Publicado por Lieschen - 13.11.07 0 comentarios\nNon resulta doado, por non dicir imposible, facer unha historia de Europa que prescinda do Café, ese local onde se degusta a infusión do mesmo nome e que durante máis de dous séculos foi unha verdadeira institución social, política e literaria. Así o cre George Steiner, quen recordou que o Café foi “un lugar para a cita e a conspiración, para o debate intelectual e para o chisme, para o flâneur e para o poeta ou o metafísico co seu caderno”. Steiner esquece que probablemente os primeiros en tomar asento no Café e os seus máis asiduos clientes foron os xornalistas.\nTampouco Antoni Martí Monterde, na súa recente Poética del Café, un suxestivo ensaio sobre a importancia destes espazos na modernidade literaria europea, concede moita atención a outros xornalistas que non sexan Addison e Steele, que fundaron o periódico The Spectator nas coffeehouses londinienses do século XVIII, e Mariano José de Larra, quen se instalou nas mesas do Café de Venecia ou nas do Príncipe para escribir, algo que, no Madrid do XIX e como el mesmo dixo, era tanto coma chorar. E, non obstante, é absolutamente inconcibible unha historia do xornalismo que prescinda do Café. Tan difícil resulta dilucidar se tería sido posible o xornalismo sen o Café coma se podería ter existido o Café sen o xornalismo, ata tal punto están trabadas a historia das dúas institucións, creacións ambas da burguesía e do liberalismo.\nO Café foi, dende o seu mesmo nacemento, un lugar de intercambio de noticias e rumores. E nel, por suposto, líase e comentábase a prensa. As autoridades axiña comprenderon que esta práctica era certamente subversiva e chegaron a prohibila en distintos países e momentos, como en España, cando se pretendeu evitar que circularan noticias sobre a Revolución Francesa. Mesmo antes de que triunfaran as revolucións liberais, o Café xa funcionaba como un ámbito de sociabilidade ó servizo da heterodoxia, no que se discutían e enfrontaban distintas opinións políticas. Coa liberdade de imprenta que España estrea en 1808, son lexión aqueles que fundan xornais que difundiron un “liberalismo de café”, segundo anotou Menéndez Pelayo. O diagnóstico do polígrafo era certeiro e o espanto co que o adobiaba, coherente co seu porfiado conservadorismo. Non é casualidade que algúns periódicos da época levasen na súa cabeceira a marca daquela relación, como o titulado El Duende de los Cafés; tampouco que algúns daqueles papeis adoptaran unha redacción en forma de diálogo, creando a ficción dun faladoiro. O liberalismo e a prensa contemporánea nacen e medran ó abeiro do Café e tamén á súa calor, literalmente, porque estes locais serviron de refuxio ós que fuxían dunhas casas, en xeral, inhóspitas e frías.\nOs xornalistas atoparon no Café, especie de parlamento minúsculo, un miradoiro dende o que contemplaron e retrataron a sociedade do seu tempo. Se o xornal, como sinalou Corpus Barga, é “un manómetro da tensión pública”, o mellor lugar para tomar o pulso á opinión foi, durante moito tempo, o Café. Os xornais foron escritos nos Cafés e non só deste xeito simbólico. Moitos xornalistas instaláronse a cotío nas súas mesas para escribir os textos que, máis tarde, os cuartilleiros ían recoller para levar ó prelo. E así, nalgúns dos seus escritos, detrás dun punto e aparte, cabe sospeitar unha longa pausa para a conversa que interrompe a redacción dun texto, logo retomada, ás veces, con cansazo e perdendo un pouco o fío, outras, con ideas novas que se toman prestadas da charla. Eran textos escritos baixo os efectos moderadamente excitantes da cafeína, subministrada polo café con leite que se facían servir acompañado por media torrada. Ben é certo que sempre houbo disidentes do café, partidarios de beberaxes máis fortes: exótica era a mediados do XIX a afección de Ortega y Munilla á cervexa e excesivo, segundo os maledicentes, o gusto de Mariano de Cavia polo viño. Faltaba aínda moito para que correra o whisky nas redaccións, cos seus inevitables efectos na prosa periodística.\nO Café, que no noso maxín sempre aparecerá representado con paredes vestidas de espellos, cadeiras tapizadas de veludo vermello un pouco desgastado e o fume da nicotina atafegando o ambiente, foi, pois, o escenario da vida xornalística española durante décadas e tamén o tema de centos de artigos que poderían compoñer unha voluminosa antoloxía. Julio Camba, nacido nun Café e que debía ó Café o mellor do seu espírito, segundo dixo del Ramón Gómez de la Serna, foi máis alá: ademais de escribir en abondosas ocasións sobre estes locais, atopou neles unha preceptiva para o seu traballo. “A música de café –pódese ler nun artigo seu de 1913- debe ser unha cousa así coma a literatura de café; é dicir, coma a literatura de periódico: fácil, amena e dixestiva. Un pouco mellor que o café; pero nunca completamente xenial. Debe acompañar a conversación sen interrompela, e non debe expresar xamais grandes ideas, porque as grandes ideas están fóra de lugar no café”. Son estas unhas frases que valen por todo un curso de redacción periodística.\nSegundo Camba, “os cafés deben ser amenos e os periódicos, entretidos”. A afirmación está datada no momento no que foi perceptible o declive do Café político, xusto ó mesmo tempo –e non por casualidade- que entraba en decadencia o xornal político, ampuloso e pretensiosamente grave, para facerse informativo e entreter doutro xeito o lecer dos lectores. A transformación era, en realidade, o inicio dunha agonía. A morte do Café foi tamén a morte dunha forma de facer xornalismo. Ou quizais foi ó revés. Fora como fose, antóllasenos difícil saber se aquel pasado romántico do Café e do xornalismo merece ser lembrado coa mesma nostalxia que provocou, cando botou o peche o madrileño Café de Platerías, a proposta –non atendida- do profesor José Altabella de trasladar a un museo o velador no que Cavia escribiu tantos dos seus artigos.\nIso si, nada ten que ver coa nostalxia por aquel pasado o desexo de que as cafeterías e bares de Lugo, a cidade onde nacín, sigan poñendo a disposición dos seus clientes a prensa do día, un costume xa perdido en tantas outras cidades. Sería lamentable que un futuro discípulo de Ánxel Fole tivese que escribir –como el o fixo no seu Cartafolio, por certo, mentres bebía un café descafeinado e unha copa de coñac- un catálogo de cousas xa desaparecidas pertencentes a un Lugo vello e que, entre elas, tivese que incluír o pequeno pracer de tomar un café en calquera dos establecementos da Praza Maior mentres se bota unha ollada ó mundo a través das páxinas dun xornal. Ese discípulo deberá anotar –así o faría o seu mestre- que no Café do Centro, polo ano sete, o café custaba pouco máis dun euro.\nLecer, Galicia Hoxe, 4 de novembro de 2007.\nEtiquetas: Anxel Fole, Corpus Barga, Galicia Hoxe, Julio Camba, Mariano de Cavia, Mariano José de Larra, Ramón Gómez de la Serna, República del Café\nOs xornais andan a voltas coa historia do ladrón da Biblioteca Nacional. Pero eu xa perdín o interese por ela, que nunca estivo relacionado coas consecuencias políticas do episodio, senón coa personalidade do ladrón. As primeiras noticias falaban da desaparición dun conxunto de valiosas láminas con ilustracións cartográficas que foran subtraídas dunha sala accesible só ós investigadores. Daquela cabía preguntarse quen era aquel douto ladrón e que irrefreable e escuro ímpeto levouno a cometer o roubo. Podíase sospeitar dun ávido bibliófilo que era quen de enfrontar os riscos da tarefa con tal de saciar un incontrolado impulso de posesión duns documentos polos que acaso viña devecendo dende moito tempo atrás e que debían de ter para el un valor e un significado sobranceiros. Quizais deseñara coidadosamente o seu plan ou se cadra fora nunha arroutada cando levou a cabo o espolio, aproveitando unha ocasión propicia e inesperada. Fantasiamos co momento en que saíu da biblioteca sabéndose dono do prezado ben e xogamos a imaxinar a ansiedade que tería que dominar antes de poder gozar en soidade del.\nDe seguida fomos informados de que para apoderarse do seu botín tivo que mutilar dez libros antigos, entre eles unha edición da Cosmographia de Ptolomeo. E este dato comezou a desmontar as nosas fantasías, coas que casaba mal un impenitente bibliófilo capaz de danar o obxecto da súa paixón. A nosa inxenuidade perdeu xa toda coartada ó destaparse que o móbil do roubo era económico e que, de feito, algúns dos mapamundis foron axiña vendidos en Sidney e Nova York. Foi deste xeito como o extraordinario caso do ladrón da Biblioteca Nacional, convertido en tal por unha desordenada bibliofilia, veu a ser a vulgar historia dun caco ilustrado, pero caco, no fin de contas.\nQuedaba así desactivada calquera posibilidade de certa simpatía polo ladrón, como a que inspirou a Unamuno Bartolomé José Gallardo, aínda hoxe recordado, amais de pola súa relevancia como liberal exaltado na primeira metade do século XIX e como escritor de talento satírico vertido en panfletos e papeis periódicos, pola súa desmedida “afección” ós libros alleos. “¿Ajenos?”, puxo en dúbida Unamuno, “más bien de libros mostrencos, de libros sin verdadero dueño, de libros que andaban perdidos por archivos y bibliotecas. Y así como creemos que el violín debe ser del que mejor lo sepa tocar, algo parecido creemos respecto del libro. Son los bibliopiratas los que impiden que ciertos libros se pierdan”. Para Unamuno, este traballo salvador era o que redimía a Gallardo dos seus pecados como destro espoliador de bibliotecas públicas e privadas. Agora ben, como no pecado adoita ir a penitencia, non está escrito o que debeu de sufrir cando o 13 de xuño de 1823, fuxindo do avance das tropas da Santa Alianza, perdeu os seus manuscritos e mailos tesouros bibliográficos reunidos empregando mil enxeñosas mañas. Tampouco está escrito, nin explicado, como o personaxe, precedido sempre pola súa fama de “caco, cuco, faquín y bibliopirata”, como lle chamou Estébanez Calderón, chegou a ser nomeado bibliotecario das Cortes de Cádiz, cargo que volveu a ocupar intermitentemente coincidindo con distintos momentos de goberno liberal. Era como darlle as chaves do ceo ó mesmo demo.\nDende aquel día de San Antón en que tivo que chorar a perda da súa biblioteca, tentou refacela. De calquera libro ou manuscrito raro que atopaba, el aseguraba que tiña pertencido á súa biblioteca, co que agrandaba a súa lenda ou simplemente xustificaba novos furtos. A morte sorprendeuno en 1852 na viaxe de regreso de Valencia, a onde se trasladara coa intención de mercar unha biblioteca. Segundo Menéndez Pelayo, Gallardo morreu “impíamente, como había vivido”. Non sabemos se don Marcelino se refería ó acérrimo anticlericalismo deste heterodoxo ou se quizais lle constaba ó documentado polígrafo que Gallardo non logrou facerse coa colección de libros, pero que aproveitou a ocasión para, fiel á súa reputación ata o derradeiro momento, arramplar con algún cobizado volume. Si sabemos que os materiais reunidos durante unha vida dedicada ó ladroízo serviron para a publicación, en 1863, dun Ensayo de una biblioteca española de libros raros y curiosos, recoñecido como un fito da historiografía literaria e cultural.\nQuen non gusta dos contos de piratas? Será por iso que a historia garda memoria deste cuco de Gallardo, mentres relega a unha gris posición a outro bibliotecario das Cortes, Ortiz de Burgos, que desempeñou o cargo nos días da II República e que aparece evocado nas memorias de Emilio González López como un home de paz en guerra con aqueles que esquecían devolver os libros que tomaban prestados. Por motivos políticos –era un home de ideas conservadoras- e polo celo posto no seu traballo –o que amolaba a máis dun lector-, no inicio da guerra civil foi perseguido por unha comisión depuradora, creada no Congreso, que pretendía afastalo do seu posto. González López lembrou que a súa intervención foi decisiva para evitalo, o que era tanto como salvar a Ortiz de Burgos das patrullas que andaban á procura dos inimigos da causa republicana e, de paso, algúns libros da institución das gadoupas dos piratas que a frecuentaban. A González López doeríalle saber que non se salvaron as coleccións de Pravda e Izvestia dos anos trinta. Cóntame a cronista parlamentaria María Antonia López Cano que a biblioteca do Congreso non garda hoxe aqueles xornais soviéticos ós que se tiña subscrito por indicación do deputado coruñés, quen os empregaba para estudar ruso, lingua que chegou a dominar ata o punto de facer algunha tradución. Descoñecemos se aqueles periódicos foron obxecto da rapina dalgún descendente de Gallardo, dunha purga franquista ou se pasaron a engrosar os fondos da hemeroteca doutra entidade.\nFalta o desenlace da historia do ladrón da Biblioteca Nacional. Temos o crime, aínda non o criminal –en liberdade, cando escribo- e xa se está a falar do castigo. Polo de agora, en Arxentina só está imputado por un delito menor de venta de bens alleos que non o levaría ó cárcere. En calquera caso, esta sería mil veces preferible á condena decretada por unha inscrición na biblioteca dun mosteiro barcelonés: “Para aquel que roba, o pide prestado un libro y a su dueño no lo devuelve, que se le mude en sierpe en la mano y lo desgarre. Que quede paralizado y condenados todos sus miembros. Que desfallezca de dolor, suplicando a gritos misericordia, y que nada alivie sus sufrimientos hasta que perezca. Que los gusanos de los libros le roan las entrañas como lo hace el remordimiento que nunca cesa. Y que cuando, finalmente, descienda al castigo eterno, que las llamas del infierno lo consuman para siempre”. Maldición arrepiante que podería adoptar a Biblioteca Nacional para tentar protexer o seu patrimonio, aínda que sospeito que tería escasa forza amedrentadora e disuasoria tanto para bibliopiratas da liñaxe do erudito Gallardo, coma para biblioclastas da estirpe do ladrón dos mapamundis de Ptolomeo. Uns e outros non son supersticiosos. Ou si, pero cadansúas supersticións son ben distintas ás invocadas por aquela espantosa imprecación contra os cucos cacos.\nLecer, Galicia Hoxe, 28 de outubro de 2007.\nEtiquetas: Bartolomé José Gallardo, Bibliotecas y lectores, Emilio González López, Galicia Hoxe, Miguel de Unamuno\nEn 1990, cando estaba comezando os meus estudos de xornalismo, Claudio Rodríguez Fer animoume a ir entrevistar a Borobó. Moi aplicada, lin algúns dos seus últimos artigos, recollín certos datos da súa biografía, preparei unhas poucas preguntas e merquei a miña primeira gravadora. Aprestada con esta pobre equipaxe, fixen a entrevista. Porque Raimundo García Domínguez, Borobó, aceptou converterse nun sufrido entrevistado que contestou con paciencia ás miñas torpes preguntas e desbaratou xenerosamente comigo a súa memoria de xornalista.\nDaquela andaba a publicar os primeiros volumes dos Papeles de Borobó nos que recollía unha escolma dos seus escritos xornalísticos que el, con envexable sentido do humor, chamaba Corpus Boroborum. Vendo o plan de edición destes libros, chamoume a atención que gran parte deles estiveran dedicados á historia e pregunteille de onde viña ese interese. Borobó, que a esas alturas xa debía de estar avisado das miñas ignorancias, ficou calado uns intres, de seguro sorprendido pola nova mostra de inxenuidade. Finalmente respondeu, quizais sen fe en que a súa entrevistadora entendera moito, que se doía de non ter cultivado todo o que quixera esa afección pola historia e engadiu, apuntando ós vínculos que para el eran evidentes: “o xornalismo é a historia de cada día”. O mellor que puiden resumín a nosa conversa e o resultado foi publicado en El Correo Gallego. Alí quedou o rastro da miña estrañeza polo senlleiro caso de quen conxugaba dúas vocacións que eu cría que eran incompatibles e excluíntes.\nA miña vocación tiña que ver cunha pregunta polo presente e a resposta prometíama o xornalismo. A historia era unha distracción todo o amena que se queira, pero unha distracción á fin e ó cabo, porque me apartaba da miña preocupación pola actualidade. Como o xeofísico do exemplo que Marc Bloch pon na súa Apoloxía para a historia, estimaba, atendendo só ós miriámetros, máis determinante a influenza da lúa que a do sol sobre a Terra. Aínda non comprendera que a eficacia dunha forza non se mide só pola distancia. Non son capaz de datar o momento en que me decatei de que todas as preguntas polo presente condensábanse nunha soa: por que? Quizais foi daquela cando advertín que o sol é indispensable para a vida terrestre, malia a distancia que nos separa del; se cadra daquela comezou a esvaecerse a tallante e rotunda separación que eu establecía entre o xornalismo e a historia.\nNo mellor xornalismo, di Ryszard Kapuscinski en Os cínicos non serven para este oficio, amais dunha descrición do acontecemento, aparece a explicación do por que do sucedido, das causas e precedentes. A crónica periodística precisa, pois, da historia, como advirte o xornalista polaco, quen foi especialmente sensible a esa esixencia pola súa formación como historiador. Kapuscinski afirmou que todo xornalista é un historiador, estuda a historia no momento mesmo do seu desenvolvemento e, xa que logo, require a sabedoría, os coñecementos e maila intuición do historiador. Mesmo fixo a provocadora confesión de que na súa maleta de correspondente no estranxeiro viaxou sempre un exemplar das Historias que escribiu, hai dous mil cincocentos anos, Heródoto, a quen consideraba un mestre capaz de ditar leccións válidas para o seu traballo diario.\nAquela moza que entrevistou a Borobó percorreu un longo camiño ata facer a obvia descuberta de que só podemos comprender plenamente o presente á luz do pasado. Pero o traxecto talvez preparouna tamén para entender cabalmente a Edward H. Carr cando insistía en que o pasado só resulta intelixible á luz do presente ou a John Lewis Gaddis cando defende que é o historiador o que impón o significado ó pasado e non á inversa. A historia que me interesa é a que xorde como resposta ás preguntas e inquedanzas do presente, que pescuda no pasado para atopar claves que permitan unha comprensión máis fonda do que somos hoxe. Disque o historiador belga Henri Pirenne, nunha viaxe a Estocolmo, quixo que a súa primeira visita na cidade fora ó recentemente estreado edificio do concello. Xustificando a súa decisión, dixo: “Se eu fora un anticuario só me gustaría ver as cousas vellas. Pero son un historiador e por iso amo a vida”. Os historiadores que conseguen seducirme son os que, lonxe de converterse en anticuarios que amorean erudicións en balde, constrúen o seu relato despois de mirar ó seu arredor e iso, aínda que non se faga explícito, proporciona sentido ó seu traballo e unha singular elegancia ós seus xuízos.\nMarc Bloch cría tan inútil aspirar a entender o presente ignorando a historia coma teimar en comprender a historia se non se sabe nada do presente. Ese diálogo entre o presente e o pasado é esencial no traballo de xornalistas e historiadores. Os xornalistas non poden prescindir da historia, parece claro. Os historiadores non poden prescindir do xornalismo, o que non sempre resulta tan evidente. Non digo con isto que os papeis amarelados que gardan as hemerotecas poidan ser unha das fontes manexadas polos profesionais da historia, como de feito o son dende hai tempo. Refírome á necesidade de que os historiadores, que en moitos casos adoitan a mirar por riba do ombro ós xornalistas, cobren conciencia de que as preguntas que guían os seus estudos nacen –deben nacer– das preguntas que fai a nosa sociedade ó pasado e que esas preocupacións son reflectidas e, ás veces, creadas pola crónica periodística de cada día. Dándolle a volta á frase de Kapuscinski, voume a atrever a dicir que todo historiador é un xornalista.\nCando din por rematada a miña entrevista a Borobó, este regaloume un dos seus libros cunha dedicatoria na que expresaba o seu desexo de que o “ vicio do xornalismo” non me abandonara endexamais. Lamento ter desaproveitado algunha ocasión posterior para facerlle saber que persevero no vicio do xornalismo, que hoxe se confunde co vicio da historia. O que, de certo, nunca atoparía é a decisión para dicirlle que á moza que o entrevistou gústalle crer que está curada dalgunhas das súas ignorancias e de todas as inxenuidades, grazas a esas escolas de escepticismo que son o xornalismo e a historia.\nLecer, Galicia Hoxe, 21 de outubro de 2007.\nEtiquetas: Claudio Rodríguez Fer, Galicia Hoxe, Raimundo García Domínguez (Borobó), Ryszard Kapuscinski\nLois Tobío, ó evocar os seus anos de estudante en Santiago de Compostela, lembrou a maioritaria oposición universitaria á ditadura de Primo de Rivera. En claustros e cafés, estudantes e profesores devoraban a prensa que estaba en contra do réxime, nomeadamente El Sol, onde buscaban as firmas de Moreno Villa, Ortega y Gasset y Félix Lorenzo, Heliófilo. Aqueles artigos reflectían e alimentaban o seu propio descontento político, como tamén o facían as caricaturas de Luis Bagaría, sempre na privilexiada primeira páxina do diario madrileño. Cando escribiu as súas memorias, Tobío aínda non esquecera o teimudo exercicio, compartido cos seus compañeiros, de tentar dexergar a críptica mensaxe que se agochaba nos seus “Dibujos para almohadón”. Tratábase de supostos patróns de bordados, xogos de flores, bolboretas, paxariños e arabescos, inocentes en aparencia, pero nos que todos sospeitaban unha tremebunda crítica á ditadura. En efecto, así era, aínda que resultara difícil, cando non imposible, desentrañala. Era a estratexia coa que Bagaría intentaba burlar a censura previa. Con ela e co seu executor, Celedonio de la Iglesia, mantivo un formidable duelo durante anos, adiviñado polo propio Bagaría nunha temperá caricatura de 1923 na que aparecía Don Quixote dicindo aquilo de “con la Iglesia hemos topado, Sancho”. Era evidente o xogo co apelido do censor que, de certo, non se ía mostrar disposto a permitir os que consideraba excesos do debuxante catalán.\nRecentemente, en Madrid, foi posible volver a romper a cabeza tentado descifrar a lectura intencionada que propoñían os “Dibujos para almohadón”, porque algúns da serie integraban a magnífica exposición dedicada á obra de Bagaría que organizou a Fundación Mapfre baixo o título Bagaría en El Sol. Política y humor en la crisis de la Restauración. O catálogo editado para a ocasión libéranos a preguiceiros pouco perspicaces de ter que aplicarnos ó traballo de interpretar o que eran verdadeiros xeroglíficos e permítenos gozar dunha escolma representativa da obra do caricaturista entre os anos 1917 e 1931. Agás aqueles “almohadones”, a meirande parte das súas viñetas son unha aberta, directa e transparente crítica á “vella política” da Restauración, en sintonía coas ideas de Ortega y Gasset e co espírito do xornal que a ambos acolleu e que foi fundado por Urgoiti. Pero a filiación orteguiana das ideas de Bagaría, con ser importante, non abonda para explicar toda a súa obra; mesmo subliñar ese aspecto pode esmagar algunhas das súas singularidades ideolóxicas e, dende logo, non permite aprehender a condensación de arte, humor, política e xornalismo que hai no seu traballo.\nBagaría quixo ser pintor na súa xuventude, naqueles días de Els Quatre Gats cando trabou amizade con Ramón Casas, Santiago Rusiñol ou Isidre Nonell. Se cadra a súa indisciplina -chegou a ser preciso encerralo baixo chave para que cumprira a obriga da viñeta diaria- e as servidumes da vida bohemia que arrastrou por cafés e tabernas incapacitábano para ser un pintor dos considerados serios. Ou quizais sería máis atinado pensar que Bagaría chegou ó xornalismo e á caricatura porque entendía, como el mesmo dixo, que “el arte por el arte es una especie de vicio solitario” e porque aspiraba, como soubo ver Jean-Louis Forain, a que o seu traballo fora un axente de transformación da sociedade. O recoñecemento que obtivo non foi empezo para que, nalgunha ocasión, se lamentara de ter traizoado aquela primeira vocación: “¿Pero es que no había en mí algo más que un periodista de la imagen? ¿No había en mí un pintor? ¿No había en mí un estilista de la línea? ¡Oh, el periodismo, el periodismo, la obligación de la caricatura diaria, del comentario burlesco a la necedad del momento!”. Este tipo de declaracións non obstaron para que Bagaría reivindicara o valor da caricatura. Non aceptaba que fora considerada unha traballo menor, porque tiña, para el, “la dignidad de las comedias de Molière”, tratábase de “un arte profundamente humano, que exige todos los recursos y condiciones de las artes plásticas” e algo máis. Para o caricaturismo político, segundo afirmou en 1930, non abondaba con saber debuxar, precisábase, a maiores, calidades que nada tiñan que ver coa técnica e todo cunha peculiar sensibilidade: “Es necesario tener el corazón a la intemperie. Así el corazón del dibujante pasa a ser el corazón del pueblo. De este modo, el dibujante llora cuando llora el pueblo y ríe cuando el pueblo está gozoso”.\nPois ben, ese compromiso co home, baseado nun ideal de xustiza e fraternidade, foi no que militou Bagaría. Del nace a permanente actualidade das súas viñetas, a pesar de estar dedicadas a unha tarefa, en aparencia, caduca como o é a glosa política do día. A crítica á Restauración é, en realidade, unha crítica ós mercadores do poder –naqueles que foron e debuxou Bagaría vemos retratados os que hoxe son- e esa censura é máis corrosiva canto máis se achega ó sufrimento que aqueles inflixen ós máis débiles –os mesmos en tódolos tempos. Este humanismo é que o explica o seu radical pacifismo. A diferenza de moitos intelectuais do primeiro terzo do século XX que xogaron coa idea de que a guerra podía ser un “don do ceo”, Bagaría ve nela o máis fero e brutal atentado contra o home e, xa que logo, as súas caricaturas máis implacables son aquelas que abominan do militarismo, do colonialismo, dos patriotismos belixerantes e da guerra, de tódalas guerras. Un escepticismo piadoso, unha combinación de falta de fe na bestial condición humana e unha aproximación sentimental ás vítimas, guía o seu lapis. Agora ben, esta actitude non impide a Bagaría empregar a súa personaxe Juan Español como espello ante o que obriga a colocarse a unha sociedade que ten que contemplarse tamén nos seus defectos e abulias.\nBagaría foi facendo a súa obra á beira da charca, que nas súas viñetas representa o empantanado lamazal que era a política española da Restauración, ou sentado á sombra da milgrandeira, árbore na que simbolizou a monarquía, mentres agardaba a que os seus froitos maduraran e caeran. A guerra civil tronzou a fe posta na capacidade do seu traballo como axente de cambio social, que quizais quedara fortalecida trala proclamación da II República pola que tanto tiña loitado. Bagaría puido ver e sufrir de preto a guerra e as súas consecuencias, aquelas que obsesivamente denunciara nos seus debuxos. Un dos derradeiros, datado en 1940, o ano da súa morte, foi un autorretrato no que Bagaría chora, mentres sostén diante da faciana unha máscara do teatro clásico rindo. É a plasmación gráfica da grande dor que hai sempre debaixo do humorismo, segundo rezaba a cita de Mark Twain que Castelao colocou ó fronte de Un ollo de vidro.\nBagaría foi un caricaturista co corazón á intemperie, quizais por iso entendeu tan ben a Castelao, a quen debuxou o día da súa primeira intervención parlamentaria co corazón esgazado e sangrante polo seu pobo, condenado á emigración; e a quen caricaturizou en 1936, en vésperas da guerra que ía levar a ámbolos dous debuxantes ó exilio, cun corazón na man. Non era posible mellor retrato do galego, nin tampouco maior eloxio.\n[Castelo, por Bagaría (1931)]\n[Castelao y Bagaría, "el caricaturista salvaje", dialogando (1936)]\nLecer, Galicia Hoxe, 14 de outubro de 2007.\nEtiquetas: Castelao, Félix Lorenzo, Galicia Hoxe, Lois Tobío, Luis Bagaría, Mark Twain\nCorpus Barga asegurou, sen demasiada convicción, que foi o político Francisco Silvela quen pronunciou, por vez primeira, a coñecida frase sobre o verán na capital española: “Madrid en verano y sin familia, Baden-Baden”. A sentenza, como todas as que se fan célebres, non ten unha única atribución, senón que foi adxudicada ó suposto enxeño de moitos outros. Nada importa quen poida presumir da paternidade da comparación da cidade do Manzanares coa estación balnearia alemá; tampouco que unha indisimulada mostra de orgullo castizo inspirara a frase, porque esta converteuse antes no consolo daqueles que se vían obrigados a ficar en Madrid durante a época estival que nunha incitación a desistir de facer planes para fuxir da cidade durante a abafante fogaxe do mes de agosto. Nos anos finais do século XIX e primeiros do XX, os que podían, trasladábanse durante as vacacións estivais a poboacións costeiras do Cantábrico. “De San Sebastián a Santander –escribiu tamén Corpus Barga- se extendía el veraneo de primera”, e esas dúas cidades, en concreto, gozaban do prestixio que lles proporcionaba o feito de seren elixidas pola familia real para pasar os meses de estío. A prensa da época adoitaba enviar a elas a algún xornalista que, como os que hoxe chegan cos calores propios da estación a Palma de Mallorca, Marbella ou Sotogrande, tiña a misión de escribir sobre “un tema tan inconsútil como el veraneo”. A cita é de Wenceslao Fernández Flórez quen tivo que enfrontarse a esa rutina periodística nos inicios da súa carreira.\nFoi no mes de agosto de 1917 cando recibiu o encargo do xornal madrileño para o que traballaba, ABC, de viaxar a Santander e Donostia. A experiencia foi o inicio da forxa do seu inconfundible estilo periodístico, porque daquela aparcou a ampulosa e pretensiosamente solemne prosa que cultivaba: “En presencia del trivial fenómeno del veraneo –lembrou el mesmo-, vi cuánto había de ridículo en aquella competencia lírica de los cronistas frente a temas tan superficiales, y opté por aplicar a estos una expresión sin solemnidad, más divertida y punzante, caricatural”. O coruñés asociou o descubrimento do humor como un dos resortes fundamentais da súa obra periodística a aquela experiencia como correspondente estival, ás crónicas escritas aquel verán: “Fueron las que me abrieron bruscamente el camino y las que me enseñaron el mío”.\nO artigo que inauguraba a serie e que permite facerse idea do ton de toda ela estaba dedicado á choiva que cae en Santander á chegada do cronista. O efecto humorístico conséguese a partir da idea de que é a propia cidade a que está a provocar as torrenciais chuvieiras coa pretensión de convertelas en reclamo turístico. O humor e maila implícita reflexión sobre os esforzos da cidade por dar publicidade os seus encantos e xustificarse como destino turístico salvan o artigo de converterse nunha peza do peor costumismo sobre un tema, o das inclemencias climáticas, recorrente na prosa periodística daqueles xornalistas estivais. Cómpre lembrar que só dende catro anos antes, cando a familia real estreara o pazo da Magdalena, Santander facía a competencia a Donostia como capital do veraneo monárquico. Naquel primeiro artigo, Fernández Flórez descubre pois que a pretensión de Santander de emular e rivalizar coa cidade vasca pode dar moito de si e non dubidará en explotalo.\nDonostia si tiña a tradición turística á que aspiraba Santander. Quizais por iso, o traballo do cronista aínda era máis difícil nesta cidade. Fernández Flórez sabía que a novidade dos seus artigos non podían ser os asuntos tratados, porque a praia da Concha, o casino ou as pulgas que martirizaban ós turistas, formaban parte do trillado repertorio do perfecto cronista donostiarra e das expectativas dos lectores. Así, o coruñés toma eses temas como escusas para realizar exercicios de estilo. Fernández Flórez foi relevado en setembro por Julio Camba, enviado polo mesmo xornal coa mesma misión que aquel. Camba sabe que a cidade ten unha ducia de temas literarios que, ademais, xa foron tratados polo seu compañeiro e aplicándolles un humor que el mesmo manexa con mestría. Minte cando di nun artigo que chegou a pensar en tornar a Madrid tras comprobar que non quedaban crónicas por facer. Nun verdadeiro tour de force, Camba vai escribir non o seu artigo sobre o casino da cidade, senón que lle vai dedicar ata sete textos, incluídos case todos en La rana viajera. E aínda que é ben sabido que as comparacións son odiosas, Camba gaña, na miña opinión, a un Fernández Flórez fresco, pero cun estilo aínda por madurecer que, ás veces, parece asemellarse ó de Luis Taboada en Portugal en broma. En calquera caso, unha estraña nostalxia dun pasado non vivido sentimos ó pensar naqueles tempos nos que a lectura da prensa deparaba eses duelos entre dous formidables xornalistas e deles consigo mesmos. Só coñezo Baden-Baden por fotos do seu pasado máis glorioso, así que non me atreverei a dicir que Madrid, este verán, Baden-Baden. Agora ben, o certo é que as temperaturas foron moito máis soportables do habitual, pero, a cambio, a prosa periodística dos correspondentes estivais foi máis abafante, plúmbea e aburrida que nunca. Xa se sabe: cando non hai temas orixinais, nótase máis a falta de estilo. Grazas que xa está aquí o outono, aínda que non faltará quen nos espete o artigo das castañeiras madrileñas.\nLecer, Galicia Hoxe, 30 de setembro de 2007.\nEtiquetas: Galicia Hoxe, Julio Camba, Luis Taboada, Madrid, Wenceslao Fernández Flórez


Para salvar o sistema público de apoio agrario - Praza Pública\nSábado 22, Novembro 2014 | Economía\t| 1\nPara salvar o sistema público de apoio agrario\nOs profesores da Escola Politécnica Superior de Lugo láianse de que cada vez reciben menos estudantes\nVeñen de publicarse novas que reflicten a profunda crise que atravesa a Universidade en Lugo. Os profesores da Escola Politécnica Superior de Lugo láianse de que cada vez reciben menos estudantes. No Centro de Investigación Agrarias de Mabegondo denuncian o recorte de persoal investigador que obriga a rexeitar oportunidades de investigación. Nos centros de formación e investigación agroforestal de Sergude e Guísamo, as alumnas e alumnos que demandan un ensino de calidade esmorecen mentres desmantelan as infraestruturas. E mesmo os axentes de extensión agraria alertan de que o servizo morre porque non se cobren as vacantes de persoal. Todos sinalan as políticas da Xunta: por ineficaz, polo seu desprezo e pola falta de sensibilidade coa investigación, a formación e o asesoramento. Máis non é só desinterese, ou descoido, ou pouco coñecemento do sector agrario nin do forestal. O que en realidade hai detrás é unha estratexia para desarmar toda a dotación pública de apoio agroforestal. O obxectivo, abrir novos nichos de negocio no rural á iniciativa privada.\nNo Centro de Investigación Agrarias de Mabegondo denuncian o recorte de persoal investigador que obriga a rexeitar oportunidades de investigación\nEn Lugo, Mabegondo, Sergude, Guísamo e outros sitios recollín de primeira man exemplos de como se executa esta plan a partir de dous eixos: os recortes económicos e os recortes de persoal. Isto é parte do que me contaron: a partida de capacitación agraria descendeu un 31% nos orzamentos de 2014; no centro de Mabegondo reduciuse nun 36% o persoal investigador entre o 2012 e o 2013; en Sergude pechan un ciclo formativo, o de xestión de empresas agrarias –quen queira e poida terá que optar pola oferta privada- e en Becerreá pechan o de xestión e aproveitamento da natureza -xa non hai oferta para esta formación en toda a provincia de Lugo-; en Guísamo, os alumnos dun ciclo estiveron sen profesor dende febreiro a xuño, 15 horas semanais perdidas; na universidade as pólas agroforestais teñen cada ano menor demanda e –temen os docentes- este será o argumento esgrimido para forzar novos peches... Pos suposto, esta táctica ten consecuencias. A eliminación da investigación e dos servizos de extensión agraria deixan en mans do sector privado -é dicir, dos que venden sementes, fitosanitarios e adubos- o labor de consello ás explotacións. Isto vai condicionar o modelo que se desenvolverá no rural e significará modelos alleos e non adaptados a este país, que desprezan o coñecemento adquirido de labregos e labregas e que se producen a través da docencia e da investigación privadas.\nÉ urxente salvar a estrutura de apoio público ao sector, a universidade, a formación, a investigación vinculada ao rural, para que en Galiza se poida vivir dignamente da agricultura e do monte\nÉ urxente un cambio radical. É urxente salvar a estrutura de apoio público ao sector, a universidade, a formación, a investigación vinculada ao rural, para que en Galiza se poida vivir dignamente da agricultura e do monte.\nDe nada valería que houbese un sistema público de investigación e asesoramento potente, se está ao servizo de intereses alleos da maioría, ao servizo da agroindustria\nÉ preciso un plan de impulso que reforce os centros de investigación públicos con recursos económicos e humanos -ben formados nas universidades e centros públicos-, que contrate persoal para as oficinas de extensión agraria e que apoie aos labregos e labregas -e a quen se queira incorporar- e que xestione o día a día do Banco de Terras de Galiza. Facer da universidade un actor útil e protagonista para o rural, ao cabo.\nPero un sistema público de por si, non arranxa as cousas. É dicir, de nada valería que houbese un sistema público de investigación e asesoramento potente, se está ao servizo de intereses alleos da maioría, ao servizo da agroindustria, e polo tanto a condición previa e indispensable e que sirva para un modelo de agricultura local e sustentable e onde a voz das persoas que viven da agricultura, que viven no rural sexa a que máis ordene.


Tipos de interese | FXCC\ncasa / Comercio / Ferramentas de Forex / Taxas de interese\nOs tipos de interese básicos nos bancos centrais poden ter un efecto crítico no noso rendemento comercial. Nesta táboa proporcionamos unha lista completa de todas as taxas básicas fundamentais, relacionadas con todos os bancos centrais mundiais.\nSe se anunciase un cambio de taxa por, por exemplo, calquera dos catro principais bancos centrais: o BCE, o Banco de Xapón, a Fed e o Banco de Inglaterra do Reino Unido, entón o axuste podería afectar drasticamente o rendemento dun par de moedas.\nExemplo: Digamos que a Fed revela un aumento de 0.25% nos tipos de interese de EE. UU., Entón teoricamente o dólar subirá fronte ao seu principal e moitos dos seus compañeiros menores. Os investimentos volverán ao dólar, xa que se xulga que ofrece unha taxa de interese máis elevada.\nEn termos simples, se só estás interesado por 0.5% nunha conta de aforro, entón o investimento en dólares, nun vehículo de aforro de dólares baseado en Estados Unidos cunha taxa 0.75%, é percibido como máis valioso e podería resultar un investimento máis rendible. .\nHai tamén outras consideracións sobre as taxas básicas dos bancos centrais, por exemplo, a oportunidade de explotar o que se denomina "portar oportunidades comerciais".\nAcomodación de comercio é unha estratexia pola que un investidor vende unha certa moeda, cun tipo de interese relativamente baixo e utiliza os fondos para adquirir unha moeda diferente, o que está a producir un tipo de interese máis elevado. Un comerciante que usa esta estratexia tenta capturar a diferenza entre as tarifas. Esta diferenza pode a miúdo ser substancial, dependendo do nivel de alavancagem aplicado. Asistimos a exemplos simples do comercio de mercados no noso mercado forex spot; se pensamos que o dólar subirá fronte ao euro, entón teremos un descenso de EUR / USD.\nIndependentemente das ganancias a curto prazo que se poidan obter como se aplica un axuste do tipo de interese do banco central, as ganancias a longo prazo por parte de investimentos que a miúdo se consideran comerciantes de swing ou "comerciantes de posición" son altamente sensibles á taxa de interese de base decisións dos bancos centrais. Este tipo de comerciantes especializados só pode revertir ou manter as súas posicións a longo prazo en varios pares de moedas, en relación cos axustes dos tipos de interese. Poden colocar poucos comercios por ano e só negociar cando un banco central modifica as súas taxas de interese.\nEsta ferramenta é accesible a través do noso Hub de comerciantes para os titulares de contas FXCC.\nIngresar para acceder ao noso Ferramentas de negociación GRATIS\nPara solicitar as túas ferramentas gratuítas, simplemente accede ao Traders Hub lido\nTermos e condicións e faga a súa solicitude.\nObter os tipos de interese do banco central


O milagro da Milagrosa (Lugo) | Galicia Digital\nO milagro da Milagrosa (Lugo)\nLugo non superou cara a fóra a barreira da muralla ata finais do século XIX, e moito tempo despois a denominación Lugo estaba reservada para o recinto amurallado, e a xente da Milagrosa, de Lamas de Prado ou Camiño Real non hai moitos anos que decía Vou a Lugo cando acudía ó centro da cidade.\nA Milagrosa ven de cumprir medio século como parroquia, que é a unidade básica de poboación que temos en Galicia. Somos parroquia na Milagrosa, por encima de calquera outra consideración, que se no rural sempre foi a unidade de xurisdicción e convivencia, aquí non se fixo máis ca trasplantar a fórmula.\nNos anos setenta deuse en pensar que parroquia eran todas as de Lugo, e A Milagrosa debía definirse doutro xeito supostamente superior. E demos en chamarlle Distrito. E mesmo hai un Distrito Bar funcionando desde hai moitos anos, que responde ás ánsias dun tempo que ao final foi pasando e hoxe fálase da Milagrosa como unidade, sen mencionar o seu carácter administrativo, político ou relixioso, porque xa está perfectamente consolidada como entidade vital.\nPero medio século para unha cidade é pouco tempo, e habitamos unha zona moi nova, como se desprende do que dicía Cunqueiro hai arredor de medio século: Desde San Fernando e A Nova contémplanse as chairas, as terras chás luguesas, que se dilatan cara Castro e Outeiro de Rei, que son terra Chá propia. Agora, subindo á Muralla, desde San Fernando só se pode ollar o mar urbano da Milagrosa enchendo o horizonte.\nQue esta zona foi rural ata non hai moito tempo ten a maior referencia coñecida no nome de Agro do Rolo. No programa de festas da Milagrosa deste ano, Manola Montes Vila que vive na residencia da rúa da Unidade, e declara ser unha moza de 82 anos, lembra que o propietario da casa do Agro do Rolo era do Vilardón, onde tiña casa e fincas, e en Lugo a casa que deu nome á zona, en Julia Minguillón esquina Milagrosa, onde tiña dúas billas de auga na parede da casa e os veciños acudían con porróns para levala aos seus fogares.\nA Milagrosa rural tivo que estar sempre vencellada a Lugo, e aquí repercutirían os acontecementos que a cidade protagonizara. E cando os árabes mandados por Muza, no 714, sitiaron a cidade amurallada, situándose nos arredores, tivo que ser por aquí, o terreo máis alto dentro do promontorio da cidade.\nFóronse os árabes, e houbo un tempo de paz con Odoario, pero deseguida viñeron os normandos que entraron pola costa, chegaron a Lugo e arrasaron as murallas. Tiveron que entrar polo acceso noroeste da cidade, pola Milagrosa. E xa que Otero Pedrayo dixo de Lugo que a cidade radiante atrae os camiños, hai que ter en conta que un dos principais camiños a Lugo era o do finis-terrae. O camiño da fin do mundo pasaba pola Milagrosa.\nProba de que este era un lugar de paso obrigado, dánola Adolfo de Abel en Personajes reales en Lugo cando conta que o príncipe Juan José de Austria, fillo de Felipe IV, foi recibido oficialmente no Castiñeiro lucense o 17 de agosto de 1668. As autoridades chegaron deica Outeiro de Rei para recibir ao ilustre visitante. E no Agro do Castiñeiro, unha compañía ao mando do capitán Juan de Gayoso disparou unha salva de benvida.\nAmador López Valcárcel, en Estampas lucenses, menciona a existencia da Cofradía da Milagrosa na parroquia de San Froilán, e que en 1942 se fundou na Carretera da Coruña, a Capela do Perpetuo Socorro, xermolo desta parroquia. A primeira pedra da igrexa colocouse o 23 de febreiro de 1946, polo impulso de don José Fernández Núñez, o primeiro soñador dunha personalidade propia para esta zona, que vendo as graves carencias educativas creou unha escola nocturna obreira, logo unha de nenas, e por fin mercando dúas casas na Avenida, unha escola de tres grados, que entraron en funcionamento os anos 1947, 1949 e 1955.\nNo 1951 comeza o culto na igrexa como filial de San Froilán. A parroquia naceu o 31 de outubro de 1961, por un decreto do bispo Ona de Echave. O 17 de novembro, José Varela España é nomeado párroco, e toma posesión o 2 de decembro.\nDon José Fernandez morreu en 1963. Nunca foi párroco da Milagrosa, e non volvería á súa igrexa ata 2004 cando Manuel Mariño, párroco e o bispo Frei Xosé entenderon como na parroquia se entendeu sempre que don José Fernández debería vir desde o seu Outeiro de Rei natal á Milagrosa para durmir o sono eterno dentro dos muros da igrexa coa que tanto soñou e pola que tanto fixo. Os seus restos descansan agora nun frontal da capela da Virxe do Perpetuo Socorro, como era o seu desexo.\nOs maiores do barrio lembran a don José Fernández como un santo varón que fixo todo o traballo aínda que non disfrutou da gloria de poñer en marcha a súa parroquia. Nado en Outeiro de Rei en 1896, ecónomo desde 1942 de Albeiros-San Froilán e párroco desde 1951, era tio do poeta Manuel María. E O Manuel, que tiña devoción polo seu tío, era un home relixioso por contaxio, por exemplo do crego que o acolleu en Lugo nos tempos nos que veu estudiar a esta cidade.\nCando no comezo de setembro desde A Milagrosa chamamos á festa da nosa Virxe, non só responden entusiasmadas as xentes que vivimos desde a Avenida da Coruña ao Castiñeiro, desde Lamas de Prado a Garabolos senón que toda a cidade sente a necesidade de acudir á Milagrosa. Porque desde aquí a vida flúe cara ao centro da cidade amurallada... como desde hai milenios fluíu a auga.\nOs romanos cando apousaron en Lugo buscaron auga no lugar máis alto para que, polo seu propio peso, chegara ao centro da cidade. E fixeron un acueducto do que aínda existen as bases na praza da parroquia ou na mesma praza de San Marcos. E cando o Bispo Izquierdo quixo dotar á capital lucense de auga suficiente, acudíu ó Castiñeiro, e desde alí aproveitando os restos do acueducto romano, levouna ás fontes do centro da cidade, facendo que o Cura de Fruíme lle escribira un poema agradecido:\nY ya que para los brindis,\ny mientras beba Lugo, viva Izquierdo!.\nA auga é un símbolo. Desde a Milagrosa a Lugo vai a auga, e aí está o topónimo Cañería para acreditalo. Pero tamén van mensaxes, invitacións, desexos... E o centro de Lugo recibe e reacciona, e vólcase na Milagrosa nas feiras e nas festas. ¿Qué eso non é un milagro?... Xa o sei, pero neste caso é un xeito de falar, e cando queremos explicar algo verdadeiramente notable como é a repercusión da Milagrosa na totalidade social de Lugo  decimos que é un milagro. Se así non é, é algo especial, que chama poderosamente a atención.\nPero, quen somos nós, os milagrosistas?. Moitos naceron aquí, e aquí os seus devanceiros tiveron a súa pequena patria. Pero non esquezamos que a maioría da Milagrosa hai medio século eran fincas de labor. Os máis, viñemos de lonxe.\nUn dos que veu de lonxe, o académico poeta Darío Xohán Cabana, en tempos residente en Lamas de Prado, no seu libro A Fraga Amurallada descríbenos á perfeccións aos que viñemos de lonxe:\nNaceramos no val ou no alto monte\nonde o vento nas árbores cantaba\ne o reiseñor das albas pregoaba\na gloria do regueiro e máis da fonte.\nAmabamos o fúlxido horizonte,\na fraga mesta que o poeta gaba\ne as pradelas en flor e a terra brava,\nmontesía e xangal morada de onte.\nMais un día viñemos e arraigamos\nnos arrabaldos novos, ¡oh cidade!.\ne pisámosche as rúas empedradas,\ne agora somos teus e ben te amamos,\ne ás vegadas tamén temos saudades\ndas terras atrás nosa abandoadas.\nO que pasou é que os que viñemos traíamos uns costumes que non perdemos.\nNeste país, ducias de aglomeracións urbanas, de aluvións humanos, téñense convertido en barrios dormitorio, sen vida propia, vindo dormir a elas para traballar e convivir fora. Aquí, primeiro foi a igrexa antes que a organización da parroquia; había poboación, e necesitaba un lugar onde acollerse espiritualmente. Este foi o soño e a loita de don José Fernández. E a Milagrosa primeiro foi barrio e logo parroquia. E agora, unha parroquia especial, con vida propia dentro da cidade de Lugo.\nEu visitei a igrexa no 1969, hai corenta e dous anos, nun dos meus primeiros traballos xornalísticos para o xornal Ideal Gallego. Todo estaba empezando, pero xa daquela era a Milagrosa unha zona especial, e por iso vin falar co párroco, para entendelo e explicalo.\nContoume Varela España que cando comezou a parroquia, da igrexa había só as paredes; que o primeiro bautizo se fixo nunha palangana; que os primeiros tempos foron dunha improvisación absoluta. Pero a traxectoria parroquial era imparable. Na igrexa, nas rúas e nos milagrosistas. Se agora hai crise, Varela España hai 42 anos cavilaba Todo o fixemos coa axuda dos fieis, pero con esto da conxelación, comprendendo que a situación económica non é demasiado boiante, abstémonos de pedir, xa que a xente ten bastante con vivir.\nAquel ano, a milagrosa campaña de Nadal tiña como puntais\nbásicos: a Operación Kilo, encontro de futbol entre a Milagrosa e o Lugo, festival músico vocal e a colecta na parroquia. Xa daquela, a S.C.D. Milagrosa que presidía Manuel Pardo Casanova, tiña nada menos que 300 socios.\nE pasaron cincuenta anos, e agora apreciamos o milagro. Porque o milagro é a vida. A vida foi a que xenerou e xenera o milagro.\nOs milagros que coñecemos son accións que non encaixan na lóxica, nas leis naturais, evidenciando unha intervención superior.\nTamén lle chamamos milagro a outros feitos producto da acción dos humanos, que obteñen resultados sorprendentes, como o milagro alemán. Se falamos do milagro da Milagrosa, falamos do milagro da vida de pobo  de parroquia- nunha zona con personalidade propia dentro da gran urbe que é Lugo cos seus cen mil habitantes. E a Milagrosa ten equipo de fútbol propio, club ciclista, e festas que rivalizaban coas da capital da provincia. E unha praza onde concentrarse. E un movemento veciñal dinámico, encontros de escritores, feiras de productos do campo, e milagrosistas de honra para sobrancear a xente que destaca no barrio ou na preocupación polo barrio. E pode que non lle chamemos parroquia, porque sigamos pensando no barrio ou pretendamos ser distrito, pero somos parroquia cunha igrexa branca que nos identifica, unha torre con ampla sonoridade, e rúas cheas de vida.\nImos de viños pola Milagrosa, e ás veces de feira, e sempre recoñecéndonos pola rúa. E bautizando na Milagrosa os novos membros das nosas familias, facendo nela comunións, confirmacións, casando. E despedindo nela aos nosos seres queridos. Falamos da Milagrosa e pensamos na igrexa, na parroquia e na xente. E concluímos que os tres conceptos igrexa, parroquia e xente- son exactamente o mesmo.\nCando falo de milagro na Milagrosa falo de marabillas pequenas que resultan ser moi grandes para as dimensións nas que nos movemos os humanos, e máis nestes tempos nos que parece que se concitan todos os elementos para uniformarnos. Resistirse a eso é un milagro, porque é ir contracorrente.\nEstamos diante dun milagro do que todos nós fomos testemuñas no decurso dos anos, e do que todos nós fomos, consciente ou inconscientemente, actores, autores. Porque soubemos manter a individualidade como parroquia, dentro da xeneralidade. Porque non perdemos as nosas especiais características de xentes apegadas aos demais. Porque o aluvión que nos trouxo non deixou polo camiño (como cantos rodados no curso medio dun río) parte das nosas conviccións, da nosa vida. Daquelas terras da nosa procedencia trouxemos o xeito de ser, crenzas, costumes, a nosa personalidade. E ao apousar aquí, nesta terra de promisión, podemos ter saudade das terras atrás nosa abandoadas pero temos o orgullo da terra que xa é nosa, e aquí conseguimos ser milagrosistas, facendo da Milagrosa algo especial e diferente, nun milagro osmótico que fomos asumindo e contaxiando a todos os conveciños.\nO milagro somos nós, é a nosa vida; é conseguir estar vencellados polos lazos establecidos pola parroquia soñada por don José Fernández, e traballada por milleiros de persoas que por pura intuición sabemos o que queremos: unha unidade humana onde a humanidade se respira sempre.\nJose Antonio Ferreiro Varela, o actual párroco, citaba a Shakespeare hai pouco para afirmar que o pasado é sempre un prólogo. Polo tanto, remata aquí o prólogo longo e froitoso das terras da Milagrosa, para comezar verdadeiramente a historia. A historia que nos corresponde a todos, e aos que veñan despois de nós. Porque na medida en que consigamos que o milagro continúe, que o espíritu milagrosista perviva, teremos parroquia e estaremos facendo xustiza e homenaxe a todos os que conseguiron o milagro de hoxe.\nFeito o milagro, a seguir. Porque milagros coma este hai que facelos realidade todos os días. E non podemos agardar que os demáis ou a providencia consigan que este milagro se repita cada día. Este tipo de milagros só podemos facelo cada un de nós. E estou seguro de que o imos seguir facendo, porque o máis difícil está conseguido. Noraboa a todos polos nosos milagrosos primeiros cincuenta anos.


Roteiro de plantas silvestres - Fundación Eomaia\n“Roteiro de plantas silvestres con Patri Puga”\nTemos novidades entorno o roteiro!!!!!!, ampliouse o horario e o prezo será voluntario!!!!\ntendo en conta a situación especial que estamos a transitar e a necesidade de que este tipo de coñecemento se espalle,, propoñemos aportación responsable , onde cada persoa pon o prezo en función das súas posibilidades, valorando o traballo do monitor que guia o roteiro que se dedica profesionalmente a isto,ademais coa a vosa aportación estades tamén colaborando no mantenemento e cuidado da finca e as eguas que alí conviven.\nO obxectivo deste roteiro é poñer en valor as plantas silvestres que nos rodean, aprendendo a identificalas e a usalas, tanto para comer como para facer cosméticos ou menciñas, dándolle especial importancia á recolleita respectuosa. As plantas que pisamos posúen infinidade de cualidades que descoñecemos. Vin pisar plantas unha vez tras outra que as miñas alumnas tratan como tesouros e rinse de como as pisaban antes. Por iso, ao rematar este roteiro, veredes o verde doutro xeito, veredes plantas con nomes e apelidos e coas súas diversas propiedades, e comezaredes a pisalas doutra maneira e, como non, respectando moito máis o que pisades.\nPatri Puga, nacín en Vigo, urbanista total, pero a paixón pola natureza atraime tanto que vou fuxindo ata lograr vivir de cheo no rural. Arestora, mesturo unha vida sinxela de autosuficiencia no campo cos cursos e obradoiros que imparto en distintos lugares e con persoas de moi diferentes idades. Cursos de plantas silvestres comestibles e medicinais, de cosmética natural, xogo libre na natureza, charlas, roteiros… É tamén coordino a horta silvestre ecolóxica nun colexio de Nigrán dende hai nove anos. Traballei en asociacións, colexios, universidades, campamentos, granxas… Para calquera consulta, podedes contactarme no Facebook de Puga Bosque ou a través do mail pugapatri@gmail.com.


Opcións do programa de tratamento de adiccións aos xogos de azar - Códigos de bonos de casino en liña\nO xogo pode ser unha actividade divertida de cando en vez ou, para os poucos afortunados, un xeito de gañar ese ilusivo bote. Desafortunadamente, os xogadores poden volverse obsesivos e compulsivos para xogar aos pôneis ou tirar ao bandido dun brazo. É posible que se atopen no medio dunha adicción que os poida arruinar financeira, social, psicolóxica ou incluso fisicamente.\nA Asociación Americana de Xogos estima que ata o 1 por cento dos estadounidenses poden ser xogadores patolóxicos. Se te atopas nesta situación preocupante, hai opcións do programa de tratamento da adicción ao xogo que poden marcar a diferenza na túa vida. Estamos aquí para axudarche e quererte apoiar mentres fas a túa importante viaxe de volta a unha vida libre de adicción; chámanos 24/7 hoxe para comezar.\nQue causa as adiccións ao xogo?\nAs adiccións, sen importar a substancia ou a acción, atopan a súa causa fundamental na psicoloxía. Entón, que causa as adiccións ao xogo? Aínda que moita xente pode comezar a facer ou tomar algo como hábito, fórmase unha adicción cando esa persoa se fai psicoloxicamente dependente. En palabras simples, unha adicción é cando simplemente non podes deixar de facer algo só por elección porque necesitas o alto, o resultado final ou o cumprimento que proporciona. Gamblers Anonymous explica que os xogadores a miúdo senten que poden controlar as súas actividades mentres que os xogadores compulsivos son controlados por eles. Isto é certo: aínda que ninguén elixe ter unha adicción, é importante escoller cando liberarse do seu control.\nSe te fas adicto ao xogo, toda a túa vida pode verse afectada. Podes afrontar a ruína económica, a perda da túa casa ou negocio por mor das débedas do xogo, o fin dun matrimonio ou a perda da custodia do fillo ou a túa espiral descendente pode levarche a adiccións e enfermidades psicolóxicas adicionais. É por iso que é tan importante recoñecer un problema o antes posible, para que poida atopar axuda para tratar a adicción ao xogo.\nAdemais, é máis doado que nunca ser xogador de azar. Os casinos están aparecendo en cada vez máis estados, e hai acceso a multitude de sitios de xogos en liña. Non permitas que o acceso doado che leve a ti ou aos teus seres queridos ás profundidades da desesperación. En vez diso, chámanos hoxe para saber máis sobre tratamentos, instalacións e grupos próximos. Estamos dispoñibles en calquera momento cando marque.\n¿Hai cura para xogar?\nAs enfermidades psicolóxicas, como o trastorno obsesivo-compulsivo ou a anorexia, non teñen un punto final no que sexan declaradas curadas. En Gamblers Anonymous, os membros saben que isto tamén é certo na súa enfermidade. Hai cura para xogar? Non. Pero como con calquera outra adicción, pódense tomar medidas para romper o xogo que ten sobre a súa vida ou sobre a dos seus seres queridos. Tanto se xogas todo o tempo como se non podes parar ou seguir facendo exercicios sen control, agora é o momento de buscar axuda.\nTerapias para xogadores\nAs terapias para os xogadores van desde tratamentos intensivos ata recuperación baseada en grupos. Os programas de tratamento da adicción aos xogos de azar non son unha proposta única; máis ben, debes educarte sobre as opcións dispoñibles para ti e a túa familia, para que poida tomar a decisión correcta que leve ao mellor resultado para todos os implicados.\nTratamento da terapia cognitivo-conductual\nAs sesións de tratamento cognitivo-condutual mostraron resultados prometedores ante unha variedade de adiccións, incluído o xogo. Con este tratamento, un profesional da saúde mental pode axudar a un adicto a identificar os procesos de pensamento que levaron á práctica do xogo compulsivo. Por exemplo, moitos xogadores cren que se seguen apostando por un tempo máis, seguramente gañarán o gran bote que perseguían. No canto do soño das riquezas, outros xogadores seguirán con el, esperando que as futuras ganancias paguen as súas débedas pasadas.\nDebido á natureza psicolóxica dunha adicción ao xogo, o estado de ánimo dun xogador pode depender completamente dos máximos dos premios e dos mínimos de perder as raias. Coa terapia cognitivo-conductual, un xogador pode comezar a identificar estas percepcións erróneas e traballar para corrixilas. Cando se identifican e abordan estas causas fundamentais, vostede ou o seu ser querido poden comezar o camiño cara á recuperación.\nOutros métodos terapéuticos\nAs opcións do programa de tratamento da adicción aos xogos tamén inclúen outros métodos terapéuticos. A psicoterapia ou a práctica de tratar os desencadenantes do xogo a través de sesións de asesoramento individual e grupal poden levar a moitos dos mesmos resultados que a terapia cognitivo-conductual, incluíndo illar causas e revertir as percepcións erróneas.\nA terapia familiar tamén pode ser beneficiosa para o xogador adicto. Cando xogas compulsivamente, é probable que a túa familia tamén se vexa afectada. A terapia familiar non só aborda o problema do xogo, senón que tamén trata de curar as relacións familiares e avanzar xuntos no camiño de recuperación.\nUnha parte importante da terapia do xogo tamén pode ser a limitación do acceso ás oportunidades de xogo. Isto pode ser difícil; moita xente non pode evitar a exposición á piscina do Super Bowl ou aos anuncios de xogos de azar que aparecen en Internet. Pero, polo menos, limitando o acceso ás vías máis evidentes e accesibles, un adicto ao xogo pode comezar a centrarse no seu comportamento obsesivo ou compulsivo, en lugar de tratar só coa evitación.\nCentros de tratamento de adiccións a xogos internos\nSe vostede ou o seu ser querido é adicto ao xogo e esa adicción provocou escollas e resultados de vida cada vez máis pobres, os centros de tratamento de adicción ao xogo residencial ou hospitalizado poden ser a mellor opción para a súa recuperación.\nOs beneficios dos tratamentos de xogo residencial\nOs beneficios dos tratamentos de xogos residenciais poden chegar máis lonxe que a atención ambulatoria simplemente porque os pacientes están alí para centrarse na recuperación sen o ruído da vida cotiá. O Consello Nacional sobre Xogo Problemático enumera estes beneficios:\nProgramas para tratar problemas psicolóxicos e de comportamento\nTratamento simultáneo de trastornos asociados\nSupervisión médica e psicolóxica\nInstalacións de luxo para a adicción ao xogo\nOs rolos altos son lendarios na escena do xogo e enfróntanse aos mesmos problemas de adicción que os xogadores de céntimos. A diferenza, por suposto, é a posibilidade de permitirse un menú adicional de opcións ademais das ofertas de tratamento tradicionais. Por exemplo, as instalacións de luxo para adiccións ao xogo poden ofrecer comodidades como spa, incluíndo masaxes, dispoñibilidade de piscina e bañeira de hidromasaxe e un ambiente máis exuberante. En definitiva, os adictos ao xogo máis ricos reciben o mesmo tipo de tratamentos psicolóxicos que os demais; só o fan nun entorno máis comparable a un resort de luxo que a un hospital.\nNon obstante, un beneficio sobre outros centros que poden ter as instalacións de adicción ao xogo é o aumento do acceso a profesionais da saúde mental e médica. Tamén se pode ver máis ás persoas que se poden permitir pagar máis e isto pode levar ás veces a unha recuperación máis rápida.\nProgramas executivos de adicción ao xogo\nOs programas executivos de adicción ao xogo atenden a profesionais ocupados que recoñecen que é hora de cambiar os seus patróns destrutivos, pero que simplemente non teñen a capacidade de pasar moito tempo lonxe do seu ambiente de traballo. Estes profesionais, que, como os xogadores altos, poden pagar máis pola súa terapia, poden ter acceso a programas abreviados, como programas só para fins de semana. Os programas poderían personalizarse doutro xeito para tratar a súa adicción permitíndolles participar nos asuntos cotiáns dos seus intereses empresariais executivos.\nProgramas de rehabilitación e tratamento de xogos ambulatorios\nOs programas de rehabilitación e tratamento de xogos ambulatorios poden ir desde grupos como Gamblers Anonymous ata axustes grupais supervisados ata a terapia individual continuada. Moito do que se pode facer de forma hospitalaria tamén se pode facer dentro dun ambiente ambulatorio. A diferenza entre os programas de tratamento hospitalario e externo é principalmente a duración do tempo na terapia. Moitos plans de tratamento para pacientes internados inclúen un tratamento ambulatorio continuo despois da liberación do paciente. O Consello Nacional sobre Xogo Problemático suxire empregar os seguintes criterios para atopar o programa adecuado de tratamento da adicción ao xogo para vostede ou o seu ser querido:\nUnha instalación acreditada con persoal totalmente adestrado e con licenza\nProgramas adaptados ás necesidades de adicción ao xogo\nEmprego dun conselleiro de xogo certificado\nUn dos protocolos de recuperación de xogos ambulatorios máis coñecidos é facilitado por Gamblers Anonymous e baseado nun programa de 12 pasos similar ao usado por Alcohólicos Anónimos e Narcóticos Anónimos. Gamblers Anonymous traballa con adictos que admiten o seu problema e intentan reparar, xa que tamén traballan para recuperarse do alcance do xogo. A organización, que protexe toda a información compartida dentro de escenarios confidenciales de reunións, traballa para levar aos xogadores recentemente ingresados a un lugar onde poidan seguir coa súa vida, restituír a calquera que se vexa prexudicado polo seu xogo e, posteriormente, servir de mentor a outros que están no mesmo camiño.\nSe vostede ou un ente querido descubriu unha adicción ao xogo, podemos axudarlle a atopar reunións locais de xogadores anónimos, instalacións para pacientes internados ou programas ambulatorios. Chama hoxe para romper as cadeas do xogo na túa vida e comezar a traballar cara á sobriedade. Temos persoal adestrado dispoñible as 24 horas do día, os 7 días da semana para axudarche ás túas necesidades cando chamas.\nMedicamentos sen receita médica e sen receita médica\nA medicación ás veces pode ser unha parte valiosa dun protocolo de recuperación da adición de xogos. Se vostede ou alguén da súa familia xoga compulsivamente, teña coidado e use só aqueles medicamentos que lle foron prescritos ou recomendados por un profesional cualificado. Cando está controlado por unha adicción, é demasiado doado caer noutra mediante a automedicación. Non obstante, a medicación prescrita e controlada polo seu médico pode axudar na súa recuperación xeral.\nA Universidade de Minnesota completou un estudo hai varios anos para examinar o impacto desas estratexias de medicación. Os participantes no estudo dividíronse en dous grupos: aqueles con baixo control de impulsos e os que sucumben a un comportamento compulsivo. No caso dos xogadores compulsivos, os medicamentos que se usan habitualmente en plans de adicción ao abuso de substancias, como a naltrexona, tiveron un impacto positivo. Para os xogadores con baixo control de impulsos, o estudo examinou substancias que afectan a cortiza prefrontal do cerebro. O programa de tratamento escollido pode axudarche a identificar as mellores opcións para as túas circunstancias.\nComo atopar o mellor centro de tratamento de adicción ao xogo\nAtopar o programa adecuado de tratamento da adicción ao xogo para vostede ou o seu ser querido pode ser un longo proceso. Podemos axudar. O noso equipo é capaz de discutir a súa situación única e axudarlle a identificar que programa ou opcións de tratamento poden axudar a vostede e á súa familia a escapar da adicción ao xogo. Entón, chámanos hoxe a, comenta as túas opcións cun dos nosos asesores expertos e comeza a viaxe de volta a unha vida libre de adicción.\nOs cupóns psíquicos están aquí:\n1 Que causa as adiccións ao xogo?\n2 ¿Hai cura para xogar?\n3 Terapias para xogadores\n4 Tratamento da terapia cognitivo-conductual\n5 Outros métodos terapéuticos\n6 Centros de tratamento de adiccións a xogos internos\n7 Os beneficios dos tratamentos de xogo residencial\n8 Instalacións de luxo para a adicción ao xogo\n9 Programas executivos de adicción ao xogo\n10 Programas de rehabilitación e tratamento de xogos ambulatorios\n11 Medicamentos sen receita médica e sen receita médica\n12 Como atopar o mellor centro de tratamento de adicción ao xogo\n13 Os cupóns psíquicos están aquí:


Sermos Galiza celebra dez anos: "Recibimos moitas presións por informar de cuestións das que outros medios non se atreven"\nA empresa editora de 'Nós Diario', Sermos Galiza SA, celebrou este sábado o décimo aniversario nun acto que contou coas actuación de Celso Sanmartín e Su Garrido e no que se puxo en valor o traballo da redacción e das colaboradoras e colaboradores do xornal e mais o apoio das persoas subscritoras, que fan posíbel o único diario integramente en galego.\nphoto_camera María Obelleiro, directora de Nós Diario, puxo en valor o traballo da redacción do xornal e das persoas colaboradoras, e agradeceu o "grande esforzo" das e dos subscritores. (Foto: Nós Diario)\nGALERÍA | Así foi a celebración do décimo aniversario de Sermos Galiza\nO 8 de xuño de 2012 chegou aos quiosques por vez primeira o semanario Sermos Galiza. Desde entón moitas cousas mudaron, a comezar por unha pandemia que alterou durante un longo tempo a nosa forma de interactuar socialmente.\nE tamén mudaron cousas no Sermos, houbo altas e baixas no cadro de persoal e mais no Consello de Administración. Mais, tal e como lembrou este sábado o presidente e conselleiro delegado de Sermos Galiza SA, Xoán Costa, hai algo que nunca mudou: "O noso compromiso a prol dun espazo de comunicación galego, entendendo por tal aquel que coloca o galego como única lingua de comunicación e a Galiza como miradoiro desde o cal ollar o propio país e tamén o mundo".\nXoán Costa, conselleiro delegado de Sermos Galiza SA.\nCosta pronunciou estas palabras no marco do acto de celebración do décimo aniversario de Sermos Galiza SA, que se celebrou na mañá deste sábado na Nave de Vidán (Compostela). Ao evento asistiron tamén a directora deste xornal, María Obelleiro; o subdirector, Alberte Mera, membros da redacción e persoas subscritoras e colaboradoras de Nós Diario.\n📰 | @xoancosta: "Unha cousa non mudou: o noso compromiso a prol dun espazo de comunicación galego, entendendo por tal aquel que coloca o galego como única lingua de comunicación e Galiza como miradoiro desde o cal ollar o propio país e tamén o mundo"https://t.co/XKry7bxNfM pic.twitter.com/HUmnBJboXP\n— Nós Diario (@NosDiario) June 11, 2022\nAliás, Celso Sanmartín, poeta e contacontos, e mais Su Garrido, cantante e compositora, amenizaron o evento coas súas actuacións.\nActo polo décimo aniversario de Sermos Galiza, na nave de Vidán de Compostela.\n"O que mellor lle acae a todo o período que vai de 2012 a 2022 é un texto do José Afonso, aquel titulado 'A formiga no carreiro' e que nun verso di: 'A formiga no carreiro vinha em sentido diferente'. Aí, en sentido diferente, está o xornalismo que fai Nós Diario e Sermos Galiza", engadiu Costa.\nEse "sentido diferente", dixo, reflíctese "presentando a información en sentido diferente á que maioritariamente se ofrece da Galiza, unha información, a deses medios, que mostra un país, unha sociedade, unha cultura vista sempre desde fóra".\n"Ir en sentido diferente é sermos nós quen nos poñemos no mapa da dignidade fronte a quen nos quere pór no mapa da submisión e da dependencia", subliñou Xoán Costa\n"Ir en sentido diferente é arbitrar mecanismos para ser nós quen defina e quen exporte a nosa imaxe de nación, sermos nós quen nos poñemos no mapa da dignidade fronte a quen nos quere pór no mapa da submisión e da dependencia", subliñou, en alusión ás palabras do presidente da Xunta dicindo que a visita do rei emérito puña "a Galiza no mapa". "Este proxecto, señor presidente, si pon a Galiza no mapa", precisou Xoán Costa.\n📰 No acto de celebración do décimo aniversario de Sermos Galiza SA, empresa editora de #NósDiario, actuou a cantante e compositora Su Garridohttps://t.co/XKry7bxNfM pic.twitter.com/par9mTg5p2\nPola súa parte, María Obelleiro agradeceu o "grande esforzo" das persoas subscritoras, "que apostaron neste proxecto hai dez anos e seguen a facelo a día de hoxe", e cuxa axuda, precisou, "é unha das nosas principais fortalezas".\nA directora de Nós Diario subliñou que o traballo diario no xornal "non é doado", dado que "xogamos en desvantaxe a respecto doutros medios de comunicación" e "non temos a infraestrutura que teñen eles". Por iso, quixo pór en valor "todas as persoas que fan parte da nosa redacción e as nosas colaboradoras e colaboradores".\n"A Xunta vétanos nunhas axudas que si reciben outros medios que non empregan o galego como lingua vehicular", apuntou María Obelleiro\n"Xogamos en desvantaxe, en primeiro lugar, a nivel económico. Se conseguimos estar aquí, avanzar e consolidarnos é grazas a todas as persoas que apostastes neste proxecto hai dez anos e a día de hoxe, porque, como sabedes, os grandes poderes, empezando pola Xunta da Galiza, téñennos vetado á hora de recibir axudas económicas malia cumplirmos os criterios das convocatorias". Unhas axudas, matizou, "que si reciben outros medios que non empregan o galego como lingua vehicular".\nPorén, Obelleiro precisou que as dificultades no día a día non veñen só no plano económico, senón tamén por mor de "todas as presións que recibimos no día a día, mesmo ameazas e denuncias formais, por informar de cuestións das que outros medios non se atreven a informar".


O Pleno da Corporación municipal decidiu comezar os trámites para modificar o proxecto do aparcadoiro soterrado que se constrúe na rúa Urzaiz. O cambio consistirá no desprazamento dunha das bocas de saída do aparcadoiro, concretamente a situada fronte aos números 26 e 28, no sentido ascendente de Urzaiz.\nA razón desta modificación é a de mellorar a seguridade vial na rúa. Co cambio sepárase a boca da parada do autobús urbano, o que facilita a manobrabilidade dos autobuses e a incorporación ao tráfico dos vehículos que saen do garaxe. Asemade, co desprazamento desta boca gañarase en anchura na rúa Urzaiz, xa que a súa situación orixinal está case en paralelo cunha boca de entrada situada en sentido descendente.\nProxecto de Lei modificación da Lei de Facendas Locais\nO Pleno da Corporación aprobou por unanimidade un acordo, relativo o Proxecto de Lei modificación da Lei de Facendas Locais, no que manifesta a absoluta necesidade de que calquera modificación do sistema de tributos locais leve aparellada a necesaria compensación para o próximo ano que permita asegurar a suficiencia de recursos.\nSegundo os cálculos do Goberno municipal, a aprobación da reforma presentada polo Goberno central suporíalle ao Concello de Vigo unha reducción de ingresos próxima aos 10 millóns de euros.\nProtocolo entre o Concello e a Zona Franca\nA corporación municipal decidiu aprobar un protocolo entre o Concello a o Consorcio da Zona Franca para o desenvolvemento urbanístico, socioeconómico e cultural da cidade no marco das previsións do novo PXOM. O protocolo recolle os seguintes ámbitos de colaboración:\n-O desenvolvemento dun proxecto urbanístico con equipamentos de lecer nas instalacións da antiga ETEA.\n-A rehabilitación e revitalización do ámbito do PEPRI Casco Vello e a colaboración no futuro Plan Especial de Edificios a Conservar.\n-A ampliación do polígono industrial de Balaídos\n-A ampliación do Parque Tecnolóxico e Loxístico e, no seu momento, o desenvolvemento dun novo polígono industrial en Valadares-Matamá.\n-A recuperación da área urbana Teis-Guixar.\n-O desenvolvemento e planificación de aparcadoiros.\n-A ampliación das instalacións do Museo do Mar e os espacios públicos que o rodean.\nPor outra banda, o pleno pronunciouse sobre a problemática sufrida por Marta Rodríguez Cicero e o seu fillo referente á retención ilegal deste polo seu pai, Nicolás Endara. A corporación acordou facer un chamamento á cidadanía co obxecto de que rexeite e combata calquera conducta que supoña a utilización dos fillos e cativos como medio de solución de problemas. Tamén acordou o personamento do Concello de Vigo exercendo accións xudiciais de acusación pública nos Xulgados de Vigo contra Nicolás Endara.


Faux Fur Rug, Faux Fur Alfombra, faux Sheepskin Rug, alfombra de la - Wenwen\nSheep alfombra alfombra de pel\nChina Fabricación ataca Genuine Australian ...\nPersonalizado de luxo inverno real pelo longo Sheepsk ...\nInicio decoración de pel de carneiro faux alfombra de pel alta Mér ...\nvenda quente eco agradable alfombra de la artesanal Moda\nBlanco delicada chaise longue almofada de pel de carneiro ...\nXunto Australia pel de carneiro unha peza enteiro s ...\nReal de tosquia de la almofadas do asento da pel de carneiro Car\nReal carneiro asento La Car\nAsento Universal Full Set pelo longo da pel de carneiro Car ...\nGran tamaño la branca pel de carneiro artificial longa ...\npel do falso\nUn tecido de pelúcia que mira como a pel dun animal. Vilosidades divídense en dúas capas, a capa exterior é leves e de espesor cerdas rectas, a capa interior é de fibra curta fino e suave. pel artificial é comunmente usado con abrigo, forros de roupa, sombreiros, colares, xoguetes, colchóns, decoración interiores, e alfombras. Os métodos de fabricación inclúen tricô (tricô trama, urdidura e soldadura) e teceduría. O método de tricô de trama de tricô é o crecemento máis rápido e máis amplamente ...\nOs selos de selado da tira un tipo de cousa, o que o non é fácil de abrir, e que ten un papel na absorción de choque, a proba de auga, illamento de son, illamento térmico, de prevención do po, ea fixación. Os selos son feitos de caucho, papel, metal, plástico e moitos outros materiais. Desde os anos 1980, as tiras de selado de goma foron aplicadas a vehículos, portas e fiestras, armarios, xeladeiras, envases e outras industrias. De acordo coas esixencias de diferentes industrias, desenvolveron único ...\ndefensa para estradas\nO parapeto estrada está composto por dous garda-corpo de aceiro corrugado e dous postos fixamente axustado entre ambos. As dúas mensaxes son fixadas entre dous garda-corpo de aceiro onduladas. Cando a estrada está en funcionamento normal, o parapeto pode ser facilmente inserida no orificio de inserción preinstalado na apertura para protexer e illar o parapeto do lado de fóra de estrada. É uniforme e fermosa. Cando o vehículo chocan con el, xa que o guardrail aceiro corrugado ten boa imp ...\ntarxeta revestida cor\nCae Tuban, tamén coñecida como a tarxeta de memoria, tarxeta de memoria. A chapa de aceiro revestido de cor está feita de chapa de aceiro laminada en frío ea placa de aceiro galvanizado como substrato, suxeita a superficie pretratamento (desengraxado, limpeza, o tratamento por conversa quizais), revestido por un método continuo (método de revestimento por rolo), cocido e arrefecido produtos . A chapa de aceiro revestido ten un peso lixeiro, aparencia fermosa e boa resistencia á corrosión, e pode ser directamente procesado. Ofrece un novo tipo de materias primas ...\nSegundo estatísticas da Asociación de Industria de Hebei metalúrxica, de xaneiro a febreiro de 2018, a principal renda da industria siderúrxica na provincia de Hebei foi 156.106 millóns de yuan, un aumento ano a ano de 5,03%, respondendo por 27,67% da provincia do principal renda de negocio industrial; o beneficio foi de 9,84 millóns. Yuan, un aumento de 53,76% ano a ano, respondendo por 30,47% dos beneficios industriais da provincia. No período xaneiro-febreiro, a principal ma renda de negocio ...


PhiloBiblon est� baseada e deriva de BOOST\n(Bibliography of Old Spanish Texts), rebautizada BETA (Bibliograf�a Espa�ola de Textos Antiguos) en 1992 para o proxecto ADMYTE (Archivo Digital de Manuscritos y Textos Espa�oles) en CD-ROM. Para BETA e o proxecto Dictionary of the Old Spanish Language da Universidade de Wisconsin, Madison, proxecto en que tivo orixe BETA, v�xase a p�xina principal de BETA. A primeira edici�n de BOOST apareceu en 1975, a segunda en 1977 e a terceira en 1984. A primeira edici�n da Bibliography of Old Catalan Texts (BOOCT), que ten exactamente o mesmo formato de BOOST3, viu a luz en 1985. En 1988 comezouse a traballar naquilo que, en orixe, �a chamarse Bibliography of Old Portuguese Texts (BOOPT). Ambas as d�as bibliograf�as, BOOCT e BOOPT, cambiaron o seu nome en 1992 na edici�n ADMYTE CD-ROM: BITECA e BITAGAP, respectivamente. Finalmente, en 1997, o proxecto Bibliograf�a de Poes�a �urea (BIPA) estendeu a proxecci�n global do proxecto ata os textos dos s�culos XVI e XVII.\nA colaboraci�n con colegas de Espa�a, especialmente con Francisco Marcos Mar�n (naquel momento na Universidad Aut�noma de Madrid e agora na University of Texas, San Antonio), permitiu que as bibliograf�as BETA, BITAGAP e BITECA e o propio sistema de xesti�n da base de datos formasen parte de ADMYTE (Archivo Digital de Manuscritos y Textos Espa�oles), un dos proxectos financiados pola Sociedad Estatal del Quinto Centenario para conmemorar a primeira viaxe de Cristovo Colombo. As tres bibliograf�as foron publicadas en 1993 en CD-ROM como parte do disco 0 de ADMYTE, producido por Micronet, S.A. (Madrid). Unha versi�n revisada e ampliada de PhiloBiblon, que inclu�u as mesmas bibliograf�as, foi publicada en CD-ROM en 1999 pola Bancroft Library, University of California, Berkeley.\nEn 1997, grazas ao financiamento NEH e �s subvenci�ns dos Programas de Estudos Catal�ns Gaspar de Portol� e de Estudos Portugueses da UC Berkeley e dos Centros de Estudos Portugueses e de Estudos Galegos da UC Santa Barbara, preparouse a p�xina web de PhiloBiblon, que fixo posible o acceso a descrici�ns pormenorizadas de manuscritos individuais e de edici�ns impresas e mais dos textos que estes conte�en. As actualizaci�ns do sitio web fac�anse aproximadamente cada trimestre, conforme os equipos do proxecto acrecentaban novos datos �s diferentes bibliograf�as.\nDesde o portal de BETA de 2001 da versi�n DOS de Advanced Revelation ata a m�is ampliada versi�n WINDOWS (v�xase m�is adiante) xa non era posible actualizar a versi�n web de BETA, pois o software para cargar datos estaba constru�do sobre a estrutura da versi�n MS-DOS. Por�n, si era posible actualizar BITAGAP e BITECA regularmente, xa que ambas as bibliograf�as continuaron a usar a versi�n DOS ata o outono de 2008. As�, s� a trav�s deste novo sitio web se puideron reunir todas as bibliograf�as co mesmo nivel de desenvolvemento.\nA primeira edici�n de BOOST (1975) usou un sistema de xesti�n de base de datos de arquivos simples, FAMULUS, que estivo aloxado nun ordenador modelo Univac 1110 na Universidade de Wisconsin. Escrito orixinariamente en Berkeley en 1967 para a Pacific Southwest Forest and Range Experiment Station (United States Department of Agriculture) para a xesti�n de ficheiros persoais bibliogr�ficos, FAMULUS recibe datos a partir dun ficheiro ASCII corrente creado con calquera editor de texto, e despois re�ne as tabelas e indexa todo o ficheiro. As limitaci�ns que este sistema presenta no que atinxe � organizaci�n de materiais m�is complexos son moitas: s� permite dez campos (de extensi�n variable) e un m�ximo de 4000 caracteres por rexistro. Para compensar estas limitaci�ns, os datos relacionados, que en realidade son diferentes entre si, foron agrupados nun �nico campo na versi�n orixinal de BOOST. As�, AUTH reuniu autores, editores e tradutores.\nA segunda edici�n (1977) mantivo o mesmo n�mero de campos e as mesmas limitaci�ns de indexaci�n, pero a presentaci�n era m�is elegante: en orientaci�n retrato, en columnas duplas, cun tipo serif m�is atractivo, pero a�nda con toda a impresi�n en mai�sculas.\nCando o control editorial de BOOST pasou en 1981 a un novo equipo de investigaci�n, o Medieval Spanish Seminary de Madison continuou a ser o provedor da axuda t�cnica, reescribindo FAMULUS como un sistema personalizado de xesti�n de base de datos, baseado en FAMULUS, mais cunha diminuci�n das limitaci�ns t�cnicas deste �ltimo. As�, a terceira edici�n de BOOST (1984) conti�a catorce campos de datos e permit�a termos de indexaci�n de ata 159 caracteres.\nUn cambio t�cnico na terceira edici�n - a triaxe da base de datos en termos topogr�ficos (cidade / biblioteca / cota / orde dos folios) - obrigou � adici�n de dous novos campos:\n(1) CSEQ, a secuencia do MS dentro da biblioteca, necesaria ao non estaren as cotas organizadas de forma estritamente alfanum�rica na maior�a das bibliotecas (cfr. El Escorial);\nOutras mudanzas na estrutura dos rexistros mostran as necesidades de informaci�n que observou o novo comit� editorial.\nAs�, as f�rmulas das datas en OPDT (Original PRoduction DaTe, data orixinal de produci�n) e SPDT (Specific Production DaTe, data espec�fica de produci�n), por exemplo, mediados do s�culo XVI ou finais do s�culo XVI, non s� eran ambiguas, sen�n que estaban organizadas por orde alfanum�rica en vez de por orde cronol�xica.\nCoa mudanza na triaxe xer�rquica de autor / t�tulo a unha orde topogr�fica (cidade / biblioteca / cota) f�xose dif�cil o control da relaci�n entre as entradas correspondentes en BOOST2 e BOOST3. O N�mero de Control (Control NUMber, CNUM), isto �, o n�mero de identificaci�n do rexistro, que era sempre o mesmo, foi utilizado como elemento de correspondencia.\nOutros dous cambios estiveron relacionados coa fusi�n de campos de datos individuais. As�, toda a informaci�n bibliogr�fica derivada dos campos BIBS e NOTE de BOOST2 (que fora usada para distinguir referencias citadas directamente de referencias tomadas de segunda e terceira man) fundiuse nun �nico elemento de datos (BIBL). Esta mudanza f�xose para poder crear un s� �ndice bibliogr�fico unificado, pero provocou que a xesti�n da bibliograf�a secundaria se volvese m�is dif�cil.\nA fusi�n dos campos GTIT (General or normalized TITle, t�tulo xeral ou normalizado) e STIT (Specific or variant TITle, t�tulo variante ou espec�fico) foi un erro do mesmo tipo e respond�a ao mesmo obxectivo, isto �, ao desexo de crear un �nico �ndice de t�tulos.\nPor�n, noutros dous casos, os elementos dos datos foron divididos para mostrar as diferenzas intr�nsecas dos datos que conti�an. As�, os tradutores separ�ronse do campo AUTH e coloc�ronse nun campo aut�nomo, TRAN. Do mesmo modo, os impresores e escribas tir�ronse do campo SPRL (Specific PRoduction Location, lugar espec�fico de produci�n) e integr�ronse nun campo separado, PRSC (PRinter SCribe, impresor ou escriba). Ambas as d�as mudanzas revel�ronse positivas desde un punto de vista t�ctico e estrat�xico.\nEn termos de procedemento, os datos continuaron a ser inseridos en Madison segundo a informaci�n �a sendo enviada polo novo equipo editorial. O ficheiro da base de datos reorden�base de novo e imprim�ase, e o resultado envi�base aos editores para a s�a correcci�n e novo ciclo de acrecentamento de datos. Este proceso foi �rido e oneroso, sobre todo a causa do sistema de arquivos planos de xesti�n da base de datos de FAMULUS, que esix�a que cada rexistro estivese completo. As�, se un manuscrito conti�a vinte textos, toda a s�a descrici�n externa deb�a ser repetida en vinte rexistros separados. Se o avance da ciencia obrigase, por exemplo, a datar novamente un manuscrito, haber�a que cambiar a data nos vinte rexistros.\nAs limitaci�ns dun sistema de xesti�n da base de datos coma este f�ronse reducindo, tendo en conta a existencia de sistemas m�is sofisticados. A seguinte mudanza t�cnica afecta � versi�n de 1985, coa migraci�n de BOOST e BOOCT do sistema de Madison ao sistema de Berkeley, SPIRES (Stanford Public Information Retrieval System), que era m�is interactivo e orientado aos textos, e que permit�a elementos de datos repetitivos de extensi�n variable. A ordenaci�n, a busca e a xeraci�n de informes convert�ronse en operaci�ns razoablemente simples, a�nda que a entrada de datos e a correcci�n fosen operaci�ns a�nda m�is dif�ciles de executar ca na versi�n m�is antiga.\nFinalmente, em 1987, merc� ao financiamento de IBM, BOOST e BOOCT foron incorporadas a Revelation (m�is tarde Advanced Revelation, de Revelation Technologies), un sistema de xesti�n de bases de datos de alta tecnolox�a baseado en DOS, con campos repetitivos de extensi�n variable que pod�an ser aglomerados en estruturas de datos repetitivos sen limitaci�n do n�mero de rexistros ou do n�mero de campos, e con limitaci�ns moi reducidas no relativo ao seu tama�o. Os rexistros est�n limitados a 64K, mentres que calquera campo �nico dentro dun rexistro est� igualmente limitado a 64K.\nUnha consideraci�n esencial sobre a selecci�n dun sistema de relaci�ns era a relativa ao desexo de ter unha base de datos m�is f�cil de manter e de actualizar, ao permitir que un cambio feito nun s� rexistro se propagase despois aos outros rexistros asociados, en lugar de facer a mesma mudanza en m�ltiplos rexistros.\nDesde ent�n todo o traballo de acrecentamento de datos nas catro bibliograf�a f�xose nas sucesivas versi�ns dos sistemas de Revelation Technologies.\nO dese�o orixinal da base de datos de 1987 e os traballos de Charles Faulhaber e do programador John May desenvolv�ronse desde ent�n grazas � concesi�n non s� de nove grandes subvenci�ns NEH, mais tam�n de pequenas axudas doutras fontes e da constante axuda dos membros dos outros equipos de investigaci�n. En 2001, a estrutura de PhiloBiblon estaba constitu�da por dez tabelas con m�is de 650 campos de datos diferentes.\nO transporte de datos � p�xina web de PhiloBiblon f�xose en 1997, partindo da tabela MS_ED (descrici�ns de MSS e de impresos) e volcando o seu contido en ficheiros de texto ASCII. O persoal da biblioteca da Universidade de California en Berkeley creou un programa PERL para converter as descrici�ns de cada manuscrito en ficheiros HTML nas tres bibliograf�as (BETA, BITECA, BITAGAP). Estes ficheiros foron, � s�a vez, indexados usando un programa de dominio p�blico (SWISH); as� mesmo, un instrumento de busca bastante simple como CGI (Common Gateway Interface) permitiu realizar na rede buscas por autor, t�tulo ou palabras clave.\nEn 2001 outra axuda financeira de NEH permitiu asociar a base de datos da versi�n DOS Advanced Revelation � correspondente base de datos da versi�n Windows. Durante este proceso a estrutura das tabelas foi racionalizada e foron engadidos m�is campos de datos aos 987 xa existentes nas dez tabelas.\nComo nas versi�ns anteriores, empr�ganse claves de rexistro �nicas para identificar textos espec�ficos (texid), copias de textos (cnum) e individuos (bioid). Estas claves de rexistro, que son espec�ficas para cada bibliograf�a, son extremadamente �tiles para diferenciar un rexisto doutro; as�, por exemplo, diferentes obras con t�tulos semellantes ou individuos co mesmo nome. Por esta raz�n, estes c�digos foron utilizados na versi�n web.


Nigrán inicia a conta atrás para gozar do seu Entroido - Metropolitano\nNigrán inicia a conta atrás para gozar do seu Entroido\nO Concello de Nigrán arranca o sábado 10, co tradicional concurso de comparsas, a súa programación de entroido, que inclúe actividades para nenos e maiores ata o sábado 24 de febreiro, cando se celebrará o enterro do kiko.\nComa o dous anos anteriores, o concurso será pola noite e percorrendo o centro do municipio, participando nel 611 integrantes de 13 comparsas de Nigrán (5), Gondomar (4), Tomiño (2) e Vigo (2). Así, a partir das 20.00 horas, percorrerán a rúa Rosalía de Castro (á beira do Concello) dende o cruce con rúa Telleira ata a estrada do Ceán, realizando cada agrupación unha actuación á altura da Casa Consistorial, onde o xurado as avaliará. Tralo desfile a festa seguirá na Praza do Concello, onde ao rematar haberá unha gran verbena popular ata a medianoite a cargo do grupo Azar. Dende este día, o kiko do Centro Cultural e Recreativo de Parada quedará exposto no Auditorio Municipal.\nOs actos continúan o luns 12 coa celebración do entroido infantil a cargo de Volvoreta e Voltereta dende as 17:00 horas e, o sábado 17, cun baile para maiores dende as 18:00 horas coa música en directo do trío Armonía. Ambas actividades celebraranse no Auditorio Municipal e se servirá unha merenda con doces típicos destas datas.\nO entroido finaliza o sábado 24 en Nigrán co tradicional enterro do ‘kiko’ que, este ano, volverá a partir ás 18:00 horas dende o Concello ata a parroquia de Parada tirado por un carro de bois. Dende as 19:00 será velado na praza da Igrexa. Trátase dunha actividade cultural organizada xunto ao Centro Cultural e Recreativo Parada do Miñor, artífice desta tradición.\n“Programamos un entroido no que teñan cabida tódolos públicos e tamén con actividades específicas para o desfrute dos nenos e dos maiores, ademais, queremos poñer en valor as tradicións máis locais como é o caso do enterro do kiko, ao que lle daremos o sábado 24 total protagonismo”, explica o alcalde, Juan González.\nTags: EntroidoEntroido 2018NigránO Val Miñor


Red Riding Hood | Ma Volaille\nValerie (Amanda Seyfried) é un home valente, fermoso e rebelde da aldea de Daggerhorn que estivo namorado do seu mellor amigo da escola, Peter (Shiloh Fernández), Un leñador de madeira nobre que tamén está namorado dela. Pero os seus pais organizaron por ela un matrimonio co rico Henry (Max Irons), o ferreiro da cidade.\ndescobre que se perden un ao outro, Valerie e Pedro planean escapar e descubrir que o A irmá maior de Valerie, Lucie foi asasinada polo lobo que rocha polo bosque ao redor do pobo. Durante anos, a xente tiña unha tregua coa besta, ofrecendo un sacrificio dun animal cada mes. Pero baixo a lúa de sangue, o lobo foi máis aló das apostas e tomouse unha vida humana.\nDeterminada a facer xustiza coas súas propias mans, todos os homes da xente van á caza do monstro. Valerie preocúpase ao benestar de Peter e decide pasar a noite na casa illada da súa avóa, que lle dá un abrigo vermello. Ao chegar ao lobo Cueva, o pai de Henry, Adrian, morre cara á besta eo resto mata a un lobo normal que estaba preto por casualidade.\nAo día seguinte, toda a cidade únese a celebrar a caída do monstro E, como trofeo, puxeron a cabeza do lobo decapitado no centro da aldea. Naquela época chega o pai Solomon (Gary Oldman), un famoso cazador de Wolk que chegou a rematar o que os aldeanos non puideron notar que o lobo que matou non é o auténtico porque entón a súa cabeza tería forma humana e, polo tanto, a Lobo é unha aldea viva. Entón dille que a súa esposa era unha muller de lobo: Solomon foi atacada por un lobo e cortou unha pata. Ao día seguinte, a súa esposa estaba morta, e cando abriu a caixa onde puxo a súa esposa, atopou a man da súa esposa.\nOs veciños non cren e esa noite todos celebran a morte do feroces lobo .. Valerie tamén descobre que a súa nai Suzette hai moito tempo foi un amante de Adrian e como consecuencia Lucie era a filla lexítima de ambos. Escoitar o consello de Suzette, Peter decide renunciar a Valerie e cancelar os plans para escapar con ela que tiña ata entón.\nNo medio da celebración, o home de lobo ataca aos veciños con facilidade e facilmente evade soldados de Salomón, que xa sospeita que o irmán autista de Roxanne, amigo de Valerie. No fragor do ataque do lobo, Valerie e Roxanne enfróntanse co lobo cunha serie de ruxidos que só Valerie pode entender, tamén entende que o lobo ten grandes ollos castaños. O lobo dálle un ultimátum a Valerie: Debe deixar a aldea con el antes da Semana da Lúa de Sangue chega a un fin ou matar a todos os aldeanos que se preocupan.\nO cruel pai Solomon el mata a un dos seus Os homes que foron mordidos polo lobo e os suxeitos irmáns de Roxanne a unha tortura para probar que non é o home de lobo. Desesperado por liberar ao seu irmán, Roxanne acusa a Valerie de ser unha bruxa ante o pai Salomón. O sacerdote usa Valerie como isca para o home de lobo, disposto a capturar o monstro.\nSen outra opción para traballar xuntos, Henry e Peter únese a Valerie gratuíto, pero Peter é capturado polos gardas de Salomón. O lobo reaparece, advertindo a Valerie que debe fuxir con el, e ela queima a súa pata ao tentar entrar no templo sagrado. Ao día seguinte, o que agora maldito co pai de Licantropy Solomon é executado polo irmán do falecido Garda e Peter non aparece ao longo da mañá.\nSospeitar que o home de lobo non é nada menos que a súa propia avoa, Valerie Tome o seu abrigo cunha cesta alimentaria, colle algunha entrada do templo e vaia á cabina da súa avóa. Na estrada coñece a Peter, que lle pide a filtrarse con el antes de arriscar a súa vida. Valerie dáse conta de que Peter usa un guante de ferreiro e pensa que o usa para ocultar a queimadura que o lobo foi feito no seu último ataque. Sorprendido polo descubrimento impactante, apuñalou a Peter cunha daga e alcanza a cabana da súa avóa.\nPertencente a Salvo, Valerie descobre a verdadeira identidade do lobo: é o seu propio pai, Cesarie, que cometeu a todos os asasinatos para atopar a súa herdeira lexítima e pasarlle a Lycanthropy. Ao descubrir que Lucie non era a súa filla, Cesarie matou a ela, así como o seu pai biolóxico e atacou a Suzette para satisfacer a súa sede de vinganza. Cesarie prepárase para morder a Valerie pero é arrestada por Peter, que chega ao rescate da súa amada e coa axuda de Valerie ambos extremos co terrible feroces lobo.\nPeter dáse conta de que foi mordido por Cesarie na batalla, e ao revelar a ferida a Valerie e correr cara á neve, ela segue a pensar en que Peter era a única persoa da súa vida que nunca ocultou en secreto, A diferenza do seu pai, nai e avoa, entón pasan unha noite xuntos. Horas despois, ao colocar pedras no estómago de Cesarie e afundir o corpo ao río, Peter sepárase de Valerie dispostos a protexela e ela promete que esperará o seu regreso.\nDespois destes eventos, Valerie decide vivir na casa da súa avoa xa que esconde un gran segredo e, a pesar do feito de que o lobo morreu, os veciños das Daggerhorn retomaron a vida do medo e a seccionación que tiñan antes, Desde a identidade do lobo nunca se revelou e cría que aínda estaba vivo. Henry convértese no líder dos gardas de Salomón e xuntos saen en busca de criaturas mitológicas. Mentres Suzette volve ter unha vida tranquila coa desaparición do seu marido Cenarie.\nUnha noite, tempo despois de que Peter saíse da aldea, volve á casa da avoa de Valerie en forma de lobo durante a lúa chea e atopala descobre que tiñan unha filla recentemente nada.\nOs efectos duradeiros da inmigración