Reclaman o dereito á ignorancia do idioma galego… | Bico da Ría\nReclaman o dereito á ignorancia do idioma galego…\n20 Outubro, 2010 . Por: Redacción\nUn dos puntos que analiza, e que nos interesa especialmente, é a reacción existente cara á normalización lingüística. Clariño coma a auga, Xaime Subiela presenta a súa visión da cuestión. Reproducimos só un par de parágrafos que son de imprescindible lectura.\nNos movementos contrarios ao avance da lingua galega conflúen discursos de procedencia diversa; uns proceden desta lóxica de distinción de clases dominantes, e outros están máis relacionados cun discurso recentralizador vinculado a unha versión excluínte e etnicista de España, na que a relación entre linguas debe ter unha xerarquía clara en favor do castelán. Propoñen un bilingüismo estruturalmente desequilibrado: o castelán debe ser obrigado para todos en todos os lugares, e o galego para quen o queira.\nEstes sectores non procuran unha sociedade multilingüe formada por individuos plurilingües, digamos bilingüe no momento actual. Reivindican o dereito á ignoriancia do idioma galego, non queren que os "mareen con iso do galego". Toleran que o fale quen o queira e mesmo teña un certo correlato no ámbito público, smpre e cando non contamine o seu espazo. Comprenden o bilingüismo como cohabitación de comunidades, unha con igualdade de dereitos e obrigas e outra na que quen queira prescindir do galego teña a liberdade e o dereito de facelo. Moi bilingüe e moi igualitaria non parece, a concepción da liberdade como dereito á ignorancia -desconsiderando a toda unha parte da sociedade- tampouco semella favorable á convivencia e á integración social, e desde logo reducir as capacidades da cidadanía non debería considerarse un factor de desenvolvemento humano, persoal ou colectivo. Debemos valorar este discurso na súa xusta medida, é minoritario na sociedade galega pero moi influínte dada a relevancia de moitos apoios, e con gran capacidade de influír en moita xente, pola ascendencia dos seus axentes, polos recursos á súa disposición e pola forza da súa mensaxe, xa que incomprensiblemente se apropiaron de valores como o bilingüismo e a liberdade -ao meu xuízo contrarios ao seus postulados.\ntirado dun artigo de Xaime Subiela


A Xunta asina convenios para a creación de prazas para peregrinos en albergues temporais da provincia |\nHome Actualidade A Xunta asina convenios para a creación de prazas para peregrinos en albergues temporais da provincia\nLUGO .- A delegada territorial da Xunta en Lugo, Raquel Arias, presidiu hoxe a firma dos convenios para a dotación de albergues provisionais en tres concellos da provincia de Lugo, e que permitirán acondicionar varias instalacións e habilitar 88 prazas novas de aloxamento para peregrinos. A S.A. de Xestión do Plan Xacobeo destinou máis de 96.156 euros a estes convenios que afectan aos municipios de Abadín, Barreiros e Ribadeo, tres dos concellos polos que discorre o Camiño do Norte. Asemade, proximamente asinarase un acordo coa Confraternity of Saint James para o albergue de Miraz en Friol. Estas partidas súmanse aos convenios asinados nas últimas semanas cos municipios da Mancomunidade de Concellos do Camiño Francés.\nEn total, a S.A. de Xestión do Plan Xacobeo investirá 556.685 euros na posta en marcha de albergues temporais na provincia de Lugo, na que se habilitarán 2.016 prazas novas para peregrinos, das que 1.820 son colchonetas e 196, camas.\nÁ firma, que presidiu a delegada territorial da Xunta en Lugo, Raquel Arias, asistiron o director xerente da S.A. de Xestión do Plan Xacobeo, Ignacio Santos, os alcaldes de Abadín, José María López Rancaño, de Ribadeo, Fernando Suárez Barcia, e Alicia Rodríguez Díaz, concelleira do Concello de Barreiros. Dentro desta ruta do Camiño de Santiago tamén se firmará un convenio co concello de Friol, que contará con 100.000 euros para a ampliación e reforma do albergue no que se habilitarán 18 novas camas.\nEn virtude dos acordos asinados hoxe en Lugo, a S.A. de Xestión do Plan Xacobeo destinará un total de 44.410, 86 euros ao concello de Abadín. Desta cantidade total, 14.500 euros estarán destinados á dotación de mobiliario para o albergue do Pavillón de Gontán, no que se habilitarán 40 novas camas, mentres que os 29.910 euros restantes investiranse na mellora do pavillón municipal de Abadín.\nO concello de Ribadeo, pola súa banda, contará cunha partida total que supera os 28.199 euros, dos que 12.325 estarán destinados á habilitar 34 novas camas no albergue temporal. Pola súa banda, os 15.874 euros restantes incluídos no convenio asinado hoxe están consignados ao acondicionamento da escola de Vilela para acoller a peregrinos. Por último, o municipio de Barreiros disporá de 23.546 euros para o acondicionamento do refuxio de Gondán para acollemento de peregrinos, no que se habilitarán 14 novas camas.\nNo acto celebrado en Lugo, o director xerente da S.A. de Xestión do Plan Xacobeo, Ignacio Santos, destacou que os acordos asinados son “froito de intenso traballo de colaboración” entre Xacobeo, municipios e diferentes institucións. Asemade, recalcou que o obxectivo destes convenios é “ofrecer aos peregrinos un aloxamento garantido nos momentos de maior concorrencia de camiñantes nas rutas xacobeas”.\nNo último mes asináronse os convenios con concellos da provincia de A Coruña (Abegondo, Boimorto, Fisterra e Pontedeume), así como cos municipios coruñeses e lucenses da Mancomunidade de Concellos do Camiño Francés (Arzúa, Melide, O Pino, Monterroso, Pedrafita de O Cebreiro, Palas de Rei, Paradela, Portomarín, Samos, Sarria e Triacastela). Asemade, firmáronse os acordos que afectan a sete municipios da provincia de Pontevedra (A Guarda, Caldas de Reis, Pontevedra, Portas, Redondela, Silleda e Tui) e de Ourense (A Gudiña, A Mezquita, Castrelo do Val, Riós, Vilar de Barrio, Xunqueira de Ambía e Xinzo de Limia).\nEn total, cos convenios que se asinarán en próximas datas alcanzarase a cifra de 1,4 millóns de euros e máis de 4.000 prazas que a S.A. de Xestión do Plan Xacobeo destina á rede de albergues temporais na comunidade galega.\nProtección Civil de Barreiros recolleu un can de raza pastor alemán perdido


MAF artesanía – ARTESANÍA DO FERRO\nPublicado el mayo 7, 2014 mayo 7, 2014 Publicado en O Obradoiro de MAF, UncategorizedEtiquetado como mangos de coitelos, torno de madeira1 Comentario\nA miúdo nas imaxes que subimos dos nosos produtos falamos dos distintos tipos de mangos que deseñamos. Pero nunca falamos con detalle do seu proceso de fabricación.\nAnte todo hai que decir que é un proceso totalmente artesanal. Coas nosas mans e co torno imos creando formas caprichosas na madeira, que anque moi semellantes, nunca chegan a ser idénticas. Esto diferénciaas do proceso de fabricación industrial e apórtalle valor á peza.\nPero imos ó lío…\nO primeiro é seleccionar o tipo de madeira que queremos para o mango do coitelo. Polo xeral traballamos con madeiras de buxo, de cerdeira, de nogal… anque sempre tentamos innovar neste sentido e probar cousiñas novas.\nUnha vez escollida a madeira partímola en pequenos tacos rectangulares que serán os que levemos ó torno para dar forma.\nXa no torno e a través dunha trencha imos dando forma ó mango, redondeando as formas e aplicándolle pequenos adornos que soen ser liñas que facemos cun arame incandescente. Esas franxas negras que vedes nalgún dos nosos mangos non é outra cousa que madeira queimada. Noutros casos facemos o mesmo pero sen queimar, e o resultado amósase con franxas debuxadas na madeira. Todos teñen en común o oco interior no que irá insertada a folla do coitelo.\nÉ un proceso que así explicado parece sinxelo, e anque non é o máis complicado da nosa labor, sí debemos decir que leva o seu tempo pensar no deseño e acabado que queremos darlle ó coitelo. Por suposto insistimos no feito de que sempre tentamos ir un pasiño máis alá e experimentar con novas formas e madeiras.\nE finalmente, procedemos ó vernizado. Para iso penduramos nun soporte con puntas cada un dos mangos, e metémolos en conxunto no noso particular cubo de verniz, que posteriormente secamos ó aire libre e boca abaixo.\nPara rematar o extremo máis delgado de cada mango levará unha argola para fixar a folla do coitelo e para darlle un mellor acabado á peza.\nComo vedes, levamos tantos anos facendo esta labor que xa é para nós un «coser e cantar». Poden saírnos cousas máis ou menos fermosas, pero o importante é que facemos o que nos gusta e desfrutámolo!!!\nA nosa experiencia na Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto\nPublicado el abril 15, 2014 Publicado en Feira da Artesanía do Ferro de RiotortoEtiquetado como Artesanía, ferreiros, ferro, MAF, Riotorto, VIII feira da artesanía do ferro de RIotortoDeja un comentario\nFalaron de nós, os ferreiros de Riotorto, no diario El Progreso de Lugo como «los últimos mohicanos del hierro». E moi acertadamente, porque en Riotorto xa quedamos poucos ferreiros en activo, e con apenas sucesores no oficio.\nAsí que sempre que se presenta a ocasión, aproveitamos para reafirmarnos como artesáns do ferro e intentamos revalorizar un pouquiño esta profesión en peligro de extinción.\nUnha destas ocasións é sen dúbida a Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto, un dos acontecementos máis importantes do concello, e no que sacamos suor e lágrimas para darlle ó visitante unha experiencia inolvidable. Inolvidable porque parte do atractivo da feira, que este ano celebrou a súa oitava edición, son as mostras en vivo. Os ferreiros participantes forxan, afían e tornean en directo, e permiten tamén experimentar coa ingre e o martelo a quen o desexe. Unha mostra moi suculenta para todo o que se acerque. E é que este tipo de eventos non só permiten a compra-venta de artigos de artesanía, senón que supoñen un acercamento á nosa cultura, á nosa historia.\nE por suposto, nunca faltan postos de alimentación, decoración, etc. así como música e animacións de rúa.\nAsí pois, se non puidestedes vir por non ter coñecemento ou polo motivo que fose, aquí vos deixamos unha pequena mostra en imaxes da nosa Feira do ano: Vivan as festas e viva a artesanía!!!!\nXa chega a VIII edición da Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto\nPublicado el marzo 24, 2014 Publicado en Feira da Artesanía do Ferro de RiotortoEtiquetado como ferreiros, Riotorto, VIII feira da artesanía do ferro de RIotortoDeja un comentario\nUn ano máis, e ás portas do mes de Abril, temos que falar dunha cita que debera ser obrigada para todos os fanáticos da cultura galega ou da artesanía. E é que xa non queda nada para que se celebre a VIII edición da Feira da Artesanía do Ferro de Riotorto!!!\nSerá o vindeiro día 13 de Abril, un domingo de Semana Santa, e promete moitas e moi fermosas cousas. Por adiantarvos algo:\n. Despois da apertura da feira, ás 11.00h, haberá demostracións en vivo cos Ferreiros de Riotorto.\n. Demostracións de outros oficios artesanais como a alfarería, a talla en madeira, un obradoiro do proceso de obtención de carbón vexetal, etc.\n. Obradoiro de ferro infantil, para os máis pequenos.\n. Animación de Rúa e actuacións musicais.\n. Moitos postos de artesanía, de alimentación, de moitas cousiñas.\nNon o esquezades: 13 de Abril a partires das 11 da mañá.\ndíptico VIII Feira Riotorto


Ecos hospitalarios: June 2011\n(Ring, ring, ring) (Ring, ring, ring)\nVivir no ''Primeiro Mundo'' estase convertendo nunha actividade de alto risco para nós os habitantes: vacas loucas, dioxinas, gripe A, móbiles canceríxenos e agora a bacteria E.coli. Coa gripe A non houbo coordinación nin na loita médica nin na política, só se globalizou o medo. E trás de cada pánico colectivo xurde un negocio privado que florece.\nDende o comezo de maio, unha bacteria "asasina" da familia Escherichiacoli, patóxena para o home, provoca unha epidemia de hemorraxia intestinal potencialmente mortal no norte de Alemaña. Tera infectado xa a 3.000 persoas en Europa, provocando a morte dunhas 30. De onde ven e cómo acabar con ela…? Parece ser nas derradeiras horas, debese os brotes xerminados, cultivados e comercializados so en Alemaña… Segundo os resultados, a cepa bacteriana O104:H4 de Escherichia coli enterohemorrágica (ECEH), foi detectada nun paquete de brotes xerminados procedente da explotación agrícola Gärtnerhof, situada en Bienenbüttel (norte), actualmente pechada.\nO xurdimento dunha nova cepa letal da bacteria Escherichiacoli (E.coli) nos alimentos en Europa pon de manifesto, novamente, o desastre sanitario no que nos ten metido o sistema agroalimentario industrial. Trátano como accidente, pero en realidade é algo esperable, o igual có xurdimento da gripe porcina e a gripe aviar, algo cada vez é máis frecuente, poderíamos engadir unha lista de accidentes do sistema alimentario industrial (carnes contaminadas, melanina, dioxinas, aditivos, envases plásticos tóxicos, adulteracións). O certo é que grazas á industria agroalimentaria controlada por unhas poucas multinacionais globais, a comida pasou de ser necesidade, pracer e cultura a converterse nunha seria ameaza para á saúde.\nO actual brote, que como explica Javier Sampedro ten máis que ver cunha manipulación inadecuada da carne que cos cogombros (pepinos), espiu á Unión Europea, carente de mecanismo de alarma, de reacción rápida e de liderado; en fin, incapaz de velar pola seguridade médica e económica dos seus cidadáns; a Senadora de Sanidade de Hamburgo (que ''ve a palla no ollo alleo e non a biga no propio'') sinalou á agricultura española sen esperar ás probas, non funcionaron os mecanismos de entendemento entre España e Alemaña. E para máis, a Unión Europea parece un barco a deriva no que cada cal preocupase só dos seus intereses a corto prazo. Porque isto é unha consecuencia da Política Agrícola Común da UE…\nAs grandes baterías industriais son evidentemente incubadoras de E.Coli. Parece ser dende fai anos, que a proliferación deste bacilo é moi probablemente estimulada polos novos métodos de engorde o que permite un aumento rápido de peso pero modifican a flora intestinal dos animais. O que se suma a concentración de xermes nun espazo moi reducido (forma intensiva e masiva da industria) que aumenta a probabilidade da súa mutación, estas explotacións ganderías producen e diseminan novos bacilos; o 'agrobusiness' multiplica os entrantes químicos e as manipulacións xenéticas; o envasado introduce incógnitas suplementarias; logo a gran distribución favorece o transporte a longas distancias, a comida lixo resulta de todo isto, xa sen falar da especulación bursátil que provoca a subida dos prezos dos produtos alimenticios e xera a máis criminal das enfermidades: a fame.\nPese a todo, o 70 % do planeta aínda se alimenta da produción campesiña, comunitaria, familiar. Pola saúde de todos e do planeta, é o que temos que salvar e apoiar, contra a avaricia homicida de unhas poucas multinacionais, defendamos o concepto de "soberanía alimentaria", que non é transformable en comercial. Con, ambientes sociais de produción (pequena agricultura campesiña), preocupacións ecolóxicas (cultivo biolóxico de proximidade) e defensa da saúde dos consumidores/as (seguridade alimentaria). Unha política alimentaria que responda a os intereses da humanidade e do medio ambiente debe absolutamente romper coa lóxica da ganancia privada afirmando cas terras agrícolas e os seus produtos non son unha mercancía, senón os bens comúns máis esenciais da humanidade.\nA crise dos cogombros (pepinos), na medida que se esquezan os seus mortos e o goberno alemán deixe de pisar industrias propias e alleas quedara como un suceso burlesco e casual. Non parece como deixaron entrever algúns políticos, unha guerra comercial, da que se aproveitarían os franceses, colocando as súas hortalizas e froitas de verán...\nAínda que a fame é 'unha pandemia' que mata a 22.000 nenos o día, (datos de UNICEF), non hai conmoción política, nin social; non aparecen conselleiras de sanidade nin se convocan cumes de urxencia nin se enchen páxinas e minutos nos medios de comunicación, a sociedade non se move, os mortos de fame son mortos de necesidade extrema, e nese campo o negocio é escaso.\nChegan e instálanse as crises económicas, as guerras eternizadas como a de Afganistán, Libia etc… e non se oe unha voz europea, non se morre de gripe A, morrese de ausencia de paz. Europa, o gran sono de moitos, bátense en retirada coas súas políticas policiais contra a inmigración ou as manipulacións dos chegados a Lampedusa para forzar compensacións e endurecementos de normas con fins electorais.\nNo 'Terceiro Mundo' os problemas do 'Primeiro Mundo' parecen un banquete, o número de pobres e paupérrimos alcanza á metade do planeta, 3.500 millóns de persoas; non se cumpren os Obxectivos do Milenio e agrandase a brecha entre ricos e pobres, maior aínda co abismo tecnolóxico. E as cousas non melloran para os máis débiles. Según a ONG Oxfam os prezos dos alimentos duplicaranse en 2030.\nUnha cousa é beneficencia e outra moi distinta estado do benestar… …quén puidera durmir o sono dos gatos!\nA inauguración en Ásturies dunha obra dun dos arquitectos máis famosos do mundo sempre é unha boa noticia. Se ademais se trata dun artista de cuxas creacións non é fácil gozar en Europa o acontecemento volvese máis importante nunha escala aínda maior, falamos de Oscar NiemeyerRibeiro Soares Filho (Río de Xaneiro, 15/12/1907) arquitecto considerado un dos nomes máis influentes na arquitectura moderna internacional, un pioneiro na exploración das posibilidades construtivas únicas do formigón armado, un defensor do utilitarismo, as súas creacións arquitectónicas non teñen aparencia fría ou forma de bloque, as súas obras teñen formas dinámicas e curvas tan sensuais que fan de Niemeyer máis un escultor monumental que un arquitecto.\nE resulta que isto ocorre nun lugar tan insospeitado como Avilés, unha pequena cidade onde podemos visitar o Centro Niemeyer, a primeira obra do creador de Brasilia construída en España a máis importante de Europa, algo cos afeccionados a arquitectura e o arte celebran.\nPor qué en Avilés?\nPreguntámonos todos, cómo é posible que todo iso ocorra en Avilés, unha cidade na que case ninguén pensaría, aló menos nun principio, que puidera pasar algo así.\nA cousa ven relacionada coa celebración do XXV aniversario dos Premios Príncipe de Asturias, na que se pediu ós premiados algún tipo de colaboración. Niemeyer, que xa ten máis de 100 anos ofreceuse para regalarlles o mellor que podía aportar: nada máis e nada menos cun edificio.\nA partir de aí unha serie de avatares políticos foron cambiando a idea inicial, creo era unha sede para a fundación que da os premios, e acaba creándose non só un edificio senón un conxunto de catro que é finalmente o Centro Niemeyer. Iso sí, o regalo do arquitecto brasileiro custoulle ós contribuíntes asturianos uns 44 millóns de euros.\nChegados a este punto atopámonos nun estado que poderíamos denominar de "xusta indignación": pensaredes, outro deses proxectos faraónicos (a nosa "Cidade da Cultura"), persoalmente creo que estamos máis ante un síntoma da nosa enfermidade política que ante unha causa: o Niemeyer pode ser un exemplo da alegría coa que se gasta o diñeiro público, pero dentro da enlouquecida lóxica coa que este se "inverte" en tantos horrores sen sentido non é probablemente o más errado...\nUnha beleza e un excelente gancho\nPorque máis alá doutras consideracións (que non son obxecto) o resultado final é un lugar que non deixará indiferente: a explanada na que se levantan os catro edificios proxectados polo brasileiro (auditorio, a cúpula, a torre circular e o "multidisciplinar", como lle chaman o último deles) é un lugar cargado de maxia, paz e harmonía.\nPor suposto non ten nada que ver co que ata agora era Avilés incluso o resto de Asturias, de feito da a sensación de ter sido deixado na outra veira da ría por un pratiño voante, pero sí ten moito que ver coa obra de Niemeyer: curvas suaves de cemento blanco, un sentido do espazo que crea perspectivas moi fermosas.\nDise que Niemeyer ten comentado nalgunha ocasión que "se algo é fermoso, é útil" e esa visión está tamén clara en aspectos do Centro, como a pasarela que une a Cúpula e o Auditorio que non ten en realidade outra utilidade que non sexa guiar os nosos ollos entre o conxunto de edificios.\nOs interiores tamén son unha marabilla: o da cúpula ten unhas formas onduladas que logran un equilibrio inaudito, ademais da escaleira; o multidisciplinar destaca por dous fermosos murais deseñados polo propio Niemeyer, especialmente o situado na cafetería.\nNa exposición “Luz" o cineasta Carlos Saura na súa primeira exposición, como comisario fai un percorrido "dende a escuridade á luz", "do fogo ao vídeo", entre o poético e o didáctico. Unha retrospectiva dende como o ollo humano ábrese á luz e, logo ós inventos e elementos que poden trocar ao ollo, cámaras fotográficas, espellos, as sombras ou a cor...\nA viaxe comeza dende o baleiro, escuridade máis absoluta, a mostra recorre a liña seguida os procedementos de cómo o home ten desenrolado cinco mil anos na súa obsesión de atrapar imaxes. Dende unha instalación que remite o lume, nun corredor de espellos, seguindo pola pintura, onde outros espellos permiten o visitante verse dentro de 'Las meninas' de Velázquez.\nUnha colección de cámaras fotográficas históricas, cedidas por Saura, á reprodución do interior dun ollo danos paso a un mural que reconstrúe os retratos de artistas do diafragma como Man Ray, Robert Capa ou Sebastiao Salgado. E volvendo a esta disciplina, nun panel con fotografías de rostros multirraciais, todos cos ollos maquillados, redunda no universal, unha costume multicultural.\nO resto da exposición sigue polos mesmos camiños: cine, óptica, color, teatro, sombras... Unha conxunción de elementos que irmandan ciencia e arte. Coa música, na saída, de volta á luz solar, o visitante practicou coas sombras, perdeuse nun labirinto de espellos e comprobou cómo se fusionan as cores…\nO proxecto forma parte dun plan máis amplo de rexeneración urbana," Illa da Innovación ", dirixido á recuperación da tradición orixinal mariñeira de Avilés, nos anos 50 socavado polas grandes fábricas de aceiro e de fabricación, que a converteron nunha cidade das más contaminadas. Este plan mestre está firmado por Norman Foster e, nunha área de máis de 570 mil metros cadrados, inclúe a construción dun porto deportivo, unha terminal de cruceiros, parques verdes, áreas recreativas, sendeiros para bicicletas e paseos peonís, rodeado por unha serie de pasos accede a bancos, lofts e oficinas…\nDespois da inauguración coa banda de jazz de Woody Allen, Stephen Hawking ou esta de C. Saura ábrese o momento crítico para este tipo de proxectos: como encher de contido un continente tan atractivo.\nNeste caso cada edificio ten seu propio destino: a Torre será un centro gastronómico, no multidisplinar celebraranse exposicións, eventos e será unha sala de cine en VO; a Cúpula está pensada para celebrar conferencias e similares; e no Auditorio, obviamente, haberá concertos.\nTras Carlos Saura e "Luz", este centro cultural acollerá exposicións de personalidades tan relevantes como Julian Schnabel, coas súas "Polaroids" -do 21 de maio ata o 4 de setembro- e "Photographs",sobre o traballo de Jessica Lange como fotógrafa, a partir do 8 de setembro.\n44 millóns, un prezo considerable non tan absurdo, de tódolos xeitos é algo que esta aí podémolo admirar e tocar todos, o que non podemos tocar todos son os milleiros de euros que van a parar á saca dos políticos de quenda… (pagase cos impostos de todos) por unha vez temos algo que non esta no peto dos "señoritos", sexan políticos ou non… non será fácil cá programación cultural logre xustificar a enorme inversión e logre maximizar a función do Centro como atractivo turístico (que o final é do que se trata) esperemos que o logre: meréceo, será a forma na que máis sentido teña a enorme inversión, falta saber o custo do mantemento, todo blanco nunha zona industrial con chemineas e trens polas doas veiras... nuns anos este blanco impoluto pasara a cor cinza camuflándose entre Aceralia, Alcoa, Cristaleira e Asturiana de Zinc. Non hai un árbore, nin flor ou chisco de herba que rompa a monotonía dos volumes e perfiles.\nPois a min que queredes que vos diga, esa torre de control paréceme saída dunha película de OVNIS anos sesenta: paréceme un quero e non podo do Sr. Niemeyer, un conato de pequena-Brasilia, reinventándose cara o turismo, cheira a pasada de moda, o deseño resultaría chocante nos anos 50/60, pero agora... En fin, moi fermoso todo, pero estaría ben a publicación fotos dos arredores, as chemineas das fabricas chuspindo, os buratos das estradas, edificios en ruínas, a ría. Claro que está ben, o Niemeyer está ben, xa pode…, pero os avilesinos cómo o van a disfrutar? estaremos comprando xoias, cando o que precisamos é pan...?\nPero tamén vin unha cidade enfronte que fai uns anos ninguén visitaba, e hoxe van turistas, será polo Niemeyer…? ninguén nega o efecto Guggenheim Bilbo a Cidade das artes Valéncia… si, ...un dispendio de diñeiro pero eu, por exemplo eu, non iria a Avilés nin por asomo… si non fora para ver o Niemeyer… pode que so me quede a comer, pode que tome un café, tal vez compre sidra ou algo máis… estes pequenos gastos multiplicados por 1xxx é un grande beneficio para unha cidade...\nPublicado por Ecos hospitalarios (Eh!!) ás 01:17 Ningún comentario:\nRecopilación, en formato libro ou eBook, de pensamentos, opinións, artigos e demais material sobre o 15M\nQue o 15M é e foi unha fonte inesgotable de pensamentos, discusións, slogans, representacións artísticas ou calquera outro tipo de elemento reflexivo é unha falta de dúbida. Todo ese conglomerado de ideas intenta ser recopiado no libro/eBook “Indignados. Selección de materiais sobre o 15 M”.\nMándala edicións é a encargada de publicalo. Nacido coa vocación de ser distribuído e dado a coñecer da forma que sexa, tódolos beneficios que se consigan irán destinados ao propio movemento.\nA obra divídese en varias seccións. A primeira é: manifestos e propostas, nela móstranse moitas das decisións ou pranteamentos que se foron facendo nas asembleas; a segunda: artigos e opinións, que inclúen las reflexións de diversas persoas entre as que se inclúen Vincenç Navarro, Julio Anguita, Eduardo Galeano ou Jose Luis Sampedro entre outros; Noticias de prensa e Frases do 15M son as que pechan o libro.\nTodo elo conforma un crisol do que ten suposto e está supoñendo un movemento cidadán en pro da democracia real e boa parte do que se di e se escribe sobre él.\nPara a súa lectura gratuíta pinchade no icona de PDF situado abaixo a esquerda,\ne tamén, o texto íntegro en castelán do libro Indígnaos! de Hessel na dereita.\nPublicado por Ecos hospitalarios (Eh!!) ás 00:06 Ningún comentario:\nPublicado por Ecos hospitalarios (Eh!!) ás 01:19 Ningún comentario:


Mato traslada ao concello da Coruña a vontade de colaboración da Xunta en materia de saneamento e xestión de residuos | Xornal Galicia Norte\n\tA conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, Beatriz Mato, reuniuse hoxe co alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro, para estudar vías de colaboración entre a administración local e a autonómica\nA conselleira de Medio Ambiente e Ordenación do Territorio, Beatriz Mato, trasladou hoxe ao alcalde da Coruña, Xulio Ferreiro, a colaboración do Goberno galego no referente a dous asuntos “primordiais”: o saneamento e a xestión de residuos. Ambos mantiveron unha xuntanza de traballo hoxe na Coruña para avanzar en temas de interese para a cidade herculina.\nAo remate da reunión, Mato resaltou a relevancia de seguir avanzando no saneamento das augas, en tanto que é un factor fundamental para o medio ambiente e incide, ao mesmo tempo, na calidade de vida e saúde dos cidadáns. Nese sentido, trasladoulle que Augas de Galicia estudará con detalle a proposta presentada hoxe polo Concello da Coruña para mellorar o estado do Río Pastoriza, co fin de avaliar as posibilidades de colaboración de Augas de Galicia.\nA Xunta de Galicia ten dado mostras do compromiso co saneamento da Ría do Burgo, onde o departamento autonómico ten investido 100 millóns de euros nos últimos 15 anos, un esforzo que incidiu directamente na mellora do estado da ría. E, ademais, ten elaborado un Plan de saneamento local no que se identificaron as actuacións prioritarias.\nDentro destas, destacou dúas de carácter “relevante” e que se van iniciar este mesmo ano: o tanque de tormentas de Santa Cruz, xa licitado, e o bombeo do Temple, que se licitará neste exercicio. Ambas actuacións contarán cun orzamento global que supera os 6 millóns de euros.\nNa xuntanza, a conselleira e o alcalde fixeron fincapé na xestión de residuos. Ambos coincidiron na necesidade de que o selado do vertedoiro de Nostián sexa pronto unha realidade. “É unha situación prexudicial para o medio ambiente”, considerou a titular autonómica, quen como autoridade ambiental esixirá a empresa concesionaria o selado do vertedoiro dentro dos prazos legais fixados na resolución da Secretaría Xeral de Calidade e Avaliación Ambiental.\nEn calquera caso, volveu a brindar a colaboración da Xunta para conseguir o “mellor funcionamento posible” do complexo de Nostián, propiedade do concello, para acadar o cumprimento dos obxectivos incluídos no Plan de xestión de residuos urbanos de Galicia. Mato Otero tamén trasladou a colaboración técnica da Consellería para mellorar a planta coruñesa nos próximos años. Neste senso, o Plan de xestión de residuos urbanos contempla a necesidade de melloras neste planta para optimizar a súa xestión .\nRecordou que o Goberno galego está facendo esforzos para incrementar a capacidade de tratamento de Sogama, un sistema de xestión de residuos oportuno e axeitado que empregan case o 98% dos concellos galegos, que pasará de xestionar 550 toneladas ao ano a xestionar unhas 770 toneladas.\nAmbos representantes coincidiron na necesidade de impulsar actividades e accións que conciencien e sensibilicen á cidadanía na separación dos residuos, co fin de tratalos de xeito correcto; polo que encontrarán un aliado no Goberno galego para a posta en marcha de iniciativas que avancen por dito camiño.\nabril 27, 2016\tpor xornal norte\tComments are off 835 visitasen A Coruña, Concellos, Xunta de Galicia\nSiguiente: A biblioteca municipal de Sigüeiro convoca o XI Concurso de Marcapáxinas\nAnterior: Igualdade destaca a importancia da visibilización das contribucións feitas polas mulleres galegas á ciencia e á tecnoloxía\nOuro para María Pena no Campionato Galego de Lanzamentos de Inverno\nfebrero 21, 2018\tComments are off 256 visitas\nExcelentes resultados para Atlética A Silva-Ordes no Campionato de Galicia de Lanzamentos de Inverno, disputado ...\nagosto 21, 2015\tComments are off 691 visitas\nO proxecto de decreto está xa dispoñible na web amtega.xunta.gal A Axencia para a Modernización ...\nLousame homenaxea ao atleta local Fernando Pérez Fernández “Dete”, campión de España de Canicross e campión galego de Bikejoring\nfebrero 2, 2016\tComments are off 815 visitas\nA alcaldesa Teresa Villaverde ofreceu a colaboración do Concello para a posta en marcha dunha ...


Os papeis de Luís Rei fican en Cambados\nArousa: Os papeis de Luís Rei fican en Cambados\nO meco pasou moitos anos investigando a Cabanillas; a súa familia quixo que ese legado sexa de dominio público\nCambados / La Voz 26/12/2018 21:11 h\n«Meu pai foi un home de moitos papeis. Tiña moreas deles, e só el entendía a súa orde». Sabela, a filla maior de Luís Rei, herdou del a súa mirada escura. Asegura, non embargantes, que a xenética non a dotou con aquela oratoria directa e efectiva, aquel verbo florido e por veces brutal, que el gastaba tanto na casa de cultura de Cambados, como no salón de plenos do Grove, como en todos os demais escenarios da súa vida. Malia todo, Sabelavenceu o seu medo a falar en público. «A ocasión ben o merece», dixo. E levaba razón. Ela, e coma ela a súa irmá, e moitos outros membros da familia, tanto de sangue coma de afectos de Luís Rei, acudiran á Cambados para facerlle entrega ao Concello de boa parte do arquivo que, sobre Cabanillas, reunira o erudito grovense ao longo da súa vida.\nA familia entregou os papeis de Luís porque «se había algo que quería era que todo o seu traballo fora de dominio público. Que lle servira a alguén, que se puidera usar. Non querería ver os seus arquivos nunha furna». «E se puidera escoller un sitio para que estes papeis estiveran, sería xustamente este», a biblioteca que agora leva o seu nome, na terra do poeta da raza.\nVarios arquivadores, en formación perfecta, ocupaban o centro da sala. Son unha escolma que leva a firma de Emilio Insua, amigo e colaborador de Luís. Este, antes de marchar, encomendoulle quedar cos seus papeis, as súas cintas de casete cheas de entrevistas e conferencias, os vídeos, os borradores de textos, os recortes de prensa. Recoñecía Emilio que, ao principio, non foi capaz de meterlle o dente a todo aquel material. «Era moi doloroso. Tiven que deixar pasar moito tempo antes de ter a forza suficiente para abrir as caixas e atopar os papeis de Luís, coa letra de Luís». Pero, ao fin, o reencontro co vello amigo, a través da cara B da súa obra e dos seus esforzos, pagou a pena. E a mellor escolma de toda a documentación compilada durante anos polo biógrafo de Ramón Cabanillas, ordenada dun xeito intelixible para o común dos mortais, xa está a disposición de quen a precise. Está a documentación que Rei empregou na biografía de Cabanillas; moito traballo de hemeroteca; cintas e vídeos con entrevistas que ben merecen ser dixitalizadas canto antes; e «varios orixinais de conferencias e charlas que deu Luís sobre Cambados, Asorey, Cabanillas, a historia do Salnés... Traballos que poden dar pé a unha publicación de homenaxe ao seu autor», que ben merecida a ten.\nDe momento, todo ese material ficará na biblioteca. Quizabes non tarde moito en ser trasladado: o Concello de Cambados confía en que, máis pronto que tarde, se poida inaugurar na primeira planta de Exposalnés un museo dedicado ao Poeta da Raza. Un espazo que Cambados quere converter, grazas a achegas como a de Luís Rei, ou a da familia Pillado, ou a da propia familia de Cabanillas, nunha referencia indiscutible para os investigadores, para os amantes da literatura, para os mestres, para os turistas. Para Cambados en xeral.\nEmilio Insua, que mentres falaba tivo que espantar a emoción en máis dunha ocasión, era só un dos moitos amigos de Luís que se deron cita na biblioteca de Cambados. Ata alí achegáranse Sabela e Sara, as dúas fillas do grovense, finado en agosto de 2015. Alí estaba tamén a nai e os seus familiares máis achegados. E moitos amigos que non quixeron pasar a ocasión e que converteron o acto de cesión dos documentos nunha pequena e merecida homenaxe a un home que foi «un activista da cultura marítima, ecoloxista, político na procura do ben común, e investigador da vida e da obra do cambadés máis universal», segundo o describían. Un home que pasou polo mundo sen ser indiferente ao que ao seu redor acontecía ?«agora estaría de loito pola traxedia do Sin Querer Dos»? e que non deixou indiferente, el tampouco, a ninguén. Luis, O Trosko, era do Grove, pero queríalle ben, queríalle moito, a Cambados. E queríalle a un mundo que nunca renunciou a intentar facer mellor.


Vieiros: Galiza Hoxe - O Goberno promoverá en catro anos máis de 30 mil vivendas protexidas\nUn total de 45 mil deica 2017\nO Goberno promoverá en catro anos máis de 30 mil vivendas protexidas\nTáboas e Quintana presentaron esta cuarta feira o Plan Sectorial de Solo Residencial, que prevé xerar ademais 5.200 millóns de euros e 300 mil empregos.\nRedacción - 19:15 18/06/2008\nTags: Anxo Quintana Consellaría de Vivenda plan sectorial solo Teresa Táboas vivenda protexida\nEn Galiza construíranse un total de 45 mil vivendas protexidas até 2017, as dúas terceiras partes (30.500) nos vindeiros catro anos, segundo o Plan Sectorial de Solo Residencial, presentado esta cuarta feira en Compostela pola conselleira de Vivenda, Teresa Táboas, e mais polo vicepresidente do Goberno, Anxo Quintana.\nAdemais, a súa posta en práctica suporá a creación de 300 mil postos de traballo e a xeración dun volume de negocio de 5.200 millóns de euros. O proxecto, que esta previsto que o Consello da Xunta aprobe no primeiro trimestre de 2009, ten entre os seus obxectivos "atender ás necesidades actuais e urxentes" do país neste eido.\nO Goberno vai reservar 8,7 millóns de metros cadrados para a construción das 45 mil novas vivendas, algo que segundo Quintana "non é unha medida illada", senón que se complementa co Plan de medidas urxentes de vivenda e solo, coas Normas do Hábitat e "cun esforzo importante en materia de aluguer".\nFacilitar o acceso aos sectores máis débiles\nO estudo previo a este plan, explicou Táboas, evidencia un boom do ladrillo, orixinado pola compra de segundas vivendas, que impulsou o prezo dos inmóbeis e, paralelamente, repercutiu no custo da primeira casa, "dificultando" o acceso a esta dos sectores máis febles.\nAs planificacións municipais non foron quen de contrarrestar este incremento especulativo, recolle o estudo: "só 22 concellos dos 315" adaptaron o seu plan á Lei do Solo de 2002, que estabelece unha reserva do 20% de vivenda protexida.\nEntre os criterios para a selección do solo están o prezo do chan, os procesos de renovación urbana, a accesibilidade e a mobilidade, así como o de integración na trama urbana, é dicir, "non deixar illadas estas vivendas dos núcleos urbanos", recalcou Teresa Táboas.\nO PP rexeita por "intervencionista" a norma que multiplicará a vivenda pública\nQuintana e Táboas, esta cuarta feira en Compostela


ZONA ESPECIAL PROTECCIÓN DE AVES (ZEPA) SERRA DA ENCIÑA DA LASTRA EN RUBIÁ OURENSE - GALICIA\nmailto:?subject=Envio de contido de Turismo de Galicia: SERRA DA ENCIÑA DA LASTRA&body=Recoméndoche que leas a información SERRA DA ENCIÑA DA LASTRA extraída do portal de Turismo de Galicia na páxina https://www.turismo.gal/recurso/-/detalle/32171/serra-da-encina-da-lastra?langId=gl_ES%26ctre=6%26tp=1\nRubiá\t- Ourense\n42º 30' 45.5" N - 6º 56' 06.5" W\nA Serra da Lastra é o oriente natural de Galicia. Aquí a aciñeira é unha árbore con historia de seu. Fálanos de clima mediterráneo e dos solos calcarios que precisa para existir. Por iso resulta escasa no resto do territorio galego. Dá nome ao parque natural pois disque unha enciña de grandes dimensións servía outrora de guía aos viaxeiros por estas encrucilladas. É só unha historia, pero unha aciñeira coma esa pódese admirar nun predio próximo ao cemiterio de Covas, e conta co recoñecemento de árbore senlleira.\nAcompañan á aciñeira outras especies de tipo mediterráneo: sobreiras, rebolos, amendoeiras e oliveiras. Tamén falamos dos castiñeiros e recuamos dous mil anos. Daquela pasaron os romanos que levaron destes montes o ouro para enriqueceren o imperio. Deixaron a cambio dous tesouros: a lingua e os soutos das castañas, elementos maxistrais desta paisaxe.\nA ninguén deixará indiferente a beleza das torres montañosas dos Penedos do Oulego, as formas do cavorco do Val do Inferno, os cortados de Pena Falcueira. O Sil divide este sistema montañoso xerando un canón de fortes pendentes. O estreito de Covas constitúe a experiencia estética dos viaxeiros que atravesan en tren a comarca.\nE aínda nos sorprenderá o interior da terra coas “palas”, palabra de orixe prerromana que significa covas. Aquí está a meirande rede de cavidades subterráneas da comunidade e as maiores colonias de morcegos nas preto de duascentas simas e covas censadas. Algunhas de gran lonxitude, como a cova da Zorra (600m) e fitos na espeleoloxía galega como a Pala de Xilberte, a do Pombo, a de Trasmonte ou a pala de Tralapala.\nAtravesa o Parque Natural por Covas a estrada N-120 Ponferrada-Ourense e a liña ferroviaria. Rodea a serra desde a N-120, cara ao norte, a comarcal OU-622. Tamén desvío cara a Biobra.\nManzaneda - Trevinca Ourense Rubiá


O Complexo de inferioridade - José Luis Louzán - Que pasa na costa\nPara quen non o saiba, Carlos Rey é o máximo responsable da organización e celebración do Mercado Medieval de Corcubión. Como saben os que me seguen, teño por costume non nomear directamente a ninguén, pero esta vez o mencionado gañouse o dereito a que o nomee a pulso. Este organizador e un dos homes mais preocupados pola súa labor que coñezo. De feito, non teño moi claro que interese, ademais do puro altruísmo, o leva a pegarse as palizas a traballar que se pega cada ano para organizar un evento que, por outra parte, resulta interesante e adecuado as características da vila onde se celebra. Pero como soe pasar, tanta felicidade xunta non cabe nun corpo, que dirían os mais vellos, e resulta que onte descubrimos que Carlos... sofre un complexo.\nUn xornal da comarca publicaba onte unha entrevista con este persoeiro na que, o comentar a celebración hoxe venres da recreación do desembarco que en época medieval tivo lugar nesta ria, o citado representante afirmou que “en Corcubión, temos a peculiaridade de que saímos victoriosos, de que non estamos a celebrar derrotas, como por exemplo teñen que facer os nosos veciños de Cee.”. Vale, viva e bravo... Imos ver.\nPartindo da base de que, o mellor, o Sr. Rey faría ben en coñecer do feito histórico a recrear, e dado que, como afirma, todos os que naquela batalla participaron eran veciños de Corcubión (os de Cee so celebran derrotas) seria necesario que aportase filiación e censo de todos cantos naquel feito histórico participaron na época. Vexo que se trata dunha persoa moi ben informada e supoño que estará en posición de poder avalar con probas as súas verbas.\nDe igual modo, xa volvendo o presente, estaría ben que tamén lle pegara un vistazo o libro-folleto-programa da festa, onde mais do 75% da publicidade que nel figura pertence a locais situados no termo municipal que el insulta coas súas verbas. Así, tería oportunidade de revisar que pasaría coa financiación do mercado medieval sen o apoio do comercio e das empresas de Cee (que por certo, pouco perciben dos ingresos que o citado evento xenera).\nEstaría ben tamén que o Sr. Rey, tivera en conta os seus paisanos con empregos en empresas con sede na vila da Xunqueira, aplicando aquilo tan manido de “non morder a man que che da de comer”, e de igual maneira esquecese complexos, ou os tratase debidamente nalgún psicólogo ou psiquiatra titulado, polo risco de que este tipo de padecementos puideran derivar noutros mais graves e difíciles de tratar. Tamén estaría ben que o citado representante entendese que non ten concedida patente de corso ningunha para ser os únicos con dereito a celebrar eventos relacionados con feitos ou épocas históricas. Si a este señor ou a outros de similares opinións lles molesta que noutras vilas se celebren eventos dedicados a exaltar partes da historia diferentes a que eles utilizan para a súa festa (ou as mesmas, se así fose) so teñen que deixar de asistir a eses eventos. Sempre será mellor que insultar os veciños dun pobo que tanto peso ten no crecementos económico da súa vila de residencia.\nIgualmente, todo o antedito queda total e absolutamente sen efecto si, como desexo, a frase procedera dun erro de transcrición ou dunha pura manipulación das verbas do Sr. Rey. Todo tería mais sentido, pero evidentemente esixiría dunha rectificación no citado xornal.\nDito todo isto, so agardo que o tempo, a choiva, respete a festa como o Sr. Rey non fixo cos veciños de Cee, sobre todo con aqueles que defendendo Cee (e Corcubión) da invasión francesa no 1809 perderon a súa vida para verse agora vilipendiados por un veciño notablemente acomplexado. Unha lástima.


Son as coleccións de selos a nova calceta? – disquecool\nPor Ana Bulnes Arte&Deseño 13/11/2012\nSon as coleccións de selos a nova calceta?\nTi querías, de verdade que si. Cando a calceta empezou a inundalo todo, cando para ser cool de verdade tiñas que ter unha bufanda feita por ti mesmo, colliches as agullas de calcetar da túa nai e algo de la e decidiches empezar a calcetar. Pero entón descubriches que non era tan fácil. Non todos estamos feitos para os traballos manuais, non todos estamos feitos para calcetar algo e que non nos dea vergoña poñer ou regalar. Co boom do DIY vivimos tempos difíciles para o hipster manazas. Pero non te preocupes, temos unha alternativa: coleccionar selos!\nNon, non nos mires así. Pénsao un momento, os selos representan todo o que a cultura hipster reivindica. Están moi relacionados co mundo do deseño vintage e son definitivamente old-school: falan dun tempo no que a xente se comunicaba por carta, dun tempo totalmente analóxico. E coleccionar selos é algo que facía o teu avó. Se vistes como vestía el (new traditionalists, falamos de vós), queres bailar swing e soñas co momento no que volva ‘Mad Men‘, non vemos por que non queres coleccionar selos. E como o look empollón, ou nerd, ou geek (coas súas diferencias) volve a estar de moda, os selos son o accesorio perfecto.\nO mellor de todo é que non estás só, pero que a cousa aínda non é mainstream. Unha serie de estatísticas apuntan ese rexurdir das coleccións de selos: en eBay din que nos últimos anos viron un aumento do 30% nas vendas relacionadas coas coleccións de selos e cada vez máis famosos confesan estar algo enganchados ao hobby dos seus avós. Ronnie Wood (vale, este é avó en si mesmo) dos Rolling Stones, a tenista Maria Sharaphova, Sophie Ellis-Bextor (dixo nunha entrevista que a súa colección de selos sería o segundo que rescataría da casa despois das fotos se houbese un incendio)… E despois outros como Daniel Radcliffe (Harry Potter) están a inverter en selos, vendo que en plena crise económica o mercado continuou a crecer como se non pasase nada.\nOs expertos no tema citan dúas razóns principais para este revival. En primeiro lugar está a economía: coleccionar selos é algo barato (se non te pos a buscar cousas demasiado raras ou valiosas, claro está), para o que non fai falta moito máis que un álbum e algo de tempo libre. Onde conseguir os selos? Podes intentar que a xente che envíe cartas ou unirte a Postcrossing, pero tamén podes simplemente ir a Internet e facerte con eses bonitos deseños sen saír da casa.\nO do deseño é o outro punto clave e o que máis atrae aos novos coleccionistas, os adultos de entre 30 e 40 anos, urbanos e modernos. A estética dos selos está de súpeto a ser rescatada e recoñecida como arte: o seu carácter de miniatura, o punto vintage, o feito de que moitos ilustradores teñan pasado polo deseño de selos ou as edicións especiais fan da filatelia algo definitivamente atractivo desde o punto de vista artístico. E tes ata apps para crear os teus propios selos, aínda que o mellor é o de Canadá: Canada Post ten unha app para converter calquera foto nun selo que despois poderás utilizar nunha carta. É ou non é fantástico? (Correos! Cópiao xa!)\nE se o pensas, o rexurdir non é tan estraño. A creación de albumes de selos está tamén relacionada co boom do scrapbooking. Os selos xa non teñen por que estar nun álbum monótono e gris, senón que a colección en si é tan importante como a forma na que se garda, na que a creatividade de cada un pode empezar a xogar. Claro que se eres dos que non teñen talento para o DIY, igual é mellor simplemente comprar un álbum bonito e non lanzarse a recortar e pegar cousas.\nSe aínda non estás convencido, pensa nese momento no que todos os teus amigos/coñecidos falan de quedar para calcetar e miran para ti con ollos de pena. Entón ti dis: “non, de todas formas eu non podía, teño reunión no meu club de filatelia”. Iso, amigos, é ser hipster.\ncalcetaColección de selosColeccionar selosDIYFilateliahipstershobbyscrapbookingSelos\nAnteriorDa auga ás túas orellas: os complementos mariños de Paula Tubío\nSeguinteCool ou non? Tipografía optimista\n25/11/2012 ás 14:35\nNa web de Correos, na Oficina Virtual, xa se poden facer selos a partir dunha imaxe! Non é unha app para dispositivos móviles, pero para o antoxo de facer o teu propio selo sí vale :)


Fernández Carnicero: "Os poemas de Carvalho Calero soan a Galicia, a trovadores e evocación"\nphoto_camera José Luis Fernández Carnicero, onte no Liceo (MIGUEL ÁNGEL).\nA pasión de musicar poemas de José Luis Fernández Carnicero segue intacta e aínda descobre novas facetas de literatos galegos. Este profesor de música ourensán presenta hoxe ás 20,00 horas no Liceo o seu novo libro-disco "Cantando a Carvalho Calero", pezas sobre a vida e a dor ou sobre Deus, entre outros temas. O grupo Augalevada interpretará cinco poemas da publicación.\nPoñer música a Carvalho Calero será un reto...\nO que me chamou a atención foi a temática. Descubrín a parte máis transcendente de Calvalho Calero, como os temas bíblicos ou a dor da vida.\nPrecisamente vostede é especialista en biblias. Por que?\nSon un estudoso, non me considero especialista. Pero son lector e dedicado ao que foi a vida de todos os grupos protestantes na cidade.\nSon temas transcendentais, como para abordalos coa música?\nO reto foi descubrir esa faceta de poeta de Carvalho Calero. Quedei sorprendido da ampla cultura que tiña. Ten un poema que fala de que calquera lugar é bo para morrer. Nel fala de Mary Joe cando morreu na illa de Chappaquiddick. Tiven que buscar quen era!\nCon que poema se sinte máis identificado?\n"No espello da auga". Cando me topei con este poema dixen: "Teño que poñer música a isto". É todo un estudo de teoloxía condensado nun só poema.\nComo foi o proceso creativo?\nFoi o disco que máis rápido fixen da miña vida.\nA trovadores, a evocación.\nA Galicia medieval?\nSi, e é o que me din. Están nove colgados no Portal da Lingua Galega.\nÉ profesor e ensina este tipo de proxectos aos nenos. Como reaccionan?\nA música é tan universal que chega a case todo o mundo. Cómpre para crear unha sociedade mellor, por iso non pode estar dacordo coa política do concello que di que se vas a un concerto non vas a aprender nada. Cando vas noutros países, vas gratis e poñen unha bandexa que se enche porque a xente aprecia todo iso.\nCaballero destaca el potencial de la tecnología en su visita a Egatel


A Antártida ( pronunciación (axuda · info)) é un continente do planeta Terra, situado no hemisferio sur. Ten unha superficie de 13 209 000 km², que diminúe debido ao cambio climático. Non ten unha poboación autóctona debido ás condicións climáticas. Con todo, unhas 2000 persoas pisan esa terra cada ano, entre as que se encontran científicos, técnicos, especialistas, militares e turistas.\nAntes de adoptar as súas connotacións xeográficas actuais, o termo foi empregado para outras localizacións que podían ser definidas como "opostas ao norte". Por exemplo, a efémera colonia francesa establecida no Brasil no século XVI que foi denominada "France antartique".\nAs primeiras expedicións documentadas comezaron no século XVI. Américo Vespucio relatou o rexistro visual de terras a 52°S. Varias expedicións aproximáronse gradualmente ao continente sen, no entanto, ter a certeza de que se trataba realmente dun continente ou dun conxunto de illas, ata as expedicións de James Cook, o primeiro que o circunnavegou entre 1772 e 1775 sen chegar a avistala, debido á néboa e os icebergs.\nA Antártida foi divisada en 1820/1821 polo menos tres barcos de diferentes emblemas, capitaneados por Fabian Gottlieb von Bellingshausen (Mariña Imperial Rusa), Edward Bransfield (Mariña Real Inglesa -Royal Navy-), e Nathaniel Palmer (explorador de Connecticut, EEUU).\nA principios do século XX, os exploradores céntranse na conquista do polo Sur. Ernest Henry Shackleton organizou unha expedición o 20 de outubro de 1908, véndose obrigado a volver sen chegar ao polo. A Shackleton seguiron Roald Amundsen e Robert Falcon Scott nunha verdadeira carreira, pois partiron con apenas dúas semanas de diferenza en outubro de 1911 a partir da plataforma de Ross. Amundsen chegou ao polo o 14 de decembro de 1911, volvendo en xaneiro. O grupo de Scott chegou ao polo o 17 de xaneiro e encontrou a bandeira norueguesa que deixara Amundsen. No camiño de volta, os cinco expedicionarios morreron de fame e fatiga.\nEn torno ao 98% da superficie da Antártida está cuberta polo manto de xeo antártico, un manto de xeo que ten un espesor medio de canto menos 1,6 km, sendo o seu espesor máximo 4.776 metros.. Esa cuberta de xeo ten un volume estimado en 25,4 millóns de km3, e nela atópase en torno do 90% do xeo do mundo (e polo tanto sobre o 70% da auga doce do mundo). Se todo o xeo antártico se derretese, o nivel do mar ascendería uns 60 m. Na meirande parte do interior do continente as precipitacións son moi baixas, por debaixo dos 20 mm ao ano; nalgunhas zonas de "xeo azul" as precipitacións son menores que a perda de masa por sublimación, e polo tanto o balance local é negativo. Nos vales secos prodúcese o mesmo efecto sobre a base das rochas, provocando unha paisaxe desecada.\nA Antártida Occidental está cuberta polo manto de xeo da Antártida Occicental. O manto chamou recentemente a atención pola posibilidade da súa desaparición. Se se derretese, o nivel do mar podería subir varios metros nun tempo xeolóxico relativamente curto, posiblemente en cuestión de séculos. Varias correntes de xeo antártico, que representan en torno ao 10% do manto de xeo, diríxense a algunha das distintas plataformas.\nA Antártida conta con máis de 145 lagos que se encontran baixo a superficie de xeo continental. O lago Vostok, descuberto baixo a estación rusa de Vostok en 1996, é o maior destes lagos subglaciais. Durante un tempo pensouse que o lago quedara selado hai de 500.000 a un millón de anos, mais un estudo recente suxire que periodicamente hai grandes fluxos de auga dun lago para outro. Tamén existen algúns ríos no continente, o maior dos cales é o río Onyx, cunha lonxitude de 30 km, que desemboca no lago Vanda a 75 metros de profundidade.\nNo período Cambriano, entre hai 540 e 250 millóns de anos, o clima de Gondwana era suave. A Antártida Occidental estaba parcialmente no Hemisferio Norte, e durante este período acumuláronse grandes cantidades de arenita, calcaria e xisto. A Antártida Oriental estaba no Ecuador, onde invertebrados e trilobites habitaban no fondo mariño tropical. Ao comezo do período Devoniano (416 millóns de anos), Gondwana estaba en latitudes máis ao sur e o clima era máis frío, aínda que se encontraron fósiles de plantas deste período. Area e limos asentáronse no que agora son os montes Ellsworth, Horlick e Pensacola. A glaciación comezou no final do período Devoniano (360 millóns de anos) movéndose en dirección ao polo Sur e o clima arrefriou, mais aínda había flora. Durante o período Permiano, pteridófitas que crecían en pantanos dominaban a paisaxe. Co tempo estes pantanos transformáronse en depósitos de carbón nos montes Transantárticos. Un quecemento continuou no final do Permiano evolucionando para a un clima quente e seco na maior parte de Gondwana.\nComo resultado do quecemento continuo, entre hai 250 e 65 millóns de anos, a cobertura de xeo polar derreteuse e gran parte de Gondwana transformouse nun deserto. Na Antártida Oriental pteridospermatophytas, unha especie de pteridófita actualmente extinta, volvéronse comúns, e grandes cantidades de arenita e xisto corresponden a esta época. A península Antártica comezouse a formar durante o período Xurásico (entre hai 206 e 146 millóns de anos), e as illas subantárticas foron emerxendo gradualmente do océano. Plantas como os xinkgos e as cicadáceas eran abundantes durante este período, así como os réptiles como o Lystrosaurus. No período Cretáceo (entre hai 146 e 65 millóns de anos), a Antártida Occidental estaba dominada por bosques de coníferas, aínda que as notofagáceas comezaran a dominar no final deste período. Os amonites eran comúns nos mares que rodeaban a Antártida, e tamén había dinosauros, aínda que tan só se teñen atopado dúas especies antárticas ata o momento: o Criolofosaurus e o Antarctopelta. Foi durante ese período cando Gondwana comezou a separarse.\nO xeo propagouse, substituíndo os bosques que cubrían o continente, que está cuberto de xeo desde hai 15 millóns de anos.\nA Antártida é o continente máis frío e seco da Terra, un gran deserto nival. A precipitación media anual está entre os 30 e os 70 mm. As frontes de nubes raramente penetran no interior do continente, facendo do centro unha rexión fría e seca. As fortes nevaradas son frecuentes na parte costeira do continente, onde se teñen rexistrado nevaradas de 1,22 metros en 48 horas.\nA temperatura media do continente é de -17 °C, e a máis baixa rexistrouse na estación rusa de Vostok o 21 de xullo de 1983, con -89,2 °C, sendo ademais a temperatura máis baixa rexistrada na superficie terrestre. Por causa da influencia das correntes mariñas, as zonas costeiras presentan temperaturas máis suaves, cunha media anual de -10 °C (con valores entre 10 °C no verán e -40 °C no inverno). Por outra banda, no interior do continente, a media anual é de -30 °C, con temperaturas variando entre os -30 °C no verán ata temperaturas por debaixo dos -80 °C no inverno. Estas baixas temperaturas débense non soamente á súa localización xeográfica na zona polar, mais tamén á súa elevada altitude media e á pouca radiación solar que recibe a rexión. Ademais, entre o 80 e o 90 % da radiación que recibe a Antártida é reflectida polo xeo novamente ao espazo, evitando o quecemento da superficie polar. Polo contrario, a temperatura máis cálida foi rexistrada na estación neozelandesa de Vanda, en xaneiro de 1974, cando o termómetro ascendeu ata os +15 °C. A Antártida Oriental é máis fría que a Occidental debido á súa maior elevación.\nA Antártida é considerada o lugar máis ventoso do planeta, aínda que as velocidades puntuais máis fortes prodúcense nos tornados de Norteamérica. No bordo do continente, os ventos catabáricos da meseta antártica sopran con forza, rexistrándose ventos superiores aos 200 km/h, sendo a velocidade media nestas rexións de 100 km/h. No interior, con todo, os ventos adoitan ser moderados.\nDurante o verán, o continente ten unha superficie de 14 millóns de quilómetros cadrados, mais no inverno o mar que rodea o continente conxélase e a súa superficie chega aos 30 millóns de quilómetros cadrados, o que o converte no cuarto continente en extensión. Esta característica que se repite anualmente co cambio de estacións fixo que se denominase a Antártida, o "Continente pulsante".\nEn pleno verán, os días na Antártida teñen luz case as 24 horas do día, mais no inverno, os días permanecen nunha prolongada escuridade. Isto débese a que o eixe de rotación da Terra está inclinado en relación ao plano da órbita da Terra ao redor do Sol. Durante os días despexados do verán chega á superficie antártica máis radiación solar no Polo Sur que no ecuador debido ás 24 horas de luz solar que se dan no Polo.\nA aurora austral, coñecida como as "luces do sur", é un brillo observado durante a noite preto do Polo Sur, producida cando unha exección de masa solar choca co polo sur da magnetosfera terrestre. Outro acontecemento é o po de diamante, unha borraxeira composta de pequenos cristais de xeo. Fórmase xeralmente en ceos despexados, polo que se refire a el como precipitación de ceo despexado. Falsos soles, brillos formados pola reflexión da luz solar en cristais de xeo, coñecidos como parhelio, son unha manifestación óptica atmosférica común.\nPor causa das condicións extremas do clima da Antártida, no continente hai pouca vexetación. As principais dificultades para o crecemento de vexetais na Antártida son os fortes ventos, o pequeno espesor do solo e a limitada cantidade de luz solar durante o inverno.\nDurante o Ano Polar Internacional, iniciouse un censo da vida mariña no que participaron uns 500 investigadores e que se publicou en 2010. A investigación forma parte do Censo de Vida Mariña global (CoML) e permitiu algúns descubrimentos notables. Máis de 235 organismos mariños viven nas dúas rexións polares, cunha distancia entre ambas de 12.000 km. Os animais grandes, como algúns cetáceos e os paxaros, fan a viaxe de ida e volta anualmente. Máis sorprendentes son as formas pequenas de vida como o cogombro de mar e algúns moluscos que se poden atopar nos dous océanos polares. Diversos factores poden axudar nesta distribución: temperaturas bastante uniformes do fondo oceánico nos polos e no ecuador que non difiren en máis de 5 °C, e os sistemas principais actuais ou circulación termohalina que transporta ovos e larvas.\nO Tratado Antártico é un documento asinado o 1 de decembro de 1959 na cidade de Washington, D.C. polos países que reclamaban a posesión de partes do continente antártico, no que se comprometen a suspender as súas pretensións por un período indefinido, permitindo a liberdade de exploración científica do continente, en réxime de cooperación internacional. O Tratado Antártico entrou en vigor o 23 de xuño de 1961. O Tratado considera dous tipos de membros: os consultivos ou de pleno dereito (con voz, voto e veto na toma de decisións vinculadas ao espazo austral) e os membros non consultivos, ou "adheridos", nomeados tamén "observadores" (que só teñen o dereito de opinar).\nO Tratado Antártico prohibe calquera tipo de operación militar na Antártida, tales como o estabelecemento de bases e fortificacións militares, ou a proba de calquera tipo de arma. O persoal e o equipamento militar está permitido unicamente para a investigación científica ou para outros fins pacíficos. A única operación militar en grande escala documentada foi a Operación 90, emprendida polas forzas armadas arxentinas dez anos antes de se asinar o Tratado.\nEn 1983, os países que asinaron o Tratado Antártico comezaron as negociacións para regular a actividade mineira no continente. Unha coalición de organismos internacionais puxo en marcha unha campaña de presión pública para evitar a explotación mineira na rexión, dirixida principalmente por Greenpeace, que estableceu a súa propia base científica (World Park Base) na rexión do Mar Ross e dirixiu expedicións anuais para documentar os efectos ambientais dos humanos no continente. En 1988 foi adoptada a Convención para a Regulación dos Recursos Minerais Antárticos (Convention on the Regulation of Antarctic Mineral Resources, CRAMRA). Ao ano seguinte, con todo, Australia e Francia anunciaron que non ratificarían a convención, derrubando todas as tentativas e propósitos. Porén, propuxeron un réxime global para protexer a Antártida no seu lugar. O Protocolo sobre Proteccíón Ambiental do Tratado Antártico (tamén coñecido como 'Protocolo de Madrid') foi negociado e o 14 de xaneiro de 1998 entrou en vigor. O 'Protocolo de Madrid' prohibe toda actividade mineira na Antártida, designando o continente como unha "reserva natural consagrada á paz e á ciencia".\nSete dos estados membros consultivos do Tratado Antártico manteñen reclamacións sobre sectores do territorio antártico. Como consecuencia da firma do tratado, existe unha virtual «conxelación» dos litixios antárticos por causa da prohibición de actividades militares non vinculadas á investigación científica, o que eliminou o perigo de incidentes e guerras, xunto co espírito de cooperación e entendemento. Mentres estea en vixencia o tratado, as reclamacións de soberanía territorial sobre a Antártida que foron feitas antes da sinatura do mesmo manterán a súa vixencia, mais non poden ser ampliadas nin se permiten novas reclamacións de soberanía. O tratado menciónaas, mais non as recoñece nin as rexeita, conservándose os dereitos de todas as partes.\nAs reclamacións da Arxentina, Chile e Reino Unido coinciden, o que causou friccións entre os países. O 18 de decembro de 2012, a Foreign and Commonwealth Office británica nomeou unha área sen nome Terra da Raíña Isabel como homenaxe ao xubileu de diamante da raíña Isabel II. O 22 de decembro de 2012, o embaixador do Reino Unido na Arxentina, John Freeman, foi reclamado polo goberno arxentino como protesta contra a reclamación. As relacións británico-arxentinas xa se foran danando durante o 2012 debido ás disputas sobre a soberanía das Illas Malvinas, e o 30 aniversario da guerra das Malvinas.\nAs áreas que se mostran como reclamacións australianas e neozelandesas eran territorios británicos ata lles seren entregados trala independencia dos dous estados oceánicos. Australia reclama actualmente a área maior (42% do continente). As reclamacións do Reino Unido, Australia, Nova Zelandia, Francia e Noruega están recoñecidas polos demais. Arxentina e Chile tamén recoñecen mutuamente os seus dereitos antárticos, sen establecer o límite común e denominan ao conxunto dos seus territorios antárticos como Antártida Suramericana. Pola súa banda, Estados Unidos e Rusia rexeitan calquera reclamación territorial, mais no momento de asinar o tratado reserváronse o dereito de facelo en caso de que outros estados intenten facer efectivas as súas.\nPor outra banda, existen outros países que participan como membros do Tratado Antártico e que teñen interese polo continente antártico, mais as disposicións do Tratado non lles permite facer as súas reclamacións mentres estea en vigor.\nPerú reservou formalmente o seu dereito de facer unha reclamación.\nRusia herdou o dereito da Unión Soviética para reclamar territorio en virtude do Tratado Antártico orixinal. Ademais reservouse o dereito de reclamar os «territorios descubertos polos rusos» que poden corresponder ao conxunto do continente.\nSuráfrica reservou formalmente o seu dereito de facer unha reclamación.\nEstados Unidos reservou o seu dereito de facer unha reclamación no Tratado Antártico orixinal.\nEspaña reservou formalmente o seu dereito de presentar unha reclamación sobre o territorio.\nSolveig Jacobsen, de pé xunto ao seu can, diante dun cachalote sendo despezado en Grytviken en 1916.\nEmilio Marcos de Palma foi o primeiro neno en nacer ao sur do paralelo 60 (o límite continental de acordo co Tratado Antártico), así como o primeiro en nacer no continente antártico, concretamente na base arxentina de Esperanza (na punta da península antártica) en 1978. Seus pais foran enviados á Antártida xunto con outras sete familias polo goberno arxentino para determinar se a vida en familia era posible no continente. En 1984, Juan Pablo Camacho naceu na base do Presidente Eduardo Frei Montalva, sendo o primeiro chileno nado na Antártica. Diversas bases son agora o fogar de familias con nenos que van a escolas en estacións. En 2009, once nenos máis naceron na Antártida (ao sur do paralelo 60): oito en Base Esperanza e tres na Base Presidente Eduardo Frei Montalva.\nActualmente non hai actividade económica na Antártida, agás a pesca ao longo da costa e o turismo en pequena escala, ambos con base fóra da Antártida. O dólar antártico, un obxecto de colección vendido nos Estados Unidos e Canadá, non ten valor legal nin na Antártida nin en ningún país.\n↑ 1,0 1,1 1,2 United States Central Intelligence Agency (2011). "Antarctica". The World Factbook. Government of the United States. Arquivado dende o orixinal o 25 de decembro de 2018. Consultado o 22 de outubro de 2011.\n↑ "Antarctica’s longest river" (PDF). National Science Foundation (en inglés). 26 de xaneiro de de 2003. Arquivado dende o orixinal (PDF) o 01 de abril de 2010. Consultado o 18 de agosto de 2009.\n↑ 74,0 74,1 "Antarctica". The World Factbook. United States Central Intelligence Agency. 2011. Arquivado dende o orixinal o 25 de decembro de 2018. Consultado o 23 de xuño de 2013. ...os Estados Unidos e Rusia resérvanse o dereito de facer reclamacións...\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Antártida&oldid=6053654»


You are at:Home»Novas»AGFA e Concello programan un novo curso de fruticultura para outubro\nBy San Sadurniño on\t 21 Setembro, 2018 Novas, Novas Portada\nPara que esta proposta saia adiante será necesario xuntar un mínimo de 15 persoas. Por razóns loxísticas e de aproveitamento fixouse en 25 o tope de participantes. As prazas cubriranse por orde de inscrición, aínda que terán prioridade aquelas persoas empadroadas en San Sadurniño ou que sexan socias da AGFA. En ambos casos o curso é gratuíto. Para quen non cumpra ningunha destas dúas condicións, a matrícula terá un prezo de 25€, que se han de pagar o primeiro día.


O MARCO inicia un Ciclo de películas clásicas da historia do cinema | Noticias Vigo\nA partir deste venres, o MARCO inicia unha nova actividade da man do cineclube Sunset Boulevard. Un ciclo de proxeccións de grandes clásicos da historia do cinema, unha vez ao mes, cun total de dez sesións repartidas entre outubro de 2019 e xuño de 2020.\nPublicado por Noticias Vigo o día 04/10/2019 na sección de Concello de Vigo,Galicia,Vigo\nEn cada sesión, a proxección do filme (VOSE) está precedida dunha presentación, e seguida dunha análise e coloquio durante o que se tratarán e debatirán os aspectos máis relevantes das obras, procurando un tono divulgativo e didáctico.\nA primeira sesión, este venres 4 outubro, estará dedicada aos pioneiros do cinema (irmáns Lumière, Segundo de Chomón, Georges Méliès), con atención especial á figura de Alice Guy, a gran olvidada.\nDirección, selección películas e charlas-coloquio: Alexandre Escariz Covelo, Jaime Fernández Gutiérrez, Álvaro Martín Gallego\nHorario: VENRES, de 18.00 a 21.00\nENTRADA LIBRE E GRATUÍTA ata completar aforo en cada sesión.\nO cinema en versión orixinal volta esta semana ao…\nAfundación inaugura o outono co ciclo de cinema de…\nEspecialistas de máis de 12 países debaten en Vigo…


Fabricantes e provedores de membrana de silicona - Fábrica de membrana de silicona de China\nDetalles do produto A folla de goma de silicona para a industria do vidro é un compoñente clave da nosa empresa dedicada a apoiar o forno laminado ao baleiro de vidro segundo a demanda do mercado. O forno de baleiro de vidro laminado utiliza o principio de baleiro, fai que o vidro quente en condicións de baleiro, coa presión atmosférica, deixe o vidro na bolsa de baleiro presionado para excluír o aire e non poida facer burbullas, a bolsa de baleiro está en calefacción e a bomba de baleiro fai dúas ou máis anacos de vidro e EV ...\nChapa de caucho de silicona para prensa de baleiro Chapa de caucho de silicona para prensa de baleiro está deseñada e fabricada pola nosa empresa dedicada a soportar a prensa de baleiro segundo a demanda do mercado. A folla de goma de silicona para a prensa ao baleiro é un compoñente clave da máquina de prema ao baleiro, terá un impacto directo na eficacia da película e no custo de uso da prensa ao baleiro. A folla de goma de silicona para a prensa ao baleiro producida pola nosa empresa utiliza materias primas importadas en Alemaña, adopta unha excelente produción ...\nA calidade é a vida dunha empresa. A empresa concede gran importancia ao control da calidade do produto. Ten un grupo de persoal de xestión de calidade profesional, equipado con laboratorios de produtos profesionais, salas de probas e laboratorios.\nA placa especial de silicona para a industria do vidro laminado é un compoñente clave da nosa empresa para o forno de laminación ao baleiro de vidro segundo a demanda do mercado.


Pobo slave - Wikipedia, a enciclopedia libre\nMozas slave, no río Mackenzie, Territorios do Noroeste.\nOs slave (os ingleses chámanlle Slavey e os franceses Esclaves) ou Etchaottine son unha tribo india do grupo de linguas na-dené, cuxo nome significaba “xente das rocas”. Tamén eran coñecidos como Awokanak ou Slaves. Dividíanse en seis grupos: Desnedeyarelottine, Eleidlinottine, Etchaottine, Etcheridiegottine, Etchesottine e Klodesseottine.\nVivían nas ribeiras do Gran Lago do Escravo, nas chairas do río Mackenzie e do Liard e noutras terras limítrofes. Bistchonigottine e Krayiragottin eran dúas divisións.\nEn 1980 eran uns 10.000 habitantes cos chipewyan e yellowknife. Segundo o censo canadense do 2000, estaba repartidos en reservas do seguinte modo:\nEn Alberta, na reserva Dene Tha’ Tribe (2.480 habitantes).\nNa Columbia Británica, nas de Fort Nelson (740 habitantes) e Prophet River (208 habitantes)\nNos Territorios do Noroeste, nas reservas de Acho Dene Koe (583 habitantes), Deh Cho (1.001 habitantes), Liidlii Kue (1.176 habitantes), Pehdzeh Ki (319 habitantes), Katlodeeche (525 habitantes), Sambaa K'e (178 habitantes) e Tulita o Ft Norman (578 habitantes).\nO nome de Slave (escravo) puxéranllo os cree, posto que escravizaron a moitos, e tamén foi empregado polos ingleses e franceses porque os consideraban unha tribo tímida e pacífica, aínda que non fose así. Como moitas tribos atapascanas, estaban separadas en numerosas bandas independentes pouco organizadas e con xefes nominais, asociados a certos territorios de caza. Un informal Consello de Cazadores resolvía as disputas. As mulleres eran tratadas cun respecto e estimación atípicos entre os na-dené, e os vellos e desvalidos eran ben tratados, e non abandonados como facían os chipewyan.\nMoraban nos bosques e nas ribeiras dos ríos, cazaban caribús e outros mamíferos, e ademais pescaban. A pel dos animais empregábase para fabricar mantos, faldras, polainas, mocasíns e outras pezas. Os flocos e outros accesorios facíanse con cornamenta de cervo, espiñas de porco espiño e outros materiais naturais. No verán habitaban en tipis cubertos de estopa e no inverno, en casas de paus e ramaxe de abeto, de forma rectangular. Non tiñan unha relixión ou cerimonias definidas. Só se sabe que crían en espíritos gardiáns, no poder dos bruxos e na outra vida. Unha práctica común era a confesión de faltas no leito de morte, para tentar dese xeito adialo pasamento.\nAlexander Mackenzie visitou o territorio en 1789 e fundou Fort Providence, pero cara o 1820 os británicos abandonaron o territorio. O pastor Grandin estabeleceu unha misión católica en 1861, ao tempo que a Compañía da Baía de Hudson construía un campamento comercial. En 1899, asinaron o tratado Ocho co goberno canadense. Nos anos sesenta do século XX, cando se construíu a autoestrada en Yellowknife, non tiveron case ningunha relación co goberno do Canadá.\nSlave (en inglés)\nEntrevista en 1929 dun home que se atopara cos slave (en inglés)\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Pobo_slave&oldid=6043014»


A oposición socialista de Vilalba propón destinar ao rural o fondo de compensación ambiental | Terrachaxa.com\nA oposición socialista de Vilalba propón destinar ao rural o fondo de compensación ambiental\n6 Feb 2019 Actualidade, Agro, Vilalba Actualidade, Agro, Vilalba\nO Grupo Municipal Socialista propón ao goberno municipal do Partido Popular adxudicar a partida do Fondo de Compensación Ambiental, un total de 198.100 euros, aos núcleos rurais do Concello de Vilalba. Piden que se leven a cabo investimentos para dotar de servizos en condicións a aquelas zonas que carecen de saneamento e traída de auga, no seu caso.\nDesde o Partido Socialista fan esta proposta ao alcalde, Agustín Baamonde, tras criticar a súa política “sen planificación no casco urbano, levando a cabo obras sen ter en conta a humanización dos espazos, sen un criterio obxectivo e dilixente que permita avanzar en materia de urbanismo”, subliña o voceiro socialista, Luis Fernández.\nNeste senso, os socialistas piden que se tomen este tipo de medidas no rural para contribuir a unha mellora das condicións da veciñanza que habita estas parroquias, facendo fincapé na importancia de fixar poboación. Porén, sinalan a Baamonde como responsable “dun abandono irresponsable do rural, de xeito que esperamos que as nosas propostas sexan benvidas e que demostren con políticas públicas o seu interese polas parroquias, e non só para mencionalos en periodo electoral”, zanxan.\nEtiquetas Fondo de Compensación AmbientalPSOEVilalba\nAnterior O CIM de As Pontes atendeu a 175 mulleres no ano 2018\nSeguinte A primeira edición da gala da Asociación de Empresarios de Vilalba terá lugar o venres 22 de febreiro


AGAX - Novas no Xadrez: Mundial de Rápidas (Final) O vietnamita Quang Liem Le campión do mundo blitz\nMundial de Rápidas (Final) O vietnamita Quang Liem Le campión do mundo blitz\nTras gañar na derradeira partida a Movsesian, o vietnamita Le proclamouse campión do mundo blitz gañando o torneo en solitario. Le e Ponomariov chegaron empatados á rolda final, ambolosdous con 19,5 puntos. O vietnamita gañou, pero o ucraniano non pasou do empate contra Sargissian e acabou con 20 puntos.\nEses 20 puntos tamén foron os que acadaron Nepomniachtchi e Grischuk, tras gañar na partida final a Mamedyarov e Riazantsev. O español Vallejo fixo 16,5 puntos e quedou pola parte media da clasificación.\nPublicado por fmconde ás 15:16\nEtiquetas: Blitz, Campionato do Mundo


ANPA AGROMAR AGOLADA: Dezaséis finalistas no II Premio Universitario de Comunicación Científica\nDezaséis finalistas no II Premio Universitario de Comunicación Científica\nEstudantes das 3 universidades de Galicia chegan á fase final do certame organizado por GCiencia co patrocinio da Fundación 'La Caixa'.\nA segunda edición do Premio Universitario “la Caixa” de Comunicación Científica entra na súa fase final tras unha alta participación e destacando pola calidade das propostas presentadas. O certame, que organiza GCiencia, a web da ciencia galega, co patrocinio da Fundación La Caixa, permitirá achegar a investigación en Galicia desde a perspectiva dos alumnos das facultades de comunicación das tres universidades galegas.\nTras unha enorme participación, o xurado decidiu desta volta elixir 16 propostas xornalísticas que pasan á fase final do certame. Estes traballos serán publicados por GCiencia e un deles será o gañador desta segunda edición do premio, que na edición do 2014 gañou Lidia Dosil, da UVigo. Haberá un segundo e terceiro premios. E todos os finalistas recibirán un diploma acreditativo.\nO xurado elixiu os 16 finalistas, que presentaron temas de gran interese e actualidade\nA calidade das propostas de reportaxes e contidos presentadas xustifica a designación de 16 finalistas, que abordarán un amplo abano de disciplinas científicas con temas da máis vixente actualidade. Investigacións feitas en Galicia sobre Alzhéimer, autismo, xenómica, cancro, novas enerxías, oceanografía ou novos fármacos atópanse entre os temas que desenvolverán estudiantes de Comunicación das universidades de Vigo, A Coruña e Santiago.\nO obxectivo do Premio Universitario ‘La Caixa’ de Comunicación Científica, que promove GCiencia, é promover a información e divulgación sobre a investigación que se fai nas universidades galegas, impulsar o xornalismo científico e animar ós estudantes universitarios a coñeceren a ciencia nos seus campus.\nA Fundación ‘la Caixa’ patrocina un premio que despega na súa segunda edición\nO premio conta coa participación das tres universidades galegas -A Coruña, Santiago de Compostela e Vigo- e está dirixido a estudantes das facultades de Xornalismo e Comunicación. Xunto á Fundación ‘La Caixa’, colaboran neste premio a Real Academia Galega de Ciencias, a Secretaría Xeral de Universidades da Xunta de Galicia e a empresa tecnolóxica galega Primux, que agasalla aos tres gañadores coas súas tablets de altas prestacións. O premio ten ademáis unha dotación en metálico de 400 euros para os gañadores e 100 para o segundo e terceiro premios.\nNesta fase final, os participantes seleccionados poderán entregar os seus traballos ata o vindeiro 30 de abril como data límite. GCiencia publicará logo estas reportaxes e un xurado elixirá ó gañador. O xurado estará formado por representantes de La Caixa, as tres universidades, a Real Academia Galega de Ciencias, o Colexio Oficial de Xornalistas de Galicia, o Consello Superior de Investigacións Científicas (CSIC), e GCiencia.\nOs estudiantes e as propostas aprobadas son:\nAlberto Paz Calo (UVigo), sobre o grupo Divulgare a as súas accións sobre residuos mariños; Carlos Rey (USC), sobre os estudios de Ángel Carracedo e o autismo; Paula Santos Barbeito (UDC), cun traballo sobre drones para obras de construción; Andrea Oca (USC), cunha reportaxe sobre a anorexia; Raquel Pérez (USC), cunha proposta sobre recuperación de solos; David Fontán (USC), cun traballo multimedia sobre aplicacións científicas con algas; Alejandro Gándara (USC), sobre enerxía ecolóxica a partir de pozos negros; Sabela González (USC), cunha reportaxe sobre cerebro e publicidade; Pablo Vázquez Varela (UVigo), cun traballo sobre o uso de drones en investigación; Alba María Rego (UVigo), sobre a incidencia dunha proteína no cancro de colon; Umá de Oliveira (UVigo), cun traballo sobre paleoceanografía da costa de Galicia; Sara Varela (UVigo), sobre a loita contra o alzhéimer con biosensores; Yasgo Rodríguez (UVigo), sobre o novo laboratorio móbil do Ecimat; Xiana Meda (USC), sobre fármacos do Ciqus contra bacterias resistentes; Ángeles Precedo (USC), sobre os estudios de Carracedo en xenómica da esquizofrenia; e Yago Grela Ojea (USC), sobre a influencia do electromagnetismo na nosa saúde.


Paco do Martelo: Resultados de tódolos distritos electorais de O Son\nResultados claros e transparentes como as augas dos ríos de Nebra.\nPara a próxima toca devolverlle á Comunidade esa transparencia e que sexamos @s comuneir@s @s que rexamos o seu destino nas asembleas, como fan noutras comunidades máis democráticas.\nescribíuno Paco do Martelo ás 17:55\nSEGADE MANUEL. 22:16 do 2 de xuño de 2015\nFacendo comentarios con sentido,creo que na maioria dasveces deberian ser incluso constructivos,e non ten moito sentido esconderse debaixo do paraguas do anonimato,non quexera que naide se ofendera si por unha vez vos chamo cobardes,ou amin polo menos dadesme esa impresion.A quen lle tedes medo lojo?\nPaco do Martelo 13:01 do 4 de xuño de 2015\nSeñor Segade, non sei a que ven o seu comentario, nin entendo a quen chama covardes. Aquí o único comentario que hai é o seu, e quero supoñer que non usa un seudónimo, que á prostre ven sendo un anónimo. No meu caso como ve perfectamente, dou a "cara".\nNada máis que engadir porque por moitas voltas que lle dou ao seu comentario, non lle encontro sentido.\nXanma AV 11:18 do 12 de xuño de 2015\nEu tampouco lle vexo sentido.Arben........equivocariase de páxina o señor Segade!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Proxecto Cultural na Punta Sarridal, Cedeira – Lenda Visual\nAudiovisual / Documentación / fotogrametría / modelos 3D / Páxina web / Redes sociais\n461 visualizacións Audiovisual / Modelos 3D / Páxina web / Redes sociais / Voo de Dron\nAudiovisual / Modelos 3D / Páxina web / Redes sociais / Voo de Dron\nA partir da excavación arqueolóxica que deixou á vista restos patrimoniais de época Castrexa aplicamos a estratexia Bases – Contidos – Divulgación.\nEn primeiro lugar, creamos\nRedes Sociais : Facebook\nPáxina Web: castrosarridal.es\nA continuación creamos contidos: fixemos un seguemento fotográfico e videográfico tanto das escavacións arqueolóxicas como do entorno natural e o resto de elementos patrimoniais. Levamos a cabo a producción do Documental “Punta Sarridal. Un lugar de historia”\nFixemos varios voos de dron xerando documentación especializada, fotogrametría e modelos 3D aproveitada tanto polos arqueólogos e investigadores como para incluir na divulgación.\nA continuación creamos unha reconstrucción virtual do monumento para que a xente puidera ver como era na sua época de uso, a cal se pode acceder a través da páxina web, redes sociais e que se utiliza para facer a cartelería explicativa ao pé do elemento patrimonial.\nPor último, durante todo o proceso levamos a cabo divulgación para que a información estivera accesible a todo o mundo, así como marketing dixital para atraer turismo.\nVídeo Reconstrucción virtual Modelo 3D do Monumento con Forno


Piden á Xunta a solicitar, de maneira formal ao Goberno español, a convocatoria dun referendo vinculante sobre o porvir da tauromaquia en Galiza\nA Asociación Animalista Libera, a Fundación Franz Weber e a plataforma Galicia, Mellor Sen Touradas retaron á Xunta a solicitar, de maneira formal, a convocatoria dun referendo vinculante sobre o porvir da tauromaquia na comunidade ao goberno central.\nOs colectivos animalistas e abolicionistas subliñan que, mentres xa recolleron decenas de miles de firmas reclamando o fin destas prácticas crueis cos animais, novamente ‘ excepcionadas’ na Lei de Benestar Animal que entrou en vigor o pasado mes de Xaneiro, o executivo galego segue facilitando a súa realización en lugares como Valga, Moraña ou Pontevedra, e nos últimos días con fortes rumores sobre o seu retorno a Sarria despois de catro anos.\nOs datos son moi claros. Segundo a última enquisa do Ministerio de Cultura (2014-2015) tan só o 0,3% da poboación de Galiza declarou asistir a algún festexo taurino, fronte a unha inmensa maioría que non o fixo, superada esta actividade polo resto de cuestións expostas no estudo estatal.\nNeste sentido as organizacións sinalan que, mentres se demandou que os municipios poidan ostentar competencias para autorizar ou non corridas ou novilladas, o Partido Popular ‘furta’ de forma interesada esta competencia pero traslada a responsabilidade de que sexan os Concellos quen vixíe a prohibición de acceso de menores de 12 anos a estas prazas, fixas e portátiles.\nFFW, LIBERA! e Galicia, Mellor Sen Touradas expoñen ademais a consulta cidadá como un exercicio reclamado polas máis de 121.000 rúbricas que asinaron para acabar coas últimas corridas que se realizan no territorio galego, como a feira taurina de Pontevedra, cuxo formato reducido demostra o escaso interese social pola pervivencia da tauromaquia.\nDesde 2012 sucedéronse diversas consultas no estado español para decidir a nivel municipal o uso de fondos públicos en espectáculos de carácter tauromáquico, como o caso de Aldaia e Xátiva, na Comunidade Valenciana, ou Zizur Maior, en Nafarroa. Outras consultas, como a exposta en San Sebastián, foron vetadas polo goberno central, ou como o rexeitamento do PSOE en Xixón e Alacante impediu unha convocatoria local.


A Concellalía de Deportes pon a punto os campos de fútbol do municipio para a nova tempada - Concello de Tomiño\n23 Xul 2021 A Concellalía de Deportes pon a punto os campos de fútbol do municipio para a nova tempada A administración local aproveitou que as instalacións se atopaban pechadas pola pandemia para levar a cabo melloras en varios equipamentos deportivos\nAdemais da instalación do novo céspede, de nova xeración, que ofrecerá unha maior resistencia ao desgaste, colocarase por debaixo unha capa amortiguadora de caucho que reducirá o impacto e prolongará a duración e a capacidade de uso do céspede, servindo tamén para reducir os custes de mantemento, unha cuestión importante tendo en conta o uso intensivo que soporta o campo, empregado por máis dun centenar de deportistas de todas as categorías do Goián F.C.\nAs obras, nas que se investirán máis de 205.000 euros, de fondos municipais procedentes de remanente líquido de tesourería para gastos xerais, veñen a mellorar o equipamento deportivo municipal e dotar á poboación dun espazo de xogo en condicións idóneas para o seu uso.\nAo igual que no campo de fútbol do Regatiño, a administración municipal quixo aproveitar que as instalacións deportivas se atopaban pechadas para facer unha posta a punto doutros equipamentos. Así, a concellería de Deportes que dirixe Fran Campo Lago está rematando o acondicionamento do Campo de Fútbol do Alivio, no que as obras foron máis complexas, xa que consistiron no cambio de herba natural por artificial; construción de ramplas de acceso ás gradas e dun túnel de acceso aos vestiarios, etc. O investimento neste caso roldou os 350.000 euros, procedentes do Plan Concellos 2018/2019 da Deputación.\nTamén se acondicionaron as pistas de tenis e de pádel da Área deportiva do Mosteiro para poder desenvolver os campus de verán e se levou a cabo labores de mantemento no Campo de Fútbol da Carballa.


It si mete medo - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\n"It" si mete medo\nANDRÉS CASTRO 15 Setembro 2017 10:35 h.\n(EUA 2017, 135 min.)\nGuión: Gary Dauberman, Cary Fukunaga e Chase Palmer\nElenco: Bill Skarsgard, Jaeden Lieberher, Jeremy Ray Taylor, Sophia Lillis, Finn Wolfhard, Chosen Jacobs, Wyatt Oleff, Nicholas Hamilton, Jack Dylan Grazer\nAs crianzas comezan a desaparecer en Derry, unha vila do condado de Maine. Un grupo de rapaces marxinados descobre que as desaparicións están relacionadas cun terrorífico pallaso chamado Pennywise.\nRemake da famosa novela de Stephen King, 27 anos despois da adaptación televisiva dirixida por Tommy Lee Wallace e protagonizada por Tim Curry. Inicialmente o proxecto pasou polas mans de Cary Fukunaga (Beasts of No Nation), mais o seu guión, escuro e sexualmente explícito, provocou discrepancias “artísticas” coa produtora e precipitou o seu abandono. O elixido para substituílo foi o arxentino Andrés Muschietti, que viña de obter o aval do gran Guillermo del Toro na súa ópera prima de terror Mamá (2013). O novo texto de It mantiña a estrutura de guión de Fukunawa mais suprimía as partes máis controvertidas (sexuais), a cambio recuperaba pasaxes da novela eliminadas e modificaba, o xusto, as subtramas para tratar de manter intacta toda a esencia da novela de Stephen King.\nPero imos ao que importa: este lavado de cara de It... mete medo? A resposta é un rotundo si... cando menos na primeira metade do filme. Un medo que ten base en tres puntos fortes: a atmosfera, o pallaso e a música. Atmosfera de corte realista habilmente creada por uns efectos especiais artesanais, con CGI só para as escenas imprescindíbeis, e unha dirección de fotografía firme e luminosa do coreano Chung-hoon Chung (Oldboy, Stoker), para así “gozar” do sorriso do pallaso Pennywise en todo o seu esplendor. A inquietante caracterización de Bill Skarsgard, coma o pallaso Pennywise, camiña continuamente pola senda do calafrío cunha interpretación á altura do seu predecesor Tim Curry, por non dicir que a supera. O terceiro punto forte recae nos continuos sustos remarcados pola fanfarra musical de Benjamin Wallfisch (Blade Runner 2049). Avisa, vénse vir, e... TA!! Susto que che criou...\nUn non parar de sustos, un tras outro, case sen descanso. Hai un momento do filme que, se non es moi masoquista, seguro que pensas se de verdade paga a pena ir ao cinema a pasalo mal. Mais Muschietti é consciente disto e semella ter ben medidos os tempos así que, pouco antes de que pidamos papas, concede un respiro ao respectábel derivando a historia nunha sorte de Stranger Things. Un alivio. De feito, como sabían que as comparacións coa famosa serie ían ser inevitábeis, de perdidos ao río e non se cortan en meter un dos protagonistas da serie (Finn Wolfhard) coma un dos membros do Clube de Perdedores. Pero claro, se nos poñemos estritos... que foi antes? o ovo ou a galiña? Porque todo o mundo sabe que Stranger Things bebe dunha multitude de referencias, e do imaxinario de Stephen King do que máis.\nO Clube de Perdedores son iso, uns perdedores pre adolescentes que se unen para acabar co pallaso-monstro que aterroriza a vila de Derry e que se alimenta de medo... e carne humana. O clube está formado por sete membros: Bill “o tartamudo” (Jaeden Lieberher), o gordiño Ben (Jeremy Ray Taylor), Ritchie “o chistoso” (Finn Wolfhard), o hipocondríaco Eddie (Jack Dylan Grazer), o xudeu Stan (Wyatt Oleff), o negro Mike (Chosen Jacobs) e Beverly (Sophia Lillis), a única moza do grupo. Cada un/unha coa súa respectiva tara, xa sexa social, afectiva ou física. Curiosamente o pallaso Pennywise (Bill Skarsgard) non é o único que dá arrepíos na historia. O mundo adulto, sobre todo os pais dos protagonistas, e mailo abusón do colexio Henry Bowers (Nicholas Hamilton) que non os deixa en paz, pugnarán todo o tempo por ver quen leva o título de personaxe máis inquietante.\nDesde a miña adolescencia son un grande afeccionado á obra de Stephen King pero tras o baixón de A Torre Escura o meu habitual escepticismo sobre este tipo de adaptacións viuse acrecentado de forma notábel. Así que fun ver It en modo respecto, pero con moita prudencia e pouca fe. Hei de dicir que saín da sala moi, pero que moi satisfeito. Fai pasar un mal rato, consegue facer rir e logra emocionar, ademais capta á perfección toda a esencia da novela de Stephen King. Que máis se pode pedir?... Haberá segunda parte a finais de 2018, até entón tentaremos non flotar...


Xa voltamos da Costa Brava e arredores - Viaxes O Lóstregho\nXa voltamos da Costa Brava e arredores\nPois si, xa hai tempo que voltamos de alá. Máis tarde do que pensabamos. Nunha estrada local preto de Girona, unha señora embestiu o noso coche por detrás. O golpe non foi moi grave pero si o suficiente como para que algunhas pezas interiores da defensa rozaran coa roda, polo que era necesaria unha reparación. Iso demorou a nosa saída catro ou cinco días, pero finalmente a cousa acabou ben.\nEn canto ao ambicioso programa, cumpriuse en moitos dos seus puntos. Vexamos aquí un repaso:\n- O primeiro día dedicámolo a chegar alá, concretamente á Pobla de Segur. É unha pequena localidade situada no centro da provincia de Lledia, nudo de estradas perfecto para visitar esa provincia. O que pasa é que alí xa están os Pirineos cerca e as estradas son máis reviradas do que sinalan os mapas, por bos que sexan estes.\n- O segundo día subimos ao Parque Nacional de Aigüestortes e Estany de Sant Maurici. Fixemos unha ruta moi chula, a máis típica de alí, que sube a varios lagos, e que chega aos 2.300 metros de altitude. Despois diso baixamos á Val de Arán e ceamos en Vielha.\n- O terceiro día dedicámolo básicamente á Vall de Boí, co seu impresionante románico catalán.\n- O cuarto día baixamos ao sur da provincia, con clima e orografía mesetaria. As paradas principais foron Balaguer, Lleida e o mosteiro de Vallbona de les Monges. Marabilloso o pobo medieval de Montfalcó Murallat.\n- O quinto día vimos o nordeste da provincia de Lleida e noroeste de Girona: La Seu d'Urgell, Andorra (onde xantamos por 9 euros, incrible), Puircerdá e Llívia (enclave catalán xa en territorio francés).\n- O sexto día trasladámonos ata Girona capital, onde fixamos o segundo campo base, para visitar a provincia. Ata chegar aí, vimos Ripoll, Sant Joan de les Abadesses e Olot. Olot está no Parque Volcánica da Garrotxa. Dentro da vila de Olot hai catro volcáns, e subimos ao máis céntrico. Chégase en 10 minutos andando dende o centro da vila, alucinante.\n- O sétimo día íamos cara a Figueres cando tivemos o percance automobilístico. Levamos o coche ao concesionario e pola tarde visitamos a fermosa cidade de Girona, onde íamos pasar bastantes máis días dos previstos.\n- O oitavo día fomos, en coche alugado, a Figueres. Básicamente vimos o Museu Dalí. O día non deu para máis.\n- O noveno día fomos á Costa Brava. Comezamos co mosteiro de Sant Pere de Rodes. Alí xantamos, cunhas espectaculares vistas. Despois baixamos ao Cap de Creus. Fixemos unha pequena rota de sendeirismo. Despois chegamos á marabillosa Cadaqués (na foto). E rematamos o día ceando en Roses, vila bastante destrozada xa polo turismo.\n- O décimo día fomos a Castelló d'Empuries, ao parque natural de Aigüamolls de l'Empordá e pola tarde visitamos as ruínas de Empúries.\n- O undécimo día fomos ao poboada ibérico de Ullastret, aos pobos medievais de Peratallada e Pals, a Begur, á marabillosa Calella de Palafrugell e rematamos en Palamós, tamén moi destrozada polo turismo.\n- Os seguintes días xa non tiñamos o coche alugado e agardamos a que rematara a reparación. Aproveitamos para darlle un bo repaso á fermosa vila de Girona.\nOu sexa que cumprimos boa parte da ameaza que prometemos antes de marchar.\nComentarios (3) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-08-2008 12:07\n1 Si, señor, de palabra. Onde é a#blgtk08# seguinte? Pódese anotar unha?\nComentario por Doris Dei (20-08-2008 11:22)\n2 Somos moi cumpridores de Dios.\nOnde é a seguinte? Quen o sabe? Fáltanos por explorar Baleares, Canarias, a Comunidade Valenciana, Murcia, Andalucía, A Mancha e algunha cousiña máis. Todo na esquina contraria d#blgtk08#a península ou fóra dela. E polo mundo adiante tamén imos de cando en vez, pero o plan é diferente, claro, sen coche, a cousa cambia algo.\nPara anotarse só hai que cubrir un sinxelo formulario de dez páxinas.\nComentario por Ignatius J. Reilly (20-08-2008 22:01)\n3 Só falta vos falta pór unha entrevista persoal e contestar 100 pr#blgtk08#eguntas tipo test sobre dereito constitucional, administrativo...\nComentario por Doris Dei (21-08-2008 09:10)