ပျော် ရွှင်သော ခရီး လမ်း – Hlataw.com\nပျော် ရွှင်သော ခရီး လမ်း\nသူရ လည်း ခရီးလမ်းတစ်လျောက် အချိန်တော်တော်ကြာအောင်တွေးလိုက်တာ နောက်ကနေ ပုခုံးကို လာပုတ်မှ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ သူရ သူငယ်ချင်းဖြစ်သည်။ ”လာလေကွာ…။ မင်းမလည်း အလွမ်းသယ်နေတာနဲ့ မပြီးတော့ဘူး။ ငါတို့က မင်းကိုစောင့်နေတာ။ ဒီမှာ မိန်းကလေးတွေနဲ့ ဘာမှလုပ်တတ်တာမဟုတ်ဘူး။” ”အေးပါကွာ။ လာပါပြီ။” သူရ စိတ်ကိုတစ်ချက်တင်းပြီး အလုပ်တွေကို ဆက်ပြီးလုပ်လိုက်သည်။ ကားငှားတာ၊ ကားသမားနဲ့ စာချုပ်ချုပ်တာ၊ ခရီးစဉ်ရွေးတာတွေအားလုံး သူရ တစ်ယောက်ထဲ ဦးဆောင်ပြီးလုပ်ထားတာဖြစ်လို့ ကိစ္စတော်တော်များများ သူရမပါလို့မပြီးဖြစ်နေသည်။ ထိုင်ခုံနေရာတွေအားလုံးချထားပေးပြီးတော့ ကျန်တဲ့ ယူစရာရှိတာတွေ အားလုံးမမေ့ကျန်ခဲ့အောင် အကုန်လုံးလိုက်စစ်ရသည်။ သူရ တို့သွားရတဲ့ မြို့က မွန်ပြည်နယ်ရဲ့ မြို့တော် အနီးမြို့ငယ်လေးတစ်မြို့။ ပိုပြီးတိတိကျကျပြောရရင်တော့ မော်လမြိုင်နဲ့ မိုင်ခြောက်ဆယ်လောက်ဝေးတဲ့ မြို့လေးတစ်မြို့ဖြစ်သည်။ သူရတို့ အဲဒီမြို့ကိုရောက်တော့ ဆေးရုံအုပ်က အစည်းအဝေးရှိလို့ နေပြည်တော်သွားတာ ငါးရက်လောက်ကြာမည်ပြောသည်။\nသူရတို့လည်း လုပ်စရာအလုပ်တွေ မပုံသေးခင် ခဏနားပြီး အနားတစ်ဝိုက်လျောက်လည်ဖို့ပြင်သည်။ မော်လမြိုင်ကို တစ်ရက်သွားလည်ကြမည်။ ပြီးတော့ ကျိုက်ထီးရိုးဘုရားဖူးမည်။ အပြန်မှာ ဗျိုင်းနှစ်ကောင်ကိုဝင်၊ ဘုရားဖူးပြီး နောက်ဆုံး စက်စဲကမ်းခြေမှာ စခန်းချကြမည် လို့ အစီအစဉ်တွေဆွဲထားသည်။ အခုလောလောဆယ်တော့ ခရီးပန်းတာရယ်၊ အဖွဲ့သားအားလုံးစည်းစည်းလုံးလုံးရှိအောင်ရယ်ကြောင့်၊ သုံးရက်လောက် ဆေးရုံကပေးတဲ့အဆောင်မှာပဲနားနေကြသည်။ အလာတုန်းက လမ်းမှာ ခရီးတစ်ထောက်နားရင်း ထမင်းစားတော့ သူရတို့ အဖွဲ့ထဲက အချောဆုံးရှမ်းမလေးက သူရကို မကြာမကြာ ခိုးခိုးကြည့်တာတွေ့သည်။ သူရ မသိချင်ယောင်ဆောင်ရင်းဘာသိဘာသာနေခဲ့သည်။ ဟိုကိုရောက်မှ အဖွဲ့သားအားလုံးထမင်းတူတူစား၊ အတူတူသွား၊ နီးနီးကပ်ကပ်နေတော့မှ နန်းကလျာခမ်း အရမ်းချောကြောင်း သူရ သိရတော့သည်။ အသားလေးတွေက ဖြူဖွေးဆွတ်နေပြီး၊ပါးအို့လေးတွေကနီရဲနေသည်။\nနှာခေါင်းချွန်ချွန်လေးနှင့် နှင်းဆီရောင် နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတို့က မြင်သူတိုင်းကို ရင်ခုန်သံတွေမြန်လာစေနိုင်သည်။ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကလည်းပြောဖွယ်ရာမရှိ။ ရှမ်းတရုတ်မလေးပီပီ ရင်သားအစုံက ဘလောက်အသားပျော့ပျော့အောက်မှာ တင်းမို့နေသည်။ ဂျင်းဘောင်းဘီကျပ်ကျပ်အောက်က တင်သားထွားထွားကလည်း မြင်ရသူယောက်ျားလေးတိုင်း နှစ်ခါပြန်ပြီးလှည့်ကြည့်လောက်သည်။ ဒီလောက် ရုပ်ကလည်းချော၊ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်လည်းတောင့်တင်းတဲ့ ရှမ်းတရုတ်မချောချောလေးကို သူရဘာလို့ရင်မခုန်ခဲ့မိမှန်း သူရကိုယ်တိုင်လည်းပြန်ပြီးအဖြေရှာလို့မရခဲ့ပေ။ တစ်ခုရှိတာ နန်းကလျာခမ်းက ယောက်ျားလေးတွေကိုဖုန်းနဲ့ အီတတ်တယ်ဆိုပြီး သူငယ်ချင်းတွေမကြာခဏပြောတာကိုကြားဖူးတာကြောင့် စိတ်ထဲမှာ အာရုံမလာတာပဲဖြစ်မည်။ ဒီကိုရောက်တော့လည်း သူရ မမရွှေစင်ရဲ့ ဖုန်းထဲက အသံချိုချိုအောက်မှာပဲ မင်္ဂလာရှိတဲ့ နေ့ရက်သစ်တွေကို ဖြတ်သန်းဖြစ်သည်။ နေ့လည် ထမင်းစားနားချိန်မှာလည်းတစ်ခါဖုန်းဆက်သည်။ ညဘက်ဆိုရင် ဆေးရုံရှေ့က ခုံတန်းလေးမှာပဲ လမင်းကြီးရဲ့ အလှအပတွေကိုခံစားရင်း မမရွှေစင်နဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်သည်။ ဒုတိယနေ့မှာ မမရွှေစင်နဲ့ ဖုန်းပြောပြီးလို့ ခုံတန်းလေးမှာ သူရတစ်ယောက်ထဲထိုင်နေမိသည်။ ”ဟိတ်… တစ်ယောက်ထဲဘာတွေလုပ်နေတာလဲ။ ” စကားပြောသံနဲ့ အတူ ည၀တ်အကျီလေးနဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဘေးမှာလာထိုင်သည်။\nသူရ ဘေးကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်တော့ လရောင်အောက်မှာ လှချင်တိုင်းလှနေတဲ့ နန်းကလျာခမ်း။ ”နန်းကလျာခမ်း၊ နင်မအိပ်သေးပဲ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ညဉ့်နက်နေပြီ။ သွားအိပ်တော့။” ”နင်ကလဲ…၊ ငါအိပ်မပျော်သေးလို့ပါဟ၊ ငါ့ကို နန်းကလျာခမ်း ၊ နန်းကလျာခမ်းနဲ့မခေါ်ပါနဲ့။ သူငယ်ချင်းတွေခေါ်သလို ကလျာလို့ ပဲ ခေါ်စမ်းပါဟာ။” ”မခေါ်ချင်ပါဘူးဟာ။ ကလျာဆိုတာ ငါကြားဖူးတဲ့ သွေးဆေးနာမည်ကြီး၊ ခွိ…။” ”အမ်…။ နင်ပြောမှ ငါ့နာမည်အလန်းလေးလည်း သွေးဆေးဖြစ်တော့မယ်။ ဒါဆိုလည်း ငါ့အိမ်က ခေါ်သလို ခမ်းလေး လို့ပဲခေါ်လေ။ ဟုတ်ပြီလား။” ”ခမ်းလေး၊ ခမ်းလေး။ အေး… မဆိုးဘူး။ ငါနင့်ကိုခမ်းလေးလို့ပဲခေါ်မယ်။” ”အေး….။ ပြီးတာပဲ။ သူရ နင်ငါ့ကိုသွေးဆေးနာမည်ကြီးလို့ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ မခေါ်ရဘူးနော်။’ ‘ ”မခေါ်ပါဘူးဟာ…။ နင်ကလည်း ….။ ” သူရ တစ်ယောက် ရှမ်းတရုတ်မချောချောလေး နဲ့ ညတစ်နာရီထိုးလောက်ထိ စကားတွေပြောဖြစ်ကြသည်။ သူရ မိဘတွေအကြောင်း၊ ခမ်းလေးရဲ့မိဘတွေအကြောင်း ပြောဖြစ်ကြသည်။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကြိုက်တတ်တဲ့အစားအသောက်တွေနဲ့ ကြည့်ဖူးတဲ့ ရုပ်ရှင်တွေအကြောင်းပြောကြသည်။ သေသေချာချာစကားပြောကြည့်မှ နန်းကလျာခမ်းသည် ရုပ်ရည်ချောမောသော်လည်း မာနမကြီးပဲ ခင်ဖို့ကောင်းတဲ့မိန်းကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သူရသိခဲ့ရသည်။\nအဲဒီည က နန်းကလျာခမ်းကို သူတို့အိပ်တဲ့ အဆောင်တံခါးဝအထိလိုက်ပို့ပေးရသည်။ မိန်းကလေးတွေနေတဲ့ အဆောင်က ယောက်ျားလေးအဆောင်နဲ့ ဝေးပြီး ဆေးရုံနောက်နားထိတော်တော်လေးဝေးသည်။ သူရတို့နေတဲ့ဆေးရုံက ဘာမှလိုလေသေးမရှိပဲ အစစအရာရာပြည့်စုံသည်။ တစ်ခုပဲရှိသည်။ မိန်းကလေးတွေနေတဲ့အဆောင်မှာ ရေချိုးခန်းအိမ်သာမပါပဲ အိမ်သာသွားချင်ရင် ဆေးရုံနောက်မှာရှိတဲ့ အိမ်သာကိုသွားရတာဖြစ်သည်။ အိမ်သာက မိန်းကလေးအဆောင်နဲ့ ပေငါးဆယ်လောက်ဝေးပြီး ညဘက်ဆိုရင် မီးမရှိတာကြောင့် မိန်းကလေးတွေညရေးညတာ သွားချင်ရင် သုံးလေးယောက်စုပြီး သွားကြရသည်။ သရဲကြောက်တတ်သောကြောင့် တခါတလေ ယောက်ျားလေး နှစ်ယောက်သုံးယောက်ကိုဖုန်းဆက် ခေါ်တတ်သည်။ ယောက်ျားလေး နှစ်ယောက်သုံးယောက်စီ အလှည့်ကျသွားသွားစောင့်ပေးရတာ တာဝန်တစ်ခုလိုဖြစ်နေသည်။ သူရ ညတိုင်းလိုလို နန်းကလျာခမ်းနဲ့ စကားတွေပြောဖြစ်သည်။ စကားနည်းနည်းဝဲပေမဲ့ စကားပြောကောင်းတဲ့ ရှမ်းတရုတ်မလေးရဲ့ စကားသံတွေကြားမှာ သူရ အရည်ပျော်ခဲ့သည်။ လက်ဟန်ခြေဟန်လေးတွေနဲ့ စကားပြောတတ်သည့် နန်းကလျာခမ်းသည်။ လရောင်အောက်မှာ နတ်သမီးလေးတစ်ပါးလိုပင်လှပနေသည်။ နန်းကလျာခမ်း စကားပြောတာကိုနားထောင်ရင်း သူရ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ပန်းနုရောင်နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကို စုပ်ပြီးနမ်းချင်စိတ်ကိုမနည်းအောင့်အီးထားရသည်။\nသူ့မှာ အသည်းနင့်အောင်ချစ်ရတဲ့ မမရွှေစင်ရှိပြီးပြီမဟုတ်ပါလား။ နန်းကလျာခမ်းနဲ့ ညဉ့်နက်အောင် ရောက်တတ်ရာရာတွေပြောပြီးတိုင်း မိန်းလေးတွေနေတဲ့ အဆောင်ရှေ့အထိ နန်းကလျာခမ်းကို သူရလိုက်ပို့ရသည်။ ”သူရ….. ခဏလေး။” ”ဟင်…။ ဘာလို့လဲ ခမ်းလေး။” ”ငါအပေ့ါသွားမလို့ လိုက်စောင့်ပေးပါလား။ မနေ့ညက ငါပြန်ရောက်တော့ ငါ့သူငယ်ချင်းတွေက အိပ်ပျော်သွားကြပြီ။ ငါလဲမနိုးချင်တာနဲ့ အောင့်ပြီး အိပ်လိုက်ရတယ်။” ”ဟုတ်လား။ အဲဒါဆို နင် မနေ့က အေသင်ချိုဆွေဖြစ်သွားတာပေါ့။ ဟုတ်လား။” ”ဘာလဲ။ အေသင်ချိုဆွေဆိုတာ။” ခမ်းလေးကမေးသည်။ ”အော်… အေသင်ချိုဆွေဆိုတဲ့သီချင်းလိုလေ။ တင်းတယ် တင်းတယ်… ၊ တင်းတယ် … တင်းတယ်ဟေ့ ဆိုတာ။ နင်လဲ တစ်ညလုံးတင်းနေမှာပေါ့ ။ ဟီးဟီး…” ”ဟွန်း…. နင်ပဲအရမ်းပြောတတ်တယ်။ ဓာတ်မီးပေး၊ အဝေးကြီးမသွားနဲ့နော်။ ဒီနားမှာပဲစောင့်နေ။” ”အေးပါ။ ခမ်းလေး.. တင်းနေတာတွေအားရအောင်သာလျော့ခဲ့တော့။” နန်းကလျာခမ်း သူရကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးပြီး အိမ်သာထဲဝင်သွားသည်။\nနန်းကလျာခမ်း အိမ်သာထဲမှာထိုင်ရင်း သူ့ကိုအပြင်မှာစောင့်ပေးနေတဲ့သူရအကြောင်းတွေးမိသည်။ သူရအကြောင်းတွေးလိုက်တိုင်း နန်းကလျာခမ်း ရင်ခုန်သံတွေမြန်လာစမြဲပင်။ ဒီညလဲ သူရနဲ့ နီးနီးကပ်ကပ်စကားပြောရင်း သူရ မျက်လုံးတွေက သူမည၀တ်အကျီလေးအောက်က ရင်သားလုံးလုံးလေးတွေကို မကြာမကြာခိုးခိုးကြည့်တာတွေ့သည်။ သူရ သူမနို့တွေကို ခိုးခိုးကြည့်တာသိပေမဲ့ မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နေခဲ့သည်။ သူမနို့တွေကလည်း သူရခိုးကြည့်ရလောက်အောင် သူများထက်ပိုပြီးကြီးနေတာကိုး။ ရာသီလာခါနီးမို့လို့ နို့သီးတွေတင်းမာပြီး နို့သီးခေါင်းလေးတွေကလည်းကော့ချွန်နေသည်။ ဘော်လီကြပ်ကြပ်ဝတ်ရင် နာသလိုလိုရှိတာကြောင့် ဘော်လီ ပါးပါးပျော့ပျော့ နဲ့ ချောင်တာကိုရွေးပြီး ၀တ်ခဲ့သည်။ အဲဒါကြောင့် အရင်နေ့တွေထက် သူမရင်သားတွေက ပိုကြီးသလိုဖြစ်ပြီး သူရ လိုက်ကြည့်နေတာလားမသိပေ။ သူမနို့တွေကို သူရခိုးကြည့်တာသိတော့ နန်းကလျာခမ်း အလိုလိုပင်စိတ်တွေကြွလာမိသည်။ နန်းကလျာခမ်း အိမ်သာထဲက ထွက်ခါနီး ည၀တ်ဘောင်းဘီလေးရဲ့ ပိပိနေရာလေးကိုစမ်းကြည့်တော့ ဘောင်းဘီဂွကြားမှာ အရည်လေးတွေစိုနေတာတွေ့သည်။ သူမ ရာသီလာခါနီးတိုင်း ဒီလိုပဲ စိတ်တွေကြွလာတတ်သည်။ သူရ နန်းကလျာခမ်း အပေါ့သွားတာကို အိမ်သာအပြင်မှာစောင့်ရင်း စိတ်တွေကြွနေမိသည်။\nဒီနေ့ နန်းကလျာခမ်းဝတ်လာတဲ့ အကျီကတော်တော်လေးပါးသည်။ အောက်ကနို့သီးခေါင်းနေရာလေးတွေမှာ ဖုနေတာလေးကို လရောင်အောက်မှာတွေ့ရသည်။ နန်းကလျာခမ်းနဲ့ စကားပြောရင်း သူရအောက်က ညီတော်မောင်က တော်တော်လေးကို ဆန္ဒပြနေသည်။ ညီတော်မောင်လဲ နားနေရတာတော်တော်ကြာတော့ အလုပ်လုပ်ချင်ပြီထင်သည်။ တင်းနဲ့တဲ့ညီတော်မောင်ကို လက်နဲ့ဘဲလျော့ပေးလိုက်ဖို့ စဉ်းစားထားသည်။ ညီမလေးရဲ့အထိအတွေ့တွေကို ခံစားဖူးတာကြောင့် ညီတော်မောင်ကို ညီမလေးနဲ့ ပေးမလျော့ပဲ လက်နဲ့ပဲ လျော့ရမှာတော့ အားနာမိသလိုလိုခံစားရသည်။ ချောက်… ခနဲ တံခါးဖွင့်သံနဲ့အတူ နန်းကလျာခမ်းထွက်လာသည်။ နန်းကလျာခမ်းသူရကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးပြုံးပြရင်း သူရအနားကိုခပ်သွက်သွက်လျောက်လာသည်။\n”ခမ်းလေး…။ နင်တင်းနေတာတွေ လျော့ပြီးသွားပြီလား။” ”အေး.. လျော့ပြီးပြီ။ နင်လဲလျော့ချင်လျော့လေ။ ငါစောင့်ပေးမယ်။” ”လျော့ချင်တာပေါ့ဟာ။ လျော့ချင်တာမှ နင့်ညီမလေးထဲကို အဆုံးထိသွင်းထားပြီး အားရပါးရလျော့လိုက်ချင်တာ။” သူရစိတ်ထဲက ပြောလိုက်ချင်းသာဖြစ်သည်။ အပြင်မှာတော့… ”ငါတို့ အဆောင်မှာ ရေချိုးခန်းအိမ်သာပါပြီးသားလေ။ နင်တို့လို တကူးတကသွားပြီးလျော့ဖို့မှမလိုတာခမ်းလေးရ..။ ဟဲဟဲ” ”ဟွန်း… သူရ…။ နင် အချင်းချင်းတွေကို လာကြွားနေတယ်။ ဆေးရုံအုပ်ကြီးပြန်လာမှ အဆောင်ချင်းလဲခိုင်းမယ်။” နန်းကလျာခမ်း တတွတ်တွတ်ပြောရင်း ဓာတ်မီးကိုင်ပြီးရှေ့ကနေဦးဆောင်သွားသည်။ သူရကတော့ နန်းကလျာခမ်းပြောတာကို ကြားတစ်ချက်၊မကြားတစ်ချက်နဲ့ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ဖင်လုံးလုံးလေးတွေကို ကြည့်ရင်းနောက်ကလိုက်လာသည်။ ”အောင်မယ်လေး….” နန်းကလျာခမ်းဓာတ်မီးကိုပစ်ချပြီး နောက်ကနေလိုက်လာတဲ့ သူရကို လှည့်ပြီးဖက်သည်။ သူရလည်း ကြောက်အားလန့်အားနဲ့ တအားဖက်လာတဲ့ နန်းကလျာခမ်းကို အလိုက်သင့်ပြန်ဖက်ရင်း မေးလိုက်သည်။ ”ခမ်းလေး…။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။” ”မသိဘူး။ အကောင်ကြီး ငါ့ခြေထောက်ပေါ်ကဖြတ်သွားတယ်။ မြွေထင်တယ်။ ငါကြောက်တယ်သူရ….။” သူရ အနီးပတ်ဝန်းကျင်ကိုတစ်ချက်ကြည့်တော့ ခုန်ဆွ ခုန်ဆွနဲ့တွေ့လိုက်ရတာက ဖားဂုန်ညင်းလေး တစ်ကောင်။ ”မြွေမဟုတ်ပါဘူးဟာ…။ ဖားပါ၊ နင်ကလဲကြောက်တတ်လိုက်တာ။ ဟားဟား…” ဖားပေါက်စလေးကိုကြောက်နေတဲ့ နန်းကလျာခမ်းကို ကြည့်ရင်း သူရ ရယ်မိသည်။ ”ဘာရယ်တာလဲ။ ဒီကတကယ်လန့်သွားတာကို ဟာသလာလုပ်နေတယ်။” နန်းကလျာခမ်း သူရရင်ခွင်ထဲကနေ ကမန်းကတန်းခွာလိုက်ရင်း မော့ကြည့်ပြီးပြောသည်။\nသူရလည်း နှုတ်ခမ်းကိုစူပြီး ပြန်ပြောနေသော ရှမ်းတရုတ်မချောချောလေးကိုပြန်အကြည့် မျက်လုံးချင်းဆုံသွားပြီး အာခေါင်တွေခြောက်ကပ်လာသည်။ သူရ ရှေ့အနည်းငယ်တိုးပြီး နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ကိုယ်လုံးလှလှလေးကို တစ်ချက်ပွေ့ချီလိုက်သည်။ ”သူရ…. ဘာလုပ်တာလဲဟာ။ လူတွေမြင်…. မြင်…. ” နန်းကလျာခမ်းစကားဆုံးအောင်မပြောလိုက်ရပေ။ သူရ နှုတ်ခမ်းအစုံက နန်းကလျာခမ်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးကို ငုံပြီးစုပ်လိုက်တာကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူရ နန်းကလျာခမ်းကို ပွေ့ချီပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းက ရေချိုးတဲ့အုတ်ကန်ကြီးရှိရာကို ခြေဦးလှည့်လိုက်သည်။ ဆေးရုံနောက်က အုတ်ကန်ကြီးက အတော်ကြီးသည်။ အုတ်ကန်ကြီးရဲ့ ဘေးပတ်ပတ်လည်မှာ သံမံသလင်းခင်းထားသည်။ အုတ်ကန်ထောင့်နားလေးမှာ အ၀တ်တွေတင်လျော်ဖို့ အင်္ဂတေလောင်းထားတဲ့ကျောက်ဖျာကြီး တစ်ချပ်ရှိနေသည်။ သူရ ရှမ်းမချောချောလေးနန်းကလျာခမ်းကို ကျောက်ဖျာကြီးပေါ်သို့ အသာအယာချပေးလိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ကျောပြင်က ကျောက်ဖျာပေါ်ကျသွားပြီးပြီးချင်းပဲ သူရရဲ့ နှုတ်ခမ်းများက နန်းကလျာခမ်းဆီသို့ရောက်သွားသည်။ ရောက်သွားတဲ့ နေရာက နန်းကလျာခမ်းရဲ့ လည်တိုင်နုနုဆီသို့….။ အမိုးမရှိတဲ့ ကျောက်ဖျာထက်က လရောင်အောက်မှာ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ လည်တိုင်ဖွေးဖွေးနုနုကို ခပ်ကြမ်းကြမ်းလေးစုပ်လိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ လည်ပင်းမှာ သူရလက်ချက်နဲ့ အနီကွက်လေးတွေဖြစ်သွားသည်။\nသူရလက်တစ်ဖက်ကလည်းအငြိမ်မနေပဲ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ည၀တ်အကျီပါးလေးအောက်က နို့သီးလုံးလုံးလေးတွေကို ပွတ်နေမိသည်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွေက ထောင်ပြီးတင်းမာနေတာကို အကျီပေါ်ကပွတ်နေရင်းနဲ့ သူရ သိရသည်။ နန်းကလျာခမ်းစိတ်တွေထနေပြီ။ သူရ လက်ကို နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ပေါင်ကြားဆီကိုပို့လိုက်သည်။ ဘောင်းဘီဂွကြားလေးကရွှဲရွဲစိုနေသည်။ ”ဖြူရွှဲ ၊ ညိုစီး” ဆိုတဲ့စကားလိုပဲဖြစ်မည်။ နန်းကလျာခမ်းက အသားဖြူတော့အရည်တော်တော်ရွှမ်းသည်။ သူရဘာမှတောင်မလုပ်ရသေး..။ နန်းကလျာခမ်းကအရည်တွေရွှဲနေပြီ။ ”ခမ်းလေး… နင်အောက်မှာအရည်တွေရွှဲနေပြီနော်…။” ”အာ…. သူရ …. ကောင်စုတ်….။” နန်းကလျာခမ်းရှက်ရှက်နဲ့ သူရ ရင်ဘတ်ကို ခပ်ဖွဖွထုမိသည်။ ဒီအခြေအနေထိရောက်မှတော့ သူရကိုငြင်းဆန်ဖို့ နန်းကလျာခမ်းစိတ်မကူးတော့ပါ။ သူမကိုယ်တိုင်က လိုလိုလားလားပင်ခွင့်ပြုချင်စိတ်ပေါက်နေပြီမဟုတ်ပါလား။ သူရတစ်ယောက်နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ကိုယ်လုံးလေးပေါ်မှာ အုပ်မိုးထားရင်း နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အကျီလေးကို အပေါ်ဆွဲတင်လိုက်သည်။ အပြာရောင်ဖျော့ဖျော့ ဘရာလေးအောက်မှာ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ နို့သီးအစုံက တင်းပြီးမို့နေသည်။ ဘရာလေးကသေးသေးလေးဖြစ်ပြီး နို့အုံထွားထွားကို မနိုင်မနင်းအုပ်မိုးနေရသလိုဖြစ်နေသည်။ သူရ ဘရာကို အပေါ်သို့လှန်တင်ဖို့မကြိုးစားပါ။ ရင်သားထွားသော မိန်းကလေးတွေမှာအပေါ်လှန်တင်ရင် နို့အုံနဲ့ ထစ်နေပြီး တော်တော်ဒုက္ခရောက်တတ်ကြောင်းသူရ သိသည်။ အဲဒါကြောင့် ဘရာလေးရဲ့ အကွဲကြောင်းဘေးကနေ ဘေးတစ်ဖက် တစ်ချက်ဆီကို တွန်းထုတ်လိုက်တော့ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အပြစ်ပြောစရာမရှိတဲ့ ရင်သားဖွေးဖွေးတစ်စုံက ပေါ်ထွက်လာသည်။ ဖြူဖွေးဥနေတဲ့ ရင်သားတစ်စုံကို သူရ ခပ်ကြာကြာစိုက်ကြည့်မိသည်။\nနို့သီးခေါင်းလေးတွေထောင်ထနေပုံက အသည်းယားစရာ..။ သူရ ခေါင်းငုံပြီး နို့သီးခေါင်းတစ်စုံကို တစ်လှည့်စီပြောင်းရင်း ခပ်ကြမ်းကြမ်းငုံပြီး စုပ်လိုက်သည်။ ”အား… ရှီး….။” နန်းကလျာခမ်း သူမရဲ့ နို့တွေကို ငုံပြီးစုပ်နေတဲ့ သူရ ဆံပင်တွေကို ဖွရင်းခပ်တိုးတိုးငြီးမိသည်။ သူရ နို့နှစ်လုံးကို အားရအောင်စို့ပြီးတော့ တစ်ဖြည်းဖြည်းချင်းအောက်ကို ဆင်းလာသည်။ ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးကို လျှာလေးနဲ့ အသာယက်ရင်း ချက်ပေါက်လေးဆီရောက်တော့ သုံးလေးချက်ကလိလိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ဗိုက်လေး အပေါ်ကိုမြင့်တက်လာပြီး နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်လေးက အပေါ်သို့ ကြွတက်လာသည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ဖင်လေးကြွလာတာကို သတိပြုမိတာနဲ့ သူရ တစ်ယောက်ချက်လေးကို ဆက်ကာဆက်ကာ လျှာလေးနဲ့ ထိုးထိုးဆွလိုက်သည်။ နောက်တစ်ခါ နန်းကလျာခမ်းဖင်လေးကြွလာတုန်း ည၀တ်ဘောင်းဘီလေးကိုခပ်မြန်မြန်ဆွဲချွတ်လိုက်သည်။ ည၀တ်ဘောင်းဘီအောက်က ပန်းရောင်အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးက သေးသေးလေး….။ သူရ ရှမ်းမလေးရဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ချွတ်ဖို့ မကြိုးစားတော့ပဲ အဖုတ်လေးနေရာမှာ ဘောင်းဘီစကို ဘေးကို တွန်းပြီးပေါ်လာတဲ့ အဖုတ်လေးကို လျှာနဲ့ အသာလေးယက်လိုက်သည်။ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးများက စိနေပြီး အသည်းယားစရာကောင်းလှသည်။ သူရ အဖုတ်နှုတ်ခမ်းသားလေးကို ချိုချဉ်စုတ်သလို ရှုးခနဲ့ တစ်ချက်စုတ်လိုက်တော့ နန်းကလျာခမ်းဖင်လေးကြွတက်လာပြန်သည်။ အဖုတ်လေးကို အသာဖြဲရင်း အဖုတ်အတွင်းသားလေးတွေကို လျှာနဲ့ လှည့်ပတ်ကလိလိုက်တော့ နန်းကလျာခမ်း တစ်ယောက် ပိုပြီး ကြွတက်လာသည်။\n”သူရ…. လုပ်တော့ကွာ….။ တို့မနေနိုင်တော့ဘူးသိလား….။” နန်းကလျာခမ်း ပါးစပ်မှပင်ထုတ်ပြောမိသည်။ သူရ ဘောင်းဘီကို ခပ်မြန်မြန်ဆွဲချွတ်လိုက်တော့ ခေါင်းထောင်နေတဲ့ ညီတော်မောင်က အားရ၀မ်းသာထွက်လာသည်။ သူရ ကားကားလေးဖြစ်နေတဲ့ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ပေါင်ကြားထဲမှာ အသာလေးနေရာယူရင်း ညီတော်မောင်ရဲ့ ထိပ်ဖျားကို နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အဖုတ်အကွဲကြောင်းတစ်လျောက် ဆယ်ချက်လောက်ပွတ်လိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းဆီက ထွက်တဲ့ အရည်ကြည်လေးတွေနဲ့ ညီတော်မောင်ရဲ့ထိပ်ဖျားကို စိုစွတ်အောင်လုပ်ပြီးတာနဲ့ အဖုတ်အ၀လေးကို တေ့ပြီး အသာထိုးထည့်လိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အဖုတ်လေးက နွေးပြီးစိုအိနေသည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အဖုတ်လေးက နူးညံ့ပြီး စီးစီးလေးဖြစ်နေသည်။ အဖုတ်လေးရဲ့ နူးညံ့တဲ့ အရသာကိုခံစားရင်း တစ်ရစ်ရစ်နဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းမျက်လုံးလေးမှေးပြီး ပါးစပ်ကလည်း တရှုးရှုးနဲ့ အသံလေးတွေထွက်နေသည်။ သူရ တစ်ရစ်ချင်းထိုးထည့်လိုက်တာ ညီတော်မောင်က အဖုတ်လေးထဲ အဆုံးထိဝင်သွားပြီ။ သူရ တင်ပါးကို ကြွပြီးညီတော်မောင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းအသွင်းအထုတ်လုပ်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ တင်ပါးတွေက ကြွကြွလာပြီး သူရ ဆောင့်ချက်တွေကို အားမလိုအားမရကော့ကော့လာသည်။\nနန်းကလျာခမ်းက မြန်မြန်လုပ်စေချင်တာပဲဖြစ်မည်။ သူရ ကြမ်းပြီ။ ညီတော်မောင်ကို အဖုတ်လေးထဲက အဆုံးထိနီးပါးဆွဲထုတ်ပြီး ခပ်မြန်မြန်ဆောင့်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အဖုတ်အတွင်းသားတွေက တစ်ရစ်ရစ်ဆွဲယူသည်။ သူရ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ နို့သီးခေါင်းကော့ကော့ချွန်ချွန်လေးတွေကိုငုံစုပ်ရင်း အောက်ကလဲ ခပ်ကြမ်းကြမ်းပင်ဆောင့်လိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းဆီက ထွက်တဲ့အရည်တွေနဲ့ အသံတွေက တစ်ဖတ်ဖတ်ထွက်နေသည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ လက်တွေက သူရ ခါးကို အလိုက်သင့်ဖက်ရင်း တင်ပါးကြီးတွေကို ကော့ကာ အောက်ကနေကော့ကော့တင်ပေးသည်။ သူရ အချက် နှစ်ဆယ်လောက်ခပ်ကြမ်းကြမ်းဆောင့်လိုက်တော့ နန်းကလျာခမ်းဆီက အငမ်းမရ ကော့တင်မှုနဲ့ အတူ အသံရှည်ညည်းပြီး ရှမ်းမလေး ငြိမ်သွားသည်။ နန်းကလျာခမ်း တစ်ချီပြီသွားပြီ။ သူရ လည်း စိတ်ကိုနှစ်ပြီး ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်လိုက်တာ သိပ်မကြာခင်ပဲ ညီတော်မောင်ကို အဖုတ်အတွင်းသားထဲ တစ်ဆုံးထိုးထည့်ရင်း တစ်ပတ်လောက်အောင်းထားတဲ့ သုက်ရည်တွေကို ရှမ်းမလေးအဖုတ်ထဲ ပန်းထည့်လိုက်သည်။ မလုပ်တာကြာပြီဖြစ်လို့ သုတ်ရည်တွေက တစ်ခါနှစ်ခါနဲ့ မပြီးပဲ လေးငါးချက် လောက်ပန်းထွက်သည်။ သူရ သုတ်တွေပန်းထုတ်ပြီး ညီတော်မောင်ကို ပြန်မထုတ်သေးပဲ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အဖုတ်လေးထဲမှာစိမ်ထားရင်း အဖုတ်အတွင်းသားလေးတွေ တရွရွညှစ်နေတာကို အရသာခံနေလိုက်သည်။ သူရ ရဲ့ ဆောင့်ချက်တွေအောက်မှ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ပူလောင်နေသော ကာမစိတ်တွေပြေပျောက်ခဲ့ရသည်။ သူရကို ရုပ်ချောသဘောကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိသူဟု နန်းကလျာခမ်းသိခဲ့သည်။ အခုမှ သူရရဲ့ အရည်အချင်းတွေထဲမှာ ဟိုဟာလုပ်တာ တော်ကြောင်းပါ နန်းကလျာခမ်းတစ်ယောက်သေချာသိရတော့သည်။\nအခုလည်းကြည့် တစ်ခါပြီးသွားသော်လည်း သူရ အတန်ကြီးက ပျော့မသွားပဲ အဖုတ်ထဲမှာ မာမာကြီးဖြစ်နေသည်။ ကလျာ့အဖုတ်လေးထဲမှာ သပ်ကြီးတစ်ချောင်းလျိုထားသလိုမျိုး ပြည့်ကြပ်ကြပ်ကြီးဖြစ်နေသည်။ ”အို….။” သူရ လာပြီးနမ်းပြန်ပြီ။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ နှုတ်ခမ်းဖူးဖူးလေးတွေကို ငုံစုပ်ရင်းသာသာလေးနမ်းနေပြန်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ပါးစပ်ထဲကို သူရလျှာက တိုးဝင်လာသည်။ ကလျာ့ပါးစပ်တစ်ခုလုံးနေရာလပ်မကျန်ရအောင် သူရ လျှာက မွှေနှောက်နေသည်။ သူရအနမ်းတွေအောက်မှာ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ စိတ်တွေ တစ်ခါထပ်ပြီးထကြွလာရသည်။ ”ခမ်းလေး… ခဏထ…။” နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ချိုင်းနှစ်ဖက်ကို အသာထူမရင်း သူရပြောသည်။ နန်းကလျာခမ်းဆေးမိနေသူတစ်ယောက်လို သူရထူပေးတာခံရင်းမတ်တပ်လေးဖြစ်နေသည်။ ”ဟိုဘက်လှည့်ပြီး ကန်ဘောင်ကိုလက်ထောက်ထားနော်။” သူရ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ လက်လေးတွေကို နေရာချပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။ နန်းကလျာခမ်းဆိုတဲ့ ရှမ်းမလေးတစ်ယောက် ဖင်လေးအပြောင်သားနဲ့ အုတ်ကန်ဘောင်ကို လက်ထောက်ပြီး ကုန်းကုန်းလေးဖြစ်နေသည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ခါးကို ခွက်ခွက်လေးဖြစ်အောင် လက်နဲ့အသာဖိချရင်း အောက်ကလည်း ပေါင်တန်ဖြူဖြူလေးနှစ်ချောင်းကြားက အဖုတ်လေးကို ညီတော်မောင်နဲ့ တေ့ထောက်ပြီး ဖိသွင်းလိုက်သည်။ သူရ လရောင် အောက်မှာ ကန်ဘောင်ကို လက်ထောက်ပြီးဖင်ကုန်းပေးထားတဲ့ ရှမ်းမချောချောလေးရဲ့ ဖင်သားကြီးတွေကို ကြည့်ပြီး အားရပါးရ လုပ်သည်။ ပထမတစ်ခါပြီးထားတာမို့ နှစ်ယောက်လုံးရဲ့ အရည်တွေနဲ့ ချောမွေ့နေသည်။\nသူရ အားမနာတော့ပဲ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ဆံပင်ရှည်တွေကို စုကိုင်ပြီး ဆောင့်သည်။ လက်တစ်ဖက်က ဆံပင်တွေကို စုကိုင်ထားသလို နောက်လက်တစ်ဖက်ကလည်း တင်သားလုံးလုံးလေးကို တဖြန်းဖြန်းရိုက်သည်။ သူရ ရဲ့ လက်ငါးချောင်းရာက ဖွေးဥနေတဲ့ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ ဖင်သားတွေပေါ်မှာထင်နေသည်။ ပထမတစ်ခါပြီးထားတာကြောင့် သူရ တော်တော်ကြာကြာပင်လုပ်နိုင်သည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ တင်သားတွေကို ဆုတ်ချေကာ ဆောင့်နေရင်း…… ”သူရ…. မပြီးသေးဘူးလားဟာ…။ ငါတော်တော်ညောင်းနေပြီ။” နန်းကလျာခမ်းထံမှ နွမ်းလျတဲ့ အသံလေးနဲ့ ပြောတာကိုကြားရသည်။ ”အေးပါဟာ….။ ငါပြီးတော့မှာပါ..။ လာ….. ဒီမှာပဲ လာအိပ်လိုက်။” ရေကန်ဘောင်မှာ လက်ထောက်ပြီးကုန်းနေတဲ့ နန်းကလျာခမ်းကို ကျောက်ဖျာပေါ်မှာ အသာလှဲပြီးအိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ပေါင်နှစ်လုံးကို အသာမပြီး ဗိုက်နဲ့ ကပ်ထားလိုက်သည်။ ”ခမ်းလေး … ပေါင်နှစ်လုံးကို ကိုင်ပြီးထိန်းထားနော်။’ ‘ နန်းကလျာခမ်း သူမရဲ့ ပေါင်နှစ်ဖက်ကို ဗိုက်နဲ့ ကပ်ပြီးထားပြီးတာနဲ့ သူရလည်း နန်းကလျာခမ်းပေါ်မှာ မှောက်ချလိုက်ပြီး ညီတော်မောင်ကို အဖုတ်လေးနဲ့ တေ့ပြီး ဆောင့်ချလိုက်သည်။ ”အ….။” နန်းကလျာခမ်းထံမှ ညည်းသံလေးထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။\nသူရ လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာ ဒိုက်ထိုးသလို ချထားပြီး နန်းကလျာခမ်းဆိုတဲ့ရှမ်းတရုတ်မလေးရဲ့ အဖုတ်ကို အပေါ်ကနေ ခပ်သွက်သွက်ဆောင့်ချသည်။ နန်းကလျာခမ်းကတော့ မျက်နှာလေးအသာမဲ့ပြီး ပေါင်နှစ်လုံးကို ထိန်းကိုင်ရင်း သူရဆောင့်ချက်တွေအောက်မှာ အလူးအလဲခံနေရသည်။ နန်းကလျာခမ်းရဲ့ပါးလေးကို နမ်းလိုက်၊ လည်တိုင်လေးကို နမ်းလိုက်နဲ့ ခပ်သွက်သွက်ပင်ဆောင့်ချနေသလို အောက်ကလည်း ခပ်သွက်သွက်ကော့တင်ပေးနေသည်။ ဆယ်မိနစ်လောက်ဆောင့်အပြီးမှာတော့ ဆောင့်ချက်တွေမြန်လာပြီး နန်းကလျာခမ်းရဲ့ အဖုတ်လေးထဲမှာပဲညီတော်မောင်ကို ထိုးသွင်းပြီး သုက်ရည်တွေပန်းထုတ်လိုက်သည်။ ”အား….. ရှီး…. ကောင်းလိုက်တာခမ်းလေးရယ်….” ” တို့လဲတူတူပါပဲ သူရ ရယ်…” နှစ်ယောက်သား ကိစ္စပြီးသွားတော့ အ၀တ်အစားတွေ သပ်သပ်ရပ်ရပ်ဖြစ်အောင် ပြန်ပြင်ပြီး သူရ နန်းကလျာခမ်းကို မိန်းကလေးတွေနေတဲ့အဆောင်ထိလိုက်ပို့ပေးလိုက်သည်။ အခန်းတံခါးပြန်ပိတ်ခါနီး နန်းကလျာခမ်းက သူရကို မျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြပြီး ဖလိုင်းကစ် ပေးသွားသည်။\nရူရှားမလေး အ ရီနာ


14 / 05 / 2021 03 / 06 / 2021 ရော့ Paton 675 Views စာ0မှတ်ချက် ၇၅၉၀၉ McLaren P75909, ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko, Bugatti, Bugatti Chiron စူပါအားကစား, Koenigsegg, Koenigsegg Jesko, Lego, lego ပြန်လည်သုံးသပ်, Lego Speed Champions, McLaren, reviews\nKoenigsegg အားကစားကားတစ်စီးလာတာကြာပြီ Lego Speed Champions - အဲဒီလိုပဲ ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko စောင့်ရကျိုးနပ်လား\nဆွီဒင်မော်တော်ယာဉ်ကုမ္ပဏီ Koenigsegg သည်လွန်ခဲ့သော ၂၅ နှစ်က၎င်း၏စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်မားသောကားများနှင့်မြန်နှုန်းမြင့်စွမ်းဆောင်ရည်ကိုအောင်မြင်စွာရှာဖွေနိုင်ခြင်းအတွက်လွန်ခဲ့သော ၂၅ နှစ်တာကာလအတွင်းနာမည်ကျော်ကြားခဲ့ပြီး ၂၀၂၁ ခုနှစ်များမှထုတ်လုပ်ခဲ့သော Regera, မကြာသေးမီကထုတ်လုပ်ခဲ့သောမော်ဒယ်လေးခုထက်နည်းသောမှတ်တမ်းများကိုသာမှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ Jesko ။\nMcLaren နှင့် Bugatti တို့ကဲ့သို့ကမ္ဘာ့စံချိန်များနှင့်ယှဉ်လျှင်အမြန်ဆုံးကားနှင့်အမြန်ဆုံး ၃၀၀ နှင့် ၄၀၀ ကီလိုမီတာနှုန်းဖြင့်တစ်နာရီလျင်မြန်သောနှုန်းဖြင့်မောင်းနှင်နိုင်သည့်ကားများကဲ့သို့ကမ္ဘာ့စံချိန်များအတွက်ယှဉ်ပြိုင်လျှင် ၆ နှစ်တာကာလအတွင်းအံ့အားသင့်ခဲ့ရသည်။ Speed Champions ပထမတစ်ခုဖန်တီးရန် Lego Koenigsegg ။\ntheme: Lego Speed Champions အမည်သတ်မှတ်မည် - ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko ဖြန့်ချိ: ဇြန္လ 1, 2021\nစျေးနှုန်း: £ 17.99 / $ 19.99 / € 19.99 အပိုင်းပိုင်း: 280 အသေးစားပုံများ: 1\nများအတွက်ရွေးချယ်ထားသော Koenigsegg Lego ကုသမှု 2021 ရဲ့ Jesko တစ် ဦး ဖြစ်သည် လွှတ်ပေးရန်တက်လာမယ့်ကားများအရေအတွက် Koenigsegg Regera ၏ဝတ်လုံကိုကမ္ဘာပေါ်တွင်အင်အားအရှိဆုံးထုတ်လုပ်မှုနှင့်ကမ္ဘာ့အလျင်မြန်ဆုံးခေါင်းစဉ်အဖြစ်အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်နေသည်။\nBugatti က ၂၀၂၀ ပြည့်နှစ်နှောင်းပိုင်းတွင်၎င်း၏ Chiron Super Sport သည်ထုတ်လုပ်သည့်ကားအတွက် Koenigsegg Agera RS ၏အမြန်နှုန်းစံချိန်ထက်ကျော်လွန်ပြီး ၃၀၀၄.၇၇ မိုင်နှုန်းဖြင့်မောင်းနှင်နိုင်ခဲ့သည်။ တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် Koenigsegg က Jesko Absolut၊artJesko ၏ icular ဗားရှင်းပင်ပိုမိုမြန်ဆန်စေရန်ရည်ရွယ်သည် 310mph ၏အမြန်နှုန်းကိုရောက်ရှိပါလိမ့်မယ်။ ငါတို့ပြောသလိုပဲ၊ Koenigsegg ကို Koenigsegg ကိုတွေ့ဖို့လာတာကြာပြီ Lego Speed Champions အကွာအဝေး…\nအဆိုပါချောင်းမြောင်းကတန်ဖိုးရှိခဲ့ပြီး partကျွန်တော်တစ် ဦး ကြည့်ရှုနိုင်အောင် icularly ဒါ Lego Koenigsegg သည်ရှစ်လုံးပါသောအဆင့်အထိပြုလုပ်ထားသောပုံစံကိုမိတ်ဆက်ခဲ့သည် Speed Champions ပိုမိုကျယ်ပြန့်သောကိုယ်ထည်သို့ပြောင်းလဲလိုက်သောကြောင့်ထိုဒီဇိုင်းမှထုတ်လုပ်ခဲ့သောမော်ဒယ်များအတွက်ဒီဇိုင်းဖြစ်နိုင်ခြေနှင့်အလွန်တိကျမှုတို့ကိုဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ Jesko ကဲ့သို့ရှုပ်ထွေးသောကားတစ်စီးအတွက်၎င်းသည်အထောက်အကူဖြစ်စေမည့်အချက်မှာသံသယဖြစ်စရာမလို။ ၏အပြင်းထန်ဆုံးရှုထောင့် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko.\nသူများသည်အဓိကအားဖြင့်နှစ်ဖက်စလုံးတွင်ရှိသည် Lego မော်ဒယ်ဘယ်မှာ ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko တကယ်စစ်မှန်သောနှင့်အတူသီဆိုcity အမှန်အတိုင်းပြောရရင်သေတ္တာဘူး art အရမ်းအပြင်းထန်ဆုံးအာရုံစိုက်နှင့်ကောင်းသောအကြောင်းပြချက်များအတွက်။ ယာဉ်၏ရှေ့အဆုံးသည်ကျွမ်းကျင်စွာသဘောပေါက်ထားသည့်အံ့သြဖွယ်ကောင်းသောရှေ့ပိုင်းခွဲစက်ကိုကျော်။ ရှေ့သို့ရွေ့သွားသည် Lego ထုံးအစိမ်းရောင် cleaver အပိုင်းအစ၏အသုံးပြုမှုကိုကျေးဇူးတင်ပုံစံ။ ၎င်းသည်မမျှော်လင့်သောဒီဇိုင်းဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း၎င်းကိုတန်းစီရန်အလွန်အရေးကြီးသည် Lego ကားရဲ့beingရိယာဖြစ်ခြင်းအဘို့သင်၏မျက်စိနီးပါးအမြဲတမ်းပထမ ဦး ဆုံးဆွဲဆောင်လိမ့်မည်များအတွက်တတ်နိုင်သမျှအရင်းအမြစ်ပစ္စည်းအဖြစ်နီးကပ်စွာမော်ဒယ်။\nအကြောင်းမှာ၎င်းသည်အမြဲတမ်းနီးပါးဖြစ်သည်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်ကျန်ကျန်အပိုင်းများသည်နောက်ဘက်တောင်ပံမှနောက်ဘက်ကို ဖြတ်၍ ထွက်လာသည့်ကြီးမားသောနောက်ဘက်တောင်ပံကိုအာရုံစိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။artတစ်ခုချင်းစီကိုအဆုံးအပေါ် icularly -shaped winglets ။ လေးစားမှုနှင့်အတူ Lego တရားဝင်မှုကိုတည်ဆောက်ပါ၊ အုတ်ဗားရှင်းသည်အစစ်အမှန်ကမ္ဘာကား၏တူညီသောခဲဖွယ်စားဖွယ်အဆင့်ကိုပုံတူကူးရန်ကြိုးစားရုန်းကန်ရသော်လည်းပုံသဏ္otherwiseာန်သည်အခြားပုံစံများကိုကျွမ်းကျင်စွာပြန်လည်ပြုပြင်ထားပြီးကျန်မော်ဒယ်လ်များနှင့်ကိုက်ညီသည်။artမော်တော်ယာဉ်နောက်ဘက်ပြန်လည်တပ်ဆင်ခြင်းသည်အားစိုက်ထုတ်ခြင်းနှင့်အလွန်တိကျမှန်ကန်သောပတ် ၀ န်းကျင်ဖြစ်သည်။ အင်ဂျင်အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှတည်ဆောက်ထားသောဗဟိုအိပ်ဇောသည်ဤတွင်ထင်ရှားသောမီးမောင်းထိုးပြသည်။\nသေးငယ်တဲ့အသေးစိတ်အချက်အလက်များကိုလည်းပတ်ပတ်လည်မှာရှိပါတယ် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko ၎င်းသည်မည်မျှရိုးရှင်းပြီးထိရောက်မှုရှိကြောင်းကိုလျစ်လျူရှု။ မရနိုင်ပါ။ နောက်ဘက်မီး၏ပုံသဏ္fromာန်မှသည်နောက်ကွယ်ရှိ windscreen ကိုဖြည့်ရန်အသုံးပြုသည့်စတစ်ကာများအထိပင် - ဤအရာအားလုံးသည်၎င်းအားချစ်စရာကောင်းသည့်အပန်းဖြေမှုဖြစ်စေရန်ကူညီခြင်းဖြစ်သည်။ မကြာမီ -to- ဖြစ် - အထင်ကရ hypercar.\nဒါကအလုပ်လုပ်ဘတ်ဂျက်အတွင်းနှင့် p ၏ကျယ်ပြန့အတွင်းပင်ကပြောသည်arts ကိုမှရရှိနိုင် Lego Speed Champions အသင်း၏အပြီးသတ်ဒီဇိုင်းတွင်အပေးအယူများရှိနေသည် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jeskoအဓိကအားဖြင့်ကား၏နှစ်ဖက်စလုံးတွင်တွေ့ရသည်။ Jesko ရဲ့ bodywork မှာသိသိသာသာသိမ်မွေ့တဲ့လိုင်းတွေနဲ့ထောင့်အပြောင်းအလဲတွေအများကြီးရှိတယ်။ တံခါးအားလုံးနီးပါးကိုတည်ဆောက်ခဲ့တယ် Lego ဒီဇိုင်းစံချိန်စံညွှန်းများအကြားရွေးချယ်မှုလုပ်ဖို့ရှိသည်လိမ့်မယ်။\nယခုပုံစံသည်တံခါး၏အရှေ့ဘက်မှနောက်ကျောဘီးခွေအထိဆက်လက်တည်မြဲနေသောထက်မြက်သောမျဉ်းကိုဆက်လက်မထားရှိခြင်း၊ ပုံစံတူညီသည့်တံခါးပြားများ၏အတိမ်အနက်နှင့်ထောင့်တို့ကိုမဖော်ပြထားသည့်ပုံစံတစ်ဝက်ရှိသောအိမ်တစ်လုံးကိုမော်ဒယ်လ်ကတွေ့ရှိသည်။ လေစီးဆင်းမှုကိုအားပေးဖို့။\nဤရွေ့ကားတစ် ဦး မဟုတ်ရင်ချစ်စရာကောင်းပထမ ဦး ဆုံးဆွဲဆောင်၏သော်လည်းအသေးစားဝေဖန်မှုများဖြစ်ကြသည် Lego Koenigsegg တည်ဆောက်။\nပါဝင်သည် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko Koenigsegg အမှတ်တံဆိပ်ပြိုင်ပွဲဝတ်စုံများတွင်တစ်ခုတည်းသောအသေးစားပုံစံဖြစ်သည်။ Lego Speed Champions အသေးအဖွဲများနှင့် ပတ်သက်၍ ခဲယဉ်းသော်လည်း၊ ဤအရာသည်eကိုပေါင်းထည့်ရန်ကောင်းမွန်ပြီးသီးသန့်ဒီဇိုင်းဖြစ်သည်xtra အစုံ။\nအားလုံး - တစ်ခုတည်းကားရှစ်လုံး - အကျယ်နှင့်အတူ Lego Speed Champions အစုံ, ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko £ 17.99 / $ 19.99 / € 19.99 ၏ညှိ, အနည်းငယ်ပိုမိုမြင့်မားစျေးနှုန်းမှာလာပါတယ်။ မျက်နှာပေါ်မှာတန်ဖိုးထားနေစဉ်သင်၏အကောင်းဆုံးအသုံးပြုမှုကိုခံစားရလိမ့်မည်မဟုတ်ပေ Lego ဘတ်ဂျက်၊ Speed Champions အစုံစိတ်ပျက်မထားဘူး။\nဖြစ်လာခဲ့လျှင် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko, ထိုကဲ့သို့သောရှုပ်ထွေးပြီးထူးခြားတဲ့ကားဒီဇိုင်းဤမျှလောက် sm ရှိပါတယ်ခဲ့artLy အုတ်ပုံစံဖမ်းမိ။ ကားရဲ့အကျွမ်းတဝင်အဖြူရောင်အဖြူရောင်အရောင်မျိုးစုံကိုလေ့လာကြည့်ခြင်းအားဖြင့်မျက်လုံးရဲ့စိတ်ဝင်စားမှုကိုထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခြင်းသည်ဒီအစုဟာဘယ်လောက်ကောင်းမွန်တယ်ဆိုတာကိုသက်သေပြခြင်းဖြစ်သည်။ စျေးသည်ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည့်အရာတစ်ခုဖြစ်သည်၊ သို့သော်တန်ဖိုးသည်အတော်လေးနောက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ၎င်းသည်ကားတစ်စီးတည်းသာရှိသော်လည်းပိုမိုအဆင့်မြှင့်တင်ရန်များစွာရှိသည် Lego လက်သမား။\nငါတို့ ၆ နှစ်လောက်စောင့်ရမယ် Lego Koenigsegg လာဖို့လာပေမယ့်နောက်ဆုံးမှာတော့အဲဒါကိုကောင်းကောင်းရခဲ့ပြီ။ အစစ်အမှန်ကမ္ဘာဟိုက်ပါကား၏အဓိကဖော်ထုတ်နိုင်သည့်အသေးစိတ်အချက်အလက်များသည်ဤအရာကိုကျွမ်းကျင်စွာဖမ်းယူနိုင်ခဲ့သည် Lego ပျော်စရာနှင့်ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့တည်ဆောက်ဘို့မော်ဒယ်နှင့်ပါစေ။ ဒါကရှစ်လုံးပါတဲ့ခေတ်ကာလမှာပါ Speed Champions ထို့အပြင်ဆီလျော်သည် - ၎င်းသည်လုံးခြောက်လုံးဖြင့်မည်သို့ကြည့်နိုင်သည်ကိုအနီးစပ်ဆုံးနှိုင်းယှဉ်မှုကို ၂၀၁၅ ခုနှစ်၏ 2015 McLaren P75909 တွင်တွေ့ရှိရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၂၀၂၁ ချဉ်းကပ်မှုတွင်တန်ဖိုးထားစရာများစွာရှိသည်။\nလွန်ခဲ့သည့် ၂ နှစ်ကျော်ကကြိုတင်ထုတ်လုပ်မှုတွင်ရောင်းချခဲ့သည့်အစစ်အမှန်ပစ္စည်းများ၏ ၁၂၅ စီးလုံးနှင့်၎င်းသည်ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် Koenigsegg Jesko ကိုလည်းပိုင်ဆိုင်နိုင်သည့်တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းဖြစ်ပြီးကမ္ဘာပေါ်တွင်မကြာမီဖြစ်လာမည့်အမြန်ဆုံးကားကိုပရိသတ်များလုပ်နိုင်သည် ဒီမှာမှားနေပြီ Jesko နှင့် ပတ်သက်၍ ပျော်မွေ့ရန်နှင့်တန်ဖိုးထားရန်အရာအားလုံးကိုသိမ်းဆည်းထားသည် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko ၎င်းသည်အပြည့်စုံဆုံး၊ အပြည့်စုံဆုံးဖြစ်မည်မဟုတ်သော်လည်း Speed Champions ကားတစ်စီးဖြစ်သော်လည်းတကယ့်ကမ္ဘာကား၏ထူးခြားသောဒီဇိုင်းနှင့်မည်သည့်နေရာတွင်မဆိုဖြစ်နိုင်သောအရာနှစ်ခုစလုံးကိုအံ့ fully စွာကိုင်တွယ်နိုင်ဆဲဖြစ်သည်။ Lego.\nသောအလုပ်ကိုထောကျပံ့ Brick Fanatics သင့်ရဲ့ဝယ်ယူခြင်းဖြင့်ပါဘူး Lego ငါတို့တ ဦး တည်းမှတဆင့် တွဲဖက်လင့်ခ်များ။ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။\nLEGO တည်ဆောက်ရန်ဘယ်လောက်ကြာမလဲ Speed Champions ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko?\nအတူတူထားရန် 45 မိနစ်ခန့်ကြာပါတယ် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jeskoပိုမိုရှုပ်ထွေးသောအဆင့်များစွာမှကျေးဇူးတင်ပါသည် Lego ကားတစ်စီး။\nLego ထဲမှာဘယ်လောက်အပိုင်းအစတွေရှိလဲ Speed Champions ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko?\n၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko အငယ်ဆုံးပါပဲ Lego Speed Champions 2021 ကိုအပိုင်းပိုင်းမှာလာမယ့်, နွေရာသီ 280 လှိုင်းအတွက်ဖြန့်ချိထား။ လွှတ်ပေးသည့်အချိန်တွင်၎င်းသည်အခင်းဖြစ်ပွားရာမှရှစ်လုံးပါသည့်အသေးငယ်ဆုံးကားလည်းဖြစ်သည်။\nLego ဘယ်လောက်ကြီးလဲ Speed Champions ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko?\n၂၀၂၁ နွေရာသီ၏တိုတောင်းသောကားများအနက် Lego Speed Champions မျဉ်းကြောင်း, ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko အလျား ၁၆ စင်တီမီတာ၊ အကျယ် ၇.၅ စင်တီမီတာနှင့် ၄.၅ စင်တီမီတာရှည်သည်။\nLego ဘယ်လောက်ကျပါသလဲ Speed Champions 76900 Koenigsegg Jesko ကုန်ကျသလား\nအစစ်အမှန်အရာထက်ဝေးလျော့နည်း။ £ 17.99 / $ 19.99 / € 19.99 တစ်ခုတည်းအတွက်စျေးကြီးပုံရသည် Lego ကားရှိပေမယ့်တန်ဖိုးတွေအများကြီးရှိတယ် ၇၆၉၀၀ Koenigsegg Jesko။ ဒါ့အပြင်ဒါဟာကားအစစ်အမှန်ကားရဲ့လမ်းထက်ဈေးချိုပါတယ်artန်းကျင် $ 3m ၏စျေးနှုန်း ing ။\n← LEGO ဟယ်ရီပေါ်တာအနှစ် ၂၀ ပြည့်အထိမ်းအမှတ်တစ်ခုနောက်ကျခဲ့ပါသလား။\nLego Creator Expert 10292 အဆိုပါ Friends Apartပြန်လည်သုံးသပ်ချက် →


ခေတ်မီသူတိုင်း အသားလုံး(Myoma/Fibroid)ရှိသည် | Myanmar Gazette News Media Forum Network\nHome » Health & Fitness » ခေတ်မီသူတိုင်း အသားလုံး(Myoma/Fibroid)ရှိသည်\nPosted by kai on Oct 27, 2010 in Health & Fitness |3comments\nယခုပြောပြဆွေးနွေးလိုသည့် အကြောင်းအရာ မှာအရေးကြီးပါသည်။ စာရေးသူ၏အပြင်လူနာဆေးခန်းများတွင်မကြာခဏကြုံတွေ့ရပြီးနားလည် သဘောပေါက်အောင် စိတ်ရှည်ရည်နှင့်ရှင်းပြရသည့် သားအိမ်အသားလုံး ဖြစ်သော (Myoma/Fibroid) ဖြစ်သည်။\nMyoma မှာကင်ဆာမဟုတ်ပါ။ အပျိုကြီးများ၊ အိမ်ထောင်ရှိလျက် ကလေးမမွေးသူများ၊ ကလေးဦးရေနည်းသူများ၊ အရွယ်ကောင်းလျက် နောက်ဆုံးကလေးမွေးပြီး ကိုယ်ဝန်ထပ်မံမရှိ တော့ဘဲ နှစ်ကြာနေသူများတွင် အဖြစ်များပါ သည်။\nအသက်၃၅နှစ်နှင့်အထက် အမျိုးသမီးများကို အာလ်ထရာဆောင်းနှင့် စမ်းသပ်ကြည့်ပါက အများစုတွင်တွေ့နိုင်ပါသည်။ များသောအား ဖြင့်ကွမ်းသီးလုံး၊ဂေါ်လီလုံးအရွယ်ခန့်သာရှိတတ်သည်။ တစ်လုံးမှသုံးလုံး၊ လေးလုံးအထိရှိ နိုင်ပါသည်။၄င်းလူနာများတွင် ဘာလက္ခဏာမှ မပြပါ။သွေးသားမှန်ပြီး ကိုက်ခဲခြင်းလည်းမရှိ တတ်ပါ။ အာလ်ထရာဆောင်းလုပ်မှသာတွေ့ရသည်၊ဘာမှမခံစားရပါ။\nသို့ရာတွင်အာလ်ထရာဆောင်းလုပ်စဉ်မှာအသားလုံးကလေးများရှိနေကြောင်းပြောလိုက်၍ အသေးစိတ်မသိဘဲစိတ်သောကရောက်ပြီးမနေနိုင်မထိုင်နိုင်ဖြစ်ကြသည်။ တချို့လူနာများ က အိုဂျီထံတောင်းပန်၍ ခွဲစိတ်မှုခံယူလိုက်ကြသည်။\nသားအိမ်အသားလုံးအတွက် စာရေးသူမှလူနာ ၏ အခြေအနေအမျိုးမျိုးအပေါ် မူတည်ပြီးအကြံ ပြုလိုပါသည်။\n၄။အသားလုံးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခံစားရသည့် ရောဂါလက္ခဏာများ (Symptoms)တို့ ဖြစ်သည်။\n– သားအိမ်နံရံအတွင်းဘက်(သားအိမ်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်း) တို့ဖြစ် သည်။\nသားအိမ်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းမှလွဲ၍ကျန်နှစ်နေရာတွင်ဖြစ်သောအသား လုံးမှာလူနာအားမည်သည့်လက္ခဏာမှမပေးပါ၊ အာလ်ထရာဆောင်း ရိုက် ကြည့်၍သာတွေ့ရခြင်းဖြစ်သည်။\nသားအိမ်လိုဏ်ခေါင်းအတွင်းတွင်ဖြစ်ပါက အလုံးအရွယ်မည်မျှပင်သေးသေကာမူ မီးယပ် သွေးများခြင်း၊မီးယပ်သွေး တလလျှင်နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် နှင့် ဆက်တိုက်ပေါ်ခြင်းများဖြစ်စေသည်၊သွေးပေါ်စဉ်တွင်ကိုက်ခဲနိုင်သေးသည်။\nအရွယ်အစားကြီးပါက ဗိုက်ပေါ်မှ စမ်းမိနိုင် သည်။အချို့လူနာများတွင် နှစ်ပေါင်းကြာမြင့်စွာသတိမမူမိဘဲ ၀မ်းဗိုက်တခုလုံးပြည့်ပြီးကိုယ်ဝန်လစေ့အရွယ်အထိကြီးတတ်သည်။ သားအိမ်၏ရှေ့ဘက်တွင်အလုံးကြီးပါက ဆီးအိမ်ကိုဖိနေ၍ဆီးခဏခဏသွားလိုခြင်း၊ဆီးသွား၍မ၀ဘဲ ဆီးကျန်ခြင်းနှင့်ဆီးမသွားနိုင်ခြင်းအထိဖြစ်တတ်သည်။ သားအိမ်၏နောက်ဘက်တွင်အလုံးကြီး ပါက ၀မ်းသွားရခက်ခြင်း၊ ၀မ်းကျန်ခြင်းများဖြစ် တတ်သည်။\nအချို့လူနာများတွင်အသားလုံးများစွာရှိပြီးသားအိမ်၏နေရာအနှံ့တွင်အပြည့်ရှိနိုင်သည်။ဆီးသီးအစေ့အရွယ်မှ ရှောက်သီးအရွယ်၊ ကျွဲကောသီးအရွယ်ထိ အလုံးပေါင်းရာကျော်သည်အထိရှိတတ်သည်။\nအရွယ်ကောင်းသူအမျိုးသမီးများအတွက်မူ အသားလုံးက သားဥပြွန် လမ်းဆုံတွင်ရှိ၍ဥပြွန်ပိတ်ကာကိုယ်ဝန်မရဘဲဖြစ်နေတတ်သည်။ သားအိမ် လိုဏ်အတွင်းတွင်ရှိသောအသားလုံးကြောင့် ကိုယ်ဝန်ရလာလျှင်လည်းသား ပျက်သားလျှောဖြစ်နိုင်သည်။\nကိုယ်ဝန်ဆောင်နှင့်ယှဉ်တွဲ၍ သားအိမ်နံရံ အပြင်ဘက်၌ အသားလုံးကြီးရှိလျှင်ကလေးအနေအထားမမှန်ခြင်း၊ လစေ့ချိန်တွင် ကလေးဦး ခေါင်း မွေးလမ်းကြောင်းသို့ မ၀င်နိုင်ခြင်း၊မွေး ဖွားရာတွင်တစ်ဆို့ခံနေပြီး ပုံမှန်မမွေးနိုင်ခြင်း၊ သားဖွားပြီးသွေးသွန်ခြင်း၊သားဖွားပြီးနောက်သားအိမ်ကောင်းစွာမ၀ပ်ခြင်း၊ သွေးဆုံးအရွယ်တွင်သွေးဆုံးနောက်ကျတတ်ပြီးသွေးဆုံးပြီးမှ သွေးပြန်ဆင်းတတ်ခြင်းတို့ဖြစ်နိုင်သည်။\nအသားလုံးသည် ရံဖန်ရံခါ(Degeneration) ရုတ်တရက် ကြီးလာပြီး နာကျင်ခြင်း၊ အထိမခံ နိုင်ခြင်း၊အဖျားတက်ခြင်းများဖြစ်၍ အရေးပေါ်အဖြစ်ကုသရတတ်သည်။\nဤသို့အမျိုးမျိုးအစားစားဖြစ်နိုင်ရာ ကုသသောကုထုံးတွင်လူနာအသက်အရွယ်၊ကလေးရလိုမှု၊ အလုံး၏အရွယ်အစား၊အလုံးတည်နေရာ၊ အလုံးအရေအတွက်ကိုလိုက်၍ ကုသနည်းများမတူဘဲကွဲပြားပါသည်။\nအလုံးသိပ်မကြီးလျှင်ဗိုက်ခွဲစရာမလိုဘဲ မှန်ပြောင်း (Hysteroscope) နှင့်အောက်ဘက် မှထုတ်နိုင်သည်။ အလုံးကြီး၍ဖြစ်စေ၊ရောဂါ လက္ခဏာရှိ၍ဖြစ်စေ၊ လူနာ၏အသက်ငယ်သေး ပြီးသားသမီးယူလိုသူများအတွက်အလုံးများသာထုတ် (Myomectomy) လေ့ရှိသည်။\nဤအသားလုံး၏သဘာဝမှာမီးယပ်သွေးဆုံး ပြီးပါက ဆက်လက်မကြီးထွားခြင်း၊ သေးငယ်သွားခြင်းများဖြစ်နိုင်သည်။ မ ဟော်မုန်းဓာတ် အပြောင်းအလဲကြောင့်ဖြစ်သည်။\nများမကြာမီကပေါ်လာသော (Lupride Depot)ထိုးဆေးမှာဤအသားလုံးကိုကျုံ့စေ နိုင်ပြီး ဆက်လက်ကြီးထွားမှုကို ဟန့်တားစေ\nသည်။ မီးယပ်ပေါ်စဉ် ကိုက်ခဲခြင်းကိုလည်းပျောက်ကင်းစေသည်။\nသားအိမ်သို့သွားသော သွေးလွှတ်ကြောကိုပိတ်ဆို့ခြင်း(Embolization) ဖြင့်လည်းကု သကြသည်။\nအသက်အရွယ်က၄၀နှစ်အောက်၊အသားလုံး ကလည်းသေးပြီး ဘာလက္ခဏာမှ မခံစားရ၊\nအာလ်ထရာဆောင်းရိုက်ကြည့်၍သာ တွေ့ရကာ ခွဲစိပ်ကုသရန် သို့မဟုတ် သားအိမ်ထုတ်ရန်လည်းမလိုအပ်သေးဟု ဆရာဝန်က ရှင်းလင်း ပြောပြသော်လည်း ပူပန်မှုမပျောက်ပဲ အသား လုံးရှိနေသည်ဟူသောအသိကြောင့် စိတ်သောကရောက်နေသော အမျိုးသမီးများသည်၆လသို့ မဟုတ်တနှစ်တကြိမ်အာလ်ထရာဆောင်းဖြင့် စစ်ဆေးရန်သာရှိပေတော့သည်။\nM.B.,B.S., M.R.C.O.G., F.R.C.O.G.,\nF.I.B.A (Cambridge)., Dr.Med.Sc.,PhD\nမှတ်ချက်။ ။ မန္တလေးဂေဇက် သြဂုတ်လထုတ်တွင်ဖေါ်ပြပြီးဖြစ်သည်။\nI’m 26 years old,Single……But I wonder how could I get this kind of myoma in mine…..So upset!! Next year I will get married and haveaplan to get babies .But now I’m so unhappy for the freaking health. And many thanks for above post.Pls give me advise.\nမန္တလေးဂေဇက်အယ်ဒီတာအဖွဲ့ ထဲ ဆ၇ာဝန်တွေပါတာမို့ .. အမျိုးသမီးကိစ္စတွေခဏခဏဖုံးဆက်မေးလွန်းလို့ .. ဒီစာတွေ ဆ၇ာဝန်ကြီးယူအက်စ်ရောက်တုံး တောင်းထားလိုက်တာလို့ ထင်ပါတယ်..။သူရေးဖူးတဲ့စာတွေထင်ပါတယ်..။ ခေတ်မှီသူတွေ ဖြစ်ပြီး စိတ်မပူကြရအောင်ပေါ့..။\nယူအက်စ်မှာ သားဖွားမီးယပ်.. အမျီုးသမီးနဲ့ဆိုင်တာတွေကုတဲ့မြန်မာသမားတော်ဆရာဝန်ကြီးတွေ အများကြီးရှိပါတယ်။\nသတင်းစာမှာ တယောက်မက .. ကြော်ငြာပါတာပဲ..။


AsiaApps – Page2– Latest Apps & Smartphone News\nAsiaapps က ပရိသတ်ကြီးကို ခုတစ်ခေါက် ဖော်ပြပေးချင်တဲ့ app လေးကတော့ DittyMoji – Holidays ပဲဖြစ်ပါတယ်။ နာမည်ကို မြင်ကတည်းက စတစ်ကာ ဖန်တီးတဲ့ app ဆိုတာကို ရိပ်မိကြမှာပါ။ ဟုတ်ပါတယ်။ DittyMoji…\niOS ဖုန်းတွေအတွက် တကယ့်ကို အသုံးဝင်မယ့် မြန်မာနှစ်တစ်ထောင် ပြက္ခဒိန် MyCal – Myanmar Calender\nJanuary 8, 2019 MoonReviewsNo Comment on iOS ဖုန်းတွေအတွက် တကယ့်ကို အသုံးဝင်မယ့် မြန်မာနှစ်တစ်ထောင် ပြက္ခဒိန် MyCal – Myanmar Calender\nသူငယ်ချင်းတို့ရေ…. နှစ်ဟောင်း ၂၀၁၈ ကြီးကို အပြီးအပိုင် နှုတ်ဆက်ပြီး နှစ်သစ် ၂၀၁၉ ကြီးဆီကို ရောက်ရှိလို့လာပါပြီနော်။ အဲ့တော့ နှစ်သစ် ၂၀၁၉ ရဲ့ အခါကြီးရက်ကြီး ရုံးပိတ်ရက်တွေကို ကြည့်နိုင်မယ့် ပြက္ခဒိန်တစ်ခု ဝယ်ထားပြီးပြီလား??? မဝယ်ရသေးရင်လည်း…\nJanuary 7, 2019 MoonApp NewsNo Comment on Google Play store ထက်သာတဲ့ Epic Game Store အားသာချက် ၄ ချက်\nခုတစ်ခေါက်မှာတော့ Epic’s Game Store ကို စမ်းသုံးကြည့်မယ့် သူတွေအတွက် သူ့ရဲ့ Google Play ထက်သာတဲ့အချက်လေးချက်ကို ဖော်ပြပေးသွားမှာဖြစ်ပါတယ်။ ခုချိန်မှာတော့ Epic’ Game Store ကို PC ပေါ်မှာပဲ အသုံးပြုလို့ရပါသေးတယ်။…


ခင်လေးငယ် : April 2012\nကျွန်တော် နဲ့ သူ သိပ်ချစ်မိ သွားကြတာ အတော်လေး တော့ ထူးဆန်းနေနိုင် ပါတယ်..။ ပြန် ပြောပြ ရမယ် ဆိုရင် လည်း စကားလုံး တွေ က သိပ်တော့ မရှိပြန် ပါဘူး။ နှလုံးသား ထဲကို အလိုလို ရောက် လာပြီး နူးနူးညံ့ညံ့လေးနဲ့ အခိုင်အမာ သန္ဓေ တည် သွားတာ မျိုးလေး ပါပဲ..။ ကျွန်တော့်ခြေ တွေ သူ့ဆီ လှမ်း မသွားခဲ့ သလို သူလည်း ကျွန်တော့် ကို မကမ်း ခဲ့ ပါဘူး..။\nဒါပေမဲ့ အံ့သြစရာ ကောင်းတာ က ကျွန်တော် တုိ့ ဆုံမှတ် တစ်ခုလေး အပေါ် မှာ အတူတူ ရပ်မိ သွားကြတယ် ဆိုတာပါပဲ..။ ရင်ခုန် စရာ သိပ်ကို လှပတဲ့ ဆုံမှတ်လေး ပေါ်က စက်ဝိုင်းလေး တစ်ခု ထဲ မှာ ရပ်နေ တဲ့ ခြေထောက် လေး နှစ်စုံ ရှိနေ ပါတယ်..။\nအခိုင် အမာ အမှတ် တရ ရှိနေစေတဲ့ အရာတွေ ကတော့ ပြောလို့မကုန်နိုင်အောင် အများကြီးပဲပေါ့...။ သူဟာ ကျွန်တော့် အတွက် နှစ်လိုဖွယ် အကောင်းဆုံး အမျိုး သမီး ဖြစ် သ လို သူက လည်း ကျွန်တော့် အမူအကျင့်တွေကို မြတ်နိုးပေးတတ်သူ တစ်ယောက် ပါ။\nကျွန်တော်နဲ့ သူ့မှာ တူတဲ့ အလေ့အထလေးတွေ အတော် များ ပါ တယ်..။ အတူညီ ဆုံး မူဟန် တစ်ကွက် ကတော့ ကျွန်တော် တို့ နှစ်ဦးလုံး ပေပေ တေတေနဲ့ လမ်းတွေ လျှောက် နေတတ်ကြခြင်း ပဲပေါ့။ ကျွန်တော် တို့ ဆုံဖြစ်ကြ တိုင်း တစ်ယောက် ပုံစံ တစ်ယောက်ကြည့် လို့ ရယ်မော မိကြတာ လည်း အကြိမ်ကြိမ်။\nကျွန်တော် တို့ ဟာ အပေါ်ယံမျက်လုံးတွေနဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ကို စာဖတ် ဖို့ မကြိုးစား သလို ဟန်ဆောင်ခြင်း တွေ ကို မီးရှို့ကာ ပြာချ ထားတတ် ကြသူတွေ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်...။\nငွေကြေး ဂုဏ်ပကာသန အရှိန်အဝါတွေနဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း အာရုံဝင်စား ဖို့ မတတ်ကြသူတွေပါပဲ..။ ကျွန်တော့် လက်တစ်ဖက် ကမ်းပေးလိုက် တာနဲ့ အပြုံး လက်လက်လေး နဲ့ သူ့လက်ဖဝါးလေး ကို လာထည့်ပေး တတ်သူဟာ ကျွန်တော့်သူပဲပေါ့။ ထွေထွေ ထူးထူး ကြိုးညှိ စရာ မလိုပါပဲ အော်တိုလေး ကာရံ ညီ သွားကြမြဲ ပါပဲ..။ သူနဲ့ ကျွန်တော် ဟာ တောက်ပြောင်ပြောင် အဝတ်စားမျိုး ကို မုန်းတီးခြင်း ဋီကာချဲ့ လို့ အထူး အဆန်းနဲ့ အရောင်တွေ အကြောင်း အလု အယက် အတင်းပြော တတ်ကြ သူတွေ လည်း ဖြစ်ပါ တယ်..။ ဖွာကျဲကျဲ ဆံပင်တွေ ကိုယ်စီနဲ့ ကျွန်တော်တို့ဟာ အရောင် ပျယ် ဂျင်းဘောင်းဘီတွေ ဖရို့ဖရဲ ဝတ်ရခြင်း ကို ခုန်မင်တတ် သူတွေပါ။\nငြိမ်သက် နေရာ ကနေ သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ရုတ်တရက် နှုတ်ကထုတ်ဆိုမိတိုင်း သူလည်း ကောက်ခါငင်ခါနဲ့ အဲ့ဒီသီချင်း ကိုပဲ ဆိုညည်း လိုက်တာမျိုး တူနေ တတ် ပြန်သေး တယ်..။\nချစ်ဖို့ကောင်း တဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုလေးတွေ ကျွန်တော်နဲ့ သူ့ကြားမှာ ခဏခဏ ကြုံရတတ်ပါတယ်..။ လူတွေ ကြားထဲမှာ တိုးဝှေ့ ဆွဲခေါ် ရင်း သူ့လက်လေးကို တင်းနေအောင် ဖျစ်ညှစ် လိုက်ရင် သူက သူမှီတဲ့ ကျွန်တော့် မေးစေ့ကို ခေါင်းလေးမော့ပြီး ဖြတ်ကနဲ နမ်းတတ် တဲ့ သူလည်း ဖြစ်ပါတယ်..။ ရှုပ်ပွနေပြီးသား သူ့ ဆံနွှယ်တွေ ကို မျက်လုံးတွေ ဖုံးတဲ့အထိ ကျွန်တော် စနောက်ကာ ဖွတတ် တဲ့ အခါ တိုင်း ဂျစ်ပေပေ မျက်စောင်းနဲ့ ဝေ့ကြည့်တတ်သေးတယ်..။ ဒါပေမဲ့လည်း သူ့နှုတ်ခမ်းပါးလေး တွေကတော့ ပြုံးနေ တာ ပါပဲ...။\nသူ့ရဲ့ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်လေး အပြုံးလေးတွေ မြင်နေ ရရင် ကျွန်တော်ကျေနပ်နေသလို ကျွန်တော် ပျော်နေတိုင်း လည်း သူ့ဘဝ.. လို့ ကဗျာ ဆန်ဆန် ပြောတတ်သေးသူပေါ့..။\nကျွန်တော် သူ့ကို ချစ်စရာ အမည်းရောင် ဂစ်တာလေးတစ်လုံး လက်ဆောင်ပေးဖူးပါတယ်..။ သူ တစ်ယောက် ထဲ ရှိနေတဲ့ အချိန် တွေ မှာ ကျွန်တော့်ဆီက ရတဲ့ ဂစ်တာလေး နဲ့ စကားတွေ ပြောတတ်တဲ့ အကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြန်ပြောရင်း ရှက်စနိုးနဲ့ ရယ်မော တတ်ပြန် သေးတယ်.။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် ဟာ ဂစ်တာလေးကို အထီးအမ ခွဲရင်း သားလေးလား..! သမီးလေးလား..! လို့ ငြင်းခုန် တတ်ကြ ပါသေးတယ်..။ “ဟိုမကျ ဒီမကျ အခြောက်လေးများ ဖြစ်နေရင် ဒုက္ခ...” လို့ ကျွန်တော် နောက်ပြောင် ရင်တော့ သူ မကြိုက် ပါဘူး။\nအဲ့လို စနောက်တိုင်းလည်း ကလေးတစ်ယောက်လို စိတ်ကောက် ပြန် တာ ကျွန်တော့်သူ... ပဲပေါ့..။ ကြာရှည် စိတ် မကောက် တတ်တဲ့ သူ့စရိုက်လေးကိုလည်း ကျွန်တော် အရမ်း ကို ချစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူစိတ်ဆိုးအောင် စိတ်ရှည်ရှည် နဲ့ ခဏ ခဏ စတတ်သူပါပဲ..။\nကျွန်တော် တို့ ချစ်သူ့သက်တမ်း တလျှောက်လုံးမှာ ကြီးကြီးမားမား တစ်ခါမှ ရန်မဖြစ်ဖူးကြပါဘူး..။\nကျွန်တော် နဲ့ သူ့ကြားမှာ ချည်နှောင်ထားတဲ့ ကြိုးတွေကို သူများတွေ မြင်သာအောင် ချပြဖို့မလိုအပ်ဖူးလို့ ခံယူ ထားကြ သူတွေပါပဲ.။ သူဟာ ကျွန်တော် သိပ်ချစ်တဲ့ ချစ်သူတစ်ယောက်ဖြစ်သလို ကျွန်တော့် အတွက် အရမ်း လိုအပ်တဲ့ တိုင်ပင်ဖော် သူငယ်ချင်း ဆိုလည်း မမှားပြန်ဘူး..။ ကျွန်တော့် သူ့ကို အစ်မ တစ်ယောက် လို လေးစား မြတ်နိုး သလို ကျွန်တော့် ညီမငယ်လေး တစ်ယောက် လိုလည်း သူ့ကို ပူပန်တတ်သေး တယ်..။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ယုံကြည်မှု အပြည့် အဝ ပုံအပ် လက်ချင်းတွဲ လို့ လမ်းတွေ ဆက် လျှောက်နေ ကြတာပါပဲ..။\nမိခင် တစ်ယောက် က ကလေးတစ်ယောက်ကို ယုယသလိုမျိုး သူပေးတဲ့ အကြင်နာတွေ ရတတ်ချိန်တိုင်း မျက်ရည်ဝဲ လောက်အောင် အထိ ကျေးဇူး တင် ကြည်နူးရသူ ဟာ ကျွန်တော်ပါပဲ..။\nလူတွေကြား ထဲ လက်တွဲသွားရင်း ကျွန်တော့်ကို လှည့်ကြည့်တတ်တဲ့ ကောင်မလေးတွေ တွေ့ခဲ့ရင်လည်း သူဟာ အပြုံးမပျက် တတ်သူ မျိုးပေါ့..။ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် ကလည်း သူ့ကို ဂရုတစိုက်ရှိတတ်တဲ့ အမျိုးသား တွေ ရှိနေရင်တောင် ဝန်တိုစိတ်ဆိုတာမျိုး လုံးဝ မဖြစ်တတ် ပါဘူး..။ ဒါဟာလည်း ကျွန်တော်နဲ့ သူ့ရဲ့ အပြန် အလှန် အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကြောင့်ပါပဲ..။ ကျွန်တော်နဲ့သူ ကိုယ်ဆီ အိမ်ပြန်ဖို့ လမ်းခွဲ နှုတ်ဆက် ချိန်တွေမှာ “စိတ်ချမယ်နော်...” လို့ ကျွန်တော်ပြောတိုင်း.. သူကလည်း ကျွန်တော့် ကို ပြုံးကြည့် ရင်း ခေါင်းလေး ညိတ်ပြ တတ်ပါတယ်..။\nတခါတလေတော့ ခေါင်းကိုငဲ့စောင်းလို့ မျက်လုံးလေးတွေစွေပြီး ချစ်စနိုးလုပ်တတ်တဲ့ သူ့ မျက်စောင်းလေး ကို ချွင်းချက် အဖြစ် ကျွန်တော် ရတတ် ပါသေးတယ်..။\nကျွန်တော် သူ့ ကို ဘယ်အရာမျိုးမှာမှ ပိတ်ပင်တားဆီး ချုပ်ချယ်တာမျိုး မလုပ်တတ်ပါဘူး..။ ပွင့်လင်း ထက်ြမက်တဲ့ သူ့စိတ်လေးကို ကျွန်တော် အလေးထား အသိအမှတ်ပြု လို့ မြတ်နိုးပါတယ်။ သူဟာ အမိန့်ပေး ခံရခြင်းကို မုန်းသလို သူ့ဘောင်လေးထဲမှာ ပျော်ရွှင် လွတ်လပ်စွာ နေထိုင်လှုပ်ရှား နေခြင်းကို သူ ကိုယ်တိုင် လေးစား တန်ဖိုးထား တတ်တာကို ကျွန်တော်သိနေလို့ပါ..။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု ကို အလွန် အကျွံ မဖြစ်စေဖို့ သူ သတိပေးတတ်သလို ကျွန်တော် ကလည်း သူ့ ကျန်းမာရေး နဲ့ ပတ်သက် လို့ သူ နားလည် လက်ခံ အောင် ပါးပါးလေး လှစ်ကာ ပြောပြနားချမိ တတ်ပါတယ်..။\nသူ သတိပေးသမျှ ကို ကျွန်တော် ခေါင်းညိတ်နားထောင်သလို သူကလည်း ကျေကျေနပ်နပ် ဆင်ခြင် နေထိုင် ပေးတတ် လို့ ကျွန်တော် သူ့ ကို အချစ်ပိုရပြန်တာပါပဲ..။\nသူဟာ ကျွန်တော့် ကို အတိုင်းထက် အလွန် နားလည်ပေးတတ်သူပဲ ဖြစ်ပါတယ်..။ သူနဲ့ ပတ်သက်လို့ အကြိမ်ကြိမ် ကျွန်တော့် ကိုယ် ကျွန်တော် အား မရ ဖြစ်မိတတ်တယ်..။ သူ စိတ်ညစ်သွားမှာ မျိုးကို ကျွန်တော် မလိုလား ပါပဲ မတတ်သာ တဲ့ အခြေအနေ တွေပေါ်မှာ နင်းလျှောက် ရ တိုင်း ကျွန်တော့် စိတ် ခြေလှမ်း တိုင်း က လေးပင် တွန့်ဆုတ်နေ တတ်တာ ဘယ်သူမှ သိနိုင်မယ်မထင်ပါဘူး။ သူ့ကို ကျွန်တော် စိတ် မဆင်းရဲစေ ချင်တာ ကျွန်တော်သာ အသိဆုံးမို့ပါ..။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့တစ်နေရာရာ မှာ သူရှိကို ရှိနေမှဖြစ်မှာပါ..။ ကျွန်တော် သူ့ ကို အဲ့လောက် ထိ လိုအပ်ပါတယ်..။\nသူ့ဆန္ဒ သူ့အလို မှန်သမျှ ကို အလိုက်တသိ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ ကျွန်တော် ဖြစ်ချင်ပါတယ်။\nကျွန်တော် သူ့ကို ရည်းစား ဘယ်နှစ်ယောက်ထားခဲ့ဖူးလဲ ဆိုတဲ့မေးခွန်းမျိုး မေးဖို့စိတ်မဝင်စားသလို သူ သိနေတဲ့ ကျွန်တော့် အတိတ်တွေ နဲ့ ပတ်သက်လို့လည်း ကျွန်တော့် ကို စိတ်ရှုပ်အောင် မလုပ် တတ် ပါဘူး..။ ကျွန်တော် တို့ နှစ်ယောက် လုံး ပစ္စုပ္ပန်ကို မြတ်နိုး ပါတယ်..။ “ဒီနေ့..” ဆိုတာ ကို ချစ်ပါတယ်...။ “ဒီနေ့..” ကျွန်တော် သူ့ မျက်နှာလေး ပြုံးသွား အောင် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ တွေး သလို သူကလည်း “ဒီနေ့..” ကျွန်တော့် ကို ဘယ်လို ယုံကြည် နားလည်မှုတွေ ထပ်ပေးနိုင်မလဲ ကျိုးစားနေတာကို ကျွန်တော် သိနေ ပါတယ်..။\nသူ့ အရိပ်တွေနဲ့ “ဒီနေ့..” ဆိုတာကို ကျွန်တော် ဆုပ်ကိုင်နိုင်သလို ကျွန်တော့် မေတ္တာတွေနဲ့ ဒီနေ့လေးမှာ သူ့ စိတ်တွေ ကို အေးချမ်းပျော်ရွှင်ခွင့်လေး ပေးနေပါရစေ..။\nကျွန်တော့် အတွက် ဒီနေ့ဟာ လှပပြီး သူ့အတွက် သူပိုင်ဆိုင်ရမဲ့ ဒီနေ့လေးမှာ ကျွန်တော်နဲ့ အတူတူ နှစ်နှစ် ခြိုက်ခြိုက်လေး ပြုံး နေနိုင် ပါစေ...။ ကျွန်တော်တို့ကို မနက်ဖြန် အကြောင်းလေး ခဏလောက်တော့ မေ့ထား ခွင့်ပေးပါ..။ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် လုံး ဘဝ အတွက် လုပ်ဆောင်စရာတွေ အမောတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာ ကျွန်တော်တို့ ကိုယ်တိုင် သိထားကြပါတယ်..။ ဒါပေမဲ့ ... ကျေးဇူးပြု ပြီး ထပ်ပြော ပါရစေ.... ကျွန်တော်နဲ့သူ့ကို မနက်ဖြန်တွေအကြောင်း ဒီနေ့မှာ မေ့ ထားနိုင် ဖို့ ခဏလေး တော့ ခွင့်ပြုပေး ကြပါ...။\nဒီနေ့လေး မှာ ကျွန်တော် သူ့ပါးလေးတွေကို နူးညံ့ကြင်နာစွာနဲ့ ဖွဖွလေး နမ်းပါရစေ..။\nသူ က လည်း သူ့ လက်ဖဝါး နွေးနွေးလေးတွေနဲ့ ကျွန်တော့်လက်တွေကို မြတ်မြတ်နိုးနိုး ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်ထား ပါလိမ့်မယ်..။\nဒီနေ့လေး ကို ကျွန်တော်နဲ့ သူ ကြည်နူးစွာနဲ့ သိပ်ကို လိုလားပါတယ်။\nကျွန်တော် တို့ ရဲ့ မျက်လုံးတွေကိုမှိတ်ပြီး “ဒီနေ့..” လေးကို သာယာငြိမ်သက်စွာနဲ့ ချိုမြိန်နာရီတွေပေါ်မှာ တွဲခိုစီး လို့ နေနေပါရစေ..။\nချော့ကလက် နံ့လေးတွေ ထုံအီနေမဲ့ ရောင်စုံအိပ်မက် လှလှလေးတစ်ခုကို အတူတူမက်ရင်း “ဒီနေ့..” လေး ကို ရင်ခုန်သံတွေနဲ့ ဖြတ်ကျော် ခွင့်ပေးပါ....။\nကျွန်တော် တို့ နှစ်ယောက် သိပ် ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြတဲ့ “ဒီနေ့..” လေး ကို ကျွန်တော်နဲ့.... သူ.... .... .... .... ....!!!!\nတူငယ်...တူမငယ်၊ မောင်ငယ်...ညီမငယ်လေးတွေအတွက် ဗာလင်တိုင်း လက်ဆောင် အဖြစ် အမှတ်တရ ပေါ့ပေါ့ ပါးပါး လေး ရေးဖွဲ့ တာပါ။ ချစ်တတ်သူတိုင်း နူးညံ့ ရင်ခုန်သံတွေနဲ့ ပျော်ရွှင်သာယာ ကြည်နူးနိုင်ကြပါစေ....။\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 10:09:00 PM No comments:\nရွက်ဝါတွေ ကြွေကျနေတဲ့ လမ်းဆုံပေါ်မှာ ခြေအစုံကိုရပ်မိတော့ သတိရ လွမ်းဆွတ်စိတ်တို့က ရင်ဝဆီတိုးဝှေ့ ဝင်ရောက် လာကြတယ်..။ လမ်းမကြီးတစ်ခုလုံး ရွက်ဝါတွေ ခင်းထားလိုက်တာများ ညိုဝါဝါပျိုးခင်းကြီး တစ်ခုလိုပါပဲ...။ အက်ကွဲကွဲ ရှတတ အရသာ တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ခပ်လှမ်းလှမ်းဆီမှာ ရွက်ခြောက်တွေနဲ့ ဖုံးအုပ်နေတဲ့ ခုံတန်းလျားတစ်ခု... လွမ်းဆွတ်ဖွယ် ပန်းချီကားလေး တစ်ချပ်အတိုင်း အထီးကျန်စွာ လှပလိုက်နေရဲ့..။\nကားတွေ ဖြတ်သွားဖြတ်လာ မရှိတဲ့ ဒီလမ်းဆုံလေးက ဟိုး... အရင်တစ်ချိန်တုန်းကလို မပြောင်းလဲ..။ ခြောက်သွေ့ တိတ်ဆိတ် ငြိမ်သက်ဆဲ..။ နွေဦးရဲ့လေရူးတွေက ဝတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီအဖြူလွလွလေးကို ဆော့ကစား ကြည်စယ်နေတာကရော ရာသီ အပြောင်းရဲ့ ပုံသေကားချပ်တစ်ခုကို အဓိပ္ပါယ် လှစ်ဟပြနေသလိုမျိး...။\nတစ်ဖြူးဖြူး လေသံတွေကို ကဗျာတစ်ပုဒ်လို ဖတ်ချင်လာမိပြန်ပြီ..။ ကျွန်မ လက်ထဲမှာရှိနေတဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းရဲ့ ပါဝါကို ပိတ်လိုက် တယ်..။ လေတိုးသံတွေကလွဲလို့ တခြားအသံတစ်ခုရဲ့ နှောက်ယှက်မှုမျိုး မလိုလားမိတာ အမှန်ပါ..။ ဒီလမ်းဆုံမှာ အထပ်ထပ် ချဖူးတဲ့ ခြေရာလေးတွေအကြောင်း ခေါင်းထဲရောက်လာပြန်တယ်..။ လမ်းဆုံမှာ ဘဝမဆုံခဲ့တဲ့ လူနှစ်ယောက် ကရော... ဘဝကိုယ်ဆီကို ဘယ်လိုအနေအထားတွေနဲ့ ဘယ်လိုလမ်းတွေ ပေါ်မှာများ လျှောက်လို့နေကြပြီလဲ..!!\nသေချာတာ ကတော့ အဲ့ဒီလူသားနှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်- ဒီလမ်းဆုံပေါ်မှာ အခု... လက်ရှိရပ်နေမိခြင်းပဲ မဟုတ် လား..။ ရင့်ကျက် လာသလိုနဲ့ မရင့်ကျက်သေးတဲ့ စိတ်ကို သတိပြုမိချိန်မှာ ကလေးမငယ်ငယ်လေး တစ်ယောက်လို ကျွန်မ ကိုယ် တိုင် ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်ချင်လာပြန်ရော...။ ဆည်းဆာရဲ့ တောက်ပနေတဲ့ နေခြည်က ညိုဝါဝါ ရွက်ဟောင်းခင်း ကို ရွှေရောင်တင်ပေး လိုက်သလို ဝင်းဝါလို့ လှပလွန်းလိုက်တာ..။\nအခုလို ရာသီရောက်တိုင်း ရာသီစာ ကဗျာ တစ်ပုဒ်ကို ဖတ်ဖို့ လာခဲ့ဖူးတဲ့ နှစ်တွေ တောင် ထပ်တိုးလို့ လာခဲ့ပေါ့...။ ဒီနှစ်တော့ ဒီနေရာလေး အရောက် ကျွန်မ စိတ်တွေ ပိုပြီး ထူးခြား လို့ နေခဲ့တာပါ။ ကဗျာ ဖတ်ရင်း စာရေးချင် လာတဲ့ စိတ်တွေနဲ့ မွတ်သိပ် လို့ နေလိုက်တာ များ...။ အတွေးတွေ ထဲမှာပဲ စာနိဒါန်းကို အစပျိုး လိုက်ခဲ့မိ..။ ကျွန်မ ဆံနွယ်တွေ လိုပဲ စကားလုံး တွေက ဖရိုဖရဲ နဲ့ လူးလွန့်တက် လာခဲ့ပေါ့..။ လှပ သေသပ် တဲ့ စာ တစ်ပုဒ် ဖြစ်လာဖို့ အထိတော့ ကျွန်မ ပိပိရိရိ ရေးနိုင် လိမ့်မယ် မထင်..။\nဒီလိုနဲ့ပါပဲ တွေးရင်း၊ ငေးရင်း၊ လွမ်းဆွတ် ရင်း၊ မျက်လုံးတွေ က ဘာမှ ထင်ကျန်မနေတဲ့ ခြေရာတွေ နောက်- ထပ်ချပ်မခွာ လိုက်ရင်း၊ လေရူးတွေ ဆော့မြူးနေ တာကို ကြည်နူးရင်း၊ သူတို့တွေ ပေးဖတ်တဲ့ ကဗျာ တွေကို တစ်ရွက်ပြီး တစ်ရွက် လှန်ရင်း ပါပဲ..။ ကျွန်မ အတွေးထဲမှာ စရေးထားတဲ့ နိဒါန်းတွေက ရုတ်တရက်နဲ့ အငွေ့ပျံ ထွက်ပြေး သွားကြ တယ်..။ သူတို့လေးတွေ ငွေ့ရည် ဖွဲ့ပြီး ပြန်ရောက်လာတာကတော့ ကျွန်မရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဆီကိုပါပဲ..။ နေဝင် ဆည်းဆာရဲ့ ရီဝေဝေ ပုံရိပ်က မျက်ရည်ကြည်တွေနဲ့ လဲ့ပြီး ပိုလို့ လှပ ပြည့်စုံ လာသလို...။\nကျွန်မ ငြိမ်သက်ခြင်း နဲ့ ဖျော့တော့တော့ အသက်ရှုနေမိရဲ့..။ ရွက်ခြောက် တွေပေါ်ကို ညင်ညင်သာသာ နင်းလျှောက်ရင်း ခုံတန်းလေးဆီကို တရွေ့ရွေ့။ ခုံတန်းထောင့်လေး ပေါ်က သစ်ကိုင်းခြောက်လေး ကို လက်လေးတစ်ဖက်နဲ့ ဖယ်ထုတ်ရင်း ခပ်လျော့လျော့ ထိုင်ချလိုက်မိပါတယ်။ ဝန်းကျင်တစ်ခု လုံး လေတိုး သံတွေက လွဲလို့ အရာရာဟာ ပကတိ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းလို့ပေါ့..။ အငွေ့ပျံသွားတဲ့ နိဒါန်းကို စာပြန်စီရင်း နောက်တစ်ကြောင်းကို ထပ်စတော့... ခပ်နွဲ့နွဲ့ ရယ်သံလေး တစ်ချို့က နွေလေညှင်းနဲ့အတူ ကျွန်မနားဝဆီ တိုးဝင် ရောက်ရှိ လာခဲ့ပါတယ်..။\nကျွန်မ လှမ်းကြည့်မိလိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ......။ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ခိုးခိုး ခစ်ခစ်လေး ရယ်မောလို့.. ကောင်ကလေး တစ်ယောက်ကလည်း ကောင်မလေးရဲ့ လက်ကလေး ကို ကြင်ကြင်နာနာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက်..။ ကောင်လေးရဲ့ နဖူးပေါ်မှာ ဆံနွယ် ခပ်ပျော့ပျော့တွေက ဝေ့ဝေ့ ဝဲဝဲလေး...။ ကောင်မလေး မျက်နှာ တစ်ခြမ်းကိုတော့ ဆံနွယ်ရှည်တွေ ဖုံးအုပ်ထားတယ်။ ကောင်မလေးမျက်နှာပေါ်မှာ ဖုံးအုပ်နေ တဲ့ ဆံပင် ရှည်တွေ ကို ကောင်လေးက သပ်တင်ပေးတော့ ကောင်မလေးက ခေါင်းကိုရမ်းခါလို့ ဆံနွယ်တွေကို ပို ရှုပ်သွားအောင် လုပ်ရင်း ကြည်စယ် စနောက်လို့နေပါတယ်..။\nကိုယ်စီ မျက်ဝန်းလေးတွေထဲမှာ နုနယ် ဖြူစင်ရှင်းသန့်ခြင်းတွေက အတိုင်းသား...။ သူတို့ ကို လှမ်းကြည့်ရင်း ကျွန်မ နူးနူးညံ့ညံ့ရင်ခုန် ကြည်နူးလာခဲ့ပေါ့...။ ကောင်မလေး ပုခုံးပေါ်က လျှောကျလု လွယ်အိပ်လေးကို ကောင်လေးက ပြန်တင်ပေးရင်း.. နဖူးလေးကို ငုံ့အနမ်း.. ခေါင်းငုံ့ တိမ်းရှောင် လိုက်တဲ့ ကောင်မလေးရဲ့ မျက်နှာလေးကို ကောင်လေးက စိုက်ကြည့်ရယ်မောလို့..။ အနမ်းလေးအစား နဖူးကို လက်သီးဆုပ်လေး နဲ့ ဖွဖွလေးတို့ထိရင်း ကြည်စယ်နေပြန်သေးရဲ့...။ ကောင်မလေးက ခြေဖျားလေးကို ထောက်- ခေါင်းလေး ကို မော့ရင်း ကောင်လေးရဲ့ နားတစ်ဘက် အနားကပ်ပြီး တစ်စုံတစ်ရာ အပြောမှာ... ကောင်လေးက ရယ်သံကိုဖြတ်ချတယ်...။\nအဲ့ဒီနောက် ကဗျာလေး တစ်ပုဒ်ကို တိုးတိုးလေး ရွတ်ပြ နေပေါ့..။ သူတို့ မျက်နှာလေးတွေမှာ သွက်လက် ဖြူစင်မှုတွေ နဲ့ ငြိမ်းချမ်းလိုက်တာ..။ ကောင်လေးရဲ့ ကဗျာရွတ်သံကို နားထောင်နေတဲ့ ကောင်မလေးက မျက်လုံးလေးတွေကို ဖွဖွလေး မှိတ်ထားတယ်..။ ကဗျာလေး ရွတ်အပြီး ကောင်လေးက ကောင်မလေးရဲ့ လက်ဖဝါးလေးကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်တော့ ကောင်မလေးက လက်ကလေး ကိုရုန်းရင်း.....\nကောင်လေးက ချစ်စနိုးမူဟန်နဲ့ မျက်မှောင်ကျုံ့ရင်း ကောင်မလေးမျက်နှာနားကို ဝေ့ကျလာတဲ့ ရွက်ဝါလေးတစ်ရွက်ကို လှမ်းဖမ်း လိုက်တယ်..။ ဆုပ်ကိုင်ထားတဲ့ လက်ကလေးကို တယုတယဖြည်ချရင်း ရွက်ဝါလေးကို ကောင်မလေးလက်ထဲ ထည့်ပေး လိုက်ပြန် တယ်..။ ကောင်မလေးရဲ့ တိုးဖွဖွ အသံ ချိုချိုလေးတစ်သံ သူ့ နှုတ်ခမ်းပါးလေးတွေဆီက ခုန် ထွက်ကျ လာတယ်..။\nအိုး... ဒီအသံတွေ နဲ့ ဒီပုံရိပ်လေးတွေကို ကျွန်မရင်းနှီး နေလိုက်တာ..။ အာရုံ ထပ်စိုက်ရင်း သေချာနားထောင်မိတော့...\nကျွန်မ..!! ဟုတ်တယ်.. ဒါကျွန်မရဲ့ ရယ်သံတွေ..။ သေချာပါတယ် ဒါဟာ ကျွန်မကိုယ်တိုင်ရဲ့ ရယ်သံတွေနဲ့ ကျွန်မပါပဲ..။ လွယ်အိပ်လေး ကရော ကျွန်မရဲ့ လွယ်အိပ်ကလေး..!! ကောင်မလေးရဲ့ ဆံနွှယ်တွေ..!! အို.. ကျွန်မဆံနွယ်တွေပဲ မဟုတ်လား...!!\n"မောင်က အများကြီး ပိုပါတယ်..."\nဟင်..!! ဒါ... ဒါဟာလည်း... သူ... သူ့အသံ..!! သူ့အသံလေး..!! နွေးထွေးနူးညံ့ ချိုသာလိုက်တာ..။ သူ့လက်ချောင်း ရှည် သွယ်သွယ်လေး တွေ... သူ့ဆံပင် ပျော့ခွေခွေလေးတွေပဲ မဟုတ်လားကွယ်..။\n"မောင်တို့တွေ ဘယ်တော့မှ မခွဲကြဘူးနော်.."\nကျွန်မနားအစုံ ကို လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်နဲ့ ဖိအုပ်ပြီးခေါင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ရမ်းခါလိုက်ပေမဲ့.. သူတို့ အသံလေးတွေကို ကြားနေ ရဆဲ...။ ကျွန်မကို ငြင်းပယ်ခွင့်ပြုကြပါ..။ ကျွန်မ လက်မခံ ပါရစေနဲ့..။ ဟင့်အင်း.... ကျွန်မ ဘေးနားက ထွက်ခွာ သွားကြပါ..။ အသံလေး တွေရယ်.. ကျွန်မဆီ မလာကြပါနဲ့..။\n"ဒီလမ်းဆုံလေးပေါ်မှာ ဖိုးဖိုးဖွားဖွားတွေ ဖြစ်တဲ့အထိ မောင့်... လက်ကိုတွဲရင်း နေ့တိုင်းလျှောက်မှာပေါ့..."\nကျွန်မ မျက်ဝန်းတွေ ကို တင်းနေအောင်ပိတ်ရင်း.. ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုအချမှာ- ဆည်းဆာကို အမှောင်တွေက ဝါးမျို လို့...။ ခပ်ရင့်ရင့် နွေလေရူးက ကျွန်မ ရှိုက်သံတွေကို သူနဲ့အတူ ဆွဲခေါ်သွားပြန်တော့ ရော်ရွက်ဝါတွေက လွမ်းချင်းတစ်ပုဒ်ကို ဟစ်အော် သီကျူးရင်း ကခုန်ကြတယ်...။ ဒါတွေအားလုံးဟာ ကောင်းချီးပေးသံလား..!! နှလုံးခုန်သံတွေကို တစိမ့်စိမ့် ရက်ရက်စက်စက် ဆွဲထုတ် ပြစ်လိုက်သံတွေ များလား..!!\nအိုးး ဘာဆို ဘာမှ မသိလိုတော့တာပါ..။ ထားခဲ့ကြပါ..။ သွားကြပါ..။ ကျွန်မကို ထားသွားကြ ပါတော့..။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နေနေပါရစေနော်..။ အသံတွေ အားလုံး ဆိတ်ငြိမ်သွားခဲ့ပါပြီ...။ ကျွန်မ ကျေနပ်သွားပါသလား..!! ကျွန်မကိုယ် ကျွန်မ ဘာမှ မသိလိုက်..။ ဘယ်လို အသံမျိုး မှ မရှိတော့ချိန်ဟာ ကျွန်မရင်အစုံ၊ နားဝတစ်စုံထံကို အကျယ်လောင်ဆုံး အဖြစ်နဲ့ ရောက်ရှိလာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မသိခဲ့ခြင်း ပါပဲ...။ တကယ်တော့... တိတ်ဆိတ်သွားမှုနဲ့ ဒွန်တွဲကပ်ပါလာတဲ့ ပုံရိပ်လေးတွေက အခုမှ အရှိန်အဟုန် ပြင်းပြင်းနဲ့ တရိပ်ရိပ် ထပ်မံ တိုးဝှေ့လို့ လာနေပေါ့...။\nရွက်ဝါကြွေတွေနဲ့ အလှဆင် ခင်းကျင်းဖွဲ့သီထားတဲ့ ဒီလမ်းဆုံမှာ ရစ်ဝဲနေတတ်တဲ့ ဝိဉာဉ်တွေ အကြောင်းကို ဆည်းဆာကတောင် ရိပ်မိနိုင်မယ် မထင်ပါဘူး...။ ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်သွားတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ- ရွက်ဝါကြွေလေးတွေ တစ်ဖတ်ပြီး တစ်ဖတ်၊ တစ်ထပ်ပြီး တစ်ထပ်ပဲပေါ့..။ ထိုင်သူ မဲ့တဲ့ ခုံတန်းရှည်ပေါ်က ရွက်ဝါလေးတွေက ကြေကြေကွဲကွဲ ဟောင်းနွမ်းလွန်းလှပြီ..။\nဒီလိုပါပဲ.. ကျွန်မရင်ထဲက မဖွဲ့ဖြစ်လိုက်တဲ့ စာလေးတစ်ပုဒ်ကလည်း အစဉ်အမြဲ လတ်ဆတ်ခြင်းတွေနဲ့ ခြောက်သွေ့ ဆွေးမြည့် လို့...။\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 09:07:00 PM2comments:\nစာတွေ ရေးခဲ့ဖူးပါတယ် ~ စာတွေ ရေးနေ ပါတယ် ~ စာတွေ ဆက်ရေးပါဦးမယ် ~ ~\nကျွန်မဟာ ကိုယ်တားထားတဲ့ ကိုယ့်စည်း.. ကိုယ်ခတ်ထားတဲ့ ကိုယ့်ဘောင်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင် လွတ်လပ်စွာ ကူးရင်းခတ်ရင်း စာရေးနေ သူပါ..။ ခြေအခတ်မှာ ရင်ဘတ်ထဲက အရာတချို့က ဒိုက်တွေအဖြစ် လာကပ် တတ် တာ ဆန်းတယ် မထင်မိ..။ “ဒိုက်” လို့ ဆို တိုင်း အမှိုက်တွေပဲလို့တော့ ပြောလို့ ဘယ်ရမလဲနော်..! တခါ တခါ ဗေဒါဖြစ် သလို ကြာပန်းငုံတွေလည်း လာစုတွယ်ငြိချင် ငြိမှာပေါ့..။ ကျိုးကြောင်း ဆီလျော်သလို ဖွဲ့နွဲ့ရင်း ရာသီ သုံးပါးမှာပွင့်တဲ့ ပန်းတို့ရဲ့ ဝတ်ဆံအကြွေမှာ ငိုက်မြည်းသွားမယ့် အနာဂါတ် ဟာ ဒေသသံ ဆန် မဆန် ဘယ်သူ ငြင်းချက် ထုတ်မှာမို့လဲလေ...!!\nစာမှာ ဈာန်ဝင်လာတဲ့အခါ လက်အစုံဟာ မှော်အောင် မအောင် အဖြေ ထုတ်ဖို့ အချိန်ရတတ်တာ မှ မဟုတ်တာ..။ ရေးမိတဲ့ စာမှာ ကာလံဒေသံ ပါချင် ပါမယ်.. နိမိတ်တွေ အတိတ်တွေ နဲ့ ငြိကောင်းငြိမယ်.. ဆန္ဒတွေလည်း ပါကောင်း ပါမှာပေါ့..။ လက်ရှိ ရင်ခုန် သံ နဲ့ နွှယ်ချင်နွှယ်မယ်.. ဒါမှမဟုတ်... ကျိန်စာ မိထားတဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက အနာဟောင်း တချို့ ကျိန်စာပြယ် ပြန် ရှင်သန် လာသလိုမျိုး ရုန်းထချင်လည်း ရုန်းထ လာမှာ ပေါ့။\nစာဟာ ကျွန်မ မျက်နှာဖြစ်သလို စာဟာ ကျွန်မ ခန္ဓာအသွင် ဆောင်ချင်လည်း ဆောင်ဦးမှာ လေ..။ တခါတရံ တော့ စာဟာကျွန်မ ဆံနွယ်တွေလို ရှုပ်ချင် လည်း ရှုပ်ခဲ့မှာပါပဲ..။ ကျွန်မ သွေးတွေလို ရဲရဲ တောက် လာတဲ့ အခါမျိုးမှာ ကျွန်မကိုယ်တိုင် နည်းနည်းတော့ ကြောက်မိတတ်တာ မငြင်းချင် ပါဘူး...။\nသွေးစက်အချို့ နဲ့ ရေးမိတော့မယ့် လက်အစုံကို ဘရိတ် ပြန်အုပ်ရတတ်တဲ့ အခါ ကျွန်မလို သက်ပြင်း ချ မိသူ ဘယ်နှစ်ယောက် ရှိမလဲတော့ မသိ..!! ဝဋ်နာကံနာ တစ်ခုလို အလိုမကျစွာ ကိုယ့်လက် ကိုယ်ပြန်ချုပ်၊ ကိုယ့်လက် ကိုယ်ပြန်ဖြုတ် နဲ့ပါပဲ။ ကျေနပ်သလို မကျေနပ် သလို စိတ်တွေနဲ့ နေရထိုင်ရ ခက်လာတဲ့ အခါ စာအုပ်ကို ပိတ် ပြန်အိပ် ရုံပေါ့..။ ကျွန်မ ခေါင်းတော့ မကုတ်ပါဘူး..။\nအိပ်လို့ကော ပျော်မယ် ထင်ပါသလား..!! ဂယောက် ဂယက်တွေ ထတွေးလို့ မာတဲ့ခေါင်းက နေသာ နေဆဲ...။ သံစဉ် ပဲ မဲ့သလို တေးသွား ပဲ လွဲသလိုနဲ့ တောင်ရောက်မြောက်ရောက် ပြန်ရေး ပြန်ဖျက်နဲ့ သမိုင်းအသစ် ကို တက်ဖို့ ခက်ရဲ့။ ဆူးတွေ အများကြီး မြင်နေရ တာတောင် ဖိကိုင်မိ ချင်ပြန်သေးသူ လိုလို ..။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စိတ်ပျက် ကြက်ခြေတွေ ခတ်ရပေါင်းလည်း များလွန်းပြီ..။ စိတ်တွေ အချဉ်ပေါက်တဲ့ အခါ အာရုံ ခါးခါးတွေ နဲ့ ခရီးကို မပေါက်တော့တာရယ်..။\nဒါပေမဲ့လည်း နာတာရှည် ဝေဒနာစွဲသလို လက်အစုံ က စာတွေ ချချ ရေးပြန်တယ်..။ စာရေးသူ အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ဟာ မိခင်ကောင်း ဖြစ်နိုင်ချေ ရာခိုင်နှုန်း ဘယ်လောက်များ ရှိသလဲတော့ မသိ ပါဘူး။ သေချာတာကတော့ စာတွေမှာ ကျွန်မဟာ ဖေဖေဖြစ်သလို နူးညံ့သိမ်မွေ့တဲ့ မေမေလည်း ဖြစ်တယ်..။ သားလေးဖြစ်သလို ပါးဖောင်းဖောင်း နီတာရဲ သမီးလေးလည်း ဖြစ်တယ်..။ ဆိုးနွဲ့တဲ့ အစ်မ တစ်ယောက် ဖြစ်သလို စကားနည်းတဲ့ ညီမလေးဖြစ်တယ်..။\nသိပ်ချစ်တတ်တဲ့ ချစ်သူဖြစ်သလို နားလည်ပေး တတ်တဲ့ သူငယ်ချင်းလေး ဖြစ်တယ်..။ သက်မဲ့ခုံတန်းလေးဖြစ်သလို ကြောင်ဖြူဖြူလေးဖြစ်တယ်..။ ခေတ်အမြင် ရှိသလို ဟိုးခေတ်ဟောင်းကို ပြန်ဆွဲသူဖြစ်တယ်..။ မင်းသမီးတစ်လက်ဖြစ်သလို ပွဲကြည့်သူသက်သက် ဖြစ်တယ်..။ ကျွန်မကို လိုလားသူဖြစ်သလို ကျွန်မကို ခေါင်းခါရှုံ့ချသူ ဖြစ်တတ်ပြန်တယ်..။ အတော်များများ မှာတော့ ပေတေတေဂျစ်ကန်ကန် ခေါင်းမာသူ မိန်းမတစ်ယောက်ပါပဲ..။ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ စာရေးနေပါတယ်..။\nကိုယ်ဆိုတဲ့ တေးသွားတစ်ပုဒ်ကို ကိုယ်တိုင်ပြန်ကြားနိုင်ဖို့ သိပ်ကို ငတ်မွတ်လာတဲ့အခါ နံရံတွေကို ဖောက်ထွက်ရင်း လေစိမ်းတွေနောက် အမောတကော ပြေးလိုက်မိ တတ်တာလည်းရှိတယ်..။ နွေးထွေးမှု ကို လိုအပ် တောင့်တရင်း ရင်ခွင်ငတ်သူလို ဖြစ်လာတဲ့ စာတွေအတွက် ဘယ်ဗေဒင်ဆရာကို ဟောစာတမ်း ထုတ်ခိုင်း ရမယ်မသိ..။ ကိုးရိုးကားရား ကိုယ့်စာတွေနဲ့ ကိုယ် ရယ်ချင်သလို ငိုချင်သလို နဲ့ပေါ့..။ နေတွေခြစ်ခြစ်တောက်ပူ၊ မိုးတွေသည်း၊ လျှပ်တွေလက်၊ လေပြင်းတွေ တဝုန်းဝုန်းကျလို့ နတ်ဝင်သည် နတ်ပူးသလို လည်းဖြစ်ရဲ့...။\nစာတွေနဲ့ အတွေးတွေ တမေ့တမော လွှင့်မြောနေခိုက် ရုတ်တရက် မျက်နှာကျက်က အိမ်မြှောင် တစ်ကောင် ပြုတ်ကျလာမှ ကပျာကယာ ထ ဖြစ်တတ်သေးတာမျိုး..။ စာတွေနဲ့ စစ်ခင်းရင်း ပဋိပက္ခတွေ အများသား နဲ့ ကိုယ်တိုင်ပဲ “ကောင်းသောညပါ...” “အိပ်မက်လှလှမက်ပါစေ...” ဆိုတာမျိုး ပြန်ပြီး နှုတ်ဆက် ရလေမလား..!! “လူဆိုတာ ကိုယ့်မာနနဲ့ ကိုယ်” ဆိုတဲ့ စကား အဓိပ္ပါယ်ကို သေချာ နားလည်ပါရဲ့ နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပဲ စာမှာ “ကိုယ်” နဲ့ “မာန” က အသွင်မတူတဲ့ သတ္တဝါနှစ်ကောင်လို သတ်ကြ ပုတ်ကြ..။\nနောက်ဆုံးတော့ ပြန်ဖျန်ဖြေရင်း ကိုယ်တိုင်ပဲ ဒိုင်သူကြီး ဖြစ်သွားရပြန်သေးတာ..။ ဒီလိုနဲ့ လုံးချာပတ်ချာတွေ တဝဲဝဲလည်လို့ပါပဲ..။ စာထဲမှာရွက်လွှင့်... နာကျဉ်ခြင်း ရာသီတွေကိုဖြတ်... ချိုမြိန် ဒုက္ခတွေ ကို ရင်စည်းခံ... အေးစက်စက် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်တွေကို ကျော်ဖြတ်ရင်း......\nစာတွေ ရေးခဲ့ ဖူးပါတယ်.....။\nဒီလိုနဲ့ ပဲ ဟိုး .... နက်ရှိုင်းတဲ့ ရင်ဘတ်ထဲက စကားလုံးတွေ ဝတ်ဆံ ကြွေ တိုင်း ရေးဖြစ်နေ တဲ့ စာရေးခြင်း အနု ပညာ မှာ ရင်ခုန်မှုတွေနဲ့ နူးညံ့သက်ဝင်နေမိပါတယ်..။ စိတ်သန့်စွာနဲ့ ချွေချမိတဲ့ စာတွေအပေါ်မှာ သစ္စာဖောက်မှု ကင်းတဲ့ ရသတစုံတရာလေးပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပေးစွမ်းနိုင်သူ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေပါရစေ...။\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 06:49:00 PM 1 comment:\nခြေဖျားလေး တွေ ကို ထောက်ပြီး ပထမဦးဆုံး မော့ကြည့် ဖြစ်တာ က ကောင်းကင်..။ တိမ်လွှာ တွေ ရှင်းလင်း ကင်းစင် လို့ ကြည်စင်နေ လွန်း တယ်..။ မျက်ဝန်းတွေရဲ့ ရွေ့လျားရာ က ဝိုင်းစက် နေတဲ့ လ ဆီကို..!! အကြည့် ချင်း အဆုံ မှာ လ ကလှမ်းပြုံးပြတယ်... သူ့အပြုံး မှာ မှင်တက် ရင်း ကိုယ့်အကြည့်တွေ ကလည်း သိပ် ကို ကျေနပ် နေ မလား..!!\nဒါမှမဟုတ် ကိုယ့်စိတ်တွေ ကို ကိုယ်တိုင် အားမလို အားမရ နဲ့..!! ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် အားလုံး ကို မိုးထား တဲ့ ကောင်းကင် ကို ကျေးဇူးတင် တယ်.. သူ့ရင်ခွင် မှာ သာခွင့်ပေးထား တဲ့ လ လေး ကိုယ်စား ပါ..။ ကိုယ့်မျက်နှာပေါ်က ဆံပင် တွေ တဝက် တပျက် ဖုံးနေ တဲ့ ပါးပေါ် ကို လရောင် အေးအေးလေး က လာနမ်း တယ်.. နွေည ဟာ သိပ် ကို သာယာ ချိုလဲ့ နေတယ် ဆို တာ ကိုယ့် ကို ပိုသိ စေချင် တာ များလား..!!\nလရောင်....!! ဘာလို့ များ အရာရာ ထက် အေးချမ်း နေတာလဲ..!! ဒါဟာ ရှေးစာဆိုတွေပါ မကျန် တစ် ကမ္ဘာ လုံး က လူသား တွေ တညီတညွတ် တည်း အသိအမှတ် ပြု ခဲ့တဲ့ အေးချမ်းမှု.. ထွေပြားနေတဲ့ ကိုယ့် စိတ် အစဉ် ကို ကုစား ပေးဖို့ သူဟာ အသင့် ရှိနေပေးပြန်သလို..။ ခပ် ထွေထွေ ကိုယ့် ရင်အပူတွေ လျော့ဆင်း သွား မလား ဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ခြင်းတစ်ခုကို ပွေ့ဖက်လို့ ကိုယ်.. လရောင် စချိုး လိုက်မိတယ်..။\nခေါင်း ကို မော့ထား ရင်း လက်မောင်းတွေပေါ် မှာ အေးတဲ့ အထိအတွေ့နုနု လေးက ကြည်စယ်တော့ အသက် ကို ခပ်ဝဝ ရှုသွင်း ရင်း လက်နှစ်ဖက် ကို ဆန့်တန်း လို့ မျက်လွှာ ကို ပိတ်တယ်...။ ဝတ်ထား မိတဲ့ အဖြူရောင် ညဝတ် အင်္ကျီပွပွ အိအိလေး က ကိုယ့် ကိုယ်ပေါ်မှာ တလူးလူး တလွင့်လွင့် နဲ့..။ အတွေး ထဲမှာ ထင်ကျန်နေ ဆဲ ပုံရိပ်လေး တစ်ချို့က ကိုယ့် နှလုံး ခုန်သံ နဲ့အတူ စည်းချက် ကျကျနဲ့ လိုက် ပြောင်း လို့ပေါ့..။\nဒီလို ညတွေ မှာ မင်းကကော ဂစ်တာလေးတီးရင်း သီချင်းတစ်ပုဒ်ပုဒ်များ ဆိုညည်း နေမလား..!! နှုတ်ခမ်း တစ်စုံ ကို ခပ် တင်းတင်း စေ့ထားရင်း မျက်လုံးအစုံကို မှေးစင်းထားပြီး တစ်နေရာရာကိုများ စိုက်ကြည့် နေမလား..!! ဆံပင်ရှည်တွေ တဝက် တပျက် ကို စုချည်ထားရင်း လက်ထဲမှာ အဖြူရောင် အရည်တွေ ပြည့်နေ တဲ့ ဖန်ခွက် တစ်ခွက်ကိုများ ဆုပ်ကိုင်ထားမလား..!! ဒါမှ မဟုတ် ကိုယ်မဟုတ်တဲ့ မင်း ကောင်မလေး အကြောင်း တွေးနေ လေမလား..!!\nလရောင်တွေနဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ညတစ်ညရဲ့ သဘာဝ ကို ခံစား ဖို့ မင်း သတိတရရော ရှိနိုင် ပါ့မလား..!! အတိတ် ထဲမှာ တစ်ကြိမ်သာ အကိုက်ခံခဲ့ရဖူးတဲ့ ကဝေ တစ်ကောင် အကြောင်း အရင် ကလို စာရွက်တစ်ရွက်မှာ ကောက်ခြစ်နေမှာလား..!! သဘာဝ ကို ငေးရင်း.. တွေးရင်း.. ခံစားဖွဲ့သီရင်း.. မင်းအကြောင်း တွေးတတ်တာလည်း ကိုယ့်သဘာဝ တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာ ကြာပြီ..။ လရောင်ဟာ ကိုယ့်ကို ဖမ်းစားထားလိုက်တာ မှိတ်ထားတဲ့ မျက်လုံးတွေကို ပြန်မဖွင့်ချင် လောက်အောင်ပါပဲ..။\nနှာခေါင်းဝ မှာ ရနံ့တစ်ခုကို ပွေ့ဖက်မိတယ်.. စံပယ်ပန်းနံ့..!! မဖြစ်နိုင် ပါဘူး ဒီနေရာမှာ စံပယ်ရုံတွေမှ မရှိတာ.. မဟုတ်သေးဘူး ဒါဟာ မြတ်လေး ပန်းနံ့..! ဟော.. ပြောင်းသွားပြန်ပြီ ပိတောက်နံ့တွေ ထုံအီလာပြီ..!! ကံ့ကော်နံ့တွေ..!! သနပ်ခါးပန်းနံ့..!! အိုး... ကိုယ် ရှိနေတဲ့ နေရာ ဟာ ဒီပန်းတွေ ဒီရနံ့တွေ ရနိုင်တဲ့ နေရာမှ မဟုတ်တာပဲ..။ ကိုယ်ချိုးနေမိတဲ့ လရောင်တွေ ရယ်.. ကိုယ် သိပ်နှစ်သက် တဲ့ ပန်းနံ့တွေ ရယ်.. ထွေပြားနေတဲ့ ကိုယ့် ရင်ခုန်သံတွေ ရယ်နဲ့ ကိုယ်တိုင် ကျေနပ် လာ သလိုလို..။\nထောက်ထား တဲ့ ခြေဖျားလေးတွေကို ပိုမြင့်အောင်ထောက်မိရင်း ဆန့်ထားတဲ့ လက်အစုံကို ပြန်ချ မိတယ်..။ လက်ဖဝါးတစ်စုံမှာ အေးစက် သွားတဲ့ အထိအတွေ့တစ်ခု.. ကိုယ်သိလိုက်တယ်.. ဒါဟာ ဝရမ်တာ လက်ရမ်းဘောင်မှာ ကပ်ထားတဲ့ ကြွေပြားတွေ..။ မှိတ်ထား တဲ့ မျက်လုံးတွေကို တဖြည်းဖြည်း ချင်း အဖွင့် မှာ ဝိုင်းစက်နေတဲ့ လက ကိုယ့်ကိုကြိုနေပြန်ပေါ့.. ဒီတစ်ခေါက်တော့ သူ့ကို အရင်ဦးအောင် နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် ပြုံးပြ လိုက်မိသူ ဟာ ကိုယ်ဖြစ်သွားတယ်.. ဟက်..!! ဆိုတဲ့ အသံခပ်အက်အက်က မရည်ရွယ် ပဲ ကိုယ့်နှုတ်ခမ်းဝက ထွက်သွားမိသေးလား..!!\nဘာကြောင့်..! ဘာအတွက်..!! ခနဲ့တဲ့တဲ့အသံ ..!!! ခြေချောင်းလေးတွေ ကော့တက် သွားအောင် ဖနောင့်တစ်စုံကို မြှောက်ချလိုက်တာလား..! အလိုလို မြောက်သွား ခဲ့တာလား..!! ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကို တင်းနေ အောင် ပိတ်ချလိုက်မိပြီ..။ ကိုယ် ချိုးနေတဲ့ လရောင်တွေက ကျောပြင်နဲ့ ကိုယ့် လက်မောင်းတွေပေါ်မှာ ရေခဲရေတွေလို အေးစက်လို့.. နွေည ရဲ့ အပူချိန်တွေ က ရုတ်တရက် တရှိန်ထိုးနဲ့ကို ကျဆင်းလာတာပဲ..။ ကိုယ့်အင်္ကျီဖြူလေးက ဝရုန်း သုန်းကား နဲ့ ပိုလွင့်လွင့်လို့ လာနေပေါ့..။ လေတွေ က ပြင်းလာလိုက်တာ..! နားထဲမှာ ဂစ်တာသံတွေက မြိုင်ပြီး ပိုပို ညက်ညောလာသလိုပဲ ကိုယ့်နားဝမှာ ချိုမြလိုက်တာ..။\nမင်း ပုံရိပ်တွေ က ကိုယ်နဲ့ပိုပိုနီး လာနေ ပါလား..! ပန်းနံ့တွေက ရက်ရက်စက်စက် ထုံအီအောင် မွှေးလာပြန်ပြီ..! စံပယ်တွေ.. မြတ်လေးတွေ.. ပိတောက်တွေ.. ကံ့ကော်တွေ.. သနပ်ခါးပန်းတွေက လေအဟုန်နဲ့အတူ ကိုယ့်မျက်နှာနဲ့ အနီးဆုံးအထိ ပြေးပြေး လာကြ တယ်..။ အစွမ်းကုန်ဖူးပွင့်လို့ လှနေလိုက်ကြတာများ ကိုယ့်မှာတော့ ဆွံ့အလို့..။လရောင် အလင်းတန်းတွေ နဲ့ တောက်ပ လို့ ဘယ်လောက်များ ချစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ နွေညပါလဲ..! လွတ်လပ်ခြင်းတွေကို ပွေ့ဖက် ရင်း ကိုယ့်စိတ်တွေပျော်ပြီး ငြိမ်းချမ်းလို့ပေါ့..။ ကိုယ့် ခန္ဓာကိုယ်လေး က ပေါ့သထက်ပေါ့ ပါး သထက် ပါးလွှာ အေး သထက် အေး လာလိုက်တာ နှင်းပွင့်လေး တစ်ပွင့်လို.. ဝါဂွမ်းလေး တစ်မျှင်လို.. ငှက်သေးသေးလေး တစ်ကောင် လို..!!\nပန်းလေးတွေ က တဖြည်းဖြည်း ကိုယ်နဲ့ ဝေးသွားကြတာများလား..! မွှေးနေတာတွေ လျော့သွားတယ်.. ဟင့်အင်း .. မသွားကြ ပါနဲ့..!! ဘာလို့ ကိုယ့်ကို ထားသွားကြတာလဲ..! ဘယ်သူက ဂစ်တာကြိုးတွေကို ဘာ အတွက် ဖြတ်ပြစ် လိုက်တာလဲ..! ကိုယ်ချိုးနေ တဲ့ လရောင်ဟာ လရောင်မဟုတ်တော့ဘဲ အရောင်စုံတွေ ပြောင်းနေအောင် ဘယ်သူ ဖန်တီးလိုက်တာလဲ..! သဘာဝ မကျ လိုက် တာ.. ဘာအရောင်တွေလဲကွာ..!! အရောင်တွေ အားလုံးက တစ်ရောင်တည်း ဖြစ်သွားကြပြီ..!!\nအနီရောင်နုနု.. နုရာကနေ ရင့်လာ တယ်.. နီညိုရောင် ရင့်ရင့်တွေနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတယ်..။ အဖြူရောင် ကိုယ့် ညဝတ်ဂါဝန်လေးတောင် အနီရောင်ဖြစ်သွားပြီး စိုလဲ့ လို့လေ..။ ပန်းနံ့တွေလည်း တစ်စက်လေးမှ မကျန်တော့ဘူး..!! ပန်းနံ့တွေအစား ကိုယ့်နှာခေါင်းဝ ကို တိုးဝင်လာတဲ့ အနံ့တစ်ခုက ညှီစို့စို့ နဲ့... ဒါ.. ဘာနံ့ပါလိမ့်..!! ကြည့်စမ်း.. ဒီအနံ့နဲ့ ကိုယ်ဟာ အကျွမ်း တဝင် ရှိနေလိုက်တာ။ လူ့ဘဝထဲကို ကိုယ် စရောက် လာတည်း က ရင်းနှီးခဲ့ရတဲ့ အနံ့တစ်ခုပဲ... အို..! ကိုယ့်ဘေး မှာ သွေး.. သွေးတွေ... သွေးညှီနံ့တွေ..။\nဘယ်မှာလဲ ကိုယ့်ပန်းပွင့်တွေ ပန်းနံ့တွေ ..!\nဘယ်မှာလဲ ကိုယ်ချစ်တဲ့ ဂစ်တာသံတွေ..!\nဘယ်မှာလဲ ကိုယ့်ရဲ့ မင်း..!\nလရောင်ချိုးတဲ့... ည Was Posted On 5:44 AM, Saturday, May 30, 2009\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 06:21:00 PM No comments:\nနှင်းဆီတွေ ကို ကျွန်မသိပ်ချစ်တာ အရင်ဦးဆုံး ဝန်ခံပါရစေ။ သူတို့ကိုထိတွေ့တိုင်း ဘယ်လိုဂရုစိုက်စိုက်ပါ.. ကျွန်မ ဆူးစူးတတ် တယ် ထိန်းလို့မရဘူး။ တစ်ခါက အဆိပ်အရမ်းပြင်းတဲ့ နှင်းဆီဖြူတစ်ပွင့်ရဲ့ ဆူးစူး ခံခဲ့ရဖူး တယ်။ ကျွန်မ ညာလက်ညှိုးလေး လေးရက် တိတိ ယောင်သွားခဲ့ပါတယ်.. နာကျဉ်တဲ့ ခံစားမှုနဲ့ အတူ အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီ ရဲ့ အဆိပ်ပြင်းခြင်းကို ဘဝမှာပထမဦးဆုံး အကြိမ် အဖြစ် မှတ်မှတ်ရရ မမေ့နိုင်စွာ..။\nအံ့သြဖို့ ကောင်းတာ က အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီ ကို ကျွန်မအရူးအမူး တွယ်တာသွားခဲ့တယ်။ ခုထက်ထိ ပန်းတွေ ဝယ်ဖို့ ပန်းဆိုင် ရောက် တိုင်း အဲ့ဒီ.... နှင်းဆီကို လက်ကလှမ်းနေမိဆဲ.. ဖွဖွလေး မထိတထိကိုင်ရင်း ပြန်ပြန် ချ ထား ခဲ့မိ တတ်သေးပေါ့။ ပန်းဆိုင်တွေ ကို ရောက်သွားတိုင်း ဘာမှ မဝယ်ခင် အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီဆီ ရောက်အောင် သွားလို့ ဒူးထောက်..! ထိတွေ့...! ပြန်ချ...! တစ်ခြားပန်း ကို ဝယ်.. ဒီနေ့ ထိတိုင် သံသရာ လည်နေ ဆဲ..။\nဝယ်လိုက်ရင် ပိုပြီးရင်းရင်းနှီးနှီး “ကိုင်တွယ်ဖြစ်မယ်..” ဒါလည်း သေချာတယ်။ ကိုင်တာနဲ့ ခပ်နက်နက် ဆူးစူး ခံရမှာ အသေအချာ ပဲပါ့။ အစူးခံလိုက် ရမှာကို သိပ်မက်မောနေ မိသူလိုမျိုး ခပ် ကြောင်ကြောင် စိတ်ကူးတွေ နဲ့ ကျွန်မ အမြဲ~~~ ~~~~!! အဲ့ဒီ.... နှင်းဆီက စူးလို့ ထွက်လာမဲ့ အနီရောင် သွေးစတွေ စီးကပ် ခြောက်သွေ့ သွားချိန် အထိ ကျွန်မ ကျေကျေနပ်နပ်နဲ့ ကြည့်လို့ နေချင် မိပြန်သေးတာ... ကြောက်လန့်စိတ် ဆိုတာ တစ်စလေး မှ မရှိတာ အသေအချာ အတိအကျ..။\nဒါပေမဲ့ နှင်းဆီ ကိုတော့ ကျွန်မလုံးဝ မဝယ်ဖြစ် တော့ပါ ဘူး။ အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီ” သူ ကျွန်မကို ပေးခဲ့ဖူးတဲ့ ရသကို ဘဝ မှာ တစ်ခါ ပဲ ရင်ထဲမြတ်နိုးစွာနဲ့ တစ်သက် လုံး နက်နက် ရှိုင်းရှိုင်း သိမ်းထား ချင်မိလို့ ဆိုပါရတော့။\n“ဒီလိုနဲ့ အဲ့ဒီ.... နှင်းဆီဟာ ကျွန်မ အတွေးတွေ ကို သေချာထည့်ထုပ်ထားတဲ့ အထုပ် တစ်ထုပ် ကို သူ့ လက်တွေ နဲ့ ကိုယ်တိုင် ဖဲကြိုးတစ်စ ချည်တတ် လာခဲ့ တယ်... တစ်ခါတစ်ခါ ကျွန်မ မသိစိတ်ထဲ အထိ အတင်း ဝင်ပြီး ညှို့တတ်ပြန်သေးရဲ့..။”\nသူ အညှို့ခံ ရချိန်တိုင်း လည်း ကျွန်မခြေလှမ်းတွေက ပန်း တစ်ဆိုင် ဆိုင် ကို အလိုလိုကို လှမ်းနေမိရော.. ပန်း ရနံ့ ပေါင်းစုံတဲ့ ဆိုင်မှန် တံခါးကို တွန်းဖွင့်- လှစ်ဟ- ဝင်ရင်း ခြေအစုံက အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီ ရှေ့မှာ ရပ်လို့ ခစား..!! အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီပေါ့..!!!\n“ခပ် တည်တည်နဲ့ သူကိုယ်တိုင်ချည်ထားတဲ့ ဖဲကြိုးကို ဖွဖွဖြည် ရင်း ကျွန်မ အတွေးတွေ ကို ကဗျာတစ်ပုဒ်လို ဖတ်နေတာများ..” ချစ်ဖို့ ကောင်းစွာ ပိုင်စိုးပိုင်နင်းနိုင် လိုက်တာများလေ..။\nကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကကော ဘာထူးလို့လည်း..!! ဖဲကြိုးလေး ပြေကျလို့ သူဖွင့်ထားတဲ့ အထုပ်ထဲကို အတွေး တစ်စ ထပ် ထည့်ပေးခဲ့ တတ်သေး တာပဲ မဟုတ်လား..!! ဒါဟာ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီဖတ်ဖို့ ကဗျာ တစ်ပုဒ်၊ ဒါမှမဟုတ် စာတစ်မျက်နှာ ထပ်တိုးခြင်းပဲပေါ့..။ ရှိပါစေလေ.. ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်က ကျေနပ်ခြင်းတွေ နဲ့ ရင်ဘတ် ထဲမှာ ပြည့်.. သိပ်.. လို့... ရယ်.။။\nဒီမှာ နှင်းဆီ ~\nအတွေးတွေ ချုပ်ထားတဲ့ ကဗျာတစ်ပုဒ်ဟာ\nမရယ်နဲ့ နှင်းဆီ ~\nလှောင်အိမ် ဆိုတဲ့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကို\nလက်ထိပ်နဲ့ အခတ်ခံရမှ ခြေတွေ ထူးခတ်ခံရမှ\nအိပ်မက် မဟုတ်တဲ့ နှင်းဆီအိပ်မက်က နိုးထပြန်တော့.. ကျွန်မဘေးမှာ ဖဲကြိုးချည်ထားတဲ့ အထုပ် တစ်ထုပ်..!! အထုပ် ထဲမှာ နှင်းဆီ ရနံ့တွေ ထုံအီနေတဲ့ ကျွန်မအတွေးတွေ ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီ..!! မင်း တစ်ဝကြီး ဖတ်ဖို့ လှောင်ပိတ်မွန်းကြပ်နေတဲ့ ကြင်နာမှု ငါ့ကဗျာတွေ ရှိနေတယ်။ အို.. ကျွန်မက ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါ.. အသက် ရှုမဝခြင်းတွေ ကို အသားကျရင်း ဝအောင် ရှုတတ်ဖို့ကို မေ့နေခဲ့တာတောင် နှစ်တွေချို့လို့ ဆွေးဆွေးမြေ့မြေ့။\nဒီမှာ ကျွန်မချစ်တဲ့ အဲ့ဒီ.. နှင်းဆီ..!! ငါ့အတွေး ကဗျာတွေနဲ့ မင်း လှောင်အိမ် ထဲက ငါ့ကို တစိမ့်စိမ့် မင်းငေး၊ ခပ်မေ့မေ့ ငါ့အသက်ရှူသံတွေနဲ့ မင်းကျေနပ်၊ လှုပ်လီ လှုပ်လဲ့ ငါ့သွေးစခြောက်တွေ နဲ့ မင်း ကြည်နူး၊။\nနှင်းဆီတွေ တစ်ပွင့် နှစ်ပွင့်..!!\nပွင့်ဖတ်လေးတွေ တစ်ဖတ် နှစ်ဖတ်..!!\nကဲ... အဲ့ဒီနှင်းဆီ ကိုယ့် နှင်းဆီရေ မင်း...... ပျော်...... ပါ....... စေ...... ပေါ့...။\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 05:58:00 PM No comments:\nကိုယ့် အတွက် အင်မတိ အင်မတန် ထူးထူးခြားခြားနဲ့ အားအားယားယား ရှိနေတဲ့ နေ့ခင်းလေး ဖြစ်ပါ တယ်..။ တောင်ကြည့် မြောက်ကြည့် ဟိုဝင်၊ ဒီထွက်၊ ထိုင်လိုက်၊ ထလိုက်၊ ကွန်ပြူတာဖွင့်လိုက်၊ ရီစတတ် လိုက်၊ ရေသောက်လိုက်၊ ရေချိုးခန်း ဝင်လိုက်နဲ့ တောင်လုပ်မြောက် လုပ် ဘဝကနေ ပြောင်းလဲကုန်တဲ့ မိုး ခပ်အုံ့အုံ့ နေ့လယ် တစ်ခင်း ဆိုလည်း မမှားပါဘူး..။ ဒီလိုနဲ့ ထိုင်ခြင်း၊ ထခြင်း ဖွင့်ခြင်း၊ ပိတ်ခြင်း တွေ ပတ်လည် ရိုက်ပြီး သကာလ စာရေးမယ် စိတ်ကူးရင်း ကွန်ပြူတာ အဖုံးကိုဖွင့် ဟီတာက အပူချိန်ကို မြှင့်လို့ နေရာ မှာ အပီ မှီကာ အာရုံကိုယူ လိုက်တယ် ဆိုပါတော့...။ ကျွန်မတစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်လို့ ကိုယ့်ကို ကိုယ် ဘဝင်တွေခွေ့နေတုန်းပေါ့.... အဲ... ဘာစဖြစ်တယ်ထင်လဲ...!!\nကျွန်မ နေထိုင်ရာ အရပ်ဒေသမှာ အလွန့်အလွန် ရှားပါး လွန်းသော အကောင် တမျိုးက ကျွန်မအခန်းမှာ တဝီဝီ နဲ့ ဟာမိုနီကာတွေ လာကျင့် နေ ပါလေရဲ့..။ ဒီလောက် တံခါးတွေ အထပ်ထပ်ပိတ်ပြီး လုံခြုံမှု ရှိနေ တဲ့ ကိုယ့် အိပ်ခန်းလေး ကို နည်းနည်း တော့ ငြိုငြင် သွား မိတာ အမှန် ပါ..။ ကိုယ်တိုင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေ ခဲ့တုန်း က သတိ မထားမိ ခဲ့တဲ့ ဒင်းက အသံကုန်မြှင့်လို့ အတက် အကျ အဆွဲ အငင် မှန်မှန် နဲ့ သူ့ဗိုကယ်လ် ထရိန်နင် သူ ဆက်ယူ နေ ဟန် တူ ပါတယ်..။\nတင်း ကနဲ ဖြစ်သွား တဲ့ စိတ် နဲ့ ရေးမယ်ကြံထားတဲ့ အနု အရွ လေး တွေ က ကြက်ပျံ ငှက်ပျံ ထွက်ပြေး သွားကြရော ဆိုပါ တော့..။ ဒင်း မျက်လုံးတွေ ကို တည့် တည့်ကြီး ဂြိုလ် ကြည့် ရှိုး ဖို့ လိုက် ရှာတာ နဲ့တင် မသောက် ပါပဲ ခေါင်း တွေ စမူး လာတာပေါ့..။ အဲ့လိုနဲ့ ကျွန်မ ရဲ့ ရှားပါး နေ့လည်လေး ဟာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း အသွင် တွေ ပြောင်း လာတယ်..။\nငြိမ်ငြိမ်နေ ဖို့ ကံပါ မလာတဲ့ ခြင်ဆိုတဲ့ သတ္တဝါက ကမ္ဘာဦးအစမှာ ဘယ်လို ပေါ်ပေါက်လာလည်းဆိုတာ ခေါင်းထဲ ရောက် လာရော...။ အသံတွေ သာ ကြားနေရပြီး ထင်ထင်ရှားရှား ကိုယ်ထင်မပြပဲ သရဲ တကောင် နဲ့ တူနေ တဲ့ ဒင်းကြောင့် ဒေါသက ငယ်ထိပ် ရောက်နေ ပြီ...။ ဒီလိုယှဉ်ပြလို့ သရဲကို တွေ့ဖူး သလား မမေး ပါနဲ့ ဘုရားစူး မတွေ့ဖူး ပါဘူး.. ကြုံလည်း မကြုံဖူးတာပါ..။\nသူများတွေ ပြောတဲ့ ကြားဖူး နားဝလေး နဲ့ နှိုင်းပြော တဲ့ သဘောလောက်ပါ..။ ထားပါ လေ... ကျွန်မ ကလည်း ကလေး ဘဝက လက်သွက် လွန်း လို့ ကိုယ့် မိသားစု မှာ ခြင်ဖမ်း ချန်ပီယံ ရထား ဖူးသူ မဟုတ်လား..!! လာစမ်း ပါစေ.. ဒီနိုင်ငံ က ခြင် ဆိုတာ ကျွန်မ တို့ မွေးရပ်မြေ က ခြင်တွေ လောက် ခြင် ပီသခွင့် ရပြီး ပါးရည် နားရည် နပ်လို့ ခြင်လည်ကျ တတ်လောက် မယ် မထင် ပါဘူး.။ အို... ဒင်းလောက်တော့ အေးဆေး ပေါ့.. အသေး အဖွဲ ပါ။\nကိုယ့်မာန နဲ့ ကိုယ် စိတ်လေး ကို ဟန်ဆောင် လျှော့ချပြီး ဒီကောင် ကိုယ့်အနား ရောက်အလာ ကို မိန့်မိန့်ကြီး စောင့် နေ လိုက် တယ်..။ အမယ် ကြာကြာ မစောင့် လိုက်ရပါဘူး.. ဘသားချောက ကီးဘုတ်ပေါ်မှာ တင်ထားတဲ့ ညာလက် ဖမိုးနား ကို ပေစောင်းစောင်း နဲ့ ရောက်လာ တယ်။ သူကလည်း အလာသား.. ကိုယ့်လက်ပေါ်မှာ နားပြီး ကိုယ့်သွေး ကို စုပ်ယူ ဖို့ကို မသိမသာ အကဲခတ်ရင်း ဝေ့ကာ ဝိုက်ကာ နဲ့ ပျံပုံပျံနည်း အမျိုးမျိုးနဲ့ ပဲတွေများလို့ ကိုယ်ဟန်တွေ ပြပြီး ကိုယ့်လက် အခြေအနေ ကို လေ့လာနေလိုက်တာ ဘယ်လောက် အသဲယားဖို့ ကောင်းလဲ..။\nအူယား လာတဲ့ စိတ်တွေ ကို မျိုချပြီး အသက်ဝဝမရှူပဲ စောင့်နေလိုက်တယ်..။ ဒင်း အသံ တိတ် သွားပြီ...။ ကိုယ့် လက်ပေါ် သူ လာနားပြီ.. ကျွန်မအောင့်ပြီး ဆက်ငြိမ်နေလိုက်တယ်..။ ဒီကောင် ဘာ စိတ်ကူး ပေါက် သွား တယ် မသိ.. သူ့နှုတ်သီးကို ကိုယ့်အရည်ပြားပေါ် စိုက်မချလိုက်ပဲ ရုတ်ကနဲ ထပျံပြေး လို့ ကီးပေါင်းစုံနဲ့ နိမ့်မြင့် တက်ကျ ဗိုကယ်လ် တွေ ထပ်ကျင့်ရင်း ကျွန်မကို ချက်ကင်း တွေ လိုက်နေပြန်ပြီ...။ ထပြီး လိုက်ဖမ်း မယ် မထင်နဲ့နော်.. ထစရာလား..!! ဟွန်း.. ပျင်းတောင် ပျင်းသေး တယ်..။ နင် ငါ့ဆီ ပြန် လာမှာ ငါ သိနေ တာပဲ လို့ စိတ်ထဲ က ပြောရင်း ရုပ်တည်ကြီးနဲ့ နေလိုက်တာပေါ့..။\nအံကို ကြိတ်ပြီး တံတွေးကို အသံမမြည်အောင် မျိုချရင်း.. စိတ်တော့ နည်းနည်းထပ်ရှည်ပေး ရဦးမှာပေါ့..။ ဒီ တစ်ခေါက်တော့ ဒင်း က တိကနဲ အသံကိုဖြတ်လို့ ရုတ်ကနဲ ဘာမပြော ညာမပြော စွေ့ကနဲ လက်ဖမိုး ပေါ် တက်ရပ် လိုက်တယ်.. စက္ကန့်ပိုင်းလေးပါပဲ ဒင်းနှုတ်သီး စအစိုက်မှာပဲ “ဖြန်း” ကနဲ.. အဟက်..!! ဘယ် ရမလဲ တစ်ချက် ဆိုမှ တချက်တည်းပါ.. သွားလေရော့.. သနားဖို့ စိတ်တောင် မကူးလိုက်မိခင်မှာပဲ ဒင်း ခမျာ အတုံးအရုံး ကျဆုံး ရှာပေါ့..။ ခံနိုင်ရိုးလား.. ဒါတောင် ဒီကောင့် ကို ကစ်လိုက်တာ ဘယ်လက် နဲ့နော်.. ။ ကျွန်မ ဘယ်ကျော် မဟုတ်ပါဘူး ညာကျော် သမားပါ..။\nအသက်သာကြီးလာပေမယ့် လေ့ကျင့်မှု မရှိတော့ ပါပဲ ကျ မသွားတဲ့ ကိုယ့်လက်ရည်ကို ကိုယ် သဘောတွေတွေ့လို့..။ စိတ်ထဲကတော့ ခုမှ တိတ်တိတ်လေး ကြိတ်ပြီး တောင်းပန် မိသေးတယ်.. ဆောရီးပါ ခြင်လေးရယ် ကိုယ့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ ဘာညာ ဖောဖောပေါ့..။ ရန်တော့အေးသွားပြီ.. စိတ်မကောင်းစွာနဲ့ပဲ ကျွန်မ လက်ထဆေးလိုက်တယ်..။ လက်ဆေး အပြီး Hand Cream မွှေးမွှေးလေးတောင် လိမ်းလိုက်သေး..။ ကဲ... အတွေးနုနု လှလှလေးတွေ နဲ့ စာပြန်ရေးတော့မယ် လုပ်တုန်းပဲ...။\nနားမခံသာ လောက်အောင် တဝေါဝေါနဲ့ အသံတွေပေးပြီး မောင်းလာတဲ့ မီးသတ်ကားသံတွေ...။ ဘုရား ဘုရား..!! ကိုယ်တို့ တိုက်ခန်းနား မှာ မီးတွေများ ထလောင်နေ ပလား မသိ...။ ကိုယ် နေတာက ငါးလွှာက တိုက်ခန်း.. ကိုယ့်အိပ်ခန်း က မှန်တံခါးကနေ ထွက်မှ ဝရံတာ..။ ကြောက်စိတ်နဲ့ လန့်ဖြန့်ပြီး စပ်စုဖို့ ဝရံတာ ထွက်ရပ် လိုက်တယ်..။ စိမ့်အေးနေ တဲ့ အော်ရီဂျင်နယ် ရာသီဥတု အေးစက်စက်ကြီး က ကိုယ့်အနွေးထည် ခပ်ပါးပါး ကို မခန့်လေးစားပေါ့..။\nဆူညံနေတဲ့ တဝေါဝေါသံတွေရယ်... ခဏလေးနဲ့ တခိုက်ခိုက်တုန် ချမ်းလာ တဲ့ ခန္ဓာရယ်... ကြောက်စိတ်တွေ ရယ်နဲ့ ဘာလုပ် လို့ လုပ်ရမှန်းမသိ..။ မီးသတ်ကားတွေ ငါးစင်းလောက် ရပ်ထား တာက ကျွန်မတိုက်ခန်းရဲ့ သုံးတိုက်ကျော်လောက်မှာ... ရဲကားတွေလည်း ထပ်ရောက် လာပြန်ပြီ...။ ခြေမကိုင်မိ လက်မကိုင်မိ.. အိပ်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်ပြီး အနွေးထည် ထူထူဝတ် ပြန်ထွက် .. ကြာကြာ ရပ်ကြည့် နိုင်ဖို့ ကလည်း ထပ်မဝတ် လို့ မရ...။\nတစ်ယောက်ထည်း ကြောက်လည်းကြောက် ချမ်းကလည်း ချမ်းနဲ့ အလုပ်တွေရှုပ် စိတ်တွေရှုပ် နားတွေက အူပေါ့..။ ခဏနေတော့ ရဲကား လော်စပီကက စကားပြောသံတွေ ထွက်လာတယ်..။ ဝေဝေဝါးဝါးမို့ သေချာနားကို စွင့်ပြီး နားထောင်မှ တောင်းပန်သံ တွေပါ..။ လူတစ်ယောက်ကို နားချနေတဲ့ အသံတွေပါပဲ..။ ကျွန်မ တိုက်ခန်း ရဲ့ သုံးတိုက်ကျော်တိုက် က ရှစ်ထပ်လောက် ပဲ မြင့်တဲ့ တိုက်ပါ..။ အော်ပြောနေတဲ့ ရဲတွေ မော့ကြည့် နေတာ ကလည်း အဲ့ဒီတိုက်ရဲ့ ခေါင်မိုးပေါ်ကို..။ သေချာပါပြီ နေရင်းထိုင်ရင်း တယောက်ယောက် က ခုန်ချဖို့ ကြိုးစားနေပြီ ဆိုတာ..။\nဒါဆို မီးသတ်ကားတွေ ကကော.. ဘာလို့...!! စဉ်းစား နေရင်း သတိရ သွားတာ က ဖုန်းဆက်ဖို့ ကိုပါ..။ အခင်းဖြစ်နေတဲ့တိုက်ရဲ့ ရှေ့တိုက်မှာ ကျွန်မ သူငယ်ချင်း လင်မယား နေတာ မေ့နေလိုက်တာ..။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းကို ခေါ်လိုက်တယ် ဆိုရင်ပဲ ဆူညံသံတွေနဲ့ အော်ပြောနေတဲ့ သူ့အသံက ရဲကားတွေနားက လမ်းပေါ် ကပဲ ဆိုတာ မှန်းလိုက် မိပြီးသား..။\nသူက ကိုယ်ဝန်ကြီး နဲ့ရယ်.. ဒါတောင် မြန်လိုက်တာ လမ်းမပေါ် တောင်ရောက်နေပြီ..။ ဖုန်းထဲက ကိုယ့် အသံတွေ ကြားနိုင် ဖို့တောင် သူ့မှာအနိုင်နိုင်ဖြစ်မယ်..။ ခပ်လှမ်းလှမ်းကို လျှောက်လိုက်ဖို့ ကျွန်မ အော်ပြော မှ “အေး... ခဏစောင့်” တဲ့... သူ့အသံ ကတော့ သိပ်ကြောက်လန့် နေဟန်မရှိဘူး.. ခပ်အေးအေး ပါပဲ..။ ဘာဖြစ်တာလဲ ဆိုတာ သူငယ်ချင်းဆီမှာ စနည်းနာ လိုက်တော့မှ... သက်ပြင်းကော သက်မ ပါချပြီး အဲဒီ လူကို စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲချင်ချင် ဖြစ်သွားတာ ကျွန်မ မညာပါဘူး..။ နောက်ဆုံး ကောက်ချက်ချ မိတဲ့ အကျဉ်းချုံးကတော့ အမူးသမားတစ်ယောက် အရက်မူးပြီး တိုက်ခေါင်မိုးပေါ် တက် ပါသည်..။ အရက် ပုလင်းကိုင်ကာ သောက်ရင်း သူ့အိမ်မှာရှိတဲ့ ခြုံစောင်တွေ ယူသွားပြီး တိုက်ခေါင်မိုး ပေါ်ထိုင် ကာ စိမ်ပြေနပြေ မီးရှို့ ပါသည်...။\nလက်ကိုင်ဖုန်း ကို ကိုယ်တိုင် ယူသွားကာ မီးလောင်နေပြီဟု မီးသတ် ဌာန ကို ဖုန်းဆက်ခေါ်ပါသည်..။ မီးသတ်ကား များ ရောက်လာသော် မူးမူးနှင့် ခုန်ချမည် ဟု ကြိမ်းပါသည်..။ ရဲများ ပြာယာ ခတ်နေသည် ကို အပေါ်မှ ငုံ့ကြည့်ရင်း အော် ရယ်သေး သည်..။ တကယ်တမ်းတော့ ထိုလူ ဟန်ရေးပြ ရုံသာ ခုန်မချခဲ့ပါ.။ ဂလို ဂလိုပင် ဖြစ်လေ၏..။ တိုက်ခေါင်မိုး ပေါ် အထိ လိုက်တက်သွားကြတဲ့ မီးသတ်များ နဲ့ ရဲအချို့ စိတ်ထဲမှာတော့ ဘယ်လိုရှိနေမယ် မသိ..။ ဖြစ်ကြောင်း ကုန်စင် ကြား ရတဲ့ ကျွန်မ ကျိမ် ဆဲချင်စိတ် ပေါက်တာတောင် အတော်လေး နုနေ ဦးမှာ..။ ခက်လိုက်တဲ့ လူတွေပါလားနော်..။\nဘယ်လို အတွေးတွေ ပါလိမ့်..!! မူးသာ မူးတာ အဖမ်းခံရပြီး နံမည် က ကျော်ချင်သေး ပါတကား..။ သူငယ်ချင်း လည်း သူ့ တိုက်ပေါ် ပြန်တက်သွားပြီ...။ အေးစက်နေ တဲ့ ကိုယ့် လက်ဖျားလေးတွေ ကိုတောင် ခုမှ သနား ရကောင်းမှန်း သတိရကာ ကျွန်မ လည်း စိတ်တိုတိုနဲ့ အခန်း ထဲ ပြန်ဝင်ခဲ့ပါတယ်..။ မိုးကအေးအေး.. ရာသီကချမ်းချမ်း တုန်.. ခြင်ကတမျိုး.. အမူးသမားက တဖုံ.. သူတို့ကြောင့် ကျွန်မ ရဲ့ ရှားပါး နေ့လယ်ခင်းလေး လည်း ပျက်သုန်းလို့..။\nအကြင်နာတွေနဲ့ အသာ အယာ ရေးမဲ့ စာသား အနုအရွလေး တွေလည်း အသံပေါင်းစုံနဲ့ အတူ ကိုယ့်ကို ဘိုင့် ဘိုင်းး သွားကြ ပြီ..။ နေ့အချိန်တွေ ကုန်လွန်လို့ ညနေခင်းလည်းရောက်ခဲ့ပေါ့...။ ဖြစ်ကြောင်းရယ် ကုန်စင်ပြီးသကာလ တင်းနေ တဲ့ ကိုယ့်မျက်နှာကြော ကိုယ်ပြန်လျှော့... ရေတစ်ခွက် ကို မော့သောက်.. ဆာနေတဲ့ ဗိုက်ကိုဖြည့်ဖို့ လျစ်လျူ ရှု.. ကွန်ပြူတာ ကို ရှပ်ဒေါင်း... ကုတင်ပေါ် တက်.. စောင်ကိုခေါင်းမြီးခြုံ... နားနှစ်ဖက်ကိုပိတ်... အိပ်စက်ခြင်း သည်သာ အကောင်းဆုံးဖြစ်တော့မည်..။ ဒါတောင် ကိုယ်တိုင် အပြစ် တင်ချင်နေမိ သလိုလို သနားနေမိ သလိုလိုတွေက ဖြစ်မိနေသေး...။\nအေးအေးလူလူ နဲ့ စာရေးဖို့ ဘာညာ မတွေးတောပဲ အစ ကတည်းက ဘာမီတွန်လေး သောက် စောင်ထူထူလေး ခြုံပြီး ဇိမ်လေး နဲ့ အိပ်ခဲ့ မိရင် အကောင်းသား...။ အို... တော်ပါလေ ခုမှ နောင်တ ရနေလည်း အပို ပဲပေါ့..။ ဒီတော့ ဖြစ်သမျှအကြောင်း အကောင်းရယ်လို့ မှတ်ယူ ရင်း မျက်လုံး ကို စုံမှိတ် အိပ်ကာ နားအေး ပါးအေး အိပ်မက် ချိုအေးမွှေးလေး မက်လို့ လှပစေဖို့ ဆုတောင်းရုံ သာ ရှိလေတော့၏..........။\nဒီစာလေး ကို အားနေခဲ့တဲ့ Monday, April 19, 2010 နေ့တုန်းက ရေး ခဲ့တာ ပါ။ ခုလည်း အဲ့ဒီနေ့လေးလိုဘဲ အားနေလို့ ပြန် share လိုက်ပါတယ် ..။ ပျင်းနေလို့ အပျော်လေး ပါ...။း)\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 04:49:00 PM No comments:\nအောက်တိုဘာလ တစ်ဆယ့်လေးရက်။ ရာသီဟာ သူ့သဘာဝ အတိုင်း သိပ်ကို မျှတ သင့်တော် လှပနေ ခဲ့ပါတယ်။ သောကြာနေ့ ပါ။ မျက်ဝန်းတွေ ထဲမှာ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မြစ်တစ်စင်း သတ္တိရှိရှိ စီးဆင်းနေခဲ့တဲ့ နေ့ဖြစ်တယ် ဆိုပါတော့။\nမျက်စံနက်တွေဆီမှာ မြစ်ဖျားခံတဲ့ ရေအဟုန်ကို စုန်ကာမျှောရင်း သူမလုံးသားရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့နေရာ တစ်ခုအထိ သူဟာ အရိုးသား ဆုံး အရောက်သွားနိုင်ခဲ့တဲ့ နေ့လည်းဖြစ်ပြန်တယ်။ သူမစိတ်တွေဆီ အလိုက်သင့်လေး စီးမျောဖို့ သူ့ကို ခွင့်ပေးလိုက်တဲ့ နေ့ဆို လည်း မမှားပါဘူး။\nမုသားကင်းတယ်။ လှည့်ဖျားမှုမဲ့တယ်။ ကောက်ကျစ်ခြင်း ရှင်းတယ်။ သိနေခဲ့ပြီးသား အရာတွေကိုပဲ ဖလှယ်ခဲ့တာမျိုး။ ပူလောင် စူးရှ တဲ့နေ သာမနေခဲ့ပါဘူး။ လေ ပြေတယ်။ တိမ်တိုက်တွေ မထူထပ်ခဲ့ဘူး။ အေးချမ်းတယ်။ ခေါင်းတစ်ချက် အညိတ်မှာ ကြားရ ခဲတဲ့ စကားလုံးတစ်ချို့ကို သူက သွန်ချ။ သူမဟာ ကြည်နူးမှု စားသုံးသူ သက်သက် မဟုတ်ခဲ့တာ အသေချာပါ။ တရား မျှတ ခဲ့ပါတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကျေနပ်ခြင်း ကောင်းကင်အောက်မှာ နှစ်လိုဖွယ် သက်ငြိမ်လေးအဖြစ်နဲ့။\nမေးခွန်း တစ်ခု အဖြစ် ဘယ်လိုအချိန်မျိုးတုန်းက သူမေးခဲ့ဖူးတာလဲ..!! မေးခဲ့ဖူးပါသလား..!! သူမ သေချာမသိ။ သူမကတော့ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ဖြေလိုက်ရဲ့။\n”စကြာဝဠာကြီးဟာ ကိုယ့်ကို ဗဟိုပြုပြီး လည်ပတ်နေသလိုပဲ” လို့ သူပြန်ပြောခဲ့တာ သေချာပါတယ်။\nသူမ ကို သူမြင်သွားပြီ။ သူ့ကိုယ်သူလည်း သူမြင်သွားပြီ။ နှလုံးသားရဲ့ ပစ္စုပ္ပန်ကို သူမနဲ့ သူ တည့်တည့် ကြည့်မြင်လိုက်ကြပြီပဲ။ စိတ် ကို စိတ်ချင်းယှက်~ စိတ်တွေနဲ့ စိတ်တစ်ခုဆီ စီးမျော~ အို..!! အရာရာဟာ ခမ်းနား ထည်ဝါလိုက်တာ~ လှပလိုက်တာ~ နူးညံ့ သိမ်မွေ့ လိုက်တာ~ အိနြေ္ဒရှိလိုက်တာ~ ကြည်စင် ရှင်းသန့်လိုက်တာ~ အနုပညာဆန်လိုက်တာ~\n“ဒါဟာ ယာဉ်ပဲ.. ပန်းတိုင်တော့ မဟုတ်ဘူး၊ ခရီးစဉ်ပဲ.. ခရီးဆုံးတော့မဟုတ်ဘူး”\n“ကိုယ့်စိတ်ဝိညာဉ်ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံးကို တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ပြီး အရှိအမှန်အတိုင်း ရှင်သန်နေထိုင်ရတဲ့ဘဝဟာ ရှားပါးလွန်းပါတယ်”\nသူ့ကို သူမက “သက်ငြိမ်” လို့ တိတ်တိတ်ကလေး အမည်နာမ ပေးထားခဲ့သူ။ ခုတော့ သူ့စကားတွေ နားနဲ့ အကြားမှာ သူမဟာ “တေမိ”ပေါ့။ သူမနှုတ်ခမ်းဖျားဆီကို သူ့အကြည့် ရွှေ့လိုက်သလားမသိ။ သူဟာ သူမအပြုံးတွေ ကူးစက်ခံ လူသားဖြစ် သွားပုံ ရတယ်။ ပြုံးနေမှန်း မသိသာပါဘူး။ သူပြုံးနေတယ်။ ဒါကို သူမက သိနေတယ်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း သတိထားပြီး သိနေပါတယ်။ စကားသံတွေ တိကနဲ ရပ်သွားခဲ့ပေါ့။\nခံစားမှု ကို မီအောင် ထုတ်ဖော်နိုင်ဖို့ ဦးနှောက်ကို ခပ်ဆိတ်ဆိတ် အမိန့်ပေးနေချိန်မှာ သူကလည်း အကျစ်လျစ်ဆုံး စကားလုံးတွေ ကို တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ရွေးချယ်နေခဲ့တယ်ဆိုတာ သူမသိနေခဲ့တာပါ။ သူမက စကားရှာသူ။ သူက စကားရွေးသူ။ ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြ ချိန်လေးဟာ တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်လေး ပကတိ နူးညံ့လို့ပါပဲ။ လက်ဖျားလေးတွေဆီကနေ ဆံခြည်မျှင်လေးတွေအဆုံး ရင် တလှပ်လှပ် ခုန်နေရခြင်းဟာ ပန်းလေးတစ်ပွင့်ထက် လှပလွန်းပြန်နေပေါ့ကွယ်။\nသူမ မျက်လွှာချလိုက်တယ်။ သူက အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်းတစ်ချက်ရှိုက်ပြီး ပြေလျော့လျော့ ထိုင်နေတဲ့ ခန္ဓာကို မတ်လိုက်ပါတယ်။ ချထား တဲ့ မျက်လွှာကို ပြန်ဖြေရင်း မော့ကြည့်မိချိန်မှာ သူဟာ ကဗျာတစ်ပုဒ် ဖြစ်နေခဲ့ရဲ့။ ပန်းချီတစ်ချပ် ဖြစ်နေခဲ့ရဲ့။ တစ်စုံ တစ်ရာပြော ဖို့ နှုတ်ခမ်းလေးတွေ မသိမသာ တုန်ရီသွားခဲ့တာပါ။\n“စကားလုံးတွေ ရဲ့ ဟိုမှာဘက်ထိ ရောက်သွားပြီ စိတ်နဲ့တောင် စိတ်ကို ပြန်မသိနိုင်တော့ဘူး”\nသူမ အပြုံးတွေ ဟာ မိန်းမငယ်လေးတစ်ယောက်လို ရှက်စနိုး အရိပ်ယောင်လေး ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့ပါတယ်။ သူကတော့ တည်ငြိမ်ခြင်း သက်ငြိမ်။ သူ့စိတ်တွေလည်း သူမနဲ့ ထပ်တူထပ်မျှ လှုပ်ရှားနေတယ်ဆိုတာ နှစ်ဦးလုံး ငြင်းဆိုနိုင်မှာမှ မဟုတ်ပဲနော်။ မျက်လုံး နဲ့တော့ မမြင်ရဘူး။ မမြင်နိုင်ဘူး။ စိတ်တွေနဲ့ပဲ မြင်ခဲ့ရတာမျိုးပါ။ ဖောက်ထုတ်ရှု့မြင်နိုင်စွမ်း မြင့်မားလွန်းတဲ့ သူမ စိတ်တွေ ကို ကိုယ်တိုင် ကျေနပ်လိုက်ရတာလေ။ သူ့ကိုလည်း လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကျေးဇူးတင်တယ် ဆိုတာကို အသေအချာ သိနေတဲ့ သက်ငြိမ်လေး ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။\nကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုလုံး လဲ့ဖြာလို့ပါ။ ခပ်အေးအေး လေညှင်းလေးတွေက သူမတို့ကို အနွေးထွေးဆုံး လွှမ်းခြုံဖို့ အရောက် လာခဲ့ကြပေါ့..။ နူးညံ့လွန်းတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်လေးနှစ်ခုက လေညှင်းတွေကို တွဲခိုစီးရင်း လဲ့ဖြာနေတဲ့ ကောင်းကင်ယံမှာ ကြည်နူးခြင်းတွေ နဲ့...။\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 01:39:00 PM No comments:\nမင်းပေးတဲ့ ရသတွေဟာ သိပ်ကို စုံလွန်းလှတယ်။ ဘယ်တော့မှလည်း ရိုးနိုင်မယ်မထင်ဘူး။ အများဆုံးရတတ်တဲ့ ရသကတော့ ကိုယ့်ကို မင်းဟာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပေးတတ်ခြင်းပါပဲ...!! မင်းကပဲဆိုးတာလား ကိုယ်ကပဲ စိုးရိမ်လွန်နေတာလား.. တစ်ကယ်တော့ ကိုယ်ဟာ မင်းအတွက်သက်သက်နဲ့ အသက်ရှင်နေတဲ့ လူသားတစ်ယောက်ရယ်ပါ။\nအဲ့ဒီနေ့က မိုးတွေရွာနေခဲ့တယ်လေ... မိုးရေတွေထဲမှာ ထီးမပါပဲ ခေါင်းတစ်ခါခါနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတဲ့မင်းကို ခပ်ဝေးဝေးက လှမ်းအတွေ့မှာ အမြန်ဆုံးနှုန်းနဲ့ မင်းနားကို ကိုယ်ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကိုယ့်အပြောမှာ ပေတေတေ အကြည့်နဲ့ မင်းပြောခဲ့တဲ့စကားက...\n“အိုး...!! ပူစရာမလိုပါဘူး.. ငါက လူမမာကြီးမို့လား.. ဒီမိုးလေးလောက်များ....”\nကားပေါ်ကနေ ခဏလေးဆင်းမိတဲ့ ကိုယ့်ခန္ဓာကို မိုးစက်တွေ လာထိရုံနဲ့တင် ကိုယ့်မှာတော့ ခိုက်ခိုက်ကို တုန်လို့.. အေးလွန်းသလို ဆိုးဝါးလွန်းတဲ့ ရာသီဥတုမှာ ပေတေလွန်းတဲ့ မင်းကိုကြည့်ရင်း ငုတ်တုတ်မေ့ခဲ့ရတဲ့ နေ့တွေထဲက တစ်နေ့ပေါ့...။\nစိတ်ကူးပေါက်ပေါက်နဲ့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ခဲ့ကြတဲ့ နေ့လေးအပြန်ကိုလေ... ကောက်ခါငင်ကာနဲ့ မင်းပြောခဲ့တဲ့စကားက...\n“မနက်ဖြန်လည်း ငါ.. ကျောင်းမသွားဘူး ဒီကား ထပ်လာကြည့်ဦးမှာ..”\nကိုယ့်အကြည့် ကြောင်အမ်းအမ်းမှာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် မင်းပြုံးတယ်..။\n“ဟ.. ကျောင်းပျက်လို့ စာမရတဲ့ အထဲမှာ ငါမပါဘူး....”\nမင်းကိုယ်တိုင် ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြောနေတဲ့ မင်းစကားမှာပဲ ကိုယ်ဟာ ပါးစပ်အဟောင်းသား...။\nဖုန်းဆက်ပြီး ကိုယ့်ကိုခေါ်ခဲ့တဲ့ ပူပြင်းလွန်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ကိုပေါ့...။ နေပူကျဲကျဲမှာ တိုက်နေတဲ့ လေရဲ့ အပူချိန်နဲ့တင် အသားတွေဟာ ကျွမ်းမတတ်။ ကိုယ်ရှိနေတဲ့ နေရာကို မင်းမေးတယ်.. ပြီးတော့....\n“မိနစ်သုံးဆယ်အတွင်း လာခေါ်ပေးပါ... ငါ ..x..x..x. ပန်းခြံရဲ့ ဘယ်ဘက်အခြမ်းမှာ ရှိနေတယ်...”\nကိုယ်ရောက်တော့ သိပ်ကြာကြာမရှာရဘူး ပူလွန်းလို့ ဘယ်သူမှ မထိုင်နိုင်တဲ့နေရာမှာ မင်းကိုအထင်းသားတွေ့ လိုက်ရတယ်။\n“ထ မယ်လုပ်မှ မိုက်ကနဲဖြစ်သွားလို့...”\nပြူးထွက်နေတဲ့ ကိုယ့်မျက်လုံးတွေကို ခပ်ငဲ့ငဲ့ကြည့်ရင်း...\n“မည်းချင်လို့ နေကင်တယ်.. ဘယ်သူ့ကိုမှ မထိခိုက်ဖူး ငါ့အသားနဲ့ငါ... နင် လာခေါ်ပေး တာ ကျေးဇူး..”\nထ အရပ်မှာ ယိုင်သွားတဲ့ မင်းလက်မောင်းကို ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖမ်းအထိန်း.. မဖြူတဲ့ ကိုယ့် လက်ဖမိုးက နေလောင်ခံထားတဲ့ မင်း လက်မောင်းပေါ်မှာ ဖွေးဖွေးကိုဆွတ်လို့...။ ကိုယ့်မျက်နှာ ဟာ မင်းကြောင့် မျက်မှောင်တွေ ကြုတ်ထားမိတာ အတော်ရုပ်ဆိုးနေခဲ့မှာ.. ။\nတစ်ရက် မထင်မှတ်ပဲ ကိုယ်မင်းအိမ်ကို ရုတ်တရက်ရောက်ခဲ့တဲ့နေ့လေ... လေးချက်လောက် ဆင့်ပြီးတီးမိတဲ့ ဘဲလ်သံအဆုံးမှာ မင်းတံခါးလာဖွင့်ခဲ့တယ်.. မင်းမျက်နှာကို မြင်လိုက်ရချိန် အံ့အားသင့်မှုတွေနဲ့ ကိုယ့်မှာ ဆွံ့... အ... လို့...!! မင်းကတော့ ရှက်ရွံ့ သွားခြင်း အလျင်းမရှိ... ပကတိ အေးစက်စက် ငြိမ်းချမ်းစွာ ခပ်တည်တည်နဲ့ပေါ့။\n“အိမ်ထဲမှာနေလို့ အလှမပြင်ရဖူးလို့ ဘယ်ဘုရားမှ ဟောမထားဘူး.. ရဲနေအောင် နှုတ်ခမ်းနီဆိုးတော့ကော ဘာဖြစ်လဲ...”\n“ငါ့အာရုံနဲ့ငါ.. နင်လန့်စရာမလိုဘူး.... အလှပြင်တာ မြင်ဖူးအောင်ကြည့်ထား ဟွန်း..”\nအံ့သြမှုတွေနဲ့ တဟား ဟား ကိုယ် အော်ရယ်တော့လည်း မင်းက မင်းနဲ့ မဆိုင်သလို ထုံးစံအတိုင်း အေးဆေးနဲ့ပါပဲ...။\nမင်းနဲ့ ကိုယ် ဗုံတီးသံတွေ ဆူညံနေတတ်တဲ့ လမ်းလေးခွဆုံ အကျယ်ကြီးမှာ လမ်းကူးတုန်းကလေ... လက်ရဲဇက်ရဲနဲ့ ကိုယ့်လက်ကို ဆောင့်ဆွဲပြီး...\n“လာဟာ.. ဟိုဖက်ရောက်တဲ့အထိ ဖြတ်ပြေးကြမယ်..”\nအလန့်တကြား ပြေးပြီးလိုက်မိတဲ့ ကိုယ့်ခြေထောက်တွေကပဲ တွန့်ဆုတ်ဆုတ် နိုင်နေလို့လားမသိ.. ကိုယ့်လက်ကို ဖြုတ်ချရင်း...\n“ဘာလဲ.. လူတွေကြည့်လို့ ရှက်တာလား.. သူများပစ္စည်းခိုးတာ မဟုတ်ဘူး.. ပြေးချင်စိတ်ရှိလာလို့ ပြေးမိတယ်.. မှားလား..! လူတွေရဲ့အကြည့်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဘောင်မခတ်စမ်းပါနဲ့...”\nသက်ပြင်းချမိတဲ့ ကိုယ်ဟာ.. မင်းရဲ့ စူးရှရှ မျက်စောင်းမှာ တမေ့တမော မှင်တက်လို့။\nမင်းသူငယ်ချင်း သုံးယောက်နဲ့ ကိုယ်တို့ လျှောက်လည်ဖြစ်တဲ့နေ့ပေါ့... လမ်းဘေးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှာ ထိုင်နေတဲ့ ကိုယ့်မိတ်ဆွေတစ်ဦး ကိုယ်တို့တွေကို တွေ့သွားခဲ့တယ်နော်.။ သူက ဟန်လုပ်ပြီး မုန့်လေးဝင်စားသွာပါဦး ဆိုတဲ့ အပြောကို... အိနြေ္ဒထိန်းဖို့ ကိုယ့်လက်အကုတ်မှာ မင်းပြန်ပြောတဲ့စကားက...\n“ကျွေးတဲ့လူက ကျွေးချင်တယ်.. ငါက ဆာလို့ စားချင်တယ်ပြော ခေါင်းညိတ်တာ ဘာဖြစ်လဲ.. ဒါ.. ဟန်ဆောင်စရာလား.. သွားစမ်းပါ...ငစိုးရာ”\nကိုယ့်မိတ်ဆွေ ဆွဲထုတ်ပေးတဲ့ ခုံမှာ မင်းက.. ကျကျနန ဝင်ထိုင်ရင်း ကိုယ့်ကို လှမ်းပြုံးပြခဲ့တာနော်.. ကိုယ့်မှာသာ မအီမလည်ကြီးနဲ့ မင်းဘေးမှာ ဝင်ထိုင်လိုက်ရရော...။\nမင်းဖေဖေဆိုခဲ့ဖူးတဲ့ Cliff Richard သီချင်းတစ်ပုဒ်အကြား ရှိုက်ကြီးတငင်နဲ့ မင်းငိုခဲ့တဲ့နေ့လေ... လမ်းပေါ်မှာ လူတွေကအများကြီး ခေါင်းလည်းမငုံ့ဘဲ တအိအိနဲ့ ငိုရင်းလျှောက်နေတဲ့ မင်းပုံစံကို ပြန်မြင်လာတယ်.. သတိထားဦး.. ဆိုတဲ့ ကိုယ့်အပြောကို...\n“ဟင်.. လမ်းပေါ်မှာငိုတာ အခွန်ဆောင်ရလို့လား... မလိုအပ်တဲ့ နားချမှုတွေ လာမလုပ်နဲ့ ဒါ.. ငါ့လွတ်လပ်ခွင့်..”\nကော်ဖီတစ်ခွက်ကို ကိုင်ထားပြီး ကော်ဖီဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ တစ်ယောက်ထဲ ထိုင်နေတာကို မထင်မှတ်ဘဲ ကိုယ် တွေ့သွားခဲ့တဲ့ နေ့လေးကိုရော...!! မင်းဟာ ဘယ်အရာကိုမှ လွန်လွန်ကျူးကျူး မလုပ်တတ်တာ ကိုယ်ယုံကြည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ ကော်ဖီက လုံးဝ မတည့်ဘူးလေ။ တစ်နေကုန် မင်းထိုင်နေခဲ့တာ ကိုယ်သိနေတယ်.. ပူတတ်လွန်းတဲ့ ကိုယ့်စိတ်တွေကတော့ ငယ်ထိတ်တောင်ရောက်နေပြီ။ ပြန်ဖို့ပြောတဲ့ ကိုယ့်စကားကို...\n“အများကြီး မသောက်သင့်တာ ငါသိတယ်.. ငါ့. အခွင့်အရေးကို ချိုးဖောက်တဲ့ စကားတွေ လာမပြောနဲ့နော်...”\nကိုယ့်ကို မင်းက ခေါင်းကိုမော့ပြီး ပြောတာမျိုး မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ မျက်ဝန်းတစ်စုံကို ထောင့်ကိုကပ်လို့ အပေါ်ကို လှန်ပြီး ဂျစ်တူးတူး မျက်နှာပေးနဲ့ ပြောပြောဆိုဆို ထ ရပ်ခဲ့တာလေ။ မင်းလွယ်နေကျ အိတ်လေးကို ဖြတ်ကနဲ လွယ်ရင်း ခပ်ကျော့ကျော့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ကိုယ့်ကိုကျောခိုင်း၊ ကားသော့လေးကို လက်ညှိုးနဲ့ ကစားရင်း.. တစ်လှမ်းချင်း.. ထွက်သွားလေရဲ့....!! ကိုယ့်မှာသာ သက်ပြင်းတွေ တစ်သီကြီးနဲ့...မင်းချန်ခဲ့တဲ့နေရာမှာ ငေါင်ပြီး ကျန်ခဲ့ရရော... မိဆိုးရယ်..!!\n“..... ..... ..... ..... ..... .... .ဟွန်း..... ..... ..... ..... ..... .....” တဲ့....။\n“..... ..... ..... ..... ..... .....ငစိုးရယ်.... ..... ..... ..... ..... .....” တဲ့....။\n“..... ..... ..... ..... ..... ...နင် ဟာလေ... ..... ..... ..... ..... ....” တဲ့....။\n“..... ..... ..... ..... ..... ...တော်စမ်းပါ... ..... ..... ..... ..... ....” တဲ့....။\n“..... ..... ..... ..... ...ရော့.. ဒါ.. နင့်အတွက်... ..... ..... ..... ....” တဲ့....။\nတစ်ကယ်တော့ ကိုယ့်နာမည် တစ်လုံးကိုယူပြီး မင်းကိုယ့်ကို “ငစိုး..” လို့ မခေါ်သင့်ဘူးသိလား..!! ကိုယ့်ရင်ထဲက တိတ်တိတ်လေး ခေါ်နေမိတဲ့... မင်းနာမည်မဟုတ်တဲ့.. “မိဆိုး..” ဆိုတာသာ မင်းနာမည် အရင်းဖြစ်သင့်တာပါ။ ဘာတွေ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ်ပါလေ.. ကိုယ့်ရင်ထဲက မိဆိုးလေးကို ဆိုးလို့ကို စိုးရိမ်ကြီးစွာနဲ့ ချစ်တယ်...။\nဟုတ်တယ်.. မိဆိုး..! ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလည်းဘူး... တစ်သက်လုံး လှလှပပလေး သိမ်းထားမယ်.. နောက်ပြီး မင်းသိအောင်လည်း ကိုယ်ဘယ်တော့မှ ပြောဖြစ်မှာမဟုတ်တော့ပါဘူး။\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 01:14:00 PM No comments:\nစကားလုံး မရှိတဲ့ နေ့မှာ ကမ်းတွေကပျိုကျလို့ လေတွေက ခပ်ကြမ်းကြမ်း.. တဝုန်းဝုန်းနဲ့..! အသံမဲ့တဲ့ ည မှာတော့ စကားလုံးတွေ ကို ကိုယ်တိုင် ဖြိုချဖြစ်တယ်.. စာတွေအဖြစ်ပေါ့..!! အကောင်းအဆိုးတွေကို တိုင်ပင်ဖော် မဲ့တဲ့ နေ့ညတွေမှာ အရာရာဟာ မှုန်ဝါးမသွားပဲ ပိုပိုထင်းလို့လာနေပြန်တာ မမိုက်ဘူး..!!\n“ခဲလေ သမျှ သဲရေကျ ပုလဲမြေခ သြော်..ကောင်းလေစွ...” တဲ့ မောင်မောင်ဇော်လတ်က ဆိုထားတယ်.. ကျွန်မ အဲ့ဒီ သီချင်းကို အရမ်းကြိုက်တယ် ဆိုတာ ရှင်လည်းအသိ.. ရှင်ကရော အခုလိုအချိန် ဘယ်လို သီချင်း မျိုး နဲ့ မွေ့ပျော် လို့ နေပါလိမ့်..!! သိချင် တယ် ဒါပေမဲ့.. မသိချင်ပြန်ဘူး..!!\nအပိုင်းပိုင်း အစစ အတွေးတွေက ရောင်စုံ ဖန်ဂေါ်လီလုံးတွေလို ဟိုလိမ့် ဒီကပ်.. အတွေးတွေ အရောင်စုံ.. စိတ်တွေ လည်း ရောင်စုံ.. လွင့်ပျံ့မှုတွေကလည်း ရောင်စုံ.. တိမ်တွေပေါ် ခုန်တက်လိုက်.. မြေကို လျှိုး လိုက်.. ရေပြာပြာ မှာ ငုတ်လျှိုး ကူးခတ်လိုက်.. အမှောင်အတိပြီးတဲ့ စကြဝဠာရဲ့ အမည်းရောင် ကော်ဇော ထက် မှာ နားခို အိပ်စက်လိုက် နဲ့.. ကဲ.. ဘာ ကျန်သေးလဲ...!! ဖြစ်ချင်တိုင်းဖြစ်နေတဲ့ "စိတ်.." ဟူးးးးး.......!!\nယဉ်တယ် ယဉ် တယ် နဲ့ ပြောပြောနေကြတဲ့ ဘန်းစကားက အတွေးမှာလာကပ်တော့ မချိပြုံးတစ်စက လှစ်ကနဲ.. ကလိ သလိုလို သရော် သလိုလို ကိုယ့်အပြုံးနဲ့ကိုယ် အဘိဇ္ဇာတွေပွားလို့.. အပြုံးက အသံ အဖြစ်ပြောင်း လို့ ခပ်အက်အက် ထရယ်မိပြန်ရော.. သြော်.. အရေးထဲ မောင်မောင်ဇော်လတ်က ပြန်ကျော့ နေပြန် ပါပြီ.. "အကုန်ပြည်ဖုံးကားချ.. သြော်... ကောင်းလေစွ..." တဲ့... အဟက်..!!\nဖန်တီးမှု တစ်ခု ဟာ ချိန်းကြိုး တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်.. ဆက်ထုံးမရှိဘဲ ကွင်းဆက်တွေနဲ့တင် ကြိုးဖြစ် မလာ ဘူး... ပုံပေါ်လာမဲ့ အရာတစ်ခုဟာ ရင်တွင်းဖြစ် ဟဲန်းမိတ် (လက်ဖြစ်) စစ်စစ် ဆက်ထုံးစစ်စစ်တွေနဲ့ ဆက်ထား တာ.. ဘာမှမဆိုင်ဘဲ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတတ်တဲ့ ကိုယ့်ရင်ကိုလည်း ခပ်လန့်လန့်.. ကိုယ့်ကိုယ် ကို မှန် ထဲ ငဲ့ကြည့်ဖို့လေး ကို ရင်တွေခုန်နေ ပြန်ပါပကော.. အာ.. မဟုတ်သေးပါဘူး.. ငါ့နှယ်နော်..!!\nစိတ်အစဉ် က အရှေ့ကိုယွန်း..၊ အနောက်ကိုပြန်..၊ တောင်ကိုကပ်..၊ မြောက်ကိုနှင်..၊ အနောက်တောင်မှာ ခဏ တန့် ရင်း သက်ပျင်းချ..၊ အရှေ့မြောက်မှာ ရှေ့တစ်လှမ်းတိုး နောက်တစ်လှမ်းပြန်ဆုတ်.. အနောက်မြောက် မှာ ခပ်ပြေပြေ ခြေဆင်း ထိုင်လို ထိုင်..၊ အရှေ့တောင်မှာ အားတွေထပ်ယူ..၊ ဘုရား.. ဘုရား..!! အရပ် ရှစ်မျက်နှာမှာ လုပ်ချင်တိုင်းကို လုပ်နေတော့တာပါလား... ရှုပ်ကုန်ပြီ... ဟေးးး.. ပြန်လာ ခဲ့ ငါ့ ခန္ဓာဆီ..!!\nစိတ် နဲ့ ကိုယ် အကပ်မှာ လူက ယိုင်နဲ့နဲ့... အတွေးတွေက ခပ်ထုံထုံ.. နားက ထိုင်းလာသလိုလို.. အမြင် အာရုံတွေ က မှုန်ဝါးနေပြန် ပါရော လား..!! အသံတစ်ခု ထွက်ဖို့ကိုတောင် ကြိုးစားဖန်တီး ယူနေရပြန် သလိုလို.. သက်ပြင်း ကို မှုတ်ထုတ် ဖို့တောင် ဇောချွေးတွေ ပြန်လို့.. မောင်မောင်ဇော်လတ်သီချင်း ပြန်ကျော့ မလာ မှီ မသယ်နိုင် တဲ့ လက်နဲ့ ကဗျာကောက်စပ်... အို.. မပီပြင် လိုက်တာလေ..!!\nဘာမှ မဟုတ်တဲ့ စာတွေကို အဆက်စပ်မဲ့ ရေးရင်းစာပိုဒ်တွေဖြစ်.. လုပ်ဟ..!! ဒါသည်လည်း စိတ်အလိုပဲ မဟုတ်လေ လား..!! ဒီလိုနဲ့ ဒန် (မော်ဒန်) မကျ.. ဟန်မကျနဲ့ ချဉ်ခြင်းက တက်လာပြန်တော့.. ခပ်ရေးရေး အာရုံခံ လို့ နောက်တစ်ပုဒ် ကို ထပ်ရေး.. ဟားးးး... တကယ် မနိုင်ဘူးတော့ဘူး ဒီစိတ်ရယ်.....!!\nအချိုဖက်ဖို့ ကြံ မခင်းနိုင်တဲ့ ငါ့စိုက်ခင်းမှာ...\nTuesday, February 10, 2008\nPosted by Khin Lay Ngel at 4/30/2012 12:52:00 PM No comments:


သာသနာ့ အသက် – Min Thayt\n“ ဝိနယော နာမ သာသနဿ အာယု ”\nဝိနည်းတရားတော်သည် သာသနာတော်၏ အသက် ဟု ရဟန္တာအရှင်မြတ်တို့ မိန့်တော်မူခဲ့ဖူးသည်။ စည်းမရှိသောရွာ၊ အကွပ် မရှိသောကြမ်း ဗရမ်းဗတာ… ဆိုသည့် စကားပုံရှိသည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်တည်း တည်ရှိနေသော ဧကစာရီကျင့် သူတော်ကောင်းအဖို့ စည်းကမ်းတို့ မလိုအပ်။ သို့သော် ထိုသူတော်တောင်မှ၊ မိမိ ကိုယ်နှင့် စိတ်ကို အစဉ်ထိန်းသိမ်းသော အပ္ပမာဒ တရားဖြင့် မိမိကိုယ်ကို စောင့်စည်းနေရသည်သာ။ ဓမ္မစက်ကြီးကို အစဉ်လည်ပတ်စေရန် သာသနာတော်တစ်ရပ်အဖြစ် တည်ထောင်တော်မူခဲ့သော၊ ဂေါတမဗုဒ္ဓ အနေဖြင့်၊ လိုအပ်သော ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်များကို အကြောင်းအကျိုးညီညွှတ်ချိန်တွင် ပညတ် ပြဌာန်းခဲ့ရသည် သာ။\nအနာဂတ် သာသနာတော် သန့်ရှင်းရေးနှင့် သာသနာ အဓွန့် ရှည်တည်မြဲရေး အပါအဝင် အခြားသော အကျိုး ကျေးဇူးများ ကို ထောက်ရှုခြင်းအလို့ငှာ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ် ဥပဒေများ ပေါ် ပေါက်လာခဲ့ရသည်။ ပဉ္စဝိဂီ ငါးဦးဖြင့် တရားဦး ဓမ္မစက်ကို စတင်၍ လှည့်တော်မူပြီးကာလမှ စ၍ နှစ် ၂၀ အထိ ဝိနည်း ဥပဒေတို့ မပေါ်ခဲ့သေးချေ။ မလိုအပ်၍ ဖြစ်သည်။ အကြောင်း မှာ၊ သာသနာတော်၌ တရားပေါက်ပြီးပုဂ္ဂိုလ်နှင့် တရားကျင့် လို၍ ဝင်ရောက် လာသော ပုဂ္ဂိုလ်များတို့ များပြားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို့နောက်ပိုင်းကာလများ၌ အကြောင်း အမျိုးမျိုးနှင့် သာသနာထဲကို ခြေဆန့်ဝင်ရောက်လာသော သံဃာအရေအတွက် များပြားလာခဲ့သည်။ ထိုသံဃာများထဲ တွင် ဆဗ္ဗဂ္ဂီရဟန်း အုပ်စု သည် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည်။ ထိုသံဃာအစုကြောင့်ပင်၊ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်မများ အများအပြား ပြဌာန်းခဲ့ရသည်။ ခေတ်စကားဖြင့်ပြောလျှင်၊ ဆဗ္ဗဂ္ဂီသံဃာ များသည် ဘုဂန့်လန့်၊ ဂွစာ သံဃာအုပ် စုဟုပင် ဆိုနိုင်ချေသေးသည်။ ဟိုလိုမလုပ်ရဆိုလျှင်၊ ဒီလိုလုပ်သည်။ ဒီလို မလုပ်ရဆိုလျှင် ဟိုလို့ ဟိုလို လုပ်သည်။ ဂဏန်းလို သံဃာအုပ်စု ပင်တည်း။\nရှင်ဇနကာဘိဝံသသည်၊ သာမဏေဆိုင်ရာ၊ ရဟန်းဆိုင်ရာ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်ဆိုင်ရာ၊ သာသနာတော်အရေးနှင့်ဆိုင်ရာ ရှိသင့်ရှိထိုက်သော ကျမ်းစာများကို မချွင်းမချန် ပြုစုထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းစာမြောက်မြားစွာအနက်၊ ရဟန်းသံဃာ၊ လူပုဂ္ဂိုလ်များအတွက် လေ့လာရန် အသင့်တော်ဆုံး၊ အလွယ်ကူဆုံး ကျမ်းစာအုပ်မှာ – ဘုရားဥပဒေတော်ကြီး ကျမ်းစာအုပ်ပင်ဖြစ်သည်။\nလူတော်တော်များများက၊ သုတ္တန် ဇာတ်နိပါတ်တွေမှာပဲ လမ်းဆုံးကြတာ များသည်။ အထူးသဖြင့်၊ မိရိုး… ဖလာ…ဘာသာဝင်တော်တော်များများသည် ဤသို့ ဤပုံဖြစ်သည်။ တချို့က ဘာသာရေးလေး အနည်းအကျဉ်း လိုက်စားရာကနေ၊ နည်းနည်း အထုံများလာသောအခါ၊ အာနာပါန နှင့် ဝိပဿနာ ဘက် ကူးလူးကြသည်။ ဤ နေရာတွင်လည်း၊ အချို့က ပြုတ်ကျကျန်ခဲ့သည်။ အချို့က တရွတ်တိုက်လိုက်ပါလျက်။ ခြေလှမ်းညီညီ လိုက် နိုင်သော ဘာသာဝင် အနည်းအကျဉ်းသာရှိသည်။ ဝိပဿနာ၊ အာနာပါန နှင့် ယှဉ်လျက် အဘိဓမ္မာကို လိုက်စားသူလည်း နည်းပါးလှသည်။ အချို့ အဘိဓမ္မာ လေ့လာသူများပင် ဝိပဿနာကို မကူးနိုင်ဘဲ၊ အဘိဓမ္မာ ကို ခုံမင် တွဲကပ်နေသော လူပုဂ္ဂိုလ်အချို့ရှိနေသေးသည်။\nထိုအထဲတွင်၊ ဝိနည်းကို မိမိတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်ဟု ထင်မြင်သော၊ ယုံကြည်သော ဒါယကာ၊ ဒါယိကာမ၊ သာဝက မှာ အင်မတန်နည်းသော အတိုင်းအတာမျှသာရှိပါလိမ့်မည်။ ဝိနည်း၊ ဝိနယ ဆိုလျှင် ဘုန်းကြီးရဟန်း သံဃာအတွက်သာဟု ပေယျလကန် ပြုထားသော ဘာသာဝင်အမည်ခံသူများ မြန်မာပြည်၌ အမြောက်အများ ရှိသည်။ ယခုလည်း ရှိသည်။ ယခင်ကလည်း ရှိသည်။ နောက်လည်း ပို၍ပင် ရှိလာလိမ့်အုံးမည် ဖြစ်သည်။\nသာသနာတော် ယိုယွင်းလာရခြင်း အကြောင်းတရား မြောက်များစွာ ရှိနိုင်သည်။ ထိုမြောက်များစွာသော အကြောင်းတရားများမှ၊ ဝိနယ (စည်းမျဉ်း/ ဥပဒေ) နှင့် ဆက်စပ်သော အပိုင်းများကို ပိုင်းခြားဖော်ထုတ်ရသော်။ သင်္ကန်းစည်းခြင်းသည် လွယ်ကူခြင်းရခြင်းအကြောင်းကြောင့် လည်းကောင်း၊ ခေတ်ကာလ လူဦးရေ၊ လူပေါင်း မြောက်များစွာ သာသနာ့ဘောင်အတွင်း ဝင်ထွက်သွားလာမှု များပြားခြင်းကြောင့် လည်းကောင်း ဥပဒေများကို စည်းကြပ်ရန် အလွန်ခက်ခဲသွားရသည်။ ဥပဒေများကား အသက်ဝင်မှု ကင်းပလျက် ကျမ်းစာအုပ်၌ တစ်ရေးနိုး ပုဒ်မ များသာ တခါတရံ နိုးထလာရသော အခြေအနေတွင် ရောက်နေသည်။\nဂေါတမဗုဒ္ဓက၊ တစ်ဦးချင်း တစ်ပါးချင်းအနေဖြင့် သတိတရားလက်ကိုင်ထားရုံဖြင့်၊ ဝိနည်းပေါင်းများစွာ၏ အကျဉ်းအကျပ်မှ လွန်မြောက်နိုင်သည်ကို ဟောသော်မူသော်ငြားလည်း၊ အစည်းအရုံး အသိုက်အဝန်း၊ လူမှု အလွှာတစ်ရပ်အနေဖြင့် တည်ရှိလာသော သာသနာရေးယန္တရားကြီးတစ်ခုလုံးအနေဖြင့်မူ၊ ဝိနည်းဥပဒေတို့၏ အရေးပါမှုသည် အထွတ်အထိပ်၌ ရှိနေလျက်ပင်။\nဥပါသကာ၊ ဥပါသိကာမ တို့အနေဖြင့်၊ မိမိတို့ ယုံကြည်ကိုးကွယ်သော သံဃာတော်များ စောင့်စည်းအပ်သော၊ စည်းကမ်းများကို စိတ်ဝင်တစားလေ့လာစူးစမ်းမှု အားနည်းရခြင်းသည်လည်း၊ ဝိနည်းတို့ အသက်မဝင်ရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်း တစ်ရပ်ဖြစ်ဟန် တူသည်။ မြန်မာတို့အနေဖြင့်၊ သဒ္ဓါတရားကို အကြီးအမှူးပြု၍ ဘာသာရေး ကိုးကွယ်မှု များပြားခြင်းသည် ရေရှည်၌ မကောင်း။ သဒ္ဓါ နှင့် ပညာကို မျှခြေ ညှိနိုင်မျှ အနာဂတ် သာသနာရေး ၌ ကိုးကွယ်သူရော၊ အကိုးကွယ်ခံသူပါ ပိုမို သန့်စင်နိုင်လိမ့်မည် ထင်သည်။\nသဒ္ဓါ လွန်ကဲ ပညာနည်း၊ အလွဲ ကြည်ညို၏။\nပညာများပြား သဒ္ဓါ ရှား၊ အမှားဖြစ်တတ်၏။\nလူပုဂ္ဂိုလ်များအနေဖြင့်၊ မျက်ကန်း ယုံကြည်မှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ သမာရိုးကျ ဘာသာရေးလေ့လာမှုမှ ဖောက်ထွက် ၍ ကိုးကွယ်ယုံကြည်စေက၊ ဗုဒ္ဓ ဟောကြားခဲ့သော ဝိဘဇ္ဇဝါဒီ အဖြစ် ရောက်စေအံ့။ ပညာ နှင့် သဒ္ဓါ ကို မျှခြေ ညှိ နိုင်သော ပညာရှိသူတော်ကောင်းများ ဖြစ်နိုင်ကြပါစေ။\nဝိနယတို့ကို လေ့လာခြင်းအားဖြင့်၊ အနာဂတ် သာသနာတော်ကို ပြုခြင်း အကြောင်းကို ဖန်တီးခြင်းလည်း မည် ၏။ ထို့အပြင်၊ ရဟန်းသံဃာတို့ နေထိုင်ကျင့်ကြံရသော အနေအထိုင်၊ အပြောအဆို၊ အသွားအလာ၊ စားတာ သောက်တာ၊ ကြံစည်အားထုတ်မှုများသည် လွယ်ကူသောအကျင့်များ မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လာနိုင်သည်။ ထိုသိနားလည်မှုကြောင့်၊ သာသနာ့ဝန်ဆောင်၊ သာသနာ့ဝန်ထမ်း သံဃာများကို ပိုမို သဒ္ဓါတရားကြီးမားလာနိုင် သည်။ သဒ္ဓါတရားကြီးမားရုံမက၊ ကျယ်ပြန့်လာမည်။ သဒ္ဓါတရားသည် ခိုင်မာလာမည်။ မည်သည့် အတွန်း အထိုး၊ အတိုက်အခိုက်ကို မဆို ထုသားပေသားကျစွာ အစမ်းသပ်ခံနိုင်သော ဗုဒ္ဓဘာသာကေဒါများ ဖြစ်လာနိုင် သည်။\nဓမ္မဂုဏ်တော်၌ “ဧဟိ ပဿိကော” ဂုဏ်တော်ကို ဘာသာဝင်တို့ ကိုယ်တိုင် သက်သေထူနိုင်လိမ့်မည်။ ဧဟိ ပဿိကော ဟူသည် လာပါ၊ ကြည့်ပါ၊ ရှုလှည့်ပါ၊ သုံးကြည့်၊ ကျင့်ကြည့် ဆိုပြီ ဖိတ်ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ တဖက်အနက်၌လည်း၊ စိန်ခေါ်ထားခြင်း သဘောဖြစ်သည်။ လာခဲ့လိုက်… လုပ်ကြည့်လိုက်…. သုံးကြည့် လိုက်… ဆိုပြီး အစမ်းသပ်ခံနိုင်မှုဖြင့် အခြေပြု ထားခြင်းဖြစ်သည်။\nဓမ္မတို့သည် အစမ်းသပ်ခံနိုင်ရုံဖြင့်၊ စိန်ခေါ်နိုင်ရုံဖြင့် မလုံလောက်သေး။ ဓမ္မကို ကျင့်သုံးသူများကိုယ်တိုင် ကြံ့ခိုင် မာကျောသော ကိုယ်ခံစွမ်းအား ရှိထားရမည်။ ဘုန်းကြီး၊ ရဟန်း၊ သာမဏေ၊ ဒါယကာ၊ ဒါယကာမ၊ ဘာသာဝင် အားလုံး၌ ကိုယ်ခံစွမ်းအား၊ ကိုယ်လုံပညာများဖြင့် ဖြည့်ကျင့်အပ်မှ ဖြစ်နိုင်လိမ့်မည်။\nတကယ်တော့ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် ထေရဝါဒ ဗုဒ္ဓဘာသာစစ်စစ်ဖြစ်ရန် လွန်ခဲ့သော ၁၀ နှစ်လောက်ကတည်း က ကြိုးစားနေသည်မှာ ယခုချိန်ထိဖြစ်သည်။ ဗုဒ္ဓဒေဿနာများကို ပညာရပ်တစ်ခုသဖွယ် လေ့လာပြီးမှ၊ ဗုဒ္ဓဘာ သာကို ပိုမိုကြည်ညိုလာခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်တော့် အတ္တနောမတိအရ၊ သဒ္ဓါတရားသက်သက်ဖြင့် မည်ကာမတ္တ ဘာသာဝင်တစ်ယောက်မဖြစ်လို။ ရတတ်သမျှ၊ လေ့လာစူးစမ်းရင်းဖြင့်သာ၊ ဗုဒ္ဓ၏ ဂုဏ်ရည်နှင့် ဓမ္မအနှစ်သာရ များကို ထိတွေ့ခံစားမိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက၊ ၎င်းအကျိုးကျေးဇူးများကို အစဉ်အဆက် သယ်ပိုးဆင့်ကမ်း လာသော သံဃာအသိုက်အဝန်း၏ ဂုဏ်နှင့် သက်စွန့်ကြိုးပမ်းမှုများကို သိနားလည်လာရသည်။\nဓမ္မဒေဿနာများ ထိန်းသိမ်းရေးတာဝန်၊ ကျင့်သုံးရေးတာဝန်၊ မြင့်တင်ရေးတာဝန်၊ ကျယ်ပြန့်စွာ ထိုးဖောက် ပျံ့ပွားစေရေးတာဝန်များကို ထမ်းဆောင်ရသည်မှာ သံဃာတော်များအတွက်၊ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ် ချေ။ ထိုတာဝန်များကို သီတဂူဆရာတော်ကြီးက ပီ လေးလုံး (4P ) ဖြင့် ဟောထားသည်။\nPropagation (ထိုးဖောက် ပျံ့ပွားစေရေး)\nစသည့် တာဝန်များကို သံဃာတော်များ နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော် ထမ်းဆောင်လာခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။\nထိုအကြောင်းက ကျွန်တော့်ကို ရဟန်းသံဃာတော်များအပေါ် ပိုမိုကြည်ညိုမှု ထက်သန်စေခဲ့သည်။ ထိုဝန်တာ များကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန်၊ ရဟန်းပညာရှိလည်းဖြစ်ပါမှ၊ စင်ကြယ်သော သူတော်စဉ်လည်း ဖြစ်ပါမှ သာသနာ ရေးဝန်များကို များများ ထမ်းနိုင်ကြလိမ့်မည်ဟုလည်း သတိရမိသည်။\nေဩာ်…. သာသနာ့အာဇာနည်များဆိုတာ ပညာရှိ သူတော်ကောင်းများပါ့လားဆိုတာ သတိထားမိလိုက်သည်။\nဤသို့လုပ်ဆောင်နိုင်သည်မှာ၊ သာသနာကို ထိန်းသော တရားကြောင့်ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုတရားကား၊ ဝိနယ ဝိနည်းသိက္ခာပုဒ်များ ပင်ဖြစ်သည်။\n• ထောင့်စေ့သော အခြင်းအရာ\n• ပြည့်စုံသော အခြင်းအရာ\n• မျှတသော အခြင်းအရာ\n• ညီညွှတ်သော အခြင်းအရာ\n• အကြောင်းအကျိုး ညီသော၊ ယုတ္တိကျသော၊ ယထာဘူတကျသော အခြင်းအရာ\n• ခေတ်မီသော အခြင်းအရာ\n• အရှည်မြော်မြင်သော အခြင်းအရာ\n• လက်တွေ့ကျသော အခြင်းအရာ\n• စိတ်၊ စေတ္တသိက်၊ ရုပ် တို့ တည်ကြည်ဖြောင့်မတ်ရာ တရားများကို ခံစားမိလိုက်သည်။\nဗုဒ္ဓသည် ဝိနည်း သိက္ခာပုဒ်များ ပညတ်ရာ၌၊ အကြောင်း ဝတ္ထု အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာ မပေါ်ခင် ကြိုတင်၍ ပညတ် တော် မမူ၊ အကြောင်းကိစ္စပေါ်မှ ပညတ်သည်။ ပညတ်လျှင်လည်း ငါ တကော မကော။ သံဃာ့ အစည်းအဝေး ခေါ်သည်။ ထို့နောက် ကြောင်းကျိုးညီစွာ စစ်ဆေးမေးမြန်းသည်။ အပြစ်တင်သင့်လျှင်၊ အပြစ်တင်ဝေဖန်၍ ဆုံးမ စကားဆိုသည်။ ထို့နောက် သင်ခန်းစာယူ၍ ဥပဒေအဖြစ် လိုက်နာရန် ပြဌာန်းသည်။ ထိုပြဌာန်းမှု၌ ဗုဒ္ဓသဘော ထားချည်းသာ၊ ငါ့စကား နွားရ ပြောဟောသည် မဟုတ်။ သံဃာထုက ပညတ်ထားထိုက်သည်၊ ပြဌာန်းထား သင့်သည်ဟု အယူရှိမှသာ၊ သံဃာ့သဘောနှင့်အညီ ပြဌာန်းသည်။\nဤအချက်သည်၊ ယနေ့ခေတ် ကမ္ဘာလုံးချီ ခေတ်စားနေသော လစ်ဘရယ်ဒီမိုကရေစီ၏ သဘောတရားများကို လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၅၀၀ ကျော်ကတည်းက ဗုဒ္ဓက လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့သည်ကို ထောက်ရှုနိုင်သည်။ ဒီမိုကရေစီ စံနှုန်းများသည် ဗုဒ္ဓသံဃာ့အစည်းအရုံး၌ ဓလေ့အဖြစ် စွဲမြဲနေပြီးဖြစ်သည်။\nထို့အပြင်၊ ဝိနည်း ဥပဒေများဟူ၍ အားလုံးကို ကန့်သတ် ချုပ်ချယ်သော အရာများချည်းဟု မမှတ်ယူရာ။ အချို့ သော ပုဒ်မများသည်၊ သံဃာ့အခွင့်အရေးအတွက် ပညတ်ပြဌာန်းထားသော သဘောကို တွေ့ရသေးသည်။ ဒီမိုကရေစီနိုင်ငံကြီးများတွင် နိုင်ငံကြီးသား စိတ်ဓာတ်၊ ပြည်သူ့နိတိ ကျင့်စဉ်များကို ပြဆိုရာ၌ အခွင့်အရေးနှင့် တာဝန် ဟူသော ထုံးနည်းကို ဘုရားဥပဒေတော်ကြီး၌ အကျယ်အလည်တွေ့ရနိုင်သည်။ အင်မတန် ခေတ်မီ သကိုးဟု ကျွန်တော့် စိတ်၌ ကြည်ညိုမိပြန်သည်။ စည်းကမ်းလိုက်နာရန် တာဝန်များ ပြဌာန်းထားသည်သာမက၊ ရသင့်သော အခွင့်အရေးများ မဆုံးရှုံးစေရန် ပြဌာန်းထားသော သိက္ခာပုဒ်များလည်း မျှတညီညွှတ်စွာ ပါဝင်လျက်။\nဗုဒ္ဓသည် ဝိနည်း ဝိနယကို မူအဖြစ် ထားခဲ့ပြီးပြီ။ မူများကို အသက်ဝင်အောင် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ ပညာရပ်ဆိုင်ရာ ဝေါဟာရအနေဖြင့်ဆိုရမူ၊ Law Enforcement နှင့် institutionalization လုပ်ငန်းစဉ်များကို စနစ်တကျ လုပ်ခဲ့ ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။\n• လူကို ခင်၍ မူကို ပြင်သော စနစ် ကို မတွေ့ရ။\n• လူကို ချစ်၍ မူကို ပစ်သော စနစ် ကို မတွေ့ရ။\n• လူကို မုန်း၍ မူကို သုံးသော စနစ် ကို မတွေ့ရ။\nအားလုံးကို တညီတညွှတ်တည်း၊ တပြိုက်နက်တည်း သက်ဝင်၊ အကျိုးခံစားရစေ၏။\nကောင်းသူကို ကာကွယ်ပေးခြင်း၊ ချမ်းသာစေခြင်း အကျိုးလည်းရှိ၏။ ဆိုးသူ/ ယုတ်သူကို နှိမ်နိုင်ခြင်း အကျိုး လည်း ရှိ၏။ ပစ္စုပ္ပန်၌ ချမ်းသာစွာနေရခြင်း အကျိုးလည်းဖြစ်၏။ အနာဂတ်၌ ချမ်းသာစွာနေရခြင်း အကျိုးလည်း ဖြစ်၏။ မကြည်ညိုသူကို ကြည်ညိုလာစေ၏။ ကြည်ညိုပြီးသားသူကို သဒ္ဓါတရာ ပိုမိုခိုင်မာလာစေ၏။ သူတော် ကောင်းတို့ အစဉ်တည်တံ့ရန် မွေးမြူခြင်းလည်း မည်၏။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို သိဒ္ဓိတင်ခြင်းလည်း မည်၏။\nဘုရားဥပဒေတော်ကြီးကို လေ့လာ၍ ….\n• မည်ကာမတ္တ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြစေ။\n• မိရိုး..ဖလာ ဗုဒ္ဓဘာသာဝင်အဖြစ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်ကြစေ။\n• ပညာ နှင့် သဒ္ဓါကို မျှခြေ ညှိနိုင်ကြစေ။\n• အနာဂတ်သာသနာ့ဝန်ကို ထမ်းနိုင်ရန် ကိုယ်ခံစွမ်းအား မြှင့်တင်နိုင်ကြစေ။\n• သာသနာတော် သန့်ရှင်းရေး အသိများ ရကြစေ။\n• ကိလေသာ အာသဝေါကို ကင်းချုပ်ရာကို အဝိဇ္ဇာတရားကို ဖြိုခွင်း၍ လွတ်မြောက်နိုင်ကြစေ။\nလူပုဂ္ဂိုလ်များအတွက်သာ ညွှန်း၍ ရီဗျူးရေးပါ၏။ (စာရေးသူ)\nနေ့လည် ၁၁း၅၀\n၁၉ / ၄ / ၂၀၁၇\nTagged Book Review, Buddhism, Janaka, Myanmar Book Review, The Rule of Buddha\nPrevious post ရှင်ဇနကာဘိဝံသ\nNext post ဂျူး (သို့မဟုတ်) ရာဇဝင်ထဲမှာ မောင့်ကို ထားရစ်ခဲ့သူ


ဂျူလီယာ | တစ်ဦးကရထား Save\nစာရေးသူ: Yulia Egudin\nနေအိမ် > Yulia Egudin\nစာဖတ်ချိန်:3မိနစ်များ ရထားပေါ်မှာ စားလို့အကောင်းဆုံး အစားအစာတွေက တကယ်ကို အရသာရှိလှပါတယ်။. များစွာသောရထား 5-ကြယ်ပွင့်နေရာထိုင်ခင်းများနှင့်ပထမဦးဆုံးအတန်းအစားအစားအစာပူဇော်သောကြောင့်. ဤလောက၏နာမည်ကြီးစားဖိုမှူးများကဖန်ဆင်းအစားအစာပါဝင်သည်. You are probably used to reading about the amazing food in train stations or beautiful…\nစာဖတ်ချိန်:3မိနစ်များ ကမ္ဘာပေါ်တွင်အရှည်ဆုံးရထားခရီးစဉ်သည်အလွန်ရှည်လျားသည်! ဤရွေ့ကားခရီးရက်ပေါင်းများစွာ ယူ. မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ၏အဖုံးကိုလို့ရပါတယ်. ဒါကြောင့်, ဤနေရာတွင်ဥရောပတိုက်တွင်အရှည်ကြာဆုံးယူသောခရီးများမှာ, အာရှတိုက်, သြစတြေးလျ, နှင့်အမေရိကန်. ဤဆောင်းပါးသည်ပညာပေးရန်ရေးသားခဲ့သည်…\nစာဖတ်ချိန်:3မိနစ်များ Bernina Express သည်ကမ္ဘာပေါ်တွင်အလှဆုံးရထားခရီးစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်. ပထမဦးဆုံးအနနေဲ့, Dombas မှ Andalsnes သို့ Rauma လိုင်းတွင် (နော်ဝေ), သငျသညျမြင့်ထိပ်၏အမြင်များကိုခံစားနိုင်ပါတယ်. ထို့အပွငျ, သငျသညျ Rauma ဖြတ်သန်းအဖြစ်သင်သည်တောင်စောင်းနှင့်ကုန်းပြင်မြင့်ကိုတွေ့မြင်နိုင်သည်…