ရွှင်မြူးခြင်း သည် ဘာသာ၏ အခြေခံ | ZAYYA\nအချိန်နှင့် စက်သော →\nရွှင်မြူးခြင်း သည် ဘာသာ၏ အခြေခံ\nရှိတဲ့ ဘာသာရေး အများစုမှာ ဟာသ (ရယ်ရွှင်မှု) ကို အခြေခံ တစ်ရပ် အနေနဲ့ ဘယ်လိုမှ လက်ခံ လေ့ မရှိဘူး။ ဘာသာရေး တံဆိပ် အများစု ရဲ့ အခြေခံ မှာ ဟာသ မပါဝင် ဘူး။ သူတို့မှာ – သနား ကရုဏာ ဆိုတဲ့ နာမည်ကောင်း တပ်ထား တဲ့ အခြေခံ အချို့ ရှိတယ်။ – “လောကသား တွေ ဟာ သနား စရာ ကောင်း လိုက် ပါဘိ” ဆိုတဲ့ အိုစာ တဲ့ အကြည့်အမြင် သာ အများ ဆုံး တွေ့ ရ ပါလိမ့် မယ်။ ဟာသ ကိုလည်း အများစု က ပေါ့သွမ်း တယ် လို့ မြင်လေ့ ရှိတဲ့အခါ – ဘာသာရေး အများစုမှာ – ဟာသ ဟာ အပစ်ပယ်ခံ အရာ ဖြစ်သင့်တယ် လို့ လွယ်လင့် တကူ လက်ခံကြတယ်။ ဒီ အကြောင်း ကြောင့် နဲ့ပဲ – လေးနက် ဖြူစင် တဲ့ ဘာသာရေးမှာ ဟာသ ကင်းဆိတ် နေ တတ် တာ ဖြစ် ပါတယ်။\nဘာသာရေး ဟာ နှလုံး ရွှင်လန်းမှု ဆိုတဲ့ ဟာသ မပါဝင်ရဘူး – လေးနက်နေမှ – အိုစာနေမှ – တည်တည် တောင့် တောင့် ဖြစ် နေ မှ လို့ ဘယ် အကြောင်း ကြောင့် များ ခံယူ တတ် ရ သလဲ။ အဲ့ဒီလို – ဟာသ အမြင် ကို ပစ်ပယ်တဲ့ ဘယ် ဘာသာ ကို မဆို ကျနော် ပစ်ပယ် ပါတယ်။\nရယ်ရွှင်မှု ဟာသ အစစ်အမှန် ဟာ အကြောင်းတရားတွေက ကင်း ဆိတ်နေ ရတယ်။ ဆိုပါစို့ – တွေးတော မိရင်း ရယ်မော လာတဲ့ – ဟာသ တစ်ပုဒ် ဟာ စင်စစ် ဟာသ မဟုတ်ဘူး- အရုပ် ဆိုး တဲ့ ပျက်လုံး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါဟာ သာမာန် ဖြစ်ရိုးဖြစ်စဉ် ရယ်မောခြင်း သက်သက်။ အခြားသူ တစ်ဦး တစ်ယောက် ကို ကြည့်ပြီး ရယ် မယ် – အခြားတစ်ပါးသူရဲ့ လုပ်ရပ် ကို ကြည့်ပြီး ရယ်ရွှင်မယ် ဆိုတာ ဟာလည်း အရုပ် ဆိုး နေသေး တယ်။ စင်စစ် တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်တဲ့ မိမိ သန္တာန် အတွင်း က ထွက်ပေါ် လာတဲ့ ရယ်ရွှင်မှု သာ – ဟာသ အစစ် အမှန် ဖြစ် ပါ တယ်။ သူ့မှာ အကြောင်း တရား ပြ စရာ မရှိဘူး။ ခင်ဗျား ရွှင်လန်းမှုဟာ ရွှင်လန်း နေမှု သက်သက်ပဲ။ ခင်ဗျား တစ်ချက် တစ်ချက် ဟား တိုက် ရယ်ရင် – လူအများကလည်း သိချင်ကြ တယ်- လာမေးမယ် – “ဘာကြောင့် ရယ်သလဲ”။ —\nအကြောင်းပြ ချက် ပေးမှ “ရယ်” လို့ ရ တာ ဟုတ် သလား။ ခင်ဗျား အကြောင်းပြ ချက် မပေးနိုင်ဘဲ ရယ်နေ ရင် – ခင်ဗျားကို ဂေါက်နေတယ် လို့ အလွယ် တကူ သတ်မှတ် ပစ်လိုက်ကြမယ် မဟုတ်လား ~ ဒါကို ခင်ဗျား လည်း သိပါ တယ်။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ မရယ်မော ရဲဘူး။ မိမိ ကိုယ်တိုင်လည်း အကြောင်း မဲ့ ရယ်မော ရတာကို ရှက်ရွံ့တယ်။\nအဲ့လို – အကြောင်းမဲ့ – ရယ်မော နေနိုင် ခွင့် – လူ အများ အတွက် ခက်ခဲနေ တတ်တာ ဟာ ~ အဲ့ဒီ လို -“အမြဲတမ်း အကြောင်း တရား ရှာရင်း စိတ်ကျေနပ် နေ လို တဲ့” လူတွေရဲ့ (ဝါ) ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံး ရဲ့ စရိုက် တွေ ကြောင့် သာ ဖြစ် တယ်။\nစင်စစ် မိမိ သန္တာန် အတွင်း ငြိမ်းအေး ရွှင်လန်း နေသူ ရဲ့ ရယ်ရွှင်မှု ဟာ ရယ်ရွှင်မှု သက်သက်မှာ တင် ပြည့်စုံ ပါတယ်။ သူ့ မှာ အကြောင်း တရား မလိုဘူး။ အကြောင်း ရှိမှ ရယ်ရွှင်နေ မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ ရယ်ရွှင်မှု မှာ- လေးပင်နေ မှု (Seriousness) မရှိ၊ ရယ်ရွှင်ဖွယ် အကြောင်း တစ်ရပ် ဖြစ် ပေး နေ ဖို့ မလိုအပ်ဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ရဲ့ ဘဝ တစ်ခု လုံး ဟာ အပြည့် အဝ ရယ်ရွှင်မှု စရာ အဖြစ် ရှိနေတာ သက် သက် ဖြစ် ပါတယ်။\nကြည့်ကြည့်ပါ ~ စင်စစ် ရယ်မော နေချိန် မှာ ဖြစ်ဖြစ်၊ နှာချေနေ ချိန် တည့်တည့် မှာ ဖြစ်ဖြစ် – ခင်ဗျား သန္တာန် အတွင်း က အတွေး၊ အကြံ၊ စိတ်ဆန္ဒတွေ ခေတ္တ ရပ်တန့် မိသွား ကြောင်း တွေ့ ရ လိမ့်မယ်။ – (ခင်ဗျား အပြည့်အဝ ကြည်ကြည် လင်လင် ရယ်မော နိုင်ချိန်ဟာ – ခင်ဗျား နှာချေတဲ့ အချိန် နဲ့ နီးပါး တူညီ တယ်။) အဲ့သည် အချိန်မှာ – စောင့်ကြည့် သိ နိုင်ရင် – ပေါ့ပါး လန်းဆန်းမှု ရှိနေတဲ့ ခဏလေး ကို ခင်ဗျား မြင်ရ ပါလိမ့်မယ်။ ဘဝ ရှင်သန်မှုရဲ့ အရသာကို အဲ့ အချိန် စက္ကန့်ပိုင်း ခဏလေး မှာ ဘယ် အကြောင်းတရားမှ ရှာစရာ မလိုဘဲ – ခံစား သောက်သုံး ကြည့်နိုင် တယ်။\nဒါပေမယ့် အများအားဖြင့် အဲ့ခဏကို မေ့နေ တတ်ပါတယ်။ သတိ မမူ မိ ဘဲ ရှိ နေ တတ် တယ်။ တစ်ခါ တစ်လေ မှာ ရယ်ရွှင် တယ်။ စိတ်လက် ပေါ့ပါး နေတယ်။ ဒါကိုပဲ- ယစ်မူး နေ ရင်း သာယာ မက်မော နေတတ် တယ်။ ~ စင်စစ် ဟာသ က ရုပ်ဆိုး တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲ့ဒီ လို သတိလက်လွတ်၊ ယစ်မူး၊မက်မော ရင်း – “နောက် ဟာသ တစ်ခု ကို မျှော်လင့် မိချိန်” မှသာ – ဟာသ ဟာ ရုပ်ဆိုး အကျည်းတန် သွားရ တာ ဖြစ် ပါ တယ်။\n– အပြည့် အဝ ရယ်ရွှင်နေရုံ သက်သက်ကို – သတိနဲ့ မပြတ် စောင့် ကြည့် ကြည့်ပါ။ အဲ့အချိန် မှာ ဘာဝနာ ပွားများ ရ အလွယ်ကူ ဆုံး ဖြစ်ပါတယ်။\nဒါ့ကြောင့် – ဆိုပါစို့ ~ ဘာသာတရား တွေ မှာ – ဟာသ ကို ပစ်ပယ် ထားရင် – အဲ့ ဘာသာတရား ကိုလည်း ကျနော် ပစ်ပယ် ပါတယ်။ ဇင်မှာ ဆိုတတ် တဲ့ စကား တစ်ခွန်း ရှိတယ်။ –\nA religion without laughter…aGod who cannot laugh and dance and sing is not worthy of being God. Send him to hell!\n“ရယ်ရွှင်မှု မရှိနိုင်တဲ့ ဘာသာ (ဝါ) ရယ်ရွှင်မှု မရှိနိုင်တဲ့ ဘုရားသခင် ဟာ ဘာသာအဖြစ်၊ ဘုရား သခင် အဖြစ်နဲ့ မထိုက်တန် ဘူး။ သူ့ကို ငရဲသာ ပို့ပစ်ပါ” လို့ဆိုတယ်။\nMay 14th 2012 @10:45 AM\nFiled under Osho Tagged with humor, jokes, laugh, Osho, religion


(၂၈)ကြိမ်မြောက် ဥရောပရုပ်ရှင်ပွဲတော်မှ ဆုရရုပ်ရှင်များကို ရန်ကုန်နှင့်မန္တလေးတွင်ပြသ\nအေးချမ်းပိုပို Wednesday, 11 September 2019\n(၂၈)ကြိမ်မြောက်ဥရောပရုပ်ရှင် ပွဲတော်မှ ဆုရရုပ်ရှင်များကိုရန်ကုန် နှင့်မန္တလေးတွင်ပြသသွားမည်ဖြစ် ကြောင်း သိရသည်။\nမြန်မာနိုင်ငံဆိုင်ရာ ဥရောပ သမဂ္ဂကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့မှဦးဆောင် ၍ Goethe Institute Myanmar၊ ပြင်သစ်ယဉ်ကျေးမှုဌာန(Institute français de Birmanie)တို့နှင့် ပူး ပေါင်းကာစီစဉ်သောရုပ်ရှင်ပွဲတော် သည် မြန်မာနှင့်ဥရောပနိုင်ငံတို့ အကြား ယဉ်ကျေးမှုချင်းဖလှယ်ရန် နှင့် ဥရောပရုပ်ရှင်များ၏ မတူ ကွဲပြားမှုများကို ခံစားသိရှိနိုင်စေ ရန်ရည်ရွယ်ကာ ကျင်းပခြင်းဖြစ် ကြောင်း သိရသည်။\nပြသသွားမည့်ရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား များသည် ဟာသမှ ဒရာမာ၊ မှတ် တမ်းရုပ်ရှင်မှ ကလေးများအတွက် ရုပ်ရှင်အထိ အမျိုးအစားအစုံ အလင်ပါဝင်သည်။ ရုပ်ရှင်လက် မှတ်များကို ပွဲမစမီ တစ်နာရီမှ ၁၅ မိနစ်အလိုထိ ဦးရာလူစနစ်ဖြင့် အခမဲ့ရယူနိုင်မည်ဖြစ်ပြီးရုပ်ရှင်ပွဲ တော်ကို မန္တလေးမြို့တွင် ပထမ ဦးဆုံးအကြိမ် ကျင်းပခြင်းဖြစ်ပြီး ရုပ်ရှင်ကားကိုးကားကို မင်္ဂလာ ရုပ်ရှင်ရုံစင်ထရယ်ပွိုင့်တွင် ယခုလ ၁၃ ရက်မှ ၁၅ ရက်ထိ ပြသသွား မည်ဖြစ်သည်။ ရုပ်ရှင်ပွဲတော်ကို ဥရောပအရှေ့တောင်ပိုင်းဒေသတွင် အထီးကျန်ပျောက်ဆုံးနေရင်း မိမိ ကိုယ်ကိုရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသော ဘယ်လ်ဂျီယံနိုင်ငံ ဘုရင်တစ်ပါး ၏ ဟာသဆန်ဆန်ရုပ်ရှင်f(King of the Belgians)ဖြင့် စတင်ဖွင့်လှစ် သွားမည်ဖြစ်သည်။\nရန်ကုန်မြို့တွင် ရုပ်ရှင်ပွဲတော် ကို အော်စကာဆုရ ပိုလန်ဒါရိုက် တာ Pawel Pawlikowski ရိုက် ကူးထားသည့်Cold War ရုပ်ရှင် ဖြင့် ယခုလ ၂ဝ ရက်တွင် စတင် ဖွင့်လှစ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ဖိနှိပ်မှု၊ လွတ်လပ်မှုနှင့် ခက်ခဲကြမ်းတမ်း မှုများကိုကြုံတွေ့ရသည့် ချစ်ခြင်း မေတ္တာအကြောင်းကို ဖော်ညွှန်း ရိုက်ကူးထားသည့် ဂန္ထဝင်မြောက် အဖြူအမည်းလက်ရာဖြစ်သောCold War ရုပ်ရှင်သည် အကယ် ဒမီ ဆန်ခါတင်စာရင်းဝင်ဆုသုံးဆု နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိ ရုပ်ရှင်အဖွဲ့ အစည်းများဖြစ်သော ကိန်းရုပ်ရှင် ပွဲတော်၊Goya Awards ? European Film Awards ? National Board of Review နှင့် the New York Film Critics Circle တို့မှ ချီးမြှင့်သော အကောင်းဆုံးနိုင်ငံ ခြားရုပ်ရှင်ဆုနှင့် အကောင်းဆုံး ဒါရိုက်တာဆုများစွာရရှိထားကာ ယခုနှစ်၏ ဆုများစွာရရှိထားသော ဥရောပရုပ်ရှင်ဇာတ်ကားများအနက် တစ်ကားဖြစ်ပြီးရုပ်ရှင်ဇာတ်ကား ၂ဝ ကို မြို့လယ်ရှိ နေပြည်တော် ရုပ်ရှင်ရုံနှင့် ကမ္ဘာအေးဘုရားလမ်း ပေါ်ရှိ Goethe Villa တွင် ယခုလ ၂ဝရက်မှ ၂၉ ရက်အထိ ပြသသွား မည်ဖြစ်သည်။


နုတ်ထွက်စာကိုနမူနာ | USAHello ထံမှဂျော့ဘ်နှင့်အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအရင်းအမြစ်များကို | USAHello\nသင်သည်သင်၏အလုပ်ထွက်ခွာနေတယ်ဆိုရင်, သင်တစ်ဦးနုတ်ထွက်စာကိုနမူနာလိုအပ်နိုင်ပါသည်. ဒါဟာသင့်ကိုယ်ပိုင်စာတစ်စောင်ရေးသားဖို့ကူညီပေးပါမည်.\nသင်သည်သင်၏ကိုယ်ပိုင်အမည်ဖြင့်စာတစ်စောင်ရေးသားဖို့အခြေခံအဖြစ်ဤနမူနာကိုသုံးနိုင်သည်, နှင့်ရက်စွဲများ, နှင့်အခြားသတင်းအချက်အလက်များ. Download သို့မဟုတ်ကူးယူနမူနာနှင့်သင့်အခွအေနေကိုက်ညီဖို့စကားများကိုပြောင်းလဲရန်.\nသူတို့ကိုသင်သင်ပြောပြရန်သင့်အလုပ်ရှင်တွေ့မြင်မီဤစာဖို့လိုအပ်ပြောင်းလဲမှုများသင့်ရဲ့အလုပ်ထွက်ခွာနေကြသည် Make. ထိုအခါကထွက် print ထုတ်ကာဘောပင်နှင့်အတူကလက်မှတ်ရေးထိုး. သငျသညျကထွက် print ထုတ်မပေးနိုင်လျှင်, လက်ဖြင့်ကူးယူခြင်းနှင့်လက်မှတ်ရေးထိုး.\nလက်သင်အလုပ်စွန့်ခွာဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြပါပြီသောသူတို့အားပြောပြပြီးနောက်သင့်ရဲ့အလုပ်ရှင်ဖို့စာတစ်စောင်. သငျသညျကိုအနည်းဆုံးနှစ်ပတ်ပေးသေချာအောင်လုပ်ပါ’ အသိပေးစာ.\nငါကသင်၏နဲ့ငါ့အလုပ်ကနေနှုတ်ထွက်သူဖြစ်ကြောင်းကိုသင်တို့ကိုအသိပေးရေးသားနေပါတယ် [ကုမ္ပဏီ / အဖွဲ့အစည်းက, သို့မဟုတ်ကဒီမှာကုမ္ပဏီ၏အမည်ကိုရိုက်ထည့်ပါ]. အကြှနျုပျ၏နောကျဆုံးသောနေ့ဖြစ်လိမ့်မည် [လ, နေ့စှဲ, ခုနှစ်].\nတစ်ဦးစကားလုံးစာရွက်စာတမ်းအဖြစ်နုတ်ထွက်စာကို Download လုပ်ပါ (သင်က link ကို click လိုက်တဲ့အခါ, စာရွက်စာတမ်းကိုအလိုအလျောက်သင့်ရဲ့ downloads, ဖိုင်တွဲကိုသွားပါလိမ့်မယ်။)\nတစ်ဦး pdf အဖြစ်နုတ်ထွက်စာကို Download လုပ်ပါ


ပြည်သူ့လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ သူရဦးရွှေမန်း လာအိုပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ သမ္မတနှင့် တာဝန်ရှိသူများအားတွေ့ဆုံ | Pyithu Hluttaw\n(၃၅)ကြိမ်မြောက် အာဆီယံပါလီမန်များဆိုင်ရာ အထွေထွေညီလာခံသို့ တက်ရောက်ရန် အတွက် လာအိုပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ၊ ဗီယင်ကျန်းမြို့သို့ ရောက်ရှိနေသော ပြည်ထောင်စု လွှတ်တော်နာယက၊ ပြည်သူ့လွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌ သူရဦးရွှေမန်းသည် စက်တင်ဘာလ ၁၅ ရက်နေ့ ၁၅၀၀ နာရီအချိန်တွင် လာအိုပြည်သူ့ ဒီမိုကရက်တစ် သမ္မတနိုင်ငံ သမ္မတ H.E. Mr. Choummaly SAYASONE နှင့် သမ္မတအိမ်တော်၌ လည်းကောင်း၊ ၁၄၀၀ နာရီအချိန်တွင် လာအိုပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ ဝန်ကြီးချုပ် H.E. Mr. Thongsing Thammavong နှင့် အစိုးရအဖွဲ့ရုံး၌လည်းကောင်း၊ ၁၀၃၀ နာရီ ချိန်တွင် လာအိုပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံ၊ အမျိုးသားလွှတ်တော်ဥက္ကဋ္ဌနှင့် ASEAN INTER-PARLIAMENTARY ASSEMBLY(AIPA) ဥက္ကဋ္ဌဖြစ်သူ H.E. Mme Pany YATHOTOU နှင့် လွှတ်တော်အဆောက်အအုံ၌လည်းကောင်း တွေ့ဆုံ ဆွေးနွေးခဲ့သည်။\nထိုသို့တွေ့ဆုံရာတွင် ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်နာယက က မြန်မာနိုင်ငံနှင့် လာအို နိုင်ငံတို့သည် မိတ်ဆွေကောင်းများဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးက လိုအပ်လာချိန်တွင် တစ်ဦးက အမြဲ ကူညီခဲ့ကြပါကြောင်း၊ မိမိတို့နှစ်နိုင်ငံသည် အာဆီယံအဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများဖြစ်ကြသလို CLMB အဖွဲ့ဝင်နိုင်ငံများလည်း ဖြစ်ကြပါကြောင်း။ အစိုးရအချင်းချင်း၊ လွှတ်တော်အချင်းချင်း၊ ပြည်သူ အချင်းချင်း ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားရေး အလေးထားဆောင်ရွက်သွားမည် ဖြစ်ပါ ကြောင်း။ လာအို - မြန်မာ နှစ်နိုင်ငံသည် ရေမြေရာသီဥတု တူညီပြီး ယဉ်ကျေးမှုလည်း တူညီကြပါကြောင်း။ ဒေသတွင်း တည်ငြိမ်အေးချမ်းရေးနှင့် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သွားမည်ဖြစ်ပါကြောင်းဖြင့် ပြောကြားပြီး ရင်းနှီးပွင့်လင်းစွာ အမြင်ချင်း ဖလှယ်ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။\nအဆိုပါတွေ့ဆုံပွဲများသို့ ပြည်ထောင်စုလွှတ်တော်နာယက၊ ပြည်သူ့လွှတ်တော် ဥက္ကဋ္ဌ သူရဦးရွှေမန်းနှင့်အတူ မြန်မာလွှတ်တော်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ကြသော ဦးလှမြင့်ဦး၊ ဒေါက်တာ စိုးရင်၊ ဦးဝင်းသန်း၊ ဦးညွန့်လှိုင်၊ ဦးဇော်မြင့်ဖေ၊ ဦးညွန့်တင်၊ ဦးခင်မောင်ရီ နှင့် လာအို ပြည်သူ့ဒီမိုကရက်တစ်သမ္မတနိုင်ငံဆိုင်ရာ ပြည်ထောင်စုသမ္မတ မြန်မာနိုင်ငံသံအမတ်ကြီး ဦးကျော်စိုးဝင်းတို့ တက်ရောက်ကြသည်။


သကျတနျ့ခြို: May 2011\nO Aiaiai ( အိုင်း-အိုင်း )\nအခုကစပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးမှာရှိတဲ့ ထူးဆန်းလွန်းတဲ့ သတ္တ၀ါတွေကို ရှာရှာဖွေဖွေ စုစည်းတင်ပြပေး သွားမှာဖြစ်ပါတယ် ။ ပထမဆုံးမိတ်ဆက်ပေးလိုတဲ့ ထူးဆန်းရှားပါးတဲ့သတ္တ၀ါကတော့ အိုင်းအိုင်း (eye-eye) လို့ခေါ်တဲ့ O Aiaiai အကောင်ဖြစ်ပါတယ် ။ အိုင်းအိုင်းလေးဟာ Madagascar မှ တောအုပ်တွေ အတွင်းမှာ သာ နေထိုင်ပါတယ် ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အဲဒီတစ်နေရာထဲမှာပဲတွေ့နိုင်ပြီး ထူးဆန်းတဲ့မျိုးနွယ်ဝင်ဖြစ်ပြီး ညဖက်မှာ သာ လှုပ်ရှားလေ့ရှိကြပါတယ် ။ သူတို့မှာ အရေပြားပေါ်မှာ မည်းနက်တဲ့ အမွှေးတွေ ပါရှိပြီး အစာ အနေနဲ့က သစ်သားတွေကို ထိုးထောက်တဲ့ အင်းဆက်တွေကို စားသောက်ပါတယ် တဲ့ ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:43 AM2comments:\nသေမင်းတမန်ခရီးကြမ်း (အပိုင်း ၁၁)\nကျွန်ုပ်ကား လှေကြီးအောက်မှ အဖြူရိပ်ကြီးကို မျက်စိတဆုံးလိုက်ကြည့်ပြီးနောက် အံ့သြလွန်းသောကြောင့် ဆွံ့ အတိတ်ဆိတ်နေမိသည် ။\n“ ဟေးး ဘီလူးရေ အဲဒါဘာကြီးတုန်းဟ ငရွေးကြီးပဲဖြစ်နေမလား ”\n“ ငရွေးဆိုတာ ဘာတုန်း သူကြီးရ ”\n“ ကုန်းမှာ ဆိုရင် နှစ်ချို့ မြွေကြီးတွေဟာ အကြီးဆုံးပဲလေ ဆင်တစ်ကောင်လောက်မဆိုထားနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပေါ် မှာ ရွာတွေတောင် တည်လို့ရတယ်ဆိုပဲ ဒီကောင်ကြီးတွေက နောင်လာမယ့် ဘုရားရှင်ကို ဖူးမျှော်ဖို့ စောင့်နေ ကြတယ်လို့ဆိုကြတယ် ဘာအသားမှမစားပဲ မြေဆီမြေနှစ်တွေကို စားသုံးပြီး အဲဒလိုမြေကြီးထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေးနေ ကြတယ် ရေထဲမှာဆိုရင်လည်း ငရွေးတွေဟာအကြီးဆုံးပဲ ကျွန်တော်ထင်တာတော့ ငါးဒန်မျိုးနွယ် ဖြစ်မလားပဲ ဒီကောင်တွေက မြန်မာနိုင်ငံထဲက စန္ဒကူးနံ့သာ ကျောင်းတော်ရာဆိုတာ သိတယ် ဟုတ် ၀ါတွင်းကာလတွေဆို ငါးအကြီးကြီးတွေ ဘုရားဖူးလာကြတယ်လေ အဲဒီငါးကြီးတွေ ရဲ့အမျိုး အနွယ် လို့ ထင်တာပဲဗျ ဒါကြောင့်လည်းရှေးလူကြီးတွေက ကုန်းမှာမြွေပွေး ရေမှာ ငရွေး လို့ ခေါ်တွင် ကြတယ်လေ ”\n“ အင်း ဟုတ်လိမ့်မယ် သူကြီးပြောသလိုဆို ခုနက ရေအောက်က အဖြူရိပ်ကြီးဟာ ငရွေးကြီးဖြစ်နိုင်တယ် ဗျ ”\n“ အင်း ကဲ ဘီလူးရေ ရေလယ်ခေါင်မှာ ဒီအတိုင်းနေလို့ မဖြစ်သေးဘူး ဗျ ကမ်းကပ်ဖို့ စီစဉ်ပါဘူး ကျွန်တော်တို့ ပတ်ဝန်း ကျင်အခြေအနေလည်း လေ့လာရဦးမယ် ”\nသို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ လူစုမှာ လှေကြီးအား ကမ်းသို့ကပ်နိုင်ရန်ကြိုးစားကြလေသည် ။ ကမ်စပ်တွင်ကား သဲသောင်ပြင် များနှင့် မှိုင်းညို့သော စိမ်းစိုသော တောအုပ်များက နေရာယူထား၏ ။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ကမ်းသို့ကပ်ပြီးသည်နှင့် သဲသောင်ပြင်သို့ ဆင်းလိုက်ရာ သဲပြင်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ဖူးသမျှ သဲပြင်နှင့် လုံးဝမတူပဲ နူးညံ့ အိစက်နေလေ၏ ။ ကျွန်ုပ်လည်း သတိထားကြည့်ရာ သဲသောင်ပြင်မှာ တစ်ချို့နေရာများတွင် အဖြူများဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ချို့နေရာ များတွင် မီးခိုးရောင် ညိုညစ်ညစ်များဖြစ်လေသည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း သင်္ကာမ ကင်းသောကြောင့် လှေပေါ်မှ လှော်တက်တစ်ချောင်းယူ၍ သဲညိုညိုများပေါ်ထိုးစိုက်လိုက်ရာ လှော်တက်မှာ တစ်ချောင်းလုံးနှစ်ဝင်သွားသည်ကို အံ့သြထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တွေ့လိုက်ရလေသည် ။\n“ဘုရားဘုရား သူကြီး စမ်းကြည့်ပေလို့ပဲ နို့မဟုတ်ရင် ရွာသားတွေအကုန်လုံးမျိုးတုန်းသွားနိုင်တယ် ”\nထွန်းထွန်းမှနေ၍ ထိုသို့ပြောလိုက်ပြီးနောက် အားလုံးမှာ ရှေ့မဆက်ဝံ့ကြတော့ပဲ ဖြစ်ကုန်ကြတော့သည် ။\n“ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဟိုးက မြင်နေရတဲ့ တောစပ်လေးအထိရောက်အောင်သွားကြရမယ် အဲဒီနေရာမှာ လတ်တလော စခန်းချပြီး နယ်မြေစူးစမ်းရေးလုပ်ရမှာပဲဗျို့ အခု သဲသောင်ပြင်တွေကို အားလုံးမှတ်ထားကြပါ အဖြူရောင်တွေဟာ နင်းလို့ရတဲ့ သဲဖြစ်ပြီး အညိုရောင်နဲ့မီးခိုးရောင်တွေကတော့ သဲနွံတွေပဲဖြစ်တယ် အလွန် ကို ကြောက်ဖို့ကောင်းပါတယ် လူမပြောနဲ့ အိမ်တွေ ဆင်တွေကိုတောင် မြိုပစ်နိုင်ပါတယ် ”\nကျွန်ုပ်လည်း ထိုသို့မှာကြားပြီးနောက် ၂ယောက်တစ်တွဲစီတွဲစေကာ ကျွန်ုပ်နှင့် သူရိန်တို့က အရှေ့မှ လမ်းရှာသွားကာ ဘီလူးနှင့်သားပြောင် ၊ ရွှေတြိဂံလေးတို့မှ နောက်မှ ရွာသားများကို ဖေးမကူညီကာ ရှေ့သို့ ချီတက်ခဲ့ကြလေတော သည် ။ ထူးဆန်းသည်မှာ သဲသောင်ပြင်ဖြစ်သော် လည်း နေပူပြင်းလှ သည်မရှိ ပဲအေးမြနေ ကာ ကျွန်ုပ်မှာ အိုအေစစ်တွင်လမ်းလျှောက်နေသည်နှင့်ပင် တူလှပေတော့သည် ။ သို့နှင့် လမ်းခရီး တွင် ထူးထူးခြားခြားအန္တရာယ်မတွေ့ရပဲ တခါတရံတွင် သောင်ပုရစ်များ ၊ သောင်ဂဏန်းများ ဟိုမှသည်သို့ သွားလာနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည် ။ ခပ်လှမ်းလှမ်း ဝေးဝေးမှ သွားလာနေကြသော သမင် ၊ ဒရယ်ကဲ့သို့ သတ္တ၀ါများကို လည်းတွေ့ကြရလေသည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ လူအုပ်ကြီးသည် ၄၅ မိနစ်ကြာခန့်မျှ လမ်းလျှောက်ပြီးသော အခါ ဘေးမသီရန်မခပဲ တောအုပ်အစပ်သို့ရောက်ကြလေသည် ။\n“ ကိုကြီး ဒီနေရာမှာ ပဲ ခဏနားကြမလား ရွာသားတွေလည်းပင်ပန်းနေကြပြီ ထင်တယ် ”\nညီငယ် မိုးစက်မှနေ၍ ပြောလိုက်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်လည်း ရေအိုင်စပ်နှင့်နီးသည်က တစ်ကြောင်းတော စပ်တွေဖြစ်သောကြောင့် နေထိုင်ခင်းသာယာသည်က တစ်ကြောင်းကြောင့် ယာယီစခန်းချရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်လေသည် ။\n“ အင်းကောင်းသားပဲ ညီလေး ကဲ စားဖို့ တစ်ခုခုစီစဉ်ရမယ် ”\n“ သူကြီး ကျွန်တော်တို့ သောင်ပုရစ်တွေ ကင်စားကြရင်ဘယ်လိုနေမလဲ ပြီးတော့ လိပ်ဥတွေလည်းတွေ့ခဲ့တယ် လမ်းမှာ ကျွန်တော်တို့ သွားရှာကြရင်ကောင်းမလား ”\nငမိုးမှ နေ၍ ပြောလိုက်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်လည်း လက်ခံလိုက်လေသည် ။\nသို့နှင့် ကျွန်ုပ် ၊ ဘီလူး ၊ သားပြောင် ၊ သူရိန် ၊ ဒရယ် ၊ ဝေယံ ၊ ငမိုး နှင့် နဲဗား တို့မှာ သောင်ပုရစ်နှင့် လိပ်ဥများ ရှာရန် သဲသောင်ပြင်သို့ တဖန်ပြန်ထွက်ခဲ့ကြလေတော့သည် ။\n“ မာမီရေ မီးမွှေးထားလိုက်ဗျို့ ပုရစ်ကင်တွေစားကြမယ် ”\nဝေယံမှ နေ၍ သက်မီအား အော်ပြောရင်း ကျွန်ုပ်တို့မှာ ဘေးအန္တရာယ်များကြားမှပင် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ထွက်လာခဲ့ကြလေတော့သည် ။ ( မှတ်ချက် ။ ။ တစ်ရွာလုံးတွင် ကျေးရွာစားဖိုမှူးဖြစ်သော သက်မီအား မာမီအား ရွာသား များက မာမီဟု ခေါ်ကြကုန်၏ ။ အဘယ့်ကြောင့် ဤ သို့ ခေါ်ရသည်ကိုမူ ကျွန်ုပ်လည်း မသိပေ ။ မမီ ဟု ခေါ်ရာမှာ ကာလရွှေ့လျှားသွားသောကြောင့် မာမီဟု နာမည်တွင်ရခြင်းဖြစ်တန်ရာ၏ ) ကြယ်ဖြူလေး ၊ အင်ကြင်း ၊ ပုတု ၊ မီမီအောင် နှင့် ကျန် အပျိုကြီးတစ်သိုက်မှာမူ သွားရည်ကျရင်း ကျန်ခဲ့ကြကုန်၏ ။ (အပျိုကြီးတစ်သိုက်ဆိုသည်မှာ ရွာ၏ ပြယုဉ်များဖြစ်သော ဂျီဂျီ ၊ ဟေမွန်ချမ်း ၊ မေလေး အစရှိသူများကို ရည်ညွှန်း၏ ) ။ ရွာတွင် ကလေးပီပီ သွက်သွက်လက်လက်ရှိလှသော မိဂျန်လေးခေါ် လေဒီဂျန်ဂျန်မှာမူ သက်မီအား ၀ိုင်းကူရင်း အသံသေးအသံကြောင်သီချင်းများကို အော်ဆိုရင်းကျန်ခဲ့လေသည် ။ သို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့လူစုလည်း သဲသောင်ပြင်သို့ရောက်သောအခါ သဲပြင်မို့မို့များကို ရွေးကြလေ၏ ။\n“ ကဲ ကျွန်တော်က ဧရာဝတီတိုင်းသားဆိုတော့ သောင်ပုရစ် ဖမ်းတာ ကျွမ်းတယ်ဗျ ဒီတော့ ဒီလိုလုပ် သူရိန် ဒရယ် ဝေယံ နဲဗားက လိပ်ဥ သွား နှိုက်ချေ ခင်ဗျားတို့က ဒါမျိုးကျွမ်းတယ် ကျန်တဲ့ ဘီလူး ၊ သားပြောင်တို့က ကျွန်တော်နဲ့ ပုရစ်ဖမ်းမယ် ”\n“ သူကြီး ကျွန်တော်လည်း ပုရစ်ဖမ်းလို့မရဘူးလား ကျနော် ဥမနှိုက်ချင်ဘူး ရိုးနေပြီ ”\nသူရိန်ခေါ် ကြာဇံ မှ ပြောလိုက်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်လည်း ပုရစ်ဖမ်းရန်ခေါ်ထားလိုက်လေသည် ။ ကျန် ၃ ယောက်မှာမူလိပ်ဥများ နှိုက်ရန် ထွက်ခွာသွားကြလေသည် ။\n“ သဲနှုံးတွေကို သတိထားကြဦးဟေ့ ”\nကျွန်ုပ်လည်း ၄င်းတို့ကြားအောင် မှာကြားလိုက်ရလေသည် ။\n“ ကဲ အရင်ဆုံး ကျွန်တော်တို့ ရေသွားခပ်ရအောင် ကဲ သူရိန်ရေ မင်းလက် ထဲက ရေပုံးကြီးနဲ့ ရေ အပြည့် ခပ်ချေတော့ ”\n“ ဟုတ်ကဲ့သူကြီး ”\nသို့နှင့် သူရိန်အား ရေပုံးနှင့် ရေအပြည့်ခပ်ခိုင်းပြီးသည်နှင့် သောင်ပုရစ်ဖမ်းနည်းအား သင်ခန်းစာပေး ရလေတော့သည် ။\n“ ဒီလိုရှိတယ် ဗျ သောင်ပုရစ်တွေဟာ သဲသောင်ပြင်ပေါ်မှာ သဲမွမွလေးတွေကို အိမ်လုပ်ပြီးနေလေ့ရှိကြတယ်ဗျ ဒီကောင်တွေ က အသေးဆုံးက ယောင်္ကျား လက်မလောက်ရှိပြီး အကြီးဆုံးက ယောင်္ကျား လက်သီးဆုပ်လောက် ရှိတယ်ဗျို့ ဒီကောင်တွေရဲ့အားနည်းချက်က ရေမွမ်းတဲ့ဒါဏ် မခံနိုင်တာပဲ တစ်ကိုယ်လုံး ဖြူစွတ်နေပြီး အသားက လည်း များမှများ ကင်လိုက်ရင် အနံ့လေးကိုမွှေးနေတာပဲ ဒီတော့ ကျွန်တော်လက်တွေ့ဖမ်းပြမယ် ကျနော်လုပ် တဲ့အတိုင်းလိုက်လုပ်ကြည့်ကြပေါ့နော့် ”\nဟုေ ပြာဆိုရင်း ကျွန်ုပ်လည်း သူရိန့်လက်အတွင်းမှာ ရေပုံးအားဆွဲယူရင်း ပုရစ်တွင်း တစ်တွင်း ထဲသို့ လောင်း ချလိုက်လေတော့သည် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:37 AM 15 comments:\nဂျစ်ပ်စီတွေရဲ့၂၀၁၁ Khamoro ပွဲတော်\nPrague မှာ ၂၀၁၁ ခုနှစ် မေ ၂၆ ရက့်တုန်းက ကမ္ဘာ့ ရိုးမား ဂီတနဲ့ အက ပွဲတော်ဖြစ်တဲ့ Khanmoro ၂၀၁၁ ပွဲတော် ကို အိန္ဒိယမှ Rabari gypsies တွေက ဆင်နွဲခဲ့ပါတယ် ။ နိုင်ငံပေါင်း ၁၉ နိုင်ငံက ၁၀၀ ကျော်တဲ့ အနုပညာ ရှင်တွေဟာ ဒီ Khamoro ပွဲတော်ကို ပါဝင်ဆင်နွှဲခဲ့ပါတယ် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 10:18 AM 1 comment:\nX Rays မျက်လုံးများနှင့်မိန်းကလေး\nအမှတ်တမဲ့ သူမ မျက်လုံးဖြူဖြူကြီးတွေကိုကြည့်မိရင် သွေးလန့်သွားစရာပါပဲ ။ လှပချောမောတဲ့ သက်ကျော် သက်ကလေးဟာ အဖြူရောင်မျက်လုံးများကို ပိုင်ဆိုင်ပြီး X Rays ကဲ့သို့ အလုံပိတ် အရာများ နဲ့ ကျောက် တုံးတွေ တွေကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိပါတယ် ။ အသက် ၁၄ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ Laura Castro ဟာ ပုံမှန် ပဲ မွေးဖွား လာပြီး အသက် ၁၀ နှစ်လောက်မှာတော့ ထူးခြားစွာ အဖြူရောင်တွေဖြစ်လာခဲ့တယ် ။ သူမဟာ ကလေး ဆရာဝန်တွေနဲ့ စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး မျက်စိအထူးကုတွေနဲ့တခြား expert တွေနဲ့ ပြသခဲ့ပါတယ် ။ ဒါပေမယ့် လည်း ဒီလို ရှားပါးတဲ့အခြေအနေမျိုးကို ဘယ်သူကမှ ရှင်းမပြနိုင်ခဲ့ကြပါဘူး ။\nဆရာတွေက ဒီလိုမျိုးတစ်ခါမှမတွေ့ဖူးဘူးလို့ပြောပါတယ် လို့ ကလေးရဲ့မိခင် divorcee Anabel Castro ကပြောကြား ပါတယ် ။ ကျွန်မသမီးလေးဟာ အမှောင်ထဲမှာလည်းပဲ နေ့ဖက်တွေလို မြင်နိုင်စွမ်းရှိပါတယ် ပြီးတော့ အလုံပိတ်အရာဝထ္ထုတွေကို ဖောက်ထွင်းပြီး မြင်နိုင်စွမ်းလည်းရှိပါတယ် လို့ သူမက ဆိုပါတယ် ။ ဆရာ ၀န်တွေက တော့ သူမဟာ ဓါတုပစ္စည်းသို့မဟုတ် တစ်ခုခု သူမရဲ့ ဦးခေါင်းထဲကို ရိုက်သွင်းမိလို့ ဖြစ်မယ်လို့ ဆိုပါတယ် ။\n“ စစ သိချင်းကတော့ သူမ မျက်လုံးတွေက အညိုရောင်တွေပါပဲ နောက်ပိုင်းတဖြည်းဖြည်းဖြူလာပြီး ပိုပို ဆိုးလာ ခဲ့တာပါပဲ ”\nသိပ္ပံပညာရှင်တွေက သူမကို X Rays Girl အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး သူမဟာ လေးလက်မထူတဲ့ ကွန်ကရစ်တွေ ၊ စတီး တွေ ၊ အုတ်နံရံတွေ နဲ့ သစ်သားတွေ ပလတ်စတ်တွေ နဲ့ တယ်လီဖုန်းစာအုပ်တွေကို ထိုးဖောက် မြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်ဆိုတာ အတည်ပြုခဲ့ကြပါတယ် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 3:45 PM3comments:\nPosted by သက်တန့်ချို at 10:49 AM 1 comment:\n2011 ခုနှစ် မေလ ၂၁ ရက် ၊ ပါရူးနိုင်ငံ မှ Medieval Charles တံ တားပေါ်မှာ သွေး စုပ်ကောင် လမ်းလျှောက်ခြင်းပွဲတော်အဖြစ် သွေးစုပ်ကောင်တွေအဖြစ်ဆင်မြန်းထားတဲ့ လူတွေဟာ လမ်းလျှောက်နေ ကြ ပုံဖြစ်ပါတယ် ။ ဒါဟာ လေးကြိမ်မြောက်ကျင်းပခြင်းလည်းဖြစ်ပါတယ် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 1:21 PM 16 comments:\n၂၀၁၁ ခုနှစ် ၊ မေလ ၂၂ ရက်နေ့မှာ ယူကရိန်းနိုင်ငံမြို့တော် Kiev မှာကျင်းပခဲ့တဲ့အရုပ်ပွဲတော်မှာ အ ရုပ်လေးတွေကို ချစ်မြတ်နိုးသူ ခရီးသည်တွေ လာရောက်ကြည့်ရူနေကြခြင်းဖြစ်ပါတယ် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:14 AM2comments:\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:11 AM No comments:\nညီမလေးရေ ... ပူပြင်းတောက်လောင်တဲ့ နွေရာသီကြီးမှာတောင်မှ အချိန်အခါမဟုတ် မိုးက တအုန်းအုန်း ရွာနေ လိုက်တာ မိုးတွင်းကြီးအတိုင်းပါပဲ ။ ရာသီဥတုတွေဖောက်ပြန်တော့ လူတွေလည်း ကျန်းမာရေးတွေ ချို့တဲ့ ရောဂါ ဘယတွေ ၀င်နဲ့ အတော်လေးကို ဒုက္ခရောက်ကြရတာပေါ့ ။ ညီမလေးရော နေကောင်းပါရဲ့လား ။ ဒီတစ်ခေါက် စာလေးမှာလည်း ညီမလေးအတွက် သိမှတ်ဖွယ်ရာလေးတွေနဲ့ ဘ၀ ဆိုတဲ့ တိုက်ပွဲလေး အကြောင်း ကို တွေးမိတာလေးတွေကို စာရွက်ဖြူလေးပေါ် ချရေးပေးလိုက်ပါတယ် ။\nညီမလေးရေ ..။ တစ်ချို့ကပြောကြတယ် ဘ၀ဆိုတာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းတယ်တဲ့ တစ်ချို့တော့ ဘ၀ဆို တာ ချောမွေ့ နေတဲ့ ပန်းခင်းလမ်းကြီးပါတဲ့ ။ ဒီလိုပါပဲ ဘယ်အကြောင်းအရာမဆို လူတွေက ရှူထောင့်မျိုးစုံ က မကြည့်ကြပဲ မိမိဖက်က (ကိုယ်မြင်နေရတဲ့) အပိုင်းကနေချဲ့ပြီး မှတ်ချက်တွေ ချလေ့ရှိတယ် ။ တကယ်တော့ ဘ၀ဆိုတာ တို့တွေ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြရတဲ့ ၊ ဖြတ်သန်းနေရတဲ့ ၊ ဖြတ်သန်းရတော့မယ့် နေ့ရက်တွေပဲမဟုတ်ပါလား ။ တို့တွေအား လုံးဟာ ဆိုးတာတွေလည်း ကြုံခဲ့ရသလို ကောင်းတာတွေလည်း ကြုံခဲ့ရတယ် ။ ပျော်ရွှင်စ ရာတွေတွေ့ ရင် ဟားတိုက်ရယ်မောမိသလို ၀မ်းနည်းစရာတွေတွေ့ရင်လည်း မျက်ရည်တွေဖြိုင် ဖြိုင်ကျပြီး ငိုကြွေးခဲ့ကြရတယ် ။\nညီမလေးရေ တကယ်တော့ ဘ၀ဆိုတာ သူ့ဘာသာသူ အစီစဉ်တကျဖြစ် ပျက်နေတဲ့ Program ကြီးတစ်ခုဖြစ်တယ် ။ အဲဒီအစဉ်ထဲမှာ နေသား တကျမဖြစ်ပဲ ဘေးချော်သွားတဲ့လူတွေကတော့ ကြမ်းတမ်းတဲ့ ဘ၀ကိုရရှိပြီး အစီအစဉ်တကျ အလိုက်သင့်စီးမျောနိုင်တဲ့သူကတော့ သာမန်မဆိုးဝါးတဲ့ ဘ၀ကိုရရှိတာပေါ့ ။ ဒီနေရာမှာ တစ်ခုပြောရဦးမယ် ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ဘ၀ကို ညီမလေးအနေနဲ့ ဘယ်လိုခံ ယူထားပါသလဲ ။ ဥပမာ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဆင်းဆင်းရဲရဲချို့ချို့တဲ့တဲ့ နေရတာကို ကြမ်းတမ်း တယ်လို့ဆို လိုတာလား ။ ဒါမှမဟုတ် သူများတွေကားစီးနိုင်လို့ ကိုယ်မစီးနိုင်သူများတွေ ဖုန်းကိုင်နိုင်လို့ ကိုယ်မကိုင်နိုင်တာကို ကြမ်းတမ်းတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား ။\nညီမလေးရေ ငယ်ငယ်လေးကတည်းက ဆင်းရဲခြင်းချမ်းသာခြင်းဆိုတာ တို့တွေလုံးဝပြုပြင် ဖန်တီးလို့မရ တဲ့ မွေးရာပါ အမွေတွေပဲဖြစ်တယ် ။ တစ်ချို့ ဒါကို ကျေးဇူးရှင်မိ ဘတွေကို စော်ကား တတ်ကြသေး တယ်ညီမလေး ရေ ။ အမေတို့ ကြောင့် အဖေတို့ကြောင့် ကျွန်တော်တို့ ဒီဘ၀မှာ ဆင်းရဲရတာ ကျွန်တော်တို့သာ သူဌေးမကြီးတစ်ဦး ဗိုက်ထဲဝင်စားခဲ့ရင် အခုချိန်သူဌေးသားလေးဖြစ်နေမယ်ဆိုသတဲ့ ။ ညီမလေးရေ .. အဲဒီလိုပြောကြေးဆိုရင် မိဘတွေဗိုက်ထဲကို ၀င်စားဖို့ တို့တွေက ရွေးချယ်ခဲ့တာလား သူတို့က လာကွာမင်း ငါတို့နဲ့အတူလာနေဆိုပြီး ရွေးချယ်ခဲ့ကြတာလား ။ အမှန်တော့ တို့ ဘာသာရေးအရဆိုရင် အရာအားလုံးဟာ ကံကံ၏အကျိုးတရားတွေပဲညီမလေးရေ ။ မိဘတွေဟာ သားသမီးတွေကို ရွေးချယ်ခွင့်မရှိသလို သားသမီးတွေ ကလည်း မိဘတွေကို ရွေးချယ်ခွင့်မရှိဘူး ။\nရေစက်ပါတဲ့ ကံတရားတွေနဲ့ တို့တွေဟာ ဒီကမ္ဘာကြီး ပေါ်က ဒီနိုင်ငံလေးပေါ် ဒီမြို့ ဒီရပ်ကွက် ဒီအိမ်လေးထဲမှာ အတူလာရောက် အမျိုး တော်စပ်နေကြရတာဖြစ်တယ် ။ ညီမလေးရေ တို့တွေ နေထိုင်ရမယ့် ရက်တွေကို လက်ချိုးရေတွက်ကြည့်ပါ ။ ကြောက်စ ရာကောင်းလောက်အောင် နည်းပါးတာကို တွေ့ရလိမ့်မယ် ။ ဒီအတောအတွင်း တို့တွေ လုပ်စရာတွေ လုပ်သင့် တာတွေအ ကုန်လုပ်ခဲ့ကြပြီးပြီလား ။ တို့တွေဟာ လူသားတစ်ဦးအနေနဲ့ ဘာတွေကို တာဝန်ကျေခဲ့ပြီးပြီလဲ ။ မိဘအပေါ် ၊ သူငယ်ချင်းအပေါ် ၊ မိတ်ဆွေအပေါ် ၊ ဆရာသမားအပေါ် စသဖြင့်ပေါ့ ။ ပြန်တွေးကြည့်ပါဦး ညီမလေးရေ ။\nညီမလေးရေ... လူဆိုတာ အမှားနဲ့မကင်းနိုင်တဲ့ အမျိုးဆိုတာ ညီမလေး လက်ခံရလိမ့်မယ် ။ ငယ်ငယ်လေး ကတည်းက မမှားဖူးတဲ့လူဆိုတာ ကမ္ဘာပေါ်မှာမရှိပါဘူး ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့အမှားကို လက်ခံပုံခြင်း ကျတော့ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး မတူကြဘူးညီမလေးရေ ။ တစ်ချို့ က အမှားလေးတစ်ခု လောက်လုပ်ပြီးတာနဲ့ ငါလုပ်ခဲ့တာတော့မှားသွားပါပြီ နောင်တရပါပြီ စသဖြင့် ယူကြုံးမရဖြစ်ဘူး တမှိုင်မှိုင်တထွေထွေနဲ့ ငေးတွေးနေပြီး အင်းနောက်တော့လည်း တစ်တက်စားလည်းကြက်သွန် နှစ်တက်စားလည်းကြက်သွန်ပါပဲကွာဆိုပြီး အမှားတွေ ကို ဆက် တိုက်လုပ်လေ့ရှိတယ် ။ အဲဒီလိုလူမျိုးဟာ အဖတ်ဆယ်မရတဲ့ လူအမျိုးအစားလို့ခေါ်တယ် ။ နောက်တစ် မျိုး ကတော့ အင်း ငါလုပ်ခဲ့တာမှားနေပါလား အင်းငါ နောက်ဆက်ပြီးမမှားတော့ဘူးဆိုပြီး ကိုယ့်အမှားကိုယ် ပြန်သုံးသပ်ပြီး ရှေ့ဆက်မမှားတော့ပဲ နေထိုင်လေ့ရှိတယ် ။\nဒီလိုလူမျိုးကတော့မဆိုး ဘူး ။ သူက အမှားကို အမှားမှန်းတော့ သိတယ်ဒါပေမယ့် အမှန်ပြင်လား ဆိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး နောက်မမှားရင်ပြီးတာပဲဆိုပြီးအေးအေး လူလူ ပဲနေလေ့ရှိတယ် ။ နောက်ဆုံးတစ်မျိုး ကတော့ အင်း ငါလုပ်ခဲ့တဲ့အလုပ်ဟာ မှားနေတယ် ဘယ်နေရာတွေမှာမှားနေလဲ ငါအဲဒါကို ရှေ့ဆက်မ မှားရအောင် ပြန်ပြင်ရ မယ်ဆိုပြီး မိမိမအမှားကို ပြန်သုံးသပ်ပြီး အမှန်ကိုပြင်လို့ ဘ၀ကို လျှောက်လှမ်းကြတယ် ။ ဒီလိုလူမျိုး ကတော့အတော်ဆုံးပေါ့ ။ ကဲ..ညီမလေးရော အမှားတစ်ခုခုလုပ်ပြီးရင် အမှားကို ဘယ်လိုပုံစံမျိုး နဲ့လက်ခံပြီး ဘယ်လိုလူအမျိုးအစားထဲမှာ ပါဝင်ချင်ပါသလဲ ။\nညီမလေးရေ ... လူတွေဟာ ကိုယ်အတိတ်မှာကြုံရတဲ့ အရာတွေကို တချိန်ချိန်မှာ အပြစ်ပြန်တင်လေ့ရှိကြတယ် ။ ငါတော့မှားပါပြီ ငါအဲဒီတုန်းက အဲဒီလို မလုပ်ခဲ့ရင်ကောင်းသား ကွာ အခုတော့ ဒီလိုဖြစ်နေရတယ် စသဖြင့် လူတွေ ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အပစ်တင်ရင်းအချိန်တွေကုန်ဆုံးနေကြရတယ် ။ တကယ်တော့ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပစ်တင်ခြင်း ဆိုတာ လူညွှန့်တုံးစေတဲ့အပြုအမူတစ်ခုပဲညီမလေးရေ ။ လူဟာ အတိတ်မှာ ကြုံခဲ့သမျှအရာတွေ ကို ဒါတွေအားလုံးဟာ အခြေအနေနဲ့အချိန်အခါ အရဖြစ်ပျက်ခဲ့တာပဲ ။ အဲဒီတုန်းက အဲဒီလို အခြေအနေပေးခဲ့လို့ ငါ ဒီလိုလုပ်ခဲ့တာစသဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် အပစ်မ တင်ပဲ ဖြေသိမ့်နိုင်ရမယ် ။ ညီမလေး အဲဒီလို ပြန်တွေးကြည့် တဲ့အခါ ကိုယ်လုပ်ခဲ့တဲ့အရာမှန်သမျှဟာ အခြေအနေနဲ့အချိန်အခါပေးလို့ လုပ်ခဲ့တာချည်းပဲဆိုတာ သိလာလိမ့် မယ် ။ အဲဒီအခါမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ်အပစ်တင်မှု လျော့နည်းလာပြီး စိတ်ဟာလည်း ကြည်လင်လန်း ဆန်းလာပါ လိမ့်မယ် ။\nညီမလေးရေ ... ကြောင်ကလေးတွေဟာ သူတို့ တာဝန်ဖြစ်တဲ့ သခင်ကို ပွတ်သီးပွတ်သပ်ပြုလုပ်ခြင်း ကြွက် ခုတ်ခြင်း စတဲ့ တာဝန်တွေကြေကြတယ် ။ ခွေးကလေးတွေဟာလည်း အိမ်ကိုလုံအောင်စောင့်ပြီး သူခိုးအန္တရာယ် မှ ကာကွယ်ပေးခြင်းဖြင့် တာဝန်ကျေကြတယ် ။ ကဲ တိရိစ္ဆာန်လေးတွေတောင် မိမိတာဝန် ကျေကြတယ်ဆိုရင် တို့ လူသားတွေရော ဘာတာဝန်တွေကျေပြီးပြီလဲ ။ အနည်းဆုံးတော့ လူပီသမှုဆိုတဲ့ အရာကိုတော့ တာဝန်ကျေရလိမ့်မယ်ညီမလေးရေ ။ တို့တွေဟာ အသိဥာဏ်ပြည့်ဝ ရင့်သန်တဲ့ လူသားတွေဖြစ်တယ် ။ စိတ်ရူးစိတ်မူး တွေနောက်ကို မလိုက်ပဲ ကိစ္စတစ်ခုခုကို လုပ်တော့မယ်ဆိုရင် ဒါငါလုပ်သင့်သလား ၊ ငါလုပ်လို့ သင့်တော်ရဲ့ လား စသဖြင့် အကျိုးအကြောင်း အဆိုးကောင်းကို ဝေဖန်ပိုင်းခြားနိုင်ရမယ် ။ ဒီလိုမှမဟုတ်ပဲ မိမိစိတ်အာရုံခံစားမှု တစ်ခုတည်းနောက်ကိုလိုက်ပြီး မှားသည်မှန်သည် မခွဲခြားပဲ ဆုံးဖြတ်လုပ်ဆောင်မယ်ဆိုရင် တို့တွေဟာ တိရိစ္ဆာန်တွေနဲ့ဘာမှမထူးခြားတဲ့ လက်နှစ်ချောင်းခြေနှစ်ချောင်း ခေါင်းတစ်လုံးပါသော သတ္တ၀ါတွေ သာ ဖြစ်လိမ့်မယ် ။\nလူသားဆန်မှုဆိုတဲ့နေရာမှာ အများကြီးအကျုံးဝင်တယ်ညီမလေးရေ ။ မစော်ကားသင့်တဲ့ လူကို မစော်ကားရဘူး ၊ မလိမ်သင့်တဲ့လူကိုမလိမ်ရဘူး ၊ သတ္တ၀ါတွေကို မညှင်းဆဲရဘူး ၊ မိဘဘိုး ဘွားတွေ ကို မစော်ကားရဘူး ၊ တစ်ဦးနဲ့တစ်ဦး ယုတ်မာကောက်ကျစ်ကုန်းချောမှုတွေမလုပ်ရဘူး ၊ သူတစ်ပါးစိတ်ဆင်း ရဲမှုဖြစ်စေမယ့် အရာတွေမလုပ်ရဘူး ၊ မိမိစိတ်ချမ်းသာဖို့အတွက် လူအများ စိတ်ဆင်းရဲရမယ့် ကိစ္စမလုပ်ရဘူး ၊ မေတ္တာတရားနဲ့ အရာအားလုံးကိုခွင့်လွှတ်သည်းခံပေးရမယ် ၊ လူလူချင်းရိုင်းပင်းကူညီရမယ် စသဖြင့် အများ ကြီးဆိုတော့ ရေးမယ်ဆိုရင် ရေးလို့ကုန်မယ်မထင်ဘူး ညီမလေးရေ .. ။ ။\nညီမလေးရေ .. မေတ္တာတရားဆိုတာဟာလည်း တို့ကမ္ဘာမြေကြီးအတွက် အလွန်ကို လှပတဲ့ ရောင်စဉ်လေး တစ်ခုပဲဖြစ်တယ် ။ မေတ္တာ မှာ လူတွေ တွင်တွင် ကျယ်ကျယ်အသုံးပြုနေကျတဲ့ အချစ်လိုမျိုး ရယူလိုမှု အတ္တတွေ ရမ္မက်တွေ ရာဂမီးတွေ ပူပြင်းမှုတွေ မပါဘူး ညီမလေးရေ ။ အေးငြိမ်းသန့်စင်ပြီး တစ်ပါးသူ အပေါ် ကောင်းကျိုးအစဉ်လိုလားတဲ့ အေးမြတဲ့ စိတ်အလျှင်လေးတစ်ခုသာဖြစ်တယ် ။ ဒါကို လူတွေ က ရောထွေး ပြီး မတူညီတဲ့အအေးနဲ့အပူကို ရောခေါ်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာလို့ သုံးနှုန်းကြတယ် ။ အချစ်မှာ အသွားအပြန် ရှိတယ်ညီမလေးရေ ။ ကိုယ်က ချစ်မိပြီဆိုရင်သူ့ဆီက အချစ်ကိုပြန်လိုချင်လာရော ၊ မရရင်လည်း ပူဆွေးသော ကတွေရောက်ပြီး ပရိဒေ၀ မီးတွေ တောက်လောင်လေ့ရှိကြတယ် ။ မျက်ရည်တွေဖြိုင်ဖြိုင်ကျ မစားနိုင်မသောက်နိုင်နဲ့ ဘယ်လောက်တောင်ဆိုးဝါးတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုပါလဲ ။ အဲ..မေတ္တာ ဆိုတာကတော့ အဲဒါနဲ့ပြောင်းပြန်ပေါ့ကွယ် ။\nကိုယ်ကမေတ္တာထားလိုက်လို့ ကိုယ့်အပေါ်မှာ ပြန်ပြီး မေတ္တာထားပါစေဆိုတဲ့ စိတ်မျိုး လောဘမျိုးမရှိဘူး ။ သူ့ဖက်က တုံ့ပြန်လာမယ့် response ကို မျှော်ကိုးတဲ့စိတ်မျိုးမရှိဘူးပေါ့ ။ ဒါကြောင့် မေတ္တာတရားကို လက်ကိုင် ထားပါညီမလေးရေ ။ ဘ၀မှာ အခက်အခဲတွေကြုံရတိုင်းလည်း စိတ်မ ပျက်စေနဲ့ ။ အစီအစဉ်တ ကျဖြစ်ပျက်နေတဲ့ လောကကြီးမှာ အလိုက်သင့်စီးမျောနိုင်အောင်ကြိုးစားပါ ။ မိမိကိုယ် ကိုယ်လည်း အပစ်မတင် ပါနဲ့ ။အ မှားကိုသိရင်လည်းအမှန်ပြင်ပြီးလျှောက်လှမ်းနိုင်တဲ့ လူပီသသော ညီမလေး တစ်ယောက်ဖြစ် ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးရင်းအဆုံးသတ်လိုက်ပါတယ်ကွယ်.. ။\nရေလိုအေး၍ ပန်းလို လန်းပါစေ ညီမလေးရေ ...။\nစာအုပ်လေးနဲ့လိုချင်သူများအောက်မှာ download ဆွဲနိုင်ပါတယ် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 12:27 PM3comments:\nသေမင်းတမန် ခရီးကြမ်း (အပိုင်း ၁၀)\nရုတ်ချည်းဆိုသလိုပင် အနောက်တောင်ဖက်မှ ကောင်းကင်ပြင်မှာ နီရဲလာလေသည် ။ ပင်လယ်ပြင် မှာ ကြောက် မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင်ပင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည် ။ မကြာမီ ရှေ့ တွင်လည်း မရဏ ၀ဲများကို ကျော်ဖြတ်ရပေဦးမည် ။\n“ လူရိုင်းငယ်အ လင်းသစ် ဤ ၀ဲသည် မည်သို့သော ၀ဲအမျိုးအစားဖြစ်သနည်း ဤ၀ဲကို ရှောင်လွှဲနိုင်မည့် နည်း လမ်းများ ရှိသလော ”\n“ အသင်သူကြီး အရှေ့တွင် ရှိသော ၀ဲဟာ သမုဒ္ဒယာအောက်မှ လွန်စွာပြင်းထန်သော ရေစီးကြောင်း ၄ ခုဆုံရာမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော စုပ်ဝဲအမျိုးအစားဖြစ်ပါတယ် တစ်ဖက်ရှိ မြေပြန့်ဒေသများသို့ သွားလိုလျှင် ဤ၀ဲ၃ ခုကို မဖြစ်မနေ ကျော်ဖြတ်သွားရမှာဖြစ်ပါတယ် ဒါ့အပြင်ကောင်းကင်ပြင်လက္ခဏာအရ မကြာခင် လေပြင်း မုန်တိုင်း များ တိုက် ခတ်ဦးမှာဖြစ်တယ် ”\nအလင်းသစ်၏ စကားကို ကြားရသောအခါ ရွာသူရွာသားအပေါင်းမှာ လွန်စွာ ထိတ်လန့်သွားကြကုန်၏ ။ ပင်လယ်ပြင် ရုတ်တရက် ငြိမ်သက်သွားသည်မှာလည်း တိတ်ဆိတ်ခြောက်ခြားဖွယ်ရာအတိပင် ။\nကျွန်ုပ်တို့ လှေကြီးကား မရဏ ၀ဲကြီးနှင့်နီးကပ်လာချေပြီ ။\n“ ရွာသူရွာသားတွေ စည်အလွတ် ပုံးအလွတ်တွေကို ကိုင်ထားကြပါ ရေအောက်ကို မလွင့်ကျသွားပါစေ နဲ့ သောက်ရေ စည်တွေ အနားမှာနေကြပါ ”\nဘီလူးမှနေ၍ ရွာသူရွာသားများ ပြုလပ်ရမည်များကို မှာကြားကာ သားပြောင်မှလည်း ရွာသူရွာသားများ အနီးသို့သွားကာ အားပေးစကားများပြောကြားနေလေသည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ ရွာကလေးတွင် ရပ်ရွာ လူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်သော ဦးလှထွန်းကလည်း\n“ သူကြီးရေ ဒီအတိုင်းဆိုရင်မုန်တိုင်းမိဖို့ တော့ ကျိန်းသေနေပြီ ကျုပ်တို့ ဒုတိယအကြိမ် ဘာတွေ ဆက်ဖြစ်ကုန် ဦးမလဲမသိဘူးဗျို့ ”\nဟု ပြောလေသည် ။ ၄င်းပြောကြားပြီးမကြာခင်မှာပင် ပင်လယ်အော်သံ ဟု ခေါ်သော လွန်စွာ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အသံကြီး ကား ပင်လယ်ရေအောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ မြည်ဟီးလာလေတော့သည် ။ မုန်တိုင်းကား စချေပြီ ။ လေပြင်း များ ဆက်တိုက်တိုက်ခတ်လာပြီး ပင်လယ်ပြင်ကား ငြိမ်သက်နေရာမှ ဒေါမာန်တကြီးဖြင့် ထကြွသောင်း ကျန်း လေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ လှေကလေးကား ဆပ်ပြာခွက်ကလေးပမာပင် လေလှိုင်းများ ပြသမျှ နုနေ ရပေတော့သည် ။ အချိန်ကား တိုက်ဆိုင်စွာပင် ။ ကျွန်ုပ်တို့လှေကလေးကား ပထမ သေမင်းတမန် ၀ဲ ကြီးအား ရှေ့လက်တကမ်းတွင်တွေ့လိုက်ရပေတော့သည် ။ လှေကလေးကား ၀ဲအတွင်းသို့ ထိုးကျ သွားလေသောကြောင့် အော်ဟစ်သံ ဆူညံသံများက ကျွန်ုပ်တို့ လှေကလေးအတွင်း တွင် ဗြောင်း ဆန်နေလေတော့ သည် ။ ရွာကာလသားများ ကား လှေလက်ရမ်း များကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင်ဆုပ်ကိုင်ကာ ရွာသူများကို အလယ်မှာနေစေ၍ ပြုတ်မကျစေရန် အားမငယ်စေရန် ကာကွယ်ပေးထားကြလေသည် ။\nကျွန်ုပ်မှာလည်း လှေကလေးကို ၀ဲအတွင်းသို့ ထိုးမကျစေရန်ရေစီးကြောင်းအတွင်း အသင့်မျှောပေး လိုက်ရလေ သည် ။ ကံအားလျှော်စွာပင် ကျွန်ုပ်တို့ လှေကလေးကား မုန်တိုင်းကြားမှာပင် ၀ဲ နှုတ်ခမ်းဝတွင် တစ်ပတ်လည်ပြီး လွတ်ထွက်သွားလေတော့သည် ။\n“ ဟေးးး ၀ဲ ကြီးကလွတ်သွားပြီ ကွ ”\nစမူ ဆာမှ ထအော်လိုက်သောကြောင့် မကြည့်ရဲ၍ မျက်စိပိတ်ထားသော သူများမှာ ယခုမှပင် မျက်လုံးဖွင့် ကြည့်နိုင်ကြတော့သည် ။ ၀ဲ ကားလှေနှင့် ဟိုးအဝေးအနောက်တွင်ကျန်ခဲ့လေတော့သည် ။ သို့သော်ကျွန်ုပ်တို့ ၏ ၀မ်းသာမှုကားကြာကြာမခံချေ ။ ရှေ့တွင် လွန်စွာ အားကောင်းလှသော ၀ဲ နံပတ် ၂ က အသင့်စောင့် ကြိုနေပြန်၏ ။\n“ ဟေးး သူကြီးရေ ဒီဟာကြီးကလည်း စုပ်ဝဲပဲဖြစ်မယ်ဗျ ခုနကထက်တောင်ပိုကြီးသလိုပဲ အားလုံးသတိ ထားကြဟေ့ ”\nဦးနိုးအိမ်ရှင်မှ လှမ်းအော်လိုက်သောကြောင့် အားလုံးမှာ သတိနေအထားဖြင့် ရှိနေကြလေသည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း ၀ဲ ကို ရှောင်လွှဲရန်မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် လှေဦးအား ၀ဲ နှုတ်ခမ်းရှိ အကြီးဆုံး ရေစီးကြောင်းသို့ တင်ပေး လိုက်လေသည် ။ ဒီတခါတွင်တော့ ကျွန်ုပ်တို့ အား ကံတရားက အသစ်တဖန် စီရင်ပြန်လေသည် ။ ရေစီးကြောင်းနှင့် လွတ်အောင်တက်မကို သတိမလွတ်စေပဲ ကိုင်ထားရက်မှပဲ မုန်တိုင်းအရှိန်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဧ ရာမ လှိုင်းလုံးကြီးတစ်လုံးက ကျွန်ုပ်တို့ လှေကလေးအား သစ်ရွက်ကလေး တစ်ရွက် အား ရေပုံး တစ်ပုံးနှင့်အားအပြည့်လောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ တွန်းထုတ် လိုက်လေတော့ သည် ။\nလှေကလေးကား ရေစီးကြောင်းမှ လွတ်ခါနီးတွင် အနောက်မှ အရှိန်ပြင်းစွာ ၀င် လာသော ရေလှိုင်း လုံးကြီးကြောင့် ၀ဲကတော့အတွင်းသို့ ထိုးကျသွားလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်တို့ လှေကား ရေစီးကြောင်းအတွင်း ၀ဲထဲတွင် ပတ်ချာလည်ကား တအောင့်အကြာတွင် လွန်စွာအားကောင်းလှသော သံလိုက်တစ်ခုနှင့် ဆုပ်ယူလိုက် သကဲ့သို့ အောက်မှ စုပ် ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် ဟိုးအလွန်တရာနက်သော ချောက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသ ကဲ့သို့ အသဲတယားယားဖြစ်ကာ ကျွန်ုပ်မှာ နောက်ဆုံး အနီအစိမ်းအပြာ စသောအရောင် များသည် မျက်လုံးထဲတွင် လင်းလက်စူးရှစွာမြင်တွေ့ရပြီးနောက် ပိန်းပိတ်အောင် မည်းမှောင် သွားလေတော့ သည် ။\nခါးတစ်ခုလုံးအား တုတ်ကြီးကြီးတစ်ချောင်းနှင့် ရိုက်ထားသကဲ့သို့ နာကျင်လှပြီး ကျွန်ုပ်မှာ မျက်လုံးကို အားယူ၍ ကြည့်လိုက်ရာ အလို... ကျွန်ုပ်တို့ ဘာဖြစ်ကုန်ကြသနည်း ။ ကျွန်ုပ်မှာ အိပ်မက်မည်သည်တော့ မဟုတ်တန်ရာ ။ နောက်ဆုံးမှတ်မိသည်မှာ မုန်တိုင်းမိပြီး ကျွန်ုပ်တို့လှေကလေးမှာ သေမင်းတမန် မရဏ၀ဲ နံပါတ် ၂ ၏ စုပ်ယူခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး နောက်ကျွန်ုပ်မှာ ဘာမှ သတိမရတော့ပေ ။ လှေကြီးကား အကောင်းပကတိပင် ။ ကျွန်ုပ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကိုလေ့လာကြည့်လိုက်ရာ မြင်မြင်သမျှ မှာ စိမ်းစိမ်းစိုစိုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့မှာ လွန်စွာကြီး မားသော ရေကန်ကြီးတစ်ခု၏အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေလေသည် ။ ရွာသူရွားသားများ၏ မျက်နှာများ မှာ လည်းကြောင်ငေးကား ဟိုဟို ဒီဒီကြည့်နေကြလေသည် ။\n“ သူကြီး ကျွန်တော်တို့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲဟင် ”\nနားနားမှကပ်၍ မေးလိုက်သော ငမိုးကြောင့်ကျွန်ုပ်လည်းသတိပြန်ဝင်လာကား\n“ မသိသေးဘူး ငမိုးရေ အခုချိန် တော့ ဘာဘာ..ဘာ မှမသိသေးဘူး ”\nဟုပြန်ဖြေလိုက်လေသည် ။ အလားတူ ကြယ်ဖြူ ၊ အင်ကြင်း ၊ သက်မီ ၊ ပုတု ၊ မီမီအောင်တို့မှာလည်း ယခု ဖြစ်ပေါ်နေသော အခြေအနေကို လက်ခံနိုင်ပုံမရသေးပေ ။ ဆယ်မိနစ်လောက်အကြာတွင် လူရိုင်းသမီး အကြီးဆုံးအဖြူရောင်နတ်သမီးမှနေ၍\n“အသင်တို့ စိတ်ထဲမှာ အရမ်းကြီးထူးဆန်းနေပြီထင်တယ် ”\n“ ဟုတ်ပါတယ်ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်ကိုရောက်နေတာပါလဲ ”\n“ အင်း ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ကျွန်ုပ်တို့ ဖခင်ပြောစကားအရဆိုရင် ဒီနေရာဟာ အလွန်ကို ထူးခြားဆန်းကြယ် မှုတွေ ရှိတဲ့ ကမ္ဘာ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး မြေအောက်အလယ်ဗဟိုဖြစ်ပါတယ် ”\n“ အို ”\nကျွန်ုပ်တို့မှာ အလွန်တရာထူးဆန်းလွန်းလှ၍ အဖြူရောင်နတ်သမီး၏ စကားကို နားထောင်ပြီး အာမေဋိတ် သံများတမိကုန်၏ ။\n“ အင်း သင်တို့ အံ့အားသင့်မယ်ဆိုရင်လည်းသင့်စရာပါပဲ ပင်လယ်ထဲမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ပြော တဲ့ ဖြေရှင်း လို့မရတဲ့ လှို့ဝှက်နက်နဲမှုတွေရှိနေပါတယ် ။ အသင်တို့ မြင်ဖူးသမျှ ကုန်းပေါ်မှ သတ္တ၀ါ အားလုံး ဟာ ရေထဲမှာ ဆင်တူ အကုန်ရှိပါတယ် ။ ကျွန်ုပ်တို့လူစုဟာ အခုချိန်ကစပြီး ထူးခြားဆန်းကြယ်မှု အမြောက် အမြား ဘ၀မှာ ဘယ်လိုမှ ပြန်ရှာမတွေ့နိုင်တော့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွေ ကြုံတွေ့ရပါတော့မယ် ”\n“ အင်း ဟုတ်ပါပြီ သင်ပြောလို့သာ သိရတာပါ ကျွန်ုပ်တို့ကတော့ ဘယ်ရောက်လို့ ဘယ်ပေါက်မှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး ”\n“ ဟုတ်ပါတယ် ဒီရေကန်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ဖခင်ကတော့ နတ်ရေကန်လို့ခေါ်ကြတယ် ဒါဟာလည်း ဟိုးယခင် က ယုံတမ်းစကားတွေ လို့သာထင်ခဲ့ကြတယ် အခုတော့ကျွန်ုပ်တို့ တကယ် ကြုံတွေ့နေရပြီပေါ့ ”\nကျွန်ုပ်ကား အလွန်တရား အံ့သြလွန်းလှ၍ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာရန် လှေကုန်းပတ်ပေါ်သို့ တက်ခဲ့လေတော့ သည် ။ အလို ... ကျွန်ုပ်မှာ ကိုယ့်မျက်စိကိုယ်ပင်မယုံနိုင်ပေ ။ ဒေါင်းကဲသို့ ငှက်ကြီးများကား ကျွန်ုပ်တို့ လှေ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဇင်ယော်ငှက်များ ပျံဝဲနေကြသလို့ ပျံဝဲနေကြသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ပြဇတ်တစ် ပုဒ်ကို ကြည့်နေရသည်နှင့် တူလှပေသည် ။\nရေကန်ကြီးကား စိမ်းမြနေကာ ဘေးတွင်လည်း စိမ်းစိုပြေသော တောအုပ်များ နှင့် မည်သို့ သော အမည်နာမ ခေါ်ဝေါ်ရန်ခက်ခဲသော သတ္တ၀ါ ဆန်းဆန်းများ မှာ ရေသောက်ဆင်းနေကြ သည်ကိုလည်းတွေ့ ရလေသည် ။ ကောင်းကင်ပြင်ကားကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရသလို ကောင်းကင်အပြာမဟုတ်ပဲ စိမ်းစို နေကာ ကျွန်ုပ်တို့မှာ အလွယ်ပြောရလျှင် ပြဇတ်ရုံကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်နေကြသည်နှင့် တူလေသည် ။ ထိုအခိုက် ကျွန်ုပ်တို့ လှေကြီး အောက်မှ အရိပ်ဖြူကြီးတစ်ခုဖြတ်သန်းသွားရာ ရေကန်ကြီးမှာ ဖြူဖွေးသွားလေတော့သည် ။ ထိုအရာကြီးသည် ကျွန်ုပ်ကြားဖူးသော ကုန်းမှာ မြွေပွေး ၊ ရေမှာ ငရွေးဆိုသကဲသို့ ရေထဲတွင်အကြီးဆုံးဖြစ်သော ငရွေးကြီးပင်ဖြစ်လေသလော ။ သို့တည်းမဟုတ်....။\nPosted by သက်တန့်ချို at 3:50 PM4comments:\nမန္တလေးသားလေး ကိုကိုးအိမ်ရဲ့ တဂ်ဖြစ်ပါတယ် ။ ပြန်ဖြေတာနောက်ကျသွားတဲ့အတွက်ခွင့်လွှတ်ပါညီလေးရေ ။\n(၁) အစားချင်ဆုံးအစားအစာ - ကြေးအိုးဆီချက် ( ဟီး အရမ်းကြိုက်တယ် ကြေးအိုးထက်စာရင် ကြာဇံဖတ်ကြီးပဲ သပ်သပ် စားလို့ရတဲ့ ကြေးအိုးဆီချက်ကို ကိုသက်တန့်ကပိုကြိုက်ပါတယ် )\n(၂)နေ့တိုင်းစားဖြစ်တဲ့အစား - ထမင်းနဲ့ ဟင်းပါပဲ ( ထွေထွေထူးထူးကြီးတော့ မရှိပါဘူး နေ့တိုင်းသောက်ဖြစ်တဲ့ အရာဆိုရင်တော့တစ်မျိုးပေါ့ ဟိဟိ )\n(၃)အလိုချင်ဆုံးရေမွှေး - Evening Paris\n(၄)သုံးဖြစ်နေတဲ့ရေမွှေး - Paris ဆိုတဲ့ တံဆိပ်တော့ပါတယ် ( ဘာလည်းတော့မသိဘူး ကိုသက် တန့် က ရေမွှေးတွေ ပေါင် ဒါတွေ မိတ်ကပ်တွေ ၀ါသနာမပါပါဘူး ကျားကျားယားယားပဲ :P)\n(၅)အလိုချင်ဆုံးမွေးနေ့လက်ဆောင်- Hollow guitar and poem( ဂစ်တာ လေးတစ်လက် နဲ့ မွေးနေ့ကဗျာ)\n(၆)အလိုချင်ဆုံးဖုန်း - Iphone7( မထွက်သေးဘူးထင်တယ် စမ်းသပ်ဆဲ )\n(၇)သုံးဖြစ်နေတဲ့ဖုန်း - PCO ( အဲဒီတံဆိပ်က အခုအရမ်းကျယ်ပြန့်နေပြီ :P)\n(၈)အရူးသွပ်ဆုံးအရာ - ဘလော့ဂ်ရေးသားခြင်း\n(၉)အနီးစပ်ဆုံးဂီတ - ဂစ်တာနှင့်သီချင်းဆိုခြင်း\n(၁၀)အလိုချင်ဆုံးစာအုပ် - မင်းသိင်္ခ ( မြေလျှောက် ၀ိဇ္ဖာ ရွှေမြသာ)\n(၁၁)အခုဖတ်ဖြစ်နေတဲ့စာအုပ် - နိုင်းနိုင်းစနေ ( စမ်းချောင်းလေးရဲ့ခရီးစဉ်)\n(၁၂)အကြားချင်ဆုံးစကား - မင်းကို ငါ လက်ပတော့ ၀ယ်ပေးမယ် (ဟိဟိ)\n(၁၃)အဖြစ်ချင်ဆုံးဆန္ဒ - လေယဉ်မှုးအဖြစ်နဲ့ လေယဉ်မောင်းဖို့\n(၁၄)အလိုချင်ဆုံးဆု - the best seller novel\n(၁၅)အသွားချင်ဆုံးနေရာ - Norway , China , England , California ( စာနဲ့ရေးရတာပဲ ဘာဖြစ်တာမှတ်လို့ )\n(၁၆)သွားဖြစ်နေတဲ့နေရာတွေ - လမ်း ၃၀ ၊ ရွှေဘုံသာလမ်း ( အဲဒီ ၂ နေရာ ပဲရောက် တယ် လောလော ဆယ်တော့ တ ခါတလေ ခရီးလေးဘာလေးထွက်ပါတယ် အလုပ်ကိစ္စနဲ့ )\n(၁၇)အကြည့်ချင်ဆုံးရုပ်ရှင် - Park Min Young သရုပ်ဆောင်ထားတဲ့ မူဗီများ\n(၁၈)အပြောချင်ဆုံးစကား - ဘာတွေပဲဖြစ်ဖြစ်ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပစ်မတင်ပါနဲ့ ငါ လုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးဟာ အခြေအနေ နဲ့အချိန်အခါအရ ဖြစ်သွားတာပဲ လို့ ပြန်ဖြေတွေးပါ လူဟာ ကိုယ့်ကိုယ့်ကိုယ်အပစ်တင်လွန်းရင် တုံး သွားတတ်တယ် သေချာပြန်တွေးကြည့်တဲ့အခါ အရာအားလုံးဟာ အခြေအနေနဲ့ အချိန်အခါ အရလိုက်လျော ညီထွေ ဖြစ်ခဲ့တာကြီးပါပဲ )\n(၁၉)အယုံကြည်ဆုံးလူသား - မြတ်စွာဘုရား\n(၂၀)မယုံကြည်ဆုံးအရာ - စိတ်\n(၂၁)အမုန်းဆုံးအရာ - ကြက်ဟင်းခါးသီးနဲ့ တီကောင်\n(၂၂)အသောက်ဖြစ်ဆုံးအအေး - ကြံရည်\n(၂၄)မကောင်းတဲ့ကျန်းမာရေး - စိတ်နဲ့ဆီး\n(၂၅)အကောင်းဆုံးအဖော် - တရား နဲ့ စာအုပ်\n(၂၆)လက်ရှိအကြိုက်ဆုံးသီချင်း - Complicated , လေးဖြူ - မိုးတိမ်ထဲဝဲ\n(၂၇)အကြောက်ဆုံးအလုပ် - လူမဆန်သောအလုပ်\n(၂၈)တန်ဖိုးအထားဆုံးအရာ - မေတ္တာတရား\n(၃၀)တွေ့ဖြစ်နေတဲ့ဘလော့ဂါတွေ- ကိုကိုးအိမ် ၊ ရွှေစင်ဦး ၊ နိုင်းနိုင်းစနေ ၊ ကြယ်ဖြူလေး ၊ သားပြောင် ၊ သက်မီမီထိုက် ၊ ပုတုလေး ၊ ဝေယံ ၊ ဘီလူး ၊ အင်ကြင်း ၊ ထွန်းထွန်း အစရှိသည် ( ဘလော့ရေးသူများကို ဘလော့ဂါဟု ခေါ်ကြကုန်၏ )\n(၃၁)အပြင်သွားတိုင်းပါတဲ့ပစ္စည်း - ပိုက်ဆံအိတ် + ထီး\n(၃၂)သွားဖြစ်နေတဲ့နေရာတွေ - အလုပ်နဲ့အိမ်\n(၃၃)စိတ်အညစ်ဆုံးအချိန် - ထွက်ပေါက်ပျောက်နေတဲ့အချိန်\n(၃၄)အနေချင်ဆုံးနေရာ - ရေပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့ ကျွန်းပေါ်က သာမန်သစ်သားအိမ်လေးတစ်လုံး\n(၃၅)ကြားလိုက်မိတဲ့ဟာသာလေးတစ်ခု- အခုတလော ဟာသတွေ ပျောက်ဆုံးနေတာကြာပြီ မကြားမိဘူး ( ကြား မိသော သူများ ပြန်ပြောပေးကြပါ )\n(၃၆)ပေးချင်တဲ့သတင်းတစ်ခု - လက်ရှိလုပ်နေတဲ့ grou.ps ကတော့ hosting တွေထပ်ဝယ်ပြီး ဆိုက်ကို မြန်အောင် ထပ်လုပ်မယ်ဆိုပဲ သူတို့ရည်ရွယ်ချက်က Facebook ကို မှီဖို့တဲ့ ။\n(၃၇)အပျော်ဆုံးဖြစ်မယ့်အချိန် - မသေဆုံးခင် တစ်စက္ကန့်အလို\nကဲ ..တဂ်ကိုတော့ဖြေပေးပြီးပါပြီ ။ ဒီတစ်ခါ တာဝန်အရ ပြန်တဂ်ပါ့မယ် ။ တဂ်တယ်ဆိုတာ စာရေးသူအချင်းချင်း ခင်မင်တဲ့သူအချင်းချင်း စာစုလေးတွေအတွေးလေးတွေ ရေးသားခိုင်းခြင်းဖြစ်ပါတယ် ။ ဒီတစ်ခါတော့ blogspot မှာ တဂ်ချင်တဲ့ သူတွေအတော်များများကို အချင်းချင်းတဂ် ထားပြီးသားဖြစ်တဲ့ အတွက်သိပ်တောင် မကျန်တော့ပါ ဘူး ။ ဒီတော့ ရွာလေးထဲက စာရေးသူအချို့ကို ပြန်ပြီးတဂ်လိုက်ပါတယ် ။ ပြန်ရေးပေးကြမယ်လို့ပဲ အထူး ပဲမျှော်လင့်မိပါတယ် ။\n၁ ။ ဘီလူး\n၂ ။ သားပြောင်\n၄ ။ ရွှေတြိဂံလေး\n၅ ။ ရွာဆော်ငမိုး\n၆ ။ hlatun 155\n၇ ။ ကိုကြီးကျော်\n၈ ။ အလင်းသစ်\n၉ ။ ကြယ်ဖြူလေး\n၁၀ ။ အင်ကြင်း\n၁၁ ။ ပုတုလေး\n၁၂ ။ သက်မီမီထိုက်\n၁၃ ။ ဟန်နီ\n၁၄ ။ အာဇိ\n၁၅ ။ မေလေး\nကဲ စာရေးသူများကို တော့နာမည်နဲ့တကွ တဂ်လိုက်ပါပြီ ။ အားလုံးပဲ ကျန်းမာပျော်ရွှင်ကြပါစေ ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 2:07 PM3comments:\nထို တစ်ညနေ ခင်း၌ ...\nဓါးသွားထက် ချွန်မြတဲ့ စကားလုံးတွေရှိတယ်\nတခါတခါ ... ရင်အစုံကို ခွဲချလိုက်ပုံများ\nကျွန်တော့် ရင်ခွင်အစုံကို ကြွေကျ ပစ်တယ်...\nစူးရှတဲ့ သူမ မျက်ဝန်းတွေ\nဇင်ရော် ငှက်တွေတောင် အိပ်တန်းပျံ နောက်ကျလို့...\nထို တစ် ည နေ ခင်း ၌ . . . .\nဆွံ့ အ တိတ်ဆိတ် ငြိမ် သက်လို့ . . . ....\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:52 AM4comments:\n“ အစက မတွေ့ခဲ့ကြရင်ကောင်းမယ် ” တဲ့...\nငါတို့ တခုတ်တရ ရေးခြယ်ခဲ့တဲ့\nရင်ကို အခါခါ ရစ်ပတ်\nလင်း ဖြာ ဝေ ဆာ လို့ . . . .\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:48 AM2comments:\nသေမင်းတမန်ခရီးကြမ်း (အပိုင်း ၉)\nကျွန်ုပ်လည်းလက်နှင့်အသာခွာချ၍လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ ခြေထောက်မှ သွေးများကားစီးကျလာလေသည်။\nခြေထောက် မှ မျော့စုပ်ဒါဏ်ရာအား ဂရုမစိုက်အားသေးပေ ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှ သားကောင်အန္တရာယ်က အချိန် မရွေး အသက်အန္တရာယ် ဇီဝိန်ချွေသွားနိုင်ပေသည် ။ သေနတ်မောင်းသာ ညှင်သာစွာကိုင်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်း ၍ကြည့်ရာ ကျွန်ုပ်၏ ညာဖက်ယွန်းယွန်းဆီမှ မြက်ပင်များမှာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့ရလေသည် ။ နှာ မှုတ်သံလိုလို အမျိုးအမည်ခွဲခြားရန်မသိသော အသံတစ်မျိုးကိုပြုကာ လေဟုန်ကို မြှားနှင့်ပစ်ခွင်သကဲ့သို့ တဟုန် ထိုး မြက်ပင်များကို ခွဲလျှက် ကျွန်ုပ်ဆီသို့ ဦးတည်၍ လာလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ပဲ ထိုနေရာသို့ သေနတ်ကို ထိုးချိန်ကာ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည် ။\nထိုသတ္တ၀ါကြီးကား ကျွန်ုပ်ထံရောက်ရန် ၂ လံခန့်အလိုတွင် အရှိန်ပြင်းစွာလာနေသော မြင်းတစ်ကောင်အား ဇတ်ကြိုး ကို နောက်မှနေ၍ ဆောင့်ဆွဲလိုက်ဘိသကဲ့သို့ တုန့် ကနဲ ရပ်သွားလေတော့သည် ။ ထိုအခါမှ ကျွန်ုပ် လည်း သက်ပြင်းချနိုင်ပေတော့သည် ။\nလရောင်အားကိုးဖြင့် ထိုသတ္တ၀ါကြီးအနီးသို့ တိုးကပ်လာခဲ့လေသည် ။ မည်သို့သော သတ္တ၀ါဖြစ်မည်ကို သိလို စိတ်က ထိမ်းမနိုင်သိမ်းမရ ၊ သတ္တ၀ါကြီး လဲကျသွားရာနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်မှ မြင်ကွင်းကို ကြည့်၍ ကြက်သေသေသွားလေတော့သည် ။ ခန္ဓာကိုယ်ကား တောဝက်တစ်ကောင်ခန့်ရှိလေသည် ။ ခြေနှစ်ဖက် လက်နှစ် ဖက်တွင် ခွာချွန်များရှိကာ နှဖူးတည့်တည့်တွင် ကြံ့သတ္တ၀ါကဲ့သို့ ချွန်ထက်သော ဦးချိုတစ် ခုပါရှိလေ သည် ။ ပါးစပ်တွင်ကား ကျားစွယ်ကဲ့သို့ ချွန်မြသော အစွယ်များပါရှိကာ မည်သို့သော သတ္တ၀ါအမျိုးအစားမှန်း ကျွန်ုပ်လည်းမသိပေ ။\nကျွန်ုပ်ကား ကြည့်ရှုနေစဉ်အတွင်းမှာပင် သတ္တ၀ါကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှဲနေရာမှ ဆတ်ကနဲ ထကာ ကျွန်ုပ်အား ၄င်း၏ဦး ချိုဖြင့် လှမ်းပက်လိုက်လေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း ဆတ်ကနဲရှောင်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တ ရက်ဖြစ်သောကြောင့် မလွတ်တော့ပဲ ကျွန်ုပ်လက်မောင်းနှင့် သတ္တ၀ါကြီး၏ ဦးချို ခြစ်မိသွားလေ ရာ သွေး များဖြာက နဲ ထွက်လာလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း ဒါဏ်ရာကို မမှုအား ၊ သေနတ်ဖြင့် သတ္တ၀ါကြီး၏ ဦးခေါင်း အား ချိန်ရွယ်ကာ ပစ်ချလိုက်လေတော့သည် ။ ထိုအခါမှပင် ထိုအမည်မသိ ထူးဆန်းသတ္တ၀ါကြီးမှာ ဦးခေါင်းကြေမွ သွားပြီး ငြိမ်သက်သွားလေတော့သည် ။ လက်မှ သွေးများက စီးကျနေသောကြောင့် အကျီင်္ကို ဖြဲကာ စည်းထားလိုက်၏ ။\nနံနက်အာရုံတက်ချိန်ပင် ရောက်လာသောကြောင့် လရောင်မှာမှေးမှိန်ကာ သဘာဝအလင်းပေါ်ထွက်လာပြီး ရှင်းရှင်း လင်း လင်းစတင်မြင်ရလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း ရေလှိုင်းသံများကြားရာသို့ မှန်းဆကာ တိုးထွက် လာခဲ့လေတော့သည် ။ အတန်ကြာလျှောက်ပြီးသောအခါ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှနေ၍ လူရိပ်ငါးခုမြင်လိုက်သောကြောင့် ရန်သူလားမိတ်ဆွေလား မခွဲခြားနိုင်သဖြင့် နောက်ဆုံး ကျည်တစ်တောင့်ပါသော သေနတ်ကို အသင့် ကိုင် ကာ ရှေ့သို့ ဆက်ခဲ့လေတော့သည် ။\n“ ဟေး...ကိုမြင့်လွင် ”\n“ဟာ..ဟုတ်တယ်ကွ လာလာမြန်မြန် ဒါသူကြီးပဲ ”\nပြောပြောဆိုဆို ကျွန်ုပ်ထံသို့ ကိုမြင့်လွင် ၊ သူရိန် ၊ ဘီလူး ၊ သားပြောင် ၊ ငမိုးတို့ ပြေး လာကြသည်ကိုတွေ့ လိုက်ရသောအခါမှပင် ကျွန်ုပ်လည်း စိတ်အေးရပေတော့သည် ။\n“ ဟင်သူကြီး ..သူကြီးလက်က ဘာဖြစ်တာလဲ ”\n“ ဘာသတ္တ၀ါ မှန်းမသိပါဘူး ငမိုးရာ ဟောဟို ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ လဲနေလေရဲ့ သူနဲ့တိုက်ခဲ့တာ ကျည်တစ်တောင့် ပဲကျန်တော့တယ် အဲဒီအကောင်ကိုလည်း သယ်ခဲ့ကြပါ လိုလိုမယ်မယ် ရိက္ခာအတွက်ပေါ့ ”\n“ဟုတ်ကဲ့သူကြီး သူကြီးကို စိတ်မချလို့လိုက်လာတာ ကမ်းစပ်ကို သူကြီးတို့ ရောက်အောင်သွားနှင့်ချေ ကျွန်တော် တို့ အဲဒီအကောင်ကိုသယ်ပြီးလိုက်လာမယ် ”\nဟု သူရိန်က ပြောကာ ငမိုးနှု့် ကိုမြင့်လွင်အား ခေါ်၍ ထိုသတ္တ၀ါကြီးဆီသို့ ထွက်ခွာသွားလေတော့သည် ။\nဘီလူးနှင့် သားပြောင်တို့ကို အားပြအုကာ ကျွန်ုပ်လည်း ရွာသားများစုရပ်သို့ ပြန်ခဲ့လေတော့သည် ။ တောစပ် ကုန်ဆုံးပြီးသောအခါ သန့်ရှင်းလတ်ဆတ်သော ပင်လယ်လေနှင့် ပင်လယ်ပြင်ကြီးက ကျွန်ုပ်အား ဆီးကြိုနေလေတော သည် ။ အလို ပင်လယ်ကမ်းစပ်တွင်ကား ရွာသူရွာသားအားလုံးနှင့် ရွာကာလသားများ အပြင် လွန်စွာကြီးမားသော ပင်လယ်ကူး လှေကြီးတစ်စင်းကိုပါ တွေ့လိုက်ရလေတော့သည်။\n“ ဟာ...သူကြီး ”\n“ ဟင် သူကြီးလိုက်လာပြီ ”\nပြောပြောဆိုဆို ညီမငယ် ကြယ်ဖြူ ၊ ပုတုလေး ၊ အင်ကြင်း၊ ဇိုင်းပန် ၊ နဲဗား တို့မှာ ကျွန်ုပ်တို့လား လာကြိုကြလေတော့သည်။ သို့နှင့် ကျွန်ုပ်၏ ဒါဏ်ရာအား ပင်လယ်ကမ်းစပ်မှာပင် လူရိုင်းသားအ ငယ်ဆုံး ဖြစ်သော အလင်းသစ်က ၄င်းတို့၏ အစွမ်းထက် ပင်လယ်ရေမှော်တစ်မျိုးဖြင့် ဆေးထည့်ပေးလေရာ အတော်ပင် နေသာထိုင်သာရှိသွားလေတော့သည် ။ (၄င်းတို့ ၃ ယောက်မှာ ခါးတွင် ထိုဆေးဘူးငယ်များကို အစဉ် သဖြင့် ချိတ်ဆွဲထားကြလေသည် ။ အစွမ်းထက်သော ဆေးဝါးတစ်မျိုးအဖြစ် စီမံထားပုံရလေသည် ။ ) ကျွန်ုပ်အား ဆေးထည့်ပေးနေစဉ်အတွင်း လူကြီးအကြီးအကဲ၏ သမီးအကြီးဆုံးဖြစ်သူ အဖြူရောင်နတ်သမီးမှ\n“ သင်တို့ ကို ဒီလှေကြီးဖြင့် ပင်လယ်ဖြတ်ကူးရန်လက်ဆောင်ပေးအပ်လိုက်ပါတယ် သင်တို့ဘေးလွတ် ရာသို့ သွားကြ ပါလော့ ဒီနေရာမှာ အကြီးနေလျှင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပါတယ် ”\n“ ဒါဆို သင်တို့ ၃ ယောက်ကရော လူရိုင်းများဆီပြန်မည်လား ”\nကျွန်ုပ်ပြန်ပေးလိုက်သောအခါ လူရိုင်း ငယ်သားသမီး ၃ ယောက်မှာ မျက်နှာများညှိုးနွမ်းကြကုန်၏ ။\n“ ကျွန်ုပ်တို့ ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကတော့ ပင်လယ်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့ လေမင်း နေမင်းတို့ပဲရှိပါတော့တယ် ကျွန်ုပ်တို့ ၏ ဖခင်က ကျွန်ုပ်တို့အား သတ်မှာ အမှန်ပါပဲ ဖခင်ဟာ အကြင်နာတရား မရှိပဲ ရှေးရိုးကြီး အတိုင်းနေထိုင် သူဖြစ်တယ် ”\n“ အာ.. ဒီလိုတော့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးလွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သင်တို့ အသက်တွေ စတေးရမယ် ဆိုရင် ကျွန်ုပ်တို့လည်း စိတ်ကောင်းနိုင်မှာမဟုတ်ပါဘူး ”\n“ ဒီလိုဆိုရင် သင်တို့ ရွာသားတွေနဲ့ကျွန်ုပ်တို့ ၃ ယောက်လိုက်ပြီး သင်တို့ရွာသားအဖြစ် လူယဉ်ကျေးတွေအဖြစ် ခံ့ယူချင်ပါတယ် ”\n“ ကျွန်ုပ်၏ ရွာသားများ သဘောကို မေးမည် ”\nကျွန်ုပ်ကား ထိုသို့ ပြောပြီး ရွာသားများဖက်လှည့်လိုက်ရာ ရွာကာလသားများဖြစ်သော သူရိန် ၊ စမူဆာ ၊ သားပြောင် ၊ ငမိုး ၊ ကိုကြီးကျော်တို့မှာ လှိုက်လှဲဝမ်းသာစွာ ဖြင့်\n“ ထောက်ခံပါတယ်သူကြီး သူတို့ကိုလည်းခေါ်ခဲ့ပါ ”\nဟု ၀ိုင်းဝန်းပြောဆိုကြလေတော့သည် ။\n“ကဲကဲ..အချိန်ကြာလို့မဖြစ်ဘူး ဟေ့ လှေပေါ်ကို အကုန်လုံးတက်ကြပါ ခရီးဆက်ထွက်ကြမယ် ”\n“၀ှီး ၀ှီး ...ဒုတ် ”\nကျွန်ုပ်ပြောသံမဆုံးမှီမှာပင် အနီးအနားရှိ နေရာများသို့ မြှားတံများ လာရောက်စိုက်ဝင်ကုန်ကြလေသည် ။ လူရိုင်းများကားခြေရာခံလိုက်လာကြချေပြီ ။ ထိုအခါမှပင် လှေကိုကြိုးဖြုတ်သူဖြုတ် ၊ ရွက်လွှင့်သူ လွှင့်ကာလူအား လုံး အမြန်ကမ်းစပ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ကြလေတော့သည် ။\nကျွန်ုပ်တို့ လှေကြီး ကမ်းစပ်မှ ခပ်လှမ်းလှမ်းအရောက်တွင် ကမ်းစပ်သို့ လှံများ မြှားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူရိုင်းများ ကား ဒေါသတကြီးဖြင့် လိုက်လာကြသည်ကိုတွေ့လိုက်ရလေတော့သည် ။ ၄င်းတို့မှာ ပင်လယ်ထဲသို့ လည်းဆက်လိုက်ရင် အဆင်သင့်မဖြစ်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို သာ ဒေါသတကြီးဖြင့်ကြည့်ရင်း ကျန်ခဲ့ရ ရှာလေတော့သည် ။\n“ အသင်သူကြီး ကျွန်ုပ်တို့ ကျွန်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် နတ်နဂါးများ ရှိနေပါသည် သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပါလာသော အဆောင်များကြောင့် ၄င်းတို့မှာ ဘေးလွတ်ရာသို့ ခြံရံလိုက်ပို့ပါလိမ့်မယ် ရန်မူခြင်းမပြုကြပါနှင့် ”\nသို့နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ရွက်လွှင့်လာပြီးနာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပထမလှေကြီး နှင့်လာစဉ်က ကြုံတွေ့ ခဲ့ရသော ညံ သတ္တ၀ါများမှာ အကောင်ပေါင်းမရေမတွက်နိုင်အောင် ပင်လယ်အောက် မှ ခေါင်းရှည်ကြီး များထောင်လျှက် လှေကြီးအား လာရောက်ဝန်းရံကြလေသည် ။ ကျွန်ုပ်တို့မှာ လွန်စွာထိတ် လန့်ကြကုန်၏ ။ သို့ရာတွင် လူရိုင်းငယ်များပြောသည့်အတိုင်း လှေကိုမူ လုံးဝအန္တရာယ်ပေးခြင်းမရှိပေ ။ ၄င်းတို့ သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ၂ ရက်တိုင်တိုင် ပင်လယ်ဝ မှ သမုဒ္ဒယာအတွင်းသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြကုန်၏ ။ ထိုအတော တွင်းတွင် လှေကြီးပေါ်တွင်ပါလာသော အစားအသောက်များ ၊ ဆန်များ ၊ ပဲများ ၊ အသားခြောက်များကြောင့် ရွာသူ သက်မီမှာ ကျွန်ုပ်တို့အား တစ်နေ့တစ်မျိုး မရိုးရအောင် ချက်ကျွေးလေရာ ကျွန်ုပ်တို့မှာ ဖြစ်ခဲ့သမျှတို့ အား မေ့ပျောက်ကာ ပျော်ပွဲစားထွက်လာသည်နှင့်ပင်တူပေတော့သည် ။\nကျွန်ုပ်ပစ်ခတ်၍ ရရှိလာသော ထူးဆန်းသတ္တ၀ါကြီး၏ အသားကား လွန်စွာ စားကောင်းကြရာ ရွာသားများမှာ အထူနှစ်ခြိုက်ကြကုန်၏ ။ လူရိုင်းငယ်များနှင့် ရွာသားများအား အတော်ပင်ရင်းနှီးကြလေရာ ရွာကာလ သားများကား မြန်မာစကားကို လူရိုင်းငယ်များအား သင်ပေးကြလေရာ ၄င်းတို့မှာ မပီကလာ ပီကလာနှင့် မြန်မာစကားအချို့ကို ပြောနေနိုင်ပြီဖြစ်၏ ။ (ထိုအတောအတွင်း စားလိုက်သောက်လိုက်နှင့်အန္တရယ် ကြီးကြီးမားမားမတွေ့ရပဲ ရှိသောကြောင့် စာဖတ်သူများ မငြီးငွေ့စေရန် ထိုအခန်းများအား ချန်ထားရစ်ခဲ့ပါသည် ) သို့နှင့် ပင်လယ်သမုဒ္ဒယာအတွင်း ရွက်လွှင့်ပြီး ၇ ရက်တိတိ မြောက်ညနေခင်းတွေ လူရိုင်းငယ် အလင်းသစ်မှ\n“ သူကြီး ... အခု ရောက်နေတဲ့နေရာက မရဏအငူကွေ့လို့ခေါ်တယ် ကျွန်ုပ်တို့ ငယ်စဉ်ကတော့ရောက်ဖူးတယ် ဒီဖက်ကို ဒီမှာ သေမင်းတမန် ၀ဲကတော့ကြီး ၃ ခုရှိတယ် တစ်ဖက်မြေပြန့်တွေကို သွားဖို့ဆိုရင် ဒီဝဲကတော့ကြီး ၃ ခုကိုဖြတ်မှရတယ် သူကြီး ဟိုးရှေ့မှာကြည့်လိုက်ပါ အဲဒါ သေမင်းတမန် ၀ဲ နံပါတ် ၁ပဲ ”\nဟုပြောဆိုလေသည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း အရှေ့သို့ မျှော်ကြည့်လိုက်လာ လွန်စွာကြီးမားပြီး ပြင်းထန်လှသော ၊ ပတ်ပတ်လည်ရေစီးကြောင်းများ ရစ်ဝိုင်းနေသော သေမင်းတမန် ၀ဲကတော့ကြီးက ကျွန်ုပ်တို့လှေကလေးအား အသင့်စောင့်ကြိုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သတည်း ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 11:34 AM No comments:\nသေမင်းတမန်ခရီးကြမ်း (အပိုင်း ၈)\nကျွန်ုပ်တို့သည် ဘီလူးကိုတွေ့ပြီးသည်နှင့်တပြိုင်နက် အချက်ပေးသံကိုပါ တစ်ဆက်တည်း ကြား လိုက် ရသောကြောင့် လူရိုင်းများသည် ကျွန်ုပ်တို အကြံအစည်ကို ကြိုတင်ရိပ်မိသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရလေတော့\n“ သူကြီး...သူကြီး...ကျွန်တော်လာပြီ ”\nဘီလူးကား ပြောပြောဆိုဆို လက်ထဲမှ ဓါးနှင့် ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့အား လှောင်ထားသော ခြံဝန်းအား တုပ်နှောင် ထားသည့် ကြိုးများအား လှီးဖြတ်လေတော့သည် ။ ထိုအခိုက် ရွာထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံများ ကိုပြု၍ လူရိုင်းများကား ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ ဦးတည်၍ လာနေချေပြီ ။ ခြံဝန်းတံခါးပွင့်သွားသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့အဖွဲ့ လည်း ရရာလက်နက်များကို အိပ်ပျော်နေကြသော လူရိုင်းအစောင့်များထံမှ ယူ၍ ခြံဝန်းအပြင် ဖက်သို့ ထွက်ခဲ့ကြလေတော့သည် ။ ထိုစဉ်ကျွန်ုပ်တို့ အဖွဲ့ဆီသို့ ပြေးလွှား၍ အမြန်ရောက်လာကြသော လူရိုင်း အကြီးအကဲ၏ သားသမီး ၃ ယောက် ကိုတွေ့လိုက်ရလေတော့သည် ။ အော်ဟစ်၍ ညာသံပေးကာ လာနေ ကြသော အသားစားလူရိုင်းများ၏ အသံများကား တဖြည်းဖြည်း နီးလာ့ချေပြီ ။\n“ ကဲ..ဘီလူးရေ ကျွန်တော်တို့ တစ်အုပ်လုံး ဒီလိုပြေးလို့ကတော့ အကုန်လုံး ပြန်မိပြီး ဒုက္ခရောက်ကုန်ကြမယ်ဗျ ”\n“ ဟုတ်တယ်သူကြီး အနောက်မှာ သားပြောင်လည်းပါတယ် သူက ပြေးရမယ့်လမ်းကြောင်းကို ရှင်းလင်းနေတယ် ဒါပေ မယ့် ကျွန်းအနောက်စူးစူးကို ပြေးရင် မိန်းကလေးနဲ့ကလေးတွေပါနေတော့ ပြန်မိသွားနိုင်တယ် ဒီတော့ ဒီထက် တိုတဲ့ လမ်းကြောင်းရှိရင်ကောင်းမယ် ”\nကျွန်ုပ်တို့အချင်းချင်းပြောနေကြစဉ် လူရိုင်းသမီးအကြီးဆုံး အဖြူရောင်နတ်သမီး မှနေ၍\n“ အသင်လူယဉ်ကျေးတို့ ယခုပုံအတိုင်းဆို လျှင် ကျွန်ုပ်တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်မှုကား ကျွန်ုပ်တို့ ဖခင်သိသွားချေပြီ ။ ကျွန်ုပ် တို့အား လုံးတပြိုင်တည်းထွက်ပြေးရန်မဖြစ်နိုင်တော့ချေ ”\n“ ကောင်းပါပြီ ဒါဆိုသင်တို့ ၃ ယောက်ဟာ ရွာသူရွာသားများကို ခေါ်၍ လုံခြုံသည့်နေရာသို့ ပြေးပါလေ ကျွန်ုပ်တို့ ရွာ ကာလ သားအချို့ လူရိုင်းများအား တိုက်ခိုက်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါမည် သင်တို့သွားရာ လမ်းတလျှောက်တွင် အမှတ်အသား များ ထားရစ်ခဲ့ပါလေ ”\n“ ကောင်းပါပြီ သင်တို့ မြန်မြန်ဖောက်ထွက်ပြီးလိုက်ခဲ့ကြပါချေ ”\nသို့နှင့် လူရိုင်းသားသမီး ၃ ယောက်တို့ကား ကြယ်ဖြူလေး ၊ ဆောင်းရွက်ကြွေ ၊ အင်ကြင်း ၊ သက်မီ ၊ မိဂျန်လေး ၊ ပုတုလေး ၊ မေလေး ၊ ဟေမွန်ချမ်း ၊ ကေးကေး စသော အားနွဲ့သူ အမျိုးသမီး များနှင့် ရွာသားအချို့အား ဦးဆောင် ပြီး အနောက်ဖက်တောအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြလေတော့သည် ။ ကျွန်ုပ် ၊ ဘီလူး ၊ သားပြောင် ၊ ဝေယံ ၊ နိုးအိမ်ရှင် ၊ သူရိန် ၊ ကိုဖုန်း ၊ စမူဆာ ၊ ရွာဆော်ငမိုး ၊ ကာလသားခေါင်း စသော တိုက်ရဲခိုက်ရဲ လူငယ် လူလတ်ပိုင်းများ သား ကျန်ခဲ့လေတော့သ ည် ။\n“ ရော့သူကြီးရဲ့ သေနတ် သောင်ပြင်မှာ တင်နေလို့ ကျွန်တော်ကောက်လာခဲ့တာ ”\nဘီလူးက ပြောပြောဆိုဆို ကျွန်ုပ်၏ လက်စွဲတော် သေနတ်အားလှမ်းပေးလိုက်လေသည် ။ လူရိုင်းအုပ်စုကား ကျွန်ုပ်တို့ဆီ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည် ။ ကျွန်ုပ်လည်း စဉ်းစားမနေတော့ပဲ လူရိုင်းအုပ်သို့ ချိန်ရွယ် ကာ သေနတ်မောင်းခလုတ်ကို ညှစ်ချလိုက်လေတော့သည် ။\n“ ဒိန်း ”\nကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟီးသံနှင့်အတူ လူရိုင်းအုပ်စုကား ၀ါးလုံးစည်းအား ကြိုးဖြည်လိုက် သကဲ့ သို့ တောင်ရောက်မြောက်ရောက် ဖြစ်ကုန်ကြလေတော့သည် ။ သို့ရာတွင် အသိဥာဏ်မရှိသော လူရိုင်းများဖြစ် သည့် အလျှောက် ကျွန်ုပ်တို့ဆီသို့ လှံများဖြင့်ချိန်ရွယ်လျှက် အချို့သော လူရိုင်းများကား ပြေးဝင် လာကြလေတော့ သည် ။ လူရိုင်းတစ်ဦးကား လက်ထဲမှ လှံနှင့် ဘီလူးအား ထိုးချလိုက်ရာ ဘီလူးမှာ လျှင်မြန်စွာ ရှောင်တိမ်း၍ ၀ါးလုံးချွန်နှင့် လည်မြိုကို ထိုးစိုက်ချလိုက်လေတော့သည် ။ လှံရှည်များနှင့် ကျွန်ုပ် တို့ဖက် မှ ကိုင်ဆောင်သော ၀ါးလုံးချွန်များ ဓါးများ ထိခိုက်မိသံများက ကမ္ဘာပျက်မတတ်ပင် ။ ဓါးမရှည်ကြီး ကိုင်ဆောင်ထားသော လူရိုင်းထွားထွားကြီးတစ်ဦးက သူရိန်နှင့် ဝေယံ တို့ နှစ်ဦးအား ဝှေ့ပိုင်း ချလိုက်ရာအရှောင် မြန်၍ သီသီလေး လွတ်သွားလေသည် ။ ရွာဆော်ငမိုးမှ နောက်မှနေ၍ တင်းပုတ်သဏ္ဍာန်ုတုတ်ချောင်းဖြင့် ဦးခေါင်းအား ရိုက်ချလိုက်ရာ ၄င်းလက်ထဲမှ တင်းပုတ်မှာ အဝေးဆီသို့ လွင့်စင်ထွက်သွားလေတော့သည် ။\nလူ၇ိုင်းကြီး၏ ဦးခေါင်းမှာ သန်မာလွန်း၍ နာကျင်ဟန်မပြပေ ။ ကျွန်ုပ်မှာလည်း အုပ်စုလိုက် တက်ချလာသော လူရိုင်းများအား မည်းမည်းမြင်ရာ ပစ်ချနေလေရာ ၄င်းတို့အား မကူအားပေ ။ ၇ွာဆော်ငမိုးမှာ လက်ထဲမှ တုတ်ချောင်း လည်းမရှိတော့ ။ လူရိုင်းကြီးကား ၄င်း၏ ဓါးကြီးဖြင့် အားကုန်ခုတ်ပိုင်းချလိုက်တော့သည် ။ သို့ရာ တွင်လူရိုင်းကြီး၏ ဓါးကား ငမိုး၏ ဦးခေါင်းပေါ်သို့မရောက်မီမှာပင် လည်မြိုသို့ မြှားတစ်စင်းက စိုက်ဝင်လာသောကြောင့် လေပေါ်မှာ ဓါးတန်းလန်းကိုကိုင်မြှောက်ရင်း လဲကျသွားလေတော့သည် ။\nမြှားပစ်ရာလမ်းကြောင်းကို ကြည့်လိုက်တော့ ဒူးလေးကိုင်ကာကျွန်ုပ်တို့အား လက်မထောင်ပြလိုက်သော စမူဆာကိုတွေ့ လိုက်ရလေသည်။ မိုးလှိုင်ညနှင့် ထွန်းထွန်းတို့မှာလည်း လက်နက်ကိုယ်စီဖြင့် သူသေကိုယ်သေ တိုက်ပွဲ ဆင်နွှဲနေကြကုန်၏ ။ နိုးအိမ်ရှင်၏ ဗန်တို ဗန်ရှည်မြန်မာ့သိုင်းကွက်များကလည်း တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် လွန်စွာ အသုံးဝင်လှပေသည် ။ နဲဗားမှလည်း “ ယား...ယား..စ် ...” ဟု အားကုန်အော်ဟစ်ကာ လူရိုင်းများ လာရောက်တိုက်ခိုက်မည်ကိုမစောင့်ပဲ လူရိုင်းအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ လက်စွမ်းပြနေလေသည် ။ သိုင်း ပညာ ကို စနစ်တကျ သင်ယူထားသော ကျွန်ုပ်တို့အဖို့ တစ်ဦးချင်းတိုက်ခိုက်ရာတွင် မထောင်းသာ လှသော် လည်း ရှေရှည်တွင်မူ လူရိုင်းများ၏ အရေအတွက်မှာ များသထက်များလာသောောကာင့် ကျွန်ုပ်တို့မှာ အရေးနိမ့်နိုင်ပေ သည် ။\nရွာထဲမှ နောက်တစ်ချီပြေးထွက်လာသော လူရိုင်းအုပ်အား နှစ်လုံးပြူး ကျည်တစ်တောင့် ဖြင့်ဖောက်ခွဲ လိုက်ြ့ပီးနောက်\n“ ကဲ..ဘီလူးနဲ့သားပြောင်တို့ရေ ဒီအတိုင်းဆိုမဖြစ်ဘူး ကျွန်တော်ကာပစ်ပေးထားမယ် ကျည်ကလည်း သိပ်မ ကျန်တော့ ဘူး ခင်ဗျားတို့ ရွာသားတွေအကုန်ခေါ်ပြီး ရွာအနောက်လမ်းကြောင်းအတိုင်းလိုက်ပေတော့ ကျွန်တော့်သေနတ် နဲ့ခံပစ်ပေးထားမယ် ”\n“ အင်းအင်း သူကြီး အမြန်လိုက်လာခဲ့နော် ဒါဆိုကျွန်တော်တို့သွားနှင့်ပြီ ”\nသို့နှင့် ကျွန်ုပ်လည်း ရှေ့ဆုံးမှ မိုက်ရူးရဲလူရိုင်းများအား ဆက်တိုက်ပစ်ချနေရာ အုပ်စုလိုက်ပြေးဝင်လာသော အရှိန်မှာ တန့်သွားပြီး အခြေအနေအရသာ တိုးဝင်ကြပေတော့သည် ။ သို့နှင့် နောက်သို့ ဆုတ်ရင်း ဆုတ်ရင်း တောအစပ်သို့ ရောက်လာချေပြီ ။ ကျွန်ုပ်လည်း လက်ထဲရှိ ကျည်ဆံ အား ဆက်တိုက်ပစ် ချလိုက်ပြီး နောက်သို့ လှည့်ကာ သုတ်ချေတင်ပြေးလေတော့သည် ။ လူ၇ိုင်းများမှာ ရုတ်တရက် ကျွန်ုပ်လက် ထဲမှ သေနတ်အစွမ်းကို ကြောက်နေသေး၍ လိုက်မလာကြသေးပေ ။ အချိန်အတော်ကြီးကြာမှသာ ဗုံများကို ကျယ်လောင်စွာ တီး၍ တောနင်းကာ လိုက်လာကြပြီဖြစ်ကြောင်းကျွန်ုပ်ရိပ်မိလိုက်၏ ။ အချိန်ကား ဥာဉ့်နက် သထက်နက်လာ၏ ။ ကံကောင်းထောက်မစွာပင် လရောင်လေးကြောင့်သာ အရှေ့မှသွားခဲ့သော လူများ၏ လမ်းကြောင်း ကို မှန်းဆ ရွာဖွေကာ လိုက်လာနိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်သည် ။\nအချို့နေရာများတွင် လူသွားခြေရာများနှင့် မြက်ပင်အယိုင်အလဲများကို မှန်းဆ၍သွားနိုင်သော်လည်း အချို့နေရာများတွင်မူ သစ်ပင်များတွင်ဓါးနှင့် ထွင်းရာများအားကြည့်၍ ခရီးဆက်ခဲ့ရလေတော့သည် ။ ကျွန်းက အတော်ကျယ်ဝန်းပုံ ပင်ရလေသည် ။ ကျွန်ုပ်လည်းဆက်တိုက် ၃ နာရီခန့် ခရီးပြင်းနှင်လာရာ လူရိုင်းများ၏ ဗုံသံများကိုမူ မကြားရတော့ချေ ။ ရှေ့မှ သွားသူများ၏ အရိပ်အယောင်ကိုမျှပင်မတွေ့ရပေ ။ ထိုအခါမှ ရွာသူရွာသား များ၏ အပြေးခြေလှမ်းသွက်ပုံကို ကျွန်ုပ်တွေးမိ၍ ပြုံးမိလေသည် ။ ယခုအခါတွင် မူ ကျွန်ုပ်မှာ တစ်ကိုယ် တည်းဖြစ်၍ တခါတရံတွင် တောခြောက်ခံရမည်လော ၊ လမ်းပျောက်နေသည်လော ဟုတွေးကာ သံသယ ပင်ဖြစ်မိသေး၏ ။ သို့ရာတွင် သစ်ပင်အချို့တွင် ဓါးနှင့် မှတ်သားရာများကိုဆက် လက်တွေ့ ရပြန်သောကြောင့် တဖန်အားတက်ရပြန်သည် ။\nတဖြည်းဖြည်းနှင့် တောမှာနက်သထက်နက်လာပြီးနောက် ကောင်းကင်တွင် အလင်းရောင် မှုန်ပြပြလေး များ တွေ့ရ၍ မကြာခင် အာရုံတက်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်းကျွန်ုပ်သတိထားမိလိုက်၏ ။ ခြေလှမ်း များက ပိုမိုနှေးကွေးလာပြီး မသယ်ချင်လောက်အောင် ပင် ပင်ပန်းလွန်းလှ၏ ။ ကျွန်ုပ်တို့ဆီမှ ခံစစ် တိုက်ရင်းဆုတ် ခွာသွားသော ရွာ၏ လူရွယ်လူငယ်ကာလသားအဖွဲ့နှင့် လူရိုင်းသားသမီး ၃ ယောက်ဦးဆောင်သွားသော မိးန်သားများနှင့် ရွာသားအဖွဲ့ ပြန်၍ တွေ့ဆုံကြပါမည်လော ။ အလို....ကျွန်ုပ်သည် လျှောက် လှမ်းလာရင်းနှင့် နားထဲတွင် ရေလှိုင်းသံ သဲ့သဲ့ကြားလိုက်ရသောကြောင့် မကြာခင်ပင်လယ် ကမ်း စပ်ပြန်ရောက်တော့ မည်ဖြစ်ကြောင်း ခန့်မှန်းမိလိုက်၏ ။ ထူးဆန်းသည်မှာ ကျွန်ုပ်ဆုတ် ခွာ လာပြီးနောက် တောနက်ထဲတွင် မည်သည့်အကောင်ဗလောင်မျှ တွေ့ဆုံရခြင်းမရှိပေ ။.\nနားထဲတွင် ရှပ်..ရှပ်..ရှပ်..ရှပ် အသံကြားလိုက်ရသောကြောင့် ကျွန်ုပ်ကား အန္တရာယ်၏ အငွေ့အသက် ကိုရ လိုက်သောကြောင့် အမြန်ဝပ်ချကာ ငြိမ်သက်နေလိုက်ရ၏ ။ ချီးကျူးကာမှပင် အန္တရာယ်ကောင်နှင့် တွေ့ချေပြီ ။ မည်သို့သော အကောင်ဖြစ်မည်နည်း ။ လက်ထဲရှိ သေနတ်ထဲမှ ကျည်ဆံကို စစ်ကြည့်လိုက်တော့ စုစုပေါင်း ၃ တောင့် ။ ခြေထောက်မှ ယားလံလာ၍ ကြည့်လိုက်တော့ လက်ဖမိုးခန့် ရှိသော မျော့နက်မည်းကြီး တစ်ကောင် ကား တွယ်ကပ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေတော့သည် ။\nPosted by သက်တန့်ချို at 5:13 PM2comments:\nရွှေရတု မှတ်တမ်းမှသည် ...????\nသူ ... ကောင်းကင်ပြင်မှာ\nဟိုဟို ဒီဒီ အတွေးစတွေနဲ့\nပို့ချခဲ့တဲ့ သုတ ၊ ရသတွေ\nရွှေ ရ တု မှတ်တမ်းမှသည်\nေ နာင် တ စ်ခေ တ် ဆီ သို့ . . . .\nအဘကျောက်ရေ သွားနှင့်ပေ ဦးဗျာ ကျနော်တို့လည်း တစ်နေ့နေ့ လိုက်ခဲ့မယ်\nပြန်ဆုံကြမယ် အဲဒီအခါ ကောင်းကင်ပြင်မှာ ဘလော့တွေ ဆက်ရေးကြတာပေါ့ .....:(\nPosted by သက်တန့်ချို at 2:08 PM 13 comments:\nလူ ၁၂၀၀ လုပ်တဲ့ သရက် ပြား ကြီး


မြင်းမိုရ်ဦး: Golf debut\nဒီတပတ်တော့ပထမဆုံးအကြိမ်ဂေါက်ကွင်းမှာဂေါက်သီးသွားရိုက်ခဲ့ပါတယ်။ ဂျပန်သူငယ်ချင်းက သူ့ရဲ့သုတေသနတွေမှာအစကအဆုံးကူညီသင်ပြပေးတဲ့ကျွန်တော့်ကို ခင်လည်းခင်၊ ကျေးဇူးလည်းတုန့်ပြန်ချင်တာနဲ့၊ ဂေါက်သီးကစားဖို့တိုက်တွန်းပြီး၊ ဂေါက်တံ၊ဂေါက်အိတ်ကအစ၊ လက်အိတ်၊ဖိနပ်အဆုံးဝယ်လက်ဆောင်ပေးခဲ့ပါတယ်။ အားကစားဝါသနာပါပေမယ့် ဂေါက်သီးအားကစားကိုတော့ ငွေကုန်ကျများလွန်းလို့ သိပ်စိတ်မ၀င်စားခဲ့ပါဘူး။ သူငယ်ချင်းက မြန်မာပြည်ပြန်ရင်ဂေါက်သီးရိုက်ဖြစ်အောင်ရိုက်ဖို့ တိုက်တွန်းပြီး ဂျပန်ရောက်တုန်းအမှတ်တရလည်းဖြစ်အောင်၊ မပြန်ခင်တတ်ရိုက်တတ်သွားအောင်ဆိုပြီး လေ့ကျင့်ကွင်းကိုလိုက်ပို့ပေး၊ သင်ပေးပါတယ်။ သေချာတော့မရိုက်တတ်သေးပေမယ့်၊ ပြန်ခါနီးနေပြီမို့ တစ်ခေါက်လောက်ကွင်းမှာသွားရိုက်ကြမယ်ဆိုပြီး၊ သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အတူ၊ ဖူဂျီတောင်နားက ကွင်းမှာသွားရိုက်ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ။\nမနက်အစောကြီးထရမှာမို့ သူငယ်ချင်းအိမ်မှာသွားအိပ်ရပါတယ်။ မိသားစုနဲ့တညဘဲခွဲအိပ်ရပေမယ့်၊ လွမ်းနေမိပါတယ်။ မနက်ကျတော့၅နာရီအိပ်ယာထပြီး တိုကျိုကနေကားနဲ့မနက် ၅နာရီ၂၀မှာစထွက်ခဲ့ကြပါတယ်။ ယိုကိုဟားမားမှာ သူငယ်ချင်းနောက်တစ်ယောက်ကိုဝင်ခေါ်ပြီး ဖူဂျီဖက်ဆက်ထွက်ခဲ့ကြတာ၊ ကီလို ၁၂၀ဝေးတဲ့ဂေါက်ကွင်းကိုမနက် ၈း၄၅မှာရောက်ကြပါတယ်။\nတနေ့လုံးတိမ်တွေဖုံးနေလို့ဖူဂျီတောင်ရဲ့နှင်းဖုံးနေတဲ့အပိုင်းကိုမမြင်ခဲ့ရပါဘူး။ တောင်ခြေနားနီးနဲ့နီးတဲ့အတွက် အပူချိန် ၁ဒီဂရီထိအေးပါတယ်။ ပထမဆုံးကွင်းအတွေ့အကြုံမို့ဖြစ်မှဖြစ်ပါ့မလားဆိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားတ၀က်၊ ပျော်ရွှင်တာတ၀က်နဲ့ပထမကျင်းစခဲ့ပါတယ်။\nမြန်မာပြည်မှာလိုကယ်ရီငှားစရာမလိုဘဲ တစ်ကျင်းစီအစဉ်လိုက်အလိုအလျောက်မောင်းပို့ပေးတဲ့ဘက်ထရီသုံးအော်တိုကားလေးနဲ့ဂေါက်အိတ်တွေတင်ပြီး၊ ဝေးတဲ့ကျင်းဆိုရင်ကားလေးနဲ့လိုက်ပြီးနေရာရွှေ့ကြတာမို့ မပင်မပန်းပါဘဲ။\nသိပ်အေးလာတဲ့အချိန်မှာတော့ သွေးပူအောင်ကားလေးကိုသူ့ဖာသာသွားခိုင်းပြီး ကျင်းတစ်ခုနဲ့တစ်ခုကိုရိုက်လိုက်၊လမ်းလျှောက်ပြီး ဂေါက်သီးနောက်လိုက်လိုက်လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။\nဓာတ်ပုံတွေရိုက်လိုက်၊ ဂေါက်ရိုက်လိုက်ဆိုတော့ နှေးနေကြလို့ ဂေါက်ကွင်းဝန်ထမ်းက နောက်ကလိုက်လာပြီး နောက်အဖွဲ့စောင့်နေပြီမို့၊ မြန်မြန်ရိုက်ပေးဖို့ ပြောလည်းပြော၊ အချိန်ကုန်လည်းသက်သာအောင်၊ ကျွန်တော်တို့ရိုက်သမျှဂေါက်သီးတွေဘယ်နေရာမှာကျတယ်၊ ဂရင်းရောက်ဖို့ဘယ်နှစ်ကိုက်လိုသေးတယ် ဘယ်ဂေါက်တံနဲ့ဆိုအဆင်ပြေမယ်စသည်ဖြင့်လိုက်ပြောပေးနေခဲ့လို့ ကြိတ်ရယ်ကြရပါသေးတယ်။ ဒီလိုနဲ့နောက်ဆုံး၃ကျင်းကို အပြေးအလွှားအမြန်ရိုက်ခဲ့ကြရပါတယ်။ နေ့လည်စာချိန်မှာ ကိုးကျင်းပြည့်ပြီး နားတဲ့နေရာစားသောက်ဆိုင်မှာနေ့လည်စာစားကြပါတယ်။\n၁နာရီခွဲကနေဒုတိယကိုးကျင်းပြန်စပတ်ကြပါတယ်။ ရာသီဥတုလေးကောင်းလာပြီးနေလည်းပွင့်လာပါတယ်။ ၄နာရီခွဲမှာ ၁၈ကျင်းပြည့်သွားပါတယ်။ ချုပ်လိုက်တော့၊ သစ်ပင်အုပ်ထဲဂေါက်သီးနှစ်လုံး၊ ရေကန်ထဲတစ်လုံးပျောက်ပြီး၊ ရိုက်ချက်စုစုပေါင်း (၁၅၀)နဲ့၎ယောက်မှာစတုထ္ထရခဲ့ပါတယ်။\nဂေါက်ကွင်းကအပြန်ညစာကို လမ်းကဟန်ဘာဂါဆိုင်မှာဝင်စားကြရင်း၊ သူငယ်ချင်းနဲ့ အသစ်ခင်မင်ခွင့်ရခဲ့တဲ့အတူဂေါက်ရိုက်ဖော်သူငယ်ချင်းတို့က၊ ဂေါက်ရိုက်မှတ်တမ်းစာအုပ်လေးမှာ၊ Debut Omedetou ဆိုပြီးအမှတ်တရရေးပေးခဲ့ကြပါတယ်။ ပျော်စရာဂျပန်အမှတ်တရလေးတစ်ခုဖြစ်ကျန်ခဲ့ပါတော့တယ်။\nPosted by Dr. Nyan at 8:07 PM\nNice to read. U can monitor your time with family, exercise, study, blog........ I envy you.


BURMA: Online News & Analysis: ခေတ်၊ စနစ် နဲ့ လူတွေ ဟာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ် - အပိုင်း ( ၃)\nခေတ်၊ စနစ် နဲ့ လူတွေ ဟာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်ဖို့ လိုတယ် - အပိုင်း ( ၃)\nChanges require actions on the ground, not on the media or speeches.\nလောင်း၊ နောင်၊ ဆင်၊ စဉ့်၊ မောင်မောင် နှင့်\nဘိုး၊ ဘ၊ သာယာ ပြည်မြန်မာ၊\nပုဂံ၊ မင်းတုန်း၊ သီပေါ ဆုံး။\nဒီ စာသားလေး ကို ကျနော်တို့ အထက်တန်း ကျောင်းသားဘ၀ က အလွတ် ကျက်ခဲ့ရတယ်။ သမိုင်းဆရာမ က မင်းဆက် ၁၁ ဆက် နန်းစံ အုပ်ချုပ်ခဲ့တဲ့ ကုန်းဘောင်ခေတ် ဆွေစဉ်မျိုးဆက် မင်းဆက်တွေ အကြောင်း ကို မှတ်မိ အောင် သင်ကြားပေးခဲ့တာ ပါ။ ကုန်ဘောင်ခေတ် ပဒေသရာဇ်စနစ် ကို မြန်မာပြည်သူတွေ နှစ်ပေါင်း ၁၃၃ နှစ်ကျော် ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။ ဒီနောက် နှစ်ပေါင်း ၁၂၁ နှစ်ကျော် ကိုလိုနီခေတ် မှာ မြန်မာပြည်သူတွေ တိုင်းတပါးကျွန်ဖြစ်ခဲ့ရပြန်တယ်။ ကိုလိုနီခေတ် ဆိုတာဟာ ဗြိတိသျှတို့ မြန်မာနိုင်ငံကို စစ်သုံးကြိမ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် မြန်မာနိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်သောခေတ် ဆိုလိုတာပါ။ ပထမ အင်္ဂလိပ် - မြန်မာစစ် ဟာ ၁၈၂၄-ခုနှစ်၊ မတ်လတွင် စတင်ဖြစ်ပွားခဲ့တယ်။ ၁၈၂၆-ခု၊ ဖေဖော်ဝါရီလ (၂၄)ရက်တွင် ရန္တပိုစာချုပ် ချုပ်ဆိုကာ ရခိုင်နှင့် တနင်္သာရီတို့ကို ဗြိတိသျှတို့ထံ ပေးလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနောက် ကိုလိုနီခေတ် က နေ လွတ်လပ်ရေးရပြီးနောက် ပါလီမာန်ဒီမိုကရေစီ စနစ်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ၊ စစ်ကျွန် ဘ၀ ကို မြန်မာပြည်သူတွေ အနှစ် ၅၀ ကြာ ယနေ့ထိ ထပ်မံ ခါးသီးစွာ ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရပြန်တယ်။\nကုန်းဘောင်ခေတ်၊ ကိုလိုနီခေတ်၊ စစ်အာဏာရှင်ခေတ် ဆိုပြီး နှစ်ပေါင်း ရာနဲ့ ချီ စွာ ခေတ်တွေသာ ပြောင်းလဲခဲ့တယ်။ မြန်မာပြည်သူတွေဟာ အာဏာရှင် စနစ်အောက်မှာ နေနေရတုန်းပဲ။ မြန်မာ့ နိုင်ငံရေး ယဉ်ကျေးမှု သမိုင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ကြည့် မယ်ဆိုလျှင် အာဏာရှင်တွေကြောင့် မြန်မာပြည်သူတွေ ဟာ ပိတ်ဆို့ ထားတဲ့ မွန်းကျပ်နေတဲ့ လူ့အဖွဲ့အစည်း အောက် မှာ နှစ်ပေါင်းရာနဲ့ ချီ အကြောက်အလန့် တရားတွေ၊ ရောင့်ရင်း တင်းတိမ်မှုတွေ၊ အားကိုးချင်တဲ့ စိတ်တွေနဲ့ အတူ ပုံစံတကျ ခေါက်ရိုးကျိုးသွား ခဲ့ကြတာတွေ့ရတယ်။\nဒီ ခေါက်ရိုးကျိုးနေတဲ့ ပုံစံ က နေ အမွေဆိုး တခု ထပ်ရခဲ့ရပြန်တယ်။ အဲဒါကတော့ အာဏာရှင်တွေ ကို ဆန့်ကျင် တိုက်ပွဲဝင်ရင်း မြန်မာပြည်သူတွေဟာ သူရဲကောင်း မြတ်နိုးတဲ့၊ ကယ်တင်ရှင်ကို မျှော်လင့်တဲ့ စိတ်နှင့် အကျင့် စရိုက် တနည်းအားဖြင့် သူရဲကောင်း ကိုးကွယ်တဲ့ ၀ါဒ တွေဟာ မြန်မာ့နိုင်ငံရေး သမိုင်းမှာ ဓလေ့ထုံတမ်းစဉ်လာ လို ဖြစ်လာခဲ့တာတွေ့ရတယ်။ မြန်မာ့ရာဇ၀င် မှာ သူရဲကောင်းတွေ ခေတ်အဆက်ဆက်မှာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပေမဲ့ ၊ သူရဲကောင်း ကိုးကွယ်ခဲ့တဲ့ လူသားတွေရဲ့ စိတ်တွေကြောင့်၊ အာဏာရှင်တွေ လက်အောက် က မလွတ်မြောက်နိုင်ကြသေးတာလည်း အချက်တချက်ဖြစ်နေတယ်။ သူရဲကောင်းတွေ ကွယ်ပျောက်သွားတော့ ပုံစံခွက်ထဲ ပြန်ရောက်သွားခဲ့ကြတာ သမိုင်းအစဉ်အလာကြီး လိုဖြစ်နေတယ်။ ဒီလို သူရဲကောင်း မြတ်နိုးတဲ့၊ ကယ်တင်ရှင်မျှော်လင့်တဲ့ အတွေးအခေါ်၊အယူအဆ၊ အကျင့်စရိုက်တွေ၊ ပြည်သူလူထု စိတ် ထဲမှာ ဆက်လက် ကိန်းအောင်းနေသ၍လည်း မြန်မာပြည်သူတွေ ဟာ အနာဂတ်မှာ ဆုံးရှုံးမှုတွေ နဲ့ ဆက်လက် ရင်ဆိုင်နေရအုန်းမှာ ပဲ။ တနည်းအားဖြင့် မြန်မာနိုင်ငံမှာ ခေတ် နဲ့ စနစ် နဲ့ လူတွေဟာ အံဝင်ခွင်မကြဖြစ်နေတယ်။\nတကယ်တော့ တော့ ယနေ့ ကမ္ဘာကြီးဟာ ကျယ်ပြောသော ပထ၀ီဒေသကြီး တခုဖြစ်သလို ထွေပြား နက်ရှိုင်းတဲ့ လူမှုစီးပွား ရေး နယ်ပယ်ကြီး တခုလည်းဖြစ်နေတယ်။ စနစ်တွေဟာ လည်းခေတ်နဲ့ အညီပြောင်းလဲလာသလို လူသားတွေရဲ့ တွေးခေါ်မှု၊ အလေ့အကျင့်တွေဟာ လည်း ကမ္ဘာကြီးမှာ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေတာတွေ့လာရတယ်။ ယနေ့ခေတ် မှာ ကျယ်ပြော နက်ရှိုင်းတဲ့ ပြဿနာတွေ ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ က ဘယ် သူရဲကောင်း၊ ဖန်တီးရှင် တဦးထဲက မှ ဖြေရှင်းနိုင်မှာ မဟုတ်သလို၊ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း တော်နေ တက်နေရုံ ဖြင့် တိုင်းပြည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ဖြစ်လာ မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကမ္ဘာ မှာ လူသားအားလုံး က လက်ခံထားကြတယ်။ ပြည်သူပြည်သား များ တစ်ဦးချင်းအလိုက် အလေ့အကျင့်ကောင်းတွေ၊ စွမ်းရည်တွေ တိုးတက်မြင့်မားလာပါမှ တိုင်းပြည် တိုးတက်ကြီးပွားလာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။\nတိုင်းပြည် တပြည် ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက် မှု အဓိက လိုအပ်ချက် က ဘာလဲ?\nလူသားတွေရဲ့ တစ်ဦးချင်းဆီ စွမ်းရည် မြင့်တင်ဖို့ ၊ တိုင်းပြည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တက်ဖို့ အတွက် ဘာတွေ လုပ်သင့်သလဲလို့ မေးခွန်းတွေရှိကြမှာ ဖြစ်သလို၊ လူတိုင်း စိတ်ဝင်စားမှုတွေရှိကြမှာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ကမ္ဘာ့ ကုလသဂ္ဂ ဖွံ့ဖြိုးမှု အဖွဲ့ကြီက တော့ နိုင်ငံတနိုင်ငံမှာ ရှိတဲ့ လူသားတွေရဲ့ တစ်ဦးချင်းဆီ စွမ်းရည် ကို အောက်ပါ ကိန်းဂဏ္ဍန်း အချက် တွေ နဲ့ တွက်ချက် တိုင်းတာကြတယ်။\nအခြေခံအားဖြင့်တော့ လူသားတွေရဲ့ ရှင်သန်မှု၊ ကျန်းမာရေး၊ ပညာရေး၊ တဦးချင်း ၀င်ငွေ နှင့် သုံးငွေ အင်အား စတဲ့ အချက်တွေ အပေါ် မှာ ဆုံးဖြတ် တိုင်းထွာလေ့ရှိကြတယ်။ တနည်းအားဖြင့် အခြေခံ အဆောက်အအုံ တွေဖြစ်ကြတဲ့ ပညာရေး၊ကျန်းမာရေး နှင့် ဆင်းရဲ မွဲတေမှု အပေါ် မှာ တိုးတက်မှု ရှိမရှိ လေ့လာမှုပြုကြတယ်။ စီးပွားရေး ပညာရှင်တွေ ကတော့ နိုင်ငံတနိုင်ငံမှာ လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ စွမ်းရည် တွေ မြင့်မားဖို့ နှင့် တိုင်းပြည်တပြည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ဖို့ အစိုးရတိုင်းဟာ-\n၁) ပညာရေး နှင့် ကျန်းမာရေး မှာ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု၊\n၂) စွမ်းအင် ဆိုင်ရာ မှာ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု၊\n၃) လမ်းပန်းဆက်သွယ်သွယ်ရေးမှာ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု တွေ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တယ်လို့ထောက်ပြကြတယ်။\nနိုင်ငံတနိုင်ငံရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု အခြေအနေ ဟာ ဒီ အဓိက ကျတဲ့ နယ်ပယ်တွေ မှာ နိုင်ငံ ကို အုပ်ချုပ်နေကြတဲ့ အစိုးရ တွေ ဘယ်လောက် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတွေ ပြုလုပ်နေသလဲ ဆိုတဲ့ ကိန်းဂဏ္ဍန်းတွေ ပေါ်မှာ သာမူတည်တယ်။ ဥပမာ- ခေတ်မှီတဲ့ စာသင်ခန်းတွေ တည်ဆောက်ဖို့ က စွမ်းအင်လိုသလို၊ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု ပိုင်းမှာ လည်း လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ ပညာရေးစွမ်းရည်၊ လျှပ်စစ် စွမ်းအင် နှင့် လမ်းပန်းဆက်သွယ်သွယ်ရေး ကောင်းမွန်မှု ဟာ မရှိမဖြစ်လိုအပ်တယ်။\nမြန်မာနိုင်ငံ သမိုင်းတလျှောက် ဒီနယ်ပယ် သုံးခုစလုံးမှာ ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှုတွေ ဟာ အားနည်းမှု\nတွေရှိနေတယ်။ ဒါကြောင့်မို့ လည်း လူတစ်ဦးချင်းစီရဲ့ စွမ်းရည်တွေဟာ တဖြေးဖြေး နိမ့်ကျလာခဲ့တယ်။ လက်ရှိ မြန်မာ့ ပညာရေး သမိုင်း ဟာ ဘုန်ကြီးကျောင်းပညာရေး၊ ဖယောင်းတိုင်ပညာရေး ကနေ မလွတ်မြောက် နိုင်ကြသေးဘူး။ တက္ကသိုလ်ကျောင်း မှာ ဆရာတွေနဲ့ ကျောင်းသားတွေဟာ မိုးထဲ၊လေထဲ၊ တောထဲမှာ ပညာသင်ကြားနေရတယ်။ ဒဂုံမြို့သစ် က တက္ကသိုလ်ကျောင်းတွေဆို နားဂစ် တိုက်ပြီးကတည်း က အခုထိ စစ်အစိုးရ က အပျက်အစီးတွေ ကို မပြင်ဆင်ပေးနိုင်သေးဘူး။ ပညာရေးစနစ်မှာ ယခင်က အာရှ မှာ နံမည်ကြီးခဲ့ မြန်မာနိုင်ငံက တက္ကသိုလ်တွေဟာ တောလက် ကျေးရွာ တွေကိုပင် အပို့ခံခဲ့ရတယ်။ မြို့ပြ တက္ကသိုလ် ပညာရေး ကနေ ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ကျေးလက် ပညာရေး ကို ပြောင်းလဲလာခဲ့တယ်။ အထက်တန်းကျောင်းတွေ မှာ ရှိတဲ့ သိပ္ပံဓာတ်ခွဲခန်းတွေဟာ ဖုံတက်နေခဲ့ တာ ၁၉၆၂ ခုနှစ် နောက်ပိုင်းကတည်းက ပါ။ ခေတ်မှီတဲ့ စာသင်ခန်းတွေ မရှိသ၍ ခေတ်မှီတဲ့ ပညာရေးကို ဆည်းပူး လေ့လာဖို့ က တော့ အလှမ်းဝေးနေအုန်းမှာပါ။\nစွမ်းအင် အရင်းအမြစ် ပေါ်များတဲ့ မြန်မာ နိုင်ငံမှာ ပြည်သူတွေ ဟာ ကိုယ်ထူ ကိုယ်ထစနစ်နဲ့ နိုင်ငံတော် ဓာတ်အား စနစ်ကနေ ဓာတ်အား ရယူနေရတုန်းပဲ။ မြန်မာနိုင်ငံ မှာ ကျေးလက်တောရွာ ပေါင်း ၆ သောင်းကျော် ရှိသည့်အနက် ၂ ထောင်ကျော်သာ လျှပ်စစ်မီး ပေးနိုင်သေးတယ်။ လျှပ်စစ်ရရှိနိုင်ဖို့ လျှပ်စစ်ဖြန့်ဖြူးပေးတဲ့ မြေအောက်၊ မြေပေါ် လျှပ်စစ်လိုင်းတွေ တည်ဆောက်မှု အပေါ် မှာ လည်း ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု မရှိတော့ ကျေးလက်တောရွာတွေမှာ ဖယောင်တိုင်းပညာရေး ပဲဖြစ်နေပါလိမ့်မယ်။ လျှပ်စစ်စွမ်းအင်ဖြန့်ဖြူးမှု အပေါ် ရင်းနှီးမြုပ်နှံမှု မရှိသ၍ လည်း စက်မှု နှင့် စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု မှာ အဟန့် အတားတွေဖြစ်နေ ပါလိမ့်မယ်။\nလက်ရှိ ပြောင်းလဲနေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးမှာ နိုင်ငံတနိုင်ငံရဲ့ စီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးမှု ဆိုင်ရာ မှာ အဓိ က ကျတာကတော့ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးပါ။ နိုင်ငံရဲ့ အရှေ့ ၊ အနောက် ၊ တောင်၊ မြောက် နေရာတိုင်းကို အချိန်တိုအတွင်း သွားလာနိုင်မဲ့ လမ်းမကြီးတွေ၊ Logistic လို့ခေါ်ဆိုတဲ့ ကုန်စည်ဖြန့်ဖြူးနိုင်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေ ရှိရမှာ ဖြစ်သလို၊ စီးပွားရေး ဆိုင်ရာ သတင်း အချက်အလက်မှန်တွေ ကို အလျင်အမြန်ရရှိဖို့ က ကောင်းမွန်တဲ့ ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ရှိဖို့လိုပါတယ်။\nစီးပွားရေးဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေတဲ့ အာရှနိုင်ငံတွေဖြစ်ကြတဲ့ တရုတ်၊ စင်္ကာပူ၊ မလေးရှား၊ တောင်ကိုရီးယား၊ ထိုင်းနိုင်ငံတွေရဲ့ ဆက် သွယ်ရေး ကို လေ့လာကြည့်နိုင်ပါတယ်။ ဒီနိုင်ငံတွေ မှာ အစိုးရတွေက ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ကောင်းမွန်မှု အတွက် ဒေါ်လာ ဘီလီယံနဲ့ ချီ သုံးစွဲခဲ့ကြတယ်။ နည်းပညာနှင့် ဆက်သွယ်ရေးစနစ် ကောင်းမွန်လာမှုကြောင့် ပြည်သူတွေရဲ့ ပညာရေးကဏ္ဍဟာလည်း မြင့်မားလာခဲ့တယ်။\nတရုတ်နိုင်ငံ မှာ မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု သုံးစွဲသူ အရေအတွက်သည် ၉၈၇ ဒသမ ၆ သန်း သုံးစွဲနေကြပြီး၊ တောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ၊ စင်္ကာပူ၊ မလေးရှား နှင့် ထိုင်းနိုင်ငံ မှာ မိုဘိုင်းဖုန်း ပိုင်ဆိုင်မှုဟာ လူဦးရေထက် ပိုမို များပြားလာခဲ့ပြီး စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတွေ အတွက် မိုဘိုင်းဖုန်းမျိုးစုံကိုင်သူ ပိုမို တိုးတက်လာတာကိုတွေ့ရတယ်။\nတောင်ကိုရီးယားနိုင်ငံ၏ မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု သုံးစွဲသူ အရေအတွက်သည် သန်း ၅၀ ကျော် ရှိခဲ့ပြီး လူဦးရေ ၄၈ ဒသမ ၈ သန်း ထက် ပိုမိုများပြားလာသလို၊ ထိုင်းနိုင်ငံမှာ မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု သုံးစွဲသူ အရေအတွက်ဟာ ၆၉ သန်း ကျော်ရှိခဲ့ပြီး လူဦးရေ ၆၅ သန်း ထက် ပိုမိုများပြားနေတာတွေ့ရတယ်။\nစင်္ကာပူ နိုင်ငံမှာ မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု သုံးစွဲသူ အရေအတွက်ဟာ ၇ ဒသမ ၂ သန်း ကျော်ရှိခဲ့ပြီး လူဦးရေ ၅ သန်း ထက် ပိုမိုများပြားနေတာတွေ့ရတယ်။ မလေးရှား မှာ မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု သုံးစွဲသူ အရေအတွက်ဟာ ၃၀ ဒသမ ၃ သန်း ရှိပြီး လူဦးရေ ၂၈ သန်းထက် ပိုမိုများပြားနေတာတွေ့ရတယ်။ ဒီနိုင်ငံတွေ မှာ ကျေးလက်တောရွာ၊ ကလေး လူကြီး မကျန် လူတန်းစားမရွေး မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု ကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဈေးနှုန်းချိုသာစွာဖြင့် အသုံးပြုနေကြတဲ့ အချိန် မှာ မြန်မာနိုင်ငံ မှာ မိုဘိုင်ဖုန်း ၂ သန်း ကျော် နဲ့ ဆက် လက် တိုးချဲ့ ဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းပါ။\nအာရှ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်တဲ့ နိုင်ငံတချို့ မှာ မိုဘိုင်းဖုန်း သုံးစွဲခဲ့မှုဟာ ၁၉၈၄ ခုနှစ်မှာ စတင်ခဲ့ပေမဲ့ ၁၉၉၀ နောက်ပိုင်းမှာ မိုဘိုင်းဖုန်း ၀န်ဆောင်မှု သုံးစွဲသူ အရေအတွက်ဟာ ပိုမိုများပြားလာခဲ့တာတွေ့ရတယ်။ မြန်မာနိုင်ငံ မှာ ဆက်သွယ်ရေးဝန်ဆောင်ခ နဲ့ မိုဘိုင်းဖုန်း ဈေးနှုန်းတွေ ကြောင့် မြန်မာပြည်သူ အားလုံး သုံးစွဲနိုင်ကြမလားဆိုတာက တော့ မေးခွန်းထုတ်စရာပါ။ တိုးတက်နေတဲ့ ခေတ်မှာ ဆက်သွယ်ရေး ကောင်းမွန်မှုမရှိခြင်းဟာ ပညာရေး နှင့် စီးပွားရေး ကဏ္ဍတွေ ရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု နှေးကွေး၊ ထိခိုက်တာ က တော့ ငြင်းမရတဲ့ အချက်ဖြစ်နေတယ်။\nPosted by Burma Golf Club at 10:20 AM