13.07.2017 shumilino1441 комментарий к записи 17 ліпеня – Дзень утварэння Шумілінскага раёна\nШчыра віншуем вас з 93-й гадавінай з дня ўтварэння Шумілінскага раёна!\nГісторыя Шуміліншчыны багата знамянальнымі падзеямі. Яна апалена полымем барацьбы ў гады Вялікай Айчынай вайны, праслаўлена працоўнымі здзяйсненнямі нашых продкаў.\nУ гэты святочны дзень словы шчырага прызнання і ўдзячнасці хочацца выказаць усім, хто на працягу многіх гадоў паўсядзённай працай ствараў сучасны воблік нашага раёна, памнажаючы яго матэрыяльныя і духоўныя каштоўнасці. Усе дасягненні, якія перадаюцца ў спадчыну бацькамі і дзядамі, мы збераглі і стараемся памнажаць.\nСёння ў раёне жывуць мэтанакіраваныя і адказныя людзі, дзякуючы працы якіх мяняецца ў лепшы бок жыццё роднага краю.\nУ раёне шмат робіцца для зручнасці, камфорту і дабрабыту людзей, якія тут жывуць. Утрымліваюцца ў парадку дамы і дарогі, добраўпарадкоўваюцца вуліцы і зоны адпачынку. Да паслуг насельніцтва – сучасныя гандлёвыя аб‘екты розных форм уласнасці, новы фізкультурна-аздараўленчы цэнтр, утульныя школы, дзіцячыя сады, установы культуры і аховы здароўя.\nАд душы жадаем шчасця, здароўя, дабра і дастатку кожнай сям’і, далейшых поспехаў у стваральнай працы на карысць сваёй маленькай Радзімы.\nЗ нагоды Дня ўтварэння Шумілінскага раёна 14-17 ліпеня ва ўсіх клубных установах пройдуць канцэрты, у бібліятэках будуць наладжаны выставы краязнаўчых матэрыялаў “Мая малая Радзіма” і “Шумілінскі раён: вехі гісторыі”.\nНадрукавана ў №54 ад 14.07.2017 г.\nТепло пришло. Время подумать про дрова\n1 комментарий по теме “17 ліпеня – Дзень утварэння Шумілінскага раёна”\n16.07.2017 в 7:07 пп


19 травень 2011, 14:11\nТым часам Аляксандар Лукашэнка паспрабаваў дэзавуіраваць свае выказваньні пра "вашывасьць" украінскага кіраўніцтва.\nСёньня ў Менску праходзяць пасяджэньні Саветаў кіраўнікоў урадаў СНД, ЭўрАзЭС і вышэйшага органу Мытнага саюзу. У Менск прыбылі кіраўнікі ўрадаў большасьці краін Садружнасьці, некаторыя дзяржавы прадстаўленыя намесьнікамі прэм'ераў.\nАпошнім у Менск прыляцеў расейскі прэм'ер Уладзімер Пуцін, у чацьвер а 13 гадзіне, традыцыйна спазьніўшыся адносна графіку хвілін на сорак. У гэты час у Нацыянальнай бібліятэцы ўжо павінна было пачацца паседжаньне Савету кіраўнікоў урадаў СНД. З-за спазьненьня Пуціна яно пачалося на гадзіну пазьней ад заплянаванага.\nПотым адно за адным у тым жа памяшканьні пройдуць паседжаньні прэм'ераў у рамках Эўразійскай эканамічнай супольнасьці і Мытнага саюзу. Выніковая прэсавая канфэрэнцыя прызначаная на 19.30. Але, як паказвае досьвед, перамовы прэм'ераў могуць і зацягнуцца.\nЧакаецца, што пасьля ўсяго расейскі прэм'ер сустрэнецца зь беларускім кіраўніком Аляксандрам Лукашэнкам. Галоўная тэма для абмеркаваньня — падтрымка Расеяй беларускай эканомікі ў крызісны пэрыяд. Беларусь хоча ад Расеі і ЭўрАзЭС каля 6 мільярдаў даляраў крэдытаў. Расея настойвае, што пазыкі павінны быць абумоўленыя прыватызацыяй аб'ектаў дзяржаўнай уласнасьці Беларусі. З Пуціным у Менск прыбыў і міністар фінансаў Аляксей Кудрын.\nТым часам А. Лукашэнка сёньня раніцай сустрэўся з кіраўніком ураду Ўкраіны Міколам Азаравым.\n"Беларусь як была, так і застаецца вернай сваім прынцыпам, як была надзейнай саюзьніцай братэрскай Украіны, гэтак і застаецца", — заявіў Лукашэнка ўкраінскаму прэм'еру.\n"Мы гатовыя супрацоўнічаць па ўсіх напрамках, адстойваць сумесна з Украінай пытаньні, без усялякіх ваганьняў, пытаньні, якія цікавяць Украіну і нас. Я прашу гэта перадаць прэзыдэнту Януковічу, што мы заўсёды былі і застанемся вернымі сваім прынцыпам ва ўзаемаадносінах з нашай братэрскай Украінай".\nГэтыя словы Лукашэнкі можна разглядаць як спробу дэзавуіраваць ягонае ранейшае рэзкае выказваньне на адрас афіцыйнага Кіева, які не пусьціў яго на чарнобыльскую канфэрэнцыю з удзелам Барозу. Тады Лукашэнка заявіў пра "вашывасьць" украінскага кіраўніцтва.


Montale Aoud Purple Rose духи, купить туалетную воду Montale Aoud Purple Rose оригинал с доставкой, отзывы, описание аромата\nГлавная / Каталог парфюмерии / Montale Aoud Purple Rose\nТуалетная вода Montale Aoud Purple Rose от Montale\nMontale Aoud Purple Rose 20ml edp 82.80 BYN В наличии\nMontale Aoud Purple Rose 50ml edp 186.94 BYN В наличии\nMontale Aoud Purple Rose vial 2ml edp 0.00 BYN Под заказ\nMontale Aoud Purple Rose test 100ml edp 0.00 BYN Под заказ\nMontale Aoud Purple Rose 100ml edp 0.00 BYN Под заказ\nТуалетная вода Montale Aoud Purple Rose в Минске\nВы можете заказать и купить оригинальную туалетную воду Montale Aoud Purple Rose в нашем интернет-магазине по телефонам ниже или оформив заказ через корзину:\nА также ознакомиться с ценами и описанием аромата Montale Aoud Purple Rose.\nСтавь лайк если тебе нравится аромат "Montale Aoud Purple Rose" от Montale\nПарфума Aoud Purple Rose ад Montale - гэта раскоша Ўсходу, створаная для праўдзівых знатакоў падобных водараў. Яго стваральнік П'ер Монтель выпусціў кампазіцыю ў 2012 году. Разлічаны на вузкую аўдыторыю, ён не пакіне абыякавым нікога. Парфума, у склад якога ўваходзяць толькі дарагія маслы, нагадаюць мужчыну пах дарагой скуры і высакароднай драўніны. Ён верне іх у часы сапраўдных джэнтльменаў і займальных прыгод. Жанчына, сталая ўладальніцай гэтага водару, адчуе сябе цудоўнай пустэльніцай гарэма ці спакуслівай куртызанкай.\nПарфума Aoud Purple Rose ад Montale ставіцца да мана водарам. У яго склад уваходзіць усяго два кампанента - ружа "таиф" і дрэва вуд. Яны прызнаны самымі дарагімі і высакароднымі інгрэдыентамі ў свеце парфумерыі.\nВы смотрите: Montale Aoud Purple Rose\nMontale Aoud Purple Rose vial 2ml edp (артикул - 37030)\nMontale Aoud Purple Rose test 100ml edp (артикул - 33674)\nMontale Aoud Purple Rose 100ml edp (артикул - 33672)


Амэрыканская журналістыка ганарыцца сваімі традыцыямі дакладнасьці, справядлівасьці і збалянсаванасьці. Аднак празьмернае жаданьне быць заўсёды першым – іншым разам можа сур’ёзна пашкодзіць дакладнасьці. Гэта яскрава выявілася на прыкладзе тэлевізійных рэпартажаў у часе цяперашніх прэзыдэнцкіх выбараў у ЗША. Заходнія камэнтатары аналізуюць ролю СМІ ў амэрыканскай выбарчай кампаніі.\nНекаторыя палітычныя аналітыкі выказваюць спачуваньне амэрыканскім тэлестанцыям, якія двойчы паведамілі недакладныя зьвесткі аб пераможцы ў штаце Флёрыда. У аўторак увечары пяць галоўных тэлеканалаў перадалі, што галасаваньне ў Флёрыдзе на падставе кампутарных прагнозаў выйграў дэмакратычны кандыдат Эл Гор. Праз гадзіну яны скасавалі інфармацыю, а пасьля паўначы фактычна прысудзілі перамогу Джорджу Бушу. Аднак, урэшце, давялося аспрэчыць і гэтае паведамленьне.\nНа думку аналітыкаў, імкненьне быць першымі прывяло да таго, што паважаныя тэлестанцыі страцілі пільнасьць.\nПяць асноўных тэлесетак разам з агэнцыяй Associated Press рабілі прагнозы адносна вынікаў выбараў на падставе базы дадзеных адмысловай Службы навінаў для выбаршчыка. Гэтая служба робіць так званыя "exit polls" – апытаньні людзей, якія прагаласавалі. Дадзеныя апытаньняў у спалучэньні з вынікамі выбараў аналізуюцца адмысловай групай. Звычайна такі аналіз дае дакладную карціну, аднак у аўторак сыстэма дала збой.\nЛічыцца, што кампутарная база дадзеных – адзіная крыніца інфармацыі для ўсёй прэсы ў гэтым выпадку – дала няслушны вынік. Аднак, аналітык кампаніі Эй-Бі-Сі заявіў у інтэрвію газэце The New York Times, што праблема была перадусім справакаваная нездаровай канкурэнцыяй тэлеканалаў. Паводле ягоных словаў, ён і ягоная каманда на Эй-Бі-Сі былі супраць таго, каб у сьпешцы абвяшчаць Буша пераможцам, аднак іншыя тэлеканалы ўжо зрабілі такую заяву, і гэта, паводле аналітыка, зрабіла велізарны ціск на Эй-Бі-Сі, якая было вымушанае паступіць так жа.\nПадобныя прыклады прыводзяць і некаторыя іншыя аналітыкі, якія запэўніваюць, што падалі сумнеўную інфармацыю толькі зь меркаваньняў канкурэнцыі.\nНа думку аналітыка Ўнівэрсытэту Вірджыніі Лары Сабата, амэрыканская публіка больш давярае інфармацыі, калі яна сыходзіць з некалькіх крыніцаў. Ён пацьвярджае, што некаторыя тэлеканалы згубілі пільнасьць, як толькі іншыя абвесьцілі аб перамозе ў штаце.\n(Сабата: ) “Яны хочуць быць першымі, чаго б гэта ім не каштавала. Нікога ў краіне не цікавіць, які з тэлеканалаў быў першым, альбо калі прагучала інфармацыя – а 8-ай, 9-ай альбо 10-ай гадзіне. Краіна хоча, каб яна была слушнай, а яны ня справіліся з гэтым. Пацярпелі няўдачу і тэлеканалы, і Служба навінаў для выбаршчыка.”\nАналітыкі нагадваюць, што аб важнасьці галасаваньня ў штаце Флёрыда было вядома загадзя, і таму факту, што тэлеканалы не праверылі дадзеных з гэтага штату, няма ніякага дараваньня.\nДарэчы, телевізійныя сеткі не ўпершыню крытыкуюцца за асьвятленьне выбараў. Так, у 1980 тэлебачаньне пасьпяшалася абвесьціць аб перамозе Рэйгана над Картарам. Паведамленьне прагучала, калі на Ўсходнім узьбярэжжы быў надвячорак – задоўга да таго, як жыхары Заходняга ўзьбярэжжа нават пачалі галасаваць. І хаця прагнозы спраўдзіліся, многія амэрыканцы выказвалі незадаволенасьць такой падачай інфармацыі. Каманды тэлевізійных аналітыкаў былі выкліканыя ў Кангрэс для тлумачэньняў.\nСумнеўна, што Кангрэс прыняў бы закон, які б забараняў падобныя заўчасныя абвешчаньні вынікаў выбараў – у ЗША прэса незалежная. Але тэлеканалы далі слова спыніць гэтую практыку. Цяпер яны ня возьмуцца абвяшчаць пераможцу да таго часу, пакуль не зачыняцца ўсе выбарчыя ўчасткі ў краіне.


Вярхоўная Рада Ўкраіны заявіла, што прэзыдэнцкія выбары ў Беларусі не былі ні свабоднымі, ні сумленнымі\n15 верасень 2020, 13:21\nБел-чырвона-белыя сьцягі ў Вярхоўнай Радзе Ўкраіны. 4 верасьня 2020 году.\nВярхоўная Рада Ўкраіны ўхваліла заяву аб сытуацыі ў Беларусі пасьля прэзыдэнцкіх выбараў 9 жніўня, у якой дэпутаты большасьцю галасоў асудзілі гвалт над удзельнікамі мірных пратэстаў і заклікалі беларускія ўлады да цывілізаванага і дэмакратычнага дыялёгу з грамадзтвам.\nУ заяве адзначаецца:\n«Вярхоўная Рада Ўкраіны лічыць, што прэзыдэнцкія выбары ў Беларусі не былі ні свабоднымі, ні сумленнымі. Выбары прайшлі пры поўнай адсутнасьці канкурэнцыі паміж кандыдатамі, свабоднымі СМІ і аўтарытэтнымі назіральнікамі ад міжнародных арганізацый, такіх як АБСЭ і Рада Эўропы.\nВыбары прэзыдэнта Беларусі прайшлі з істотнымі парушэньнямі, шматлікімі адмовамі ў рэгістрацыі кандыдатаў і непразрыстым падлікам галасоў. Мы лічым непрымальным запалохваньне апанэнтаў, зьняволеньне іх у турму, стварэньне перашкодаў для незалежных нацыянальных назіральнікаў на выбарчых участках, парушэньне права выбарнікаў на свабоднае волевыяўленьне, а таксама поўны кантроль уладаў над Цэнтральнай выбарчай камісіяй Беларусі.\nУсё гэта дае падставы меркаваць, што афіцыйна абвешчаныя вынікі выбараў прэзыдэнта Рэспублікі Беларусь не адлюстроўваюць рэальнага волевыяўленьня грамадзян Беларусі».\nШто казалі прадстаўнікі франкцый\n«Тыя падзеі, якія мы назіралі ў Беларусі, даюць падставы сьцьвярджаць, што абнародаваныя вынікі не адлюстроўваюць рэальнага волевыяўленьня беларускіх грамадзян. У заяве асуджаюцца мэтады, якія выкарыстоўвае афіцыная ўлада Беларусі; выказваецца недапушчальнасьць выкарыстаньня сілаў Расейскай Фэдэрацыі і АДКБ для нармалізацыі сытуацыі», — заявіў кіраўнік парлямэнцкага камітэту ў замежнай палітыцы і міжпарлямэнцкай супрацы Аляксандар Мярэжка (фракцыя «Слуга народу»).\nДэпутат дадаў, што ў заяве таксама зьмяшчаецца заклік да ўладаў Беларусі разьвязаць сытуацыю з удзелам міжнародных пасярэднікаў.\nДэпутатка фракцыі «Голас» Саламія Баброўская заклікала ўрад Украіны распрацаваць меры падтрымкі грамадзян Беларусі, якія вымушаны ўцякаць з краіны ад перасьледу ў пошуках бясьпекі.\nНекаторыя дэпутаты, у тым ліку ад праўладнай фракцыі, трымалі на сваіх плячах бел-чырвона-белы сьцяг на знак падтрымкі і салідарнасьці зь беларускім народам.\nДэпутат фракцыі «Эўрапейская салідарнасьць» Аляксей Ганчарэнка перакананы, што Вярхоўная Рада Ўкраіны мусіла заявіць аб непрызнаньні вынікаў выбараў, як гэта зрабілі Польшча ды Літва:\n«Заява нашай улады слабая. Дзе рэакцыя Зяленскага на надгляд нашага амбасадара на ўезьдзе ў Беларусь, на тыя бязглуздыя заявы, якія робіць дыктатар Лукашэнка пра Ўкраіну, што мы нібыта яму перашкаджаем жыць? Дзе рэакцыя на гэтыя не дружалюбныя, а варожыя словы ў наш адрас з боку Лаўрова, Пуціна і ўсіх іншых? Я тут пачуў, як гавораць „прэзыдэнт Лукашэнка“. Няма ніякага прэзыдэнта Лукашэнкі. Ёсьць дыктатар, узурпатар Лукашэнка, і рэчы трэба называць сваімі назвамі. На жаль, наша заява слабая, але я ўпэўнены, што беларускі народ пераможа».\nФракцыя «Бацькаўшчына» пацьвердзіла сваю пазыцыю, што для разьвязаньня сытуацыі ў Беларусі неабходна правесьці новыя выбары.


УВРМ БГУ - День Матери в БГУ\nДень Матери в БГУ\nУсяго чатыры літары, а колькі любові і ласкі стаіць за гэтым словам! Дзень маці з БДУ (+відэа)\nНа гэтым тыдні святкуецца Дзень маці. Гэта свята можна назваць адным з самых светлых, самых добрых і самых цёплых дзён у годзе. Бо менавіта ў гэты дзень мы ўшаноўваем і віншуем самых блізкіх і дарагіх жанчын кожнаму чалавеку на святле.\nМама… Адно слова, чатыры літары, а колькі любові і ласкі, колькі клопату, перажыванняў, колькі веры і надзеі стаіць за гэтым словам! Маму можна назваць адзіным чалавекам, які зразумее, які заўсёды будзе пра цябе клапаціцца, які будзе любіць цябе заўсёды, нягледзячы ні на што!\nБеларускі дзяржаўны ўніверсітэт таксама не пакінуў без увагі гэта свята. Велізарная колькасць мерапрыемстваў, конкурсаў, канцэртаў праводзіцца як у рамках факультэцкай працы, так і ў маштабах усяго ўніверсітэта.\n14 кастрычніка паштовыя канверты разляцеліся па ўсёй Беларусі – студэнты БДУ разам з пярвічнай прафсаюзнай арганізацыяй студэнтаў адправілі віншавальныя паштоўкі сваім мамам.\nЛюбы ахвотнік мог паўдзельнічаць у акцыі “Павіншуем нашых мам разам!”, якая прайшла ў фае галоўнага корпуса БДУ. Для гэтага дастаткова было напісаць цёплыя словы і шчырыя віншаванні для сваіх мілых матуль, а прафкам студэнтаў даў пяшчотныя паштоўкі і канверты.\nСтудэнты загружалі ў Instagram сумеснае фота з мамай з хэштэгам #i_love_mom.\nДзень маці ў БДУ прайшоў насычана і ярка, застаецца толькі спадзявацца, што добрыя словы і прыемныя неспадзеўкі для нашых мам не скончацца разам са святам. Мілыя Матулі, дзякуй за жыццё! Вы – яго найлепшае ўпрыгожванне!\nУпраўленне па выхаваўчай працы з моладдзю прапанавала студэнтам прыняць удзел у акцыі “#MothersDaywithBSU”. Сутнасць дадзенай акцыі простая, а сэнс яе і мэта неверагодна глыбокія. Навучэнцы alma mater змаглі прызнацца свайму самаму блізкаму і дарагому чалавеку ў любові, пазмагацца за званне пераможца і падзяліць радасць перамогі разам са сваёй мамай на святочным канцэрце ў Ліцэі БДУ.\nДля таго, каб прыняць удзел у дадзенай акцыі, неабходна было выкласці ў сацыяльную сетку фота з хэштэгам #MothersDaywithBSU.\nАкрамя таго, студэнты публікавалі ўласныя вершы, кранальныя прызнанні ў прозе пад фатаграфіямі з самымі роднымі і блізкімі людзьмі.\nПагадзіцеся, што нягледзячы на ўсю любоў да нашых мам, чамусьці нярэдка выходзіць так, што фатаграфій з імі атрымліваецца вельмі мала? І БДУ дапамог выправіць гэта.\n14 кастрычніка УВРМ разам з саюзам жанчын БДУ падвялі вынікі. У намінацыі “Мама і я” па рашэнні журы найлепшым прызнаны здымак другакурсніцы філалагічнага факультэта Анастасіі Рабко, а ў анлайн-галасаванні перамагла трэцякурсніца фізічнага факультэта Анастасія Таболіч. У намінацыі “Я – мама” журы зацвердзіла пераможцам лабаранта батанічнага саду БДУ Алену Сапажкову. За выкладчыка кафедры камп’ютарнай лінгвістыкі і лінгвадыдактыкі факультэта сацыякультурных камунікацый Кацярыну Курчаву было аддадзена большасць галасоў у анлайн-галасаванні.\nУсяго ў конкурсе прынялі ўдзел 55 студэнтаў і супрацоўнікаў БДУ. Ацэньваліся не толькі здымкі, але і подпісы пад імі – кароткія па форме і ёмістыя па змесце прызнанні ў любові самаму дарагому чалавеку – маме.\nДадзены фотаконкурс стаў вельмі карысным, многім людзям ён дапамог у чарговы раз успомніць самыя яркія і светлыя моманты, якія ў іх здарыліся разам з іх мамай. Шмат хто зноў прызнаўсы ў любові і падзякавалі самаму блізкаму і дарагому чалавеку – маме – за ўсё, што яна рабіла, робіць і працягвае рабіць для сваіх дзяцей.\nІ нягледзячы на тое, што пераможцаў у дадзенай акцыі толькі некалькі, усё адно станоўчыя эмоцыі атрымалі ўсе ўдзельнікі акцыі. Бо кожны з іх на фота і па жыцці знаходзіцца побач з найлепшым чалавекам на зямлі, з самым дакладным і адданым сябрам, з самай блізкай і роднай жанчынай – МАМАЙ…\nАнастасія Таболіч , фізфак\nАнастасія Рабко, філфак\nКацярына Курчава ФСК\nАлена Сапажкова , біяфак\nМатериал взял из газеты "Універсітэт"


“Наша Ніва”: “Замяталін зноў запатрабаваны ў штабе Лукашэнкі”\n09 люты 2006, 09:49\nРадыё Свабода “Народная Воля” пад рубрыкай “Як нас дураць” піша: беларускія “лукамольцы” ў 1999-м ўзяліся за будаўніцтва жылых дамоў, якія дагэтуль недабудаваныя. Супраць начальніка эканамічнага аддзелу БРСМ Генадзя Пашука заведзеная крымінальная справа – ён абвінавачваецца ў фінансавых махінацыях на суму ў 20 мільёнаў даляраў.\nСьветлагорскі “Ранак плюс” друкуе сьпіс дэлегатаў на трэці Ўсебеларускі народны сход: старшыні аблвыканкаму, райвыканкаму, дырэктары прадпрыемстваў, дэпутаты. Разам зь імі паедуць у Менск і прыватны прадпрымальнік, мэдсястра, машыніст, супрацоўніца “Беларусбанку”, трактарыст і даярка...\n“Брестский курьер” расказвае гісторыю праваабаронцы Ўладзімера Вялічкіна. У 2001 годзе за распаўсюд Дэклярацыі правоў чалавека суд Ленінскага раёну Берасьця пакараў яго штрафам. Усе астатнія беларускія судовыя інстанцыі пакінулі тое рашэньне ў сіле. Тады спадар Вялічкін зьвярнуўся ў Камісію па правох чалавека ААН. Расказвае журналіст Зьміцер Паталятаў:\n(Паталятаў: ) “Прайшло 5 гадоў, і літаральна нядаўна Камісія ААН прызнала, што Беларусь парушыла Дэклярацыю аб палітычных і грамадзянскіх правах, і павінна кампэнсаваць страты Ўладзімеру Вялічкіну. А намесьнік старшыні Вярхоўнага Суду Беларусі спадар Калінковіч адказаў, што дадзеная заява пакідаецца без сатысфакцыі. Таму Вялічкін зноў зьбіраецца зьвярнуцца ў Камісію ААН”.\n“Наша Ніва” паведамляе: “Замяталін зноў запатрабаваны ў штабе Лукашэнкі”. Тыднёвік піша таксама пра графік паездак Аляксандра Мілінкевіча па Беларусі. На 2 сакавіка заплянаваная ягоная першая сустрэча з выбаршчыкамі ў Менску. Яна мае адбыцца на Плошчы Свабоды а 18-й гадзіне.\nУ Магілёве адмянілі сустрэчу пісьменьнікаў Сьвятланы Алексіевіч і Ўладзімера Арлова з ліцэістамі – нібыта не знайшлося месца ды й ліцэісты былі занятыя, піша “Комсомольская правда” в Белоруссии”.


Другі паўдневаславянскі ўплыў і яго роля ў гісторыі пісьменства. “Пляценне славес” і творчасць Грыгорыя Цамблака\nНовыя тэнэнцыі сустракалі пэўнае супраціўленне, якое заключалася ў спробах архаізацыі пісьмовай мовы. Архаіз.арф. + абстрактны псіхалагізм – калі пачалі ўяўляць рэліігйныя пачуцці чалавека. Гэтыя з’явы былі звязаны з другім пазднева-славянскім ўплывам, ў рэчышчы якога адбывалася першая спроба звярнуцца да псіхалагізма і ўнутраннага свету чалавека. Другі паўдневаславянскі перыяд даў моцны імпульс для развіцця пісьменства.\nВыдатныя творы ў рэчышчы рытарычна-панегірычнага стылю (“пляценне славес”), які “патрабаваў асабістага, аўтарскага вынаходніцтва значна больш, чым папярэднія стылі літаратурнага выкладання”.\nГрыгорый Цамблак (1364-1419) – яркі пісьменнік і славуты царкоўны дзеяч славянскага свету. Балгарын паводле паходжання, ён на запрашэнне Вітаўта пераехаў у ВКЛ і заняў у 1415 г. пасаду Кіеўскага мітрапаліта. Пры ім Праваслаўная царква ВКЛ набыла статус аўтакефальнай, незалежнай ад Масквы.\nУ беларускі перыяд творчасці Г.Ц. плённа працягваў літаратурную творчасць. Дакладна вядома, што ў гэты час ён напісаў выдатнае ў мастацкім плане “Усхвальнае слова айцам Канстанцкага сабору”, якое затым агучыў на гістарычным Канстанцкім сабору 1418 г.\nНа старонках твора пісьменнік узняў пытанне аб злучэнні заходняй і ўсходняй цэркваў. Ён заклікаў да спынення ўзаемных дакораў і прэтэнзій, даказваў, што ў Царквы ёсць адзіны пастыр – Хрыстос, таму яна мусіць быць адзінай і непадзельнай, як гэта было адпачатку і на працягу доўгага часу.\n“Усхвальная слова...” вельмі адметнае ў стылёвым сэнсе. Яно напісана паводле традыцый высокага красамоўства і рыторыкі. У ім адчуваецца ўздзеянне беларускай літаратурнай школы, уплыў аратарскага майстэрства Кірылы тураўскага і Кліма Смаляціча.\nАсаблівасці яго манеры:\n· Ускладненне царкоўнаславянскай мовы\n· Выкарыстанне рукапісу, рытмічна арганізаваных сказаў\n· Шматлікасць сінонімаў, чым павінна перадавацца крайне эмацыянальная экспрэсія.\nБеларуска-літоўскія хронікі. Эвалюцыя жанру. Апісанне дынастыйнай барацьбы ў ВКЛ у “Летапісе вялікіх князеў літоўскіх”. Гістарычныя, легендарныя і сямейна-побытавыя эпізоды ў беларуска-літоўскіх хроніках.\nНовыя якасці і рысы набыло беларускае летапісанне ў XV ст. У сувязі з завяршэннем палітычнай цэнтралізацыі і ўзмацненнем этнічнага аб’яднання беларускіх зямель узніклі агульнадзяржаўныя, беларуска-літоўскія паводле зместу і характару летапісы. Яны з’явіліся вынікам новых ідэйна-палітычных тэндэнцый і гістарычных канцэпцый эпохі, яркім адлюстраваннем новага этапу ў гістарычным жыцці беларускага народа. У іх выявіліся погляды перадавых грамадскіх сіл Беларусі і Літвы першай паловы XV ст., якія стаялі на баку вялікакняжацкай улады, што змагалася супраць феадальнай раздробленасці за адзінства і магутнасць краіны, за яе высокі міжнародны аўтарытэт. Першым летапісным творам, скадзеным з новых, агульнадзяржаўных пазіцый, быў “Летапіс вялікіх князеў літоўскіх”.\nЕн прысвечаны апісанню Літвы, Беларусі і Украіны XІV – пачатку XV ст., гісторыі напруджанай барацьбы за ўладу паміж нашчадкамі князя Гедыміна, барацьбы за палітычнае аб’яднанне ўсходнеславянскіх зямель.\nУ цэнтры ўвагі невядомага аўтара – жорсткая, бескампрамісная барацьба паміж князямі Ягайлам Альгердавічам, якіпасля смерці ў 137 г. свайго бацькі стаў вялікім князем літоўска-беларускім, і яго дзядзькам Кейстутам Гедымінавічам. Баючыся магутнага Кейстута, які меў вялікі ўплыў у дзяржаве і ў марах бачыў на вялікакняжацкім пасадзе ў Вільні свайго любімага сына Вітаўта, Ягайла вырашыў пазбавіцца ад небяспечнага дзядзькі. Шукаючы падтрымкі, ен учыніў змову з нямецкімі крыжакамі. Мудры і рашучы Кейстут опярэдзіў пляменніка і захапіў сталіцу княства Вільню. Неўзабаве непакорлівы Ягайла вярнуў сябе вялікакняжаці пасад. Івось праціўнікі сыходзяцца на рашучую бітву. Аднак у апошні момант, апавядае летапісец, Ягайла прысылае ганцоў з прапановай мірна ўладзіць дынастычную спрэчку і запрашае да сябе Кейстута з Вітаўтам для перагавораў. Пасля некаторых ваганняў князі прымаюць прапанову і накіроўваюцца ў стан праціўніка, дзе былі здрадліва палонены і адвезены ў Крэўскі замак. Стары князь па загадзе Ягайлы быў задушаны, а яго сын паспеў выратавацца, пераапрануўшыся ў жаночае адзенне. Вітаўт уцек у Прусію да крыжакоў.\nГісторыя барацьбы Кейстута з Ягайлам выкладзена ў “Летапісе” емка, дакладна, дынамічна, выразна. Твор дадаткова ажыўляюць каларытныя дыялогі, простая мова герояў. Нягледзячы на знешні аб’ектывізм апавядання, симпатыі аўтара цалкам на баку Кейстута и Вітаўта, якія намаляваны з яўным спачуваннем як сумленныя і высакародныя рыцары ў супрацьвагу здрадліваму, няўдзячнаму і бязлітаснаму Ягайлу.\nЯк паказваюць асобныя дэталі зместу, агульная накіраванасць, мова, стыль твора, першапачатковая частка “Летапісу” напісана ў свецкім асяроддзі, блізкім да князя Вітаўта, дзесьці ў канцы XІV ст. з мэтай гістарычна абгрунтаваць права гэтага князя на вялікакняжацкі пасад у Вільні, апраўдаць яго паводзіны ў той міжусобнай спрэчцы і асудзіць перад гісторыяй Ягайлу, забойцу Кейстута.\nДата добавления: 2016-10-30; просмотров: 1356 | Нарушение авторских прав\nЗ гісторыі беларускай графікі\nЗабельская школа драматургіі. Творчасць Міхаіла Цяцерскага і Каэтана Марашэўскага. “Камедыя” Каэтана Марашэўскага: загадка сцэнічнай неўміручасці твора\nЗнікненне беларускай сілабічнай паэзіі. Творчасць А. Рымшы. Эпіграма як літаратурны жанр\nРазвіцце беларускай мемуарыстыкі ў старажытны перыяд. Творчасць Федара Еўлашэўскага\nТема 4. Національно-визвольна війна українського народу з кін. ХУІ-серед. ХУІІ ст. Україна у другій половині ХУІІ-ХУІІІ ст\nУкраїна в другій половині ХVІІ – ХУІІІ ст\nУсі поняття, що застосовуються у нормативно-правових актах, можна поділити на дві категорії: перші з них формально чітко визначені, а другі мають оціночний характер


Мары Дрэслер — Вікіпедыя\n9 лістапада 1868(1868-11-09)[…]\nCobourg[d], Антарыа, Канада\n28 ліпеня 1934(1934-07-28)[…] (65 гадоў)\nСанта-Барбара, акруга Санта-Барбара[d], Каліфорнія, ЗША\nкінаактрыса, кінапрадзюсар, тэатральная актрыса, сцэнарыст, кінарэжысёр\n1914 – 1933\nМэры Дрэслер на ВікіСховішчы\nМары Дрэслер (англ.: Marie Dressler, 9 лістапада 1868 — 28 ліпеня 1934) — канада-амерыканская актрыса, уладальніца прэміі «Оскар».\nДрэслер, народжаная Лэйла Мары Корбер, нарадзілася ў канадскім горадзе Кобарг 9 лістапада 1868 года ў сям’і аўстрыйца Аляксандра Рудольфа Корбера і яго жонкі Ганны Хендэрсан. Яе акцёрскі талент выявіўся яшчэ ў дзіцячым узросце, а яе кар’ера на сцэне пачалася яшчэ ў 14 гадоў. У 1892 годзе яна дэбютавала на Брадвеі. Мары першапачаткова хацела стаць опернай спявачкай, але ўсё ж схілілася да вадэвіля. У пачатку 1900-х гадоў яна была ўжо адной з самых яркіх зорак у вадэвіля. У 1909 і 1910 гадах запісала 2 пласцінкі на «Edison Records».\nУ 1902 годзе яна пазнаёмілася з маладым канадскім акцёрам Макам Санетам і дапамагла яму атрымаць працу ў тэатры. Пасля таго як Санет стаў уладальнікам уласнай кінастудыі ён запрасіў Мары на ролю Цілі Бэнкс у свой фільм «Перапынены раман Цілі» (1914). У наступныя чатыры гады яна з’явілася яшчэ ў некалькіх фільмах, перш чым зноў не вярнулася ў вадэвілі.\nУ 1919 годзе пасля страйку акцёраў у Нью-Ёрку Акцёрская асацыяцыя прызначыла Дрэслер сваім першым прэзідэнтам. У 1927 годзе Мары патрапіла ў чорны спіс тэатральных прадзюсараў з-за таго, што прытрымлівалася жорсткай пазіцыі ў многіх акцёрскіх выступах. Але ў Мары заставалася шмат прыхільнікаў і сярод іх быў уладальнік MGM канадзец Луіс Б. Майер. Менавіта ён дапамог Дрэслер у 1927 годзе аднавіць яе кінакар’еру. Мары хутка дасягнула поспеху як кінаактрыса ў камедыях, нягледзячы на тое, што ўжо ёй ужо было 60 гадоў.\n↑ 2,0 2,1 Marie Dressler // Internet Broadway Database — 2000. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ 3,0 3,1 Marie Dressler // Find a Grave — 1995. Праверана 9 кастрычніка 2017.\n↑ https://wfpp.cdrs.columbia.edu/pioneer/ccp-marie-dressler/ Праверана 5 чэрвеня 2019.\nСайт прысвечаны Мары Дрэслер (англ.)\nСайт Мары Дрэслер (англ.)\nAllMovie · AlloCiné · ČSFD · Danish Film Database · Discogs · Internet Broadway Database · Internet Movie Database · Кинопоиск · MusicBrainz\nBIBSYS: 98032040 · BNC: a11806114 · BNE: XX1760398 · BNF: 141732040 · CiNii: DA1391681X · CONOR: 52791395 · GND: 120573482 · ISNI: 0000 0000 8359 3438 · LCCN: n85151802 · NTA: 074364537 · NUKAT: n2021087732 · SUDOC: 16403661X · VIAF: 14982534 · WorldCat VIAF: 14982534\nУзята з "https://be.wikipedia.org/w/index.php?title=Мары_Дрэслер&oldid=3777287"\nПахаваныя на могілках Форэст-Лаўн\nАктрысы нямога кіно\nАпошняе змяненне старонкі адбылося 19:07, 19 студзеня 2021.


14.04.2021 14.04.2021 Прысожскі Край\t0 Комментариев\nФелікс Шкірманкоў – беларускі пісьменнік, член Саюза беларускіх пісьменнікаў.\nФелікс Шкірманкоў нарадзіўся 27 мая 1926 года ў мястэчку Прапойск, у сям’і служачага. У 1933 годзе пайшоў у школу. У 1939 годзе бацьку перавялі ў Глуск, і сям’я пераехала разам з ім. У студзені 1941 года Фелікса прынялі ў камсамол, у чэрвені ён закончыў васьмігодку. Марыў паступаць на геолага. 20 чэрвеня 1941 года адправіў дакументы на Урал у Алапаеўскі геолагаразведвальны тэхнікум. А 22 чэрвеня 1941 года пачалася вайна…\nПятнаццацігадовым падлеткам Фелікс Шкірманкоў уступіў у знішчальны батальён гарадскога пасёлка Глуск. Пасля сканчэння спецыяльнай партызанскай школы перайшоў лінію фронту і змагаўся на акупаванай тэрыторыі Беларусі ў брыгадзе Ф.С.Шляхтунова, якая з 1943 года насіла імя генерала Л.М.Даватара. Двойчы быў паранены. У красавіку 1944 года накіраваны Беларускім штабам партызанскага руху на вучобу ў Маскоўскае Чырвонасцяжнае ваенна-інжынернае вучылішча, пасля – 4-ы Украінскі фронт, камандзір узвода разведкі 113-га асобнага ордэнаў Багдана Хмяльніцкага і Чырвонай Зоркі інжынерна-сапёрнага батальёна. І зноў раненне…\nВайну Фелікс Уладзіміравіч закончыў пад Прагай. Мае баявыя ўзнагароды: ордэн Чырвонага Сцяга, два ордэны Айчыннай вайны І ступені, медалі “За адвагу”, “Партызану Айчыннай вайны” І ступені, “За Пабеду над Германіяй”.\nЗ 1948 па 1951 гады Фелікс Шкірманкоў праходзіў службу ў органах Дзяржбяспекі Магілёўскай вобласці. Дэмабілізаваўся ў 1951 годзе, скончыў у Магадане курсы тэхнікаў-геолагаў, горны факультэт Усесаюзнага завочнага інстытута горада Масквы, працаваў геолагам, начальнікам геолагаразведвальнай партыі на Калыме, паўвостраве Чукотка, узбярэжжы Ахоцкага мора (Расія).\nПрафесія геолага-пашукавіка, а затым геолага-разведчыка дала магчымасць мець сувязь з прыродай. Убачанае, запаўшае ў сэрца стала прасіцца на бумагу. Ужо ў той час пачалі зараджацца першыя замалёўкі, апавяданні, вершы, якія Фелікс Уладзіміравіч аднёс у рэдакцыю газеты “Охотско-эвенская правда” – гэта быў першы вопыт супрацоўніцтва з перыядычнымі выданнямі, своеасаблівы допінг, адкрыўшы дзверы рэдакцый абласных і рэспубліканскіх газет.\nУ ліпені 1979 года Фелікс Уладзіміравіч Шкірманкоў вярнуўся ў родны Слаўгарад. Працаваў загадчыкам аддзела ў раённай газеце “Ленінскае слова” (1989 — 1990 гг.). У 1989 годзе стварыў грамадскі камітэт “Дзеці Чарнобыля”.\nУ 1991 годзе землякі абралі Фелікса Шкірманкова старшынёй гарадскога Савета народных дэпутатаў. На гэтай пасадзе ён працаваў да 1995 года і засведчыў сваю годнасць грамадзяніна і патрыёта Беларусі, выявіў арганізатарскі талент і высокія чалавечыя якасці.\nДрукавацца Фелікс Уладзіміравіч пачаў з пачатку 1990-х годоў ў часопісах “Полымя” і “Нёман”, штотыднёвіку “Літаратура і мастацтва”. У 1990 годзе ў выдавецтве “Юнацтва” выйшла кніжка апавяданняў для дзяцей “Кто обидел медведя?” (на рускай мове), а ў сакавіку 1995 года да 50-годдзя Вялікай Перамогі ў выдавецтве “Беларусь” — дакументальная аповесць “Выпрабаванне”, аб баявой дзейнасці партызанскай брыгады імя Л.М.Даватара ў гады Вялікай Айчыннай вайны. У чэрвені 2004 года ў Магілёўскай абласной тыпаграфіі імя С. Собаля выйшла першая маленькая кніжачка вершаў для дзяцей малодшага школьнага ўзросту на беларускай мове “Незвычайны каляндар”.\nНекалькі дзясяткаў кніг падарыў свету і чытачу Фелікс Уладзіміравіч. Ён быў членам рэдкалегіі літаратурнай старонкі раённай газеты, шчыльна кантактаваў з раёнкай, друкаваўся.\nФелікс Уладзіміравіч быў пастаянным удзельнікам грамадска-палітычнага жыцця раёна. Праз паэзію ён прапагандаваў любоў да малой радзімы, мір і спакой. Актыўна ўдзельнічаў у патрыятычным выхванні моладзі.\nУвесь жыццёвы шлях Фелікса Уладзіміравіча падтрымлівала яго другая палавінка – жонка Вера Васільеўна. З 27 сакавіка 2007 года Фелікс Шкірманкоў з’яўляўся членам Саюза беларускіх пісьменнікаў. З 9 мая 2013 года – ганаровым ветэранам Беларускага грамадскага аб’яднання ветэранаў Магілёўскай вобласці.\nПамёр Фелікс Шкірманкоў 4 студзеня бягучага года.\nВіктар Ракаў – беларускі паэт, член Саюза пісьменнікаў Беларусі.\nНарадзіўся 22 студзеня 1935 года ў в.Целяшы Слаўгарадскага раёна ў сям’і калгаснікаў. Скончыў Целяшоўскую СШ (1953 г.), фізіка-матэматычны факультэт Магілёўскага педінстытута (1958 г.), Мінскую вышэйшую партыйную школу (1971 г.). Віктар Афанасьевіч настаўнічаў у Целяшоўскай (1958–1960 гг.) і Рэчкаўскай (1960–1965 гг.) сярэдніх школах на Магілёўшчыне. Працаваў карэспандэнтам-аргані-затарам Магілёўскага раённага радыёвяшчання (1965 г.), загадчыкам сельскагаспадарчага аддзела шклоўскай раённай газеты “Ударны фронт” (1965–1969 гг.), літсупрацоўнікам газеты “Звязда” (1969–1975 гг.), рэдактарам аддзела публіцыстыкі часопіса “Полымя” (1975-1982 гг.). З 1982 года В.А.Ракаў – адказны сакратар часопіса “Полымя”, а 1979 года – член Саюза пісьменнікаў Беларусі. Узнагароджаны Граматай Вярхоўнага Савета БССР.\nЛітаратурнай дзейнасцю пачаў займацца ў студэнцкія гады. Першы верш надрукаваў у газеце “Магілёўская праўда”. Паэзія В.А.Ракава прысвечана вёсцы, бацькоўскай зямлі, сялянскай працы (зборнікі вершаў “Вернасць”, “Акно ў зялёны сад” ). Пісаў ён і пра пераемнасць пакаленняў (“Пазыўныя”, “Песня і памяць”, “І сноп, і птах, і я”), і пра гераізм нашых людзей у гады Вялікай Айчыннай вайны, захапляўся прыгажосцю прыроды. Выдаў таксама шмат нарысаў, крытычных артыкулаў, рэцэнзій. Памёр у 2000 годзе.\nМіхаіл Лявонавіч Стральцоў нарадзіўся 14 лютага 1937 года ў вёсцы Сычын Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці. Бацька Лявон Клімавіч – быў дырэктарам школы, а маці – Марына Міхайлаўна – займалася хатняй гаспадаркай. У 1954 годзе будучы пісьменнік закончыў Новаельненскую сярэднюю школу (Краснапольскі раён) і паступіў на аддзяленне журналістыкі філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, якое скончыў у 1959 годзе. Пасля заканчэння навучання працаваў у газеце “Літаратура і мастацтва” (1959–1961,1969–1972 гг.), часопісах “Полымя” (1961–1962 гг.), “Маладосць” (1962–1968 гг.). У 1983 годзе стаў загадчыкам аддзела крытыкі часопіса “Нёман”, дзе працаваў да заўчаснай смерці. Пісаць Міхась Стральцоў пачаў яшчэ ў школьныя гады. Яго першыя вершы на рускай мове былі змешчаны ў вучнёўскім рукапісным часопісе «Прамень» (1952 г.), а потым з’явіліся ў раённай газеце «Калгасны шлях» (1965 г.). Першае апавяданне «Дома» надрукаваў у 1957 годзе (часопіс «Маладосць», № 1). А ў 1962 годзе выйшла першая кніга яго апавяданняў «Блакітны вецер». Яна звярнула на сябе ўвагу чытачоў, крытыкі, грамадскасці здольнасцю аўтара пранікаць ва ўнутраны свет сваіх персанажаў, зацікаўленасцю маральна-этычнай праблематыкай. Аднак сапраўдную славу прынеслі пісьменніку зборнік апавяданняў «Сена на асфальце» (1966 г.), аповесць «Адзін лапаць, адзін чунь» (1970 г.), якія вызначаюцца веданнем жыцця, наватарскім падыходам да адлюстравання рэчаіснасці, арыгінальнасцю творчых пошукаў і знаходак. Аўтар удала спалучае бытавое, будзённае, зямное з узнёслым, рамантычным, у выніку чаго знаходзяць своеасаблівы сплаў проза і паэзія жыцця. Адначасова з празаічнымі творамі М. Стральцоў пісаў лірычныя вершы, поўныя роздуму і глыбокага пачуцця, нярэдка пабудаваныя на асацыятыўнай аснове (зборнікі «Ядлоўцавы куст», «Цень ад вясла»). Вядомы як перакладчык на беларускую мову твораў рускіх, украінскіх, італьянскіх, іспанскіх, лацінаамерыканскіх паэтаў — А. Пушкіна, М. Браўна, Н. Гільена, П. Неруды, Я. Смелякова, рамана Ч. Айтматава «Заветны паўстанак» (1985 г.), прозы Л. Лявонава, Б. Пастэрнака і інш. Разам з В. Раеўскім напісаў сцэнарый тэлеспектакля «Па шчасце, па сонца” (паводле дарэвалюцыйных твораў Я. Купалы).\nУсеагульным прызнаннем карыстаўся М.Стральцоў і як таленавіты крытык і літаратуразнавец. Яго праблемныя артыкулы па пытаннях літаратуры і мастацтва, што змяшчаліся ў перыядычным друку, эсэ, творчыя партрэты, якія ўвайшлі ў кнігі «Жыццё ў слове», «У полі зроку», адпавядаюць іх высокім ідэйна-эстэтычным крытэрыям сучаснасці.\nЗа актыўны ўдзел у літаратурнай дзейнасці М. Стральцоў узнагароджаны граматай Вярхоўнага Савета БССР. У 1988 годзе, пасмяротна, яму было прысвоена званне лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Беларусі імя Янкі Купалы за кнігу вершаў “Мой свеце ясны”.\nПра месца пісьменніка ў жыцці, яго твораў Міхась Стральцоў пісаў так: “Загадка ёсць у лёсе амаль кожнага мастака. Гэта загадка ракі: яна нараджаецца недзе ў вытоках, трымціць і мроіцца там, і толькі мора, у якое ўпадае рака, цалкам разгадвае яе. Мора – гэта час, жыццё народа і літаратуры, да якіх прылучаецца мастак”. І з гэтымі словамі таленавітага земляка нельга не пагадзіцца.\nНе стала Міхася Стральцова 23 жніўня 1987 года.\nАлесь Масарэнка (Аляксандр Герасімовіч) – беларускі празаік, паэт, перакладчык, член Саюза пісьменнікаў Беларусі.\nНарадзіўся 12 красавіка 1938 года ў вёсцы Ходарава Слаўгарадскага раёна ў сялянскай сям’і. Бацька – Герасім Андрэевіч, інвалід Вялікай Айчыннай вайны; маці – Ева Мікалаеўна. У 1956 годзе А.Масарэнка скончыў Целяшоўскую СШ, працаваў інструктарам Слаўгарадскага райкама камсамола (1956–1957 гг.), служыў у Савецкай Арміі (1957–1960 гг.). Пасля дэмабілізацыі паступіў на беларускае аддзяленне філфака Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта (у 1963 г. перавёўся на вячэрняе аддзяленне), якое скончыў у 1966 годзе. Працаваў выхавацелем Мінскай школы-інтэрната №13 (1963–1966 гг.), рэдактарам аддзела беларускай літаратуры Камітэта па радыёвяшчанню і тэлебачанню СМ БССР (1966–1967 гг.), загадчыкам аддзела літаратуры і мастацтва газеты “Чырвоная змена” (1967г.), інструктарам па прамысловаму адлову рачнога бабра Літоўскага заацэнтра (1967–1968 гг.), літсупрацоўнікам газеты “Літаратура і мастацтва” (1968–1969 гг.), загадчыкам рэдакцыі дзіцячай літаратуры выдавецтва “Беларусь” (1969–1972 гг.), адказным сакратаром часопіса “Полымя” (1972–1974 гг.), рабочым у геалагічнай экспедыцыі Забайкалля (1974–1977 гг.), рэдактарам аддзела прозы часопіса “Маладосць” (1977-1978 гг.), членам сцэнарна-рэдакцыйнай калегіі кінастудыі “Беларусьфільм” (1978–1982 гг.), загадчыкам аддзела крытыкі і літаратуразнаўства часопіса “Полымя” (1982-1986 гг.). 3 1986 года – рэдактар выдавецтва “Юнацтва”. 3 1989 года – літкансультант літаб’яднання “Крыніцы” пры “Чырвонай змене”. У 1992–1998 гадах – галоўны рэдактар часопіса маладых літаратараў Беларусі “Першацвет”.\nЗ 1972 года – член Саюза пісьменнікаў Беларусі.\nЛітаратурную працу пачаў з вершаў, якія ўпершыню апублікаваў у 1959 годзе. З апавяданнямі ў рэспубліканскім друку выступіў у 1962 годзе. Аўтар кніг аповесцей і апавяданняў “На бабровых тонях” (1971 г.), “Журавіны пад снегам” (1976 г.), “Сонца майго дня” (1988 г.), “Пакуль не завялі кветкі” (1994г.), рамана “Баргузінскае лета” (1982 г.), зборніка вершаў “Рэха гіпербалы” (2006 г.) і інш.\nПераклаў на беларускую мову аповесць бурацкага пісьменніка Б.Мунгонава “Чорны вецер”.\nПісаў нарысы, апавяданні, прысвечаныя надзённым пытанням.\nПамёр 23 верасня 2019 года.\n← «Перечень услуг изменился»\nБелорусский фонд мира: вехи истории →


Праз “pARTisan” — па культавых месцах Горадні\n31 кастрычнік 2008, 01:27\nУтупнае слова на гарадзенскай сустрэчы належала Максіму Жбанкову\nЯны прэзэнтавалі новы нумар альманаха сучаснай беларускай культуры “pARTisan”.\nКарэспандэнт: “Артур Клінаў зноў у Горадні, ужо другі раз. Вы сказалі, што будзе асвойваць гарадзенскую прастору…”\nКлінаў: “Калі мы былі ў мінулы раз, то гэта была нават не прэзэнтацыя, і мы абяцалі, што прыедзем восеньню зь вялікай імпрэзай. А што датычыць асваеньня Гарадзеншчыны, то вельмі хацелася б, каб “pARTisan” у Горадні ведалі, чыталі, дасылалі нам тэксты. Мы плянуем у кожным нумары друкаваць культурніцкія матэрыялы з усіх рэгіёнаў Беларусі. Нам было б вельмі цікава тое, што адбываецца ў Горадні і рэгіёне. Нават мы ўводзім з бліжэйшых нумароў рубрыку “Культавыя месцы”. Мы хацелі б прапанаваць некалькім выбітным дзеячам Горадні апісаць свае культавыя месцы ў іхнім горадзе, якія яны лічаць на ўласны прыватны пункт гледжаньня культавымі”.\nКарэспандэнт: “Спадар Акудовіч, вы сам гарадзенскі. Як Вам з пэрспэктывы сталіцы бачыцца Горадня? Ці можна чакаць адсюль тэкстаў — філязофскіх, празаічных, нейкіх альманахаў, часопісаў?”\nАкудовіч: “Я люблю сваё мястэчка Сьвіслач і люблю Горадню, але абстрактнай любоўю. Што да літаратуры, то ёсьць цэлы шэраг супэрталенавітых людзей — Шалкевіч, Пацюпа, які, праўда, пераехаў у Менск, Гумянюк, Чобат і шмат яшчэ. Горадня, бясспрэчна, для беларускай літаратуры вельмі шмат значыць. Але ёсьць фэномен Горадні, над якім мы даўно разважаем: чамусьці гарадзенцы праз заходні індывідуалізм ніяк не згуртуюцца. Гэты факт разьяднанасьці творцаў Горадні нас трывожыць, але, магчыма, гэта наканаваньне. Мабыць, заходні індывідуалізм адбіваецца і кожны жыве на сваім літаратурным хутары, але гэта разам з тым не адбіваецца на прысутнасьці гарадзенцаў у агульналітаратурным беларускім дыскурсе”.\nКарэспандэнт: “Сярод слухачоў на сустрэчы зь менскімі гасьцямі я заўважыў Міколу Ваўранюка зь Беластоку, журналіста Польскага тэлебачаньня. Я размею, што ты прыехаў адмыслова на гэтую сустрэчу?”\nВаўранюк: “Беласток толькі за 70 кілямэтраў ад Горадні, і я лічу, што наш агульны арэал — беластоцка-гарадзенскі — часам церпіць на недахоп інфармацыі зь Менску пра тое, што там адбываецца. Зразумела, ёсьць інтэрнэт, але гэтага мне асабіста мала. Мне патрэбны кантакты з жывымі людзьмі, з тэкстам, які я магу ўзяць у рукі, нават, як некаторыя кажуць, каб панюхаць друкарскую фарбу”.\nКарэспандэнт: “А хто найбольш цікавы з тых, хто прыехаў, для цябе асабіста?”\nВаўранюк: “Мне самы цікавы Валянцін Акудовіч, паколькі ён ня першую групу літаратараў прасоўвае наперад. Прычым, цікавыя менавіта ягоныя думкі”.


«Мэдыцыну давялі да такога стану, што ўжо канец». Лекар з 16-гадовым стажам расказвае, чаму вырашыў звольніцца - grodno24.ru\n16 лістапада каля 5 тысяч беларускіх мэдыкаў падпісаліся пад зваротам да ўладаў. У выпадку невыкананьня патрабаваньняў яны пагражаюць звольніцца. Адзін з падпісантаў ліста расказаў Свабодзе, чаму гэта зрабіў.\nСуразмоўца, які папрасіў пра ананімнасьць, мае больш за 16 гадоў стажу. 12 гадоў адпрацаваў лекарам хуткай дапамогі ў Менску, затым быў намесьнікам галоўнага ўрача ў раённай бальніцы. У сувязі са жнівеньскімі падзеямі звольніўся. Цяпер зноў працуе лекарам на «хуткай», але ўжо напісаў новую заяву на звальненьне.\n«Не хацеў спрыяць хлусьні адміністрацыі»\n«Я пачаў гаварыць праўду і выконваць сваю працу, так, як гэта неабходна рабіць, — расказвае лекар пра сваё жнівеньскае рашэньне аб звальненьні з кіраўнічай пасады. — Гэта тычылася і статыстыкі па сьмяротнасьці, і іншых рэчаў. Адміністрацыю гэта не задаволіла, нашыя інтарэсы пайшлі ўразрэз. Але можна сказаць, што ўсё гэта пачалося яшчэ раней, зь вясны. Калі афіцыйная статыстыка па каранавірусе пачала, скажам так, не адпавядаць рэчаіснасьці».\nЛекар кажа, што яшчэ ў красавіку сьмерці ад каранавірусу арганізавана сьпісваліся на спадарожную захворваньню паталёгію. Ён кажа, што гэта ўжо адпрацаваная ў Беларусі схема. Тое самае, напрыклад, тычыцца і сьмерцяў ад анкалёгіі. Яны часта сьпісваюцца на захворваньні сардэчна-сасудзістай сыстэмы ды іншыя.\n«Мне гэта было непрыемна, — кажа лекар. — Я як намесьнік галоўнага ўрача нёс за гэта адказнасьць. А летам усё пачало нарастаць. Я для сябе вырашыў, што больш ня буду гэтага рабіць. Што не хачу спрыяць хлусьні з боку адміністрацыі. Расказаў пра гэта сваім супрацоўнікам, яны мяне падтрымалі. Кантракт у мяне быў да канца году, мы дамовіліся разарваць яго па згодзе бакоў».\n«Па дакумэнты для пацьвярджэньня дыплёмаў прыходзяць 5–6 чалавек штодня»\nПа словах суразмоўцы, у бліжэйшыя два месяцы ён павінен вырашыць, ці заставацца ўвогуле жыць у Беларусі. Працаваць у сфэры мэдыцыны тут, калі ў краіне не адбудуцца важныя зьмены, яму будзе складана.\n«Я пастаянна размаўляю з калегамі з майго патоку па ўнівэрсытэце, — кажа лекар. — Шмат хто зь іх ня мае намеру заставацца тут. У Беларусі цяпер няма ўмоваў для таго, каб працаваць. Шмат хто з мэдыкаў таксама непакоіцца пра сваю бясьпеку і пра бясьпеку сваёй сям’і. Бо калі выкрадаюць урача проста з працоўнага месца, гэта як разумець? І я не перабольшваю, гэта гісторыя доктаркі зь менскага абласнога шпіталя, якая пайшла на прыём да пацыенткі і не вярнулася дадому. Альбо калі побач са шпіталямі затрымліваюць лекараў? Пра якую бясьпеку можна гаварыць?».\nУрач кажа, што лекары ня бачаць у Беларусі будучыні ні для сябе, ні для сваіх сем’яў. Прычым гэта ўжо ня толькі размовы, але і канкрэтныя дзеяньні.\n«Нядаўна я быў ва ўнівэрсытэце, мне ў вучэбным аддзеле сказалі, што 5–6 чалавек у дзень прыходзяць па дакумэнты, неабходныя для пацьвярджэньня дыплёмаў за мяжой, — расказвае суразмоўца. — Гэтыя дакумэнты патрэбныя для эміграцыі. Выпіска з адзнакамі, пляны вучобы і інтэрнатуры. Гэта ўсё разглядаецца ў эўрапейскіх краінах. Недастаткова проста пацьвердзіць дыплём, неабходна яшчэ пацьвердзіць гадзіны вывучэньня пэўных дысцыплін. Калі іх не хапае, то прызначаецца дадатковае навучаньне. І вось шмат хто цяпер акурат гэтым усім займаецца».\nПа словах лекара, у прыярытэце сярод ягоных калегаў цяпер Польшча, бо гэтая краіна спрасьціла працэдуру пераезду для лекараў з краін, якія не ўваходзяць у ЭЗ. Гэтаму спрыяе і падабенства моваў. Ня кожны наважыцца ў сталым веку пераяжджаць у нямецка- альбо франкамоўную краіну, дзе ведаць дзяржаўную мову на высокім узроўні — абавязковая ўмова, каб працаваць па прафэсіі.\nЛекар кажа, што гульні са статыстыкай у беларускай мэдыцыне пачаліся не з каранавірусу. Па словах суразмоўцы, гэта звычайная справа.\n«Прыклады простыя, — кажа ён. — Чалавек хварэе на анкалягічнае захворваньне. 3–4 стадыя, за 70 гадоў. Яго кладуць у стацыянар. Там чалавек памірае. Прычына сьмерці — сардэчна-сасудзістая. Зразумела, што памёр ён ад анкалёгіі. А галоўны ўрач кажа, што не, што прычына сьмерці — сэрца, хаваць яго трэба з адпаведнай пазнакай. Калі ўпісаць анкалёгію, гэта будзе нэгатыўна адбівацца на галоўным урачу. Гэта ўсё адбываецца ў любым стацыянары краіны, усе пра гэта ведаюць. Тое самае тычыцца і сьмяротнасьці ад інфарктаў. Усё хаваецца, каб сьмяротнасьць ад інфарктаў не перавышала пэўных значэньняў».\n«Прыйшоў міліцыянт у бальніцу і патрабаваў прыняць яго без чаргі»\nПа словах суразмоўцы, асаблівая сытуацыя склалася з каранавірусам. Пасьля веснавой хвалі ў мэдыкаў былі надзеі, што ўлады адумаюцца і падыдуць да праблемы больш сур’ёзна. Але гэтага не адбылося.\n«Мінздароўя працягвае нахабна хлусіць, — кажа лекар. — Можна параўнаць статыстыку сьмяротнасьці за суткі, вясной і цяпер. У эўрапейскіх краінах за суткі памірае 600–700 чалавек. А ў нас 5–6. Апошнім часам пачалі 7 пісаць. У адной ЦРБ па Менску за суткі назьбіраецца больш за 40 чалавек, якія памерлі ад каранавірусу. У Менску 5–6 такіх шпіталяў. Статыстыка па ўсёй краіне заніжаная ў дзясяткі разоў».\nПа словах суразмоўцы, такая хлусьня прывяла да таго, што цяпер у Беларусі значна большая захворвальнасьць на COVID-19, чым магла б быць. Людзі проста не адчувалі небясьпекі і паводзілі сябе неадпаведна, не трымаліся рэжыму.\n«Мэдыкаў абураюць таксама паводзіны супрацоўнікаў сілавых структураў, — дадае ён. — Нядаўна ў Берасьці прыйшоў міліцыянт у бальніцу і патрабаваў прыняць яго без чаргі. Зь якой нагоды? Людзі ўсе роўныя. Ты прыйшоў у паліклініку, ты звычайны пацыент. Чакай. Ніякіх перавагаў у яго няма, ніводзін сілавік у паліклініцы іх ня мае. А яны ўжо гэтым нават абураюцца. Лекары таксама баяцца такой рэакцыі. Баяцца, што гэта можа адбіцца на іх працы».\n«Нам ужо няма чаго губляць»\nПа словах лекара, да таго, што мэдыкі сёньня сталі фактычна асобнай шматлікай групай пратэстоўцаў, прывёў шэраг прычын.\n«Усё наклалася, пачынаючы з каранавіруснай інфэкцыі, — кажа суразмоўца. — З хлусьні пра яе. Калі б Мінздароўя паказала праўдзівую статыстыку, то людзі б больш сур’ёзна паставіліся да гэтага. Заняткі ў школах можна было б адмяніць. Мы бачым, што з пачаткам навучальнага году ўсплёск чарговы.\nНеапраўдана высокі ўзровень гвалту з боку праваахоўнікаў моцна паўплываў. І ў дачыненьні да простых мірных грамадзян, і ў дачыненьні да мэдыкаў таксама. Я зараз насамрэч проста баюся ісьці па вуліцы, мае родныя таксама. Гэта ўжо канец, мы ня можам больш маўчаць.\nВось апошні выпадак, калі затрымалі нашага калегу са шпіталя хуткай мэдычнай дапамогі. За тое, што ён проста апублікаваў праўду (гаворка пра лекара, які расказаў пра нулявы ўзровень алькаголю ў крыві загінулага Рамана Бандарэнкі. — РС). А кіраўніцтва краіны працягвае хлусіць. Лекар мае права прадстаўляць інфармацыю аб стане пацыента альбо зь яго згоды, альбо са згоды родных. Маці Рамана сама перадала журналістам усе даведкі аб аналізах. Каб усе зразумелі, хто хлусіць».\nЛекар перакананы, што дзеяньні мэдыкаў і надалей будуць салідарнымі. Яны зьбіраюцца заступацца за кожнага затрыманага калегу.\n«Нам ужо няма чаго губляць, — кажа лекар. — Мэдыцыну давялі да такога стану, што ўжо ўсё, канец. Лекарам надакучыла быць рабамі. Любы зараз можа прыйсьці, паскардзіцца на ўрача, і ўрач будзе вінаваты. Адміністрацыя ў большасьці выпадкаў займае пазыцыю „пацыент заўсёды мае рацыю“. Але гэта не заўсёды так. Мы за шчырасьць выступаем, і мы салідарныя з народам цяпер. У маім калектыве вельмі шмат хто настроены нэгатыўна ў дачыненьні да ўлады. Але звольніцца або адкрыта пратэставаць усе ня могуць. У кагосьці жыльлё, у некага крэдыты. Звольніцца, калі ты жывеш у малым горадзе, лекару складана. Дзе ён яшчэ знойдзе там працу? Зьехаць таксама далёка ня кожны можа. Гэта дадатковыя выдаткі. Шмат хто за родных сваіх баіцца. Але настроі ва ўсіх ужо крытычныя. Звальненьні — гэта наш апошні крок. Апошні спосаб зьвярнуць увагу на нашыя праблемы».\n«Страшна ўявіць, што можа адбыцца з мэдыцынай»\nПа словах суразмоўцы, нікуды не падзеліся і праблемы з даплатамі за працу з каранавіруснымі хворымі. Ён кажа, што ўзьнікаюць складанасьці з тым, каб якасна даказаць гэта. Аналізы не заўсёды робяцца на неабходным узроўні. У выніку аплата ідзе, але далёка ня ўсім мэдыкам, якія насамрэч працавалі з выпадкамі COVID-19. Асобна можна ўздымаць пытаньне ўрачоў-інтэрнаў, якіх змушаюць працаваць у каранавірусных зонах. Ім дадаткова ўвогуле ня плацяць, бо яны не ўрачы, а ў адпаведным указе гаворка толькі пра даплаты для ўрачоў. У выніку інтэрны могуць атрымліваць дадатковыя аплаты толькі тады, калі адміністрацыя лякарняў знаходзіць спосаб неяк іх узнагародзіць. Гэта здараецца не заўсёды.\n«Што павінна адбыцца, каб я ня звольніўся? Гвалт трэба спыніць, — кажа лекар. — Павінна зьмяніцца сыстэма ўлады. Усё тое, пра што мы пісалі ў сваім лісьце, які падпісалі 5 тысяч мэдыкаў. Гэта адстаўка Лукашэнкі, прыцягненьне ўсіх вінаватых да адказнасьці. Каб людзі маглі нармальна хадзіць на працу, нармальна спаць. Каб не баяліся за сваіх дзяцей. Аплату працы лекараў неабходна зрабіць дастатковай. У суседніх краінах яна ў разы большая. А ў нас на сустрэчы зь лекарамі Дзьмітрый Піневіч (выканаўца абавязкаў міністра аховы здароўя. — РС) прызнае гэта, але як можна падвысіць заробкі, ня кажа. Іх увогуле мала хвалюе ад’езд лекараў зь Беларусі».\nПа словах суразмоўцы, нават тыя мэдыкі, якія падпісалі зварот, у асноўнай масе не хацелі б звальняцца. Але могуць быць вымушаныя гэта зрабіць.\n«Гэта будзе катастрофа, — разважае пра наступствы магчымага звальненьня тысяч мэдыкаў суразмоўца. — Большасьць лекараў і так працуе на 1,5–2 стаўкі. Спэцыялістаў не хапае. Да таго ж шмат хто з урачоў зараз — пэнсіянэры. Калі яны сыдуць, а яны паступова сыходзяць, іх ня будзе кім замяніць. Маладымі не атрымаецца, бо калі малады ўрач прыходзіць, ён яшчэ не спэцыяліст, спэцыялістамі становяцца гадамі. Доктар, які толькі пасьля ўнівэрсытэту, шмат памыляецца. Ён павінен вучыцца ў дасьведчаных лекараў. Калі будуць зьяжджаць граматныя лекары, а зьяжджаюць, як правіла, такія, то мне нават страшна ўявіць, што можа адбыцца з мэдыцынай».


Лявон Тарасэвіч: 1990-я сышлі і ніколі не вернуцца — REFORM.by\nАвтор REFORM.by Опубликовано 07:59 23.03.2019\nДаведка #RFRM: Лявон Тарасэвіч — адзін з выбітных мастакоў сучаснай Польшчы, што мае беларускія карані. Прафесар пластычных мастацтваў. Майстра, што “вывеў” абстрактны жывапіс у прастору, дазволіўшы колеру іграць па сваіх правілах. Удзельнік буйных міжнародных біенале, арт-праектаў, выстаў у Еўропе і Амерыцы. Працы Лявона Тарасэвіча знаходзіцца ў калекцыях вядомых польскіх і еўрапейскіх арт-інстытуцый. Толькі летась мастак зрабіў сем праектаў, адзін з якіх — грандыёзная выстава ў трох частках у Музеі архітэктуры ў Вроцлаве. Актыўны грамадскі дзеяч у прасоўванні беларускай культуры. Нарадзіўся і жыве ў Валілах, Беласточчына. Выкладае ў Варшаўскай акадэміі мастацтваў.\n— Лявон, распачаць гутарку хочацца з даўняй і непрыемнай гісторыі, што здарылася тут, у Беларусі. У 1995-м у Віцебску вы прымалі ўдзел у фестывалі In-formation, у рамках якога быў створаны вядомы ваш твор — манументальны роспіс калон Віцебскага мастацкага музею. На жаль, у 2007 годзе твор быў знічтожаны. Яго пакрылі белай фарбай. Гэта была марудная барацьба паміж чыноўнікамі і мастакамі напрацягу некалькіх гадоў, але скончылася яна такі перамогай першых. Як вы сёння ставіцеся да тых падзей?\n— Спакойна. Гэта ўжо гісторыя, і тое, што людзі ведаюць, што тая праца была, — нямала. Гэты роспіс стаўся ўжо часткай гісторыі беларускага мастацтва. Тым больш што захаваліся фотаздымкі той працы, ёсць дакументацыя. Упэўнены, што калі спатрэбіцца, роспіс можна будзе аднавіць.\n— Гэта значыць, што вы крыўды не нясеце?\n— Лічу, што, калі на пэўным этапе няма інтэлектуальнага патэнцыялу ў тых, хто прымае рашэнне, не трэба нікога прымушаць. Так, для мяне было важна зрабіць гэты твор менавіта ў Віцебску, горадзе, дзе нарадзіўся УНОВИС. Але што адбылося, тое адбылося. Усё роўна тая «цывілізацыя», што ёсць сёння ў Беларусі, яна не будзе доўжыцца доўга.\n— Вы верыце ў гэта?\n— Дарэчы, 1990-я. Які гэта быў час для вас? Сёння сучаснікі ўсё часцей ўзнаўляюць той перыяд. Садзейнічаюць «настальгіі» і эканамічны крызіс 2010-ых, уздым правых сіл… Можна правесці пэўныя параўнанні. Вы асабіста не адчуваеце гэтай настальгіі?\n— 1990-я для мяне былі часы вялікай інтэлектуальнай рэвалюцыі. Людзі, мастакі мелі іншыя энергію і сілу і карысталіся імі, каб адыйсці ад свайго савецкага мінулага. Так, у прыватнасці, было і са мной. Згодны, гэты час быў гучны і даў нам вялікі імпэт на наступныя гады. Але трэба разумець, што ён мінуў. 90-тыя сышлі і ніколі не вернуцца. Я, у прыватнасці, падобнай настальгіі не адчуваю. Сёння перад людзьмі стаяць іншыя выклікі — трэба ісці далей.\n— Вы не аднойчы казалі пра тое, што лічыце сябе мастаком родам з Вялікага Княства Літоўскага. Для вас гэта прастора па-ранейшаму жывая? Нягледзячы на межы, палітыку розных дзяржаў?\n— А колькі часоў тыя межы? Я памятаю, як да нас на Беласточчыну прыходзілі людзі з новымі пашпартамі. Як мы былі Польшчай, потым — Няметчынай, потым — зноў Польшчай… Я прытрымліваюся такога пераканання, што цывілізацыя Вялікага Княства Літоўскага — тая цывілізацыя, якая дала і дае нам шмат. Савецкія часы не маглі спарадзіць новы свет у мастацтве.\n— А як жа Казімір Малевіч і яго супрыматызм, прыхільнікам якога быў у свой час Уладзіслаў Стржэмінскі, настаўнік вашага настаўніка Тадэвуша Дамініка?\n— Проста на пачатку 1920-х мастакі яшчэ верылі, што здольныя стварыць рэвалюцыйнае мастацтва. І яны яго стваралі. Але, як вядома, тое доўжылася нядоўга.\nЛічу, што ёсць нейкая неверагодная энергія ў гэтай прасторы паміж Балтыйскім морам і Чорным, паміж Польшчай і Расіяй. Казімір Малевіч, Маркус Ратковіч (Марк Ротко), Эль Лісіцкі, Уладзіслаў Стржэмінскі — паглядзіце колькі мастакоў сусветнага ўзроўню стваралі тут. Безумоўна, іх мастацтва мусіць быць для беларусаў невычэрпнай скарбніцай. Іх творчасць — крыніца, што засталася не «засмечана» думкай прымітыўнага савецкага чалавека.\n— Я так разумею, што цывілізацыя Вялікага Княства Літоўскага — для вас існуе, а вось тое, што прыйшло ёй на змену — савецкая цывілізацыя, калі мы гаворым у такіх катэгорыях, — не з’яўляецца паўнавартасным феноменам?\n— Усё верна. Бо сяляне і рабочыя не могуць стварыць цывілізацыю. Яна фарміруецца на працягу вякоў, калі адно пакаленне змяняе іншае і выбудоўваецца доўгі ланцужок пераемнасці. Каб культура дасягнула высокага ўзроўню, мусіць мінуць чатыры пакаленні, перадаючы веды і досвед адзін аднаму. Што адбывалася з нашымі землямі, краінамі напрацягу ХХ стагоддзя? Войны, рэвалюцыі перарывалі жыцці людзей, высокая культура зніштажалася.\n— Вы кажаце пра Беларусь?\n— Пра Беларусь, ды і Беласточчыну таксама. Мы пакалечаны праз тыя катаклізмы. Пра якую цывілізацыю можа ісці гаворка? Сёння, здаецца, што людзі жывуць у прагрэсе — карыстаюцца сучаснымі тэхналогіямі, тэхнікай. Але гэта не гаворыць пра тое, што ў нас ёсць культурная цывілізацыя. За адно-два пакаленні, што прыйшлі на змену сялян і рабочых, яна не фарміруецца.\nШто гаворыць, можам зараз паглядзець навокал. Тое, што бачым — як уладкаваныя вуліцы, якая архітэктура, што за творы вісяць у музеях, — усё гэта кажа пра ўзровень культуры, якая вакол нас цывілізацыя.\n— Цікава, які б колер вы далі Беларусі? Пытаюся і ў кантэксце размовы і, канечне, як мастака, што вядомы сваімі неверагоднымі працамі з колерам.\n— Ты задаеш такое пытанне, на якое складана адказаць. Калі зрабіць такі конкурс, я б падумаў. А так сходу — не магу даць адказ.\n— Міхал Амнепадыстаў, напрыклад, лічыў, што адзін з галоўных колераў Беларусі — шэры.\n— Шэры колер атрымоўваецца тады, калі недасканала змяшаныя ўсе колеры. А вось калі колеры ідэальна, дасканала спалучаныя — выходзіць белы. Магчыма, Міхал марыў пра белы колер? Можа быць, гэта была яго мара пра Беларусь?\n— Нечакана. Міхал да шэрага колера ставіўся станоўча. Але ваша меркаванне цікавае.\n— Магчыма, кантэкст нашай гутаркі спрыяе такім разважанням. Але для мяне шэры — гэта колер савецкай краіны. Штодзённы колер савецкага асяродку. Радасць заўжды рознакаляровая. І ці былі такімі рознакаляровымі нават савецкія святы? Але я не думаю, што колер Беларусі — шэры.\n— А колер Польшчы вам, можа, будзе лягчэй назваць?\n— Не. І тут я не вазьмуся за такую задачку.\n— Якой вы бачыце беларускую ідэнтычнасць?\n— Яна ёсць. Я ў ёй жыву. Беласточчына — гэта мой край, край той самай цывілізацыі ВКЛ, і я даўно тут з’яўляюся абаронцам беларускасці, грамадскім актывістам у гэтым кірунку. Па шчырасці, я нават ужо трохі стаміўся ад вызначэння беларускай ідэнтычнасці, таму ў гэты раз утрымаюся ад адказу.\n— Добра. Але ў Польшчы вы лічыцеся не толькі дзеячам з прынцыповай пазіцыяй, але адным з самых уганараваных мастакоў.\n— Ведаеш, трэба было столькі гадоў вытрываць, каб цябе пачалі цаніць за тое, што напачатку лічылася заганным. Так, у Польшчы ёсць прыязнае інтэлектуальнае асяроддзе. І я вельмі цаню тыя ўзнагароды, якімі быў адзначаны (Лявон Тарасевіч ў 2011 годзе атрымаў «Рыцарскі Крыж ордэна Адраджэньня Польшчы» за выбітны ўнёсак у нацыянальную культуру Польшчы, у 2017 стаў лаўрэатам Прэміі імя Ежы Гедройца, у 2018 — прэстыжнай прэміі імя Аляксандра Гейштара і.г.д. — Д.А.). Аднак у польскім грамадстве пануюць і тыя ідэі, што я не прымаю. Калі мы паглядзім на еўрапейскую цывілізацыю, то можам заўважыць, што развіццё мастацкае і грамадскае думкі заўжды ішло па сінусоідзе. Быў час канструктывізму — узлёт ідэй, потым час манерны — заняпад, потым зноў — усплеск думкі і гэтак далей. Сёння Польшча, на маю думку, перажывае спад, стагнацыю, узнаўляюцца настроі 1930-тых. Я іх не падзяляю.\n— Аднак Польшча прызнае ваш талент. І, дарэчы, у Вікіпідыі пра вас асабіста падкрэсліваецца такая звестка, што вы — адзін з самых найдаражэйшых польскіх мастакоў.\n— Ведаеш, часам глядзіш на нейкую карцінку з заморскім краявідам, — выглядае так прыгожа. А прыязджаеш туды — і ўсё аказваецца зусім не так. Гэтаксама і з маімі «дарагімі» творамі. Пакуль гэтыя продажы больш працуюць на аўкцыйны дом, чым на мяне. Хтосьці купляе мае працы ў Еўропе, Амерыцы, прывозіць у Польшчу і прадае, спекулюе. Я магу нават і не ведаць пра тыя продажы. Мне нават у пэўны час даводзілася наймаць юрыста і падаваць у суд на аўкцыйны дом, каб атрымаць аўтарскі працэнт.\nТое для мяне непрыемная тэма, аднак гэта камерцыя, якая ёсць і будзе. Для мяне больш важна, каб паўставалі новыя творы.\n— Усё ж такі жадаю вам, каб такога ашуканства больш не было.\n— Што зробіш, грошы — такая тэма.\n— Напэўна, ад усіх непрыемнасцяў, тлуму вы знаходзіце суцяшэнне на вашай гаспадарцы, у Валілах. Чытала, што вы з’яўляецеся прафесійным разводчыкам курэй. Даволі незвычайнае хобі.\n— Я проста раней займаўся арніталогіяй. А потым зацягнула гэта справа. Гадаванне курэй — гэта для мяне такая абарона, каб не з’ехаць з глузду ў свеце людзей.\n— Але, выбачайце, што вы знайшлі ў гэтых птушках? Яны ж не лятаюць!\n— Але яны ходзяць! А некаторыя — б’юцца. Сёння ў сваёй гаспадарцы я маю шмат байцоўскіх кур розных гатункаў, якіх вывеў самастойна. Увогуле, гадаванне кур — гэта такі свет, які мала хто ведае.\n— Гэты занятак можна лічыць вашым арт-праектам?\n— Не. Бо мастацтва ёсць шуканне новых думак, а мае хобі месціцца ў рамках культуры. Аднак, ведаеш, я знайшоў выдатную нішу. Тым больш, што птушыная цывілізацыя нашмат старэйшая за чалавечую. Можна займацца тым, што знаходзіцца на вельмі высокім ўзроўні. Гэта толькі здаецца, што на тым падворку нічога не адбываецца: ходзяць куры і ходзяць. Але я ведаю, што ўсё зусім не так.\nP.S. Аўтарка тэксту выказвае падзяку за арганізацыю інтэрв’ю дырэктаркам галерэі сучаснага мастацтва «Ў» Ганне Чыстасердавай і Валянціне Кісялёвай.


Лукашэнка: Вы пабеглі ў абменьнікі — кошт валюты павялічыўся\n19 сьнежань 2014, 16:06\nКіраўнік Беларусі Аляксандар Лукашэнка заявіў, што даручыў Нацбанку і ўраду прадугледзець меры па захаваньні золатавалютных запасаў.\n«Учора я даручыў прадугледзець шэраг мераў спакойнага характару, якія мы можам прыняць, каб не паліць залішне нашы рэзэрвы. Я думаю, што Нацбанк і ўрад у бліжэйшы час будуць увесь час інфармаваць насельніцтва, суб’екты гаспадараньня пра меры, якія прымаюць», — заявіў кіраўнік краіны.\nЛукашэнка прывёў словы прэзыдэнта Расеі Пуціна, пра тое, што Нацбанк «не павінен паліць валюту, рэзэрвы».\n«Так, у іх паўтрыльёна было, праўда, цяпер каля 400 засталося. У іх велізарныя валютныя рэзэрвы былі ў суб’ектаў гаспадараньня, газавікоў, нафтавікоў, якія працуюць на экспарт. Прыклад прыводзіў: патэлефанаваў, папрасіў, а ён кажа: так, у мяне ёсьць 3 млрд даляраў, якія я магу выкінуць на рынак. Гэта значыць, і там было мора валюты, але яны не пайшлі на тое, каб спаліць золатавалютныя рэзэрвы, і адпусьцілі рубель. Гэта прывяло вось да такога абвалу; вымушаныя былі падняць уліковую стаўку», — сказаў Лукашэнка.\nПрэзыдэнт адзначыў, што ў Нацыянальнага банку ёсьць рычагі ўзьдзеяньня на сытуацыю, і яны агульнавядомыя. «І мы будзем дзейнічаць у залежнасьці ад абставінаў. Вы пабеглі ў абменьнікі, попыт на валюту павялічыўся — кошт валюты павялічыўся. Ад абменьнікаў сышлі ці пачалі прадаваць валюту, а не купляць — значыць, курс будзе паніжаны. Усе інструмэнты вядомыя», — цытуе БЕЛТА Лукашэнку.\nПётар Пракаповіч: «Дэвальвацыя ад мяне не залежыць»\nЛукашэнка: Праз паўгоду стабілізуемся


Мезенцаў: маладзёжная праца ў Саюзнай дзяржаве павінна быць рэальнай - 16.07.2021, Sputnik Беларусь\nПаводле слоў дзяржсакратара СД, людзі, якія займаюцца маладзёжнай палітыкай, павінны шчыра хварэць за сваю краіну. 16.07.2021, Sputnik Беларусь\nМІНСК, 16 ліп – Sputnik. Моладзевая праца ў рамках Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі павінна быць нефармалізаванай і рэальнай, заявіў дзяржсакратар СД Дзмітрый Мезенцаў.У пятніцу, 16 ліпеня, у рамках праграмы Дзён моладзі фестывалю "Славянскі базар у Віцебску" прайшла канферэнцыя "Моладзь - за Саюзную дзяржаву" Міжнароднага саюза грамадскіх аб'яднанняў "Расійска-Беларускі саюз моладзі". У ёй прынялі ўдзел прадстаўнікі Расійскага саюза моладзі (РСМ), Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі, Беларускага камітэта моладзевых арганізацый, а таксама Моладзевага парламента пры Савеце Рэспублікі Нацыянальнага схода Беларусі.Ён таксама ўдакладніў, што адносіны Расіі і Беларусі носяць асаблівы характар. Супрацоўніцтва дзвюх краін шмат у чым з'яўляецца прыкладам стратэгічнага ўзаемадзеяння ў рамках Еўрапейскага эканамічнага саюза, СНД."І ўзаемадзеянне наша дае відавочны вынік", - адзначыў дзяржсакратар.У сваю чаргу старшыня РСМ і член Грамадскай палаты РФ Павел Краснаруцкі падкрэсліў, што Расійска-Беларускі саюз моладзі - гэта арганізацыя, якая вельмі добра дэманструе прынцыпы функцыянавання Саюзнай дзяржавы."Мы захоўваем аўтаномнасць двух найбуйнейшых моладзевых арганізацый Расіі і Беларусі (РСМ і БРСМ) і пры гэтым ствараем умовы для развіцця і самарэалізацыі нашай моладзі, выкарыстоўваючы рэсурсы, практыкі і магчымасці абодвух бакоў", - сказаў ён.Паводле яго слоў, для гэтага партнёрства ёсць гістарычныя і культуралагічныя падставы, а таксама велізарны патэнцыял, які павінен працаваць на карысць моладзі дзвюх краін.РБСМ быў заснаваны ў траўні 2000 года і дзейнічае на тэрыторыі Беларусі і Расіі. Сёння РБСМ з'яўляецца саюзам агульнарасійскай грамадскай арганізацыі "Российский союз молодежи" і грамадскага аб'яднання "Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі". Дзейнасць РБСМ накіравана на развіццё расійска-беларускага маладзёжнага супрацоўніцтва. Пад патранажам саюза рэалізаваны міжнародныя моладзевыя праекты "Русская Зима", "Молодежь за Союзное государство", ММЛ "Бе-La-Русь", міжвузаўскі конкурс грацыі і артыстычнага майстэрства "Королева весна" ("Королева студенчества") і многія іншыя.\nпраца, дзмітрый мезенцаў, саюзная дзяржава, дзяржсакратар, маладзёжная палітыка\nКанферэнцыя "Моладзь - за Саюзную дзяржаву"\nПаводле слоў дзяржсакратара СД, людзі, якія займаюцца маладзёжнай палітыкай, павінны шчыра хварэць за сваю краіну.\nМІНСК, 16 ліп – Sputnik. Моладзевая праца ў рамках Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі павінна быць нефармалізаванай і рэальнай, заявіў дзяржсакратар СД Дзмітрый Мезенцаў.\nУ пятніцу, 16 ліпеня, у рамках праграмы Дзён моладзі фестывалю "Славянскі базар у Віцебску" прайшла канферэнцыя "Моладзь - за Саюзную дзяржаву" Міжнароднага саюза грамадскіх аб'яднанняў "Расійска-Беларускі саюз моладзі". У ёй прынялі ўдзел прадстаўнікі Расійскага саюза моладзі (РСМ), Беларускага рэспубліканскага саюза моладзі, Беларускага камітэта моладзевых арганізацый, а таксама Моладзевага парламента пры Савеце Рэспублікі Нацыянальнага схода Беларусі.\n"Мы б хацелі, каб моладзевая праца была рэальнай, поўнай, цікавай, нефармалізаванай. Не працай, якая праціскаецца зверху, а працай тых людзей, якія, адчуваюць, гараць інтарэсамі і лёсам сваёй краіны", - сказаў Мезенцаў.\nЁн таксама ўдакладніў, што адносіны Расіі і Беларусі носяць асаблівы характар. Супрацоўніцтва дзвюх краін шмат у чым з'яўляецца прыкладам стратэгічнага ўзаемадзеяння ў рамках Еўрапейскага эканамічнага саюза, СНД.\n"І ўзаемадзеянне наша дае відавочны вынік", - адзначыў дзяржсакратар.\nУ сваю чаргу старшыня РСМ і член Грамадскай палаты РФ Павел Краснаруцкі падкрэсліў, што Расійска-Беларускі саюз моладзі - гэта арганізацыя, якая вельмі добра дэманструе прынцыпы функцыянавання Саюзнай дзяржавы.\n"Мы захоўваем аўтаномнасць двух найбуйнейшых моладзевых арганізацый Расіі і Беларусі (РСМ і БРСМ) і пры гэтым ствараем умовы для развіцця і самарэалізацыі нашай моладзі, выкарыстоўваючы рэсурсы, практыкі і магчымасці абодвух бакоў", - сказаў ён.\nПаводле яго слоў, для гэтага партнёрства ёсць гістарычныя і культуралагічныя падставы, а таксама велізарны патэнцыял, які павінен працаваць на карысць моладзі дзвюх краін.\n"Цяпер мы ўвайшлі ў працэс мадэрнізацыі сумеснай працы, каб весці яе, улічваючы запыты і патрэбы сучаснай моладзі, а таксама актуальныя задачы дзяржаўнай маладзёжнай палітыкі", - сказаў на заканчэнне ён.\nРБСМ быў заснаваны ў траўні 2000 года і дзейнічае на тэрыторыі Беларусі і Расіі. Сёння РБСМ з'яўляецца саюзам агульнарасійскай грамадскай арганізацыі "Российский союз молодежи" і грамадскага аб'яднання "Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі". Дзейнасць РБСМ накіравана на развіццё расійска-беларускага маладзёжнага супрацоўніцтва. Пад патранажам саюза рэалізаваны міжнародныя моладзевыя праекты "Русская Зима", "Молодежь за Союзное государство", ММЛ "Бе-La-Русь", міжвузаўскі конкурс грацыі і артыстычнага майстэрства "Королева весна" ("Королева студенчества") і многія іншыя.


Будзьма беларусамі! » Улады дазволілі Дзень Волі каля Оперы, вызвалілі арганізатараў ад аплаты збораў\nУлады дазваляюць мітынг і канцэрт 25 сакавіка на Дзень Волі — 100-я ўгодкі абвяшчэння незалежнасці Беларускай Народнай Рэспублікі.\nУ адказ 26 лютага пяць арганізацый — Партыя БНФ, Рух «За Свабоду», АГП, БСДП (Грамада) і асветніцкая ўстанова «Амарока» падалі новую заяўку на акцыю, прасіўшы дазволіць правядзенне мітынгу і канцэрта каля Опернага тэатра 25 сакавіка з 15:30 да 20:00.\nНа правядзенне Дня Волі грошы збіраюцца «Талакой». Больш за палову сродкаў ужо сабрана. Найбольшае ахвяраванне зрабіў 21-гадовы мінскі праграміст Уладзь Чачоткін. Ён ахвяраваў на святкаванне юбілею БНР ажно 2500 рублёў.


Нягледзячы на ўсе меры, праблема траўміравання непаўналетніх на аб'ектах чыгуначнага транспарту сёння востра стаіць у грамадстве.\nЗа 9 месяцаў 2019 года зафіксавана 77 выпадкаў невытворчага траўматызму, што на 10 выпадкаў менш аналагічнага перыяду ў мінулым годзе. Аднак колькасць пацярпелых непаўналетніх у цяперашнім годзе павялічылася на 2 (4 чалавекі загінулі, 2 траўміраваны). У студзені—верасні 2018 года загінулі 2 непаўналетніх, 2 траўміраваны).\nПадлеткі, знаходзячыся непасрэдна паблізу або на чыгуначных пуцях, не чуюць сігнал надыходзячага цягніка з-за праслухоўвання ў гэты час музыкі з дапамогай плэера ці мабільнага тэлефона ў навушніках. Заняткі «зацэпінгам», жаданне зрабіць эфектнае «сэлфі» на небяспечных аб'ектах транспарту, перабяганне пуцей або узлажанне на чыгуначны мост, на дах вагонаў дзеля жарты, ліхацтва таксама прыводзяць да трагедыі.\nБеларуская чыгунка заклікае грамадзян быць больш уважлівымі на аб'ектах чыгуначнага транспарту, берагчы не толькі сваё жыццё і здароўе, але і здароўе родных і блізкіх.


Палітычны выклік падвышэньня цэнаў на газ\n03 чэрвень 2006, 17:23\nЮры Дракахруст, Прага Магчымае падвышэньне цэнаў на газ, перамовы з Расеяй на гэты конт – выпрабаваньне для палітычных і грамадзкіх сіл Беларусі. Якія варыянты дзеяньняў ёсьць у беларускай улады? Якой будзе рэакцыя насельніцтва на магчымы скачок цэнаў? Якія магчымасьці і пагрозы мае гэтая сытуацыя для апазыцыі? Унутрыпалітычнае вымярэньне газавай праблемы абмяркоўваюць у “Праскім акцэнце” рэдактар газэты “Наша Ніва” Андрэй Дынько і кіраўнік дасьледніцкага цэнтру “Стратэгія” Леанід Заіка.\n(Дракахруст: ) "Цэны на газ, спрэчка, гандаль паміж Менскам і Масквой на гэтую тэму застаюцца адной з галоўных праблемаў Беларусі – праблемай эканамічнай, сацыяльнай, але таксама і палітычнай. Усе палітычныя і грамадзкія сілы краіны так ці інакш вызначаюцца, пазыцыянуюць сябе адносна гэтай тэмы. Для насельніцтва падвышэньне цэнаў, – якое, магчыма, будзе, магчыма не, – у любым выпадку будзе выпрабаваньнем. Аднак для палітычнай эліты – таксама выпрабаваньнем, але і магчымасьцю прадэманстраваць свае здольнасьці: здольнасьці выкарыстаць магчымасьць, вырашыць ці прапанаваць вырашэньне самой праблемы энэргазабесьпячэньня, і шэрагу іншых праблемаў зь ёй зьвязаных. А зьвязаная зь ёю ці завязаныя на яе амаль усе беларускія праблемы.\nУ гэтай сытуацыі і перад уладай, і перад апазыцыяй паўстае шэраг дылемаў. Пачнем з улады: так выглядае, што ў гэтым гандлі ў беларускай улады ёсьць некалькі стратэгіяў. Першая – назавем яе "палітычна-ідэалягічнай". Яе можна пазначыць такімі словамі як "славянскае братэрства", "пагроза развалу саюза", "фарпост Расеі на захадзе" і г.д. Другі варыянт – гэта, так бы мовіць, контрудар: маўляў, ах так, вы нам такія цэны? А мы вам транзыт, плату за базы і г.д. І, нарэшце, трэці варыянт – сыграць у пас з Захадам (неабавязкова пайсьці на Захад), карыстаючыся тым, што і Захад мае падобныя праблемы з Расеяй. Дык вось, на Ваш погляд, які з гэтых варыянтаў найбольш эфэктыўны, і які ўлада ў рэшце рэшт скарыстае? Андрэй Дынько".\n(Дынько: ) "Перш чым гаварыць пра ідэалягічныя выбары, я б хацеў сказаць, якое эканамічнае разьвіцьцё можа чакаць Беларусь у выпадку павышэньня цэнаў на газ. У кароткатэрміновай пэрспэктыве такое павышэньне палохае, бо яно, напэўна, панізіць тэмпы росту валавога ўнутранага прадукту і павялічыць беспрацоўе і інфляцыю ў нашай краіне. Але сярэднетэрміновыя вынікі гэтага павышэньня будуць на карысьць Беларусі. Цяпер Беларусь транжырыць энэргію дзякуючы гэтым заніжаным цэнам на газ, а таксама часткова іншыя энэрганосьбіты. Акрамя таго, гэтыя нізкія цэны на газ тармозяць мадэрнізацыю беларускай гаспадаркі. Я ўжо не кажу пра тое, што яны жывяць карупцыю, спараджаюць усякія цёмныя, няясныя схемы, калі краіна атрымлівае газ па таннай цане, прадае спажыўцам па дарагой, а куды дзяецца гэтая розьніца, не заўжды зразумела.\nУ выніку гэтага павышэньня цэн на газ краіна, па-мойму, будзе змушаная распачаць інвэстыцыі ў энэргазьберагальныя прадпрыемствы, а таксама будзе змушаная да больш хуткай мадэрнізацыі беларускай прамысловасьці, і гэта безумоўны плюс. Акрамя таго, гэтае падвышэньне цэнаў на газ дае добрую нагоду ў такой форс-мажорнай сытуацыі распачаць дывэрсыфікацыю крыніцаў энэргіі. Паглядзіце, як апошнім часам актывізавалася гаворка пра разьвіцьцё ўласнай атамнай энэргетыкі, пра выкарыстаньне альтэрнатыўных крыніцаў энэргіі, энэргазьберажэньне, а таксама пра нейкія пастаўкі энэрганосьбітаў у пэрспэктыве па іншых схемах. Зыходзячы з гэтых задачаў, якія паўстаюць перад нашай краінай, я думаю, будуць зробленыя адпаведныя палітычныя выбары.\nЯк напісаў беларускі аналітык Яраслаў Шымаў, Усходняя Эўропа апынулася ў такім кандамініюме Эўропы і Расеі, гэта значыць, што тут і Расея, і Эўропа маюць свае ўплывы, Амэрыка мае свае ўплывы, але гэта дазваляе ўсім краінам Усходняй Эўропы заставацца ў дастатковай ступені сувэрэннымі, манэўруючы паміж гэтымі ўплывамі. Гэтае павышэньне цэнаў на газ абвастрае гэты выбар для Беларусі, гэтую неабходнасьць быць больш незалежнымі, абапіраючыся пры патрэбах і на Захад, і на Ўсход".\n(Дракахруст: ) "Сп. Заіка, тое, пра што казаў Андрэй – тут мне прыгадваецца фраза славутага брытанскага эканаміста Джона Кейнса, што ў доўгатэрміновым пэрыядзе ўсе мы нябожчыкі. Так, магчыма, у доўгатэрміновай пэрспэктыве гэта для беларускай эканомікі будзе і добра, але пачнем з таго, што гэты пэрыяд яшчэ не пачаўся, ідзе гандаль. І вось якую стратэгію можа абраць і абярэ беларуская ўлада? Бо яшчэ цаны няма, можа, і палохацца няма чаго?"\n(Заіка: ) "Ідзе ўсясьветная тэндэнцыя падвышэньня цэн на энэрганосьбіты. Беларусь выдатна ўпісалася ў атрыманьне даходаў на нафтавых рынках. Зараз бумэранг да нас вярнуўся. Цэны будуць падвышацца незалежна ад таго, хто будзе ва ўладзе – Лукашэнка ці хто іншы. Нам"сьвеціць" лічба 200-250 даляраў за тысячу кубамэтраў – гэта па мінімуму. Таму якія б ні адбываліся палітычныя гульні вакол гэтага, існуе выклік нацыянальнай эканоміцы – выклік адаптацыі да высокіх цэн. Расейцам трэба падзякаваць. Мы былі апошняй, акрамя Туркмэністану, рэспублікай былога СССР, якая сядзела на гэтым танным наркотыку.\nШто тычыцца пазыцыі Лукашэнкі, то яна ў гэтай праблеме даволі моцная. Намэнклятура, якая кіруе прадпрыемствамі, уся ўладная эканамічная структура, пабойваецца падвышэньня цэн на газ, бо гэта істотна пагоршыць стан прыблізна чвэрці прадпрыемстваў. Але што тычыцца астатніх, то яны гэты ўдар вытрымаюць. Нават румынская эканоміка вытрымлівае цану ў 280 даляраў за тысячу кубамэтраў, хаця яна была менш канкурэнтаздольная, чым беларуская.\nЯ наагул ня бачу вялікай праблемы ў гэтым. Гульня ідзе асабіста паміж Пуціным і Лукашэнкам. Лукашэнка спрабуе захаваць пэўную самастойнасьць, незалежнасьць ад Крамля. Пуцін вядзе зь ім дыялёг праз "Газпром". Але мне здаецца, што дывідэнды тут атрымлівае кожны зь іх. Пуцін пайшоў насустрач пажаданьням расейскіх дэмакратаў, якія абвінавачваюць Крэмль у эканамічнай падтрымцы беларускага рэжыму на мільярда паўтара ў год. Пуцін кажа :"Калі ласка, я гэта ўсё касую". І Бушу можа сказаць: "Я дапамогу Лукашэнку скасаваў, і яму няма куды падзецца. Зараз Лукашэнка ўвядзе дэмакратыю, як вы, амэрыканцы, хочаце".\nНаагул, у эканамічным пляне гэта будзе цікавы экспэрымэнт. На мой погляд страхі крыху перабольшваюцца. На мой погляд, сёньня дыскусія па газу – гэта дыскусія наконт таго, наколькі Лукашэнка будзе кіраваны з боку Крамля".\n(Дракахруст: ) "Леанід, я ўсё-ткі хацеў бы вярнуцца да палітычнай тэмы – усё ж такі гандаль ня скончаны. Гісторыя нават беларуска-расейскіх адносінаў паказвае, што гэтая газавая тэма вельмі прасякнутая палітычнымі момантамі, і што можа быць дастаткова нізкая цана ў тым выпадку, калі будзе прынятае палітычнае рашэньне. І мы бачым, што зараз шмат аргумэнтаў, якія прыводзяцца Менскам, праз галаву Мілера скіраваныя да Пуціна. Напрыклад, пытаньне саюзнай дзяржавы, ваенных базаў..."\n(Заіка: ) "Я ўдзельнічаў неяк у тэлемосьце з Масквой на гэтую тэму. Расейскія ўдзельнікі вельмі жорстка фармулявалі пытаньне – Беларусь павінна пайсьці на два прынцыповых рашэньня: рэфэрэндум па канстытуцыйным акце саюзнай дзяржавы і ўвядзеньне расейскага рубля. Палітычны гандаль тут ідзе. І цана на газ зьяўляецца своеасаблівым пробным шарам.\nКалі рэфэрэндум будзе праведзены і расейскі рубель уведзены, мы будзем атрымліваць газ па ўнутрырасейскіх цэнах. Гэта настолькі ясная і жорсткая пазыцыя Расеі, што, відаць, тут і спрачацца ня трэба".\n(Дракахруст: ) " Я не выключаю, што спрэчка ўсё ж такі можа адбыцца, і я думаю, што ў Андрэя Дынько ёсьць што сказаць у гэтай спрэчцы".\n(Дынько: ) "Расея выглядае ў гэтай сытуацыі ў вельмі непрывабным сьвятле. Фактычна, выкарыстоўваючы гэты газавы вэнтыль ці цэны на газ у якасьці палітычнага інструмэнту, яна паказвае, што Расея па-ранейшаму гатовая зьвяртацца да нейкіх самых грубых інструмэнтаў рэальнай палітыкі з арсэналу ХІХ стагодзьдзя. Такая пастаноўка пытаньня – яна вельмі рэдкая ў сучасным сьвеце: Расея хоча, каб Беларусь ахвяравала сваім сувэрэнітэтам у абмен на газ. Нездарма ж гэтыя недвухсэнсоўныя намёкі Расеі сутыкнуліся зь вельмі нэгатыўнай рэакцыяй эўрапейскай прэсы, якая пісала пра гэты канфлікт. Тут будуць выразныя паралелі з тым, як Масква спрабавала напалохаць Украіну напачатку гэтага году, як яна прыпыняла пастаўкі газу ў Малдову ці падняла цану для Грузіі.\nМне падаецца, што ў змаганьні за незалежнасьць усе сродкі добрыя. Я думаю, што так мяркуе любы палітык, які адказны за краіну, які трымае гэтую ўладу, і дазволю сабе выказаць меркаваньне, што цяперашні беларускі ўрад будзе таксама ўжываць усе магчымыя сродкі, каб захаваць незалежнасьць краіны і пры гэтым захаваць сацыяльную стабільнасьць у краіне".\n(Заіка: ) "Я зараз буду рабіць тое, што мне ня надта хочацца рабіць – абараняць Расею. Мне гэтага рабіць ня хочацца, але прабачце – цэны на нафту падняліся з 30-ці даляраў да 70-ці, на ўсясьветным энэргетычным рынку ідзе падвышэньне цэн. Мы жывем у ХХІ стагодзьдзі, паняцьце аб незалежнасьці і сувэрэнітэце таксама мяняецца.\nШто тычыцца Беларусі. Беларускі ўрад – гэта намэнклятурны ўрад. Ён будзе казаць толькі тое, што Аляксандар Рыгоравіч дазволіць яму сказаць. Ці то выхад з саюзнай дзяржавы, ці то падвышэньне тарыфаў за транзыт – гэта ўжо ня мае значэньня. І для беларускай апазыцыі, і для беларускай улады выбар вельмі просты – мы ўваходзім у эканоміку ХХІ стагодзьдзя, і гэта выпрабаваньне на трываласьць беларускай палітычнай і эканамічнай эліты.\nПалітычная эліта павінна забыць такія словы, як братэрства і славянская еднасьць. Расея робіцца эгаістычнай. Апазыцыя наўрад ці здолее атрымаць нешта на хвалі гэтых падзей, бо ў Лукашэнкі будзе магчымасьць паказаць, што новая сытуацыя аб''ектыўна стварылася ва ўсясьветнай эканоміцы, і Беларусь павінна адказваць на гэтыя выклікі, зыходзячы са сваіх нацыянальных інтарэсаў. А гэтыя інтарэсы палягаюць у тым, каб не дапусьціць рэзкага падвышэньня цэн на газ. І гандаль будзе ісьці такім чынам – можаце потым праверыць, ці маю я рацыю. Напачатку будзе называцца цана 100-130-150 даляраў. 200 – гэта за мяжой магчымасьцяў. І дзесьці на ўзроўні 130 даляраў, відаць, спыніцца.\nПлюс да гэтага – дамова па "Белтрансгазу" і доступ да прыватызацыі буйных прадпрыемстваў. Гэта нармальны гандаль. І Лукашэнка не падпусьціць апазыцыю да гэтай гульні, ніхто ня зможа на гэтай прасторы зрабіць нейкія свае прынцыповыя моцныя крокі".\n(Дынько: ) "Павышэньне цэнаў на газ выгаднае Беларусі і беларускаму палітычнаму клясу. Зь іншага боку, яно непазьбежнае, пра гэта спадар Заіка і гаварыў. Калі гэта і выгадна, і непазьбежна – нашто тут гэтыя складаныя схемы? Галоўнае, каб яно адбылося такім чынам, каб гэтыя форс-мажорныя абставіны дазволілі яго выкарыстаць з карысьцю. Чаму вы выключаеце, што лукашэнкаўцы могуць дзейнічаць у гэтай сытуацыі, сыходзячы з гэтых меркаваньняў?"\n(Дракахруст: ) "Дык вось гэта маё наступнае пытаньне. Магчыма, у пэрспэктыве сапраўды такі эканамічны шок будзе спрыяць энэргазьберажэньню, Беларусь у рэшце рэшт можа стаць эканамічным драконам. Але ёсьць такая рэч: умоўна кажучы, з 2000 году дабрабыт беларускіх грамадзянаў па тых ці іншых прычынах расьце. І вось прыходзіць гэты газавы шок, заробкі падаюць, беспрацоўе расьце і г.д. Як у гэтай сытуацыі будзе паводзіць сябе беларускае насельніцтва? Я ня маю на ўвазе ідэалягічна так ці інакш арыентаваныя групы, а звычайнае насельніцтва – ці гэта выкліча сацыяльныя забурэньні, ці думку, што, маўляў, без Расеі не пражывем, давай да матухны-Расеі, ці наадварот – Айчына ў небясьпецы, вораг ля брамы, вось, ёсьць абаронца нашай незалежнасьці, А.Р.Лукашэнка, давайце мы згуртуемся вакол яго. Які сцэнар вам падаецца найбольш імаверным у адносінах да беларускага насельніцтва?"\n(Дынько: ) "Рабіць прагнозы – рэч няўдзячная. Калі мы параўнаем гэтую сытуацыю з украінскай, то Ўкраіна перажыла аналягічную сытуацыю паўгода таму. Таксама там ускочыла цана на газ, больш за тое, гэта яшчэ там супала зь вельмі балючай дэмакратычнай мадэрнізацыяй, пераарыентацыяй на Эўропу, якая таксама ж адбіваецца на эканоміцы. Ну і што? Ці гэта пацягнула за сабою нейкія вялікія палітычныя ці сацыяльныя наступствы? Гэта ня так адбілася на выніках парлямэнцкіх выбараў. У прынцыпе, палітычныя сілы засталіся пры сваім. Павышэньне цэнаў на газ разьвеяла ілюзіі адносна расейскага стаўленьня да Ўкраіны.\nПа-мойму, да нейкіх вялікіх сацыяльных забурэньняў пасьля павышэньня цэнаў на газ у Беларусі няма падставаў. Апазыцыя ў гэта вельмі верыць і вельмі на гэта спадзяецца, што хутчэй выдае адсутнасьць у яе ідэяў і бачаньняў. Мне падаецца, што тыя, хто думае, што гэта неяк пераверне сытуацыю ў Беларусі, яны трошкі так пагардліва ставяцца да беларускага народу. А насамрэч людзі ж бачаць, што гэтае павышэньне цэнаў непазьбежнае, што Беларусь тут не адзіная ахвяра маскоўскага ціску, яны таксама цудоўна разумеюць цану, вартасьць эканамічных актываў дзяржавы. Вось апошнія лічбы былі пра тое, што 82% беларусаў катэгарычна супраць перадачы кантролю над "Белтрансгазам" у замежныя рукі – таму людзі будуць ацэньваць гэтую сытуацыю досыць рэалістычна.\nХоць і беручы іншыя нейкія моманты, для мяне гэтая сытуацыя паказвае, што эканамічная стратэгія беларускага ўраду, беларускай адміністрацыі дагэтуль была такая досыць дачасьніцкая. Тыя меры па мадэрнізацыі і пераарыентацыі эканомікі, якія лягчэй было ажыцьцявіць у 1990-х, прыйдзецца цяпер ажыцьцяўляць большым коштам, недзе будзе цяжэй адваяваць патэнцыйныя рынкі для нашай прадукцыі. Я думаю, што за гэта гэтая адміністрацыя палітычную цану сваю заплаціць. Але ізноў жа, гэта непазьбежна, пытаньне толькі ў памеры гэтай платы".\n(Дракахруст: ) "Леанід, а які Ваш прагноз, якія сацыяльныя і сацыяльна-палітычныя наступствы гэтага шоку, удару? Нядаўнія выбары прайшлі ўсё ж такі на тле вось гэтага сталага росту дабрабыту. А калі дабрабыт калі ня лясьне, а заўважальна прасядзе – якой будзе рэакцыя грамадзтва?"\n(Заіка: ) "Я мяркую, што ў прынцыпе Беларусі пагражае аднаразовы ўдар, зьвязаны з ростам тарыфаў. Гэты рост будзе напазьбежны. Але што тычыцца даходаў сем''яў, то тут будзе нераўнамернае пераразьмеркаваньне нагрузкі. 40% найбольш заможнага насельніцтва вытрымае гэты ўдар. Пятая частка найбольш беднага насельніцтва адчуе яго даволі балюча, але беларускі ўрад можа ўвесьці меры эканамічнай падтрымкі незаможнай часткі насельніцтва. Я мяркую, гэты ўдар можна зьмякчыць.\nЯ ня думаю, што гэта будзе шокавая сытуацыя. Яна будзе толькі спрыяць далейшаму расслаеньню беларускага грамадзтва, да чаго ўлада вядзе апошні час. Наш аналіз паказвае, што за апошнія 2-3 гады істотна павялічылася маёмасная дыстанцыя паміж рознымі катэгорыямі насельніцтва.\nАле мая агульная ацэнка такая, што рэзкага ўдару па дабрабыту ня будзе, ён будзе размазаны па пэўных катэгорыях насельніцтва. Улада зможа перажыць гэтую сытуацыю, яна зможа кансалідаваць сілы эканамічнай намэнклятуры, якія будуць дэманстраваць сацыялістычную вынаходлівасьць у эканоміі энэргіі. У выніку гэта дасьць магчымасьць кансалідаваць беларускую палітычную і эканамічную эліту. Апазыцыя наўрад ці што-небудзь выйграе ў гэтай сытуацыі".\n(Дракахруст: ) "Андрэй Дынько – вось ужо і Вы, і Леанід казалі пра становішча апазыцыі – сапраўды, гэтая сытуацыя спараджае для беларускай апазыцыі адну ці нават некалькі дылемаў, бо, з аднаго боку, атрымліваецца так: увесь час казалася, што рэжым Лукашэнкі трымаецца на расейскіх субсыдыях. Ну, вось Расея ўзяла ды іх адмяніла – ці адмяняе, пагражае адмяніць – дык, можа быць, як кажа Леанід, падзякаваць расейцам? З другога боку – тое, што Вы казалі, што гэтая сытуацыя, можа быць, уяўляе сабой пагрозу беларускай незалежнасьці, і ў гэтай сытуацыі наадварот трэба, так бы мовіць, заплюшчыць вочы, забыць пра ўсе рознагалосьсі і стаць побач з Лукашэнкам на абарону гэтай незалежнасьці?"\n(Дынько: ) "Я ня бачу ніякай пагрозы незалежнасьці ў гэтай сытуацыі. Пагроза незалежнасьці сыходзіць зусім зь іншага боку. Расея прапануе вельмі нядобрую зьдзелку, прапануе, каб Беларусь страціла свой сувэрэнітэт, увайшла ў склад Расеі. Але ніякіх рэальных пагрозаў на сёньня незалежнасьці я ня бачу, таму што ў Беларусі няма палітычных сілаў, якія хочуць увайсьці ў склад Расеі. Што да апазыцыі, дык яна мусіць думаць пра нацыянальныя інтарэсы краіны. Апазыцыі трэба думаць пра нармальную эканамічную праграму, трэба прапаноўваць нейкія эканамічныя і палітычныя альтэрнатывы. Самае галоўнае, што апазыцыя павінна ў гэтай сытуацыі газавага выбару і ў іншых сытуацыях абапірацца на інтарэсы беларускага бізнэсу".\n(Дракахруст: ) "Андрэй, я хацеў бы ўдакладніць: Вы сказалі, што пагрозы незалежнасьці няма. Вы яе вузка разумееце як далучэньне да Расеі. Далучэньня да Расеі пакуль яўна ніхто не прапануе – але вось, умоўна кажучы, прымусяць аддаць "Белтрансгаз", прымусяць перайсьці на расейскі рубель – ну, як бы незалежнасьць і месца ў ААН захаваецца, але, скажам так, магчымасьці дзейнічаць каму б там ні было – Лукашэнку, Мілінкевічу – будуць значна вузейшыя, няўжо такой пагрозы няма?"\n(Дынько: ) "Безумоўна, калі б Беларусь разьвіталася з нацыянальнай валютай ці нейкімі прыбытковымі ключавымі галінамі беларускай эканомікі, гэта быў бы вялікі ўдар па сувэрэнітэце Беларусі. Папросту сама пастаноўка пытаньня з боку Расеі – яна такая траўматычная і вельмі грубая. Але чаму я лічу, што на сёньня такой пагрозы няма – таму што ніхто ў Беларусі не настроены разьвітвацца ні з кантролем над фінансавай сыстэмай, ні з кантролем над ключавымі галінамі беларускай эканомікі".\n(Дракахруст: ) "Андрэй, апошняе ўдакладненьне – мне здаецца, Вы тут так крышачку аднабакова кажаце – аддаваць "Белтрансгаз", не аддаваць, хто "за", хто "супраць". Ёсьць альтэрнатыва: расейцы гавораць – "Хлапцы, ці плаціце 100 даляраў за тысячу кубамэтраў і аддавайце "Белтрансгаз", ці не аддавайце, калі ласка, трымайце яго, але плаціце 230. Дылема яна такая, а ня проста – аддайце "Белтрансгаз"..."\n(Дынько: ) "Ну, па-першае, Вы абсалютызуеце гэтую дылему. Па-першае, ні пра якія лічбы кшталту 230 у рэальнасьці гаворка не ідзе і ісьці ня будзе, будуць нашмат больш рэалістычныя лічбы, і ўсё будзе нашмат спакайней, як сказаў Леанід Заіка. Па-другое, калі ўмоўна кажучы, гаварыць, што плаціць там 130 даляраў і пакінуць сабе "Белтрансгаз" ці 110 даляраў і аддаць "Белтрансгаз", то, безумоўна, трэба плаціць 130 і пакінуць сабе "Белтрансгаз".\nУсе гэтыя рэчы трэба пралічваць, але таксама мне падаецца, што думаючы пра эканамічны бок вельмі важна не забывацца пра сымбалічны, ідэйны бок усякіх падобных гешэфтаў. У беларускай сытуацыі адмовіцца ад нацыянальнай валюты было б вялікім ударам па нацыянальным прэстыжы, але таксама і па эканамічнай стабільнасьці. Дык у гэтым пытаньні супадаюць сымбалічныя і эканамічныя моманты. Можа быць, у нейкіх пытаньнях эканамічныя моманты не супадаюць з сымбалічным, і па-мойму вельмі важна, калі палітыкі ў такой маладой дзяржаве як Беларусь таксама думаюць пра сымболіку пэўных актаў".\n(Заіка: ) "У прынцыпе зараз ідзе гаворка пра новыя выклікі для Беларусі, гэта тычыцца і ўлады, і апазыцыі. Улада будзе спрабаваць знайсьці розныя спосабы, як расьсячы гэты вузел, перш за ўсё – шляхам перадачы Расеі часткі сувэрэнітэту, калі казаць пра грашовую сыстэму і канстытуцыйны акт. Што тычыцца, апазыцыі , то яе заявы, што мы, маўляў, мелі рацыю, што Расея эгаістычная, – гэта ня дасьць ёй вялікіх дывідэндаў. Апазыцыя зможа паспрабаваць збудаваць лёгіку новай, канкурэнтнай Беларусі, і прапанаваць свае сілы для канструктыўнага супрацоўніцтва. Гэта, я мяркую, можа быць прынята хаця б для касмэтычнага паляпшэньня фасаду беларускай сыстэмы. Час для аднаго і іншага боку ёсьць.\nКалі мы прададзім "Белтрансгаз", то сувэрэнітэт мы ня згубім. "Залаты ключык" транзыту мае Ўкраіна, на якую прыпадае больш за 70% патокаў газу, Расея будуе газаправод па дну Балтыкі. Ня трэба думаць, што, седзячы на гэтай трубе, мы мацуем свой сувэрэнітэт. Для Лукашэнкі ёсьць добры варыянт – у абмен на трубу атрымаць доступ да здабычы газу. І нафты, што ён зараз і робіць, калі вядзе перамовы з кіраўніком "Лукойла" Алекперавым.\nШто тычыцца пэрспэктывы, то гэта сур''ёзная праверка трываласьці Лукашэнкі. І гэта будзе падставай для народа вырашыць, хто і як можа адстойваць інтарэсы Беларусі. Наагул, рабіць унутры краіны "разборку" і абвінавачваць адзін аднаго, можа быць, ня надта эфэктыўна. Сапраўды, куплялі танны газ. Мы сфармавалі беларускага "зайца", які едзе без квітка. "Заяц" – гэта і дырэктар прадпрыемства, і рабочы, гэта і прафэсар унівэрсытэта. Зараз час паездак без квітка сканчаецца. А кантралёр – Аляксандар Рыгоравіч Лукашэнка – гэтых "зайцоў" не лавіў, а дапамагаў ім ехаць у гэты вялікім эканамічным аўтобусе фактычна бясплатна".


Лепшыя краіны, якія большасць ультрабагатых людзей у свеце называюць дамамі | Апошнія навіны пра падарожжы\nРазмяшчэнне: Галоўная » прыняцці » Галоўныя навіны падарожжаў » Лепшыя краіны, якія большасць ультрабагатых людзей у свеце называюць дамамі\nЛепшыя краіны, якія большасць ультрабагатых людзей у свеце называюць дамамі\nСукупнае сусветнае багацце вырасла на 14 трлн. Долараў, дасягнуўшы велізарнай лічбы ў 317 трлн. Даляраў за 12 месяцаў да канца кастрычніка, гаворыцца ў апошняй справаздачы Global Wealth, апублікаванай Інстытутам даследаванняў Credit Suisse.\nПаведамляецца, што тэмп росту амаль 4.6 працэнта быў ніжэйшы, чым у мінулым годзе, але вышэйшы за сярэдні тэмп росту ў эпоху пасля 2008 года, адзначаецца ў паведамленні. Аналітыкі Credit Suisse адзначаюць, што агульная колькасць асоб, багацце якіх перавышае 50 мільёнаў долараў, таксама вырасла на чатыры адсоткі, дасягнуўшы 149,890 XNUMX чалавек.\nВось рэйтынг дзесяці найбуйнейшых дзяржаў, дзе жыве большасць ультрабагатых людзей свету.\nКраіна, абмытая Індыйскім і Ціхім акіянамі, з'яўляецца 13-й па велічыні эканомікай у свеце, а ВУП на душу насельніцтва займае шостае месца сярод сусветных аналагаў. Аўстралія звычайна з'яўляецца адной з першых па рэйтынгах, якія адсочваюць якасць жыцця, стандарты аховы здароўя і адукацыю. Улічваючы спрыяльнае кліматычнае асяроддзе, не дзіўна, што ў Аўстраліі жыве 2,910 супербагатых людзей.\nКраіна заслужыла рэпутацыю мірнага высокаразвітага месца, свабоднага ад любых этнічных хваляванняў і ўнутраных канфліктаў. Канада ўваходзіць у дзясятку краін, якія найбольш актыўна гандлююць. Ён з'яўляецца членам Арганізацыі эканамічнага супрацоўніцтва і развіцця, а таксама Групы сямі. Краіна прыняла 3,010 чалавек на суму 50 мільёнаў долараў і больш.\nЯдзерная і касмічная краіна, Францыя з'яўляецца адной з найбуйнейшых эканомік свету. Краіна з велізарнай культурнай спадчынай знаходзілася пад уплывам эміграцыйных хваляў на працягу ўсёй сваёй гісторыі. Зараз у Францыі жыве 3,040 супербагатых людзей.\nХоць трэцяя па велічыні краіна Еўразоны нядаўна пагрузілася ў глыбокі палітычны і эканамічны крызіс, у ёй па-ранейшаму пражывае 3,220 чалавек, багацце якіх перавышае 50 мільёнаў долараў. Традыцыйна рэгіёны краіны рэзка адрозніваюцца ў плане эканомікі. Прамыслова развіты поўнач звычайна супрацьстаіць паўднёваму спаду з квітнеючай цяністай эканомікай і стагнацыяй цэнтральных рэгіёнаў.\nЗа апошнія два дзесяцігоддзі рост эканомікі гэтай велізарнай паўднёваазіяцкай краіны дасягнуў 5.5 працэнта. Рост зрабіў Індыю адной з самых хутка развіваюцца эканомік свету. Краіна, багатая на англамоўных спецыялістаў, у апошні час прыцягвае мноства транснацыянальных карпарацый. Мегабагатых у Індыі налічваецца 3,400 чалавек.\nСлавутыя высокім узроўнем жыцця, 3,580 супербагатых людзей называюць Японію сваім домам. Эканоміка краіны ў асноўным абумоўлена банкаўскім сектарам, тэлекамунікацыйнай галіной, сферамі нерухомасці і транспарту, рознічным бізнесам і будаўнічым сектарам. Японія славіцца сваімі вытворцамі аўтамабіляў, вытворцамі электронікі і сталі, суднабудаўнікамі, вытворцамі хімічных рэчываў і прадуктаў харчавання.\nСфера паслуг краіны з'яўляецца ключавым фактарам для яе эканомікі, на яе долю прыпадае амаль 75 працэнтаў ВУП. Высокаразвіты банкаўскі сектар і адносна ліберальнае рэгуляванне робяць Вялікабрытанію, асабліва яе сталіцу - Лондан, адным з найбуйнейшых фінансавых цэнтраў свету. Таму не дзіўна, што ў краіне пражывае 4,670 ультрабагатых жыхароў.\nСусветны лідэр у большасці прамысловых і тэхналагічных абласцей, Германія з'яўляецца трэцім па велічыні экспарцёрам і імпарцёрам тавараў і паслуг. Найбуйнейшая эканоміка ЕС актыўна падтрымлівае сацыяльны дабрабыт і універсальную сістэму аховы здароўя, а таксама ахову навакольнага асяроддзя і бясплатную вышэйшую адукацыю. Колькасць людзей з высокім коштам, якія пражываюць у Германіі, складае 6,320 XNUMX.\nКітайская эканоміка няспынна расла на працягу апошніх 30 гадоў. Кітай паспяхова развівае ўласную адукацыйную сістэму. Краіна заахвочвае імпарт тэхналогій, якія дазваляюць развіваць такія прагрэсіўныя напрамкі, як вытворчасць праграмнага забеспячэння, новая сыравіна, тэлекамунікацыі, біятэхналогіі і ахова здароўя. У Кітаі пражывае 16,510 суперзаможных людзей.\nЭканоміка нумар адзін у свеце з'яўляецца сусветным лідэрам па многіх сацыяльна-эканамічных характарыстыках, уключаючы сярэднюю заработную плату, індэкс чалавечага развіцця, ВУП на душу насельніцтва і прадукцыйнасць вытворчасці. Злучаныя Штаты, насельніцтва якіх складае ўсяго 4.3 працэнта ад усяго свету, валодаюць амаль 40 працэнтамі сусветнага багацця. Краіна ўзначальвае спіс з 70,540 XNUMX супербагатых жыхароў.\nАўстралія Канада Кітай Credit Suisse Францыя Германія Індыя Японія арганізацыя даследаванні праграмнае забеспячэнне\nУмяшанне супольнасці MPCo ухвалена канадскім вярхоўным камісарам\nМаладыя, самаробныя і жанчыны: кітайскія жанчыны ўзначальваюць глабальныя выдаткі на раскошу


НАК выказалася па пытанні аднаўлення санкцый ЗША | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\nНАК выказалася па пытанні аднаўлення санкцый ЗША\nНароднае антыкрызіснае кіраванне выказалася па пытанні аднаўлення санкцый ЗША. На думку апазіцыі, «толькі вызваленне ўсіх без выключэння палітвязняў да 26 красавіка можна разглядаць як дастатковае выкананне ўмоў, вылучаных рэжыму Лукашэнкі з боку Дзярждэпартамента ЗША”.\nТолькі так НАК абгрунтоўвае сэнс свайго паслання ў адрас Упраўлення па кантролі за замежнымі актывамі ЗША, вынікам якога стала рэкамендацыя Дзярждэпу Мінфіну ЗША не працягваць ліцэнзію для шэрагу прадпрыемстваў «Белнафтахіма».\n«Перакананыя, што неабходна дамагацца перагляду абсалютна ўсіх неправасудных і палітычна матываваных прысудаў і вызвалення кожнага, хто знаходзіцца зараз за кратамі па віне рэжыму. І што б ні адбылося 26 красавіка, будзем узмацняць наш ціск, пакуль у краіне не спыніцца тэрор», – падкрэслілі ў НАК.


Літовец прыехаў у Беларусь і памёр у пункце пропуску | БЕЛАРУСКАЕ РАДЫЁ РАЦЫЯ\n8 кастрычніка ў памежным пункце пропуску „Каменны Лог” на беларуска-літоўскай мяжы здарылася бяда. Падчас праходжання памежнага кантролю стала дрэнна мужчыну 1958 года нараджэння, грамадзяніну Літвы. Медыкам, якія прыбылі, не ўдалося яго выратаваць.\nІнфармацыю пацвердзіў афіцыйны прадстаўнік Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Антон Бычкоўскі.\n– Сапраўды, 8 кастрычніка каля 5 гадзін раніцы грамадзянін Літвы рухаўся на ўезд у Рэспубліку Беларусь праз пункт пропуску „Каменны Лог”. Калі мужчына праходзіў пагранічны кантроль, яму стала дрэнна. Была выкліканая хуткая дапамога, аднак, нягледзячы на ўсе рэанімацыйныя дзеянні, выратаваць чалавека не ўдалося – ён памёр, – паведаміў Антон Бычкоўскі.\nПаводле ўдакладненай інфармацыі, мужчына прыехаў у пункт пропуску за рулём аўтамабіля Volkswagen.\nНа мяжы Беларусі з Літвой пятыя суткі захоўваюцца вялікія чэргі з грузавікоў\nПобач з „Каменным Логам” запрацуе яшчэ адзін міжнародны пункт пропуску\n10 сутак без візаў і прычал на Нёмане. Планы Гарадзеншчыны…\nАшмянская мытня спыняе сваё існаванне\nРасеец спрабаваў увезці праз „Брузгі” 300 кг гашышу


Пандэмія ў свеце. ГРАФІКІ за 9 красавіка\n10.04.2020 / 07:11\nПа стане на канец дня 9 красавіка ў свеце каранавірусам COVID-19 заразіліся 1 млн 604 тысячы 718 чалавек, 95 735 памерлі, вылечыліся 356 660.\nЗа дзень выявілі 85 568 інфіцыраваных (8 красавіка — 84 385, 7 красавіка — 84 945, 6 красавіка — 73 135).\nЗа дзень памерлі 7 234 чалавекі (8 красавіка — 6 414, 7 красавіка — 7 382, 6 красавіка — 5 227).\nУ ЗША ўжо 468,8 тысяч заражаных, памерлі за ўчорашні дзень 1 900 чалавек (8 красавіка было 1940, 7 красавіка — 1 970). У Іспаніі — 153,8 тысячы заражаных (памерлі за 9 красавіка 655 чалавек, за 8 красавіка — 747, за 7 красавіка — 704). У Італіі — 143,6 тысяч заражаных (памерлі за апошні дзень 610, 8 красавіка было 541, 7 красавіка — 604).\nНайбольш памерлых за 9 красавіка пасля ЗША ў Францыі (1341) і Вялікабрытаніі (881).\nТысячы людзей на Камароўцы падпісваюцца за альтэрнатыву Лукашэнку ФОТАРЭПАРТАЖ Надзеі Бужан 5\nКандыдат Таболіч з Аляксандрам Памідоравым збіралі подпісы ў Гродне ФОТА\nКарабель SpaceX з астранаўтамі паспяхова састыкаваўся з МКС\nМарзалюк: Змагары, як жа вы можаце збіраць подпісы за расейскамоўнага несвядомага папуліста ўзору 1980-х? 59\nБылы следчы пра затрыманне Ціханоўскага: Калегі абураныя тым, як гэта рабілася і хто быў задзейнічаны 8\nУ Беларусі 42 556 выпадкаў каранавіруса — афіцыйная статыстыка 3\nКапітан МУС у адстаўцы Алег Манкус пра затрыманне Ціханоўскага: Сорамна, што міліцыя ўлезла ў такую смярдзючую справу 14\nЗатрыманы Мікола Статкевіч 33\nЧэргі, каб падпісацца «супраць Лукашэнкі». ФОТЫ, ВІДЭА з Мінска, Віцебска, Брэста, Жлобіна, Стоўбцаў, іншых гарадоў… ▸ 38\n«Сенатарка» дырэктарка гімназіі не ведае, як пішацца выраз «предвыборная кампания» ФОТА 40\nБабарыка пачынае паездкі па Беларусі 27\nЦапкала: На Плошчу клікаць не буду. Але калі яна з'явіцца — пайду 16\nКачанава: Ва ўсіх на слыху COVID-19, але мы не можам зацыклівацца на адной хваробе\nЧалавек у цывільным падкладае штосьці ў заплечнік актывісту? Усё было іначай ФОТАФАКТ 8\nПраваабаронцы: Затрыманні актывістаў працягваюцца 31 мая 9\nСяргея Ціханоўскага і яшчэ сем чалавек перавезлі ў Мінск на Акрэсціна 21\nГіганцкія чэргі выстройваюцца, каб падпісацца супраць Лукашэнкі ФОТА. Затрыманне Ціханоўскага дало імпульс аб'яднанню альтэрнатыўных кандыдатаў 44\nГалоўны камуніст Беларусі: Правакацыя — гэта ўся кампанія Ціханоўскага 42\nШоўмэн Каверын: Так бездапаможна, як цяпер, наша ўлада не выглядала. Спачатку з каранавірусам, зараз з Ціханоўскім 11\n«Жыве Беларусь!» Паглядзіце, у якой атмасферы ў Лідзе людзі стаялі ў чарзе, каб паставіць подпісы за Ціханоўскую 20\nБабарыка абяцае юрыдычную і фінансавую падтрымку тым, каго звольняць, на каго будуць ціснуць 50\n«Прыемная дзяўчына пышных форм». Ідэнтыфікавалі правакатарку з сустрэчы з Ціханоўскім 146\nУ міліцыянера, які ўпаў на пікеце Ціханоўскага, удар пярэдняй брушной сценкі, яго не шпіталізавалі 49\nСтудыя моднага расійскага дызайнера прыдумала сваю версію герба Беларусі ФОТА 48