ့ကုန်ပြီ။ အခုခေတ်ဈေးတွေလည်း မသိတော့ပါဘူး။ ဆေးရွက်တွေကို လှည်းကြီးနဲ့တင်ပြီး အိမ်ကို ပြန်လာတယ်။\nဆေးရွက်က အစိုတွေဆိုတော့ ဒီတိုင်းကြီးဘယ်ပြီးဦးမလဲ။ ညဖက်မှာ ဘက်ထရီးမီးလေးခပ်မှုန်မှုန်ထွန်းပြီး ဆေးရိုက်ရပါတယ်။ ဆေးရိုက်တယ်ဆိုတာက ဒီလိုပါ။ ဆေးရွက်ကြီးမှာ အလယ်က အရိုးကြီးက စိမ်းပြီး မာနေတာကို ရိုက်ရတာ။ သူကြေသွားမှ နေလှမ်းရင် အခြောက်မြန်မှာကိုး။ ဆေးရိုက်တာက များသောအားဖြင့် ယောက်ျားလေးက ဆေးရိုက်တယ်၊ မိန်းကလေးက ဆေးရွက်ဆွဲရတယ်။ အရှည်၂ -ပေ အနံ ၁-ပေ လောက်ရှိတဲ့ သစ်သားအပြားအထူပေါ်ကို ဘယ်ဖက်မှာ မရိုက်ရသေးတဲ့ ဆေးပုံပေါ်က ဆေးရွက်ကြီးကို ဘယ်ဖက်နဲ့ဆွဲတင်၊ ညာလက်နဲ့ ကိုင်ထားတဲ့ ဆေးရိုက်တက်အပြားနဲ့ ဆေးရွက်ကို ရိုက်ချရတယ်။ ရိုက်ပြီးသားဆေးရွက်ကို ဆေးရိုက်ခံရှေ့မှာ ထိုင်နေတဲ့ မိန်းကလေက ဆွဲပြီး ဖြတ်ကနဲ့ ခြေထောက်နား ပုံလိုက်တယ်။ အရိုက်နဲ့ အဆွဲ တိုင်မင်ကိုက်ရပါတယ်။ မကိုက်လို့ လက်ထုမိတတ်ပါတယ်။ ကျနော်တို့လို ကလေးတွေကတော့ ဆေးလည်း မရိုက်ရပါဘူး၊ ဆေးလည်း မဆွဲရပါဘူး။ မရိုက်ရသေးတဲ့ ဆေးပုံတွေကိုသယ်လိုက်၊ ရိုက်ပြီးသားတွေကို ပို့လိုက်လုပ်ရတာပါ။\nဆေးရွက်တွေရိုက်လို့ပြီးရင် ဆေးလှမ်းရပါတယ်။ ဆေးရွက်တွေကို လှမ်းပြီး သူတို့ခြောက်လာတဲ့အခါ လေတိုက်လို့ လွင့်ပါမသွားအောင် ယင်းတံနဲ့ဖိရပါတယ်။ ယင်းတံဆိုတာက လက်မလောက်တုတ်ပြီး လူတစ်ရပ်လောက်ရှည်တဲ့ တုတ်ချောင်းရှည်ပါ။ ယင်းပင်က ရလို့ ယင်းတံလို့ခေါ်တာများလား အသေအချာမသိပါဘူး။ ယင်းတံချတယ်၊ ကိုင်းတံချတယ်လို့ ကျနော်တို့အရပ်က ခေါ်ပါတယ်။ အိမ်ဝိုင်းအကျယ်ကြီးထဲမှာ ဆေးလှမ်းသလို၊ ကိုယ့်ရွာနားက ရိတ်သိမ်းပြီးလို့ ဘာမှ မရှိတော့တဲ့ အခင်းလွတ်တွေထဲမှာလည်း ဆေးရွက်လှမ်းလေ့ရှိပါတယ်။ တချို့တွေကတော့ ရေမရှိတော့တဲ့ ချောင်းထဲက သဲပြင်ပေါ်မှာလဲ ဆေးရွက်ကြီးလှမ်းပါတယ်။ သဲပြင်ပေါ်လှမ်းရင်တော့ ယင်းတံမချပါဘူး။ ဆေးရွက်တွေပေါ် သဲနဲ့ပက်လိုက်တာပါပဲ။ တောင်သူလုပ်ရတာ အဲသလိုပင်ပန်းပါတယ်။ ဒါက ဆေးလှမ်းတာပဲ ရှိသေးတာပါ။\nဆေးရွက်ကြီးတွေ ခြောက်သွားပြီဆိုရင်ဆိုရင် ဆေးရွက်တွေကို ရုတ်ရပါတယ်။ လှမ်းထားတဲ့ ဆေးရွက်တွေကို ပြန်သိမ်းရတာပါ။ ဆေးရွက်တွေက နေပူလှမ်းထားတာဆိုတော့ အစိမ်းရောင်အရွက်ကနေ အဝါရောင်ကို ပြောင်းနေပါပြီ။ နေပူတော့ ဆေးရွက်တွေက ကြွပ်ဆပ်နေပါတယ်။ ဒီတော့ ရေမွှားမွှားပြန်ဖြန်းရပါသေးတယ်။ ဆေးရွက်တွေကို ကိုင်လို့ရအောင်လို့ပါ။ အဲဒီလို လုပ်နေတဲ့အချိန်မှာ လေငြိမ်နေရင် ကိစ္စမရှိပါဘူး။ လေများတိုက်ရင်တော့ ချထားတဲ့ ယင်းတံရုပ်ရတဲ့သူနဲ့ ဆေးသိမ်းတဲ့သူနဲ့ မဝေးမကွာဖြစ်အောင်လုပ်ရပါတယ်။ တခါတလေများ ဆေးလှမ်းထားတဲ့နေရာကို လေပွေဝင်တိုက်သွားလို့ကတော့ အသည်းကို ကွဲပါရော။ လှမ်းထားတဲ့ဆေးတွေ ကျိုးကြေကုန်။ တစစီလိုက်ကောက်ရတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဈေးကောင်းရတော့မလဲ။ ဆေးရွက်တွေ အိမ်ရောက်တော့ အောက်ခြေကို သဲခင်းပြီးဆေးရွက်တွေကို ထပ်ပြီး သိမ်းရပါတယ်။ ဒါတောင် ပုတ်ထဲမထည့်ရသေးပါဘူး။ ဆေးပုတ်ထဲကို ထည့်တာက နောက်ဆေးတွေ အားလုံးသိမ်းပြီးမှပါ။ ဆေးကိုင်တတ်တဲ့သူကို ငှားပြီးမှ ဆေးပုတ်ထဲ ထည့်ရတာပါ။ ဆေးပုတ်ဆိုတာက ဝါးပြားလေးတွေနဲ့ ယက်ထားတဲ့ ခြင်းတောင်းအကြီးကြီးပါ။ ဆေးက ဒါက အရွက်ကိစ္စပဲရှိသေးတာပါ။ အရွက်တွေခူးလိုက်တော့ ကျန်ခဲ့တဲ့ ပင်စည်အရိုးကလည်း အလကားမဖြစ်ပါဘူး။ နှုတ်ပြီး တမိုက်လောက် အဖြတ်လေးတွေ ခုတ်ပြီး နေလှန်းရတာပါပဲ။ နေပူထဲဆေးရိုးတွေကို လှမ်းတော့ ဆေးရိုးလှန်းတယ်ခေါ်တာလေ။ ဆီကို ရေချိုး၊ ဆေးရိုးမီးလှုံဆိုတဲ့ သီချင်းစာသား ကြားဖူးတယ်မိုလား။ မီးရေးထင်းရေးလည်း ဂရုစိုက်ရပါတယ်။ မီးများ ပေါ့ဆလိုက်လို့ကတော့ တစ်နှစ်လုံး ကြိုးစားလုပ်ထားတာလေး မီးထဲပါသွားရင် တောင်သူဆိုတာ ကုန်းကောက်စရာ မကျန်အောင် ဖြစ်သွားတာလေ။\nကျနော်တို့အရပ်မှာ တောင်သူအများစိုက်တာက မြေပဲပါ။ မြေပဲပင်ကို စိုက်တယ်ဆိုတာ မြေပဲဆံကို အမြောင်းလိုက်မြေထဲ မြှုပ်ရတာပါ။ အဲဒီအလုပ်ကို လုပ်ဖို့ရာ အငှားလူခေါ်ရင် ကိုယ့်ဆီမှာ အလုပ်လုပ်တာ များတဲ့သူကို ခေါ်ကြလေ့ရှိတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မြေပဲတွေကို နှုတ်ကြတော့လည်း သူတို့ကို ပြန်ခေါ်ချင်လို့ပါ။ မြေပဲပင်ကြားထဲမှာ ပြောင်းဖူးပင်တွေကိုလည်း ခပ်ခြားခြားစိုက်လေ့ရှိတယ်။ နေကြာပင်တွေလည်း ကြားညှပ်စိုက်တတ်တယ်။ မြေပဲတွေမှာလည်း ပိုးကျတတ်တယ်။ ပိုးကျတော့လည်း ဆေးဖြန်းပေါ့။ မြေပဲတွေရင့်လာပြီဆိုရင် နှုတ်ရတော့တယ်။ မြေပဲပင်က အပင်ထွားလှ မြေပေါ်တစ်တောင်လောက်ပေါ့။ များသောအားဖြင့်က တမိုက်လောက်ရှိတာပါ။ မြေပဲက မြေကြီးထဲမှာ ဥဥတာပါ။ အမွှာလိုက်တွေ ပြွတ်ခဲနေတာ။ မြေပဲပင်တွေကို လက်နဲ့ပဲ ဆွဲနှုတ် အတန်းလိုက်တွေ အခင်းထဲမှာပဲ အတန်းလိုက်တွေ စီချထားတာပါ။ အဲဒါတွေကို တောထဲမှာ နှုတ်ရင်း နားတဲ့အချိန်မျိုးမှာ ၊ တောထဲမှာ ရတဲ့ ပြောင်းဖူးပင်ခြောက်တို့ ကုလားပဲပင်ခြောက်တို့ကို မီးပုံကြီးလုပ်ပြီး မြေပဲလည်း ဖုတ်စားကြသေးတာပါ။ ကုလားပဲလည်း ဖုတ်စားတာပါပဲ။ မြေပဲဖုတ်စားရတာများ ပါးစပ်တွေများ မဲတူးနေတာပါ။ အဲဒီအချိန် တောင်သူအရှင်က လာပို့တဲ့ ထမင်းပူပူကို ငရုတ်သီးထောင်ရယ်၊ ချဉ်ရည်ရွက်ဟင်းနဲ့ လွေးရတာလောက် အရသာရှိတာ အခြားမှာ ရှိဦးမှာလား။ ပြီးတော့ လက်ဖတ်သုတ်တို့၊ ထန်းလျက်ခဲတို့နဲ့လည်း အစာပိတ်ရသေးတယ်လေ။ လူအများတောထဲမှာ စုစားရတာ အရသာရှိသလို၊ ပျော်စရာလည်း အလွန်ကောင်းတာပါပဲ။\nညနေခင်းလောက်ရောက်တော့ မြေပဲတွေကို လှည်းပေါ်တင်ရတယ်။ အိမ်ဝိုင်းထဲရောက်တော့ တစ်ရက်လောက်ထားရင်ထားသေးတယ်။ မြေပဲ စိုက်တုန်းကလူတွေကိုပဲ မြေပဲအနှုတ်မှာခေါ်သလို၊ မြေပဲနှုတ်တဲ့သူတွေပဲ မြေပဲကို ဆွတ်ရတာပါ။ လက်သွက်တဲ့သူတွေက မြေပဲများများဆွတ်နိုင်တော့ မြေပဲများများရတာပေါ့လေ။ အခင်းရှင်တောင်သူက မြေပဲဆွတ်တဲ့သူတွေကို အခပေးရတာက ပိုက်ဆံမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ဆွတ်နိုင်တဲ့ မြေပဲတွေကို သူ့အပုံနဲ့သူ ပုံရပါတယ်။ အားလုံးပြီးပြီဆိုတော့ ခွဲတောင်း၊ စိတ်တောင်း စတာတွေနဲ့ အလုပ်လုပ်သူ မြေပဲ ဘယ်လောက် ဆွတ်နိုင်သလဲချိန်ပါတယ်။ ပြီးရင် ၅ ချိုး ၁ ချိုးလောက်ကို အလုပ်လုပ်သူကို ပြန်ပေးတာပါ။ အခြားလုပ်တာနဲ့ စာရင် သူက မြိုးမြိုးမြက်မြက်ရတော့ ကိုယ့်ဆီအမြဲလုပ်နေသူတွေကိုသာ အဲဒီအခွင့်အရေးပိုပေးချင်တာပါ။ လက်မသွက်လို့ နည်းနည်းဆွတ်နိုင်တဲ့သူကိုလည်း အခင်းရှင်က တိုးပေးတာပါပဲ။ ငယ်ငယ်တုန်းက သူများလုပ်တော့ကိုယ်လည်း လိုက်ပြီး မြေပဲဆွတ်တာပါပဲ။ မြေပဲဆွတ်တယ်ဆိုပေမယ့် လူတွေများတော့ ပျော်လွန်းလို့ မြေပဲအပင်ပုံပေါ်ကို တက်တက်ပြီး ဂျွမ်းထိုးသေးတာပါ။ မြေပဲပင်ပုံပေါ်တက်ရတာက တောင်ကြီးပေါ်များတက်ရသလိုပါ။ အဲသူများတွေက မြေပဲကို ဝေပုံကျ ခွဲယူတော့ ကိုယ့်အိမ်အလုပ်ပေမယ့် ကိုယ်လည်း ဝေပုံကျ ရချင်တာပေါ့။ အိမ်က အဒေါ်ကလည်း ပျော်အောင် ခွဲပေးရှာတယ်။ ငါ့တူဘယ်လောက်ရတယ်။ အရီးသိမ်းပေးမယ်နော်ဆိုပြီး သူပဲ ယူသွားတာပါ။ ကိုယ့်မှာသာ ငါ့မှာ မြေပဲ ဘယ်လောက်ရှိနေပြီဆိုတာကို မှတ်လိုက်ရတာ မောလို့ပါ။ ပြီးတော့လည်း ရတာမဟုတ်ပါဘူး။နောက် အရီးကျနော့် မြေပဲဖိုးဘယ်လောက်ရှိတယ်နော်လို့ ပြောလိုက်ရင် အရီးက အေးအေး ငါ့တူ အရီးကိုလည်း ထမင်းဖိုးဘယ်လောက်ပေးရဦးမှာနော်ဆိုပြီး ပြန်စတတ်ပါတယ်။ အဲသလိုဆို သိပ်ချစ်ရတဲ့ ဒေါ်ကြီးကိုတောင် မခေါ်နိုင်မပြောနိုင်တွေ ဖြစ်ရတာပါ။\nကျနော်တို့ အရပ်မှာ တောင်သူတွေ အစိုက်များတာ နောက်တခုက ပဲနီတွေ၊ ပဲကြားတွေ စိုက်ကြတာပါပဲ။ ဘယ်လိုစိုက်သလဲဆိုတာကို အသေအချာ မသိပါဘူး။ ပဲသီးတွေ သီးလာရင်တော့ မရင့်ခင်စပ်ကြား၊ ပဲနှပ်လည်း လုပ်စားလို့ရပါတယ်။ ထားတော့ ပဲသီးတွေ ရင့်လာပြီဆိုရင် ပဲတောင့်တွေက ခြောက်ပြီး ကွဲအက်လာတတ်တယ်။ အဲဒီလိုဆို ပဲတွေကို ရိတ်သင့်ပြီပေါ့။ ပဲရိတ်တော့ တံစဉ်နဲ့ ရိတ်တာပါ။ တံစဉ်ကလည်း မကိုင်တတ်ရင် လက်တွေ ပြတ်တတ်ပါတယ်။ ပဲတွေရိတ်ပြီးရင် အထွေးလိုက်လုံးထားခဲ့ရတာပါ။ အိမ်က နွားလှည်းလာရင် ပဲထွေးကို ခက်ရင်းနဲ့ထိုးပြီး လှည်းပေါ်တင်ရတယ်။ အိမ်ကို ပြန်သယ်ရတာပါပဲ။ အိမ်မှာက ပဲနှယ်ဖို့ တလင်းပြင်ရှိတယ်လေ။ တလင်းပြင်က ကြိုလုပ်ထားရတာပါ။ တလင်းပြင်လုပ်ရတာက ကိုယ့်အိမ်ဝိုင်းအလွတ်ထဲမှာ နေရာလွတ်ခပ်ကျယ်ကျယ်တခုကို မြေမာပြီး မပေါက်မစပ်မရှိအောင် လုပ်ရတာပါ။ တလင်းပြင်လုပ်မယ့် မြေကွက်ကို ရေဖြန်းရတယ်။ ပြီးရင် နွားလှည်းနဲ့ အချိန်တွေ အကြာကြီး ပတ်မောင်းရတာပါ။ တချို့နယ်တွေမှာတော့ လမ်းကြိတ်စက်ဘီးလို ဒလှိမ့်တုံးနဲ့ လုပ်တာလည်း တွေ့ဖူးပါတယ်။ မနက်အစောကြီးထပြီး လှည်းကို မောင်းရတာပါ။ အဲသလို အကြာကြီးမောင်းပြီး တလင်းက မာလာပြီဆိုမှ ရပ်ရတာပါ။\nအဲဒီတော့ တောထဲက သယ်လာတဲ့ ပဲနွယ်ထွေးတွေကို တလင်းထဲမှာ တစ်ရက်နှစ်ရက် နေပူခံထားရတယ်။ အပင်က အရွက်စိမ်းနေရင်လည်း ခြောက်သွားအောင် ပဲသီးတွေလည်း နေပူတော့ ပွင့်အန်ထွက်လာအောင်ပေါ့။ ပြီးရင်တော့ နွားတွေနဲ့ ပဲနွယ်တွေပေါ် ပတ်မောင်းရတာပါပဲ။ နေ့လည် ပူပူကြီးမှာ လုပ်ရတာပါ။ ဒါမှလည်း ပဲတွေက ကွဲထွက်လာမှာလေ။နေပူသက်သာအောင် ခမောက်ကြီးကိုဆောင်၊ အင်္ကျီလက်ရှည်ဝတ်ပြီး အလုပ်လုပ်ရတာပါ။ နွားတွေက ပဲနယ်နေတုန်း နွားချီးပါရင် ပဲနွယ်တွေကို လက်ကကိုင်ပြီး နွားချီးတွေကို တလင်းအပြင်ဖက်ကို လွှင့်ပစ်ရပါတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နောက်တပတ်ပတ်လာရင် နွားချီးတွေပေါ် နွားတွေ ထပ်လျှောက်ရင် ပဲနွယ်တွေ အကုန်လုံး နွားချေးတွေနဲ့ ရောပြီး ကိုင်ရတွယ်ရတာတွေ ရှုပ်ကုန်မှာ မို့ပါ။ ပဲနွယ်တွေနယ်ပြီးတဲ့အခါမှာ ဇကောဇကာတွေနဲ့ ပြာတီးပြီး၊ ပဲနွယ်တွေကြားက ပဲကိုရအောင် ပြာစင်ယူရတာပါ။\nနေကြာတွေလည်း စိုက်ပါရဲ့။ နေကြာတောအနေနဲ့ အခင်းတခုလုံးစိုက်သလို၊ စိုက်ခင်းဘေးတလျောက်မှာ စည်းထရံအကာသဘောမျိုးလည်း စိုက်ကြတယ်။ နေကြာပွင့်တွေ ဝါဝါထိန်ပြီး၊ နေကြားရိုးက စိမ်းနေတော့ အပင်က တော်တော်လှပါတယ်။ နေကြာစေ့တွေ ရင့်လာတဲ့အခါမှာတော့ တံစဉ်နဲ့ နေကြာပွင့်တွေကို ရိတ်ပြီး သိမ်းတယ်။ အိမ်ကိုယူလာပြီး၊ ညဖက်အခါမျိုးမှာ နေကြာပွင့်ကို တုတ်နဲ့ ရိုက်ပုတ်ပြီး နေကြာစေ့ထွက်အောင်လုပ်ကြတယ်။ ထွက်လာတဲ့ နေကြာစေ့တွေကို အခြောက်လှမ်းသလို၊ နေကြာစေ့ထွက်သွားလို့ ကျန်ခဲ့တဲ့ နေကြာအပွင့်ကြီးကိုလည်း နေလှမ်းပါတယ်။ နေကြာစေ့ခြောက်တွေကို မြို့ပွဲရုံတွေသွား ရောင်းရင် ရောင်းနိုင်သလို၊ နေကြာဆီလည်း ကြိတ်လို့ရတာပေါ့။ နေကြာပွင့်ခြောက်တွေ နေကြာရိုးခြောက်တွေက အိမ်တွေမှာ လတ်တလော ထင်းဆိုက်စရာဖြစ်တာပေါ့။ မီးခိုးတွေ ထွက်လွန်းလို့ ကျနော်ကတော့ သဘောမကျပါဘူး။ ရွာအိမ်မှာက ဆီကိုဆိုရင် မြေပဲဆီပဲ အသုံးများတာပါ။ မြေပဲဆီရအောင်က ထွန်ဆုံကြီးထဲမှာ မြေပဲဆီကြိတ်တာပါ။ နွားနဲ့ပဲ ဆုံကိုလှည့်ရတာပါ။ ဆီလည်းထွက်လာသလို၊ နှမ်းဖတ်လည်းရပါတယ်။ မြေပဲတွေက အပင်ကနေရတာက အတောင့်တွေပါ။ အတောင့်တွေထဲက အဆံရအောင်က မြေပဲကြိတ်ဆုံရှိတဲ့အိမ်တွေဆီမှာ သွားကျိတ်ရတာ။ အဝိုင်းကျောက်ပြားကြီး ၂ ချပ်ကို မြေပဲတောင့်ဝင်သာရုံကလေးဟထားပြီး ဘေးမှာ သစ်သားတိုင်တွေနဲ့ ထပ်ထားတယ်။ အပေါ်ကနေ လက်ကိုင်ဝါးတံအရှည်ကို တိုးလိုက်ဆုတ်လိုက်လုပ်တဲ့အခါ ကျောက်ဘီးလုံးတွေကလည်သွားရော။ ကျောက်ဝိုင်းပြား၂ ခုကြားကို မြေပဲတောင့်တွေ ရောက်အောင်က သူတို့ ကျောက်ပြား၂ ခုအပေါ်မှာ မြေပဲတောင့် သွန်စရာ သစ်သားဇလားကြီးတပ်ထားတာ။ ကျောက်ဝိုင်းပြား ၂ ချပ်ကြားက မြေပဲဆံတွေရော၊ ကွဲသွားတဲ့ မြေပဲဆံတွေရော ထွက်သွားတော့တာ။ ဇကောဇကာတွေနဲ့ ပြာတီးပြီး မြေပဲတောင့်၊ မြေပဲဆံခွဲယူရတာပေါ့။ မြေပဲခွံတွေကို နွားလည်း ကျွေးလို့ရပါတယ်။\nပြောင်းဖူးပင်တွေကလည်း နွားစာ အိမ်မှာ နွာစာအဖြစ်သုံးပါတယ်။ ကျနော်တို့အရပ်မှာ ပြောင်းဖူးတွေကလည်း စားလို့မှ မကုန်တာ အဖူးလိုက်တွေကို အပေါ်အခွံအလွှာလေးဆွဲလှန်လိုက်ပြီး ပြောင်းဖူးတွေကို တွဲပြီး ဝါးလုံးတန်းအရှည်ပေါ် ခွတင်ထားတာပေါ့။ သူတို့တွေ ခြောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ လုပ်တတ်ကိုင်တတ်တဲ့သူကို ခေါ်ပြီး ပြောင်းဖူးဖတ်လုပ်ပါတယ်။ သူက ဆေးပေါ့လိပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးတာ။ ငယ်ငယ်တုန်းက အဖွား ပြောင်းဖူးဖတ်ဆေးလိပ် လိပ်တာ မြင်ဖူးတယ်။ အဖွားတင် မဟုတ်ပါဘူး အဒေါ်တွေလည်း ပြောင်းဖူးဖတ်ဆေးလိပ်သောက်ကြတာပဲ။ ကျနော်ငယ်ငယ်တုန်းက အဖွားတို့ဆီက တောင်းပြီးတော့ ပြောင်းဖူးဖက်ဆေးလိပ် သောက်ဖူးတယ်။ ဖင်ဆီခံက အကြီးကြီးနဲ့ သောက်ရတာ မောလိုက်တာ။ ငယ်တုန်းကဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် အရသာခံတတ်မှာလဲ။ ပြောင်းဖူးစေ့ခြောက်တွေကလည်း ရောင်းစားလို့ရတာပါပဲ။ ငယ်တုန်းက အဖွား(အဖေ့အမေ)ရွာသွားလိုက်၊ အမေ့ရွာ အမေ့အမတွေ(အဒေါ်တွေ)ဆီ သွားလိုက်နေရတာပေါ့။ အဒေါ်တွေကလည်း အဖွားနဲ့ ရွယ်တူတွေပါ။ အမေက မိသားစုကြီးကြီးမှာ အငယ်ဆုံးသမီးဆိုတော့ အဖေ့ဖက်က အဖွားနဲ့ အမေ့ဘက်က အဒေါ်အကြီးဆုံးက ရွယ်တူတွေပါ။ အဖေကတော့ သူ့မိသားစုမှာ အကြီးဆုံးသားလေ။ အမေ့ဘက်မှာ အဒေါ်ကြီးက နှစ်ယောက်ရှိတာ။ အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယအကြီးဆုံးပေါ့။ နှစ်ယောက်လုံးက အပျိုကြီးပါ။ ကျနော် တက္ကသိုလ် တတိယနှစ်လောက်မှာ အဖွားဆုံးသွားတယ်။ ၂ ဖက်လုံးက အဖိုးအဖွားတွေထဲမှာ ငယ်ကတည်းက အဲဒီအဖွားတစ်ယောက်ပဲ မှီတာလေ။ သူကလည်း မြေးတွေချစ်လိုက်တာ။ မြေးတွေကလည်း ချစ်လိုက်တာ။ ဟိုတလောက အမေ့အကို ဦးကြီးတစ်ယောက် ဆုံးသွားတယ်လေ။ သူက ရွာမှာ ဆိုင်းဝိုင်းခေါင်းဆောင်။ ဘာမှသာ မတီးတတ်တာ။ သူ့အိမ်မှာ ရွာပိုင် ဆိုင်းဝိုင်းကိုထားတယ်။ ငယ်တုန်းက ဦးကြီးအိမ်ကို သွားပြီး ဆိုင်းဝိုင်းတီးရတယ်။ တကယ်မတီးတတ်ပါဘူး။ ဟိုတီးဒီတီးလုပ်လိုက်ရင် အသံထွက်တော့ ပျော်လို့တီးတာပါ။ ရွာသီချင်းကလည်း ရှိသေးတယ်။ ဘယ်သူစပ်တယ်တော့ မသိဘူး။ အခုတော့ ဦးကြီးက ဆုံးသွားတော့ အဲဒီဆိုင်းဝိုင်းကြီးလည်း ဘယ်ပြောင်းပြီး ထားပြီလဲမသိပါဘူး။\nကျနော် ရွာကို ပြန်မရောက်တာ ၁၃ နှစ်ရှိပါပြီ။ ငယ်တုန်းက တွေ့ကြုံခဲ့တာတွေကို အမှတ်တရ ပြန်ရေးတာပါ။ စကားလုံးအသုံးအနှုန်းတချို့က ကြာတော့ မေ့နေလို့ လွဲနိုင်ပါတယ်။ အိမ်ကို ဖုန်းဆက်ရင် အမေက ရွာမှာ ဘုရားဆွမ်းချလုပ်တဲ့အကြောင်း၊ တရားပွဲလုပ်တဲ့အကြောင်းစသည်ဖြင့် ပြောပြလေ့ရှိတယ်။ အမေပြောတဲ့အထဲမှာ ရွာကလူတွေ တောင်သူလုပ်ရတာ အဆင်မပြေကြကြောင်း၊ လူငယ်တွေကလည်း မလေးရှား၊ ကိုရီးယား စသည်ဖြင့် အလုပ်ထွက်လုပ်ကြတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်း ပြောပါတယ်။ လူဆိုတာ ရေကြည်ရာ မြက်နုရာကို ရှာရတာပဲမိုလို့ အပြစ်မတင်မိပါဘူး။ ဒီလောက် ပင်ပင်ပန်းပန်း လုပ်ကိုင်နေရတာတောင် ကျနော်တို့ရွာကလူတွေ ဆင်းရဲတွင်းနက်နေရတာကို မကျေနပ်ပါဘူး။ ခေတ်တွေ စနစ်တွေ အမြန်ပြောင်းပြီး ရွာကလူတွေ ရွှေထီးဆောင်းတဲ့ခေတ်ကို အမြန်ရောက်စေချင်လှပါပြီဗျာ။\nကျနော့်ရွာအကြောင်း ဒီမှာပြီးပါပြီ။ လာရောက်ဖတ်ရှုအားပေးတာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ။\nPosted by ဇနိ at 4:10 PM\nပီတိ September 5, 2008 at 7:44 PM\nကိုဇနိ ရေးတာကိုဖတ်ပြီး အညာကို ပိုလွမ်းသွားပါပြီ။ မတန်ခူးရေးထားတာဖတ်ပြီးကတည်းက လွမ်းနေတာ....\nကျွန်းတွေကထွက်တဲ့ ခရမ်းသီးကြီးတွေလည်းကြိုက်တယ်။ ဆောင်းတွင်းမှာဆို ခရမ်းသီးမီးဖုတ်ကို သုတ်စားရတာ အင်မတန်ကောင်းတယ်။\nအဲဒီအချိန်ဆို ခရမ်းချဉ်သီးတွေလည်း အင်မတန်ပေါတာပဲ... တစ်ပိဿမှ တမတ် ငါးမူး၊ သယ်လာတဲ့စရိတ်တောင်ကာမိရဲ့လားမသိဘူး၊ အပိုပေးတာနဲ့ဆို စားလို့တောင်မကုန်နိုင်ဘူး။ အဲဒီအချိန်ဆို အမေက ခရမ်းသီးယိုထိုးပေးတယ်...\nရေတက်တဲ့အချိန်ဆို ကျွန်တော်တို့မြို့က ရေ၀င်တဲ့ရပ်ကွက်တွေထဲမှာ လှေသွားစီးပြီ ရေပက်ကြတာ ပွဲတော်လိုဖြစ်နေတော့တာပဲ....\nအခုတလောစားချင်နေတာကတော့ မန်ကျည်းရွက်နုနုလေးတွေကို ပဲဟင်နဲ့ ကြက်သွန်နဲ့ သုတ်တဲ့ မန်ကျည်းရွက်သုတ်...\nအကုန်လွမ်းစရာတွေကိုး... ကျွန်တော်လည်း အညာမရောက်ဖြစ်တာ ၈နှစ်ကျော်နေပြီပေါ့...\nတန်ခူး September 5, 2008 at 8:31 PM\nကိုဇနိရေ… ဖတ်ရတာ အားရလိုက်တာ… ရွာလေးကို ကိုယ်ပါရောက်သွားသလို အရေးအသားညက်၊ အကြောင်းအရာကလဲ စုံလင်လိုက်တာ… ကျွန်မတို့ နယ်နဲ့ မနီးမဝေးမို့များသောအားဖြင့် မျက်စိထဲမြင်မြင်သွားတယ်… နွားစာစင်းစင်၊ ဆီကြိတ်ဆုံ အားလုံးရင်းနှီးနေတာမို့ကိုဇနိရေးထားတော့ အညာကို ပိုလွမ်းသွားတယ်… ကုလားပဲဟင်းချိုနဲ့ အမဲသားနှပ်ကလေးတောင် စားချင်သွားတယ်… ကိုဇနိရေ… မပြန်တာ ၁၃နှစ်ဆိုတော့ အတော်ကြာပြီပဲနော်… ကျွန်မတော့ မနှစ်က တခေါက်ရောက်သေးတယ်… မဇနိနဲ့ ရွာမှာ မင်္ဂလာပြန်ဆောင်ရင် သိပ်ပျော်စရာကောင်းမှာပဲနော်… ကျွန်မကတော့ ကျွန်မသားကို အညာမှာရှင်ပြုဖို့ခုထဲက စိတ်ကူးယဉ်ထားတာ…\nkhin oo may September 5, 2008 at 8:54 PM\nကောင်းပါသည်ခင်ဗျား။ တို့ အမ်းတောင်ကြားသွားတော.မကွေးကားစီး မင်းဘုးမှာ တစ်ခါမှ မသိဘူးတဲ အိမ်က လမ်းမှာ ခရီးလမ်းစဉ် မေးမိတာ အိမ် ပါ ခေါ်သွားပြီး ထမင်းကျွှေး ရှားတဲ့ ရေ ကို ပါ ပေးချူိူး။ ခဏ ပေးအိပ်ထားတယ်။ ကားထွက်ခါနီး အထိ ဧည့်ခံပေးထားတာ စိတ် လေ သွားတယ်။ အဲဒီ လူ များ ရန် ကုန် ရောက် လာရင် ကို ယ် သူ့လောက်ဧည်ှုဝတ်ကျေနိုင်မယ် မထင်ဘူး။ ကူညီတတ် လိုက် ကြတာနော်။\nRepublic September 6, 2008 at 5:06 AM\nကျနော်၂ခါ ၃ခါ လောက်ပြန်ဖတ်ပါတယ် ၊၊\nကိုယ့်အညာရွှာ လေး ကိုတော်တော်စုံစုံလင်လင် အောက်မေ့ဖွယ် ပြန်ရေးထားတဲ့ ကိုဇနိပို့စ်လေး က ..ကိုယ်ဇနိကိုယ်တိုင် အတွက် အမှတ်တရ ရှိနေမှာပါ ၊၊\nဖတ်ရတာ ..အားရှိလှပါတယ်ဗျာ ၊၊\nMy Wonderful Moral Thoughts September 6, 2008 at 7:29 AM\nI inspired by your writing skill as you presented very well indeed. I read this post4times to make me more understand.\nလုလု September 6, 2008 at 4:46 PM\nကိုဇနိရေ့့့ \nအမေနဲ့ ရွာကိုလွမ်းတယ်ဆိုတဲ့အတိုင်းကို ဖြစ်သွားတာ။\nအမဲသားကို ခရမ်းချဉ်သီး၊ ငရုတ်သီးစိမ်းနဲ့ ချက်ထားတာတောင် စားချင်သွားတယ်\nတာတူး September 6, 2008 at 8:24 PM\nကိုဇနိရေ ခုလို သေချာ ရှင်းပြပေးထားတွေ အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ခင်ဗျာ ။\nဖတ်သူ များကို ဗဟုသုတ ရော ရသပါ ပေးတဲ့ ပိုစ့် လေးပါပဲ ခင်ဗျာ ။\nကျနော်တို့ ရွာဘက်လည်း ၁၉၉၀ လောက် နောက်ပိုင်းထဲက\nကြိတ်ဆုံတွေ မောင်းဆုံတွေ ခောတ်ပျောက် သွားတာဗျ။ ဆီဆုံ တွေဆို ကျနော် ခပ်ငယ်ငယ်\n၁၉၈၅ ၀န်းကျင်ထည်းက မတွေ့ ရတော့တာ ။နောက် ကလေးတွေဆို မြင်တောင် မမြင်ဘူးကြတော့ဘူးဗျ ။\nရွာ အလုပ်တွေ ၊ မိရိုးဖလာ အလုပ်တွေက ပင်ပမ်းပြီး ၀င်ငွေနည်းတော့ လူငယ်တွေက မြို့တက်ကြရင်းနဲ့\nရွာဓလေ့တွေ ပျောက် လာလိုက်တာ နော် ။\nရွာတွေ ရွှေထီးဆောင်း တဲ့ခေတ်ကို မြန်မြန် ရောက်ပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်း သွားပါတယ် ခင်ဗျာ ။\nဖီးနစ် September 7, 2008 at 8:01 AM\nသွားသလိုခံစားရတယ်။ တောဓလေ့၊ တောစရိုက်\nဒီပို့ စ်လေးကိုဖတ်ပြီး အိမ်ကိုအရမ်းသတိရတယ်\nတောဓလေ့ကို တော်တော်လေး လေ့လာမိသွားနိုင်ပါတယ်\nMoe Cho Thinn September 7, 2008 at 7:48 PM\nရေးထားလိုက်တာများ စုံ စိ လို့။\nဘယ်လောက်များ အညာကို လွမ်းနေသလဲ မသိ။\nAnonymous September 12, 2008 at 5:22 PM\nပုံလေးတွေနဲ့ ရေးထားတာကို စိတ်ဝင်စားစွာ ဖတ်သွားပါတယ် ။\nPAUK September 14, 2008 at 7:50 PM\nကျွန်တော်ကတော့..နှစ်တိုင်းလိုလို ပြန်ဖြစ်ပါတယ်(ဟဲ ဟဲကြွားတာ)


မိန်းမလျာ “ဇာတ်သွင်းခံလိုက်ရတယ်” ဆိုပါလားကွယ်… | ATK's Explicit Blog\nမိန်းမလျာ “ဇာတ်သွင်းခံလိုက်ရတယ်” ဆိုပါလားကွယ်…\nကျွန်တော် မနေ့က HIV နဲ့ ပတ်သတ်တာတွေ ဖတ်မိပါတယ်။ အဲဒီမှာ ဘာကို သွားတွေ့ရသလဲဆိုတော့ မိန်းမလျာ မဖြစ်ချင်ဘဲ ဖြစ်ရတဲ့ ဇာတ်လမ်းလေးပါ။ ကောင်လေး ဆယ်တန်းအောင်တဲ့နေ့မှာ အိမ်မှာ ဝင်ထွက် သွားလာနေတဲ့ ဦးလေးလို လူက စော်ကားလိုက်တာပါ။ ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်တာက အဲဒီလို မိန်းမလျာ ဇာတ်သွင်းသူ မတရား ကြံတတ်တဲ့ လူယုတ်မာတွေရဲ့ ရန်က ဘယ်လို ကာကွယ်ရမယ်ဆိုတာပါ ရေးပေးပါဆရာ။ အဲဒီဇာတ်ထဲမှာ ကောင်လေးက နောက်ပိုင်း အေပါ ကိုက်သွားတာ။\nဒါဖြင့် သည်စကား ဘယ်လိုဖြစ်လာတာတုံးလို့ ဆန်းစစ်ဖို့ လိုလာပါတယ်။ အမှန်ကတော့ လူတင်ပါလို့ နွားကျားကိုက် တာပါ။ မူလကတည်းက အဲဒီ့ကာယကံရှင်မှာ လိင်တူချင်း တပ်မက်တဲ့ စိတ်အခံလေးက တစ်ထောင့်တစ်နေရာမှာ ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ သို့သော်လည်း ဒါမျိုးကို လူ့ဘောင်က ဝိုင်းကြဉ်ထားလေတော့ကာ သည်စိတ်ရှိတယ်လို့ ဝန်ခံဖို့ သိပ်ခက်နေတယ်။ သူ့ကိုယ်သူလည်း အားတင်းပြီး သည်စိတ်ကို ဖျောက်ကြည့်နေတယ်။ ခက်တာက ကျွန်တော် ပြောနေကျအတိုင်း သည်စိတ်မျိုးက ဘယ်သန်တဲ့သူက ဘယ်သန်သလို၊ ညာသန်တဲ့သူက ညာသန်သလို သူ့ဟာသူ အလိုလိုဖြစ်နေတဲ့ သဘာဝ။ ညာဘက်ကို မနည်းလေ့ကျင့်ထားလို့သာ စာရေးတဲ့အခါ ညာဘက်နဲ့ ရေးပေမယ့် တကယ့်အရေးကျတော့ ဘယ်လက်က အရင် လှုပ်ရှားမိတတ်တာမျိုးကလား။\nfrom → Dicussion, For Men, Q&A\n← အပျို့ ရင်သား၊ အိမ်ထောင်သည့် ရင်သားနဲ့ သားသည်မအေ့ ရင်သားတွေ\nဇာတ်သိမ်းခန်း ရာဇ၀င် →\nI think you are talking about homosexuality from Burmese\nattitudes and perspectives. But from western perspectives\nonce you are willing to involve in sexual acts with another\nman (even if you are active and he is passive) you are gay.\nBurmese attitudes towards homosexuality is that if you act\nas man and as long as you dont bend your back or put dicks\nin your mouth you are man. The same attitudes as African\nAmericans or inmates in prisons.\nIn Burmese society,a‘achauk lin’ is not regarded as homo\nbut in western society they are gays too.\nThank you very much for the comment withaslight patronising tone or Mr. Know-All tone, sir. But let me explain to you about six different types of homosexuals that I’m aware of in “Burmese” way.\n(၁) အပုန်း (passive) – လိင်တူချင်း တပ်မက်သူ ဖြစ်မှန်း လူမသိအောင် နေနေသူ။ အယူသမား။\n(၂) အပွင့် (passive) – လိင်တူချင်း တပ်မက်သူဖြစ်ကြောင်း လူသိရှင်ကြားနေသူ။ သည်ထဲမှာ bisexuals (နှစ်ဖက်ချွန်) တွေ ပါနိုင်သလို transsexual (လိင်ပြောင်းထားသူ) တွေလည်း အတိအကျ ပါပါတယ်။ သူလည်း အယူသမားပဲ။\n(၃) Offer (active) – အဲဒါ အဲဒါ ဆရာကြီး ပြောနေတဲ့ အခြောက်လင်ပေါ့။ သို့သော် ဆရာကြီးက အားလုံးကို သိမ်းကြုံးပြီး အခြောက်လို့ ပြောနေတာ။ တကယ့် မိန်းမလျာတွေက သူတို့ကို အခြောက်လို့ ခေါ်ရင် သိပ်နာတယ်ဗျ။ ပြောတဲ့ အခြောက်က တစ်မျိုး သတ်သတ် ရှိတယ်။ “မိန်းမလျာရဲ့ လင်”လို့ ခေါ်မှ မှန်မယ်။ သူက ရိုးရိုးလင်တော့ မဟုတ်ဘူး။ မိန်းမလျာဆီက ငွေချူတဲ့ လင်။ သူက အပေးသမား သက်သက်။\n(၄) သူငယ် (active) – သူကလည်း မိန်းမလျာလင်ပဲ။ ပိုက်ဆံမယူဘူး။ မိန်းမလျာ ဆင်တာ ၀တ်၊ ပေးတာယူ၊ ကျွေးတာ စားတဲ့အဆင့်။ သူလည်း အပေးသမား သက်သက်။\n(၅) နှစ်ဖက်ချွန် (both passive and active, or active only but also have sex with women, in other wordsabisexual) လိင်တူချင်း အပေးရော အယူရော ရချင် ရနိုင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် အပေးသမားပဲ လုပ်တယ်။ သို့ပေမယ့် လိင်ကွဲနဲ့လည်း နေလို့ရတဲ့သူ။\n(၆) အခြောက် – may or many not have any sexual interests in the same sex, but having womanly manners. နွဲ့ပြီး သိပ်နုနုလှလှ နေတတ်တဲ့သူ။ သူက လိင်တူချင်း စိတ်ဝင်စားချင်လည်း ၀င်စားမယ်၊ မ၀င်စားချင်လည်း မ၀င်စားဘူး။ သူက တစ်တန်းတစ်စားပါ။\nကိုယ့်ဆရာကြီးက သိပ်အနောက်တိုင်း ဆန်သွားတော့ ဗမာစကားနဲ့ အားလုံးကို အခြောက်လို့ သိမ်းကြုံး ခေါ်ချင်ပုံ ရတယ်။ မိန်းမလျာလင်လည်း အခြောက်ပဲဆိုတဲ့ စကားထဲမှာ ကျွန်တော်က မိန်းမလျာလင် ခဏလောက်လုပ်ဖူးလို့ ကျွန်တော်လည်း အခြောက်ပဲလို့ စွပ်စွဲတဲ့ လေသံလေးပါနေတယ်။ ကျွန်တော့်အသက် ၅၃ နှစ်ရှိပါပြီ၊ ဘယ်သူ ဘာထင်ထင် သိပ်ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ သေတဲ့အခါ ကျွန်တော့် လိပ်ပြာသန့်သန့်လေးနဲ့ သေသွားချင်တာပဲ ရှိပါတယ်။\nအရှေ့တိုင်းတွေ အနောက်တိုင်းတွေ မကွဲပါဘူး။ လိင်တူချင်းတပ်မက်သူ (homosexual) ဆိုတာ တစ်မျိုးပဲ ရှိပါတယ်။ ဆရာကြီးရဲ့ စကားနဲ့ ပြောရင် active ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ passive ပဲဖြစ်ဖြစ်ပါ။ သူတို့စကားနဲ့ ပြောရင်တော့ ပေးဝေသူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဆက်ခံသူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ လိင်တူချင်း ကြိုက်တာ ကြိုက်တာပါပဲ။\nကျွန်တော် ပြောနေတာက ကျွန်တော်လို သူတို့လင်အဖြစ်နေဖူးတဲ့သူတောင် သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ ကြိုက်လို့ မရရင် မိန်းမလျာဇာတ်သွင်းလို့ရတယ်ဆိုတဲ့ စကားက အခြေအမြစ် မရှိတဲ့စကားပါ ဆိုတဲ့အချက်ပါပဲ။ ဒါဟာ ကျွန်တော့်စာ (အသံလွှင့်ချက်)တစ်ခုလုံးရဲ့ ဆိုလိုရင်းဖြစ်ပါတယ်။\nကျွန်တော်ကတော့ လမင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်တာပါ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်လက်ညှိုးကိုပဲ မဲပြီး ကြည့်လိုက်တဲ့အတွက် စိတ်မကောင်းပါဘူးခင်ဗျား။\nဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဗမာချင်းဖြစ်နေတဲ့အတွက် ဗမာလိုပဲ ပြောလိုက်ပါရစေတော့။ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပါခင်ဗျား။ Or in your language, I must say thank you very much indeed.\nhomosexual နဲ့ပတ်သက်ပြီးဖွင့်ဆိုဖော်ပြချက် definition တွေကိုဖတ်ရတာ နှံ့နှံ့စပ်စပ် ရှိလှပါပေတယ်ကိုကြီးကျော်ရယ်။ဒါကြောင့်လည်းနာမည်ကြီးတဲ့ စာရေးဆရာကြီး ဖြစ် လာပေတာပဲ။\n၀င်ဖတ်သွားပါ တယ် ဆရာ ရယ် ။ ကျေးဇူးပါ နော် ။\nလေ့လာဖတ်ရှုသွားပါတယ် ဆရာ Active နဲ့ Passive အကြောင်း အသေးစိတ်သိချင်ပါတယ်။\nဘာမှ အသေးစိတ်စရာ မရှိပါ။ ရှင်းနေပါတယ်။ သေချာ ပြန်ဖတ်ကြည့်လိုက်ပါ။\nဆရာက ပေးတဲ့ဗဟုသုတက ဘ၀တစ်သက်တာမှာ ရင်ဘတ်ထဲ အမြဲသိမ်းဆည်း ထားပါမယ်


သမ္မတရဲ့ဘာလီအင်တာဗျူးကိုသုံးသပ်ကြည့်ခြင်း အပိုင်း(၁+၂+၃) | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Politics, Issues » သမ္မတရဲ့ဘာလီအင်တာဗျူးကိုသုံးသပ်ကြည့်ခြင်း အပိုင်း(၁+၂+၃)\nPosted by aungpanese on Nov 30, 2011 in Politics, Issues |3comments\nမှာ အများကြီးရှိတယ်။ “ ( သမ္မတသိန်းစိန်ဘာလီအင်တာဗျူးအဖြေ)\nမတရားမှု၊မမျှတမှု၊တန်းတူညီမျှမရှိမှုတို့အတွက်အသက်သေသေ၊အရိုးကြေကြေ၊အရေခမ်းခမ်း၊ အမှန်တရားအတွက်အောင်ပွဲမရမခြင်းမိမိ၏ရပ်တည်ချက်(Stance) ကိုလက်နက်၊ငွေ၊အာဏာ၊အစရှိတဲ့ခြောက်လုံး၊မြှောက်လုံးတွေဖြစ်တဲ့နိုင်ငံရေး လောကဓံတွေကြောင့်ပြိုလဲမသွား\n(၂) ကြားဖြတ်ရွေးကောက်ပွဲ ( by –election) အပေါ်သမ္မတဦးသိန်းစိန်စိတ်ဝင်းစားမှုရှိမှုအပေါ်သုံးသပ်ချက်(၂)\n“ လုပ်ပေးရမှာပေါ့ တို့ ရှိနေသေးတော့…လို့ဆိုတဲ့ပြည်သူကိုလေးစားတဲ့လေသံမျိုးမရှိပါဘူး။\nကျွတ်မှာမဟုတ်လို့တဲ့။ဒေါ်စုလည်း နှစ်ပေါင်း ၆၀ လောက်တရား ဥပဒေမဲ့ ထင်ရာစိုင်းလာခဲ့တဲ့ အသွင်သဏ္ဍာန် ပြောင်း အနှစ်သာရမပြောင်းတဲ့\nစစ်အုပ်ချုပ်ရေး ရဲ့ ဖွဲ့စည်းပုံကို လွတ်တော် အထဲ ရောက်မှ ပြင်လို့ မရနိုင်လို့ depression ၀င်သွားပြီး ညောင်နှစ်ပင်က ပြန်လှည့်လာသလို\nအဖြစ်မျိုး ဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်။ ရှင်တို့ စစ်သားတွေ ဂတိမတည်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလည်း ဒေါ် စုပါပဲ။ ကျနော် တို့ အနေ နဲ့ တော့\nHaveagood trip . လို့ ပဲ…………………………….\nဘယ်အချိန်မှာဖြစ် မယ်၊ဘယ်အချိန်တော့မဖြစ်ရဘူး။ ဆိုတာလည်းသတ်မှတ်ပေးလို့မရနိုင်ပါဘူး၊\nစကြ၀ဠာရဲ့ပေါက်ကွဲမှုအစတောင်မှ ( Big bang) အမှတ်စက်ကလေးတစ်ခုမှစခဲ့တာပါ။ဘာဘဲပြောပြော၊ဘယ်လိုဘဲလုပ်လုပ်၊\n(၃) ဒေါ်စုအပေါ်ဦးသိန်စိန်နဲ့နောက်လိုက်နောက်ပါများရဲ့သဘောထားအပေါ် သုံးသပ်ချက်(၃)\nဆိုတော့ ဘေးဖယ်ထားခဲ့မဲ့မတူတာတွေက (Major)အဓိကဟာတွေဖြစ်တယ်ပြည်သူတွေ၊တိုင်းရင်းသားတွေလိုချင်တဲ့၊\nလူတစ်စုစိတ်ကြိုက်ရေးဆွဲခဲ့တဲ့၂၀၀၈နာဂစ်ဖွဲ့စည်းပုံကိုနိုင်ငံတကာနဲ့ NLD မှအသိအမှတ်ပြုထောက်ခံ\n(သို့) Money politic နိုင်ငံရေးကိုပုံစံပြုကျင့်သုံးမှာဖြစ်ကြောင်း………\n(၁) နိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားတွေ ကို လွှတ်မပေး တဲ့အပြင် သမ္မတ ပါးစပ် ကတောင် ဗျောင် စလိမ်ပြီ\n(၂) ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် ရွေးကောက်ပွဲ ၀င်မယ်ဆိုခါမှ (၃)လ လိုလို ဟိုလိုလို ဒီလိုလို လုပ်ပြီ\n(၃) မစ္စစ် ကလင်တန် ကို လေဆိပ်မှာ ကြိုတာ ဒု ၀န်ကြီး အဆင့်ပဲ ဖြစ်နေသလို MRTV သီတင်းမှာ ခေါင်းကြီး သီတင်း အနေနဲ့ မတင်ဘူး….\nကောင်းမလိုလိုနဲ့ စဖေါက်ပြီလို့ မြင်ပါတယ်…..\nပြည်သူပြည်သားတွေကတော့ ဒုက္ခတွေ ဆက်ခံရအုံးတော့မယ် ထင်ပါ့…..\nကောင်ပြီ ကောင်းလျှက် ရှိနေပြီးမှ စာတွေဖတ်နေတယ် ဆိုတဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက ခေါ်သတိ ပေးလိုက် လို့ပေလား….\nသို့တည်းမဟုတ် ဂုဏ်းချုပ်ကြီး စိတ်တော် အမျှက် ရှနေသည်ဟု ထင်မြင် ကြောက်ရွံ့ နေမိ၍ ပေလား….\nမလုပ်ကြပါနဲ့တော့……. မြန်မာတွေ ကမ္ဘာမှာ ခေါင်းတောင် မဖေါ်နိုင်အောင် ပါပဲ…..\nတိုင်းပြည်နဲ့ လူမျိုးကို နည်းနည်းတော့ ချစ်ကြပါအုံး…. ညှာတာကြပါအုံး……\nအောက်မှာ.. အီလင်ဗန်င်းမီဒီယာသတင်းကို ရှိနေတဲ့ကောမန့်တွေပါ ပူးတင်ပေးလိုက်တယ်..။\nတင်ထားတဲ့.. ဝေဖန်ချက်အတွက် ..အချက်အလက်ဖြည့်ပေးတာဖြစ်ပါကြောင်း..။\nယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံနေရသည့် အကျဉ်းသားများ ရှိနေပါက ၎င်းတို့ကို ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှုအတွက်မပါဘဲ နိုင်ငံရေးကြောင့်ဆိုပါက အထူးကိစ္စ တစ်ရပ်အနေဖြင့် စဉ်းစားပေးနိုင်ကြောင်း ပြည်သူ့လွှတ်တော် ဥက္ကဋ္ဌ ပြောကြား\nယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံနေရသည့် အကျဉ်းသားများရှိနေပါက ၎င်းတို့ကို ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှု အတွက်မပါဘဲ နိုင်ငံရေးကြောင့်ဆိုပါက အထူးကိစ္စတစ်ရပ် အနေဖြင့် စဉ်းစားပေးနိုင်ကြောင်း ပြည်သူ့ လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ သူရဦးရွှေမန်းက နိုဝင်ဘာလ ၂၅ ရက်နေ့က ပြုလုပ်သည့် မီဒီယာတွေ့ဆုံပွဲတွင် ပြောကြားခဲ့သည်။\nအဆိုပါတွေ့ဆုံပွဲတွင် မီဒီယာတစ်ခုက “ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံနေရတဲ့သူတွေ ရှိနေသေးတယ်လို့ သိရပါတယ်။ သူတို့ တွေကိုရော ဘယ်ကာလမှာ အကြွင်းမဲ့ လွှတ်ပေးဖို့ အစီအစဉ်ရှိပါသလဲ”ဟု မေးမြန်းချက်ကို ယင်းကဲ့သို့ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။\nပြည်သူ့လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ သူရဦးရွှေမန်းက “ဒီနေရာမှာ ဒီစကားနဲ့ပတ်သက်လို့ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက် ပေါ့လေ။ တစ်ဖက်နဲ့တစ်ဖက်ဆိုတာ အစိုးရဘက်နဲ့ တောင်းဆိုတဲ့ဘက် ပေါ့လေ။ ဒီလိုစကားရပ်အပေါ်မှာ အငြင်းပွားတာတော့ ရှိကောင်းရှိမယ်။ မိမိအနေနဲ့တော့ ဒီလိုအငြင်းပွားတဲ့ စကားရပ်ကိုမသုံးဘဲနဲ့ ယုံကြည်ချက်ကြောင့် အကျဉ်းကျခံရတဲ့ အကျဉ်းသားများ(သို့မဟုတ်) နိုင်ငံရေးကြောင့် အကျဉ်းကျခံနေရတဲ့ အကျဉ်းသား တွေရှိတယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း အများနည်းတူ စဉ်းစားတဲ့နေရာမှာ သူတို့တွေ အတွက်တော့ ခုနကအမှန်တကယ်ပဲ ဒီဆူပူမှု၊ အုံကြွမှုအတွက် မပါဘဲ နိုင်ငံရေးကြောင့် ဆိုလို့ရှိရင်တော့ နိုင်ငံတော်အနေနဲ့ အထူးကိစ္စ တစ်ရပ်အနေနဲ့ စဉ်းစားနိုင်တဲ့ သဘောရှိပါတယ်။ လွှတ်တော်အနေနဲ့ လွှတ်တော် ဥက္ကဋ္ဌအနေနဲ့ ပြောမယ်ဆိုလို့ရှိရင်လည်း မိမိတို့လွှတ်တော်က ပြီးခဲ့တဲ့ ပြီးခဲ့တဲ့ဆိုတာက ဒီလွှတ်တော် အစည်းအဝေးမှာပဲ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် အပါအ၀င် သက်သာခွင့်ရရှိဖို့ အတွက် လွှတ်တော်အနေနဲ့လည်း အဆိုပြု ဆောင်ရွက်ခဲ့တာ ရှိပါတယ်”ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။\nပြည်သူ့လွှတ်တော် ကိုယ်စားလှယ် ဦးခိုင်မောင်ရီက “အကျဉ်းသား ထပ်လွှတ်ပေးရေး ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး လွှတ်တော်ထဲမှာလည်း ပြောကြတယ်။ အပြင်မှာလည်း ပြောကြတယ်။ လွှတ်ပေးဖို့ ကျန်သေးတယ်လို့ မြင်ပါတယ်။ ဒီမိုကရေစီ နိုင်ငံအဖြစ် သွားနေတဲ့နေရာမှာ ဒီမိုကရေစီရရှိရေးဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်နဲ့ ဒီမိုကရေစီဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ပြောဆို မျက်စိဖွင့်ပေးခဲ့တဲ့ ကျောင်းသားတွေ၊ လူငယ်တွေ၊ နယ်ပယ်အသီးသီးက လူတွေက အခု ကျွန်တော်တို့လုပ်နေတဲ့ လွှတ်တော်နိုင်ငံရေးမှာ တော်တော်လေးမပါကြသေးတာ တွေ့ရပါတယ်။ အဲဒီထဲက လူတချို့က ထောင်ထဲမှာ ကျန်နေကြတာကို တွေ့ရပါတယ်” ဟု ပြောကြားခဲ့သည်။\n#19 Dr.THA 2011-11-29 13:13\nဒီ Amnesty ကိစ္စမှာ လွှတ်တော်က တာဝန်ကျေပါတယ်။ သမ္မတကြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ဆုံးဖြတ်ဖို့ လိုတာပါ။ လွှတ်တော်မှာ တပ်က ကိုယ်စားလှယ်ပြောတဲ့ သူတို့တပ်မတော်သားတွေကိုလဲ စီစစ်လွှတ်ပေးဖို့ဆိုတာလဲ အမှန်ပါပဲ။ ကိုယ့်တပ်ကရဲဘော်တွေကငတ်လို့ ဒီတော့ ရိုးတဲ့၊ အကပ်မရှိတဲ့ တပ်ရင်းမှူးက ကြံရာမရတော့ စီပွားရေးထွက်လုပ်၊ သစ်တွေခုတ်၊ မလည်တော့မိ၊ မူးမူးနဲ့ ထောင်အနှစ် ၂၀ ချကွာလို့ အပေါ်ကပြောတော့ ထောင်ကျ။ ဒါတွေကို သမ္မတကြီးလဲ သိမှာပါ။ ဒီလိုပါပဲ ၂၀၀၃ ခုနှစ်တုန်းက EMG ကို ထောက်လှမ်းရေး ၀င်စီးတုန်းက အမှုတွဲမှာပါတဲ့ နိုင်ယက္ခဆိုတဲ့ ကောင်လေးတွေ (သူတို့ကို သိလဲမသိ မြင်လဲမမြင်ဘူးပါဘူး) ဆိုရင်လည်း နယ်ကနေအလုပ် ရှိမလားလို့တက်လာ၊ အလုပ်ပေးမယ်ဆိုတဲ့ MI သတင်းပေးက ဂျာနယ်ရောင်းရမယ်ဆိုပြီး တည်ကြက်အဖြစ်အသုံးချ ပြီးတော့ နိုင်ငံတော်လုပ်ကြံမှု ကြံရာပါဆိုပြီး ထောင်ဒဏ်တစ်သက်ချထား အခုထက်ထိ ထောင်ထဲမှာ။ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားထဲမှာလဲ သူတို့မပါ။ အားလုံးကို စီစစ်လွှတ်ပေးပါ။ ထောင်တွင်းတရားရုံးမှာ အကျဉ်းနည်းနဲ့ တရားစစ်ဆေးခံရတဲ့ သူအားလုံးဟာ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေပဲလေ။ ဆူမှာ ပူမှာ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မန္တလေးဘုန်းကြီးဆန္ဒပြမှု၊ ရွှေဝါရောင် နှစ်ပတ်လည်တွေမှာ ဘယ်မှာလူထု ပါလို့တုန်း။ ပြည်သူလူထုအများစုက ဒီလိုလုပ်ရပ်မျိုး မလိုလားပါဘူး။ မန္တလေး ဘုန်းကြီးကိစ္စကြောင့် တွေဝေသွားတယ်ဆိုတဲ့ ဦးနေဇင်လတ်ပြောတာ ကျွန်တော်လက်မခံပါဘူး။ ပြည်သူအများစုက ရှေ့ကိုပဲ သွားချင်နေကြပြီ။ ဒါကြောင့် ဒေါ်အောင်ဆန်းစုကြည် NLD မှတ်ပုံတင်တာ၊ ရွေးကောက်ပွဲဝင်မှာကို လူထုက ထောက်ခံခဲ့တာပဲပေါ့။ သမ္မတကြီးခင်ဗျာ၊ လုပ်စရာရှိတာကို ရဲရဲသာလုပ်ပါ။ စေတနာမှန်ရင် အကျိုးပေးပါလိမ့်မယ်။\n+3 #18 USaytanar 2011-11-29 10:58\nPolitical Advantage လိုချင်လို့။\nIt looks like SOMALI PIRATES.\nPirates hold sailors for money.\nGovernment hold political prisoners for political advantages.\n+8 #17 casperchitoo 2011-11-28 21:51\nအစောကြီးကတည်းက လူပြောင်းပါလို့ ပြောနေတာ….. လူဆိုတာသေတဲ့အထိ သောက်ကျင့်မပြောင်းဘူး…\n+39 #16 Dr.THA 2011-11-28 16:02\nဆူပူတာတို့ လှုံဆော်တာတို့ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ဒီအထိ သယ်မလာသင့်တော့ဘူး။ ဖြစ်နိုင်ရင် Amnesty တောင်ပေးရမှာကို အခုလို အချိန်ဆွဲနေတာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒီတစ်ခါ လွှတ်ပေးတဲ့အထဲ ဦးခွန်ထွန်းဦး၊ ကိုမင်းကိုနိုင်တို့ မပါရင် တိုင်ပြည်မတည်ငြိမ်လို့ လွှတ်မပေးတာမဟုတ်ဘဲ နိုင်ငံရေးအရ Political Advantage လိုချင်လို့၊ ရှင်းရှင်းပြောရရင် တိုင်းပြည်တိုးတက်အောင် လုပ်ချင်စိတ်မရှိဘူး၊ အမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်လိုစိတ်မရှိဘူး ဟန်ပြပဲလုပ်နေတာလို့ သတင်းမီဒီယာတွေကော၊ လူထုကပါ ယူဆလာလိမ့်မယ်။ မင်းမှာသစ္စာ၊ လူမှာကတိ၊ ကတိသစ္စာတည်သောအခါ နွယ်မြက်သစ်ပင် ဆေးဖက်ဝင်၏တဲ့။ တိုင်းပြည်မှာ လုပ်ရမယ့်အလုပ်တွေ အများကြီးရှိတဲ့အချိန်မှာ ဒီနိုင်ငံရေး အကျဉ်းသားပြသနာကို အဓိကပြသနာကြီးလို ရှင်းနေတာမျိုးသဘောမကျဘူး။\nအမျိုးသားပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးဆိုတာ NLD ပါတီ မှတ်ပုံတင်တာ၊ ကလင်တန်လာတာနဲ့ ပြည့်စုံတာမဟုတ်ပါဘူး။ Be by gone & let by gone လို့ အားလုံးက သဘောထားကြမှသာ တိုင်းပြည်က ရှေ့ဆက်လို့ရမှာပါ။ တစ်ဖက်က Amnesty မပေးဘဲ မယုံသင်္ကာစိတ်နဲ့လုပ်ရင် တစ်ဖက်ကလည်း အရင်လုပ်ခဲ့တဲ့ ဟာတွေအတွက် ပြည်သူက ခွင့်လွှတ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကြောင့်မို့ Amnesty ကို စိတ်ရှင်းရှင်လင်းလင်းနဲ့ ပေးလိုက်ပါလို့ သမ္မတကြီးကို တိုက်တွန်းပါတယ်။ ပြည်ပက ပြန်လာမယ့် သူတွေကိုလဲ ခွဲခြားခွဲခြား မလုပ်ဘဲ ပြန်လာခွင့်ပေးလိုက်ပါ။ အခု ကိုယ်လိုတဲ့ သူတွေကိုပဲ ပြန်လာခွင့်ပေးတော့ အခွင့်အရေးသမားတွေချည်းပဲ ပြန်လက်ခံသလိုဖြစ်ပြီး ပြည်တွင်းမှာ အမှိုက်ရှုပ်လာတော့မယ်။ Amnesty ကို ပေးရင် နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေတင် မဟုတ်ဘဲ တရားမျှတစွာ စီရင်ခြင်း မခံခဲ့ရတဲ့ အမှုတွေ (ဥပမာ- အကောက်ခွန်အရာရှိတွေ၊ နိုင်ငံရေးအရ ငြိုငြင်လို့ခံရတဲ့ စီးပွားရေးအမှုတွေ) အားလုံးကို စီစစ်ပြီး Amnesty ပေးသင့်ပါတယ်။ အရင် ထောက်လှမ်းရေးက မှားယွင်းဖမ်းခဲ့တာတွေ၊ ဗိုလ်ချုပ်မောင်ဦး ရမ်းခဲ့တဲ့ အမှုတွေကိုပါ စီစစ်ပြီး Amnesty ပေးပါ။ ဒီလို စိတ်ရှင်းရှင်းနဲ့ စေတနာပါပါလုပ်ရင် အစိုးရအနေနဲ့ ဘာကိုမှ ပူပန်စရာ မလိုပါဘူး။\n+24 #15 Hla Kyaw Nay 2011-11-28 14:33\nဒါပေါ့… စဉ်းစားရမှာပေါ့… ကိုယ့်အမျိုးတွေမှ မပါတာ… တိုင်းပြည်လဲ လက်ခုပ်ထဲကရေဖြစ်နေတုန်းဆိုတော့…\nလူသတ်မှု. ဓားပြတိုက်. လူကုန်ကူး စတာတွေတောင် လွှတ်ပေးသေးတာပဲဗျာ… နိုင်ငံရေးကတော့ … မြန်မြန်လွှတ်ပေးလိုက်ပါဗျာ။ ရာဇ၀တ်သားတွေထက် ဆိုးနေလို့လား….\nကိုယ်ပိုင်လုံခြုံရေးနဲ့နေတဲ့ ရေပေါ်စီလူတန်းစားအတွက် လူဆိုးသူခိုးရာဇ၀တ်သားတွေက စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး။\nဒါပေမယ့် ထောင်ထဲကနိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေဟာ တိုင်းပြည်ကောင်းကြောင်းလုံ့လပြုသူတွေမို့ သူတို့အတွက်တော့ စိုးရိမ်ရတာပေါ့။ အနှစ်နှစ်ဆယ်တရားဝင် သေနတ်နဲ့ပစ်သတ်အုပ်ချုပ်ခဲ့တာလည်း ဒီစစ်တပ်။ ဒီစစ်တပ်ဟာစစ်တပ်အလုပ်မလုပ်ပဲ နိုင်ငံအစိုးရရေးရာနေရာတကာမှာ စစ်တပ်နဲ့စစ်သားဗိုလ်ချေကို ကိုယ်ကျိုးအတွက်အသုံးပြုပြီး ၀င်ရောက်ချယ်လှယ်ခဲ့တာ၊ ၀င်ရောက်ချယ်လှယ်နေတာဟာ ဒါတိုင်းပြည်ရဲ့ သက်ဆိုးရှည်နေတဲ့ အကြီးမားဆုံးသော အကျင့်ပျက်လာဘ်စားမှုကြီး Conflict Of Interest ပေါ့။ ဒီလို အဖွဲ့အစည်းကြီးထဲက ထိပ်ပိုင်းလူကြီးလူကောင်းတွေရဲ့ စကားပဒါသအလှအပတွေဟာလည်း နတ်စကားတွေပေါ့။\nမြင်သာထင်ရှားအောင်ဘယ်လိုပြောရမလဲဆိုတော့ ဒရိုင်ဘာမရှိတုန်း စပါယ်ယာ ဘတ်စကား တက်မောင်းနေသလိုပေါ့ ပရိသတ်ကြီးရဲ့။\n+22 #14 mtkmay9 2011-11-28 14:11\n+14 #13 USaytanar 2011-11-28 10:51\nI would like to request Dr. THA to write something regarding this topic.\nDr. THA, Ludu Sein Win, Saya Aung Thin, U Thura (Zarganar) are the most suitable persons to explain the relationship between ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှု and နိုင်ငံရေး.\n+43 #12 ဖိုးအောင်လေး 2011-11-28 09:50\nသိပ်မရှင်းဘူးဗျာ “ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှု အတွက်မပါဘဲ” ဒါတွေမှာ မပါခဲ့တဲ့ နိုင်ငံရေးသမားရှိသလားဗျ\nရှိတာပေါ့ဗျ။ လမ်းပေါ်မထွက်ဘဲ လူမသိသူမသိ အကုတ်ခံလိုက်ရတဲ့ နိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားတွေ များစွာ ထောင်အသီးသီးထဲမှာ ကျန်နေသေးတာပေါ့။ ကိုနေဘုန်းလတ်၊ ကိုစည်သူဇေယျ၊ ရွှေသံစဉ်တီးဝိုင်းခေါင်းဆောင် ကိုဝင်းမော်၊ ဗိုလ်ကြီးဟောင်း နေမျိုးဇင် အစရှိသူတွေဟာ “ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှု အတွက်မပါဘဲ” အမြင်ကတ်ပုဒ်မနဲ့ မတရားဆွဲစိခံလိုက်ရတဲ့ ဓားစာခံတွေပေါ့။ လက်နက်ကိုင်အစိုးရက တုတ်တစ်ချောင်းတောင်ကိုင်ခွင့်မရှိတဲ့ပြည်သူလူထုကို ဘယ်လောက်တောင်ကြောက်လဲဆိုတာသက်သေပဲ … ဒါတွေဟာ သမိုင်းမှာ ကျန်ခဲ့မယ်။ တိုင်းပြည်နဲ့လူထုအပေါ် သစ္စာဖောက်လီဆည်မှုကြီးတွေကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အမျိုးကောင်းသားယောင်္ကျားကြီးတွေ ညကောင်းကောင်းအိပ်ပျော်နိုင်ကြပါစေ။ သားသမီးမျိုးဆက် မျက်နှာပွင့်လန်းကြပါစေ။\n+36 #11 wuntho 2011-11-28 09:37\nကို ရွှေမန်း ခင်များ ဘာတွေ ပြောနေလဲ။။။ ကျုပ် ဘာလီ မှာ၊ နိုင်ငံ ရေး အကျဉ်း သားမရှိဘူး ပြော ထားတယ်လေ။ ကျုပ် ဘာလီ မှာ ရှိတုန်း ခင်များ နတ်ချင်း အက ပဲ ကြည့်နေတာ လား? (ပုံ/ သမတ)\n+31 #10 phoehtet 2011-11-28 09:32\nအင်း..စကားက ဝေ့လည်ကြောင်ပတ်..လူတွေကြည့်တော့ မားမားခန့်ခန့်ကြီးတွေ ..မရိုးသားလိုက်ကြတာ..စိတ်ဆိုး..စိတ်ပျက်ရတာထက် ကျနော်တို့ နိုင်ငံအတွက် စိတ်အားငယ်တာ ပိုမိပါတယ်..ဒီလူ..ဒီလေ..ဒီစကားတွေနဲ့ကတော့ ရွှေပြည်တော်ကြီး မျှော်တိုင်းဝေးပါဗျာ..\n+38 #9 zmpfeed 2011-11-28 07:51\nရွှေမန်းရာ…မင်းရဲ့ သားတွေက ရေနွေကြမ်းပုလင်းထဲ ထည့်ရောင်းမယ့် ဧရာမြေ ဆုိုပြီး ပြည်သူတွေရဲ့ငွေတွေကိုလိမ် မင်းက မင်းထမီဝတ်ပြီး.. လူကြားထဲ မိန်းမလို မိန်းမရစကားပြောနေတာ လွှတ်တော်ဥက္ကဌတဲ့ မင်းမရှက်ပေမယ်.. ပြည်နာတယ်ကွ\n+56 #8 Hla Kyaw Nay 2011-11-28 07:21\nရှက်ဖို့ကောင်းလွန်းတယ်။ ဒါ ရိုးရိုးယောင်္ကျားမဟုတ်ဘူး ယောင်္ကျားဘသားလို့ခေါ်တဲ့ စစ်သားမှစစ်သားစင်စစ်။ ဒီလိုလူတွေပါးစပ်က ဒီလို ရှုပ်ထွေးတဲ့စကားတွေနဲ့ တိုင်းပြည်နဲ့လူထုကို မလှိမ့်တပတ်လုပ်တာထက် ရှက်ဖို့ကောင်းတဲ့အရာမရှိတော့ဘူး။\nတပ်မတော်အပေါ်ပိုင်းလူတစ်စုကောင်းစားဖို့ စစ်တပ်ကိုအိတ်ထဲထည့်ပြီး ကလိန်စေ့နေတဲ့ ပါးစပ်တွေထက် ပြည့်တန်ဆာမဈေးစကားပြောတာမှ ပြတ်သားဦးမယ်။\nစစ်တပ်က လူထုကို မပစ်သတ်ပါဘူး။ မတရားဖမ်းဆီးမချုပ်နှောင်ပါဘူးလို့ လူထုသစ္စာစောင့်တဲ့ သူတစ်ယောက်ကသာ အာမခံလိုက်ပါ။ မြန်မာပြည်ရဲ့ အဓမ္မအစိုးရ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ကမ္ဘာကိုပြချင်ပါသေးတယ်။\nတစ်ခုပဲ ပြောချင်တယ် ခများတို့လိမ်ချင်သလိုလိမ်၊ညာချင်သလိုညာတာကြီးကို သိသိကြီးနဲ့ခံနေရတာ ကျုပ်တို့ပြည်သူလူထု အလို့၊တုံးလို့မဟုတ်ဘူးဆိုတာ မြဲမြဲမှတ်ထားပါ။\nတုတ်တုတ်ချင်း၊ ဓားဓားချင်း အမြဲတမ်း လူရမ်းကားစကားပြောတဲ့ အစိုးရကို နောက်ပြောချင်သေးတယ်။\nတကယ်တမ်းသတ္တိရှိရင် ပြည်သူလူထုနဲ့ နှုတ်နှုတ်ချင်း အရင်ပြီးအောင်ရှင်းပါ။\nမနိုင်လို့ လက်နက်အားကိုးဗိုလ်လုပ်ချင်တဲ့ ကလေက၀အလေအလွင့်စိတ်ဓာတ်၊ အောက်တန်းကျတဲ့စိတ်ဓာတ်တွေမသုံးစမ်းပါနဲ့။\n+104 #7 sis min aung 2011-11-27 18:52\nအခုထိကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်သေးဘူး…\nခေါင်းဆောင်တွေဆိုတာ … အပြောရှင်းရမယ်လေ…\nဆင်ဝှေ့ ရန်ရှောင်တွေလုပ်မနေပါနဲ့ …\nနိုင်ငံကို တကယ်ချစ်တယ်ဆိုရင်… ခေါင်းဆောင်တွေကိုယ်တိုင်က အရင်က အမှားတွေကို ပြုပြင်သင့်ပြီး… ဒါမှလည်း ပြည်သူတွေ ယုံကြည်မှုကိုရမှာပါ…\n+63 #6 minminoo 2011-11-27 17:48\nဝှေ့ လယ်ကြောင်ပတ် လုပ်နေတယ် ဟား ဟား ဟား\n+72 #5 kotin 2011-11-27 17:05\nတိုင်းပြည် အေးချမ်းသာယာပြီး အမြန်ဆုံး ဖွံဖြိုး တိုးတက် ချင် တယ် ဆိုရင် အားလုံးအတူတကွ လုပ်မှ ၀ိုင်းဝန်းကြိုးစားကြမှ ဖြစ်မှာပါ…. အဲ့ဒီလို တိုင်းပြည်ကြီး တိုးတက်ဖို့ အတွက် အကျဉ်း ထောင်တွေထဲမှာ ကျန်နေသေးတဲ့သူတွေ ( သူခိုး၊ဓားမြ၊ ခါးပိုက်နှိက်၊မုဒိန်းသမားတွေမဟုတ်) တွေကို လွတ်မှဖြစ်ပါမယ် …\nလုပ်ကြပါဗျာ …. ကျနော်တို့ တိုင်းပြည်ကြီး ဖွံဖြိုးတိုးတက်လာပြီး အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိတာကို မြင်ချင်လှပါပြီ…… အားလုံး အတူ တကွ ၀ိုင်းဝန်း ကြိုးစားကြပါဆို့ လား…..\n+81 #4 east1407 2011-11-27 16:51\nအာဆီယံ ဥက္ကဌ ရာထူးမရခင်ကတော့ ခုပဲလွှတ်တော့မလိုလိုနဲ. ရလဲရသွားရော တမျိုးပြောင်းသွားရော။လူကြီးလူကောင်း မပီသတဲ့ လုပ်ရပ်ပဲ။ဒါကြောင့်လည်း မရှက်မကြောက် ထမီပြောင်းဝတ်ရဲတာပဲ။\n+58 #3 aero 2011-11-27 16:43\nNLD ကမှတ်ပုံတင်ပြီး ရွေးကောက်ပွဲပြန်ဝင်မယ်လည်းလုပ်ရော အရူးကွက်နင်းနေပြီ။ အင်းလုပ်ကြပါ လုပ်ကြပါ။ ဒီလာမယ့် တစ်ပါတ်နှစ်ပါတ်အထိ အခွင့်အရေးကိုမဖမ်းဆုပ်ပဲ လွှတ်လိုက်မယ်ဆိုရင်တော့။ ဟင်းးး မတွေးချင်တော့ဘူး။\n+91 #2 Min Ye Kyaw Swar 2011-11-27 16:16\nနိုင်ငံရေးအကျဉ်းသားဆိုတာရဲ့အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို အများလက်ခံနိုင်အောင်မလုပ်ဘဲ စွတ်ငြင်းနေလို့မှမဆုံးသေးဘူး၊ လာပြန်ပြီ ‘ ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှုအတွက် မပါဘဲ နိုင်ငံရေး ‘ တဲ့။ ဒါကိုရော ဘယ်လိုအငြင်းပွားစရာတွေဖြစ်အောင်လုပ်ဦးမှာလဲ ? ရှင်းနေတာကိုရှုပ်အောင်လုပ်ပြီး အချိန်ဆွဲ၊ ဖြုန်းနေတဲ့အလုပ်တွေ တော်ပါတော့ဗျာ။\n+90 #1 lordvladimer 2011-11-27 15:59\nသိပ်မရှင်းဘူးဗျာ “ဆူပူမှု၊ အုံကြွမှု အတွက်မပါဘဲ” ဒါတွေမှာ မပါခဲ့တဲ့ နိုင်ငံရေးသမားရှိသလားဗျ…. လွှတ်လိုက်ပါဗျာ ပူးပေါင်းလိုက်ပါ နိုင်ငံအတွက် အကျိုးရှိမှာပါ…. နိုင်ငံအကျိုးရှိရင် နိုင်ငံမှာနေထိုင်တဲ့ လူတိုင်း ခံစားရမယ့် ကိစ္စပါ… လွှတ်လိုက်ပါ


Address - Kyitewine Pagoda Road,Mayankone Township (ကျိုက်ဝိုင်းဘုရားလမ်း။မရမ်းကုန်းမြို့ နယ်။ )\nAddress - Pyay road (8) mile,Mayagone Township. (ပြည်လမ်း (၈) မိုင်။ မရမ်းကုန်းမြို့ နယ်။ )\nAddress - Baho Street , Sanchaung Township. (ဗဟိုလမ်း. စမ်းချောင်းမြို့ နယ်။ )\nAddress - Barkayar Road, Sanchaung Township. (ဗားကရာလမ်း။စမ်းချောင်းမြို့ နယ်။)\nAddress - Level-3, Junction Square ()\nAddress - 221-223, Shwegondaing Road (အမှတ် (၂၂၁/၂၂၃)၊ ရွှေဂုံတိုင်လမ်း)