خاطرخواه - صفحه 2\n#11 | Posted: 4 Oct 2013 16:32 | Edited By: paridarya461\nبعد از خدافظی از بچه ها از مهد اومدم بیرون و ماشینِ محسن و دیدم...\nلبخندی زدم و رفتم سمتش...\nسلام ببخشید دیر شد همیشه نیم ساعت اینور اونور میشه...\nای خدا این یهو چه جو می گیرش با این حرف زدنش...\nآروم گفتم: ممنون... توام...\nمحسن: منم ممنون...\nمن: خوب اگه دوستت و دوست نداشتی چی میشد...؟\nمحسن: همون دیگه جلبش می کردم... میگم یهو بریم یه جا شامم بخوریم...\nیا جا پارک کرد و پیاده شدیم...\nبه تابلوی بزرگی که روبه روم بود نگاه کردم\n» صفاهان «\nتو دلم گفتم ای تو روحت محسن... آخه من باید کل حقوقم و که بدم اینجا که...ای خدا بعد از قرنی ما یه پولی در آوردیماا...\nیه نگاهی به اطراف انداختم... قشنگ بود...\n.. یه آب نمای بزرگ وسط بود که از بالا تا پایین رو شامل میشد... و سمت راست و چپش تختارو چیده بودن... رو یه قسمتاییش از چراغ نفتیایِ قدیمی گذاشته بودن و همونا شده بود کل نور جا به اون بزرگی ...\nمن: دارم به اینجا نگاه می کنم... قشنگِ...\nمحسن: آره من که فقط برای صدای آبش میام... انگار آدم کنار یه رودخونه نشسته...\nبرامون مِنو آوردن و بعد از سلام و خوش آمد گویی دادش دستمون...\nسرم و به نشونه تایید تکون دادم و مِنو رو باز کردم...\nاَه چرا تو این منو قیمت نزده بود.... شاید یکی بخواد ارزون ترینو انتخاب کنه...\nتو دلم گفتم کوفت بخور تو یکی... و گفتم\nمحسن: خوب چرا؟\nمن: از طعمش و گازی که داره بدم میاد...\nمحسن سرش و اورد جلو تر و گفت:\nدوباره رفت عقب و گفت:\nبا اینکه بی آرایش و با آرایش خوشگلی...اما من ساده ت و بیشتر دوست دارم...\nای بابا آخه بگو به تو چه... ای بمیری نوشین که نمی تونی بیکار بشینی.... الان فکر می کنه چه خبرِ\nمحسن: اسمِ خیلی قشنگیِ...\nمن: نه بابا من عاشقِ برگم...\nمحسن: من که حسابی اشتهام باز شده ...\nپسرۀ پررو فکر کرده من سر گنج نشستم .. کور خوندی اگه فکر کردی من الان بهت تعارف می کنم بازم چیزی سفارش بدی ...\nبالاخره غذا خوردیم و تموم شد... من همراه غذا حرصم خوردم که واقعا مزه داد بهم...\nمن: محسن من جا برای نسکافه و چیزِ دیگه ندارم... بقیۀ شیرینی باشه برای بعد تازه دیرمم شده...\nمحسن نگاهی به ساعتش انداخت و گفت :\nمثل اینکه بابات خیلی سخت گیرِ...\nمحسن: اوه متاسفم... نمی خواستم ناراحتت کنم...\nمحسن: خوب حقم داره مسئولیتش چند برابرِ...\nمحسن رفت پایین تا کفشاش و بپوشه...منم به تبعیت از اون...\nصورتحساب و از تو سینی برداشت و رفت...\nمن: صبر کن من بیام طول میکشه کفشم و بپوشم...\nپسرۀ دیوونه رفت...رفتم پیشش...\nهمینجوری که میرفت بیرون سمتِ ماشین گفت\nمحسن اخم شیرینی کرد و گفت\nمحسن: بیا بریم ببینم... تا وقتی یه مرد با یه زنِ که زن دست تو جیبش نمی کنه...\nنچ نچ خدایا چقدر چرت و پرت به این بیچاره گفتم...\nخودشم نشست و گفت\nمحسن اومد بین دو صندلی و برگشت عقب .. فکر کنم میخواست چیزی بردارِ در همون حالم گفت\nجعبه و با تردید گرفتم و گفتم\nحس بچه گانم گل کرد و گفتم\nمحسن: کادوی اصلیت بینشونِ...\nدستم و انداختم تو جعبه و از بینش یه چیزِ مستطیلی آوردم بیرون...\nمن: واسه اینکه دیگه ناراحت نشه حرفی از قبول نکردن کادو نزدم اما گفتم\nمن: مررررسی... خوب کادو رو که عوض نمی کنن... تازه همینم خیلی قشنگِ... ممنون فقط کاش یکم ارزونتر بود...من می خواستم برم ازین یازده دو صفرا بخرم...\nمحسن: گوشی گوشیه فرقی نداره اما این به تو بیشتر میاد... حالا دیگه حرف نباشه...فقط من برات سیم کارتی که خریدمو هنوز شمارش و ندارم... شانسی یکی و برداشتم... گفتم اگه دوست داشتی خودت بهم اس ام اس بدی....\nمحسن: کنارش یه جا هست که یه کنده کاری روش داره دستت و بزار رو اون روشن میشه...\nمن : نه زودتر از اون شب رسیدم که... ممنون بابت همه چی... یه شیرینی خواستی ببین چقدر برات تموم شد..\nحتما دیگه میری پشت سرتم نگاه نمیکنی...\nلبخندی زدم و عقب عقب رفتم...\nمن که ریش ندارم ...\nمن: در هر صورت ممنون...\nمن: برای همه چی...امیدوارم همش بدون درخواست و بدون ادعا باشه...\nبرگشتم و پر انرژی به راهم ادامه دادم...\nبرگشتم و نگاش کردم...\nمن: جای نگرانی نیست...\nمحسن: برو دختر... جلوت و نگاه کن...\nرسیدم دم در خونه... محسن از اونور پشت سرم میومد جوری که کسی نمیدیدش...کلیدارو از تو کیفم در اوردم و در و باز کردم... اومدم تو حیاط و دستی برای محسن تکون دادم و رفتم تو خونه...\n#12 | Posted: 5 Oct 2013 11:54 | Edited By: paridarya461\nخورشید مامانم تو نمی خوای چیزی به من بگی؟\nمن: نه مامان چی باید بگم؟\nمامان: یعنی من باور کنم گوشی به این خوشگلی و گرون قیمتی رو نوشینی که برای 600 تومن با تو میاد سرکارخریده؟\nباید بیام باهاش حرف بزنم... گناه داره دختر مردم تو خرج بیفته..\nخندیدم... خنده ای که بیشتر ترس توش بود...\nمن: ای بابا مامان ما که ازین شانسا نداریم... اینو دوست پسر نوشین برای نوشین خریده... دست من مونده تا فردا بدمش به صاحبش آخه خودشون نمی تونن همدیگرو ببینن مراقب دارن...\nمامان: همون من می گم ما ازین شانسا نداریم...\nمن: مامان شما چرا انقدر به من شک داری؟\nمامان: به تو شک ندارم به جامعه نمیشه اطمینان کرد دخترم...\nمن: چرا مامان همه آدما که بد نیستن..\nمامان: بیشتر آدما بد شدن مطمئن باش اون خوبَش نصیبِ من و تو نمیشه...\nمن: چرا انقدر نا امید؟ شاید شد.. شاید یه روز یه دونه خوبش نصیب من شد ... اونوقت چی؟\nمامان مشکوک نگام کرد و گفت\nمامان: تا حالا انقدر امیدوار حرف نزده بودی، خبریه؟\nمن: ن.. نه... چه خبری قراره که باشه؟ اصلا شب بخیر مامان... من برم بخوابم که حسابی خسته ام...\nمامان: خورشید یه مادر فقط روزِ مرگش و نمیدونه...\nمن: تیکه ننداز مامانی خانوم... من حواسم به خودم هست...\nبیا لو رفتم.. نشد یه بار من با مامان حرف بزنم از تو حرفام چیزی در نیاره...\nمامان: سر و صدا نکنی... شروین تازه خوابیده...\nرفتم بالا سر شروین و یه بوس آروم از لپای نازش کردم...این چند وقتِ شبا که میام خوابِ صبحم که میرم باز خوابِ... دلم برای شیطنتاش تنگ شده...\nبا کلی فکر رفتم تو رختخوابم...حالا چکار کنم با این گوشی؟ یعنی بدم بهش؟\nآره خورشید بده بهش... پس فردا حتما میاد می گه من برات گوشی خریدم توام باید برام یه کار دیگه انجام بدی...\nنه اون شاید تیلیاردر نباشه اما اونقدی هست که از من نخواد براش کاری انجام بدم...\nدیوانه منظورم چیزِ دیگه بود نه پول و اینجور چیزا... اگه بگه بیا بریم خونه؟ اگه خواستۀ نا به جا داشته باشه...\nمن: وا خوب گوشیش و بهش میدم دیگه هم اسمش و نمیارم...به همین سادگی؟\nیه لحظه فکر کردم... راستی اون کارتون گوشی به من نداد... نکنه دزدی باشه؟\nنه بابا خورشید بگیر بمیر... گفت که فردا کارتونش و بهت میده چون جا گذاشته جایی که برات جعبه کادو خریده...\nبا کلی دلهرۀ الکی خوابم برد... یا شایدم بی مورد نبود... اما فکر کنم حرفای مامان اینجوریم کرد...\nاز خواب بیدار شدم و اولین کاری که کردم یه نگاه به گوشیم انداختم...با هزار زوری رفتم تو اس ام اسا سه تا اس ام اس داشتم...\nمحسن : شب بخیر ... خوب بخوابی...\nمحسن: سلام صبح بخیر... امیدوارم روز خوبی پیشِ رو داشته باشی...\nمحسن: من سر کوچه منتظرتم ... بیا میرسونمت...\nبه ساعت نگاه کردم... اوه اوه... بازم دیرم شد که...گوشی و گذاشتم رو کمد و رفتم دستشویی...\nخدایا چرا من جدیدا خواب می مونم ؟خدا کنه محسن تا حالا رفته باشه با این قیافه خوابالو زشته من و ببینه...\nاما دریغ از کمی شانس چون سر خیابون ماشینش و دیدم خودشم که خوابش برده بود... بیشاااره...\nتقه ای به شیشه زدم تا خودش و جمع و جور کنه و بعد در و باز کردم و نشستم...\nمحسن با صدای خوابالود گفت:\nمحسن: ا اومدی دختر؟ تو چقدر تنبلی... کلی منتظرت شدم...\nمن: ببخشید خواب موندم /\nمن: امیدوارم یه چیز بهت می گم ناراحت نشی...\nمحسن: چیزی شده؟ بگو...\nمن: من نمی تونم گوشیت و قبول کنم... راستش مامان بهم شک کرد منم گفتم گوشی خودم نیست...سیم کارتت و به عنوان هدیه قبول می کنم...اما گوشیت نه...\nمحسن: خوب به مامان بگو برات هدیه خریدن...\nمن: اخه باورش براش سختِ منم دوستی ندارم که بتونه همچین هدیه ای بخره...\nمحسن: امکانش نیست منو به مامان معرفی کنی؟\nمن: نهههه... تو فرهنگِ ما همچین چیزی جا نیفتاده...\nمحسن: پس سنتی هستین... خوبه... همون بهتر که جا نیفته... من که دخترم و شهید می کنم اگه با جنس مخالف دوست شه...\nمن: آقای خودخواه پس چرا خودت دختر مردم و از راه به در کردی؟ پس فردا یکی هم چشمش می مونه رو دخترِ تو مطمئن باش...\nخورشید من آدم یبسی نیستم اما اگه اون شخص قصد و نیتش بد نباشه که من حرفی ندارم... الان نمیشه درست به ادما اطمینان کرد... جوری که یه ادم خوب بینِ اینهمه میبینی باید رو هوا بزنیش... چه برسه به اون موقع...\nمن: ایشاالله خدا اگه بهت دختر داد خودشم هواش و داره... بیا محسن این گوشیت... سیمش و در آوردم...\nمحسن: پس برات دردسر میشه... باشه من نگهش میدارم تا یه روز که بتونی راحت ازش استفاده کنی...\nمن: ممنون می خوای هدیه بده به کسی دیگه...\nمحسن: گفته بودم تک پرم خانوم تا شما هستی کسی دیگه ای وجود نداره...\nمن: اما من دوست دخترت نیستم که دوست همینجوریتم... می تونی با یکی دوست شی...\nمحسن: چقدر تو بیخیالی... بی رگ... یکم تعصب داشته باش خوشحال شم حداقل...\nمن: من روشنفکرم آخه...\nجلوی در مهد داشتم پیاده میشدم که گفت\nمحسن: یه سفر کاری دارم به ارومیه چندروز نیستم... اما سعی می کنم زودتر بیام... مراقب خودت باش چیزی نمیخوای؟\nمن: نه ... شما هم مراقب باش...\nمحسن: برات یه گوشی ارزون قیمت بخرم؟ اینجوری راحت باهات در تماسم...\nمن: نه برو من خودم میخرم...\nمحسن: پس منتظر اس ام استم...\nو بعد تک بوقی زد و رفت...\nاین پسر چرا انقدر به وجود من اصرار داره؟مگه آدم دو هفته ای عاشق میشه؟عشق در نگاه اول...\nآررره خورشید خانوم بشین آمادست برات... هه به همین خیال باشه...\nبسم اللهی گفتم و رفتم تو مهد... امیدوارم بتونم این دامونِ خیر ندیده و آدم کنم حالا ببین اگه آخر به این نتیجه نرسیدیم اون مارو آدم می کنه....\nسعی داشتم خیلی آروم حرف بزنم چون ممکن بود این پسر از هر جایی بیاد بیرون و بفهمیم که ای دل غافل همه حرفامون و شنیده...\nوای نوشین تروخدا مسخره بازی در نیار فهمیدی چی گفتم؟ ما قراره یه کار کنیم دیگه لجباز نباشه... غرور بیش از حدش و از بین ببریم نه یه کار کنیم بچه از زندگی سیر شه... آخه کتک زدن کی جواب داده که الان ما بخواییم امتحان کنیم؟\nنوشین با صدای آرومی گفت\nنوشین: به جون خودم خورشید فکر نکنی دروغ می گم از مریم بپرس... من بچگیم به غیر از کتک باهیچی آدم نمیشدم... یعنی کافی بود مامانم یه دور لپم و تو دستاش بپیچونه یا یدونه با دمپایی بزنه تو کمرم همچین آدم میشدم که نگو... یعنی حداقل تا 5 دقیقه همه آرامش داشتن...\nیه نگاه عاقل اندر سفیه بهش انداختم و گفتم اونوقت حداکثرش چقدر بود؟\nنوشین: 5 دقیقه و 1 صدم و ثانیه...\nبا چهره ای که کلی التماس توش داشت گفتم\nمن: نوشین جانِ مادرت بیخیال شو بیا یه کار کنیم تا جلوگیری شه از رشد بچه هایی مثل تو...\nنوشین با حالتِ حق به جانبی گفت:\nمگه من چمِ؟\nمن: هیچی بابا یعنی می گم منگل نشن ملت دیگه... همین...\nنوشین: برو گمشو... بای...\nنوشین: بای یعنی اینکه قهرم... الانم میرم این سپنتارو ببرم دستشویی آخه یکی نیست بگه نترکی بچه چقدر تو میخوری که کل عمرت اون تویی...\nمن: انقدر غر نزن مریم کو؟\nنوشین: رفتِ این پسرۀ دیوونه و پیدا کنه تو حیاتِ...\nمن: اکی برو...\nنه بابا اون فقط داره افکار خودش و با جدیت و قاطعانه به ما تحمیل می کنه...کافیه کمی باهاش نرم برخورد کنی و بهش بفهمونی که فقط خودش نیست...\nباید به اطرافیان و نظراشون احترام گذاشت...لحنِ صحبتِ ما باهاش همینطور احترامی که می زاریم باعث میشه مراقب رفتارش با ما باشه و اینکه یه الگو میشیم براش و سعی می کنه احترام همه رو داشته باشه...\nنوشین: اینهمه برنامه چیدی حرف زدی .. اون که زیاد با ما قاطی نمیشه اخه...\nمن: ببین وقتی ببینه ماها که بزرگیم راحت با بچه ها بازی می کنیم و می گیم و می خندیم خودش کم کم جذب میشه سمتِ ما...اصلا حتما نباید اون بیاد اینوری که... وقتی می بینی یکی بر قرار کردنِ رابطه براش سختِ خودت دست به کار شو...\nوقتی چند بار صداش کنی صد در صد دفعه های بعدی خودش میاد... چون می دونه تو جمعِ ما پذیرفته شده... شاید اصلا ترد شدن از طرف مامانش باعث شده ترس تو وجودش باشه که نکنه ما تو جمعامون نپذیریمش....\nنوشین متفکر سری تکون داد و گفت\nنوشین: مریم به این بگو از مِنبَر بیاد پایین که بریم تو کار این پسرِ...\nمن: برو فقط امیدوارم گند نزنی...\nنوشین: خیالت راحت تو اگه با دو تا مطلب خوندن روانپزشک شدی من یه عمرِ اینکاره هستم...\nمن: فقط حرفای یه مشاورِ اینترنتی و خوندم... در ضمن ادعایی هم ندارم...\nنوشین: باشه بابا... مریم سپنتا داره میاد اینور نوبتِ تواِ راهنماییش کنی دستشویی...!!! خدافس بچه ها...\nمریم: خدا بخیر بگذرونه آخرین باری که نوشین قصد کرد به بَشر کمک کنه باعث شد بنّای خونشون از نردبون بیفته پاییین...\nمن: ایشاالله چیزی نمیشه حواسم بهش هست...\nمن: شما دو تا چه کار می کنید؟\nنوشین : هیچی بابا دوساعتِ کنارِ این مجسمه ابول قُد قُد نشستم ببینم به چی از پنجره زل زده بیخیالم نمیشه... اما دریغ از کمی فهمیدن...\nمن: بلند شو نوشین برو به کاراری دیگه برس اینجوری اینکاره بودی دیگه؟\nنوشین آروم گفت\nنوشین: آره به جان خودم اینکه همیشه یه جا ساکت می نشست الان دو ساعتِ انقدر باهاش حرف زدم هر پنج دقیقه نچی می گه و جاش و عوض می کنه... این خودش یه نشونست خورشید تو این چیزارو نمی فهمی...\nمن: باشه برو ببین بچه ها دیگه چه کار دارن... تو پالتشون براشون گواش بریز میخواستن نقاشی بکشن ... ببین می تونی کار با مسواک و یادشون بدی...\nنوشین: به من چه این با خودتِ...\nمن: محضِ اطلاعت کار با کَنَف و مریم یاد داد منم با گلبرگ ... دیگه نوبتِ تواِ..هر چی زدی سر خودت زدی...\nنوشین فحشی داد و رفت...\nنشستم رو شوفاژ... جوری که روبه روی دامون که به بیرون زل زده بود قرار گرفتم...\n#13 | Posted: 5 Oct 2013 12:18 | Edited By: paridarya461\nمن: به چی فکر می کنی؟\nمن: طبیعیتِ قشنگیِ نه... ؟\nمن: نگاه کردن به درختا و باغچه و گل بهم آرامش میده... حس لطیف و قشنگی داره...\nدامون: آره مخصوصا اگه کسی مزاحمت نشه و بتونی ازین طبیعتی که می گی آرامش بگیری...\nاوه یعنی می خواست بگه من مزاحمم؟ ممنون واقعا...\nمن: میای بریم قدم بزنیم؟\nدامون نگاهی بهم انداخت و دوباره به بیرون خیره شد...\nدامون: تو که دو تا دوست داری با اونا برو...\nمن: آره خوب اینجا من دوست زیاد دارم... همه بچه های اینجا با من دوستن اما گفتم با تو برم...\nدامون: تو آدم بزرگی نباید با بچه ها دوست باشی چطور همه دوستتن؟\nمن: خوب وقتی باهاشون بهم خوش میگذره وقتی بهم محبت دارن.. وقتی همه چیمون با همِ میشن دوستم دیگه... دوست بودن و تقسیمِ محبت که سن و سال نمیشناسه...\nیکم به من خیره شد و گفت\nدامون: اما هیچکدوم دوستِ من نیستن...\nمن: چرا حتما خودت نخواستی که باشن...\nدامون: نمی دونم...\nمن: خوب نمی خوای دوستشون باشی؟ من راه زیاد بلدما... نمی خوای بهت بگم کارای خوب کدومِ و بچه ها از کدوم رفتارا بدشون میاد؟\nدامون از رو میز پرید پایین و گفت\nدامون: نه... نمی خوام...\nلبخندی زدم و به راه رفتنش نگاه کردم...\nمن: فکر نمی کردم برای شروع انقدر پیشرفت کنم... نشون دادی که خیلی دلت میخواد از ما باشی...\nاین غرور لعنتی با ادما که چه ها نمی کنه\nاز در مهد اومدم بیرون می خواستم اول برم یه گوشی برای خودم بخرم بعد برم خونه.....\nا چه عجب یه بار باباش اومد دنبالش...\nبا عمه ش حرف زده بودم توجه بیشتر باباش خیلی تاثیر میزاره رو رفتارش و اخلاقش... اما بی توجهی باعث میشه که فکر کنه وجود نداره و بودنش مهم نیست به خصوص حالا که فقط یکی از اولیاش تو زندگیش نقش داره... باید جوری باهاش رفتار شه که لوس بار نیاد\nاما تا یه حدی توجه بیشتری نسبت به بچه هایی که بچۀ طلاق نیستن می خواد چون بیشترش یعنی دردسر...\nاز جلوی ماشینشون رد شدم... دو تا بوق برام زد و بعد اومد جلوتر کنارم ایستاد...\nدامیار: خورشید بیا ما میرسونیمت...\nبیا اینم از پدر... از پسرِ تخسش یاد گرفته دیگه...\nازون روز با اینکه چند بار دیدمش هیچوقت قضیۀ اونروز و که برام ساندویچ خرید و منو با اون وضع دید به روم نیاورده... تا امروز که اسمم و صدا کرد... پس یعنی منو کاملا شناخته و به یاد آورده... شایدم پسرش گفته بهش...\nبرگشتم سمتش و خیلی جدی گفتم\nمن: سلام آقای تابان نجفی هستم... ممنون مچکر خودم میرم...\nدامیار یه ابروش و انداخت بالا و گفت\nدامیار: بفرمایید میرسونمتون دامون خواسته... روش و زمین نندازید...\nدامون: بشین خورشید چرا ناز می کنی...؟\nبا تعجب بهش نگاه کردم... این پسر چقدر روش زیادِ...\nدامیار: دااامون... تنبیه که یادتِ...\nدامون: خوب بابا دروغ که نمی گم...\nمن: اما من تعارف نمی کنم آقای تابان سر راه خرید دارم... با اجازه و خداحافظ...\nدامیار: باشه هر جور راحتین.. اما خوشحال میشدم با ما بیایین\nو بعد گازش و گرفت و رفت... اما تقریبا سر خیابون ترمز کرد و دنده عقب گرفت و دوباره کنار پای من ایستاد...\nدامیار: ببخشید خانم نجفی با ما بیایین دامون می گه شما گفتین که دوستش هستین و امروز می خواد با دوستش بره بیرون...\nیه نگاه به دامون انداختم... انگار منتظر بود من دوست بودنمون و رد کنم یا انکار...لبخندی بهش زدم و همونجور که نگاش می کردم گفتم\nمن: نه دیگه وقتی پای دوستی میاد وسط کاریش نمیشه کرد...\nدامون لبخندی زد و گفت:\nدیدی بابا..؟. یادتِ گفتی کسی با من دوست نمیشه...؟ اما خورشید شد\nنشستم تو ماشین و دامیار ازم تشکر کرد...\nتشکری که خودم معنیش و می فهمیدم و خودش...\nدقیقا یادمِ سه یا چهار روز بعد از روزی که با دامون کنار پنجره حرف زدیم دامون کم کم متمایل شد سمتِ من و بعدم با هم پیمانِ دوستی بستیم... چقدرم اونروز شیرین بود... مخصوصا واسه دامون...\nاز اون وقت تاحالا سعی دارم رو دامون کارای بیشتری انجام بدم که بتونه با بچه های مهد بگه بخنده و تعریف کنه... که پذیرای زندگیش باشه و باهاش کنار بیاد.... اما هنوز نشده...\nدامیار: کجا میخوایید برید؟\nمن: من می خواستم برم دانشکده\nدامیار: خریدتون چی هست؟\nمن: شنیدم یه مغازه هست که گوشیای دست دوم و به قیمتِ خوب میفروشه...\nدامیار: میخوایید گوشی بخرید؟\nدامیار: تا چه قیمت؟\nمن: بیشتر از 150 تومن نشه...\nدامیار: گوشیم و 400 خریدم اما چون یکبار آب ریخته روش و قابش عوض شده 90 تومن بیشتر نمی خرنش... اگه میخوای شما برش دار... زورم میاد بدمش دستِ این مفت خورا\nمن: می تونم ببینمش... مارکش چی هست؟ خوب به منم که همون قیمت میخوایید بفروشید...\nدامیار: ان 97... مینیشه... حداقل شما آشنا هستید و دوستِ پسرم... مگه نه دامون؟\nدامون به من نگاه کرد و با سر و چشم حرف باباش و تایید کرد...\nمن: دیگه مشکلی نداره؟\nدامیار: نه هیچ مشکلی خیالتون راحت... یه قابش عوض شه خیلی خوب میشه... البته جا شارژیشم خرابِ...\nمن: باشه پس مرسی...) نگاه کنا گوشیِ آشغاش و داد به من... اما اشکال نداره خوب یکم براش خرج می کنم دیگه(\nگوشی و برگردوندم به خودش که سیم کارت و در بیاره و نود تومن پول از کیفم در آوردم و گرفتم سمتش...\nدامیار: چه کاریه؟ این گوشی هدیۀ من به شما...\nتو دلم گفتم خدایا قربونِ بزرگیت نه به اینکه گوشی نصیبمون نمی کنی نه به اینکه دو تا دو تا میندازی تو دامنمون....\nاما به دامیار گفتم\nمن: ای وای نه... ممنونم...\nدامیار: من تعارف نمی کنم...\nمن: منم تعارف نمی کنم... جدی اگه پولش و نگیرید میرم از بیرون می خرم...\nدامیار: باشه باشه... بدید دامون بزار تو داشبورد ... ممنون... کارتونش و میفرستم یا خواهرم که صبحا دامون و میاره بهتون بده یا خودم فردا عصر میرسونم به دستتون....\nمن: خواهش می کنم ممنون از شما... باشه عجله ای نیست...\nدامون : بابا حالا که خورشید هست بریم بیرون یه گشتی بزنیم...\nدامیار :کجا بریم؟\nدامون: نمی دونم هر جا...\nدامیار از آینه به من نگاه کرد و نظر خواست...\nمن: نمی دونم... من باید زود خونه باشم...\nدامیار: بریم شهر بازی؟\nدامون در حالی که می خواست تظاهر کنه خیلی ذوق نکرده گفت فرقی نمیکنه...\nمن: من نمی تونم بیام خیلی دیر میشه...\nدامیار چیزی نگفت و دامون بق کرده به بیرون نگاه کرد...\nدلم نیومد دامون ناراحت بشه و بغض کنه... دروغ چرا دوسش داشتم... شاید همین تخس بودنش باعث شده بود بهش علاقه مند بشم...\nدر هر صورت دامون به خاطر مادرش و تربیت غلطی که پیش گرفته بود اینجوری شده وگرنه می تونست یکی باشه مثل داداشِ من...\nگفتم شروین... الهی فداش شم... خیلی وقتِ درست و حسابی ندیدمش...\nمن: اگه میشه بریم دنبال داداشِ من اونم ببریم اینجوری بهتره... مامانمم ناراحت نمیشه...\nو دامون هم ضبط و روشن کرد و با آهنگ آرمین نصرتی همخونی کرد...\nنگاه کن تروخدا کلِ اهنگم حفظِ اونوقت من یه خطشم با کلی غلط می خونم\nبا ذوق به شروین و دامون که کلی با هم جور شده بودن و تو هلی کوپتر که بالا و پایین میشد جیغ میزدن نگاه کردم...\nدامیار از پشت در گوشم گفت\nدامیار: شروین اولین شخصیِ که تونست انقدر راحت با دامونِ من ارتباط برقرار کنه...\nبرگشتم سمتش و کمی فاصله گرفتم...\nبه زودی دامونم مثل شروین زود جوش و اجتماعی میشه...\nبچه ها اومدن پایین و با ذوق دوییدن سمتِ ما...\nجفتشون با ذوق گفتن : آره خیلی...\nاما دیگه خسته شده بودن و نمی خواستن چیزی سوار شن...\nدامیار :بیایید ما هم یه چیز سوار شیم...\nمن: نه بعدا کی مواظب بچه ها باشه...؟\nدامیار: خوب بچه ها می مونن همینجا دیگه...\nمن: نه بیایید بریم... خیلی دیر شده مامانم خونه تنهاست...هنوز شام نخوردن این وروجکا...\nشروین: آبجی من که خیلی گشنمه...\nدامون: آره منم...\nخندیدم و گفتم باشه خوب سیب زمینی می خریم تو راه بخورید...\nدامون: نه من جوجه می خوام...\nاما شروین حرفی نزد و به من نگاه کرد... دستی به سرش کشیدم و گفتم\nمن: توام جوجه می خوری جیگرِ اجی؟\nشروین با تردید گفت: نه اجی...\nمن: من تا به تو جوجه ندم راحت نمیشینم...\nدامیار: پس بیایید زودتر بریم... بیا دامون شروین باید زود بره خونه...\nدستم و بردم که بکشم رو دستای دامون اخه داشت گربه شوری می کرد که دامیارم همزمان دستش و آورد که دستای پسرشو بشوره...\nدستامون خورد به هم و ناخواسته کمی دستش کشیده شد رو دستم...\nزود دستم و کشیدم و برگشتم سمتِ شروین... اما نگاه خیرۀ دامیار و رو خودم حس می کردم...\nسر شام حس خیلی خوبی نداشتم... چون دامیار همش زوم میشد رو من و بیخیالم نمیشد...واسه همین نتونستم بفهمم دارم چی می خورم...\nای بابا آخه مگه مردَم انقدر بی جنبه میشه؟ خوب دستمون خورد بهم دیگه... از قصد که نبوده...\nحالا شایدم من خودم معذب شدم فکر می کنم دامیار رفتاراش غیر طبیعی شد...\n#14 | Posted: 6 Oct 2013 15:18 | Edited By: paridarya461\nمن: ممنون خیلی خوش گذشت...\nشروین: بله عمو دستتون درد نکنه...\nدامون : مرسی خورشید که اومدی...\nدامیار دستی تکون داد و بعدم راه افتاد...\nرفتیم تو کوچه... نزدیکای خونه سرم و کمی کج کردم سمت کولم تا کلیدم و در بیارم که یه پراید که توش دو تا مرد بودن و داشتن منو نگاه می کردن...\nاز نگاهشون ترسیدم... انگار باید می ترسیدم...\nنمی دونم هر حس بدی که بود و از خودم دور کردم و دست شروین و محکم تر گرفتم و قدمام و تند تر کردم...\nوقتی داشتم کلید و تو قفل می چرخوندم متوجه شدم در ماشین باز و بسته شد و بعد ماشین روشن شد...\nترسم دو برابر شد نمی دونم چرا حس میکردم قراره یکی از ما ربوده شیم و ماشین و هم آماده کردن که زود فرار کنن...اما همش یه حس بود که شاید ترسی که به خودم تزریق کرده بودم و همینطور سکوت و تاریکیِ کوچه بهش دامن میزد...\nزود در و باز کردم و رفتیم تو... در حیاطم از ترسم قفل کردم ...\nشاید ترسم بیخود بود اما فکر اینکه 7 صبح چه جوری برم سرکار باعث میشد مو به تنم سیخ شه....\nمامان خواب بود برای همین بدون سر وصدا رفتیم تو اتاق...\nمن: شروین از فردا تنها بیرون نرو... حتی اگه مامان وسیله خواست باشه...\nشروین: حوصلم سر میره آخه آبجی...\nمن: اگه دوست داری زیاد ببرمت شهر بازی به حرفم گوش کن... اگه نه که هیچی... شب بخیر...\nشروین: باشه ابجی نمی رم...\nمن: آفرین... یادت باشه به هیچ عنوان با غریبه ها حرف نزنی حتی اگه بهت گفتن بی تربیتی....\nشروین: باشه... شبت بخیر...\nشروین خوابید اما من از ترس خوابم نمیبرد... با کوچکترین صدا فکر می کردم اونا هستن که اومدن تو خونه...\nخورشید اینهمه خانواده دارن تو این کوچه زندگی می کنن شاید با کسی دیگه کار داشتن یا مهمون کسی بودن... نترس به قول بابات بالاتر از سیاهی که رنگی نیست نهایتش مرگِ دیگه...\nمی ترسم اول به سیاهی کشیده شم و بعد توش غرق شم...\nاونا تا منو دیدن شروع کردن به حرف زدن... از نگاهشون میشد فهمید که با من کار داشتن...بلند شدم و به قاب عکس بابا که رو طاقچه بود خیره شدم...\nکاش بودی بابا... کاش بودی از فردا من و میبردی و میاوردی... کاش بودی که با هم میرفتیم ببینیم اینا کین تو کوچمون... کاش بودی که دستای سردم تو دستای زحمتکشت گرم شه...\nکاش بودی تا وقتی اسم تکیه گاه اومد دلم نلرزه... نترسم از اینکه تکیه گاه من پرپر شد... کاش بودی تا الان به امید بودنت راحت سرم و رو بالشت میزاشتم...\nبابای قشنگم جات خیلی خالیه... جات اینجا بینِ ثمره های عشقِ تو و مامان خیلی خالیه... بابای مهربونم دلم برای بوسه هایی که رو پیشونیم میشوندی خیلی تنگ شده\nنشد زودتر گوشی بخرم دیگه...\nتو چقدر دیر کردی... چرا هنوز نیومدی؟ گفتی 3 روزه الان نزدیک به دو هفته ست که رفتی...\nچند دقیقه بعد وقتی داشتم از اتوبوس پیاده میشدم جواب اس ام اس از محسن برام اومد\nمحسن: منم یه مشکلی برام پیش اومد سفرم بیشتر طول کشید اما احتمالا تا آخر هفته میام...\nمن: باشه... حسابی خوش بگذره مزاحمت نمیشم خدافظ...\nمحسن: مراحمی خانومی... مراقب خودت باش... جات حسابی خالیه... خدافظ...\nگوشی و سایلنت کردم و وارد مهد شدم دوست نداشتم این نوشین آتو داشته باشه که دیگه ولم نمی کرد...\nبا کلی ذوق وارد مهد شدم از امروز برنامۀ جدید داشتم...\nنوشین: ببین خورشید از روز اولی که اومدی به مریم گفتم آدم حسابت نکنیم پررو می شی منتها این یابو علفی گوش نداد د اخه احمق من تا به این وروجکا یاد بدم کَت میشه سگ که دهنم سرویسِ چینی شده...\nمن: کدوم بیچاره ای به تو زبان یاد داد؟ د اخه کم عقل کت میشه گربه...\nنوشین: حالا همون... تروخدا دردسر جدید درست نکن... مولایی هم که قربونش برم منتظرِ حرف از دهنِ تو در بیاد تو هوا می زنش...\nمن: خوب همه ایده ها برای بهتر شدنِ مهدِ...تازه میخوام بگم جدا از قسمتِ سالنِ 1 که وسیله بازی برای بچه ها گذاشتن، یه قسمت از باغ به این بزرگی و پارک کنن والا... بی استفاده مونده... تازی می تونه ورودی بخوره واسه اونایی که اینجا عضو نیستن و راحت بیان بازی کنن هم ممکنه رو حقوق ماها تاثیر بزاره هم درامد بیشتر میشه..... آها راستی یه نفرم بیارن برای نقاشی رو صورتِ بچه ها...\nنوشین: یعنی تو یکی برو بمیر با این ایده هات... فعلا بیا بریم همین زبان و یاد بدیم تا ببینم به کجا میرسیم...\nمریم: خورشید بزار این سه ساله ها شعر بخونن یکم بخندیم بعد بریم سراغ زبان...\nمن: گناه دارن بابا مگه دلقکن؟\nنوشین: خورشید جان تو فعلا این سپنتارو که مثل چی داره میاد سمتِ ما رو راهنمایی کن به سمتِ مکان اول و آخری که ایشون توش یافت میشه تا بقیش!!!\nمن: وااای نه... بچه ها باید حتما با مامانش حرف بزنیم... درستِ ما کاری براش انجام نمیدیم اما خیلی زور داره هر دقیقه بریم پشت در دستشویی وایسیم چون آقا می ترسه...\nبچه ها ساکت باشین...\nدامون جان قربونت برم بشین... مهتا می خواد برامون شعر بخونه بعدم که امروز میخوام بهتون یه زبون دیگه یاد بدم...\nیعنی بتونید همه چیزایی که می گید و به زبون یه کشور دیگه هم بگید...\nOh honey, can you speak English?\nنازنین یکی از بچه ها مهد بود که 6 ساله بود و دختر فوق العاده مؤدبی بود...\nنوشین پقی زد زیر خنده و گفت:\nنوشین: خورشید بتمرگیم سر جامون که این هممون و درس میده...\nمن: خوب چه اشکال داره... اگه بتونه به همسن و سالاش یاد بده که خیلی خوبه...\nو بعد رو به مهتا گفتم\nمن: مهتا جان بیا شعرت و بخون عزیزم...\nمهتا: نه یادم رفت بعدا می خونم...\nمریم: بیا اینم برای ما کلاس میاد...\nمن: باشه پس بشینید که کلاس زبانمون و شروع کنم...\nنوشین: خورشید نمی خواد الفبا بهشون یاد بدیا... همینکه یاد بگیرن کت چی میشه و بتونی لهجه و درست بهشون بفهمونی خودش کلیِ...\nمن: اره میدونم فقط بهشون معنی و تلفظش و یاد میدم... ذهنشونم روشنِ زود یاد می گیرن...\nاومدم اولین کلمه و شروع کنم که خانوم مولایی در و باز کرد و پشت سرش دو تا پسر دخترِ خیلی ناز با خانوم و یه آقا وارد شدن...\nچه خانم و آقای خوشگل و خوش تیپی هم بودن...\nمولایی: بچه ها یه دقیقه میایین...؟\nسه تایی رفتیم سمتِ خانوم مولایی و با اوناهم سلام و الیک کردیم...\nخانوم مولایی: آقا و خانوم ارجمند از امروز بچه هاشون و میسپرن به مهد و اصرار داشتن که بچه هاشون به غیر از خودشون به کسی تحویل داده نشه خواستم ببینیدشون و به خاطر داشته باشین...\nزن: بله ممنونتون میشم حواستون باشه... ممکنِ یه خانومی بیان و آدرس و نشونیِ مارو بدن به هیچ عنوان تحویلشون ندین و فوری با ما تماس بگیرین... اگه اسم درستشم معرفی کنه مرساست...!!\nو بعد رو به شوهرش گفت\nزن: وای آرشام ساک خوراکیشون و جا گذاشتم...\nآرشام: الان میارمش عزیزم...\nنوشین آروم در گوشم گفت:\nخدا بخیر کنه مگه چقدر می خورن که براشون ساک اورده...\nزن: من ساناز هستم خانوما... اینم پسرم آروین و دخترم آرا دو قلو هستن و 5 ساله...\nخوراکیِ یک هفتشون و اماده کردم چون به خیلی چیزا حساسن گفتم اگه یه وقت بچه ها خوراکی داشتن و اینا هم دلشون خواست از تغذیۀ خودشون بهشون بدین... به غذای مونده حساسن هر روز وقتِ ناهار خانم کیقبادی براشون غذا میاره قاشق و چنگالشونم تو ساکِ...\nممنونم... و اگه مشکلی داشتین حتما با من یا همسرم تماس بگیرین و بعد 2 تا کارت داد به مریم...\nنوشین: حتما خیالتون راحت باشه...\nآرشام اومد و ساک و سپرد به ما و بعد از اینکه دو تایی بچه هاشون و بوسیدن خواستن برن که آرا گفت:\nآرا: بابا من اینجا نمی مونم می خوام با تو بیام...\nساناز آروم گفت:\nوای آرشام الان دیگه چه جوری میخوای ازش جدا شی هزار بار گفتم انقدر وابستۀ خودت نکن ...\nآرشام: ناراحتی نداره عزیزم...\nرو زانو نشست و گفت:\nآرشام: بابا قربونِ دخترِ نازش... برم برات کار کنم که بتونم عروسک بخرم دیگه... توام برو با دوستای جدیدت و خاله ها بازی کن بابا غروب میاد دنبالت....\nآرا کمی چشمای درشتش و به ما دوخت و گفت:\nفقط اون و دوست دارم و بعد به من اشاره کرد...\nلبخندی زدم و گفتم منم دوستت دارم عزیزم با بابا خدافظی کن که بریم بازی...\nآرا زود اومد کنارم ایستاد و آرشام و سانازم بعد از خدافظی با ما رفتن...\nمولایی: بچه ها هم یه جورایی با مادرِ ارجمند آشنا هستم هم اینکه پول زیادی دادن برای مراقبت بیشتر از بچه هاشون پس مواظب باشید...\nهمینکه مولایی رفت نوشین رو به آرا گفت:\nنوشین: حالا دیگه ازین اوران گوتان خوشت میاد؟ آرههه؟\nنوشین: نگاه کن تروخدا مارمولک من چیم ازین کمتره ؟ ها؟ اونجوری به من زل نزن چشم سفید...\nاما آرا عین خیالش نبود و زل زده بود به نوشین...\nمریم: اینو بیخی... می گم پسرِ چقدر خوش هیکل بود... دخترِ هم خیلی متشخص بود...\nنوشین: بیا برو سرکارت مریم دخترِ حسابی میخشو کوبیده دیدی مردِ اصلا نگامون نکرد...\nمن: خاک تو سرتون دو تا بچشون پیشِ ما وایسادنا\nتو صميمي تر از آني که دلم مي پنداشت /\nدل تو با همه ي آيينه ها نسبت داشت /\nتو همان ساده دل سبز نجيبي که خدا /\nدر ميان دل پاکت صدف آيينه کاشت...!!!\nچند دقیقه بعد یه اس ام اس دیگه اومد...\nمحسن: اس ام اس قبلی و خوندی؟ وقتی اینو دیدمش نا خودآگاه ذهنم اومد سمتِ تو و اون چشمای قشنگت یادآورم شد... واقعا که به شخصیت ساده و صادقت می خورد...!!!!\nنمی دونم تا حالا کسی اینجوری ازتون تعریف کرده یا نه اما حس ادمی و داشتم که یه نسیم خنک تو یه بیابونِ گرم بهش خورده و یهو یه چشمه واقعی دیده نه سراب یا شاید به قول امروزیا انگار که به خر تی تاب دادن...!\nغزل غزل به ياد تو /\nقدم قدم به پاي تو /\nستاره هاي آسمون /\nيکي يکي فداي تو...!!!!\nیه اس دیگه ...یه خر کیف شدن و به وجد اومدنِ دیگه....\n#15 | Posted: 6 Oct 2013 15:54 | Edited By: paridarya461\nخیلی ستم بود جوابش و ندم...\nاما من مثل محسن اس ام اسای به این قشنگی نداشتم این نوشینم که همش اس ام اسای سرکاری می فرستاد...\nفوری به نوشین اس دادم و اس ام اس های محسن و براش سند کردم...\nمن: نوشین جان قربونِ دستت، میشه یه اس ام اس در حد اینا برام سند کنی؟ می خوام واسه محسن بفرستم قربونت خانومی فقط زودتر...\nچند دقیقه بعد اس اومد...\nنوشین: سلام... قربونم بشی خورشید جون چرا نشه...\nببین همین اس منو بفرست واسه محسن...\n:دوستت دارم یه عالمه اندازۀ یه قابلمه\nر..دم به اون قیافت خاک تو سرت کثافت...!!!\nتا چند ثانیه تو شُک بودم یعنی چی این؟ اما زود واسش نوشتم...\nمن: خیلی بی تربیتی نوشین دیگه باهات قهرم...\nنوشین: اوه مرسی عزیزم... جدا؟ باشه کار نداری خدافظ...\nبیا اینم از دوستای ما... آدم نیستن که...\nفوری واسه محسن اس زدم...\nمن: من که ازین اس ام اسای قشنگ ندارم برات بفرستم... ممنون خیلی زیبا بودن...\nمحسن: منم کسی و ندارم ازین اس ام اسای قشنگ بهم بده یه کتاب دارم از رو اون واست نوشتم...!!\nخدای من ! یعنی انقدر بی کارِ بشینِ برای من اس ام اس پیدا کنه و بنویسه...؟\nمن: مرسی دوستی ام... خیلی خوبی...\nمحسن: نه به خوبیِ تو عروسک...! میشه فردا برنامه بچینی ببینمت؟ من فردا صبح میرسم...!\nمن: اما فردا جمعه ست دوستی ... بزار پس فردا ببینمت...\nمحسن: نه نمیشه بیا دیگه... منم بیکارم... دلمم که برات تنگ شده...!\nاوفف این چرا آخرِ همۀ اس ام اساش علامت تعجب میزاره ؟ یعنی چی؟ خوب من بدم میاد... ای بااابا...\nمن: باید ببینم مامان اجازه میده یا نه اگه قبول کرد میام... اما فقط برای یک ساعت...\nمحسن: تو بگو 5 دقیقه ... خودش کلی ارزش داره عزیزم...!!\nمن: ممنون پس فعلا ...\nگوشی رو گذاشتم رو طاقچه...برم یکم به مامان تو کارا کمک کنم از الان بهش نمی گم همون فردا اول باید برم یه دوش بگیرم زشتِ اینجوری برم پیشش... بعد میام از مامان اجازه میگیرم...چون اگه ببینه دارم برای بیرون میرم حموم و حساسیت به خرج میدم شک می کنه...\nکاسه رو گذاشتم رو سرش و شروع کردم به قیچی زدن...\nمن: آخه مَنگول خان می دونی چقدر بد میشه اینجوری چرا نمیری آرایشگاه؟\nشروین: آرایشگاه وقتی میرم پوستم میسوزه اجی...\nمن: مرد مگه انقدر بچه ننه میشه آخه.... حالا وول نخور بزار تیغش بزنم... خوب منم دارم همون کارِ آرایشگاه و می کنم دیگه...\nشروین: تو بهتری آجی...\nشروین: راستی آجی یه دوست خوب پیدا کردم... پسرِ خیلی خوبیه... مامانم دوسش داره تازه با مادربزرگشم دوست شده...\nمن: مگه نگفتم بیرون نرو؟\nشروین: نه آجی با مادر بزرگش اومده بود خونمون... به مامان پارچه داده مامان براش چادر بدوزه... منم تو خونه باهاش بازی کردم...\nمن: خوب به سلامتی اما حق نداری کوچه بریا...\nشروین: نه آخه اونم به من گفت یا بیاد خونمون یا من برم خونه مادربزرگش با هم بازی کنیم ... مامان باباش اجازه نمیدن کوچه بیاد...\nمن: حالا کجا هستن؟\nشروین: همین 4 تا خونه پایینتر...\nمن: چند سالِ تو این محلیم من نمی دونم به جز مریم خانم و چند نفر دیگه چرا بقیه و نمی شناسم...\nمن: پاشو تموم شد... بشورمت؟\nشروین با اخمی شیرین گفت:\nشروین: نه آبجی من دیگه مرد شدم...\nمن: مرت بودی شرینیِ آجی... پس حداقل بزار دستم و بشورم...\nشروین که از حرفِ من کلی ذوق کرده بود آب و برام باز کرد و رو دستم یکم شامپو ریخت... طفلی پسرا با چه چیزایی کیف می کنن ... دلشون خوشه وا...\nمامان: دختر روزِ جمعه خلوتِ مواظب باش زودم بیا...\nباشه مامان حواسم هست...\nاول لای در و باز کردم ...نه خدارو شکر... خبری از پراید سفید نبود...\nزدم بیرون و با قدمای بلند و سریع خودم و رسوندم سر کوچه...از اون شب تاحالا با اینکه دیگه اون پراید و ندیدم اما هنوز ازش می ترسم... هنوز یه خوفی تو وجودم هست... دیگه کلا این چند روز رد شدن از کوچمون برام یه معضل بزرگ شده...\nبا دیدن ماشین محسن از فکر اومدم بیرون و زود رفتم سوار شدم...\nمن: سلام دوست گرام... زودتر برو محل خلوتِ تو چشمیم...\nمحسن گازش و گرفت و گفت :\nمحسن: اوووو ترسیدم بابا... خبری نیست که... تازه ببیننمونم می گی دوستتم دیگه...\nمن: به همین راحتی ..؟. حتماً...\nمحسن: مگه چیه؟\nمن: بابا هزار بار من تو یه خانواده ای بزرگ شدم که داشتن دوست اجتماعی اونم از جنس مخالف هنوز توش جا نیفتاده و نمی تونن این و به فرهنگشون اضافه کنن... جدا از اینا محلمونم جوریه که زود حرف در میارن...\nمحسن: این که خیلی بدِ...\nمن: می دونی وقتی فکر می کنم من خودمم برای دخترم همین طرزِ فکری که مادرم برای من داره و دارم...شاید نشه گفت فرهنگ ، شاید دلیلی که براش انتخاب کردن درست نیست... چون بنظرم یه جور مواظبت از فرزند اونم تو یه کشوریِ که دیگه نمیشه به جایی که ایستادی هم اعتماد کنی،... یهو زیر پات خالی میشه...کشوری که گم شده، یه جورایی گمش کردن... خرابش کردن ...نمی دونم... اما می دونم اگه دورۀ دختر من مثل الان باشه منم سختگیر میشم...\nمحسن: خیلی سخت نگیر خورشید ... اگه از الان بخوای حرص دختر نداشتت و بخوری که چیزی برات نمی مونه...\nکشورمون مشکلی نداره اگه اجازه بدن هر کی راحت کار خودش و انجام بده که دیگه خلافی نیست....\nمن: اینجوری می گی اگه قرار باشه همه چی آزاد باشه چیزی از ملت نمی مونه... همینجوریشم همه داریم نابود میشیم...\nمحسن:بنظرم سخت گیریِ بیش از حد داره نابودمون می کنه...\nمن: درست قبول دارم که خیلی تحت فشاریم، قبول دارم که حق انتخابی برامون نزاشتن اما فعلا مجبوریم کنار بیاییم... هنوز همه به ته خط نرسیدن... اما به زودی میرسن و صداشون در میاد...\nمحسن: چرا ما اون اشخاص نباشیم؟ یعنی باید بشینیم و چشممون به دهنِ مردم باشه تا ببینن کی صبرشون لبریز میشه؟\nمن: یه دست صدا نداره محسن...\nمحسن: تو دستت و بزار وسط میبینی که دستای زیادی میان روش و می گن که هستن...\nمن: بحثو سیاسیش کردی الان میان میبرمون میندازنمون اوین بیخیال بابا...\nمحسن: نچ... سالاد بی خیار نمیشه...\nخندیدم و گفتم دیووووونه...\nمن: محسن خیلی وقت ندارما...\nمحسن: عمرا اگه اجازه بدم بری... شام و با منی ... تازه به دستت آوردم... نچ نچ محالِ بزارم از پیشم بری...\nمن: محسن یه کاری کن دفعۀ بعدی هم وجود داشته باشه... من اگه دیر برم مامانم می کشتم...\nمحسن: خورشید اگه بخوای میشه قول میدم بهت خوش بگذره...\nاومدم اعتراض کنم که گوشیش زنگ خورد...\nو بعد جواب داد...\nمحسن: شرمندتم وحید... نمی تونم بیام\nمحسن: د این دیگه تقصیر تواِ... روزی که می گی جفت جفت بیایید تک نیایید و نمی دونم مجردی نباشید و هزار جور دستورِ دیگه فکر الانشم می کردی...اخه کی با منِ کور و کچل میاد مهمونی..؟\nمحسن: نه اما کادوت محفوظِ\nراستی اونم واست خریدم میفرستمش\nبه جونِ خودم حرف نداره\nمحسن: بببخشید دوستم بود... تولدشه من کسی و ندارم باهاش برم...\nمن : خوب با یکی دوست شو...\nمحسن: نچ گفتم که تک پرم... شاید تو بگی برم با یکی دیگه اما دلم رضایت نمیده...\nمحسن: راستی تو میای خورشید؟\nمن: نه من اهلِ پارتی و اینا نیستم...\nمحسن: هی دختر!!! کی گفت پارتی؟ یه جمعِ سادست... همه شریکا و همکارا هستیم...\nیه سری با خانماشونن یه سری هم با نامزدا و دوست دختراشون... جمع آبرومندِ...اصلا خودِ وحید نامزد داره...\nمن: نه من تاحالا تو اینجور مجلسا نرفتم...\nمحسن با حالتی که انگار بهش برخوردِ گفت:\nمحسن: خورشید تا حالا از من بدی دیدی؟\nمحسن: ببین حتی یه درصد فکر می کنی من بَدم بهت حق میدم نیای... اما بیا به خودتم خوش می گذره...\nمحسن: می دونی چیه خورشید تو بهترین دختر دنیایی... هیچ دختری نمی تونه به اندازۀ تو از زندگیش قانع و راضی باشه...\nدختر حالا که من دوستتم دوست دارم ببرمت یه جا که بهت خوش بگذره چرا نه می گی؟\nیه دلم می گفت برم یه دلم می گفت نرم...اما خوب می ترسیدم من هنوز به محسن اطمینان کافی نداشتم... با اینکه خیلی دوسش داشتم... به اندازۀ یه دوستِ خوب...\nمن: کِی هست حالا؟\nمحسن به خیال اینکه من راضی شدم با انرژی بیشتری گفت:\nمحسن: سه شنبه... همین 4 روزِ دیگه... ساعت 8 شروع میشه...\nمن: 8 صبح؟\nیه نگاه عاقل اندر صفیح بهم انداخت و گفت:\nمحسن: نه خورشید جان هشت شب...\nمن: اوو چه خبر؟! مهمونیای ما 10 تموم میشه اونوقت این شروع میشه...؟ تا کی اونوقت...؟\nمحسن: هر وقت که خواستی میریم ... اما 4-5 صبح...\nمن: اونوقت الان این خیلی محیطِ آبرومندی میشه؟\nمحسن: خورشید جان عزیزم تو دیگه بزرگ شدی بهت حق میدم زیاد تو جامعه نبودی و ارتباطت با مردم ختم میشه به همین شهر و تو همین منطقه ای که زندگی می کنی... کم کم باید بیای اینجور جاها رفتارای آدمای دیگه رو ببینی شخصیتاشون ...با هاشون آشنا بشی دو تا کار تو از اونا یاد بگیری دو تا رفتار تو بهشون یاد بدی... تجربه های جدید...\nو بعد برگشت سمتم و گفت:\nمحسن: تجربه هایی که مطمئنم ازشون خوشت میاد...\nمحسن: تازه واسه ازدواجتم خوبه... گوشه خونه بشینی که کسی هیچوقت نمی بیننت... هیف نیست همچین جواهری کشف نشه؟! ها ؟ هیف نی؟\nمحسن: آخه نداره عزیزم... من هستم مواظبتم... اکی؟\nمیشه بعدا جواب بدم...\nمحسن : حتما چرا که نه بهت حق میدم تردید داشته باشی عزیزم... تو این جامعه به هر کسی نمیشه اعتماد کرد...\nکجا میری؟ جاده؟\nمحسن: آره یه سفره خونه همین اولاش هست میریم اونجا...\nدیگه حرفی نزدم تا برسیم...\nچند دقیقه ای سکوت بود تا اینکه محسن گفت:\nمحسن: راستی خورشید چرا مربیِ مهد کودک؟ خودت دوست داشتی یا اینکه همینجوری برات پیش اومد که بری؟\nمن: نه خودم که نخواستم کار پیدا نمیشد اینجا هم شانسی پیدا کردم... اما الان علاقه مند شدم... می دونی محسن بچه ها و حس کودکیشون بهم انرژی میده...\nمحسن: من اصلا از بچه ها خوشم نمیاد...\nمن: چه طور تو که گفتی دوسشون داری؟\nمحسن: نه ... نه میدونی دوسشون دارم اما کم...\nمن: من که نفهمیدم چی شد...\nمحسن: بیخیال از بحث اصلی دور نشیم... خواستم ببینم اگه کار پر در آمدتر برات باشه قبول می کنی؟\nمن: مونده چه کاری باشه... اما تصمیم گیری برام سختِ نمی تونم مهد و بچه ها رو ول کنم...\nمحسن: اگه یه روز اونا نخواستنت چی؟\nمن: خوب اونروز میرم دنبال یه کار دیگه...\n#16 | Posted: 6 Oct 2013 16:17 | Edited By: paridarya461\nمحسن کمی متفکر به جلو نگاه کرد و گفت:\nمن برات یه کار خوب سراغ دارم اگه قبول کنی و قبولت کنن و بتونی از پسش بر بیای...\nمن: مگه چه کاریه؟\nمحسن: هیچی باید به شهرهای مختلف بری ...\nمن: همین؟ اونوقت این که همش تفریحِ... چقدر حقوق میدن...؟\nمحسن: همین نه دختر... عجله نکن بهت می گم... هر شهری که بری برگردی دو سه تومن دستت و میگیره...\nمن: دو سه هزار تومن؟؟!!!\nمحسن جدی ابرویی بالا انداخت و گفت میلیون...\nمحسن: آره باور کن... حالا اگه جور شد چند بار با خواهرم میری تا بهت فنِ کار و یاد بده بعد می گم چی به چیه...\nمن: باشه اما من فعلا مهد کار می کنم...\nمحسن: دختر ساده و خوبی مثل تو نباید تو مهد حیف شه... به زودی ازونجا میای بیرون...\nلبخندی زدم و برگشتم و به رو به رو زل زدم...\nخیلی مطمئن حرف میزنی...\nمحسن: من تا از چیزی مطمئن نباشم حرف نمیزنم... تو اگه واسه من کار کنی نورِ الا نورِ...\nهم واسه تو که فکر کنم به پول نیاز داری هم واسه من که به دختری مثلِ تو...\nمن: محسِِِن جوری حرف نزن فکر کنم تافتۀ جدا بافته ام دختر مثل من زیادِ...\nمحسن: به سادگیِ تو نه...\nمن: من که نمی فهمم ...\nمحسن: صبر کن خورشید انقدر کنجکاو نباش دختر خوب نیست انقدر کنجکاوی...\nعجول نباش به زودی حرفام و می فهمی...\nمحسن: چی می کشی؟\nشونه هام و به نشونۀ ندونستن انداختم بالا...\nمحسن: ممنون آقا شراب بزن... سرویس چایی و میوه هم باشه...\nوقتی مردی که سفارشارو می گرفت رفت رو به محسن گفتم:\nمن: دیوونه من تا حالا قلیون نکشیدم که از من میپرسی...\nمحسن:خوب الان می کشی... خودم بهت می گم چه کار کن...\nمن: وای نه...\nتا سفارشمون و بیارن محسن داشت با گوشیش ور می رفت و بهم گفت یکی از همکاراشِ... معلومه حسابی سرش شلوغِ فکر کنم کارش خیلی خوب باشه که اینهمه همکار داره و اینهمه مشتری...\nمنم که برای خودم به دکور سفره خونه نگاه می کردم که خیلی قشنگ به سبک سنتی- قدیمی در اورده بودنش...\nوقتی سرویس و آوردن و مرد رفت... محسن شلنگ قلیونش و برداشت و شروع کرد...چند دقیقه ای کشید و بعد گفت:\nمحسن : کام نمیده...\nخنده ای کرد و یکم جای ذغالا رو با انبر درست کرد... چند دقیقه دیگه هم کشید و داد دستِ من...\nگرفتم دستم و با تردید به دهنم نزدیکش کردم...\nمحسن با لبخندی که جذابترش کرده بود نگام می کرد...شلنگ و بردم تو دهنم و شروع کردم...\nمحسن خنده ای کرد و به اطراف نگاه کرد...\nمحسن: دختر فوت نکن توش آبرومون و بردی... نفست و بکش داخل...\nو بعد اومد و کنار من نشست جوری که یکم از پاهامون بهم میخورد و این من و معذب می کرد...\nنفست و بکش تو... زیاد کام نگیر که سرت سنگین شه یا بشکنه تو گلوت... اولین بارتِ توتونشم سنگینِ..\nنفسم و دادم تو... گلوم سوخت و بعدم سرفه...\nاَه این چه کوفتیه دیگه... مجبورم مگه؟\nدادمش به محسن:\nواسه خودت نمی خوام...\nخندید و اسمارتیز و گذاشت جلوم...\nمحسن: وقتی می گم کوچولویی بگو نه... بیا اسمارتیز بخور...\nدوباره ازش گرفتم و یه چشم غره بهش رفتم و شروع کردم به کشیدن...\nکم کم برام عادی شد...حالا محسن با لبخند رضایت بخش نگام می کرد...\nمحسن: آفرین... همینه... تمومش نکنی بده من ببینم...\nوقتی داشتم میدادم بهش آروم یدونه زد پشت دستم...\nمن: این یعنی چی؟\nمحسن: کسی که دست میده ، قلیون و می گم اونی که می گیره برای تشکر باید آروم بزنه پشتِ دستش...\nچیزی نگفتم... چه رسمایی برای خودشون مد می کننا...\nچند تا اسمارتیز خوردم سرم درد گرفت بود و احساس می کردم چشمام داره از حدقه میزنه بیرون...\nمن: محسن لطفا بریم ... خیلی دیرم شد دوساعتِ بیرونم... همینجوریشم الان مامان کلی نگرانمِ... چند بارم زنگ زد جواب ندادم... چون میدونم می گه گوشی و بده به دوستات...\nنمی دونم خدا زد تو کلش چی شد که زود بند و بساطشو جمع کرد و گفت بریم...خدایا شکرت...\nنوشین: الهی مریم پیش مرگت شه عزیزم... ببخش دیگه...\nمن:اولا که از جون خودت مایه بزار بیچاره مریم یه روز نیستا 500 دفعه کشتیش بعدم برو اصلا باور کن دیگه باهات کاری ندارم... شوخیم یه حدی داره همش منو اذیت می کنی...\nاون لحظه من واقعا به اس ام اس قشنگ نیاز داشتم...\nنوشین : خوب منم اس قشنگ نداشتم... در ضمن خورشید خانم سعی کن نه خودت بیفتی تو خطِ لاو ترکوندن نه اجازه بدی اون وارد این مسیر شه پس فردا برات دردسر میشه... این پسری که من دیدم مثل تو بی تجربه نیستا بپا غرق نشی...\nمن: نه بابا بی بخارِ... اما حواسم هست...\nدامون: ببخشید خانوما ...\nدامون: باور کن گوش واینستاده بودم... هیچی نشنیدم...\nمن: حالا چی میخوای... ؟\nدامون: لطفا قمقمم و پر می کنی؟ خالی شده...\nنوشین: من براش پر می کنم تو برو ببین آرا چرا بق کرده نشسته یه گوشه...\nدامون و بوسیدم و رفتم سمتِ آرا...\nخانوم کوچولو چی شده اینهمه غم داری؟\nآرا یکم با چشمای نازش که مردمک درشتش زیباییش و صد چندان کرده بود نگام کرد و گفت:\nآرا: آروین باهام قر کرده... می گه من دختر بدی هستم...\nمن: چرا مگه چی کار کرده خوشگل من؟\nارا : هیچی خاله جون فقط یدونه از بیسگوئیتش خوردم... آخه خیلی گشنم بود... هنوزم هست... اما دیگه خوراکی نداریم...\nمن: الهی خاله فدات شه... خوب من الان میرم از همون مدلی که مامانت تو مهد گذاشته بود برات میخرم عزیزم...\nآرا: خاله منم ببر؟ باشه... ترخدا؟\nمن : باشه خاله بریم...\nدستش و گرفتم و بعد از اینکه پول از تو کیفم برداشتم رفتیم سمت حیات...\nمولایی: کجا خورشید؟\nمن: میرم براش خوراکی بخرم... خوراکیاشون تموم شده جفتشونم گشنشونه...\nمولایی لبخندی زد و گفت باشه عزیزم برو مراقب باش فقط...\nاز درِ مهد اومدم بیرون به خاطرِ اینکه مامانش خیلی تاکید داشت که باید مراقب بچه هاش باشیم ناخواسته یه ترسی سراغم میومد مخصوصا هم که وظیفه نداشتیم بچه ها رو از مهد خارج کنیم...اما خوب لازم بود خودشم باشه تا تو خرید راهنمایییم کنه...در هر صورت بغلش کردم تا خیالم راحتتر باشه انقدرم سبک بود که حد و حساب نداشت... انگار یه بچۀ سه ساله و بغل کردم...\nچقدر تو توشولو موندی خاله...\nآرا: اخه خاله من خیلی میخورما دکتر گفته طبیعیه...\nمن: بنظرِ من که خوبه... هم خواستنی تر شدی هم تو بغلی تر...\nآرا : مرررسی خاله... تو خیلی مهربونی... کاش خالم بودیا...\nمن: الانم هستم عزیزم...\nآرا : نه الکی هستی خاله...\nخاله به قربونت شیرین گندمک...\nگذاشتمش پایین و رفتیم تو مغازه...\nمن: سلام آقا یوسفی خسته نباشید...\nیوسفی: سلام دخترم سلامت باشی چی میخوای بابا جان؟\nبه آرا که روش سمت خوراکیا بود نگاه کردم و گفتم خاله جون ببین مامان همیشه از چیا برات میخره... من اونایی که میشناسم خودم بر میدارم...\nآره: وای خاله اول من یدونه همینجا بخورم خیلی گشنمه..\nیه ساقه طلایی برداشتم و رو به آقای یوسفی گفتم با اجازه و دادم که بخوره...\nهمونجو که داشت به خوراکیا نگاه می کرد گازای ریز ریز میزد و میخور... منم چند تا چیز دیگه برداشتم...\nبهترِ اول با مامانش صحبت کنم تا چیزایی که بهش حساسیت ندارن و برام لیست کنه...\nمن: راستی آقا یوسفی شکلات جرقه ای آوردین؟\nیوسفی خنده ای کرد و گفت:\nتمومِ شکلاتای من و فقط تو و اون دخترِ شیطون که از دوستاتونِ می خرید...\nخنده ای کردم و گفتم آخه خیلی دوست دارم... منو یاد بچه گیام که میرفتیم مدرسه میندازه...\nیوسفی: آره آوردم ...\nمن: لطفا به من یه کارتن بدید...\nیوسفی در حالی که می خندی گفت:\nیوسفی: یه کارتون؟!!!!!\nمن: بله آخه هر جایی ندارن شما هم که زود به زود نمیارین... داداشمم دوست داره با هم میخوریم...\nیوسفی: باشه... بفرما اینم یه کارتونش...\nمن: این باشه من میام میبرمش الان بچه دارم... نمی تونم همش و با هم ببرم...\nو بعد از اینکه حساب کردم آرا و بغل کردم و رفتیم بیرون...جلو درِ مغازه با یه پسر فِیس تو فِس شدیم... یه جورایی خوردیم به هم چون من حواسم نبود...پسر یکم با تعجب به من و آرا نگاه کرد و بعد سرش و انداخت پایین...\nپسر: ببخشید من عجله داشتم ....\nآرا : عمو بیرون چه کار می کنی مگه نباید مهد باشی ؟ داشتم میومدم دنبالتون؟\nبا تعجب به آرا نگاه کردم که اصرار داشت بره تو بغل مرد غریبه...\nچند قدمی دور شدم و و خیلی جدی گفتم:\nمن پسرخالۀ آقای ارجمند هستم... چرا آرا بیرون از مهدِ؟\nبا جدیتِ تمام گفتم:\nمن دلیلم رو به خودشون توضیح میدم...\nداشتم میومدم که پسر مانعم شد و گفت:\nپسر: اما من اومدم دنبال بچه ها خانم...\nمن: با مدیریت صحبت کنید ما مسئولیمو اجازه نداریم بچه ها رو به کسی جز پدر و مادرشون تحویل بدیم...\nپسر: اما آرشام به من گفت که با شما صحبت کرده...\nمن: به من که چیزی نگفتن..\nبا ترس و خیلی زود ازش دور شدم و رفتم اونور خیابون و چند قدم باقیمونده و تند تر طی کردم...\nآرا: بابا عمو سیامکم بود چرا نمیزاری برم پیشش...\nمن: عزیزم مامان اجازه نداده اخه... بزار باهاش تماس بگیرم اگه تایید کرد بعدش برو پیشش...\n#17 | Posted: 7 Oct 2013 12:39 | Edited By: paridarya461\nآرا چیزی نگفت و به خوردنش ادامه داد منم بعد از اینکه سپردمش به نوشین رفتم سمتِ دفتر خانوم مولایی... یعنی کی بود؟ پسر خالش...؟\nمن: خانومِ مولایی کجایید...؟\nخانومِ مولایی از زیرِ میز اومد بیرون و گفت:\nخورشید جان ارجمندارو آماده کن الان سیامک پسرخالۀ آقای ارجمند میاد دنبالشون...\nبا تعجب و حالت کشداری گفتم:\nسیامک: بله خانم من که گفتم...\nجیغ خفه ای کشیدم و برگشتم به پشتم نگاه کردم...\nسیامک: خانم ارجمند امروز عمل داشتن و همسرشون هم کار داشتن قرار شد من زودتر بیام دنبال بچه ها\nو بعد به خانوم مولایی رو کرد و گفت:\nمولایی: سلام ... خواهش می کنم بفرمایید... بفرمایید تا خورشید جان بچه ها رو آماده کنه...\nای بابا چه بد ضایع شدم حالا یه بار احساس مسئولیت من گل کردا\nاین پسرۀ دیوونه چرا منو ترسوند... اه احمقِ خود شیفته...\nوا خورشید چیکار کرد مگه بیچاره؟\nرفتم سمتِ مهد تا بچه ها رو اماده کنم... تو راه وقتی داشتم از حیات می گذشتم ناخودآگاه برگشتم سمتِ پنجرۀ دفتر خانوم مولایی...سیامک پشت پنجره ایستاده بود و داشت تو حیات و نگاه می کرد... با خوردن به یه چیز سفت برگشتم به رو به روم نگاه کردم...\nمن: ای وایی ببخشید آقای لطفی...\nآقای لطفی با لهجۀ شیرینِ گیلکی گفت:\nدختر جان حواسِ تو کجاست اخه؟\nبیا برو... اشکال نداره...\nتند تر به راهم ادامه دادم و دیگه به عقب نگاه نکردم ببینم این پسرِ داره به کارای من میخنده یا نه...\nخوب می خواستم ببینم حواسش کجاست دیگه انگار از فضای سبزِ اینجا مثلِ من خوشش اومده...\nتند تند نوشین و صدا زدم و نوشینم بعد از اینکه کولۀ بچه ها رو انداخت راهیشون کرد سمتِ سالن...\nهر کدومشون یه دستم و گرفتن و راه افتادیم سمت دفتر... اما وسطای حیات بودیم که سیامک اومد پایین ... بچه با خوشحالی اسمش و صدا کردن و دوییدن سمتشون...\nسیامک رو پا نشست و هر دوشون و بوس کرد و بعد بلند شد و اومد سمتِ من...\nسیامک: حالا می تونم دلیلِ خروجِ آرا رو از مهد بدونم؟\nمن: بله... گشنشون بود و تغذیه ای که خانومِ ارجمند آورده بودن تموم شده بود... منم آرا رو بردم تا از چیزایی که می دونه می تونه بخورِ براش بخرم...\nسیامک: ممنون اما لطفا از این به بعد با کسی که براشون غذا میاره تماس بگیرید...\nداشت می رفت که دوباره ایستاد و گفت:\nالبته این در صورتیِ که اولیای بچه ها جواب ندن... خسته نباشید و خداحافظ...\nهمینجور که پشتش به من بود و داشت میرفت زبونم و تا حد ممکن در آوردم و بهش زبون درازی کردم ...\nمن: خسته نباشید و خداحافظ...\nیهو برگشت سمتم... منم لبخند گشادی تحویلش دادم و اون با یه لبخندِ دق درار جوابِ منو داد...\nراهم و کج کردم و با حرص رفتم سمتِ قسمتِ خودمون...\nنوشین: چی شد؟ چی می گفت بهت؟\nبی توجه بهش رفتم سمتِ مبلا نشستم و مجله و گرفتم و بازش کردم... اصلا حوصله نوشین و نداشتم...\nنوشین: خورشید؟ چی شد؟ مردی؟ بیام سر خاکت؟\nبا عصبانیت نگاش کردم که لبخندش و جمع کرد و رفت سمتِ یکی از بچه ها...حسابی اعصابم خط خطی شده بود...\nاصلا که چی با من با تحکم حرف زد؟ به این چه؟\nیادِ حرفِ مامانم افتادم که می گفت:\nدخترم وقتی میری کار کنی باید تحمل انتقاد داشته باشی و به حرفشون گوش بدی وگرنه نه تو می تونی از اونا راضی باشی نه اونا از تو... پس سعی کن صبور باشی و با صبر کارات و پیش ببری که از کاری که انجام میدی لذت ببری...\nمجله و بستم و به دامون که رو مبل نشسته بود و به من خیره بود نگاه کردم...\nمن: جانم عزیزم چیزی میخوای؟\nدامون: تاحالا عصبیت و ندیده بودم... چه جیگری میشی...\nاخمی ساختگی کردم و گفتم\nمن: بلبل زبون بلند شو برو ناهارت و بیار بخور... همه خوردنا... چرا نمی خوری...؟\nدامون: گشنه نیستم... خورشید می گم امروز که یادت نرفته...؟\nبا بی حوصلگی گفتم نه... اما یهو جدی شدم و سرم و بالا کردم...\nمن: امروز چه خبره؟\nدامون نفس با صدایی کشید و گفت پس یادت رفته ؟\nخوب امروز قرار بود تو با من و بابام بیای لباس برام بخرید... تازه قرار بود شروینم بیاد...\nمن: واای امروزِ؟\nدامون: آره دیگه... نگو که نمیای...\nدر حالی که بلند میشدم گوشیم و از تو کیفم بیارم گفتم:\nمن: میام عزیزم... تو بلند شو ناهارت و بخور... در ضمن انقدرم نشین یه جا... برو تو جمعِ بچه ها بازی کنید دیگه...\nتقه ای به در زدم و گفتم\nدامون جان چه کار می کنی عزیزم؟ شروین پوشیدااا\nدامون: الان میام دارم دکمه هاش و میبندم...\nدامیار: ممنون که وقت گذاشتید\nمن: خواهش می کنم...\nدامیار: دامون از اول پر انرژی بود... پسرِ شاد و شنگولی که شاید گاهی اوقات صدای اطرافیان و در میاورد ... اما وقتی مادرش رفت روحِ پسرِ منم با خودش برد... فروزان مادر خوبی نبود... مهرِ مادری نداشت...\nمن: خداروشکر که الان دامون شاد و شنگولِ...\nدامیار: وقتی پیشِ شماست شادترِ... اگه مادرشم عینِ شما بود تو خونه ما دیگه مشکلی وجود نداشت...\nمن: همینجوری هم می تونید روحیش و عوض کنید... خوب خیلیا تفاهم ندارن و به نفعِ بچه ست که پدر و مادر جدا باشن... شما باید دامون و متوجه این موضوع کنید...\nدامیار نیشخندی زد و گفت مشکل ما تفاهم نبود مشکلِ ما تنوع طلبیِ خانوم بود...\nاوه یعنی چی؟ یعنی اینکه خرج زیاد داشت...\nنه دیوانه یعنی اینکه مردای رنگی رنگی میخواست...\nنه بابا؟ یعنی اینجور اشخاص هم هستن؟ خوب چرا ازدواج کرد اصلا؟\nدامون در اتاق پرو باز کرد و باعث شد من فکرم منحرف شه...\nبه شروینم همینقدر میومد رفته درشون بیاره ... خیلی قشنگِ رنگش به صورتتم میاد...\nدامیار حرف من و تایید کرد و دامونم رفت که لباسش و در بیاره...\nدامیار: شما نمی خوایید ازدواج کنید؟\nبعد از چند ثانیه که واقعا مونده بودم جوابِ این سوالِ بی مقدمش و چی بدم گفت:\nدامیار: البته این یه سوال شخصی بود اگه نمی خوایید می تونید جواب ندید... ببخشید\nمن: نه خواهش می کنم... نه فعلا آمادگیش رو ندارم...\nدامیار: چرا ...؟ راستی مگه درس می خونید؟\nمن: نه.. درس نمی خونم... اما در حالِ حاضر نه خودم موقعیتش و دارم نه خانوادم... از لحاظِ مالی منظورمِ...\nاما شاید کسی باشه که از شما چیزی نخواد...!!!\nمن: من تازه 20 سالمِ هنوز زوده راجع بهش فکر کنم...\nدوباره برگشت سمتم ...حتما می خواد چیزی بگه....\nای بابا چه گیری داده ها ...اصلا به تو چه؟\nدامیار: امیدوارم یه انتخاب درست داشته باشی و همیشه موفق باشی...\nباز من زود قضاوت کردما...\nو بعد رفتم سمتِ شروین که تازه از اتاقِ پرو اومده بود بیرون...نمی دونم چرا دوست نداشتم با دامیار تنها بمونم... یه جورایی معذب میشدم...\nخورشید اخه معذب شدن نداره که اون تقریبا 20 سال از تو بزرگترِ دختر...\nنمی دونم اما خوب رفتاراش یه جوری شده...\nبه اصرارای دامیار برای خوردنِ شام کنار همدیگه جوابِ منفی دادم و تونستم که دامونم راضی کنم و ناراحتش نکنم...\nنگاه های خیرۀ دامیار عصبیم می کرد... شاید بی منظور بودن اما یه حسی بهم می گفت:\nخنگِ خدا چرا معنیِ نگاهاش و درک نمی کنی...؟\nیه حسی می گفت دامیار با نگاهش با من حرف میزنه...\nپول بستۀ نمک و فلفل سیاهی که خریده بودم حساب کردم و دست تو دستِ شروین راهی خونه شدیم...\nانقدر ذهنم درگیرِ محسن و مهمونی و حرفاش و همینطور حرکاتِ دامیار بود که نسبت به بپر بپرای شروین بیخیال بودم و اونم انگار نه انگار که با شیطنتش داره دستِ من و از جا می کنه...\nسعی کردم مشغله های زیاد و بریزم دور و واسه همین ایستادم و به روسری های پشت ویترین چشم دوختم...با اینکه اهلِ مد نبودم اما این روسریای بزرگی که واسه امسال تابستون مد شده بود عجیب چشمم و گرفته بودن به خصوص این یکی که شده بود نگینِ همۀ روسری های ویترین...\nبا ذوق رفتم داخل مغازه و قیمتش و پرسیدم...و چند لحظه بعد به همون اندازه که ذوق داشتم سرخورده شدم و برگشتم..\nشکرت خدا... انگار تنها چیزی که دیگه بی ارزشِ ما ادماییم... آخه من 70 هزار تومن خرجِ یه ماهمم نیست اونوقت بدم پایِ یه روسری که هفتۀ بعد کهنه میشه ؟\nخوبه والا بعد از چند ماه گفتم یه چیز برای خودم بخرما... بیخیال مگه همینی که روسرمِ اشکالش چیه؟\nسر خیابون... با دیدن ماشینِ محسن هنگ کرده و شُک زده سر جا میخکوب شدم... این اینجا چی کار می کرد؟\nبا ویشگونی که شروین از دستم گرفت برگشتم و با عصبانیت بهش زل زدم...\nشروین: می دونم ماشینش قشنگِ اما اونجوری نگاش می کنی پررو شد ببین داره بهت نگاه می کنه...\nخندیدم و گفتم عزیزِ اجی من که به اون نگاه نمی کنم...\nشروین با سوال بهم خیره شد ...\nبه روبه رو نگاه کردم دنبال یه نفر بودم...آها پیداش کردم.... برای دختری که خیلی از ما دور تر بود و داشت به این سمت میومد دست تکون دادم...\nمن: من با اون دختر بودم دیدی؟ اون نوشین دوستمِ... بیا تورو بزارم خونه باهاش برم بیرون...\n-خوب منم میام...\nنه داداشم باید تنها بریم نوشین خجالت می کشه... بیا زودتر...\nصدای اس ام اسم بلند شد... اول شروین و گذاشتم تو خونه و بهش گفتم به مامان بگه نوشین و دیده و بگه که باهاش میرم بیرون...\nخدایا متاسفم واسه این دروغایی که پشت سر هم ردیف می کنم... اما انگار دروغ ، دروغ میاره...!!! باید ترک کنم این کارم و اما دیگه عادت شده انگار ... و ترکِ عادت موجبِ مرضِ...\nنه خدا قول میدم به زودی آدم شم...\nگوشیم و در آوردم و رفتم تو اس ام اسا...همونطور که حدس میزدم محسن بود...\nمحسن: منتظرتم... بیا کارت دارم...\nچه با تحکم...\nبعد از دو روز اس ام اس داده یه سلامم بلد نیست...رسیدم بهش و نشستم تو ماشین هنوز در و نبسته راه افتاد... جوری که جیغِ لاستیکا بلند شد...\nمن: سلام... چه خبره محسن؟\nبرگشتم سمتش وا این چرا اینجوریه؟\nمن: محسن؟ چته؟ چرا اینجوری شدی؟ محسن؟\n#18 | Posted: 7 Oct 2013 13:43 | Edited By: paridarya461\nبرگشت سمتم... چشماش قرمزِ قرمز بود... یا شایدم از عصبانیت به خون نشسته بود...\nانقدر وحشتناک شده بود که از ترس دستم رفت رو دستگیرۀ ماشین... شاید خریت بود اما دلم می خواست خودم و از ماشین پرت کنم پایین احساس می کردم امنیتم اینجوری بیشتر تضمین میشه تا تو ماشین کنارِ محسن باشم...اما محسن خیلی زود درارو قفل کرد...\nمحسن: میخوای بمیری؟\nبا سرعتِ سر سام اروری میروند... نمی دونمکجا...فقط گاز میداد...دلشوره داشتم و ترس بدجوی به دلشورم دامن میزد...\nمن: چیزی شده...؟\nمحسن: نه خانومی چی میخواست بشه؟\nمن: پس چرا اینجوری هستی؟ حالت خوبه؟ من دارم می ترسم محسن...\nمحسن زمزمه وار گفت:\nو بعد با صدای بلند تری گفت:\nمحسن: هیچی نشده... فقط بدم میاد خر فرض شم... خر فرضم کنن...\nبا صدایی که می لرزید و نزدیک بود اشکمم در بیاد گفتم:\nخوب عزیزم کی خر فرضت کرده؟ آروم باش... آروم باش تا حرف بزنیم... باهام حرف بزن تا خالی شی... فقط آرومتر بِرون... تصادف می کنیما...\nهر چی میزدم شیشه نمیومد پاییین...\nمحسن: چرا هی اون دکمه و میزنی؟\nمن: اخه گرمِ...\nاما واقعیت این نبود... پیشِ خودم فکر می کردم حالا که محسن نگه نمیداره شاید بهترِ جیغ بزنم و کمک بخوام...\nاون لحظه دستم از همۀ دنیا کوتاه بود... مثل یه مرده...مثل یه مرده ای که به اعمالِ زشتش نگاه می کنه و هر کار می کنه نمیتونه توشون دست ببره و درستشون کنه... همچین حسی دامن گیرم بود...\nکولر و روشن کرد...\nمحسن: الان خنک میشی...\nمن: محسن نمی خوای حرف بزنی؟؟\nمحسن: تو که راحت می تونی بری بیرون؟ راحت با مردای غریبه میگی و می خندی واسه چی واسه من کلاس میای؟\nمحسن: نخیر ننۀ من... رفتم بازار لباس بخرم اونوقت میبینم خانوم با مردِ گنده همقدم شدن ...\nچه گفتمانی هم راه انداختن وسطِ خیابون...\nمن: خوب کِی و می گی؟\nمحسن: همین یه ساعت پیش... امارشم از دستت در رفته؟ مگه چندمین بارتِ؟\nخندیدم... خنده ای که بیشتر ترس توش بود... ترس و تردید... ترس از اینکه کجام؟ اینجا کجاست؟ محسن داره منو کجا میبره؟\nمن: محسن اون پدر یکی از بچه های مهدِ... کجا داری میری؟\nاز یه دوراهی پیچید... پیچید به سمتِ راست...حالا دیگه همون یه ماشینینم که با ما تو جاده بود نیست...حالا دیگه من بودم و محسن... منم و خدا...با یه پسری که خیلی فرق کرده با یکی که دیگه نمیشناسمش...\nرفت گوشه و زد رو ترمز و با صدای آرومی گفت خوب....\nبرگشت سمتم...منم برگشتم سمتش...\nمن: پسرش افسرده بود...\nکمی اومد جلوتر...\nکمی رفتم عقب تر...\nمن: کمک کردم به بهبودِ پسرش.... و اون پسر بچه ازون وقت تاحالا کمی بهم عادت کرده...من باهاش می رم خرید ... همین...\nبیشتر اومد سمتم، بیشتر رفتم عقب... دیگه کامل به در چسبیده بودم...\nمحسن: اونوقت چرا با پدرش لاس میزدی؟\nآب دهنم و سخت قورت دادم و سعی کردم که نزنم تو گوشش...\nدستمام و مشت کردم و ناخنم و به کف دستم فشار میدادم... شاید اینجوری کمی از عصبانیتم کم می شد... اما دریغ...\nمن: بابا هم داداشِ من بود هم پسرِ اون به کارای اونا می خندیدیم حتما...\nدستش و انداخت دورِ صندلیم و گفت:\nو برای چند لحظه بست و در همون حال گفت:\nمحسن: قول میدی دیگه باهاش نری بیرون...؟\nمن: آ... آره..\nچشماش و باز کرد... حالم داشت از صورتش بهم میخورد... از نزدیکیِ بیش از حدمون...\nمحسن: می بینی خورشید... من عاشقت شدم...! انقدر که نزدیک بود جفتمون و به کشتن بدم...!\nاومد جلوتر... حالا دیگه نفساش می خورد به صورتم...اما من هیچ فضایی برای فرار نداشتم... برای فرار از بوی تلخ و زهرِ مار مانندِ دهنش...\nمی خواست لباش و بزاره رو لبام... قشنگ می فهمیدم هدفش چیه...سرم و کج کردم و به رو به رو زل زدم...با اینکه می خواستم عصبیش نکنم اما نشد...اشکام سرازیر شد...\nمن: محسن من که گفته بودم از من بیشتر از یه دوستِ معمولی توقع نداشته باش... توقعی که می گفتم همین بود... لطفا برو عقب....\nچند ثانیه ای تو همون حالت موند ...آروم گفت :\nمحسن: فعلا میدون تو دستایِ تواِ...\nرفت عقب...حالا می تونستم تمومِ حرفایی که میزنه و درک کنم... من ساده ام... راس می گفت... خر تر از من جایی پیدا نمی کرد...\nچه طور تونستم انقدر راحت گولِ ظاهرِ پاک و تمیزش و بخورم... چه طور شد که فکر کردم بطنشم تمیز و پاکِ.؟\nچند لحظه سکوت شد...\nمحسن: فقط می خواستم بگم چقدر دوستت دارم...\nبرگشت سمتم و با تحکم گفت:\nمحسن: فردا مهمونیِ... میای دیگه؟\nمن: آ... آره... می ییام...\nخندید... خندش مثلِ همیشه بود اما حالا واسه من زشت و کریح جلوه می کرد...\nمحسن: اگه نمیومدیم میومدم از تو خونه میاوردمت بیرون... فکر کنم دیگه من و بشناسی...\nدستم و گرفت... چندشم شد... ترسیدم.. مور مورم شد...گذاشت رو قلبش...دستم تپشای نامنظمِ قلبش و حس می کرد...\nمحسن: می بینی این واسه هر کی که بتپه دیگه صاحبش منم...\nقشنگ نقش بازی می کرد اما نمی دونم چرا کلمه کلمه از حرفاش رنگِ دروغ و ریا داشت...\nدستم و ول کرد و ماشین و روشن کرد...\nمن: منو زودتر برسون خونه... بزار واسه فردا مامان بزارِ بیام مهمونی...\nمحسن: می خواستم ببرمت خونم واسه فردا برام لباس انتخاب کنی... اما راست می گی... بهتره بهونه دستِ مامانت ندیم... فردا زودتر بیا که اول بریم خونم...\nتو مسیر حرفی نزدم... فقط اشک ریختم... اشک ریختم واسه دلِ شکستم... واسه قلبی که اعتماد کرد... واسه دلی که هم صحبت می خواست... واسه خنجری که به قلبم خورده بود...واسه پسری که فکر می کردم دوستمِ... اما اون... اون فکر می کرد من یه دخترِ خرابم... از جنسِ خودش... اون خراب بود... یه آدمِ دروغگو و سوء استفاده گر...\nحرفای محسن نه تنها تسکین نشد بلکه باعث میشد گریم شدت بگیره... فکر کنم خودشم متوجه شد چون دیگه حرفی نزد تا اینکه رسیدیم...داشتم پیاده میشدم گفت...\nمحسن: برای فردا لباس آماده نکن... گفتم خواهرم برات یه لباس مناسب بخره... مواظب خودت باش...\nهمزمان با من یه سوزوکی پیچید تو خیابون... تر مز کرد... نگاش کردم... چقدر آشنا بود... داشت محسن و نگاه می کرد...\nمحسن گازش و گرفت رفت...\nزن به من نگاه کرد...خدایا من اینو یه جا دیده بودم اما چرا یادم نمیومد... شایدم حالم خوب نیست... اما دیده بودمش...\nزن رفت جلوتر... ماشینش و پارک کرد و پیاده شد...\nمن در حالی که دوباره اشکم درومده بود و پاکشون می کردم رفتم سمتِ خونه...\nزن: خانومِ نجفی؟\nبرگشتم سمتش...با لبخند اومد جلوتر... حالا دیگه مطمئن بودم میشناسمش...\nدستش و آورد جلو...\nزن: سلام عزیزم\nبهش دست دادم و سلام کردم...\nبا نگرانی اومد جلوتر و گفت:\nمن: بله خوبم... ببخشید چهرتون خیلی آشناست... اما ... انگار میشناسمتون... مادرِ آرا و آروین...\nزن:بله خانمی... ساناز هستم عزیزم... ارجمند... زحمتِ آرا و آروینِ منم تو مهد به عهدۀ شماست...\nمن: وای بببشخید من یکم ذهنم درگیر بود نشناختمتون... خوبید؟ شما اینجا؟ با من کاری داشتین.؟\nساناز: نه عزیزم اتفاقی دیدمت اینجا خونۀ مامانِ... یه جورایی همسایه بودیم... اما شما اون موقع بچه تر بودی..\nمن: چه جالب ما با همسایه ها رفت و امدی نداشتیم برای همین من همه رو نمیشناسم...\nساناز: اما من حسابی خودت و مامانت و با طرح های قشنگت و دوخت عالیِ مامانت میشناسم...اما چون بزرگتر بودی تو مهد نشناختمت...\nمن: ممنون لطف دارین...\nساناز: خانمی میشه یه سوال ازت بپرسم؟راستش چند بار بود می خواستم بیام در خونتون روم نمیشد؟ یعنی اگه دیده بودم شمایی که از ماشینِ اون پسر پیاده میشدی زودتر از اینا میومدم اما متاسفانه من تا امروز چهرت و ندیدم...\nاحساس کردم که یهو رنگ از روم پرید...مِن مِن کنان گفتم:\nمن: درِ خونه؟ چرا خونه ؟ خوب ... خوب اون...\nساناز دستش و گذاشت رو شونم\nساناز: عزیزم اروم باش نه قصدِ دخالت دارم نه قصدِ فضولی تو مسائلِ شخصیت... راستش ... راستش نمی دونم چه جور بگم..\nساناز: بزار اینجوری بگم فکر می کنم دوست باشید... شما چقدر این آقارو میشناسی؟ بنظرت قابلِ اعتماد هست؟\nعزیزم... میدونی همسرِ من و خانوادشون چند وقتِ دنبال ایشون هستن؟ خانمم باید مواظب خودت باشی...\nاینارو که گفت ناخودآگاه و غیر ارادی اشکم درومد... دوباره همۀ صحنه ها برام جون گرفت... همه چی زنده شد و مثل یه مستند از جلو چشمام رد شدن...\nساناز من و کشید تو بغلش و گفت:\nساناز: آروم باش دختر... تو که نمی خوای مامانت چیزی بفهمه... اینجوری لو میری ها شیطونک خانم...\nساناز: می تونی به من اعتماد کنی... بیشتر از اونچه که فکر کنی... توام جای خواهرِ من... اما باید بهم کمک کنی؟ باشه؟\nباید بهمون کمک کنی... این پسر ، آتوسا ،خواهر پسرخاله های شوهرم و گول زد... کشوندش به راه خلاف ... بی آبروش کرد و بعدم ولش کرد... اون خودش مقصر بود اما ایشون هم یه جور اغفالگر بودن.... هیف که از آرشام اجازه ندارم وگرنه الان میرفتم دنبالش...\nمن: باشه باشه فقط اون خیلی خطرناکِ...\nدر حالی که صدام بریده بریده شده بود گفتم:\nمن: اون حتی میتونه من و از تو خونه بدزدِ... من فکر می کردم محسنِ پسر خوبیِ...\nساناز: نگران نباش... باید از دستش شکایت کنی... یه پرونده شکایتم از ما داره و چندین پرونده از خانواده های دیگه... اون یه فروشندست... فروشندۀ مواد ... البته تاحالا نتونستن با مدرک بگیرنش... خیلی زرنگِ... خودش شرکت ساختمونی داره اما کار باباش و نسلش و دنبال کرده...\nاینجور که می گفتن پدرش قدیم تو لرستان خشخاش می پرورونده...و حالا نسل به نسل پیشرفت کردن و کریستال و هزار کوفتِ دیگه...\nنگران نباش شکایت کنی همه چی درست میشه... مطمئن باش\nبا ترس بهش خیره شدم...\nمن: وای نه تروخدا اگه مامانم بفهمه... اگه بفهمه من از خجالت می میرم... من هیچ شکایتی ندارم ازش ...\n#19 | Posted: 7 Oct 2013 14:45 | Edited By: paridarya461\nساناز: عزیزم تو که خطایی مرتکب نشدی با اینحال باشه...\nفقط برام تعریف کن... لطفا... باشه...؟\nاگه نمی خوای شکایت کنی حداقل به عنوان شاهد بیا و حضور داشته باش...\nبهش نگاه کردم یعنی میشه بهش اعتماد کرد...\nاز درون یه نفر بهم می گفت احمق تو به یه پسری که از اول مشکوک بود و تو رفتاراش و برای خودت توجیه می کردی اعتماد کردی حالا به این نمی خوای اعتماد کنی؟ بچه هاش پیشتن خودشم که معلومِ متشخصِ... تازه ماشینشم که خوشگلِ...\nخاک تو سرت خورشید باز تو به ظاهر نگاه کردی...؟\nبهش نگاه کردم با ترید ... با ترس...\nساناز: مطمئن باش به کسی نمی گم... حتی به شوهرم... فقط می گم تو می تونی کمکمون کنی.. می گم که یه جورایی میشناسیش...\nگوشیش زنگ خورد.. نشد جوابش و بدم...\nساناز: الو عزیزم دارم میام ... شما رسیدی؟ من جلو درِ خونه ام... دارم با یکی از همسایه ها حرف میزنم......باشه عزیزم... شما سفره بندازید من اومدم... آرشامی فدات شم به مامان کمک کن پاش درد می کنه... قربونت برم خدافظ.......\nاوووو دو کلمه حرف زدم پونصد دفعه قربونش رفت هزار دفعه هم فداش شد! کی میره این همه راهو اما چه باحاله ها...\nساناز: ببخشید خانمی... خوب کی وقت داری؟ بیام مهد می تونیم حرف بزنیم؟ سیاوش که نیست اما ممکنه سیامکم بخواد باهات حرف بزنه مشکلی که نداری..؟\nبا چهره ای در هم گفتم:\nمن: همون پسری که دیروز اومدن دنبالِ بچه هاتون؟\nساناز: آره همون... آتوسا خواهرِ اوناست...\nمن: نه اصلا... خیلی از خود راضیِ...\nساناز: اون یکم لجباز شده... سرِ ناسازگاری با همه داره.. از یه طرف مشکلاتِ زندگیِ خودشِ و از طرفی دیگه خواهرش بهش حق بده...\nمن: باشه اما من...من...\nیکم نگاش کردم خجالت می کشیدم بگم اما دل و زدم و به دریا و به نوک کفشام خیره شدم... من دیروز بهشون زبون درازی کردم فکر کنم دیدن..\nلپم و کشید...\nساناز: مثل خودم شیطونی اشکال نداره.. سیامک اونجوری نیست... حتما حرصت و درآورده دیگه... اون می دونه چه جوری سربه سرِ دخترا بزاره... با اینحال تو اصلا خجالت نکش خوب کاری کردی عزیزم...پس من فردا صبح خودم میام دنبالت میبرمت مهد... نظرت چیه؟ اصلا میخوای مرخصی بگیری؟\nمن: فردا مرخصی می گیرم... چون من صبحِ زود وقتی شما خوابی میرم مهد...\nساناز: اوه چی راجع به من فکر کردی؟ بیشتر شبا که شما خواب تشریف داری من بیمارستان شیفتم گلی... اما باشه صبح ساعت 10 میام دنبالت...\nمن:باشه ... پس با اجازه...\nساناز: دیگه بهش فکر نکنی ها... برو با خیالِ راحت بخواب\nدر و باز کردم و سوار شدم...اولین بارم بود سوار ماشین شاسی بلند میشدم.... آخیش چه صندلیای باحالی داشت... آدم انگار رفته تو یخ در بهشت انقدر که خنکِ...احساس می کردم همه می دونن من ندید بدیدم...\nساناز: صبح بخیر خانوم... مثلِ اینکه هنوز خوابی...\nمن: ای وای ببخشید سلام... نه بیدارم... اینجا انقدر خنکِ که اصلا یه لحظه ذهنم یخ بست یادم رفت چی میخواستم بگم...\nساناز: این ماشینا تنها خوبیشون همین خنکیشونِ...\nمن: نه بابا خوشگلم هست...\nساناز: قابل نداره خانم...\nمن: اوه نه مرررسی...\nهمچین گفتم نه که انگار الان جدی میخواد ماشین و بده به من...\nساناز: خوب کجا بریم؟\nمن: نمی دونم... می خوایید بریم پارک...\nساناز: وای نه خیلی گرمِ الان... بیا بریم یه کافی شاپی جایی... چون یک ساعت دیگه هم سیامک به ما ملحق میشه...\nنفسم و سخت دادم بیرون و گفتم باشه...\nساناز: سخت نگیر... محسن خیلی مهربونِ...\nمن: ای وای نه... مشکلی نیست...\nرفتیم تو پارکینگ و پیاده شدیم... وای خدا داریم میریم غار!!!\nتاحالا توش و ندیدم اما تعریفش و زیاد شنیدم...\nورودیش و که خیلی شیک و ناز درآوردن انگار که واقعا داری وارد غار میشی...از پله های مارپیچ گذشتیم و رفتیم پایین... ساناز رو کرد به من و گفت:\nمن: سختِ کفشم و در بیارم پس بریم مدرن..\nو با هم رفتیم سر میز...من کوکتل شکلات سفارش دادم و ساناز معجون بستنی...\nنمی دونستم از کجا شروع کنم... فکر کنم خودش فهمید چون کمکم کرد...\nساناز: چه جوری آشنا شدید...\nیکم مکث کردم... و بعد گفتم:\nیه شب که از سرکار می رفتم خونه و دیرم شده بود... تاکسی نبود... اومد کنارم گفت این موقع شب تنها لطفیِ که می تونه بهم بکنه... گفت که قصدی نداره...اما نمی دونم چی شد... چی شد که دوستم شد... برام گوشی خیلی گرون خرید... مامانم شک کرد بهش پس دادم... بهش گفته بودم من یه دوستِ اجتماعی میخوام و از من بیشتر توقع نداشته باشه... بهش گفته بودم می تونه دوست دختر داشته باشه...\nکم کم برای ساناز همه چیو تعریف کردم... تک تکِ کلمات و جزء به جزء لحظه ها...\nساناز: آروم باش دختر... برو خداروشکر کن که زودتر فهمیدی چکارست... که اتفاقی بدتر نیفتاد...\nساناز: خورشید جان گریه نکن ناراحت میشما...\nاز رو میز دستمالی برداشتم و اشکام و پاک کردم...\nمن: فکر می کردم آدمای بد انگشت شمارن... اما .. حالا می دونم... می دونم که آدمِ خوب انگشت شمار شده...\nساناز : اشکال نداره.. خدا خودش جوابش و میده.. الان بسه دیگه ... سیامک بیاد میگه دختره رو نگاه دماغش مثلِ دلقکاست....\nختدیدم... صدام خش دار شده بود...\nمن: امشب و چه کار کنم ؟ مهمونی که نمیرم اما دیگه می ترسم... هم خودم از بیرون از خونه اومدن میترسم هم برای خانوادم نگرانم...تازه من شبا هم خواب ندارم...\nو بعد ماجرای پراید سفیدم براش تعریف کردم...ساناز متفکر به وسطِ میز خیره شد...\nساناز: که اینطور... پس کلا برات نقشه داشتن... من نمی دونم اما فکر کنم کاری که می گفت همون مواد فروشی و انتقالش به شهرای مختلف بوده... حتما اونا هم اومده بودن تاییدت کنن...\nساناز: اما بازم اینا بافته هایِ ذهنِ منِ... دختر تو باید حتما به پلیس بگی... شاید اصلا از طریق اونا بتونی باندشونم گیر بندازی...\nمن: نمی دونم فقط مامانم نباید بفهمه...\nصدای سیامک و شنیدم که سلام کرد...تند تر اشکام و پاک کردم و همونجور که سرم پایین بود سلام کردم...صندلی و کشید عقب و نشست...\nساناز: خوبی؟ خانوم کوچولو چطورن؟\nسیامک: قوربونِ شما ایشونم خوبن سلام رسوندن برای شما...\nاوه پس زن داره... بیچاره زنش... ایش مرده شور ببرِ اون قیافشو...\nهمینجور که نگاش می کردم و بهش بد و بیراه می گفتم یهو برگشت سمتم...\nسیامک: شما خوبید؟\nجا خوردم و مِن مِن کنان گفتم مرسی...یه قهوه سفارش داد و به ساناز خیره شد...\nساناز: ببین امشب خورشید از طرف محسن به یه مهمونی دعوت شده و یه جورایی محسن خورشید و تهدید به رفتن کرده...\nسیامک دستاش و مشت کرده و گفت:\nسیامک: غلط کرده مرتیکۀ.... من خودم اینو نکشم خیالم راحت نمیشه...\nساناز: سیامک نمیشه که عزیزم اونوقت مطمئن باش جای اون تو باید بری پشت میله های زندان... بسپارش به قانون...\nسیامک: خوب داشتی می گفتی...\nساناز: هیچی دیگه اگه خورشید نره یه جورایی میشه تموم شدنِ رابطۀ خورشید با اون دوستش که با محسن دوستِ... و خورشیدم رابطش با محسن قطع میشه..\n) ساناز به خاطرِ من اسمِ یه دخترِ دیگه و به میون اورد که من اسمم خراب نشه(...\nسیامک: خوب بره مهمونیش...\nمن: نهههه.... من اگه تمومِ زندگیمم بیفته کنار اون یه نگاهم نمیندازم چه برسه باهاش برم مهمونی...\nسیامک: معلومه حسابی هم حواست و جمع کرده... خوب منم میام...\nاندفعه با صدای بلند تری گفتم...\nساناز خندش گرفته نتونست خودش و کنترل کنه...\nساناز: تو این مسئله هم خیلی خطرناکِ... خورشید و می کشه که اگه تورو کنارش ببینه...\nسیامک به من نگاه کرد و گفت\nسیامک: یعنی چی نمی فهمم...؟ چرا باید تورو بکشه؟ مگه نمی گی دوست پسرِ دوستتِ...؟\nمن: آره اما رو منم تعصب داره... من بهش گفته بودم فقط دوستِ اجتماعی هستیم اما اون دیروز نزدیک بود من و بکشه ...\nسیامک: خوب تو عملِ انجام شده قرارش میدیم... با هم میریم شما منو معرفی کن... یا مثلا آرشام بره...\nو بعد برگشت سمتِ ساناز و گفت نظرت چیه؟\nساناز: نخیر.... شوهرم بی من جایی نمیره... حتی پارتیِ برنامه ریزی شده...\nسیامک: اوه اوه باشه بابا نزن...\nساناز: بیخیال سیامک من می گم نمیشه ریسک کرد...\nسیامک: باشه پاشید... پاشید زودتر بریم پیشِ همون کسی که پروندمون و داره... دیگه خودشون پلیسن هر چی اونا بگن...\nسیامک: شما هم لازم نیست نگران باشید... درستِ ما هدفمون گرفتنِ اون نامردِ اما حواسمون به شما هم هست...\nلبخند زدم و گفتم ممنون... انگار ساناز راست می گفت که خیلی مهربونِ...وقتی حساب کرد ساناز رفت بالا... من و سیامک همزمان پامون و گذاشتیم رو پله... یه جورایی همقدم بودیم و با هم میرفتیم بالا... سر پیچ که راه باریک می شد باید اول یه نفرمون میرفت بعد اون یکی...\nسیامک سرش و خم کرد و دست راستش و آورد بالا و به من گفت:\nسیامک: خواهش می کنم خانم...\nاوه حرف زدنت تو حلقم... اون دستت تو حلقم... چه با کلاس چه جنتلمنانه...\nیه لحظه فکر کردم ملکۀ انگلیسم...نمی دونستم باید چی بگم... خدا کنه وقتی قرارِ اظهاراتم و بنویسم سیامک بره بیرون...اصلا بفهمه... من که کارِ بدی نکردم... آره به جهنم بزار بفهمه... شایدم نفهمید... امیدوارم\nاز پنجرۀ ماشین به بیرون نگاه می کردم و بی اراده پوستِ لبم و می جویدم...اخه منو چه به اینکارا... اگه تیر بخورم... اگه بمیرم... اگه منو گروگان بگیرن... !!!\nمن اصلا نگرانِ خودم نیستم اما مامانم چکار می کنه از غمِ نبودِ من!!?!!\nاَ َ َه خورشید خجالت بکش هیچی نمیشه...\nبا صدای ساناز از فکر اومدم بیرون...\nساناز: خورشید حواست کجاست خانم؟چند بار صدات کردم...\nمن: وای ببخشید حواسم نبود....\nسیامک که جلو نشسته بود برگشت سمتِ منو گفت:\nباور کنید اصلا لازم نیست نگران باشید... چون من همراهتونم و شده خودم از بین برم نمیزارم آسیبی بهتون برسه... مردِ و قولش و اینکه همه مثلِ محسن بی غیرت نیستن... خیالتون راحت باشه... شما هم مثلِ خواهرِ من...\nاه اه اصلا خوشم نمیاد خواهرِ این بو گندو باشم... ایشش...\nمن: هر چی هم بگیم باز از نگرانیِ من کم نمی کنه اخه ممکنِ وقتی محسن ببینه شما با منید باز مثلِ دیروز می شه...\n#20 | Posted: 7 Oct 2013 15:03 | Edited By: paridarya461\nسیامک: دیدید که با کمی جستجو متوجه شدن چند تا از رقیبای کاریِ محسن تو این مهمونی دعوتن و یه سری از پلیسا از طریقِ اونا و به عنوان همراه تو خونه نفوذ می کنن پس دیگه واقعا جایِ نگرانی نمی مونه...\nساناز: سیامک تو دیگه نرو خونه این چند روز خونۀ مامانِ من بمون فکر می کنم بهتر باشه... حواست به خورشیدم هست...\nالانم برو خونه لباس بردار بیا... فقط زودتر بیا چون محسن به خورشید گفته ساعت 9 یعنی یک ساعت زودتر میاد دنبالش تا اول برن خونۀ محسن...\nسیامک: باشه... من میرم خونه باید یه سر به خانمیمم بزنم دلم براش تنگ شده...\nایششش... خدا بده شانس... چه خرشانسِ زنش...\nساناز: آره برو... خواستی می تونی بیاریش خونۀ مامان...\nسیامک: نه خودم تنها باشم بهتره...\nساناز: خورشید جان فقط می مونه مامانِ شما... که اونم الان من میام و یه بهونۀ قشنگ براش میارم... فقط خدا ببخشه مارو...\nمن: مامان شمارو میشناسه نه؟ اشکال نداره بیشترش برای امنیتِ خودمِ...\nساناز: آره مامانت تو دورانِ مجردیم برام لباس مجلسی زیاد دوختِ... همشم از طرح های تو بود...\nسیامک برگشت سمتم و گفت:\nسیامک: طراح هستین؟\nمن: نه تا دیپلم خوندم...\nابرویی بالا و انداخت و برگشت به بیرون نگاه کرد... حتما خودش درس خوندست آره اینو از رفتارش میشد تشخیص داد...\nخوب چه کنم همه که نمیشه درس بخونن... هر کی یه زندگی ای داره دیگه... اگه قرار بود کلِ ملت درس خونده باشن و لیسانس و فوق مدرکشون باشه دیگه چیزی از دنیا نمی موند چون اونجوری هر کسی توقعِ یه میز داشت که پشتش بشینه و یکی هم بادش بزنه...\nسیامک و پیشِ غار پیاده کردیم... آخه ماشینش اونجا بود و ما هم رفتیم سمتِ خونه...\nساناز: من می خوام یه لباس عروس و یه کت شلوار برای بچه ها بدوزم تا با مامانت صحبت کنم و بگم تورو امشب میبرم پیشِ خودم برای طرح زدن و دیدنِ لباسای قبلی بچه ها برو یه دوش بگیر می برمت خونه مامان اینا خودم یه دستی به سر و صورتت می کشم... اما خیالت راحت ساده درستت می کنم یه جور باشی که محسن نسپرتت دستِ خواهرش اونوقت عجق و جق درستت کنن...\nخودمون آمادت کنیم مطمئن ترِ...\nمن: باشه... اها راستی به من گفت خواهرش برام لباس اماده کرده...\nساناز: غلط کرده... می گم ارشام کت و شلوارم و از خونه بیارِ هم شیکِ هم پوشیده اون و بپوش عزیزم...\nساناز: ما باید ممنون باشیم از تو... اما خوب خوبه که به این مهمونی بری محسن باید گیر بیوفته وگرنه معلوم نیس دست از سرت بردارِ یا نه...\nچیزی نگفتم حق می گفت... اگه محسن آزاد می موند نمی دونم چه بلایی سرم میاورد... معلوم نبود اخرش چی میشد... باید خیلی خوب نقش بازی کنم که محسن چیزی نفهمه...\nبا ژیلت تند تند یه صفایی به دست و پاهام دادم و رفتم بیرون... یه دست لباسم که واسه جاهای مهم می پوشیدم و خیلی خوب مونده بود و انتخاب کردم...یه شلوار لوله تفنگی آبی سورمه ای با یه مانتوی سفید کمردار تا زیرِ باسنم... خیلی بهم میومد خودمم دوسش داشتم اما خوب مامان نمیزاشت واسه هر جایی بپوشم چون مانتوش کمی کوتاه بود...\nموهام و همینجور خیس خیس بستم و یه روسری بزرگ سفید که حاشیه هاش مشکی کار شده بود گذاشتم .. کیف دستیِ مشکیمم برداشتم و رفتم بیرون...\nساناز جان من اماده ام...\nساناز برگشت سمتم ...\nساناز: چقدر ناز شدی... اوهوم این خوبه برای روحیۀ خودتم میگم... همیشه ازینکه ساده لباس میپوشیدی خوشم میومد اما دوست ندارم دخترِ جوونی به سن تو همش مشکی بپوشِ... چقدرم تغییر کردی..\nیه نگاهی به مامان انداختم ... نه خداروشکر صورتش عصبی نیست./... انگار اونم تحتِ تاثیر حرفای ساناز از لباسم خوشش اومده ...\nساناز: خوب با اجازه ... خیالتون راحت ساناز شب پیشِ خودم میمونه شوهرمم میره پیشِ پسر خاله هاش... خونه تنهاییم...\nمامان: ای وای نه این چه حرفیه؟ ما چند سالِ همسایه ایم از شما بدی ندیدیم...\nخورشید جان مامان مراقب خودت باش... صبح زودتر بیا...\nمن: نه مامان از اونور میرم مهد...\nمامان: باشه پس دیگه سفارش نکنم...\nمن: نه خیالتون راحت... طرح ها رو میارم خودمم سایزشون و می گیرم که براشون بدوزید...\nمامان: نه نمی خواد سایز بگیری ساناز جان و مامانش فردا شب اینجا هستن گفتم بچه هاشم بیاره که خودم سایزاشون و بگیرم... همسرشونم که می گن نیست...\nساناز: بله تعارف نمی کنم ارشام فردا باید بره تهران کلا دیر وقت میاد...\nکفشِ مشکیِ پاشنه بلندم و پوشیدم و دنبالِ ساناز راه افتادم...\nخیلی عادت نداشتم اما خوب برای مهمونیِ محسن خوب بود...\nمستقیم رفتیم خونۀ مادر ساناز.. انگار از همه چی خبر داشت...سیامکم اومده بود...سیامک تا من و دید یکم نگام کرد و بعد دوباره نشست و منو سانازم رفتیم تو اتاق تا یه کم به خودم برسم...\nمن: فقط زود که محسن اس ام اس داده نیم ساعت دیگه اینجاست...\nساناز در حالی که یکم پنبه بر میداشت موچین به دست اومد سمتم و گفت باشه...\nساناز: دختر چرا انقدر ابروهات پر شده تو خوبه از مامانت اجازه گرفتما...\nمن: واقعا اجازه داد...؟ من همیشه تمیز می کنم اما اجازۀ برداشتن ندارم...\nو بعد شروع کرد... انقدر ریشه های ابروم قوی بود که اشک از چشمام درومده بود...خداروشکر صورتم و خودم تو حموم با ژیلت زدم... فقط خدا کنه زیاد نشه اخه دیگه وقت نبود بدم یکی بند بندازه...\nساناز تند تند آرایشم کرد و موهام و اتو کشید و جلوی موهام و با کلی پوش و اینا یه مدلی درست کرد... بعد یه مشمای لباسش و بهم داد و گفت که ببرم اونجا بپوشم...\nساناز: خوب پاشو مانتوت و بپوش که برید...\nاول از همه خودم و تو آینه نگاه کرده بودم... چقدر با یکم آرایش تغییر کرده بودم... ابروهام حالا خیلی قشنگتر شده بود اما همون حالت دخترونۀ خودش و حفظ کرده بود\nچشمای درشت و کشیدۀ مشکیم بیشتر تو چشم بود و لبام قلوه ای تر شده بود... البته به کمکِ رژ\nلبام گوشتیِ اما انقدرام قلوه ای نیست...\nمانتوم و پوشیدم و یه دور دیگه خودم و برانداز کردم... هیکلم چه با نمک شده بود... رونام از رو شلواری خیلی قشنگ نشون میداد.. کلا الان از استیلم خوشم اومد... کاش قدم یکم بلند تر بودا... صرفِ نظر از قد کلی ذوق کردم.....\nبعد از تشکر از ساناز رفتم بیرون...بیچاره سیامک تا چند لحظه هنگ بود ... و بعد رو به ساناز گفت:\nسیامک: امان از دستِ تو ساناز... امان از دستِ شما خانما..\nچیزی نگفتم عجب پسر پررویی نمی گه من خجالت زده میشم یه وقت... بی تربیت...\nبه صورت سرخ شدۀ محسن نگاه کردم و بعد برگشتم و نیم نگاهی هم به سیامک انداختم...هر چند لحظه چشماش و می بست و آروم باز می کرد تا بلکه بتونه آروم باشه\nکاملا مشخص بود که سعی در آروم نگه داشتن خودش داشت ...\nبه دستای مشت شدش نگاه کردم..بالاخره نگام کرد... یه لبخند بهش زدم... اونم لبخند زد... اما زود چشماش و ازم گرفت و سرش و چرخوند سمتِ بیرون...تا اومدم برگردم دیدم محسن داره با حرص نگام می کنه...\nیه لبخند مظلوم نما هم برای اون زدم اما بهم چشم غره رفت...خوبه منم طعمشم... حتما اونایِ دیگه هم همینجوری گول زده... انقدر غیرتی بازی در آورده دخترای ساده هم فکر کردن حتما دیگه زنِ آینده و خانمِ خونشن و هر چی این گفته گوش دادن دیگه نمی دونن این خوشش میاد رئیسِ کسی باشه و از همین روش کسی هم گول بزنه...\nنمی دونن خوشش میاد بکوبِ تو سرِ یکی و بهش امرو نهی کنه...\nنفسم و سخت دادم بیرون و تو دلم چند تا فحشِ آبدار بهش دادم...\nمن: محسن جان کجا میریم الان خونه؟\nمحسن: نه مهمونی...\nمن: پس لباس چی مگه برای لباست نبود که زود اومدی دنبالم؟\nمحسن: نه دیگه خودم انتخاب کردم مهمونیِ دوستم زودتر شد ما هم داریم زودتر میریم...\nچند دقیقه ای دوباره به سکوت گذشت...\nاین سکوت و دوست نداشتم آدم و معذب می کرد...اما محسن شروع کرد به حرف زدن انگار می خواست به سیامک بفهمونه که وجودش برای محسن اصلا مهم نیست و محسن ادم حسابش نمی کنه..\nمحسن: خوب خانم خانما... چه خبرا؟ دیروز حالت بد بود خوب شدی؟ دلم مونده بود پیشت... چند بارم خواستم بهت زنگ بزنم گفتم مزاحمت نشم استراحت کنی...\nمن: بله به لطفِ شما همچین خواب از سرم پریده بود که نگو...\nمحسن: خوبه پس یادت مونده... خوشحالم چون لحظه هایی که با منی یادتِ پس لابد حرفامم یادتِ؟\nداشت به طورِ غیرِ مستقیم تهدید می کرد... عجب آدمِ نامردیِ...\nناخودآگاه استرس به دلم چنگ زد.. نمی دونم چم شده بود...\nبرگشتم به سیامک نگاه کردم داشت خونسرد بیرون و نگاه می کرد...\nمی دونست ممکنِ من خرابکاری کنم بهم نگاه نمی کرد...\nمحسن دستم و گرفت تو دستش و گذاشت رو رونِ پاش...\nخوبِ گفتم سیامک پسر خالمِ و اینکارارو می کنه...\nخیلی معذب بودم اما هر بار که میومدم دستم و بردارم نمی شد... و نگاه خیرۀ سیامکم رو خودمون حس می کردم...\nکمی گذشت... صدای نفسای پر صدای سیامک قشنگ به گوشم میرسید... شاید یادِ خواهرش افتاده... حتما داره فکر می کنه با خواهرشم همین کارارو کرده و به غیرتش بر خورده...\nبه محسن نگاه کردم ته چهرش یه لبخند بود... شاید اونم می دونست که سیامک داره حرص میخوره و لبخندش برای این موفقیتش بود...\nبالاخره سیامک تحمل نکرد و دست من و کشید عقب...\nهم من هم محسن غافلگیر شدیم...\nسیامک دستم و تو دستاش گرفت و همینجور که رو انگشتام و ماساژ میداد گفت:\nسیامک: راستی دستت درد می کرد خوب شد؟ خاله گفت که مونده زیر چرخ...\nکاملا واضح و خیلی تابلو بود که سیامک الکی داره حرف میرنه... من که فهمیدم صد در صد محسنم فهمید...اما خوب در هر صورت بهش فهموند که دوست نداره دستم رو پای اون باشه...\nبا دستم بازی می کرد و انگشتش و می کشید رو انگشتام.... بازم معذب بودم اما نه اونقدر که دستم رو پاهای این مارِ خوش خط و خال بود..\nبلاخره دستم و ول کرد... یعنی خدارو شکر گوشیش زنگ خورد و مجبور شد...\nاز ترس اینکه نکنه دوباره یکی دستم و قرض بگیر تموم وسیله هام و با دست راست گذاشتم رو دست چپم...!\nمحسن آروم جوری که خودمون بشنویم گفت:\nمحسن: این سر خر کی بود آخه؟ یه جوری ردش کن حوصلش و ندارم می زنم فکش مرخص می کنما...\nمن: محسن جان زشته... تو بودی مهمونت و می پیچوندی؟ میشد که بپیچونی؟


مناقصه تامین یک عدد مخزن آب آتش , کد 23460\nمناقصه تامین یک عدد مخزن آب آتش نشانی\nتامین یک عدد مخزن آب آتش نشانی\nمناقصه با عنوان تامین یک عدد مخزن آب آتش نشانی و با کد هزاره 23460 در تاریخ شنبه، 7 اردیبهشت 1387 در سایت ارتباط گستران هزاره منتشر شده و مهلت شرکت در آن تا تاریخ 1387/02/22 می باشد. این آگهی مربوط به استان(های) خوزستان بوده و در دسته بندی (های) کلیه مناقصه های داخلی، سیستم های ایمنی، مخازن فلزی انتشار یافته است.\nتامین یک عدد مخزن آب آتش نشانی به شرح مندرج در اصل آگهی\nمهلت دريافت: دریافت 10 روز پس از نوبت دوم (روزهای شنبه تا چهارشنبه)\nکد هزاره: 23460\nآدرس: اهواز- کوی فدائیان اسلام( نیوسایت) محل سابق بیمارستان شرکت نفت- ساختمان 111 قراردادهای خرید کالا\nکلمات کلیدی: مناقصه های استان خوزستان , مناقصه های کلیه مناقصه های داخلی , مناقصه های سیستم های ایمنی , مناقصه های مخازن فلزی , مناقصه های شرکت ملی مناطق نفتخیز جنوب , مناقصات , مزایده ها , استعلام ها , سایت مناقصات , اسناد مناقصه


عواقب داشتن ماهی قرمز در سفره هفت‌سین/ همه چیز درباره موجودی که حیاتش تنها چند روز است\nخبرگزاری خبر فوری | جمعه | ساعت 09:40\nبسیاری معتقدند که ماهی قرمز آسیبی به سلامت انسان وارد نمی‌کند. واقعیت‌های دنیای پزشکی اما خلاف این مساله، استدلال می‌کند. در ادامه به انواع آسیب‌های احتمالی این موجود قرمز اشاره می‌کنیم.\nبه گزارش گروه اجتماعی خبر فوری، بعد از کمپین‌های مختلف نه به ماهی قرمز و حضور ماهی قرمز در سفره هفت سین ممنوع، بسیاری از فعالان فرهنگی و البته محیط زیستی به این مساله اندیشیند که اصلا ماهی قرمز در فرهنگ کهن ما وجود داشته یا نه. تحقیقات و بررسی‌ها نشان می‌دهد که پای ماهی قرمز، به تازگی در سفره‌های هفت سین باز شده است. اما همین ماهی قرمز کم آلودگی ندارد، کم آسیب به محیط زیست وارد نکرده است. بد نیست به همین بهانه نیم نگاهی به این موجود قرمز رنگ و بیماری‌های احتمالی این آبزی داشته باشیم که این روزها حسابی سروصدا به پا کرده است.\nهمه چیز درباره ماهی مشهور این روزها\nماهی‌های قرمز بعنوان عضو کوچک خانواده ماهی کپور، بومی شرق آسیا هستند که برای نخستین بار اواخر قرن هفدهم به اروپا وارد شدند. بخشی از شهرت ماهی قرمز به مقاومت این گونه بر می‌گردد. ماهی قرمز، ماهی آبهای سرد است و قادر است در اکواریوم بدون گرمایش یا در یک استخر ماهی در فضای باز به حیات خود ادامه دهد. جفت گیری انتخابی به تولید ماهی‌هایی در رنگ‌های مختلف منجر شده است که بعضی از آنها از رنگ طلایی ماهیهای اولیه بسیار فاصله دارند. شکل بدن و ترکیب باله و چشم آنها نیز متفاوت است.\nآسیب ماهی قرمز به کودکان\nنه تنها تماس دست کودک با بدن ماهی قرمز می‌تواند در انتقال بیماری به کودک موثر باشد، بلکه آلودگی‌هایی که از طریق فضولات ماهی وارد آب می‌شود نیز می‌تواند باعث ایجاد برخی از انواع بیماری‌های پوستی شود. باوجود اینکه موافقان خرید ماهی قرمز بر این نکته پافشاری می‌کنند که انتقال بیماری از ماهی قرمز به انسان در حد یک شایعه بی‌اساس است، اما همچنان هر ساله نزدیک ایام نوروز، پزشکان بسیاری هشدارهایشان را در این زمینه تکرار می‌کنند. همانگونه که امسال نیز بیان این هشدارها از نخستین روزهای اسفندماه آغاز شده است. یکی دیگر از عوارض ماهی قرمز، می‌تواند ایجاد اسهال و استفراغ و تب شدید باشد.\nافراد حساس و دارای سوابق آلرژی نباید بدون واسطه به ماهی قرمز عید دست بزنند. ترشحات روی پوست ماهی‌های قرمز ممکن است وارد آب تنگ یا آکواریوم شود که موجب بروز حساسیت‌های جلدی، اگزما و خارش پوستی در کودکان و بزرگسالان می‌شود. در فضله ماهی‌ها عامل بیماری زایی به نام «سالمونلا» وجود دارد که با ورود به بدن موجب ایجاد بیماری تیفوئید و سایر بیماری‌های دستگاه گوارش در کودکان می‌شود. توصیه می‌شود بعد از هر بار دست زدن به ماهیان زینتی، دست‌ها با آب و صابون خوب شسته شود و از دست زدن به چشم، پوست و دهان خودداری شود. استفاده از دستکش نیز برای افراد حساس و دارای سوابق آلرژی ضروری است. بعضی از ماهی‌ها به باکتری مایکو باکتریوم (سل) آلوده‌اند و تماس آنها با انسان ممکن است موجب بیماری‌های پوستی و اگزما شود.\nخبرهای مرتبط با ماهی قرمز، سلامت ماهی قرمز و بیماری از تلگرام\n🔻رشد اعتیاد و کارتن‌خوابی علامت وجود بیماری اقتصادی در کشور است\n🔹رسول خضری عضو کمیسیون اجتماعی مجلس، رشد اعتیاد و کارتن‌خوابی را علامت وجود بیماری اقتصادی در کشور دانست که نشان می‌دهد در زمینه برنامه‌ریزی برای بهبود حوزه اقتصادی به خوبی عمل نکرده‌ایم.\nکانال اطلاعات عمومی بیمه تامین اجتماعی\nhttps: //telegram. me/taminejtemaeelink\nدر چه صورت متقاضیان بیمه اختیاری نمیتوانند از کارافتاده کلی شوند؟\n۱ - در صورتیکه در زمان ارائه تقاضای بیمه اختیاری طبق نظریه کمیسیون پزشکی از کار افتاده کلی شناخته شده باشند.\n۲- در زمان ارائه درخواست طبق نظریه کمیسیون پزشکی عارضه یا بیماری خاصی داشته باشد که منجر به از کار افتادگی کلی نامبرده گردد مگر اینکه به عارضه و بیماری دیگری دچار گردد که منجر به از کارافتادگی کلی نامبرده گرد.\nبیمه تامین اجتماعی2 سال قبل\nافزایش انقراض کرکس‌های به ظاهر ترسناک و تنفر انگیز باعث شیوع بیشتر بیماری هاری می‌شود.\nنشنال جئوگرافیک2 ماه قبل\n📢 بازار داغ ماهی قرمز و توصیه‌های بهداشتی\nشمار قربانیان بیماری سرخک در فیلیپین به ۲۸۶ نفر افزایش یافت/ آناتولی\nحیوانات، سین هفت‌سین نیستند!\n🔹فروشندگان، تولیدکنندگان و قاچاقچیان حیات وحش از هر ابزار و مناسبتی برای کاسبی استفاده می‌کنند. این‌چنین است که در آستانه نوروز شاهد فروش طیف مختلفی از حیوانات از ماهی قرمز تا لاک‌پشت، سمندر و حتی مار آبی هستیم.\n🔹ماهی قرمز قدیمی‌ترین و پرشمارترین قربانی هفت‌سین ایرانیان است. ماهی قرمز تا پیش از گسترش آپارتمان‌نشینی همواره مسیری بین حوض خانه‌ها و سفره هفت‌سین را طی می‌کرده و پس از چند روز حضور در هفت‌سین دوباره به حوض برمی‌گشته؛ اما تغییر سبک زندگی و بی‌توجهی خانواده‌ها به حق حیات این موجود زنده در کنار تولید انبوه این حیوان باعث شده در دهه‌های اخیر از یک موجود زنده صاحب حق حیات به یک شیء برای کامل‌کردن هفت‌سین تبدیل شود و این‌چنین است که هر سال چیزی حدود ۳۰ میلیون از این حیوان در فاصله زمانی کوتاهی کشته می‌شوند.\n🔹متأسفانه تلاش‌های انجام‌شده برای آموزش مردم در راستای نگهداری بهتر از این حیوان به دلایل مختلفی به سرانجام نرسیده و به نظر می‌رسد برای نجات جان میلیون‌ها ماهی قرمز چاره‌ای جز دعوت به نخریدن و حذف این موجود زنده از سفره هفت‌سین وجود ندارد/شرق\nبه گزارش خبرآنلاین در این جوابیه آمده است: «دریافت هزینه استهلاک با اجرای کتاب ارزش نسبی خدمات سلامت از سال ۱۳۹۳ اصلاح شده و بیمارستان‌ها صرفا مجاز به دریافت جزء فنی خدمات هستند. همچنین طی پیگیری انجام شده توسط این معاونت تذکر لازم به مسئولین بیمارستان مذکور جهت اصلاح عنوان در صورت‌حساب بیماران داده شد.» ۴۷۴۷\nچرا بدن ما دچار خارش می‌شود؟\nخارش واکنش بشر است به بسیاری از محرک‌های بیرونی که به وسیله زیرمجموعه‌ای از اعصاب که مرتبط با درد هستند از طریق نخاع به مغز رسیده و منجر به حس خارش می‌شود. اما آیا دلیلی برای آن هست؟ و دقیقا چه چیزی باعث پیدایش این ویژگی آزاردهنده در پوست شده است؟\nبازه زمانی عمومی که در بیشتر کودکان دیده می‌شود به شرح زیر است:۶ ماهگی: سانترال انسیزور پایین۸ ماهگی: سانترال انسیزور بالا۱۰ ماهگی: لترال انسیزور بالا و پایین۱۴ ماهگی: دندان مولر اول۱۸ ماهگی: دندان نیش۲۴ ماهگی: دندان مولر دومعلائم دندان درآوردن نوزاد: معمولا فرایند دندان درآوردن برای همه کودکان یکسان نیست و در هر کدام از آن‌ها این فرآیند می‌تواند متفاوت باشد. لثه‌های او ممکن است پف کند: قبل از اینکه اولین دندان کودک نمایان شود؛ ممکن است لثه‌هایش قرمز، متورم و کبود گردد. کشیدن گوش: اگرچه این موضوع ممکن است نشانه عفونت گوش باشد اما می‌توان آن را نشانه دندان درآوردن نیز محسوب کرد. کاهش و تسکین درد هنگام دندان درآوردن نوزاد: در این شرایط که کودک شما با درد دست و پنجه نرم می‌کند باید روش‌هایی را برای کاهش و تسکین درد به کار بگیرید. بعد از اینکه اولین دندان کودک شما رشد کرد، سعی کنید آن را روزانه با یک پارچه نرم تمیز کنید.\nهفت معجزه لیمو برای سلامت و زیبایی/ آخرین آمار مبتلایان به ایدز در کشور\nدرصد اشتباهات این افراد در مقایسه با گروهی که ۷ ساعت خوابیده بودند، ۵ درصد بیشتر بود. شناسایی بیش از ۳۹ هزار بیمار مبتلا به ایدز در کشوررئیس اداره پیشگیری از ایدز و کنترل بیماری‌های آمیزشی وزارت بهداشت آخرین آمار مبتلایان به ایدز در کشور را ۳۹ هزار و ۵۴۹ نفر اعلام کرد. زنان؛ ۱۸ درصد مبتلایان به ایدزرییس اداره پیشگیری از ایدز و کنترل بیماری‌های آمیزشی وزارت بهداشت، افزود: ۸۲ درصد مبتلایان ایدز را مردان و ۱۸ درصد را زنان تشکیل می‌دهند. در واقع تنها یک سوم مبتلایان طبق تخمین از وضعیت ابتلای خود آگاه شده‌اند و دو - سوم دیگر از ابتلای خود آگاه نبوده و متاسفانه تحت مراقبت و درمان قرار ندارند. لیمو با خاصیت اسیدی و ضدباکتریایی که دارد، می‌تواند به‌عنوان سفیدکننده دندان هم مورد استفاده قرار بگیردلایه‌برداریبا استفاده از لیمو می‌توانید یک لایه‌بردار (اسکراب) طبیعی بسازید.\nبه گزارش اقتصادآنلاین به نقل از خبرآنلاین، حسن طاهری، در آستانه هفته سلامت گوارش، با اشاره به اینکه مصرف میوه و سبزیجات در پیشگیری از ابتلاء به سرطان‌های گوارش بسیار مؤثر است، گفت: چاقی، عدم تحرک، استرس و مصرف مواد غذایی ناسالم از عوامل دخیل در بروز سرطان است. این فوق تخصص بیماری‌های گوارش کبد، اظهار داشت: سرطان زمانی که به وقوع می‌پیوندد همچون زلزله‌ای به شمار می‌رود که همه بنیان‌های خانواده را در هم در می‌نوردد و بار فکری و اقتصادی زیادی را برای خانواده به همراه دارد. وی با اشاره به اینکه سرطان به طور کلی علاج خاصی ندارد، گفت: البته اگر سرطان در مرحله ابتدایی شناسایی شود درمان آن مشکل و پیچیده نخواهد بود و می‌توان راحت‌تر با این بیماری مقابله کرد. این فوق تخصص بیماری‌های گوارش و کبد در ارتباط با بهترین راه‌های پیشگیری از سرطان، ادامه داد: چاقی یکی از عواملی است که شانس ابتلاء به انواع سرطان‌ها را بیشتر می‌کند و بنابر این جوامع ماشینی امروز بیشتر از سایر جوامع درگیر سرطان شده‌اند. طاهری گفت: عدم تحرک، استرس، سبک غذایی ناسالم نیز از دیگر عوامل ابتلاء به سرطان به شمار می‌رود؛ بنابراین با فعالیت فیزیکی و استفاده از مواد غذایی سالم می‌توان ریسک ابتلاء به این بیماری را کاهش داد. وی در ارتباط با مصرف مواد غذایی، گفت: نمک، قند و چربی در مواد غذایی در صورتی که زیاد استفاده شود، شانس سرطان و ابتلاء به بیماری‌های قلبی عروقی را مضاعف می‌کند، این در حالی است که مصرف مواد غذایی حاوی فیبر همچون سبزیجات و میوه‌ها در پیشگیری از سرطان مؤثر است.\nبه گزارش اقتصادآنلاین به نقل از مهر، پروتئین‌ها انواع بسیار مختلفی دارند که هرکدام در بخش خاصی از بدن به مصرف می‌رسند. مصرف پروتئین برای بدن بسیار مفید است، اما همانطور که مصرف پروتئین مفید است مصرف بیش از حد آن هم سبب ابتلاء به برخی بیماری‌ها می‌شود. پروتئین یکی از مواد مغذی کلیدی و مفید برای بدن انسان است. بدن از پروتئین برای ترمیم و ساخت بافت‌ها (به عنوان مثال، عضلات، مو و ناخن‌ها)، برای ساخت و حفاظت از پوست، غضروف، استخوان‌ها، عضلات، و خون، و برای تولید مواد شیمیایی بدن (به عنوان مثال، هورمون‌ها و آنزیم‌ها) استفاده می‌کند. مصرف بیش از حد زیاد پروتئین با بروز مشکلات زیر مرتبط است: - کلسترول بالا- افزایش خطر ابتلاء به سرطان- بیماری کلیوی و تشکیل سنگ‌های کلیوی- اضافه وزن- یبوست یا اسهال\nاقدام غیرقابل توجیه فرانسه درباره مهندس ایرانی\nمربی کردستانی به مسابقات وزنه‌برداری قهرمانی جهان اعزام می‌شود\nوقتی زنان در رختکن کتک می‌خورند\nایران ورزشی•17 دقیقه قبل\nایثارگران وام ۵۰میلیون تومانی قرض الحسنه دریافت می‌کنند\nمطالبه تغییر با انتخابات پارلمانی در اروپا


کد خبر: ۱۱۵۳۸۶۹ ۲۶ تير ۱۳۹۷ | ۰۰:۰۱\nرئیس پلیس پایتخت اعلام کرد، فهرست ۵۰نفر از خریداران عمده سکه به منظور بررسی بیشتر در اختیار پلیس قرار گرفته است. به گزارش ایسنا، سردار حسین رحیمی درباره وضعیت بازار سکه و ارز گفت: سلطان سکه همان‌طور که آقای اژه‌ای اسمشان را حمید مظلومین اعلام کرد در اختیار پلیس آگاهی قراردارد و تاکنون ۱۸ نفر از نوچه‌ها و همدستانش که پسرش نیز جزو آنان است در اختیار پلیس قرار گرفته‌اند.\nوی با بیان این که این فرد سال ۹۱ نیز دستگیر شده و در همان مراحل دادگاه به اعدام محکوم شده بود، افزود: در مراحل دیگر حکم این فرد تغییر کرد و آزاد شد. تحقیقات درباره پرونده این فرد در حال پیگیری است. تعدادی از نوچه‌ها و اطرافیانش نیز با وثیقه‌های چند میلیونی و میلیاردی آزاد شده بودند. گردش مالی سلطان سکه، بیشتر از آنچه در تحقیقات اولیه اعلام شده، بوده است.