En outubro de 1949 obtén o título de procurador dos tribunais e en setembro de 1950 marcha a Vigo a exercer como tal. Na cidade olívica vai compaxinar o seu traballo de procurador co de accionista nunha oficina de seguros sociais primeiro e co de director dun obradoiro de fotogravado despois.\nPublica Voz y voto (1955), poemario social editado por Gráficas Numen de Vigo, aínda que polo seu carácter clandestino figúrase falsamente impreso na inventada colección Papel de Estraza da Editorial Rex de Montevideo.\nDá ao prelo O soño sulagado (1955), onde recolle trinta e unha composicións de diverso xénero, dende o intimismo saudoso da infancia pasando pola poesía reivindicativa ata cederlle espazos aos versos de orientación irónica ou sarcástica.\nPublica Longa noite de pedra (1962), poemario co que se consagra como poeta, editado na colección Salnés que el mesmo codirixía con Emilio Álvarez Blázquez e Francisco Fernández del Riego para a Editorial Galaxia. Con esta obra Celso Emilio consagraríase como escritor, pois o seu recoñecemento foi unánime tanto por parte dos lectores coma da crítica. Con todo, a sona de Celso Emilio como poeta veulle dada, en parte, polas edicións bilingües do poemario realizadas por El Bardo, unha editorial catalá dirixida por José Batlló.\nNo eido do ensaio publica Curros Enríquez. Biografía (1954), publicado pola Editorial Moret e no que achegou numerosos datos ou informacións até daquela descoñecidas. Por outro lado, colabora adoito na revista viguesa Alba, da que chegou a formar parte do consello de redacción dende 1952, e mais en Aturuxo de Ferrol, na mexicana Vieiros e a revista mallorquina dirixida polo seu amigo Camilo José Cela, Papeles de Son Armadans.\nXa desde 1949 publica con certa asiduidade no xornal Faro de Vigo, onde mantivo diversas columnas ata o ano 1964. A máis coñecida foi a titulada «La jaula de los pájaros raros» que ademais ía ter unha publicación en libro independente, prologado por Camilo José Cela; proxecto que finalmente se fanou. En parte, este proxecto foi recuperado en 2005 no libro Semblanzas, crónicas e artigos: primeira compilación dunha parte fundamental da súa obra dispersa publicada nas páxinas de Faro de Vigo ao longo de case trinta anos, xunto cun novidoso conxunto de gorentosas e sorprendentes crónicas informativas sobre o Camiño Portugués, alén de diversos artigos nos que o autor de Celanova revela claves da súa vida e obra como os que se achegan aos seus lugares, á literatura, á sociedade do seu tempo, á política, á gastronomía, á cartomancia ou á visión peculiar que el gardaba do feito histórico, entre outros temas.\nAo tempo colabora noutros soportes: Litoral, Vida Gallega…, e en xornais como El Ideal Gallego, La Región de Ourense ou o Diario de Pontevedra.\nDesenvolve unha intensa actividade cultural como demostra a súa participación no Congreso Internacional de Poesía en xullo de 1954; nas Conversacións Poéticas de Formentor en 1959; ou no Congreso Internacional de Etnografía de 1963 en Portugal. Ademais recibe galardóns literarios como nos II Xogos Florais da Asociación Cultural Santa Cecilia de Marín en agosto de 1962 e nos Xogos Florais de Ourense en xullo de 1963.\nPoliticamente prosegue co seu activismo político, tenteando a formación do P.C.G. Con todo, o 25 de xullo de 1964 xa se atopa entre os dez membros fundadores da Unión do Pobo Galego, á que pertencerá ata a súa ruptura definitiva en setembro de 1974.\nEn 1962 figuran inseridos na colectánea Canti della nuova resistenzaspagnola (1939-1962) catro cantigas e dous sonetos antifranquistas da súa autoría.\nCelso Emilio, sentado abaixo, o segundo pola esquerda, con Moraima e co poeta e debuxante Xosé Sesto, a esposa deste, Manuel Prego de Oliver e Emilio Álvarez Blázquez, na Praza da Quintana de Compostela, o 25 de xullo de 1955.\nCelso Emilio e Moraima na rúa do Príncipe en 1951, cando se instalan a vivir en Vigo (Foto Company, Vigo).\nA parella nunha festa do Casino de Vigo (Foto Ramón, Vigo).\nXantar despois da cacería nos Ancares con Xosé María Castroviejo, con quen comparte xeración poética: a do 36. Celso Emilio é o primeiro pola esquerda.\nCerimonia de imposición da Medalla de Salvamento de Náufragos a Celso Emilio na Comandancia de Mariña de Vigo, 7 de marzo de 1955. Entre os presentes está o seu irmán Pepe, Moraima e o seu fillo Luís.\nFelicitación de Aninovo coa efixie do propio Celso Emilio. Vigo, 1958.\nBaldomero Fernández e Celso Emilio, o segundo pola esquerda, entre outros amigos, fotografados por Eduardo Blanco Amor en Ourense.\nCelso Emilio, no centro, a principios dos 60 con Manuel María e Xosé Luís Méndez Ferrín. Os tres escritores, xunto con outros compañeiros, fundaran en 1964 a Unión do Pobo Galego (UPG).\nCon Moraima nas Conversacións Poéticas de Formentor, 1959.


Un teléfono contra a soidade - AQU! CORUÑA\nReading Now Un teléfono contra a soidade\nO Concello anunciou hoxe que en próximas datas botará a andar «Acompáñote. Liña de atención telefónica», un servizo pensado para que aquelas persoas que están soas durante a corentena poidan conversar brevemente con voluntarias e voluntarios co obxectivo de que leven mellor as semanas de confinamento. O servizo funcionará a través do 900 920 500. Ao outro lado da liña atenderá algunha das máis de 500 persoas voluntarias que se inscribiron no servizo ao inicio deste estado de alarma.\nDesde o Concello, salientan que «en ningún caso é un servizo de información sobre a pandemia nin de emerxencia, senón que xorde coa vontade de lles ofrecer un apoio ás persoas que non teñen forma de comunicarse». Xustifican a necesidade do servizo na situación de moitas persoas no municipio que «non ten unha rede familiar e social na que apoiarse» e «non teñen acceso ao mundo dixital». Con esta iniciativa, queren darlles a oportunidade de «charlar sobre gustos, afeccións e sobre todo aquilo que lles faga sorrir e pasar un tempo agradable». Entre o grupo de voluntariado inclúese persoal licenciado en psicoloxía que poderán realizar unha asistencia máis profesional en caso de que a persoa que está ao outro lado do teléfono o precise.\nControl xeral para evitar os desprazamentos de fin de semana durante o estado de alarma


A nosa rapazada ergueu a voz contra as noticias falsas nas redes – O Barbanza\nA nosa rapazada ergueu a voz contra as noticias falsas nas redes\nSilleda acolleu este 5 de maio unha importante actividade xuvenil contra as fake news, a desinformación, o racismo e as agresións a través das redes. Foi unha xuntanza na que participaron uns cen alumnos e alumnas de Secundaria de Boiro, Brión, Bueu, Silleda e Viana do Bolo. Na xeira de traballo tiveron ocasión de crear micro-vídeos advertindo do impacto negativo que teñen as novas falsas e a xenofobia en medios convencionais pero sobre todo dixitais, por ser os máis seguidos polos adolescentes.\nFixérono nun encontro intercentros ou hackathon incluído no proxecto EpDLab que, en palabras do director IES Pintor Colmeiro de Silleda pon o foco no papel do diálogo, da educación e do xornalismo nun contexto convulso como o actual.\nPara combater esta problemática, elaboraron unha serie de micro-vídeos nos que se dirixen principalmente ás e aos adolescentes, pero tamén ás persoas adultas, para advertirlles “que todas e todos podemos ter actitudes racistas sen nos decatar”; que “debemos contrastar as informacións que recibimos, especialmente, a través das redes sociais, porque poden ser falsas”; e que “os bulos e o discurso do odio vai sempre en contra da xente máis vulnerábel”.\nA rapazada participante no hackathon advertiu tamén de “que coas nosas actitudes podemos facer unha sociedade mellor, evitando o uso de estereotipos, desmentindo desinformacións e denunciando os contidos racistas que vemos nas redes”. E engadiron: “A clave para conseguir un entorno dixital máis diverso, igualitario e inclusivo é ter máis empatía e reivindicar que todos os seres humanos debemos ter os mesmos dereitos”.\nA xeira deste xoves en Silleda foi unha xornada intensiva de traballo creativo conxunto na que participou todo o alumnado vinculado este curso ao EpdLab, un proxecto de innovación educativa que ven desenvolvendo a Asociación Galega de Comunicación Social (Agareso) dende 2015 en centros de toda Galicia e que traballa temáticas como o sexismo, as migracións, o medio ambiente, o consumo responsábel, a veracidade das mensaxes e as fake news, a cooperación internacional, o voluntariado e o activismo a través de ferramentas da comunicación dixital como os memes, os GIF, as técnicas de stop motion, os microvídeos dende o móbil ou a contrapublicidade.\nEpDLab é un proxecto educativo que xorde a partir da reflexión colectiva de varios grupos da ESO en Galicia, máis outros grupos en El Salvador e República Dominicana. O alumnado traballa con ferramentas TIC para crear e difundir na Rede contidos ao redor da igualdade de dereitos, da participación responsábel e da xustiza social. O EpDLab está deseñado e desenvolvido polo equipo técnico de Agareso e financiado por Cooperación Galega.


Xornal de Galicia para el Mundo - As subvencións de cartos públicos regaladas por Feijóo e o PPdeG na Xunta son utilizados para despedir persoal de El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Arousa, DxT Campeón e Diario de Bergantiños\nTraballadoras/es de El Ideal Gallego realizaron hoxe un reparto pola zona do Obelisco da Coruña para informar da súa situación laboral.\nEsta é a oitava xornada de folga que realiza o persoal do grupo Editorial La Capital (a décima no caso do Diario de Arousa) neste 2015 e o segundo paro en menos de tres días, pois o pasado domingo 20 de decembro, coincidindo co proceso de eleccións xerais, os traballadores e traballadoras tamén estiveron en folga.\nMais nin a convocatoria de folga en dúas datas tan relevantes para os medios de comunicación, como as eleccións xerais ou o sorteo da lotaría de nadal, levaron á dirección da empresa a abrir unha vía de diálogo na procura de resolver os problemas laborais e salariais que se veñen arrastrando dende hai anos.\nPola contra, a empresa persevera na súa “desastrosa xestión” e na actitude inmobilista habitual, non garantindo o pago das nóminas adebedadas (setembro e outubro), nin o seu abono regular, a fin dos despedimentos ou a presentación dun plan de viabilidade “que minimice a total incerteza que pesa sobre todos e todas nós e as precarias condicións nas que estamos traballando”.\nA representación do persoal denuncia que até o momento, e logo da aplicación de dous EREs consecutivos de redución de xornada, as únicas medias que a empresa soubo aplicar foron os “recortes de persoal a través dunha política de despedimentos mesquiña e rastreira”. Pero o máis indignante, engaden, é que a compañía está a destinar os cartos dos salarios que non paga "para afrontar as indemnizacións por despedimento dos compañeiros e compañeiras que bota á rúa".\nCómpre lembrar que nos últimos meses houbo dous despedimentos no Diario de Arousa, cinco no Diario de Ferrol e un en El Ideal Gallego, deixando os cadros de persoal das distintas cabeceiras en condicións moi precarias para sacar adiante os xornais coa calidade e o rigor informativo que se espera da prensa. De feito, no Diario de Arousa un departamento básico como o de fotografía fica cun só membro, “e polo tanto directamente sen fotógrafos/as cando este traballador estea de vacacións ou nos seus correspondentes días libres”.\nAsí as cousas, os traballadores e as traballadoras continuarán incansábeis a loita pola defensa dun traballo digno, aínda as manobras da empresa tentando boicotear cada unha das convocatorias de folga.\nLeer más: CORRUPCIÓN INFORMATIVA Y ÉTICA DEL PARTIDO POPULAR: Feijóo y Rosa Quintana deciden "en función de...


O Consello da Cultura Galega dixitaliza a relación de Francisco Fernández del Riego con América\nRedacción, Santiago | 10 Xaneiro 2014 - Crónicas da Emigración\nFernando Fernández del Riego.\nBaixo o título 'Francisco Fernández del Riego. Correspondente para América', e empregando fondos do Arquivo da Emigración Galega e do Arquivo Sonoro de Galicia, o Consello da Cultura Galega (CCG) publicou este venres un especial que recolle a traxectoria e impacto cultural de Francisco Fernández del Riego en América. O especial, realizado con motivo do centenario do nacemento do polígrafo vigués, permite explorar case trescentos artigos que Fernández del Riego publicou en máis de vinte publicacións promovidas por sociedades de emigrantes en América. O especial pode consultarse en www.consellodacultura.org/prensa/.\nAdemais, 'Francisco Fernández del Riego. Correspondente para América' incorpora unha liña do tempo que ilustra as relacións entre Del Riego e a diáspora, e no que se poden escoitar fragmentos dos seus discursos de homenaxe a destacadas figuras galegas durante a visita especial que realizou a Bos Aires en 1954, das que o CCG preserva gravacións no Arquivo Sonoro de Galicia.\nA actividade xornalística de Del Riego nas revistas da emigración está marcada polo afán de informar sobre a actualidade cultural de Galicia, pero tamén de instruír e ensinar sobre as bases da cultura galega.\nDefensor de Galicia e a súa cultura\nFrancisco Fernández del Riego (Vilanova de Lourenzá, 7 de xaneiro de 1913-Vigo, 26 de novembro de 2010), é referencia obrigada na historia do 'galeguismo' e da cultura galega do século XX. Empezou os estudos de Dereito na Universidade de Madrid, e rematounos en Santiago de Compostela, ao tempo que preparaba Filosofía e Letras. Secretario xeral das 'Mocidades Galeguistas' durante a República, na posguerra foi un dos fundadores da Editorial Galaxia, na que chegaría a ser director xerente, entre outras tarefas, e codirector, xunto con Ramón Piñeiro, da revista 'Grial' nos seus cen primeiros números. Autor de numerosos traballos, a súa extensa obra abrangue case todos os xéneros, dende a crítica literaria á novela e as memorias. Ingresa na Real Academia Galega en 1960 co discurso Un país e unha cultura: a idea de Galicia nos nosos escritores', e, xunto con Ferro Couselo e Gómez Román, foi quen propuxo e levou adiante en 1963 a creación o 17 de maio do Día dás Letras Galegas. Presidiu esta institución entre 1997 e 2001, converténdose nun dos seus grandes renovadores. Director da Fundación Penzol dende a súa creación en 1963 ata poucos meses antes do seu falecemento, a súa vida e a súa extensa obra mostran a fidelidade continua e a defensa de Galicia e da súa cultura.\nRelación cos galegos de América\nA relación de Fernández del Riego cos galegos emigrados en Bos Aires tivo un longo recorrido. Deu comezo nos primeiros anos da década dos trinta, cando xa colaboraba en diversos xornais que alí publicaban, como 'Galicia', Boletín da Federación de Sociedades Galegas da Arxentina, 'A Fouce' ou 'O Irmandiño', de Montevideo. Tras a guerra civil, recomenzou a colaboración que mantivera cando era estudante universitario. En 1949 a Federación de Sociedades Galegas bonaerense editoulle o seu primeiro libro, 'Cos ollos do noso espírito', nunha época na que xa escribía regularmente na revista 'Galicia', do Centro Galego, a instancias de Luís Seoane, quen era daquela o director. En 'Galicia Emigrante', fundada posteriormente polo propio Seoane, continuou a tarefa colaboradora. Hai que subliñar, ademais, que foi o representante oficial en Galicia do Centro Galego de Bos Aires practicamente durante vinte anos. E este labor ampliouse a numerosas cabeceiras da prensa galega do outro lado do mar. Como o propio Fernández del Riego diría moitos anos despois: "Dende aquí mantivemos a intensa relación que cumpría para facer máis frutífero o labor de cooperación entre os que vivían nunha e noutra banda do océano."


Frear o despoboamento do rural é un dos principais desafíos que enfronta hoxe a sociedade galega. Ben o saben moitas veciñas e veciños de Bergantiños e da Costa da Morte que ven como, ano tras ano, os seus pobos van perdendo habitantes mentres os seus fillos buscan nas áreas urbanas as oportunidades que non atopan preto da casa.\nPara deter a sangría demográfica que ameaza o futuro da Galicia rural e conseguir fixar poboación nos pequenos concellos é necesario ofrecer ás novas xeracións oportunidades laborais e servizos públicos axeitados que lles permitan desenvolver o seu proxecto vital e profesional.\nNa Deputación cremos no potencial que Bergantiños, Soneira e Fisterra teñen para o futuro da provincia da Coruña e de Galicia. Por iso, nos últimos anos creamos distintos plans que benefician especialmente a estes territorios, axudan a crear emprego, apoian aos principais sectores produtivos da comarca e melloran os servizos e infraestruturas públicas.\nResulta difícil, en tan pouco espazo, resumir o compromiso da Deputación coa Costa da Morte. Podería facelo con números, detallando a importante inxección económica de 60 millóns de euros que supuxo para estes concellos a creación do Plan Único, os 752 empregos creados a día de hoxe na comarca ao abeiro do PEL, os 2,2 millóns que este ano destinamos a axudar aos autónomos e microempresas da zona a paliar as consecuencias económicas da Covid-19 ou os 14 millóns que investimos nos últimos catro anos para mellorar a seguridade vial nas estradas locais.\nPero cada vez que veño á Costa da Morte teño a oportunidade de ver como estas cifras se traducen en pequenas historias persoais que ilustran mellor que os números a acción da Deputación na vida cotiá da xente. Historias coma a de Santiago que me contou que, despois de toda unha vida traballando e varios anos no paro, volveu a sentirse útil ao ter unha oportunidade laboral grazas ás axudas do PEL. Nomes propios coma Evaristo, usuario dun dos centros de atención a persoas con discapacidade que a Deputación apoia na comarca, ou o de María, mestra na Escola Unitaria de Brens, que insistiu na importancia que para tantas familias ten que axudemos a recuperar estas escolas rurais ou a darlles unha nova vida en forma de centros sociais ou garderías, como fixemos tamén en Vimianzo, Laxe, Coristanco ou Zas.\nGrazas a Virtudes, veterana palilleira de Camariñas, que hai xa algúns anos me contou que os encaixes que hoxe promocionamos en todo o mundo xa viaxaban cara América nas adegas do Titanic e a Pedro, Ignacio e Víctor, mariñeiros en Malpica e Muxía, que nos explicaron as dificultades que atravesa o sector pesqueiro e a importancia que ten o apoio da Deputación para manter a actividade dunhas confrarías que non só desenvolven un importante rol económico, senón tamén social.\nCada vez que volvo da Costa da Morte aprendo algo das súas xentes e vexo como a acción política da Deputación axuda a mellorar distintos aspectos vida das persoas. Esa satisfacción anímanos a seguir traballando para facer unha administración máis eficaz, útil e cercana ás necesidades reais da cidadanía.\nValentín González Formoso é o presidente da Deputación da Coruña.\nArchivado en: Costa da Morte Diputación de A Coruña Fisterra Coristanco Laxe


Impoñen dúas multas ao PP en Amoeiro e iníciase un lume cruzado de denuncias entre partidos\nEfe 21 mayo 2015 17:28 h.\nA Xunta Electoral da zona acordou sancionar con 50 e 40 euros ao partido por propaganda irregular antes do inicio da campaña\nA Xunta Electoral de zona acordou sancionar con dúas multas de 50 e 40 euros, respectivamente, a dúas traballadoras que integran a candidatura do PP en Amoeiro (Ourense), pola presunta comisión dun delito electoral, enmarcado como mera propaganda de carácter presuntamente irregular durante datas previas ao comezo da campaña. Tanto PP como PSOE, en sendas comparecencias realizadas en Ourense, avanzaron que tomarán as medidas legais oportunas tras transcender esta resolución.\nO PSOE denunciou o pasado 4 de maio ante a xunta electoral un posible delito electoral cometido polo PP de Amoeiro ao que acusou de supostas coaccións por parte de tres traballadoras (dúas delas van na lista popular) para lograr que persoas maiores impedidas votasen a este grupo, en datas previas ao comezo da campaña. Para iso, en devandita denuncia, o candidato socialista presentaba dous vídeos, onde a administradora da residencia relataba que dúas traballadoras vinculadas ao PP pediron o voto para este partido chegando a ofrecerse a proporcionar gratis "notarios do partido".\nA xunta electoral nesta resolución considera acreditado que o día 27 de abril devanditas traballadoras presentáronse no domicilio do matrimonio de anciáns para solicitar o voto por correo ao PP e ao día seguinte na residencia, feito que considera como unha difusión irregular de "propaganda electoral" e non como posibles ilícitos penais ante "a menor entidade dos feitos sancionados". Tras transcender devandita resolución, PSOE e PP compareceron este xoves en sendas roldas de prensa para facer unha valoración sobre esta resolución, onde anticiparon que tomarán medidas legais contra o outro partido, en ambos os casos.\nEn primeiro lugar, o alcalde e candidato socialista de Amoeiro, Rafael Rodríguez Villarino, quen manifestou que aínda que é unha "vitoria" non os satisfai, avanzou que emprenderá "accións xudiciais", xa que "non pode ser que ante feitos tan graves esta sexa a resolución". "Non é asumible que se deixe pasar por tan pouco feitos tan graves", subliñou o portavoz socialista, quen pide que se respecte a "liberdade" de voto, aínda que recalcou que esta resolución proba que se cometeron irregularidades.\nA secretaria de Organización, María Quintas, quen arroupou ao candidato socialista, denunciou as "mañas do PP" ante as cales advertiu de que o PSdeG estará "moi atento" e "vixiante" sobre o desenvolvemento desta campaña electoral e o día da votación. O portavoz do PP en Amoeiro, José Sampayo, quen compareceu despois noutra rolda de prensa na sede popular, con cuantiosa documentación, valorou de forma positiva esta resolución que descarta "coaccións" e outros "delitos penais". Tras avanzar que acatarán a sentenza que non comparten, informou de que o seu grupo presentou este xoves ante o xulgado de instrución de Ourense unha "querela criminal" contra o candidato socialista por posibles delitos de "obstrución á Xustiza e simulación de delito".\nA este respecto, Sampayo denunciou "presións" por parte do socialista a membros do PP desta localidade para que non sigan adiante cunha querela presentada polos populares en 2009 contra o alcalde, e que, segundo asegurou, provocou que tres concelleiros do PP optasen por irse a unha lista independente. En devandita querela, os populares denunciaban ao socialista por presunta "malversación de fondos públicos, prevaricación, suborno, falsificación de documento público", relacionados con contratacións realizadas no Concello.\nPara o popular, as presións do PSOE obedecen a un interese do candidato por "desviar" a atención e que non se coñeza que está "imputado" desde 2009 por varios delitos. Segundo deu a coñecer, a Audiencia Provincial de Ourense acordou este pasado 31 de marzo desestimar un recurso de apelación ordenando "continuar coa imputación de Rodríguez Villarino". Desde entón, asegura que saltou esta "trama de manipulación" que cualificou de "cortina de fume" e pediu a súa comparecencia para que aclare estes feitos.\nAluvión de chamadas ós policías para saber onde é posible desprazarse\nA horta asiática na praza de abastos\nImpoñen dúas multas ao PP en Amoeiro e iníciase un lume cruzado de...\nA Xunta destinará 45 millóns ata 2020 ao redor do centro de drones de Rozas\nFeijóo reitera "todo o dito" sobre as retribucións de Beiras


Ateneo Ferrolán: 2007\nFallo do Concurso de Gaita Galega "Constantino Bellón"\nPublicado por ATENEO FERROLÁN (Fundado en 1879) o día 4.9.07\nXVII CONCURSO DE GAITA GALEGA\n“CONSTANTINO BELLÓN” 2007\nEn Ferrol a 31 de agosto de 2007, no Teatro Jofre de Ferrol, o xurado cualificador do 17º Concurso de Gaita Galega “Constantino Bellón”, integrado por :\nAordan outorgar os seguintes premios:\nBRAIS MONXARDIN LÓPEZ (A Fonsagrada – Lugo) – Premio único.\nDANIEL LUMBRERAS RODRÍGUEZ (San Sebastián) – Accésit.\nPABLO DEVIGO VÁZQUEZ (Castrocaldelas – Ourense) – Accésit.\nPABLO DEVIGO VÁZQUEZ pola partitura Fantasía para gaita e piano “Troula para Constantino” – Premio de composición para gaita galega solista.\nO Xurado quere facer constar o importante nivel de calidade acadado por tódolos finalistas seleccionados para este Concurso de Gaita Galega na súa décimo sétima edición.\nFallo do Concurso de Gaita Galega "Constantino Bel...


Inicio/Concellos/Os alumnos de 2º do CM de Instalacións Eléctricas e Automáticas completan o proxecto de aforro enerxético no IES Lauro Olmo do Barco\nCon esta iniciativa, que comezaba hai catro anos, cambiaron a iluminación convencional de todo o centro por tecnoloxía Led, logrando un aforro do 70%\nAo percorrer os pasillos do IES Lauro Olmo do Barco de Valdeorras, un percátase de que algo cambiou con respecto a hai uns anos en canto á iluminación. A luz é a mesma ou incluso mellor, pero en lugar de permanecer todas as luminarias encendidas, como pasaba antes e pode seguir pasando noutros centros educativos, están apagadas e unicamente se encenden conforme se vai camiñando.\nÉ o milagre das novas tecnoloxías e tamén o traballo dos alumnos de 2º curso do Ciclo Medio de Instalacións Eléctricas e Automáticas que cambiaron toda a iluminación convencional que había no centro (aulas, pasillos, baños, cafetería, exterior,…) por unha tecnoloxía máis moderna. “Agora o IES Lauro Olmo é 100% Led”, puntualiza Agustín Valcarce, xefe do Departamento de Electricidade e Electrónica do centro barquense.\nAlgúns dos alumnos que realizaron o proxecto, percorrendo os pasillos do IES Lauro Olmo.\nAlejandro, Diego, Manuel, Víctor, Bea, Theo e Rubén son os alumnos deste curso que completaron o traballo, poñendo a guinda a un proxecto de eficiencia e optimización enerxética, pero tamén educativo, que comezaba hai catro anos nos cales actuaron nun total de 1.000 puntos de luz. Un traballo meticuloso que unicamente realizaban dúas tardes á semana e algún recreo para non interferir no funcionamento do resto do centro “e tamén porque presupostariamente non podiamos acometer toda a obra dun golpe co cal fomos facéndoo por partes”, explica o xefe do departamento.\nEl mesmo destaca que un dos aspectos máis relevante do traballo realizado é que nas zonas comúns como os pasillos ou os baños, así como todo o exterior, o sistema é completamente automático, activándose con detectores de presenza e, no caso do exterior, tamén con detectores lumínicos “é dicir, se hai luz suficiente non se activará o sistema co cal supón un aforro importante e ademais mentres os alumnos están en clase as luces dos pasillos están apagados, encendéndose unicamente cando acceden a eles”. Especialmente orgullosos están da aula de música cuxa instalación renovaron por completo, instalando modernos e estéticos puntos de luz.\nFarola fotovoltaica autónoma no patio do instituto.\nOutra parte interesante da iniciativa é o fomento do espírito emprededor, implicando aos alumnos dende o inicio, non só na execución, senón na elaboración do proxecto e dun presuposto, indo incluso aos alamacéns para negociar os prezos dos materiais e despois instalalos, coma se dunha empresa se tratara. “Os alumnos están encantados coa actividade porque á parte da formación teórica que lles demos, fixérono eles e ven que funciona, algo que lles resulta gratificante e tamén moi educativo xa que aprenden dos seus propios erros”, asegura Valcarce, destacando a colaboración de todo o departamento, tanto compañeiros deste ano como doutros que pasaron polo instituto, e tamén o apoio do equipo directivo tanto persoal como financieiramente, aportando os 10.000 euros de investimento en material. “Pode parecer moito pero amortízase en dous anos, grazas ao aforro enerxético do 70%. Aínda que gora pode que non se aprecie na factura pola continua suba da tarifa, o consumo si é moito menor, e de feito, se non se houbera cambiado a iluminación a estas alturas estaríase pagando 1.000 euros máis”, explica.\nSegundo o xefe do departamento, o de Instalacións Eléctricas e Automáticas é un ciclo con moita demanda laboral e de cara ao futuro a idea é comezar outro proxecto de enerxías renovables, cunha minicentral eólica e unha rede de iluminación solar fotovoltaica no exterior, para abastecer de electricidade ao departamento que dirixe.\nA Rúa boticias comarca eléctricas IES iluminación iniciativa instalación Lauro Olmo O Barco provincia proxecto Valdeorras


FeC demanda unha solución inmediata para os locais de ensaio | FERROL EN COMÚN\nFeC demanda unha solución inmediata para os locais de ensaio\nFerrol, 17 de novembro de 2021\nNo pasado Pleno do mes de outubro aprobouse por unanimidade unha moción presentada por toda a oposición relativa á reactivación dos locais do ensaio e na que se acordou co goberno local a elaboración dun contrato menor para retomar este servizo mentres non estea elaborado o prego definitivo. Este venres tivo lugar unha das poucas Comisión de Cultura que se convocan polo goberno local sen aparecer na orde do día ningún punto relativo a este contrato menor dos locais de ensaio, cuestión que tivo que ser preguntada polos grupos da oposición.\nFerrol en Común amosa a súa sorpresa despois de ser informado nesta Comisión, e coma dicimos coma resposta ás preguntas da oposición, de que os acordos alcanzados no último Pleno para dar solución á situación dos locais de ensaio non van ter efecto, é dicir, ese contrato menor que serviría para poder prestar servizo de maneira urxente e baixo a promesa do goberno de Ángel Mato non se vai cumprir, escudándose coma ven sendo costume en temas administrativos.\nDende FeC consideramos que estas cuestións se resolven mediante decisións políticas e non vale escudarse na administración. Coma xa explicamos con anterioridades, case todos os servizos do Concello que se prestan a día de hoxe atópanse sen contrato, sen ir máis lonxe o teatro Jofre ou o Auditorio, polo que este asunto é unha cuestión de vontade política e estase a demostrar que os locais de ensaio non son unha prioridade política para o goberno de Ángel Mato.\nDebemos lembrar que esta infraestrutura municipal é das máis importantes no relativo á produción de artistas locais, contando con preto de 100 músicos facendo uso destas instalación e desenrolando de xeito imprescindible os seus ensaios e o su traballo neste espazo cultural, os cales séntense enganados polo goberno local e desesperados por non atopar unha solución a esta situación que os mantén alonxados da súa práctica musical. Así mesmo, esta situación presenta importantes dificultades laborais para a traballadora que está a cargo dos locais de ensaio, repercutindo negativamente na súa vida e futuro laboral.\nPor todo isto, insistimos de novo na necesidade dunha solución inmediata e rápida coma a que se acordo no Pleno por todos os grupos municipais coa que se poda restablecer un servizo que se ven prestando dende fai máis de 12 anos e que ten unha gran importancia na vida cultural da nosa cidade. Lembrando tamén outro dos compromisos que se aprobaron no Pleno relativos a respectar a continuidade dos locais de ensaio trala derrube da nave provisional do mercado da Magdalena.


As axudas da PAC e o sector lácteo na Eurorrexión Galicia - Norte de Portugal - Campo Galego\nInicio / Leite / As axudas da PAC e o sector lácteo na Eurorrexión Galicia – Norte de Portugal\nAnalizamos a evolución do sector lácteo na Euroregión Galicia-Norte de Portugal e a importancia das axudas da PAC no seu desenvolvemento\n08/03/2022 8:42 p.m.\nA Eurorrexión Galicia – Norte de Portugal comparte moitas similitudes, tamén na súa importante especialización na produción de leite de vaca. Neste sentido, desde a súa entrada na Unión Europea e desde a implantación das axudas da PAC as dúas rexións experimentaron unha evolución moi parecida en incremento da eficiencia nas gandarías de vacún de leite, grazas en boa medida á modernización das explotacións que posibilitaron as axudas comunitarias.\nNo caso de Galicia o sector lácteo é o principal motor económico do rural galego. No 2021 a comunidade seguiu incrementado a súa produción nun 3,44% até rozar os 3 millóns de toneladas de leite de vaca producidas, o que representa o 40% da produción de toda España e consolídaa como a novena rexión produtora da Unión Europea. Cun prezo medio de 0,33 euros o litro, soamente pola venda de leite en orixe o sector lácteo facturou uns 1000 millóns de euros o pasado ano.\nEste incremento da produción e da eficiencia da produción láctea galega, especialmente acusado tralo fin das cotas lácteas no ano 2015, veu acompañado por unha profunda reestruturación do sector produtor.\nAsí, segundo os datos do Fondo Español de Garantía Agraria (FEGA) e do Ministerio de Agricultura, o número de granxas con vacas de leite en Galicia pasou de preto de 100.000 no momento da incorporación de España á entón Comunidade Económica Europea (CEE) no ano 1986 a unhas 28700 no ano 1997 e a soamente 6361 explotacións con entregas de leite en xaneiro deste 2022.\nPorén, a produción láctea en Galicia multiplicouse neste período : Dos aproximadamente 1,3 millóns de toneladas que producía a comunidade nos anos 80 pasou a 1,9 millóns de toneladas en 1994, a 2,6 antes da liberalización das cotas lácteas en 2015 e a case 3 millóns o pasado 2021.\nTodo este incremento fíxose grazas a unha mellora da eficiencia do sector produtor: menos explotacións pero de maior tamaño e con vacas máis eficientes. Sirva como exemplo, que segundo o informe “Estrutura do sector vacún leiteiro de España: 2016-2020”, elaborado polo Ministerio de Agricultura, Pesca e Alimentación, Galicia foi a comunidade que máis aumentou a súa produción media por vaca nos últimos anos. En concreto, un 11% máis que en 2016 até situarse en 2020 nos 8804 quilos por animal e lactación, mentres que no conxunto de España en 2020 a media foi de 8.881 kg/vaca, cunha subia do 7%. Paralelamente o tamaño medio das granxas en Galicia tamén aumentou até unha media de 45 vacas en muxido, aínda lonxe das 64 da granxa media española.\nO sector lácteo no Norte de Portugal\nDo mesmo xeito que ocorre en Galicia, o sector lácteo é, xunto co vitivinícola, o principal motor económico do sector primario na rexión Norte de Portugal.\nAsí, segundo os datos do Instituto Nacional de Estatística portugués en 2021 había 7860 gandarías de vacún de leite, ocupando o primeiro posto as illas Azores, con 3542 granxas e 206174 vacas de leite e en Portugal continental a rexión máis especializada na produción láctea é o Norte, con 2355 explotacións e 176.452 animais, seguida por Alentejo, con 494 granxas e 116.627 animais.\nDo mesmo xeito que sucedeu en Galicia durante as últimas décadas o sector produtor experimentou unha profunda reestruturación: desde 1989, segundo os datos do INE desapareceron case 100000 explotacións e o número de vacas de leite tamén experimentou unha caída de máis de 140.000 animais.\nCon todo, ao mesmo tempo a produción de leite en Portugal duplicouse, pasando das 970.000 toneladas de 1980 ás algo máis de 2 millóns de toneladas producidas o pasado 2021. E do mesmo xeito que en Galicia esta reestruturación foi acompañada dun incremento do tamaño das granxas (de 4 vacas de media en 1989 a 34 en 2013) e tamén dun notable incremento do rendemento medio por vaca.\nPara lograr esta mellora da eficiencia foi clave a modernización das explotacións lácteas na Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal, coa construción de establos que permitiron un maior benestar animal, salas de muxido que melloraron a rapidez do proceso ou maquinaria agrícola que axudou a un mellor aproveitamento da superficie agrícola para cultivo de forraxes. E este enorme investimento realizado contou en moitos casos coas axudas da Política Agraria Común.\nEvolución das axudas da PAC ao sector lácteo\nTal e como destaca o investigador Diego Conde no seu estudo “O sector lácteo en Galicia: dinámica recente e perspectivas nun mercado liberalizado” o sector lácteo é un exemplo de como a PAC foise adaptando á evolución do sector, pasando de forte intervencionismo na década dos 80 e 90 para fomentar a produción láctea na Unión Europea e garantir uns prezos que cubrisen os custos de produción ás gandarías, a unha progresiva liberalización do mercado.\n“No que se refire ao sector lácteo, a reforma da PAC de 2003 iniciou o camiño cara á eliminación do sistema de cotas introducido en 1984, e aprobou ademais unha forte redución dos prezos de intervención do leite en po e a manteiga; pondo así en marcha a progresiva liberalización do mercado lácteo na UE (López, et alii 2004). Este camiño foi posteriormente confirmado polo chamado Exame de saúde da PAC aprobado a finais de 2008, onde se acordou un incremento progresivo da cota láctea asignada a cada Estado no período 2009-2013, como aterraxe suave para a eliminación das cotas a finais da campaña 2014-2015”, explica Diego Conde no seu traballo. A PAC 2016-2020 caracterizouse, por tanto, pola liberalización da produción na UE, manténdose soamente como rede de seguridade a compra por parte da administración pública de produtos lácteos como medida de intervención en situacións de crises de pecios, como sucedeu nos anos 2015 e 2016.\nEn canto ás axudas ás explotacións a nova PAC 2023-2027 consolida a supresión do pago único ás granxas, xa aplicado na anterior reforma da PAC, de forma que as axudas directas se substitúen por diferentes tipos de pagos, cada vez máis condicionados a prácticas respectuosas co medioambiente e que contribúan á redución de emisións de CO2 e doutros gases contaminantes. Ademais, iníciase unha tendencia á igualación das axudas por hectárea, fomentando unha extensificación da gandaría.\nNeste sentido, as explotacións de vacún de leite da Eurorrexión Galicia-Norte de Portugal poden verse claramente prexudicadas á hora de recibir axudas da PAC, especialmente aquelas máis intensivas e que contan con menos base territorial.\nJavier Iglesias (Unións Agrarias): “A PAC foi transcendental para o desenvolvemento do sector lácteo galego”\nAs explotacións de vacún de leite de Galicia reciben cada ano ao redor de 170 millóns de euros en axudas da Política Agracia Común (PAC), unha achega que en palabras de Javier Iglesias, responsable de Política Agraria de Unións Agrarias, “foi transcendental para o desenvolvemento do sector lácteo galego”.\n“O gran investimento en plans de mellora para a modernización das granxas foi posible en gran medida grazas ao diñeiro da PAC que chega a cubrir até o 50% do investimento”, destaca.\nEn todo caso, recoñece que “é certo que houbo efectos negativos posto que o sistema de cotas limitou a produción até o 2015, impedindo que moitas granxas galegas puidesen medrar, e obrigándoas a comprar cota para poder facelo”.\n“En todo caso -engade- unha vez eliminadas as cotas creo que todos as botamos de menos porque mantiñan o prezo do leite no campo”. Con respecto á forte perda de explotacións, Javier Iglesias atribúeo máis “á falta de base territorial e de ordenación da mesma, que fai que o custo de alimentación sexa máis elevado e limita o crecemento das granxas”.


encirrar Para todas as acepcións SINÓNIMOS acirrar, aporrear, apurrar, atouzar verbo transitivo1 Incitar [ un can] para que ataque. Encirroulle o can ao veciño. SINÓNIMOS abocar, embizcar2 figurado Incitar [a alguén] para que discuta ou pelexe. Encirrounos de tal maneira que case se matan. SINÓNIMO chuzar ANTÓNIMO desencirrar CONFRÓNTESE incinir /pc/verbos/encirrar.html


Desambiguación : "Go Cart" refírese aquí. Se buscas o programa de televisión RAI, consulta Go-Cart (programa de televisión) .\nUnha competición de karts\nUnha pista de kart\nO karting é unha especialidade do deporte de motor realizado con pequenos vehículos de catro rodas cun marco de aceiro tubular, sen suspensións e equipados cun motor de combustión interna . Os vehículos chámanse karts , o nome comercial dunha das primeiras unidades dispoñibles no mercado estadounidense   .\nO karting tamén é un requisito previo para a carreira como piloto de carreiras. De feito, moitos dos mellores pilotos de Fórmula 1 dos últimos anos foron pilotos de kart a nivel internacional na súa mocidade (incluídos os campións do mundo Michael Schumacher (CRG e Tony Kart ), Ayrton Senna (DAP), Alain Prost , Fernando Alonso (MW - Rakama Mike Wilson), Kimi Räikkönen (Gillard), Lewis Hamilton (CRG e Parolin) e Jenson Button ) e seguiron empregando karts para seguir adestrando. Elocuente foi a participación no 2001 do sete veces campión do mundo de F1 Michael Schumacher na final do campionato mundial de karting " Formula Super A " de 100 cm³, gañada polo italiano Vitantonio Liuzzi (CRG / Maxter), tamén futuro piloto de carreiras. F1 .\n2.2 Motores e transmisión\n2.5 Rendemento e puntos fortes\n3.2 Karts de cambio\n4 Promoción WSK\n4.1 WSK - Serie Euro\nO kart naceu oficialmente no estranxeiro no verán de 1956 grazas a Art Ingels , un técnico de Kurtis Kraft que, montando materiais residuais cun motor West Bend  sacado dunha vella segadora sen usar, construíu un vehículo a motor para divertirse co fillo. .\nA idea foi un enorme éxito e a difusión do novo vehículo lúdico foi moi rápida. Ás unidades construídas por si mesmas, coas que os propietarios se enfrontaban nun gran aparcadoiro en Pasadena , uníronse aos karts feitos pola Go Kart Manufacturing Company de Azusa desde 1957, cuxo nome da empresa confundiuse desde entón co nome do produto  .\nEn 1959 celebrouse a primeira competición internacional en Nassau , mal definida como o "campionato mundial" xa que non foi sancionada pola Federación Internacional de Automóbiles  . Naquela época, os coches de carreiras facíanse cada vez máis caros, o número de participantes diminuía e o custo dos billetes de carreira aumentaba; o karting curou parcialmente a situación, requirindo gastos limitados, á vez que deu sensacións próximas ás dos coches de carreiras.\nA historia do karting italiano comezou en 1957 , cando Nicolò Donà Delle Rose comprou un kart cun motor Villiers 175 en Londres e levouno a Milán , para divertirse cos amigos na pista reservada aos modelos no circuíto de Monza .\nTendo en conta o éxito que acadou o kart en Estados Unidos e Inglaterra, Donà decidiu comezar a produción en pequenas series, confiando a construción do chasis a Fuchs en Milán, con motores US West Bend ou McCulloch . Os exemplares producidos foron arrincados polos primeiros entusiastas e utilizados en pistas menores, como o circuíto Idroscalo , máis tarde chamado " Pista Rossa ", ou na Pista d'Oro di Guidonia nos arredores de Roma . Entre os equipos de carreiras de kart nacidos neses meses, cómpre mencionar Birel , agora un fabricante consolidado no sector.\nNese período pioneiro, cando en Italia as carreiras tiñan lugar principalmente en circuítos construídos na praza principal da cidade, delimitando a pista con fardos de palla, estes vehículos recibiron o alcume de " portas " debido á extrema sinxeleza construtiva dos cadros que se asemellan ás portas. coas rodas.\nDado o éxito do karting que, dados os custos limitados, permitiu o acceso ao deporte de motor a unha ampla gama de entusiastas, Donà decidiu promover este deporte e, ao mesmo tempo, crear coches completamente italianos, fundando Italkart , como sección de a súa compañía, Dogi Lecco . Ao mesmo tempo, Parilla tamén comezou a interesarse pola produción de kart, comezando o deseño dun motor específico e confiándoo a Cesare Bossaglia , considerado o mellor deseñador italiano de motores de dous tempos .\nNeste período relativamente longo en comparación cos deportes de motor, os karts experimentaron un refinamento tecnolóxico: os materiais evolucionaron, as formas refináronse, os procesos mecánicos elevaron o nivel de precisión, os combustibles e os lubricantes aumentaron o seu nivel de protección. aumentaron moito o seu nivel de agarre. Non obstante, unha cousa non sufriu o kart: a distorsión da idea inicial que inspirou as primeiras creacións; a filosofía do esencial permaneceu esencialmente inalterada: un cadro espido en tubos, un motor de absoluta simplicidade, 4 rodas, as rodas traseiras sen diferencial, ausencia total de calquera sistema de suspensión.\nUn vello Kart de 100cc en acción na Pista d'Oro, ano 2002\nOs karts compóñense esencialmente dun marco de aceiro tubular, sen suspensións e un motor de pequeno cilindro (2 tempos de 50 cm³ a 125 cm³, 4 tempos de 150 cm³ a 250 cm³) que transfire o movemento a un eixo traseiro ríxido. carente de diferencial : a ausencia de suspensións obriga aos deseñadores a remediar isto mediante unha deformabilidade calculada do propio chasis, que debe permitir aos pneumáticos "copiar" o asfalto para manter a maior superficie de contacto  . Os primeiros karts foron concibidos seguindo a filosofía automobilística de máxima rixidez torsional, pero pronto foron superados na primeira metade dos anos sesenta polos novos modelos máis flexibles (de produción francesa) e polo italiano "Tecnokart Piuma" de 1964, que tivo un estreitamento do marco na zona central que permitía a flexibilidade desexada entre a parte dianteira e traseira, cuxa arquitectura foi unha inspiración para moitos outros fabricantes  .\nO deseño do cadro pode ser máis ou menos animado e usar tubular con sección diferente para mellorar as características dinámicas do vehículo e posiblemente adaptalo ao tipo de pneumáticos empregados, o aceiro usado adoita ser cromo - molibdeno e o tubular ten unha sección entre 28 mm e 32 mm: os tubos que forman o cadro están soldados a ras. Os cadros compostos por tubulares de pequeno diámetro adoitan adaptarse mellor aos pneumáticos compostos brandos, mentres que os cadros compostos por tubulares de gran diámetro son máis adecuados para os pneumáticos con menos rendemento.\nO sistema de freada varía segundo o tipo de kart: os que teñen marchas teñen tres discos, un na parte traseira e outro para cada unha das rodas dianteiras; os coches dunha soa velocidade teñen un único freo traseiro pero, nos últimos anos, algúns vehículos tamén teñen pequenos freos dianteiros accionados manualmente (moi útil para frear no límite). Os cadros modernos ofrecen un número substancial de axustes que permiten cambiar o seu comportamento na pista. Os axustes principais, presentes en todos os cadros excepto os destinados ao aluguer, son: o ancho das calzadas (máximo 140 cm na parte traseira), a altura desde o chan, os ángulos característicos do eixo dianteiro (converxencia, camber , rodicio , lonxitude, espesor, diámetro (nos cadros máis modernos só se usan eixes de 50 mm de diámetro, no canto dos últimos 35 mm de diámetro empregáronse primeiro despois 40) e dureza do eixe traseiro, lonxitude de os cubos (dianteiro e traseiro), material do que están fabricados os cubos (aluminio ou magnesio).\nAlgúns cadros tamén ofrecen a posibilidade de engadir e eliminar barras (normalmente barras de torsión) que permiten variar a rixidez. Outra posibilidade moi importante de configurar o cadro é o posicionamento do asento (cada cadro ten a súa posición ideal, tamén influído polo peso do piloto e o seu estilo de condución), así como pola súa rixidez (que pode modificarse segundo o material do que está feito o asento e ao grosor do material); o número, a inclinación e o posicionamento dos soportes de reforzo do asento tamén son importantes, xa que eles mesmos actúan como barras de endurecemento. Outras posibilidades de axuste veñen dadas pola posibilidade de fixar os distintos detalles, por exemplo o paragolpes traseiro, que se pode apretar ou deixar solto, ou incluso substituír por outro máis ou menos ríxido, tamén como unha barra.\nMotores e transmisión\nSauro Cesetti (Birel / TM) - Campión WSK KF1 2008\nA primeira diferenciación entre varios tipos de karts pódese facer en función do motor: 4 tempos, 2 tempos 100 cm³ racing, 2 tempos 125 cm³ racing familia KF, 2 tempos 125 cm³ familia KZ e 125 cm³ familia TAG .\nOs motores 4T, divididos en derivación industrial e de carreiras. Os primeiros ofrecen unha potencia limitada (dependendo do uso, sempre inferior a 12 CV) e úsanse exclusivamente para alugar a afeccionados sen experiencia e para algunhas categorías de resistencia con carreiras por equipos de duración considerable (incluso 24 horas). Están equipados cun embrague centrífugo, a miúdo con transmisión automática e combínanse con cadros reforzados adecuados para as tensións derivadas dun uso moi intenso. Estes últimos úsanse en campionatos dedicados e por afeccionados que queren un mantemento reducido coa desvantaxe do alto custo das pezas de recambio en comparación cun 2t. Hai moitos tipos en circulación, dende o Wankel bimotor con máis de 55 CV ata os máis tradicionais derivados de enduro monocilíndrico de 4 válvulas.\nOs motores de carreiras de 2T 100 cm³ proporcionan unha potencia de máis de 27 CV cun carburador bolboreta de 24 mm (máis de 30 CV cun carburador deslizante de 29 mm) e poden alcanzar velocidades superiores ás 20.000 rpm. Non están equipados nin cun embrague centrífugo nin cunha caixa de cambios e teñen unha relación de marcha fixa. A entrada pode ser reed ou a través dunha válvula de disco xiratoria . A pesar da potencia limitada absoluta, grazas ao baixo peso (por orde de carreira, kart e piloto: uns 145 kg) e á ampla autonomía do motor (8000 rpm - 20000 rpm) que permite o uso de relacións de velocidade extremadamente curtas, o rendemento destes medios é extremadamente interesante. Tamén hai motores de carreira 2T de 100 cm³ equipados con admisión controlada por pistón dedicados a condutores menores de 14 anos, con características similares pero cunha potencia duns 20 CV, equipados con embrague centrífugo e cun peso mínimo inferior. Esta familia de motores desapareceu do karting competitivo e foi substituída polas distintas categorías KF introducidas desde 2007. Non obstante, moitos modelos sobreviven en mans de afeccionados non competitivos debido á súa extrema facilidade de uso e mantemento en comparación cos KF máis complexos. .\nOs motores de carreiras 2T 125 cm³ da familia KF están equipados con embrague centrífugo, relación fixa, válvula de escape (KF1, KF2), válvula reed, contraáixe de equilibrio, acendido eléctrico e unha velocidade de xiro electrónicamente limitada: 16.000 rpm (KF1), 15.000 rpm (KF2), 14.000 rpm (KF3). Producen unha potencia que oscila entre case 40 HP en KF1 e 26 HP en KF3. De feito, desde 2007 tomaron o lugar dos motores máis simples de 2T 100 cm³ no karting competitivo.\nOs motores de carreira de 2 tempos de 125 cm3 da familia KZ equipados cunha caixa de cambios manual secuencial de 6 velocidades e embrague proporcionan unha potencia de máis de 46 CV a aproximadamente 13.000 rpm (extensión de velocidade excesiva ata aproximadamente 15.000 - 15500 rpm). Tamén para estes motores a entrada pode ser reed ou a través dunha válvula rotativa , aínda que esta última xa non estea en uso xa que está prohibida en competicións internacionais desde hai varios anos. O último membro desta familia de motores foi o case mítico TM KV95, un motor que permaneceu no corazón dos entusiastas pola súa entrega extremadamente violenta. A considerable potencia dispoñible combinada coa caixa de cambios mecánica e un peso limitado (por orde de competición, kart e piloto 170 kg para KZ2) permiten a estes vehículos ter un rendemento absolutamente respectable, incluso en aceleracións curtas (0-60 km / h) comparables ás da F1 moderna. Baste dicir que un 125 vai de 0 a 100 km / h en menos de 4 segundos, podendo alcanzar velocidades de carreira superiores a 150 km / h nalgunhas pistas, colocando detrás outros vehículos de cabalería.\nAínda que proporcionan un rendemento exuberante, os motores da categoría kz deben estar suxeitos a algunhas limitacións ditadas pola regulación, por exemplo:\n- volume mínimo de cámara de combustión 13cc\n- ignición anticipada fixa\n- número de relacións e espazo de cambio definido polos chips.\nOs motores de 2 tempos de 125 cm³ da familia TaG proporcionan potencia entre 20 e 30 CV (pero algunhas versións máis recentes superan os 35 CV) cunha velocidade do motor limitada electrónicamente para aumentar a fiabilidade e durabilidade. Están equipados cunha relación de transmisión fixa (agás algunhas versións recentes con 2 relacións producidas por Rotax ) como os motores de carreira 2T 100 cm³; pero a diferenza destes, están equipados cun embrague centrífugo e un arranque eléctrico para facilitar o uso (de aí o nome TaG: Touch and Go , en italiano "push and go"). A entrada é normalmente lamelar . O rendemento dos karts equipados con estes motores é lixeiramente inferior ao dos motores comúns Racing 2T 100 cm³, debido ao peso das baterías que alimentan o motor de arranque . O propósito declarado dos TAGs, ademais da facilidade de uso, é limitar os custos de mantemento, que xa se fan excesivos nos motores comúns de carreiras 2T de 100 cm³, feito que afastou a moitos pilotos afeccionados das carreiras nacionais. Por esta razón, úsanse en categorías dedicadas a marca única (por exemplo, Rotax, Easykart, ROK cup). A raíz do éxito destas categorías, a Federación introduciu as novas categorías KF para substituír as categorías de 100 cm³, intentando dalgún xeito reproducir os principais conceptos do TaG (polo tanto, limitador de revolución, ignición eléctrica, etc.) pero fallando dramaticamente. Agora é evidente que certos conceptos útiles para conter custos no sector da marca única fracasan completamente e teñen o efecto contrario na competencia entre automobilistas, onde a principal forma de conter custos é a sinxeleza.\ndesde 2016 lanzáronse novos motores OK de accionamento directo con válvula de descompresión, ignición con limitador de revolución e válvula de escape (non presente na categoría Junior).\nOs principais fabricantes internacionais de motores de kart son italianos e entre os máis importantes atopamos: IAME-Parilla, Motori Pavesi, Maranello Engines, TM Racing, Maxter, Vortex, PCR, LKE, DeBei, CRS, SGM, Modena Engines e finalmente Minarelli, famoso para a produción de motores de motocicletas, especialmente de 2 tempos. Tamén cómpre mencionar o DAP, xestionado no seu momento polos irmáns Achille e Angelo Parrilla, que xa non está en funcionamento, unha empresa multi-mundo que construíu o motor Italsistem SV de 100 cm³, caracterizado pola entrada de disco xiratorio frontal controlada por unha correa dentada. , e o MBA, tamén coñecido como Morbidelli (do apelido do fundador), xa non están activos na produción de motores, famoso polo motor bicilíndrico 125 para motos GP, adaptado posteriormente ao karting, o kart de dous cilindros máis popular motor que xa existiu e cuxas térmicas foron empregadas durante anos por outros fabricantes como Gianni Balen.\nMención aparte merecen as categorías de Superkart no exterior, que utilizan motores de carreiras de dous tempos de dous cilindros de 250 cm³ de orixe motociclista e que funcionan en autódromos auténticos como Laguna Seca.\nDespois do uso inicial de rodas industriais ou de motocicletas, cunha banda esculpida e non deseñadas para un uso específico, nos anos sesenta a compañía estadounidense Carlisle introduciu no mercado produtos específicos, con bordes de 4 ou 5 polgadas de diámetro e banda de rodadura "lisa". polos principais produtores mundiais  .\nOs karts utilizan pneumáticos de 7,1 (traseira) e 4,5 polgadas (dianteira) de ancho liso (banda de rodadura lisa) montados en llantas de 5 ou 6 polgadas de diámetro. As llantas poden ser de aluminio ou magnesio ; o material co que está fabricada a llanta inflúe nas temperaturas dos pneumáticos, debido á súa diferente condutividade térmica . Isto é menor en aluminio e polo tanto úsase en condicións húmidas. A gran superficie dos pneumáticos, o baixo peso en marcha e os compostos especiais empregados dan aos vehículos velocidades de curva extremadamente rápidas e aceleracións laterais extremadamente altas. A segunda diferenciación fundamental entre as categorías baséase nos pneumáticos: canto maior sexa o nivel de adherencia ofrecido por estes, maior será o nivel de dificultade e, polo tanto, o prestixio das categorías. Nas categorías internacionais, os pneumáticos de alto rendemento úsanse para permitir aceleracións laterais de máis de 2 g (en condicións de pista óptimas pode incluso superar os 3 g) e cunha duración só suficiente para cubrir a distancia dunha carreira (aproximadamente 22-25 km). En caso de pista mollada, os karts están equipados con neumáticos de choiva de dimensións e características similares.\nOutro factor que afastou a moitos pilotos das carreiras foi o uso, incluso nas categorías nacionais para non profesionais, de pneumáticos tan altos que requirían un compromiso físico e económico excesivo. Físico debido ás considerables aceleracións que o condutor está obrigado a soportar, polo que o adestramento específico é indispensable, barato xa que estes pneumáticos teñen unha duración moi limitada e un custo bastante alto.\nO maior fabricante de pneumáticos de kart localízase unha vez máis en Italia e é Vega SpA de Saronno (VA), que foi fundada co nome de Quattro Stelle  . A pequena Le Cont SpA tamén ten a súa sede en Italia\nDependendo do vehículo en uso, máis ou menos afeccionado (potencia, peso, rendemento dos pneumáticos, presenza da caixa de cambios) e da idade dos condutores admitidos, sempre se impuxo un peso regulamentario mínimo: oscila entre os 85 kg (kart + piloto) do gato. 60 bebés, para condutores de 6 a 7 anos, ata 180 kg (kart + condutor) na categoría 125 cm³ Prodriver maiores de 35 anos, para condutores maiores de 35 anos. Os pilotos especialmente lixeiros que non alcanzan o peso regulamentario mínimo da categoría na que poden / queren competir vense obrigados a ponderar o cadro cun lastre especial de chumbo para non obter vantaxes indebidas. O peso mínimo regulamentario é un elemento que afecta considerablemente ao rendemento da velocidade dos karts, especialmente nos vehículos sen caixas de cambios, xa que o exceso de peso afecta negativamente a todas as aceleracións nas que non hai rotación das rodas motrices.\nAdemais, o peso do piloto aumenta o centro de gravidade do vehículo aumentando a presión sobre o chan da banda de rodadura e, polo tanto, o compromiso dos pneumáticos que tenden a quentarse e desgastarse máis, con consecuencias nocivas para o rendemento, tanto no volta única e sobre todo na distancia. competición. Os pilotos profesionais en competicións internacionais xeralmente teñen un peso entre 70 e 80 kg, polo que incluso os cadros están desenvolvidos para traballar (flex) neste rango. Estímase que, dependendo da categoría e da pista, 10 kg de peso extra sobre o peso regulamentario mínimo valen desde 0,5 s ata máis de 1s por volta (nunha pista seca), unha cantidade enorme no karting competitivo onde as lagoas adoitan de mídense en centésimas de segundo.\nNunha pista húmida este hándicap cancelase ata converterse nalgúns casos nunha vantaxe: mentres persiste a desvantaxe na aceleración (pero redúcese considerablemente a medida que se reducen as porcións da pista onde o kart pode acelerar sen derrapar), maior facilidade no quecemento subir os pneumáticos convértese nunha vantaxe apreciable que se traduce en velocidade de marcha en curvas máis altas. De feito, hai casos moi raros, especialmente nas categorías de afeccionados, de pilotos claramente con sobrepeso (máis de 10/15 kg) que se volven extremadamente máis competitivos baixo a choiva.\nAs categorías principais divídense segundo a seguinte táboa:\n6 a 7 60 Bebé 85\nde 8 a 9 anos 60 Bebé 95\nde 12 a 15 anos Cadetes OKJ 135\ndurante 14 anos e 6 meses OK Nacional 145\ndurante 14 anos e 6 meses 125 KZ2 nacional 175\ndurante 14 anos e 6 meses 125 Club 180\ndurante 15 anos 125 Rotax máx 160\ndurante 15 anos 125 KZ2 175\nde 17 a 35 anos 125 Prodriver baixo 175\nmáis de 35 anos 125 Rotax máx 168\nmáis de 35 anos 125 Prodriver terminados 180\nRendemento e forza\nOs motores de engrenaxe de 125 cm³ de última xeración permiten que estes vehículos superen os 150 km / h na carreira pero, modificando a relación, tamén é posible alcanzar velocidades máis altas (máis de 200 km / h sen estela). A aceleración de 0 a 100 km / h é inferior a 4 segundos, mentres que a aceleración lonxitudinal nas curvas pode superar nalgunhas condicións 3g [ precísase unha cita ].\n1964 Guido Sala Tecno / Parilla Kart Rexistradores (I) Costantini (I)\n1976 Felice Rovelli BM / BM Kart Larsson (S) Bott (D)\n1989 Fórmula K (135 cc) Mike Wilson CRG / Komet / Dunlop De Simone (I) Goossens (B) Fórmula A. Gert Munkholm PCR / Atomik / Bridgestone Orsini (I) Henzemans (NL)\n1990 Fórmula K (100 cc) Jan Magnussen CRG / Rotax / Bridgestone Fórmula A. Danilo Rossi CRG / Rotax / Dunlop\n1991 Fórmula K. Jarno Trulli Todo Kart / Parilla / Dunlop Fórmula A. Alessandro Manetti Tony Kart / Rotax / Bridgestone\n1992 Fórmula K. Danilo Rossi CRG / Rotax / Dunlop Fórmula A. Nicola Gianniberti Tony Kart / Rotax / Vega\n1993 Súper Fórmula A. Nicola Gianniberti Haase / Rotax / Dunlop Fórmula A. David Terrien Sodi Kart / Rotax / Vega\n1994 Súper Fórmula A. Alessandro Manetti CRG / Rotax / Vega Fórmula A. Marco Barindelli Haase / Rotax / Vega\n1995 Súper Fórmula A. Massimiliano Orsini Swiss Hutless / Italsistem / Bridgestone Fórmula A. Gastao Fraguas Tony Kart / Italsistem / Bridgestone\n1996 Súper Fórmula A. Johnny Mislijevic Tony Kart / Vortex / Bridgestone Fórmula A. Jean Christophe Ravier Tony Kart / Vortex / Bridgestone\n1997 Súper Fórmula A. Danilo Rossi CRG / CRG / Dunlop Fórmula A. James Courtney Tony Kart / Vortex / Bridgestone\n1998 Súper Fórmula A. Davide Forè Tony Kart / Vortex / Bridgestone Fórmula A. Ruben Carrapatoso Tony Kart / Vortex / Bridgestone\n1999 Súper Fórmula A. Danilo Rossi CRG / CRG / Dunlop Fórmula A. Franck Perera Tony Kart / Vortex / Bridgestone\n2000 Súper Fórmula A. Davide Forè Tony Kart / Vortex / Bridgestone Fórmula A. Colin Brown Top Kart / Parilla / Bridgestone\n2001 Vitantonio Liuzzi  CRG / Maxter / Bridgestone Súper Fórmula A.\n2002 Giedo van der Garde CRG / Maxter / Bridgestone Súper Fórmula A.\n2003 Wade G. Cunningham CRG / Maxter / Bridgestone Fórmula A.\n2004 Davide Forè Tony Kart / Vortex / Bridgestone Fórmula A.\n2005 Oliver Oakes Gillard / Parilla / Bridgestone Fórmula A.\n2006 Davide Forè Tony Kart / Vortex / Bridgestone Fórmula A.\nO signo * indica os Campionatos do Mundo non aprobados pola FIA.\nKarts de cambio\n1983 Gianni Mazzola Birel (modelo Conte Nero) / Balen / Dunlop Fórmula C.\n1984 Gabriele Tarquini Kali / Balen / Dunlop Fórmula C.\n1985 Piermario Cantoni Kali / Balen / Dunlop Fórmula C.\n1986 Fabrizio Giovanardi Tony Kart / Pavesi / Bridgestone Fórmula C.\n1987 Alessandro Piccini DAP / Pavesi / Bridgestone Fórmula C.\n1988 Peter Rydell Todo Kart / Pavesi / Dunlop Fórmula C.\n1989 Gianluca Giorgi Kali / Kali / Dunlop Fórmula C.\n1990 Alessandro Piccini Birel / Pavesi / Bridgestone Fórmula C.


Noia Portus Apostoli e Santiago Futsal en postos de descenso tras a fin de semana - Lindeiros\nNoia Portus Apostoli e Santiago Futsal en postos de descenso tras a fin de semana\nBy Lindeiros on\t 5 Novembro, 2018 Bisbarra\nBisbarra, 5 de novembro do 2018 – Mal fin de semana para os equipos da bisbarra na segunda división do Fútbol Sala nacional xa que acabaron en postos de descenso directo, o Santiago pese a traerse un punto de Barcelona.\nMarcados polas faltas\nChegaba o Noia con ansias de puntuar ante o Software DESOL Mengibar pero os locais esperábanlles coa intención de seguir nos postos altos da táboa. Comezaba a primeira parte con moita igualdade en pista. Tras o tanto inicial dos primeiro minutos chegaban os locais timidamente á porta de Carlos Cabo quen asinaría unha moi boa primeira parte. As ocasións sucedíanse para ambos os bloques que tentaban marcar a favor dos seus respectivos equipos, pero sen resultado positivo. Manu Orellana e Ureña terían as súas oportunidades mentres que por parte do bloque galego tentaríao David Palmas e Dani Colorado que foron os que mellores oportunidades tiveron, xunto coa de Xuxa case ao final do primeiro tempo tras o roubo de balón de Iván Beltrán en media pista.\nPero as faltas condenarían aos galegos neste primeiro tempo pois os penalizaría cun tiro de 10 metros que sería materializado por Dani Aranda de segundas, aproveitando o rexeite tras a parada en primeira instancia de Carlos Cabo. Coa desvantaxe pola mínima marcharíanse os noieses a vestiarios tras a finalización deste primeiro acto\nNon podían empezar mellor as cousas para os galegos tras o paso por vestiarios. Sen tempo a penas para tomar asento, Dani Colorado poñería o empate no marcador cun tiro ao segundo pau. Un gol que lle deu aire ao Noia que comezou a crear constantes ocasións que finalmente non terían recompensa. No 28 a escuadra branca tería a súa oportunidade máis clara grazas a unha cesión dos locais pero ao final a defensa para o tiro de Dani Colorado desaproveitando unha clara ocasión de poñerse por diante do marcador. A intensidade ía crecendo a medida que pasaban os minutos. O xogo rápido, as ocasións continuas de ambos os bloques, a intensidade nas accións imprimían máis emoción a un encontro de dous equipos que loitaban por obxectivos diferentes. As cousas complicaríanse para os galegos no 35 pois se poñerían de novo con 5 faltas. A última cometida por Marci e salvada por Juan Puertas en quen bate o esférico tras o tiro dun xogador local. O número de faltas condicionaría o xogo noies quizá non tan agresivo como ata entón. E chegaría unha xogada polémica que marcaría o devir do encontro. Unha falta a favor do Noia no bordo da área local é protestada polo banco noiés ao non mostrar tarxeta ao executor da mesma. Protesta que provocaría a expulsión do delegado Javier Barreiro que se iría a vestiarios antes de tempo. A falta a favor do Noia sería tirada por David Palmas que tivo ocasión de adelantar aos seus en ata dous rexeites que o porteiro Raúl fai na mesma xogada. E sería na seguinte cando E. Buendía marcaría o segundo tanto para os seus adiantándoos no marcador. É entón cando Marcio opta polo xogo de cinco e sería tamén cando chegaría o terceiro dos locais a porta baleira que marcaría Dani Aranda. A falta dun segundo para o final chegaría a sexta falta e por tanto o dobre penalti que é materializado por E. Buendía que poñería o definitivo.Software ADSOL Mengibar 4- 1 Noia Portus Apostoli\nO primeiro punto fora de casa\nA escuadra santiaguesa asinou un importante empate, 1-1, na cancha do FC Barcelona B, que supón tamén a primeira nota positiva dos celestes fóra de Galicia en competición doméstica. A igualada no Joan Gamper, froito dun gran traballo defensivo, rompe así a serie negativa dos de Santiago fóra de casa que suman 7 puntos no seu contador.\nNun encontro no que os goles non chegaron ata o segundo acto, os de Santi Valladares souberon frear ao filial blaugrana cunha efectiva formulación defensiva. Tampouco atoparon portería nas súas chegadas á área local polo que se chegou ao tempo de descanso co 0-0 no marcador.\nXa no segundo tempo chegaron os dous únicos tantos do encontro. Dani Zurdo anotou para os celestes no 31′, rompendo totalmente o encontro a favor dos santiagueses que recollían así o premio á súa formulación do encontro. Con todo, o xogo de cinco dos locais con porteiro-xogador ocasionou a xogada na que Povill fixo o empate. A pesar dos arreóns finais dos blaugranas ante a meta defendida por Iago Barro, este salvou a portería visitante do segundo tanto local a 50 segundos do final. Consumido o tempo do partido o resultado final foi de empate 1-1.\nBisbarra Deportes Futbol Noia Portus Apostoli Santiago Futsal


SEMPRENGALICIA: Programa de Radio en Galego. Tódolos sábados de 6h á 8h do serán: 28 de XANEIRO do 2017\n28 de XANEIRO do 2017\nComezamos o porgrama de hoxe cun chisco de retraso por mor da retransmisión do partido de futbol do Cornellà e o Mallorca, pero co ganas de facerlles amenos estes minutos que compartan con nosoutros. Nas locucións Xosé Lamela, Armando Fernández e un servidor Xulio Couxil. O noso técnico de hoxe é Marc Fort, sustituíndo ao noso habitual Kiko; temos que disculpar á nosa voz feminina Laura Santos, por certas obrigas persoais. Despois das salutación oportunas e de escoitar unha peciña musical galega, conectamos con Galicia para falar con don AGUSTIN FERNÁNDEZ, de PLABALI, con quen mantemos unha amena conversa-entrevista relacionada con aspectos importantes da Baixa Limia. Agradecémoslle a súa amable colaboración.\nDespois falamos con don XOSÉ LUÍS AXEITOS, membro da Real Academia Galega, e tamén director da 1ª Revista "Follas Novas" da Fundación Rosalía de Castro, que nos adianta os contidos e a próxima presentación dese 1º número na localidade de Rianxo o vindeiro día 23 de Febreiro.\nNa segunda hora conectamos con Combarro, para recibir ao noso correspondente semanal XULIO SIMÓN, que sempre nos ten preparadas algunhas informacións e comunicacións interesantes.\nA ultima conversa é con don JUAN PEDRO SÁNCHEZ, Presidente de ASOBECAT, que nos informa da próxima celebración do "XIV Festival del Botillo en Cataluña" e adiántanos que pensa acompañarnos a vindeira semana para completar a información e outras novidades para o próximo programa, en directo, nos estudos da nosa radio.\nE despedimos o programa escoitando outra peciña musical, desexándolles que pasen unha semana feiticeira e que nos volvan a sintonizar á mesma hora.


Isla Phillips - Wikipedia, a enciclopedia libre\nIsla Elizabeth Phillips (Gloucester, Inglaterra, 29 de marzo de 2012) é a segunda filla de Peter Phillips, neto maior da raíña de Inglaterra, e Autumn Patricia Kelly. Encóntrase na liña de sucesión ao Trono Británico, ocupando o 16º lugar.\nNaceu no hospital de Gloucestershire en Inglaterra. É a segunda bisneta da raíña Isabel II do Reino Unido e do seu marido o duque Filipe de Edimburgo, e a segunda neta de Ana, Princesa Real e o seu ex-marido Mark Phillips. Non ten título real. Foi bautizada o 23 de agosto de 2012.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Isla_Phillips&oldid=4815029"\nNados en 2012


O Goberno de Lara Méndez promove que Lugo sexa capital mundial do turismo de aventura co seu apoio ao AR World Championship 2021 | Concello de Lugo\nO Goberno de Lara Méndez promove que Lugo sexa capital mundial do turismo de aventura co seu apoio ao AR World Championship 2021\nA competición reuniu os días 4, 5 e 6 de outubro na cidade amurallada a máis de 600 persoas, entre participantes e persoal de apoio, duns 30 países.\nLara Méndez: “Con este evento buscamos dinamizar o consumo na hostalería e o comercio local e dar a coñecer e promover a imaxe de Lugo a nivel internacional”.\nDurante os tres días instalouse unha carpa e pantalla xigante na praza de Augas Férreas para o seguimento da carreira, que terá un percorrido urbano de 5 km.\nLugo acolleu os días 4, 5 e 6 de outubro o Campionato do Mundo de Carreiras de Aventura, unha proba deportiva que combina kaiak, trekking e bicicleta de montaña, e na que participaron preto de 100 equipos de 27 países de toda Europa e América. O executivo de Lara Méndez fixo posible que a cidade amurallada sexa unha das sedes desta edición do campionato mundial, denominado Adventure Racing World Championship, que contará cun percorrido de 620 quilómetros polas provincias de Lugo, Ourense e A Coruña.\nNeste senso, a alcaldesa explicou que “durante tres días, Lugo foi capital mundial do turismo de aventura, reunindo a máis de 600 persoas de todo o continente - entre participantes na proba, uns 400, e persoal de apoio - no noso municipio, o que suporá un importante impacto económico e de visibilidade a nivel global”.\nNeste senso, Lara Méndez apuntou que “co apoio a este evento buscamos, por un lado, dinamizar o sector servizos, a hostalería e o comercio local, fomentando o consumo e as pernoctas no noso municipio; e, por outro, dar a coñecer e promover a imaxe de Lugo a nivel internacional, pois o evento terá unha audiencia estimada de máis de 7,5 millóns de persoas a través de medios de comunicación e redes sociais”.\nDurante os tres días, instalouse na praza de Augas Férreas unha carpa para o seguimento da carreira por parte dos xuíces e o persoal voluntario, así como unha pantalla xigante, dende a que o público puido ver imaxes da carreira en tempo real, ademais dun photocall.\nA proba contou cun percorrido urbano de 5 quilómetros na modalidade de orientación. Deste xeito, os participantes, que ían chegando escalonadamente á cidade, deberán pasar por diferentes puntos de control que estiveron situados en lugares emblemáticos no centro de Lugo, dentro do conxunto amurallado.\nCon motivo desta proba deportiva, a organización elaborará contidos especiais con imaxes de Lugo para a súa difusión a nivel nacional e internacional.\nEvento deportivo igualitario e sostible\nAs carreiras de aventura, desde a súa creación no ano 1989, diferenciáronse do resto de deportes por ser a única disciplina na cal os equipos deben ser obrigatoriamente mixtos. Esta característica fai que este deporte sexa totalmente igualitario, xa que homes e mulleres compiten na mesma categoría e no mesmo equipo en igualdade de condicións e co mesmo trazado, dureza e quilómetros.\nPor outra banda, trátase dunha competición con cero emisións e que promove o respecto e o reencontro cos espazos naturais. Todo o material utilizado antes, durante e despois da carreira, será de material bio e reutilizable. Non se utilizarán envases, vasos, botellas, nin outro material de avituallamento. Ademais, promoveranse accións e quedadas para a limpeza do terreo e das zonas acuáticas polas que transite a carreira.\nOs mellores do mundo, en Galicia\nO campionato reuniu aos 11 dos 12 primeiros clasificados mundiais das Adventure Racing World Series (ARWS) 2021 entre os 100 inscritos, unha cifra récord na historia das carreiras de aventura.\nEsta proba outorga o título de campión do mundo entre os 24 países participantes: España (36 equipos), Francia (14), Suecia (8), Estados Unidos (6), Gran Bretaña (5), Polonia (4), Dinamarca, Colombia (3), Ecuador, Estonia, Finlandia, República Checa e Rusia (2), Alemaña, Bélxica, Brasil, Croacia, Guatemala, Irlanda, Israel, Italia, Letonia, México e Países Baixos (1).\nComezan os tardeos do mes de xullo impulsados por Lara Méndez para dinamizar os barrios dentro do movemento Localmente Lucense