A pesares dos ríos de tinta vertidos, pouco se pode dicir que estea á altura dos praceres da carne, as súas mil delicias compartidas. Mesmo no onanismo o suxeito atopa unha vía para conectar coa calor dunha comunidade posible, que antes e despois dese acto pode cambiar as nosas relacións na vida real. Isto non é un atranco para que o sexo, como gran tema rei, se teña transformado nun complemento indispensable nunha profunda des-erotización dos nosos costumes, un sucedáneo ideal para compensar perdas dramáticas na cultura dos sentidos. O suxeito estresado da sociedade contemporánea, endebedado mental e economicamente ata as cellas, atopa na obscenidade que invade o social un modo de alivio sen o cal acabaría estalando. E talvez non deberiamos excluír desa obscenidade reinante a caza do home que os medios, como modo de branqueo anímico de cada un de nós, teñen desatado en múltiples direccións. A antiga loita de clases parece terse ampliado nunha rivalidade interminable que inunda os nosos escenarios, da escola á televisión, da empresa ás redes sociais.\nNeste aspecto o sexo é, sobra dicilo, unha concesión privada que os poderes públicos fan encantados a un individuo por todas partes acosado. Serás un escravo de por vida, dísenos sen palabras, pero a cambio poderás expandir a febre da túa imaxinación sexual e masturbarte a gusto. Mesmo poderás multiplicar a promiscuidade, as túas imaxes obscenas e os teus contactos. Este aliviadoiro narcisista é unha das motivacións de fondo para entender o cambio dun tipo de moralidade represiva a outra produtiva, como sinalaba Foucault hai case corenta anos. Traballamos dixitalmente como consumidores, tamén sexuais, na mesma medida na que se nos quitaron cadeas de ferro como traballadores analóxicos. O traballo manual decae de paso que medra a dependencia mental.\nNon esquezamos ademais, e sobre isto temos reflexionado pouco, que o ascenso da temática sexual e a legalización da pornografía, a primeira en saír do armario, vai parello a un ascenso da masificación urbana e o seu correlato antropolóxico evidente: o aumento exponencial da soidade. Os excelentes analistas do presente chamados Comité Invisible -antes Tiqqun– contan no seu recente Ahora que é a perda dramática de comunidade o que explica que no ano 2015 as visitas a unha das páxinas raíñas de pornografía –ao redor de 5.000 millóns de horas- reborde en dúas veces e media o tempo aproximado que leva o homo sapiens sobre a terra.\nO ascenso da temática sexual e a legalización da pornografía, a primeira en saír do armario, vai parello a un ascenso da masificación urbana e o seu correlato antropolóxico evidente: o aumento exponencial da soidade.\nÉ posible en todo caso que masifiquemos os escenarios -dun modo que xa adiantaran Ortega e outros visionarios do pasado século, como Jünger- para que non haxa ningún próximo, ningunha proximidade, nada nin ninguén a quen serlle fiel até a morte. Mutatis mutandis, é posible que os corpos se multipliquen na nosa imaxinación sexual, filmada ou non, para tapar a ausencia dramática de compañía, para ocultar o simple feito de que non podemos ter parella na nosa deriva solipsista.\nEste illamento individual é o que eliximos, unha conxelación sensitiva que veu do frío Norte e que atopou en Internet e nas redes un modo de expansión masivo. Cunha intelixencia cada día mais emocional por parte do sistema, o sexo converteuse hai tempo na vangarda do paquete consumista, buscando que a humanidade produtiva -e case todo o día é produción, aínda que actuemos só como “índice de audiencia”- non tolee de soidade e silencio.\nBaixo a explosión contemporánea da comunicación, o ideal que triunfa é o illamento conectado. Estendeuse unha señardade vocacional, ontolóxica, sen a que non se explica esta paixón nosa polas conexións, o encontro a cegas e o sexo. A nosa tendencia instintiva ao divorcio, xa antes da primeira cita, é o que está por baixo dunha compulsión sexual que debe cubrir o deserto nihilista que creamos só os nosos pés. Vivimos lanzados á conexión grazas á separación histérica de todo o que sexan raíces, vínculos afectivos ou calquera compromiso estable. Neste aspecto a inflación posmoderna de sexualidade, pornografía incluída, veu humedecer artificialmente unha estratexia occidental de terra queimada.\nA nosa tendencia instintiva ao divorcio, xa antes da primeira cita, é o que está por baixo dunha compulsión sexual que debe cubrir o deserto nihilista que creamos só os nosos pés. Vivimos lanzados á conexión grazas á separación histérica de todo o que sexan raíces, vínculos afectivos ou calquera compromiso estable.\nEn tal punto parecen un pouco inxenuos case todos os cantos a favor da sexualidade libre, a promiscuidade e a pornografía aberta. É certo que ao mesmo tempo asistimos ao crecemento dun moralismo patético que, en clave progresista, nada tería que envexar o vello escurantismo cristián. Pero resulta difícil compartir o entusiasmo dalgúns polo potencial de liberación que encerra unha sexualidade servida, case inxectada, a domicilio. Curiosamente, na maioría da analítica sexual está ausente a castidade como unha das opcións eróticas do individuo. Como se, por exemplo, non fose escandalosamente certa aquela afirmación dun ignorado experto nestes temas, Jean Baudrillard: “Nada hai mais afrodisíaco cá inocencia”. Na miña fame mando eu, dicía Gades. Por que non atreverse a dicir “no meu sexo mando eu”?\n‘O xardín das delicias’ (detalle), de Hieronymus Bosch.\nNingunha práctica sexual é per se contranatura, pecaminosa ou ofensiva, polo menos se se fai con amor, afecto ou respecto. E se isto non ocorre, e se trata de dous seres que se ignoran baixo acordo implícito, tampouco hai problema, pois entón apenas existe nada que danar. Como dicía unha amiga psicoanalista, a incomunicación dá moito morbo. Pero é coma se hoxe se tivese estendido esta práctica, en principio ocasional e minoritaria, a todo o horizonte do posible. Fódese, mellor dito, sóñase con foder, na mesma medida en que non hai practicamente ninguén con quen falar.\nNon só -como a veces se lembra de pasada- a lectura se converteu nun recurso residual, senón que se converteu en residual o simple esforzo sensitivo e muscular por comprender o contorno mundano que nos envolve. Non se entenderían unha infinidade de síndromes do suxeito contemporáneo -da metástase ás alerxias, da fatiga crónica á depresión larvada-, sen unha caída en picado, non xa dunha lectura que sempre foi un modo de soletrear os perfís do real, senón do contacto sensitivo cos mil matices desta terra mortal. Non asistimos a unha “crise do papel”, senón a unha auténtica crise da pel, de calquera clase de presenza ou encontro real, co conseguinte correlato de illamento analóxico. O Sexo Rei cobre despois esta castración anímica e corporal. As conexións multiplícanse, pero sobre vidas cada día máis illadas do fondo sombrío das súas raíces. A empresa do Eu, e as súas embaixadas sexuais, cobre unha impotencia crecente ante as ambigüidades da existencia. É isto o que significa tamén a palabra “cobertura”?\nTodos os síntomas dun insólito recorte vital, cristalizado nesta anémica e espectacular cultura angloamericana que nos invade, están detrás da nosa aversión ao abstracto e complexo, ao lento e antigo, así como á sobriedade de sentir e pensar. O medo a vivir que atravesa esta sociedade senil explica á vez a súa renovada adoración polo mito da eterna xuventude.\nTodos os síntomas dun insólito recorte vital, cristalizado nesta anémica e espectacular cultura angloamericana que nos invade, están detrás da nosa aversión ao abstracto e complexo, ao lento e antigo, así como á sobriedade de sentir e pensar.\nEn concreto, a obsesión pola penetración e por ser penetrados -sexa por outro, un animal ou calquera clase de obxecto- sobrevén nunha cultura onde o individuo deveu impermeable, sen atender outra cousa que non sexa a xélida estratexia da identidade. A caída tendencial das taxas de natalidade nos chamados países avanzados -se as axudas estatais non a atenúan- só é un síntoma externo máis deste proceso de insularidade do individuo occidental. Ninguén quere descender, apearse da seguridade da elevación ou sacrificar o seu benestar por outro ser que veña, e que ademais non ofrece garantías. Por iso temos, a cambio, a inflación da solidariedade a distancia, as ONGs e a axuda civil. Sobre as vidas encriptadas téndense as mil conexións de tarifa plana. Tan plana coma os nosos nervios e sentidos sedados.\nAsí pois, unha das cousas que xa non se poden compartir é a ilusión dun enfrontamento potencial da explosión sexual co poder. Habería que pensar máis ben en dirección contraria. A nosa orde social é sexy e pornográfica ao cen por cen, pois, para fuxir das preguntas máis íntimas, non lle queda outro camiño que a sobre-exposición. Estando atados de mans na acción non queda outro alivio que a expresión, á forza descarada e obscena. A unha cultura que literalmente non pode afirmar nada, posto que lle teme á vida espida coma á peste, só lle queda a exhibición do seu baleiro, convertendo o seu nihilismo en espectáculo.\n‘O gran masturbador’, de Dalí.\nEsta é a nosa obscenidade de base: a necesidade de expoñelo todo -o medio é a mensaxe-, posto que non hai nada vital que dicir. De aí que romper tabús -de Almodóvar e Lady Ga Ga a D. Trump- se convertese na regra, practicamente obrigatoria para todos os que non queiran ser socialmente excluídos. O temor á marxinalidade social, auténtico demo da época, empúxanos á pornografía. Por esta vía dentro de pouco, insistiu Baudrillard, todos estaremos integrados. Non haberá entón máis que pantasmas, zombis asistidos, excluídos dunha carne vital que xamais se poderá pregar ao ideal neo-puritano da transparencia, á homologación e á homoxeneidade. Mesmo a nosa homosexualidade masculina e feminina, co seu crecente poder social, está posta ao servizo deste ideal democraticamente totalitario de disolución da existencia na cobertura técnica. E o sexo consuma libidinalmente a tecnoloxía.\nEstando atados de mans na acción non queda outro alivio que a expresión, á forza descarada e obscena. A unha cultura que literalmente non pode afirmar nada, posto que lle teme á vida espida coma á peste, só lle queda a exhibición do seu baleiro, convertendo o seu nihilismo en espectáculo.\nPode moi ben ser falso que, como se adoita comentar, estas multitudes solitarias das redes teman de verdade a perda de espazo privado a mans do saqueo electrónico. Máis ben parece que a grande esperanza metafísica dos nativos dixitais é que as redes nos permitan flotar sen que ningunha vida pese, sen ningún eixo opaco e intransferible de referencia.\nNon se pode deixar de notar, aínda que habitualmente obviamos este dato, a orixe e a lóxica puritana da actual explosión de sexualidade, insinuando que existe a posibilidade xeneralizada dun contacto carnal sen implicación afectiva. É exactamente o ideal do neoliberalismo levado á carne, insistindo -ao xeito de Milton Friedman- en que o mercado pon en contacto a milleiros de persoas sen que se teñan que coñecer nin comprometerse persoalmente en nada.\nÉ certo que un prexuízo progresista ás veces parece ameazar con ocupar o lugar, pero case redobrado, do vello moralismo patriarcal. Xa sabemos, polo demais, que as nais non foron menos castradoras cós pais. Pero non debemos crer a idea de que vivimos nunha sociedade plural avanzada. Aínda que teñamos reservas ante Freud, sen embargo convén escoitalo cando di que non existen nin existirán nunca sociedades non represivas. Ningunha sociedade, tampouco a nosa, pode ver os prexuízos que lle permiten ver e manter a súa posición de forza no mundo. De aí que tamén esta sociedade tema o individuo, e as comunidades ocasionais que este poida fundar, en virtude xustamente da súa potencia mortal.\nNeste punto, coma en case todos, non parece inactual repetir a intuición de que a muller sempre foi “superior”, de aí a desconfianza, as sospeitas e a veces o odio social que xera. A muller sempre tivo armas terrenais que lle custan ao home, por iso o medo secular da virilidade. Antes queimábanse as mulleres por bruxas, agora quérese disolvelas no líquido da transparencia social. Sería moi divertido analizar o papel de certo feminismo da igualdade neste labor de liquidación da diferencia existencial feminina, que o varón sempre sentiu coma unha ameaza. Agora uniuse a ese medo tradicional un poder social horizontal, polimorfo e que prefire utilizar vías teimosas de infiltración e colonización antes que o enfrontamento directo, a berros, propio de tempos máis inxenuos. Neste punto, acerca das novas armas femininas e xuvenís do noso capitalismo de dispersión, convén lembrar que existe un texto modélico e profético de Deleuze, o Postscriptum sobre las sociedades de control, que constitúe toda unha advertencia sobre o poder inigualable da participación, a interactividade e os sorrisos.\nPicón, 14 de agosto.\nUn suceso: a desaparición dun ancián no concello coruñés do Pino, desencadea esta reflexión do autor sobre o noso tempo e a actitude vital dun animal reconciliado coa traxicomedia de vivir, mais refractario “á depilación total”.\nFesta do pensamento con acento galego en ‘Ética del desorden’. Ignacio Castro Rey (Santiago, 1952) fai tremer os alicerces do armazón filosófico académico. E pon en cuestión de xeito radical os nomes máis representativos que o sosteñen.\n2 comentários em “Mutilacións sexy”\n22 agosto, 2018 às 9:00 am | Responder\nQuerido Ignacio; como sé que te encanta Rilke, voy a citar algo relacionado con lo que tú has expuesto: “… cuando esta fuerza, ruidosa, atraviesa todo su ser, llegando a la sexualidad, no encuentra una persona tan pura como precisa. No encuentra un mundo sexual maduro y puro, sino uno que no es lo bastante humano, que sólo es masculino, que es celo, embriaguez y desasosiego, cargado de los viejos prejuicios y soberbias con que el hombre ha desfigurado y abrumado el amor. Porque sólo ama como hombre y no como persona, su percepción sexual tiene algo de estrecho, al parecer salvaje, hostil, temporal, transitorio, que aminora su arte y lo hace ambiguo y dudoso”.\nQuerido y admirado Ignacio, como siempre es un placer leerte.\n30 agosto, 2018 às 2:31 pm | Responder\nQuerida Magdalena, moitas grazas polo teu xeneroso comentário. Efectivamente, son un incondicional admirador de Rilke, sobre nesas magníficas “Cartas a un poeta xoven”. Apertas e até pronto.


Parque Nacional de Monfragüe - Howling Pixel\nA cuarcita armoricana (denominada tamén como cuarcita ordovícica) é unha formación xeolóxica composta por cuarcitas e cuarzoarenitas con cemento silícico, que se formou no ordovícico inferior.\nÉ unha formación rochosa moi típica dos macizos, como no macizo Ibérico (nas zonas Asturoccidental-Leonesa, Cantábrica, Centroibérica e Ossa-Morena) e no macizo Armoricano, que é o que lle dá o nome, xa que este procede das descricións realizadas neste macizo situado na antiga Armórica, rexión xeolóxica da Bretaña.\nA tectónica é a rama da xeoloxía que estuda as estruturas xeolóxicas producidas pola deformación da codia terrestre, as estruturas que as rochas adquiren despois de se formar e os procesos que as orixinan.O termo é a adaptación do latín científico tectŏnicus, -a, um, derivado do grego antigo τεκτονικός tektŏnikós, "referente á construción", "referido ao edificio"; e este de τέκτων téktōn (xenitivo τέκτονος téktonos), "construtor", "carpinteiro", "canteiro", "mestre en calquera arte". No sentido xeolóxico de "referente á estrutura da codia terrestre" rexistrouse por primeira vez en 1887.


Un dos primeiros parques temáticos do mundo é galego, data do ano 1893 e está en Betanzos\nNin o Magic Kingdom de Orlando nin o Chessington de Reino Unido; tampouco Dysneiland París nin Port Aventura. Un dos primeiros parques temáticos do mundo, dende logo de Europa e por suposto o primeiro de España está en Galicia, concretamente en Betanzos, e chámase o Parque do Pasatempo. Trátase dunha obra faraónica financiada por dous excéntricos […]\nContenido elaborado por RedCO3\nNiki Lauda: o galego (por parte de avó) campión de Fórmula Un 3 veces e 30 anos antes que Alonso\nMoito antes (30 anos exactamente) de que celebrásemos o primeiro campionato do mundo de Fórmula Un para un español, poderiamos celebralo os galegos… pero é probable que non o soubésemos. O que? Pois que o campión de Fórmula Un dos anos 1975, 1977 e 1984 tiña orixe galega, ourensá para máis sinais, concretamente de Loña […]\n19 Out 0\nCelanova, onde xa (case) hai máis santos ca no mesmo ceo: 5\nCelanova é caso único por moitos motivos, tantos como existen para deixarse caer por alí e perderse entre as súas pedras deixándose levar polas súas letras. Porque Celanova é terra de pedras, de letras… e agora tamén de santos. Único é o seu mosteiro, e a Praza Maior que parece unha prolongación cara ao exterior […]\nMirando cara ao interior de Ourense\nMirando cara a León\nManzaneda: así se ve Galicia dende un dos seus teitos, a 1.778 metros de altitude\nEste tempo gomoso estira tanto o verán que parece que outono aínda no chegou cando leva case un mes connosco, pero con todo non é quen de parar as agullas do reloxo. Así pois, o outono está aquí aínda que non o pareza e nos aproxima pouco a pouco cara un inverno que cada vez […]\nSorpréndete coa historia do mundo contada en dous espectaculares minutos\nQue son dous minutos ao lado dos miles de millóns de anos que ten o mundo? Ben, pois é o tempo suficiente para, con moita habilidade, contalo case todo. Fai xa algún tempo que o usuario de youtube drivinman 687 resumiu a historia do mundo nun vídeo de prescisamente dous minutos, utilizando como base centenares […]\nEsta semana (o luns) cumpríronse 50 anos da morte do guerrilleiro máis famoso da historia, Ernesto Che Guevara. Aínda que fillo de arxentinos, Celia de la Serna e Ernesto Guevara Lynch, o Ché tivo unha segunda nai. Foi a persoa que máis o coidou e mimou cando era neno e tamén a que máis chorou […]\nDespois do post sobre Santiago Casares, o médico coruñés que iniciou fai 38 anos unha forte amizade con Paul McCartney despois de visitalo na súa casa do condado inglés de Sussex, vamos con outras dúas historias sobre as conexións galegas cos lendarios Beatles. E neste caso son incluso máis fortes e estreitas. Dúas mulleres, unha […]\n06 Out 0\nSantiago Casares, ademais de médico e coruñés, é a conexión emocional con Galicia de Paul McCartney. O seu mellor amigo en Galicia. Tal vez o único por estas terras. En todo caso, o seu fan número un. A súa relación ven de lonxe, do ano 1979, cando Casares acordou retarse a si mesmo propoñéndose coñecer a […]\nGalicia é a sexta comunidade de España onde se practica máis sexo… e o trío é a nosa principal fantasía\nA nosa fantasía sexual máis frecuente é o trío, a nosa postura máis habitual o misioneiro e o lugar en que adoitamos facer o amor cando o facemos: a cama. Estes son algúns dos resultados do último barómetro sobre os mozos e mozas e o sexo que dende hai seis anos elabora unha coñecida marca […]\nA ría de Vigo como nunca a viches: 35 quilómetros nunha foto\nDende hai uns días estase compartindo en Facebook unha foto da ría de Vigo realmente espectacular, como seguramente nunca a viras. Desde o fondo, en Arcade, ata as Illas Cíes, na foto apréciase toda a ría, a máis profunda das Rías Baixas. En realidade son 35 quilómetros nunha soa foto. De cabo Home a […]\nMariñeiros galegos descubriron Nova Zelandia polo menos un século antes ca holandeses e ingleses… e alí quedaron\nQue os galegos nos atopamos entre os mellores mariñeiros do mundo ao longo de toda historia é algo ben coñecido. Tamén que a cada paso cobra máis forza que Colón era en realidade o galego Pedro Madruga e que polo tanto o descubrimento de América foi cousa nosa, como xa apuntamos en varias ocasións neste […]\nIlla de Cortegada: detalle do bosque\nIlla de Cortegada: camiño interior\nIlla de Cortegada: bosque interior\nTeixidal de Casaio:\nTeixidal de Casaio\nGalicia agocha dous bosques excepcionais e únicos: na illa de Cortegada e en Trevinca\nO outono xa está aquí. Os días minguan con relación ás noites, a luz atenúase, a choiva (bendita en tempos de seca!!!) achégase con maior frecuencia (si, por favor!) e con el chegan os cogomelos, o viño novo, as castañas, os magostos… Son as colleitas do outono, pero sobre todo a recen estreada estación farase […]\nAsí despedía o verán o Dúo Dinámico dende Pontevedra fai 5 anos…: o final xa chegou outra vez\n19 de agosto de 2012. Pontevedra. Aquela foi unha noite de despedidas, algunha algo prematura, por certo, pero tamén oportuna. En primeiro lugar despedíanse as festas da Peregrina, cun concerto de dous veteranos: o Dúo Dinámico. Foi, con diferenza, o concerto máis multitudinario daquela edición das festas de Pontevedra. E, como non, estando eles sobre […]\nA lenda medra: un dragón alado visita a Torre de Hércules de cando en vez\nVerías a Torre de Hércules de mil formas distintas, en centos de fotos e vídeos, cada un máis fermoso. Orgullo dos galegos, Patrimonio da Humanidade dende 2009, a faro romano máis antigo do mundo e o único funcionamento é unha lenda en si mesmo que esconde outras moitas. A máis estendida é a que conta […]\nDoodle de Emilia Pardo Bazán\nDoodle de Angela Ruiz\nDoodle Rosalía De Castro\nDoodle Concepción Arenal\nO idilio entre Galicia e Google continúa. O buscador segue rendido ante as grandes mulleres galegas de diferentes tempos e ámbitos. A última proba del foi o ‘doodle’ que o pasado 16 deste mesmo mes lle dedicou a Emilia Pardo Bazán con motivo do 166 aniversario do seu nacemento. Con este xa van 4 homenaxes […]\nSe estamos a piques de ver unha nova tempada de Walking Dead, que comezará a emitirse en pouco máis de dúas semanas, é grazas a unha galega. Si, a Purificación Romero, máis coñecida na súa casa como a tía Pura. En realidade, esta muller é a responsable inicial de todas as series e películas de […]\nHimno xeracional, a Sementeira está a piques de cumprir 40 anos dende que Fuxan os Ventos converteran a popular cantiga no que é hoxe: un símbolo cultural de Galicia. A canción, publicada polo lendario grupo lucense en 1978 dentro do disco do mesmo nome, ten una versión heavy que sona especialmente ben: é a do […]\nAC/DC a ritmo de gaitas galegas 27 anos despois da publicación do lendario Thunderstruck\nEntre a pontevedresa Mos e a australiana Sidney hai un mundo. Ou mellor dito varios. Tamén entre a rondalla Santa Eulalia e AC/DC, a mítica banda fundada polos irmáns Young en 1973. Pero as veces as distancias acúrtanse de xeito sorprendente. Este é o caso. Fai 27 anos, concretamente tal semana como esta pero do […]\nDe Vacas fronte a Páramo Pictures: cal dos Despacitos galegos gústache máis? (ollaos no post e vota)\nRemata o verán pero quedará unha canción, a que ano tras anos e dende non se sabe xa cantos, se converte irremediablemente na canción do verán. Poucas pasan a historia pola súa calidade, pero teñen o seu momento de gloria. Este ano, gustos á marxe, hai unha que se repite en case todas as listas […]\n06 Set 0\nUnha avogada de Cambados, a única muller que aparece entre os 50 delincuentes máis buscados de Europa\nHai listas en que é mellor non aparecer. Por exemplo, as da Europol, acrónimo co que se coñece á Oficina Europea de Policía, un órgano que loita contra a delincuencia no seo da Unión Europea. Pois ben, acostuma a Europol a publicar de cando en vez listaxes cos delincuentes máis buscados polas diferentes policías dos […]\n04 Set 0\nTres pedazos de cancións conectadas co melancólico setembro… e con Galicia (unha máis que as outras)\nArranca setembro, o mes que nos devolve á normalidade e á rutina. O que anticipa o remate do verán e a chegada do outono e, de seguido, do longo inverno. Pero tamén é un mes que, tal vez polo poso de melancolía que o acompaña, leva inspirado un bo número de cancións. Aquí vamos a […]


COPA XUNTA DE GALICIA DE TAEKWONDO – Asociación Informática Amigus\nGabriel Tembrás incrementa o seu palmarés cun ouro na Copa Xunta de Galicia\nEste sábado celebrouse en As Pontes a Copa Xunta de Galicia de taekwondo na modalidade de técnica nas categorías infantil e adultos, competición na que hai que salientar a gran afluencia de deportistas e de público cun pavillón polideportivo da Fraga totalmente ateigado de espectadores.\nTras unhas fases provinciais nas que participaron preto de dous mil rapaces e rapazas de toda Galicia, os tres primeiros de cada categoría provincial clasificaban para este torneo. Así, máis de 600 deportistas e 30 xuíces chegados de distintas cidades e vilas das catro provincias galegas déronse cita na vila pontesa, nunha proba que estivo organizada pola Federación Galega de Taekwondo e o Club Moo Duk Kwan Vilalba-As Pontes.\nO deportista pontés Gabriel Tembrás, campión de Europa e de España, venceu na categoría infantil D6 Masculino, por diante de Pablo Patiño, do Patiño de Moaña, que foi prata, e Diego Siota (Couto) e Ángel López (Mace-Sport) que foron bronce.\nNon foi a única medalla pontesa nesta competición galega, pois na categoría C1 Infantil Mixto, Cristina Sierra acadou a medalla de prata. Venceu Alexia López, do Olimpia, e colgáronse os bronces Raúl Meijide (Sada) e Daniel Pérez (Tao).\nAparte destes dous metais, o Mook Duk Kwan Vilalba-As Pontes fíxose con outras dúas medallas, de ouro, David Ansede, en A4 masculino adulto, e Álex Anido en D3 infantil masculino.\nEn total repartíronse 71 medallas de ouro. O club máis laureado foi o Tao Clínica Luis Vila, de Vigo, con 11 triunfos, seguido de Escola Lucense e Couto de Ourense, os dous con seis.\nPor detrás quedaron con cinco medallas de ouro Yidam Balaídos de Vigo, Patiño de Moaña e Neka de Monforte de Lemos. Catro logrou o Club HEBE, tamén de Moaña, e o Kido Sport de Sanxenxo.\nO Moo Duk Kwan vilalbés, como xa sinalamos, logrou tres ouros, igual que N.S. Sada, Mace Sport de Pontevedra, Hans Horang de Betanzos e Club Olimpia de Carballiño.\nDúas medallas de ouro foron para o USC de Santiago, Arte e Movemento de Cee, Lúar de Ordes e Tao Zusanli de Mos. Unha presea lograron o Sares de Cangas e o Koryo de A Estrada.\nEvernote Premium, gratis 12 meses para clientes Movistar


Socios de Honra da AGEFEC – Agefec – Asociación Galega de Enfermaría Familiar e Comunitaria\nSocios de Honra da AGEFEC\nArt.11 Clases de Membros\n2. Membro de Honra: Poderán ser Membros de Honra aquelas persoas físicas ou xurídicas de especial relevancia, con destacada contribución á Asociación, á consecución dos obxectivos ou fins que persegue ou cunha función e prestixio no ámbito da Enfermaría da Atención Primaria, que os faga merecedores de dita condición. Os Membros de Honra non pagarán cotas á Asociación.\nArtigo 15. Da adquisición e perda da condición de Membro de Honra e Membro Non Numerario.\nA adquisición da condición de Membro de Honra require unha proposta formulada por calquera membro ante a Xunta Directiva da Asociación. O recoñecemento de tal distinción require ser aprobado pola Xunta Directiva e ratificado pola Asemblea Xeral. Así mesmo, se houbese motivos graves para tal decisión, a perda da condición de Membro de Honra require ser aprobada pola Xunta Directiva e ratificada pola Asemblea Xeral.\nArtigo 16. Dos dereitos dos Membros.\n2. Os Membros de Honra e os Non Numerarios non gozarán de dereito a voto nas Asembleas Xerais da Asociación e non poderán formar parte dos órganos de goberno, dirección e representación da mesma\nA Asemblea Xeral é o órgano supremo de goberno e participación da Asociación Galega de Enfermaría Familiar e Comunitaria. Está integrada por todos os membros e os seus acordos serán adoptados democraticamente.\nMaría Teresa Leis Blanco, nomeada no 2010. Enfermeira de Atención Primaria no CS de Riveira (A Coruña). Referente para todo o seu EAP e para a AGEFEC na área da ciruxía menor.\nTeresa Lindoso López, nomeada no 2016. Enfermeira de Atención Primaria no CS Valle Inclán (Ourense). Coordinadora de Enfermaría cunha ampla traxectoria na Atención Primaria, nun dos Centros de Saúde pioneiros en Galicia.\nRosa María Carriba López, nomeada no 2016. Enfermeira de Atención Primaria no CS de Bertamiráns (Ames – A Coruña). A pesares da súa traxectoria mais curta en Atención Primaria, demostrou dende o principio un enorme desexo de integración e de ansia de coñecementos, participando en numerosos cursos de formación e afiliándose a AGEFEC nada mais chegar á atención primaria despois dunha longa traxectoria no Hospital Clínico de Santiago. Un exemplo de integración procedendo dun mundo asistencial totalmente distinto.\nFigura que se lles entrega aos Socios de Honra


Redacción 19 septiembre 2020 14:12 h.\nDeputación de Pontevedra O Grove Cangas playas\nCarmela Silva, presidenta da Deputación. DP\nA institución provincial adhírese á iniciativa de Proxecto Libera e a FEMP coa recollida e clasificación de lixo en Area da Cruz e Nerga\nA presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva, anunciou este vernes á adhesión da institución provincial á terceira edición da campaña 1m² por praias e mares, convocada polo Proxecto Libera en colaboración coa Federación Española de Municipios e Provincias (FEMP). "É unha campaña para concienciar, para demostrar, para recoller datos e para poder tomar medidas e decisións de loita contra o dano que lle estamos facendo á nosa contorna natural", destacou.\nEn concreto, a Deputación porá en marcha dúas accións de recollida de lixo, o 26 de setembro na praia de Area da Cruz (O Grove), e o 3 de outubro na praia de Nerga (Cangas). Cada unha das actividades terán unha duración aproximada de dúas horas e os grupos estarán formados por un máximo de dez persoas, polas circunstancias derivadas da covid.\nCarmela Silva explicou que a campaña se fai con persoas voluntarias e que, ademais de liberar a natureza de lixo, o obxectivo é tipificar e caracterizar o tipo de residuos que se atopan en cada punto de limpeza. Deste xeito, as e os participantes contarán cunha APP que lles axudará a introducir e compartir os resultados, que serán incorporados ás bases de datos do Ministerio e "servirán para buscar estratexias máis eficientes e efectivas para acabar con este grave problema ambiental". Para participar na campaña, as persoas voluntarias deberán cubrir un formulario de inscrición na web da Deputación e terán de prazo ata o 24 de setembro.\nA presidenta provincial animou á xente a participar neste gran proxecto e instou "a facer un enorme esforzo de concienciación colectiva pero tamén individual". "Cada vez que deixamos o noso lixo na natureza", engadiu, "estamos facendo un dano terrible ao planeta, e todas e todos somos responsables de loitar contra isto".\nO Proxecto Libera, iniciativa de SEO/BirdLife e Ecoembes, facilitaralles ás persoas voluntarias o material necesario para desenvolver a actividade: guantes, bolsas de distintas cores para segregar os residuos (azuis, amarelas, verdes e negras) e protección fronte ao impacto directo do sol.\nA Deputación limpará dous arenais en apoio á campaña '1m² por...


O Concello realiza o apuntalamento do muro de Arxentina no Pasatempo de forma urxente como paso previo á súa restauración - Novas Betanzos\nInicio Infraestructuras O Concello realiza o apuntalamento do muro de Arxentina no Pasatempo de...\nA alcaldesa de Betanzos María Barral xunto aos concelleiros Diego Fernández y Andrés Hermida no parque do Pasatempo\nO Concello realiza con carácter urxente os traballos de apuntalamento do muro de Arxentina. Os traballos contan co visto e prace de Patrimonio e forman parte das actuacións de urxencia que vai facer o Concello tanto no mesmo parque coma en zonas exteriores como a fonte da Primavera, no Carregal. Estas actuacións únense ás que se inclúen nas obras que se licitarán en breve centradas no Estanque do Retiro\nCanto ás do muro de Arxentina proxéctanse xa que dende hai tempo se veñen observando algunhas anomalías nun tramo do muro. Estas anomalías consisten na presenza de humidade nun treito do muro de uns 5 m que se aprecia directamente pola cor máis escura deste tramo en comparación co resto do muro. Tamén se aprecian varias gretas, un certo abombamento e o descendemento dalgúns centímetros da cornixa do tramo. O tramo onde están estas anomalías ou evidencias coincide coa presenza de un dos túneles que pasan polo subsolo (a uns 3 m de profundidade) en dirección vertical ao muro, e que conducen abundante auga nas estacións de inverno e primavera. Tamén coincide cunha quenlla de recollida de augas superficiais colocada recentemente na terceira terraza.\nA auga en movemento, presente superficialmente (quenlla), a todo o alto do muro (drenaxe natural), e próximo aos seus alicerces (túnel), pode ser a culpable destas anomalías detectadas no muro, que están afectando á súa capacidade de resistencia. Polo que se sabe este tipo de muros están construídos simplemente con terra e barro, e dispoñen duns pequenos ocos para deixar que drene a auga do terreo. Os síntomas e evidencias son a proba evidente de que algo non está funcionando ben nese tramo concreto do muro, e que, posiblemente, se veña agudizando despois de 100 anos dende a súa construción.\nO que se propón como medida de urxencia é o apuntalamento do muro nunha lonxitude de 8 m cun sistema deseñado “ad hoc”, para que non afecte a elementos do parque, como pode ser o propio muro, o sebe de buxo que discorre paralelo ao muro a unha distancia de 2,50 m, e ao túnel que o atravesa perpendicularmente por debaixo a unha profundidade de 3 m aproximadamente.\nA colocación deste apuntalamento é fundamentalmente de prevención, mais tamén é o primeiro paso para a reparación definitiva dese tramo do muro, fase previa á restauración da súa superficie de baixorrelevos policromados. Estanse preparando os proxectos para resolver varias obras de urxencias no parque do Pasatempo por solicitude do Concello de Betanzos, e que serán presentados a esa delegación de Patrimonio nun prazo breve. Unha desas obras será a reparación deste tramo do muro de Arxentina, para o que o apuntalamento agora colocado como prevención será fundamental para asegurar a estabilidade do muro durante a súa restauración.\nArtigo anteriorBetanzos non contará con caseta propia en Fitur na edición deste 2021\nSeguinte artigoBetanzos celebrou a feira do 1 de maio cun dispostivo especial de prevención contra a COVID-19


Antonio Veiga saúda a Antonio Montes no acto de presentación do Galibudo\nAs artes marciais teñen unha cita o primeiro fin de semana de Setembro en Vilalba\nO 3, 4 e 5 de setembro, Vilalba acollerá un dos principais eventos das artes marciais en Galicia e ao que acudirán grandes mestres de diversas disciplinas e países. A IX edición do Galibudo, organizado polo club Moo Duk Kwan da capital chairega, foi presentado hoxe na Deputación Provincial de Lugo, que, a través da súa área de deportes apoia unha cita que xa é obrigada para aqueles que practiquen algunha das variedades das artes marciais. Os encargados de presentar a edición do 2010 foron o delegado de Cultura e Deportes, Antonio Veiga, e o máximo responsable da Escola vilalbesa, Antonio Montes.\nA obra do escritor vilalbés Xosé Luís García Mato será a protagonista do serán do venres 11 de xuño no Salón de Actos do Centro Cultural e Recreativo de Vilalba, xa que o Instituto de Estudios Chairegos (IESCHA) presentará o volume Obra Completa, financiada pola Vicepresidencia Primeira da Deputación de Lugo, e na que se recolle unha escolma literaria do autor chairego. No acto de presentación, que dará comezo a partir das 20.30 horas, intervirán Antón Bao, Vicepresidente Primeiro da Deputación; Xosé Luís García Ferreiro, fillo do autor da obra; Darío Xohán Cabana, poeta e prologuista do libro; Bernardo García Cendán, sociólogo e prologuista do libro, e Manuel Castro Santamariña, presidente do IESCHA.\nAntón Bao entrega o premio a Miguel Morán\nA Festa de xogos tradicionais de Muimenta rematou onte a súa II Edición ampliando o éxito do ano pasado, dado que foi moi numeroso o público que se achegou ata o recinto Manuel Vila López da localidade chairega para poder desfrutar e aprender do universo lúdico galego. Ademais dos 40 campos adicados aos xogos, tamén houbo espazo para exposicións e obradoiros. Xunto coa Asociación de Xogos Tradicionais de Muimenta (Xotramu), participou a Bizkaiko Herri-Kirol Federazioa de Euskadi e outra asociación procedente de Portugal.\nNa imaxe o conselleiro de Educación, Xesús Vázquez Abad, e a delegada da Xunta en Lugo, Raquel Arias, durante a visita ao IES Lois Peña Novo de Vilalba\nO IES Santiago Basanta Silva ampliará a súa biblioteca. Unha achega da Consellería de Educación dea preto de 140.000 euros permitirá que esta instalación sexa mais adecuada e de un mellor servizo aos 622 alumnos do centro vilalbés. O propio conselleiro de Educación e Ordenación Universitaria, Xesús Vázquez Abad, fixo este anuncio durante unha visita á capital chairega, na que estivo acompañado pola delegada do executivo galego, Raquel Arias e o alcalde da vila, Gerardo Criado.\nO futuro do galego a debate en Vilalba\nRepresentantes do PP, PSdeG- PSOE e BNG debaterán esta tarde sobre o futuro da lingua galega nun acto que comezará ás 20,15 horas no salón de actos do Circulo Recreativo de Vilalba (Lugo). O xornalista Xulio Xiz moderará a mesa redonda que será retransmitida en directo por Radiofusión.


Jorquera contesta as críticas de Inés Rey e lémbralle que ela incumpriu o Acordo de Investidura sobre os orzamentos - Novas - Bloque Nacionalista Galego da Coruña - BNG - Bloque Nacionalista Galego\n04 mar. 2022 - 11:49\nA alcaldesa dixo literalmente: “Queda clara a vontade negociadora do resto dos grupos nun momento no que se lles cita para falar dos orzamentos e non aparecen”.\n“Como é evidente que lle imputas ao BNG esa falla de vontade negociadora”, dille Francisco Jorquera a Inés Rey por medio dun correo electrónico, “adxúntoche, por se o esqueciches, o texto do acordo de investidura entre os grupos municipais do PSdeG-PSOE e BNG que ti mesma asinaches o 19 de xuño de 2019”.\nPois ben, o punto segundo dese acordo di o seguinte: “Comezo da negociación dos orzamentos en setembro, que se acompañarán sempre dun informe de impacto de xénero, e comezo das negociacións das ordenanzas con tempo suficiente”.\n“Como ben sabes”, faille notar Jorquera a Rey, “nin o Goberno Municipal nin o Grupo Socialista nos convocou para negociar os orzamentos e as ordenanzas en 2021 e 2022, incumprindo de xeito flagrante este compromiso asinado por ti”.\nO voceiro do BNG lémbralle tamén que a formación nacionalista fixo as súas propostas sobre as contas xa no pasado mes de outubro\nJorquera lémbralle tamén que ante ese manifesto incumprimento o BNG optou no mes de outubro por lle trasladar ao Goberno Local e ao resto dos grupos as propostas nacionalistas para se incorporaren ao proxecto de orzamentos ("adxúntochas por se tamén as esqueciches”, dille o voceiro nacionalista á alcaldesa no correo electrónico).\nA día de hoxe o BNG non recibiu ningunha resposta sobre esas propostas.\nO BNG, salienta Jorquera, só foi convocado a unha reunión despois de os grupos do PSOE e a Marea teren asinado un “acordo para o impulso dos orzamentos de 2022”. Acordo no que se consigna o seguinte: “O Goberno Local (PSdeG-PSOE) e o Grupo Municipal da Marea Atlántica convocarán o resto dos grupos da Corporación para escoitar as súas propostas orzamentarias, que valorarán de mutuo acordo”. Un método que, xulga o voceiro nacionalista no correo electrónico, “contradí abertamente o acordo de investidura, volvo lembralo, asinado por ti”.\n“En política, as discrepancias son lexítimas”, conclúe Jorquera no escrito enviado á alcaldesa, “pero o que non é lexítimo é falsear a realidade imputando o BNG unha falta de vontade negociadora que só é imputábel ao Goberno e ao Grupo Municipal que presides”.


A música de Caxade e De Vacas pechará os encontros ‘Atlantic emprende+Gaiás’ na Cidade da Cultura - Noticias de Galicia\nA música de Caxade e De Vacas pechará os encontros ‘Atlantic emprende+Gaiás’ na Cidade da Cultura\nA fin de semana do 24 e 25 de marzo a Cidade da Cultura acolle as xornadas profesionais Atlantic Emprende+Gaiás, destinadas a promover a formación, reflexión e debate arredor dos retos e oportunidades do sector musical. Os encontros inclúen paneis de expertos que abordarán temas de plena actualidade e interese, como o rol da música no desenvolvemento dos territorios e do sector turístico; ou novos modelos de eventos e festivais, adaptados a novos públicos. O evento, organizado pola Fundación Cidade da Cultura de Galicia en colaboración co Atlantic Fest e co apoio da Agadic, busca promover o intercambio de coñecementos e a formación de estudantes e profesionais da industria musical, contribuíndo así a mellorar a competitividade do sector.\nAtlantic Emprende + Gaiás incluirá tamén espazo para o networking e, especialmente, para a música, estando cada unha das xornadas pechada por cadanseu concerto acústico de artistas galegos. No caso do sábado contarase cun concerto acústico de Caxade, o proxecto musical de indie-folk do músico Alonso Caxade, recoñecido entre outros galardóns, no Certame Música Xove ou nos Premios Martín Códax da Música e representante galego no SUNS Europe 2015. Será ás 20 horas e, a continuación, rematará o día cunha sesión de Rapariga DJ.\nO domingo á mesma hora pechará o evento DeVacas, o cuarteto de guitarra e tres voces formado por Paula Romero, Inés Salvado, Faia Díaz e Guillerme Fernández, amplamente coñecido polas súas versións en galego de temas comerciais de éxito internacional. A banda foi galardoada nos Premios Martín Códax da Música 2016 na categoría de Coros e Música Vocal.\nFormación e debate\nUn panel sobre novas estratexias de comunicación, marca e promoción na industria será o encargado de abrir as xornadas, o sábado 24 de marzo ás 16 horas. Para analizar esta cuestión contarase coa xornalista Virginia Díaz, recoñecida especialista no sector musical que actualmente dirixe e presenta o programa 180 grados en Radio 3, en torno a novidades da música alternativa española e internacional. Díaz é tamén presentadora de Cachitos de hierro y cromo en La 2 e subdirectora de Los Conciertos de Radio 3. En 2017 foi galardoada co Premio Ondas na categoría de “Mellor presentador ou programa de radio musical”. Tamén neste panel participará, Gema del Valle, que ademais de especialista en marketing é cofundadora do selo Subterfuge Records, de referencia en España entre as compañías discográficas independentes.\nPara finalizar a xornada do sábado, expertos e público asistente analizarán a relación dos eventos musicais co seu entorno, e a súa incidencia no turismo. Para tratar estas cuestións, Atlantic Emprende + Gaiás contará con Iñaki Gaztelumendi, ex-director xerente de Turismo de Santiago e que actualmente traballa como docente e consultor especializado en estratexia do sector turístico, con clientes como a Organización Mundial do Turismo, a Comisión Europea ou a Spain Film Comission. Pechará o panel a investigadora en desenvolvemento económico, urbanismo e industrias culturais, Paloma Medina.\nXa o domingo 25 de febreiro os paneis de discusión centraranse na organización de festivais e outros eventos musicais, cuestión de enorme interese ámbito que importante activo cultural, económico e turístico para Galicia, onde festivais de referencia como Ortigueira, Resurrection Fest ou Altantic Fest xeran riqueza e proxección internacional para a comunidade.\nPor unha banda, abordaranse cuestións específicas da nova Lei de Espectáculos e a súa repercusión en canto a seguridade, accesibilidade, medio ambiente e conservación do patrimonio. Por outra, falarase sobre novos modelos de eventos destinados a novos públicos. Para esta cuestión contarase cun dos relatores máis agardados das xornadas: o portugués José Barreiro, presidente do consello de administración de Pic-Nic Produções e director do NOS Primavera Sound de Porto, festival de referencia no panorama da música alternativa europea. Foi ademais impulsor e co-organizador do veterano festival de Paredes de Coura desde a súa primeira edición.\n22 de marzo de 2018 | 17:59\t• Sen comentarios


Cartel histórico de 1932: Estatuto de Galicia (facsimilar)\nEste cartel reproduce a portada do anteproxecto do Estatuto de Galicia de 1932 (catro anos antes de ser plebiscitado, en xuño de 1936, o texto definitivo). A publicación leva por título Estatuto de Galicia, Litografía e Imprenta Roel, A Coruña, 1932. Esta capa foi impresa por Roel pero as páxinas interiores do documento, tituladas Autonomía Gallega. El Estatuto de Galicia y La Asamblea Regional de Municipios, foron impresas por Tipografía El Eco de Santiago.\nO autor é todo un pioneiro do deseño galego, Camilo Díaz Baliño, nacido en Ferrol en 1889, director artístico do Concello de Santiago de Compostela nos anos 30 do século pasado, e asasinado polo franquismo o 14 de agosto de 1936.\nDíaz Baliño foi irmán da pintora e profesora Lolita Díaz Baliño (A Coruña, 1905-1963) e pai do refundador de Sargadelos e editor, Isaac Díaz Pardo (Santiago, 1920-2012).\nA presente edición facsimilar foi realizada en Max Dixital en Santiago de Compostela a partir do arquivo orixinal de Xosé Ramón Fandiño, biógrafo de Camilo Díaz Baliño e Isaac Díaz Pardo.\nCartel histórico de 1936: Festas de Santiago (facsimilar)\nFormato: 23×45 cms\nEste cartel é realmente singular, pois foi realizado nos días previos ao golpe de Estado de Franco e do inicio da guerra civil. É o cartel deseñado para as Festas do Apóstolo de 1936. De feito, chegou a ser repartido, a comezos de xullo, entre os establecementos públicos da cidade de Compostela, mais axiña sería totalmente retirado. Ondeaban xuntas nel as bandeiras da IIª República española e de Galicia. Un soño que remataría, eses días, en traxedia.\nO autor é todo un pioneiro do deseño galego, Camilo Díaz Baliño, nacido en Ferrol en 1889, director artístico do Concello de Santiago de Compostela nos anos 30 do século pasado, e asasinado polo franquismo o 14 de agosto de 1936, polo esta obra sería toda unha despedida.


Cocido ao baleiro – COLINETA\nCocido ao baleiro\n06 de Marzo de 2009 colineta\t0 Comments cocido, paradanta, xamons a paradanta\n“Un cocido al año no hace daño, pero es costumbre más sana, un cocido cada semana“. O conto non era así, pero debería.\nDespois duns días primaverais semella que volve o inverno e non hai desculpa para non cociñar un bo cocido (gañas e oportunidade hai todo o ano), así que boto man do “conxunto de cocido” que me remitiron de Xamóns A Paradanta e que se compón de dous anacos de lacón, un de touciño entrefebrado (panceta), dous chourizos tradicionais e un chourizo ceboleiro, que tamén é tradicional, pero so de parte do país, fundamentalmente o sur de Galicia.\nBotei de menos a cachola, imprescindible nun bo cocido e que tamén comercializa a mesma empresa. O propietario xustifica a súa non inclusión no conxunto polas dificultades técnicas que presenta: os ósos da cachola romperían o plástico con que as carnes veñen envasadas ao baleiro.\nO primeiro que destaca ao abrir o paquete é a potencia do aroma de fume que sae do mesmo, xa que as carnes veñen afumadas con leña de carballo e cun punto de curación ideal. Pero o exceso de fume desaparece rápido e despois da cocción a carne conserva ese puntiño de afumado que nos gusta aos galegos, que sempre está presente na carne salgada elaborada no interior do país e que vai desaparecendo segundo nos achegamos á costa, onde o panorama do cocido vese dominado pola carne salpresa, que para nada ofrece no prato os sabores e recendos da curada. Todo ten a súa explicación: o ar húmido da costa non cura a carne coma o ar seco da montaña.\nAsí que completamos o “conxunto” cun pouco de cachola, galiña, garavanzos, repolo e patacas para completar o prato. As patacas e os garavanzos coceron cos chourizos, mentres o resto das carnes o fixeron en comandita e polo seu caldo pasou despois o repolo. Desgraxados ambos caldos, xuntáronse para dar unha deliciosa, pero potente, sopa de fideos.\nDespois chegaron á mesa as carnes, repolo, patacas e garavanzos, todo dunha vez, como nos gusta en Galicia, onde a calidade do cocido se mide pola cantidade e calidade das carnes e as verduras son mero acompañamento. Na Galicia campesiña non é raro ver como primeiro se comen as carnes e despois a sopa, costume que non se limita ao cocido. Pode pasar que primeiro se coma o bisté e despois os macarróns, por exemplo, e se sobra algo que sexa a pasta.\nO lacón e o touciño comportáronse na mesa tal e como se agardaba deles: moi ben. Nos embutidos estiveron os extremos do prato. Os chourizos tradicionais parecéronme o menos destacado do conxunto, pero o chouriceiro foi enxalzado por toda a familia. ¡E iso que ao abrir o paquete a pinta non me pareceu a mellor!.\nEnvasada ao baleiro, como vende Xamóns A Paradanta estes “conxuntos de cocido”, a carne pode aguantar un certo tempo sen que comece a poñerse rancia e sen curarse máis da conta. Unha boa opción para ter na neveira e facer un cocido de urxencia en calquera momento, xa que non se trata de carne moi salgada e polo tanto tampouco precisa de moito tempo de desalgado.\nCada “conxunto” rolda os 900 gramos e custa 10,30 euros na tenda online da empresa, onde tamén se poden mercar touciño afumado, cachucha, xamón, chourizo ou lacón


Crítica de Armando Requeixo sobre «Aníbal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo», de Xesús Alonso Montero | Blog Xerais\nPublicado por xerais nas categorías Críticas , Crónica coas etiquetas anibal_otero_lingüística_e_política_en_españa_na_guerra_civil_e_no_franquismo , armando_requeixo , criticalia , diario_de_arousa , diario_de_bergantiños , diario_de_ferrol , el_ideal_gallego , xesús_alonso_montero\nO crítico Armando Requeixo publicou unha recensión sobre Aníbal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo, de Xesús Alonso Montero, nos xornais El Ideal Gallego, Diario de Ferrol, Diario de Arousa e Diario de Bergantiños. Reproducímola integramente:\nNo centenario de Aníbal Otero\nSe hai un persoeiro da cultura de noso co que a deusa Fortuna foi cruel ese é Aníbal Otero (A Barcia, Ribeira de Piquín, Lugo, 1911-1974).\nChamado a ser un dos filólogos galegos máis brillantes do pasado século ―de feito xa o era con tan só vinte e cinco anos―, a súa inxusta e esperpéntica detención a mans dos guardinhas en Valença do Minho o 5 de agosto do 36 e o seu posterior encarceramento por parte dos responsables do exército español sublevado contra a República acabaron cunha traxectoria ascendente na que destacaba como alumno dilecto de Tomás Navarro Tomás e Ramón Menéndez Pidal.\nBaixo a coordinación do primeiro, Otero foi o (cor)responsable do traballo de campo nos territorios galegos e portugueses do famoso Atlas Lingüístico de la Península Ibérica. Seguindo indicacións do segundo, o de Ribeira de Piquín compilou unha das coleccións máis importantes da tradición galega do Romanceiro Hispánico.\nDe por parte, Aníbal Otero foi tamén narrador (velaí a novela galega Esmoriz, publicada postumamente en 1994, ou a inédita castelá Daidiña), poeta ocasional (mesmo chegou a publicar algúns versos antes da Guerra en revistas como a lucense Guión ou a emblemática Nós), lexicógrafo (moi recoñecido é o tamén póstumo Vocabulario de San Jorge de Piquín, aparecido en 1977) e ensaísta sobre os máis diversos temas lingüísticos e de literatura galega de tradición oral, o que lle valeu ser nomeado membro da RAG en xullo de 1957.\nMais todos estes méritos non evitaron que o periplo carcerario de case cinco anos (1936-1941), unido a diversas circunstancias de tipo familiar, acabasen por afastalo dun máis decidido traballo público a prol da nosa cultura, para o que sen dúbida estaba extraordinariamente dotado, o que explica que nos seus derradeiros anos ―e aínda na actualidade― a súa figura fose desdebuxándose, ficando arrombada nun semiesquecemento que non lle fai xustiza.\nDe todas estas circunstancias e, moi especialmente, aquelas que determinaron a causa seguida contra o cidadán Aníbal Otero ocúpase a valiosa monografía Aníbal Otero. Lingüística e política en España na Guerra Civil e no franquismo, da autoría de Xesús Alonso Montero, un dos estudosos que con máis determinación se ten mergullado ao longo dos anos no desvelamento da súa biobibliografía.\nNo libro, Alonso Montero ofrece unha completa cronoloxía de Otero, un demorado percorrido biográfico, unha autoetopea elaborada a base de declaracións do propio autor, unha etopea construída a partir de retallos do que outros dixeron del e unha crestomatía de xuízos sobre as súas diferentes facetas autoriais como lingüista, colector de romances, poeta ou novelista.\nAlén diso, a obra incorpora tamén un extenso capítulo “Onde se conta a arbitraria detención do lingüista galego en Portugal; onde se relata a súa indefensión e o seu calvario xudicial na Galicia dos «vencedores» no verán e no outono de 1936; onde se resumen as lendas orais que circularon na posguerra sobre os motivos da condena a pena de morte; onde se examinan as 207 páxinas da Causa 809/36, e onde se refiren as tribulacións de Aníbal Otero pero tamén as súas actividades filolóxicas en cinco prisións franquistas. Nesta parte non é posible omitir o acontecido nos tres anos da Guerra Civil a Navarro Tomás e ós materiais do ALPI”. E conste —engado eu— que todo o anterior é unicamente o título do tal capítulo, auténtica cerna da monografía.\nEstudo moi documentado e rigoroso, este volume do profesor Alonso Montero achega amais interesantes testemuñas epistolares e doutra natureza sobre a escrita e a circunstancia oteriana, un ensaio ucrónico, anexos documentais e gráficos e unha exhaustiva bibliografía activa e pasiva, que fan da obra unha monografía imprescindible para mellor coñecer a importancia do personaxe e a proxección do seu labor, aínda hoxe, no centenario do seu nacemento, todo un exemplo de dedicación e entrega tanto á nosa lingua como á nosa literatura.


“A miña xeración está formada por anxos da derrota”\nNós Diario Só en papel\nMIGUEL MATO FONDO, ESCRITOR\nRetomamos a serie de Tres Anos de Sermos cunha entrevista co poeta Miguel Mato Fondo.\nCon Terra fría (Caldeirón) o poeta Miguel Mato Fondo volve publicar poesía despois de que hai dez anos gañase o Fiz Vergara Vilariño con O whiskey na barrica (Espiral Maior). Narrativa, ensaio e lírica compoñen a bibliografía dun dos nomes daquel grupo de poetas que se xuntaron nos volumes De amor e desamor. Trinta anos despois, o pesimismo imponse nos seus versos.-Por que demorou a súa volta á poesía?\nNon tardei en volver á poesía, senón en publicar. Escribo continuamente, mais, para sacar un novo libro, tenme que gustar; ten que responder a algo que está dentro de ti. Por outra parte, gustaríame publicar ensaio e narrativa, mais non é doado. En especial para min, que escribo relato. A realidade é así: quixera publicar; porén, non existen moitas ocasións.\n-En cambio, cónstame que desde Caldeirón, insistiron para que publicase este novo libro de poesía.\nAsí foi. Paco Souto tiña desexos de publicar un libro meu, e eu tamén de o facer con Caldeirón, porque é un proxecto no que o amor ao libro se nota. Alén da amizade, e que é unha editora de Malpica, a miña terra, estou feliz e agradézolles moito que mo ofrecesen. Eu non me atrevía a pedirllo, porque sei que publicar un libro é un esforzo, e teño consideración con quen inviste e fai esforzos económicos para a creación de cultura. Ponme moito respecto.\n-Se cada libro responde a un momento, que explica o nacemento de Terra fría?\nConsidero que é unha continuación de O whiskey na barrica, mais trátase dun libro máis sombrizo. Non é xa esa visión case arcádica, nostálxica e luminosa, senón algo máis amargo e pesimista. Deixa ver a consciencia do paso do tempo; das mudanzas que traen horizontes máis escuros. É unha visión pesimista sobre o mundo, sobre desexos frustrados e soños colectivos que non se cumpriron. Tamén a preocupación polo estado da lingua, moito máis ca unha ferramenta de traballo, a memoria da historia colectiva do país. Manuel María dicía que cando se perde unha lingua o mundo empobrece. O libro expón unha visión dun mundo que se esnafra contra unha curva sen ver o sinal de stop.\n-Esa sensación de derrota e desastre é un signo xeracional?\nCompartido con poetas como Ramiro Fonte, Forcadela, Miguel Anxo Fernán Vello ou o mesmo Manuel María, unha referencia ética na concepción de como debe estar o poeta no mundo, da percepción do país a través da lingua, de talante ecoloxista e conservacionista.\n-Cita nomes cos que compartiu hai trinta anos o grupo De amor e desamor. Mudou o entusiasmo de entón en pesimismo?\nConvivimos con formas de cultura que a xeración anterior non coñecera, como o rock, unha poesía moi desenganada. Este libro, poño por caso, inspírase nun tema de Tom Waits. Somos, en certa medida, anxos da derrota. Antes saïamos dunha época hostil e abríase unha etapa de esperanza, e agora volvemos a un tempo duro.\n"Antes saïamos dunha época hostil e abríase unha etapa de esperanza, e agora volvemos a un tempo duro".\n-”Ao partir non voltarei a cabeza/ por non ollar tanta desolación”. Ese pesimismo non é en exceso esgazador?\nEses son versos que marcan o alento do libro. Son duros, son. Agardo que conmovan. Non busco facer partícipe a quen o lea da desolación, mais dalgunha maneira naceu para provocar a reflexión. Xa me gustaría tamén que movese algunha conciencia cara a un compromiso meirande.\n-A reflexión sobre a propia creación poética paira tamén sobre o libro. “Canto tempo terá que pasar/ para que un poida encontrar/a voz”.\nEse poema parte de Luísa Villalta e da “Oda ao reiseñor”, de John Keats. A procura da voz poética que un busca dentro de si e a dor pola perda da poeta, que segue moi presente. O poeta busca a súa propia escrita e iso é a súa voz, máis alá das características da propia obra. A voz é o que inspira a obra, o sopro que está detrás, que cómpre atopalo porque te define e dálle consistencia á poesía. A procura da propia personalidade e do camiño propio.\n-O tempo e o seu paso están presentes ao longo de todo o libro. Nalgún momento fala dos soños que xa non van chegar. Esa desilusión é tamén polas propias etapas da vida?\nO tema do paso do tempo é, de feito, un dos máis recorrentes na historia da literatura universal, mais logo hai tamén algo de maior calado, que está aí e ten que ver con outras razóns, coa incapacidade do individuo de abranguer os soños. Existe, está á vista, a perspectiva racional do paso do tempo, mais tamén algo que vén de máis atrás e non acertas moito a explicar; que te conmove.\n-Para vostede este libro responde ao tempo no que se produce? A literatura é tan permeábel ao que acontece?\nA través dos poemas es consciente dunha época dura na que estás a vivir, na que se reducen os sinais de liberdade, de democracia, e non só políticas. Ves que os tempos non deron chegado, como dicía Ferrín hai moitos anos, e tes consciencia desta perda e de que non acadaches os soños. Que quedamos á metade do camiño, que todo continúa igual ou peor.\n(A entrevista foi publicada no número 131 do semanario Sermos Galiza cun adianto editorial de Terra Fría. Na nosa loxa)


A concelleira de Turismo do Concello de Lugo, Carmen Basadre, presentou na Delegación da Xunta a programación das Festas de San Froilán 2018, con 280 actos para satisfacer a todos os públicos - Actualidade - Casa de Galicia\nA concelleira de Turismo do Concello de Lugo, Carmen Basadre, presentou na Deleg...\nO xornalista Manuel Lombao, a concelleira de Turismo de Lugo, Carmen Basadre, e o delegado da Xunta, José Ramón Ónega, na presentación. (3000x4000px., 2172 Kb.)\nO delegado da Xunta, José Ramón Ónega, a concelleira de Turismo de Lugo, Carmen Basadre, e o xornalista Manuel Lombao pousan co programa dos festexos na man. (3000x4000px., 2068 Kb.)\nO delegado da Xunta, José Ramón Ónega, a concelleira de Turismo de Lugo, Carmen Basadre, e o xornalista Manuel Lombao, co cartel das fiestas, antes de comezar a presentación. (3000x4000px., 2161 Kb.)\nO público estivo moi participativo e ao final do acto algúns falaron das súas vivencias en Lugo. (3000x4000px., 2353 Kb.)\nA concelleira de Turismo do Concello de Lugo, Carmen Basadre, presentou na Delegación da Xunta a programación das Festas de San Froilán 2018, con 280 actos para satisfacer a todos os públicos\nNesta ocasión as festas patronais de Lugo conceden especial protagonismo aos artistas locais e gran presenza ao Camiño Primitivo\nMadrid, 24 de setembro de 2018.\nÓnega, lucense, afirmou que "o San Froilán non só é unha festa senón unha convocatoria de amigos, unha celebración festiva que une aos galegos esparexidos polo mundo" porque, mantivo, "o San Froilán resume o que é e representa Lugo: amizade, celebración, irmandade e espírito festivo", "é arte, é música, é alegría". O delegado da Xunta declarou que "de todas as manifestacións artísticas que nos regala o San Froilán eu quédome coa música porque é paixón que vibra na alma e eleva ao home a vidas mellores". "Os que somos de Lugo somos un pouco músicos, somos o pentagrama da amizade, da nostalxia e do amor", engadiu, sumando á celebración de San Froilán outros elementos representativos da cidade, como a muralla romana, o polbo, a catedral e "os tintos e brancos galegos".\nLombao agradeceu á concelleira que contasen con el como pregoeiro e sinalou que vive a festa cun punto de nostalxia, co recordo das que gozou na súa infancia e adolescencia, e con outro importante de celebración, individual e colectiva, e destacou que será a primeira vez que o pregón será transmitido en directo por internet. "Son nove días para non descansar, para estar ocupado, pero moi ben ocupado", valorou.\nBasadre convidou a gozar da cidade durante eses días nos que Lugo vestirase de festa e adquirirá un esplendor especial procurando o distrute dos foráneos e dos visitantes a través de 280 actos programados con obxecto de satisfacer a todos os públicos. Destacou tamén a tradicional participación dos lucenses nas súas festas patronais, que se implican nelas e gozan dos espazos públicos conxugando "tradición, historia e cultura con modernidade e vanguardismo".\nAs festas, explicou, arrincarán o día 4 de outubro, ás 20,30 horas, co pregón, a cargo do xornalista Manuel Lombao. Despois, o programa recolle concertos de Los Pelúdez, Los Gofiones, Zenet, Andrián Vigo, Lucía Pérez, Rozalén, SonDeSeu e Herdeiros da Crus, concerto folk, pasacalles, noite sabinera, etc. Actuarán máis de 20 grupos locais, o que supón un gran protagonismo para os artistas de Lugo, pero o programa tamén ten unha ampla representación internacional, con artistas como Myles Sanko (inglés), Marky Ramone (americano) ou os grupos Fanfare Ciorcalia (romanés), Pussy Riot (ruso) -que actuará por primeira vez no escenario con Ramone- ou Nathy Peluso e Javiera Mena, latinoamericanos.\nA concelleira anunciou unha novidade para o propio día de San Froilán, o día 5: un espectáculo piromusical e videomaping na Praza Maior, ás 23,30 horas e puxo o acento neste San Froilán como a de máis programación dos últimos tempos, descentralizado por todos os recunchos e barrios da cidade.\nNesta edición e tras tres anos dedicando o 11 de outubro a un dos Patrimonios Mundiais de Lugo, o Camiño Primitivo, este impúlsase aínda máis, ofrecendo conferencias e andainas previas ao comezo dos festexos. Serán os días 29 e 30 de setembro: os paseos con saída ás 10,30 horas desde a parada do bus urbano da rúa Anxo López Pérez e as charlas ás 19,00 horas no auditorio do Centro Cultural do Vello Cárcere. Xavier Gómez Vila e Adolfo de Abel Vilela serán os encargados dos relatorios, baixo os títulos de "Os itinerarios xacobeos pola cidade de Lugo" e "A presenza do Camiño na cidade de Lugo".\nAdemais, lembrou Basadre, terán lugar as citas habituais: Día de Ferrol (6), Desfile de Gando, Festival de Cultura Tradicional, San Froilán Tecedeiro, feira de antigüidades, ofrenda a Rosalía -de man de Paloma Lugilde-, Domingo das mozas (7), mostra do traxe tradional galego, concerto de bandas e unha verbena "como as de antes". Por outra banda, este ano amplíanse as sesións de vermús á Rinconada do Miño.\nSan Froilán integrador\nCo ánimo de ser un programa cada vez máis completo e integrador, o desta edición das festas tamén contempla actos para os nenos, en concreto medio centenar de actividades no patio do edificio administrativo do Concello, para os deportistas, que teñen unha vintena de citas de diversas modalidades, e para os maiores, como vén sendo habitual, unha verbena de tarde, o luns 8.\nNo relacionado coa tradición, as festas teñen cinco días dedicados á cultura no Camiño, no Cantiño Nemesio Cobreros, con cada día dedicado a diversos oficios tradicionais, así como a Arte San Froilán, impulsado pola Deputación, ou a presentación dun número máis da colección dos Devanceiros: "As festas finiseculares", de Adolfo de Abel Vilela.\nOs días 4, 6 e 11 de outubro, as liñas de autobuses 3A, 4, 6 e 7A prolongarán o seu servizo ata as 03:00 horas, e os días 5, 7 e 12, as líñas 3AE, 4E, 5E, 6E, ata as 02:00 horas. O Concello habilitará 4 zonas de estacionamento disuasorias, dous en Campos Novos, As Termas e rúa das Artes. Do mesmo xeito, haberá un servizo especial de bus que conectará estas zonas co recinto feiral.\nAlsa ofrecerá descontos dun 25% para as persoas que viaxen a Lugo entre o 1 e o 15 de outubro.


Alberto Fidalgo valora as medidas do Goberno para que as familias poidan facer fronte ás hipotecas - PSdeG-PSOE\nInicio Congreso Alberto Fidalgo valora as medidas do Goberno para que as familias poidan facer fronte ás hipotecas\n29.06.2011 32641281A Alberto Fidalgo, Economía, hipotecas 0\nO deputado socialista por Ourense e voceiro de Consumo no Congreso dos Deputados, Alberto Fidalgo, valora de forma moi positiva as medidas anunciadas polo presidente do Goberno durante o Debate do Estado da Nación para ofrecer maior seguridade ás familias que deban afrontar o pagamento dun crédito hipotecario sobre as súas vivendas.\nEstas novas medidas serán de protección das persoas suxeitas a procedementos de execución hipotecaria pola imposibilidade de atender aos seus compromisos de pagamento, así como para aquelas familias con dificultades de pagamento das súas hipotecas, pois a contía dos ingresos non embargables pasará de 641 euros mensuais ata agora aos 1.000 euros con carácter semanal e, por exemplo, a case 1.350 euros para quen teña a cargo a dous membros do seu núcleo familiar sen ingresos. Tamén anunciou Zapatero que o Goberno estuda como corrixir os procesos de execución hipotecaria nalgúns supostos abusivos.\nO anuncio de Zapatero sobre estas medidas fai previsible que mañá, na votación do debate do Estado da Nación no Congreso, se aprobe a resolución do Grupo Socialista neste sentido, pola que se insta ao Goberno entre outras cuestións a: adoptar medidas que garantan o mantemento real dos bens nos procedementos de execución hipotecaria, evitando calquera posibilidade de abuso sobre o debedor hipotecario ou de malbaratamiento dos bens; manter a solvencia xeral do sistema hipotecario español evitando reformas indiscriminadas que trasladen ao conxunto do sistema a responsabilidade dos debedores que non se encontran en situacións de necesidade; e a impulsar as medidas que poidan derivarse das propostas da Subcomisión de análise e posible reforma do Sistema Hipotecario español, especialmente as que permitan aliviar o risco de execución hipotecaria sobre a vivenda familiar en casos extremos e sempre nun procedemento xudicial que permita avaliar as circunstancias do debedor e a súa excepcionalidade.\nFidalgo destaca a importancia destas medidas, pois recorda que "a crise económica repercutiu negativamente na solidez do sistema financeiro pero tamén e sobre todo na seguridade de moitas familias que contrataran un crédito hipotecario e que por dificultades económicas ven en risco agora a súa vivenda".\n"Este é un problema moi complexo que non se pode tratar demagoxicamente posto que, por un lado, o volume das hipotecas pendentes de pagamento podería poñer en risco o sistema financeiro e, por outro, hai que lograr compromisos e adoptar medidas que acheguen garantías e maior seguridade ás familias hipotecadas para que poidan facer fronte aos pagamentos da súa hipoteca e evitar así o deshaucio ou a perda da súa vivenda" -incide.\nO deputado ourensano apunta ademais que mañá arranca ademais no Congreso a "Subcomisión de análise e posible reforma do Sistema Hipotecario Español", cuxa creación foi aprobada recentemente pola Comisión de Vivenda do Congreso.\nNa súa primeira reunión, a Subcomisión fixará o calendario e a metodoloxía de traballo a seguir, e decidirá así mesmo os comparecentes que intervirán nas diferentes reunións desta. Como Voceiro de Consumo, Fidalgo participará nas reunións desta Subcomisión en representación dos intereses dos consumidores. Precisamente, este foi un dos cabalos de batalla do deputado durante esta lexislatura, en colaboración co Consello de Consumidores de España e distintas Asociacións de Consumidores.\nArtigo anterior\tMargarita P. Herraiz, incide en que “Galicia sempre estivo presente para Zapatero” Artigo seguinte\tQuintas espera a actuación das autoridades competentes tras a "escandalosa" actitude de Baltar que recoñece publicamente ter cometido delicto electoral\nCaride demanda á Xunta axilizar pagos e limitar o modelo de financiación público-privada


RELAY /Edificio CINC /Salón de Convencións /15-20H\nUnha bandeira negra, símbolo de resistencia, frota lentamente na noite. O seu movemento e o son da tea que sacode o aire convértense en coreografía e banda sonora. Cunha mirada que cruza os límites entre as disciplinas artísticas, a coreógrafa e intérprete de orixe canadense e polaca Ula Sickle divide o escenario, nunha proba de resistencia física e moral, cun grupo heteroxéneo de intérpretes, acompañada polo artista sonoro Yann Leguay.\nUnha acción anarquista que ten lugar durante un período de cinco horas, inspirada nas recentes protestas en todo o mundo, e en particular nas manifestacións masivas polacas en defensa dos dereitos das mulleres, chamadas ‘protestas negras’.\nA coreógrafa polaca e canadense é unha das figuras máis extremas da danza contemporánea europea. Traballando entre as artes visuais e as artes escénicas foi desenvolvendo unha linguaxe onde todo xira ao redor dos corpos, a luz e a música. Desde Kinshasa Electric, obra canónica da década anterior, a súa proxección non parou de medrar.\nEspectáculo de balde, no que se poderá entrar e saír en calquera momento da duración da peza.\nConcepto e coreografía: Ula Sickle\nSon ao vivo: Yann Leguay\nPerformance (Santiago de Compostela): Sidney Barnes, Amanda Barrio\nCarmelo, Cherish Menzo e Ula Sickle\nCreada con: Popol Amisi, Liza Baliasnaja, Wei-Da Chen, Nathan Oms,\nMohamed Toukabri e Mavi Veloso\nProdución executiva Caravan Production\nCo soporte de Nuit Blanche 2018 (Bruxelas), Pianofabriek Kunstenwerkplaats\nEstrea en España en 'Escenas do cambio'\ne sobre todo un xesto de resistencia ao mundo do capital, un convite a parar.


O Movemento Galego de Saúde Mental consigue que se PECHE o cuarto de contención mecánica do Servizo de saúde mental do Hospital da Coruña. Mañá día 19 é a última concentración por este motivo no Obelisco – plataforma en defensa da sanidade pública galega\nO Movemento Galego de Saúde Mental consigue que se PECHE o cuarto de contención mecánica do Servizo de saúde mental do Hospital da Coruña. Mañá día 19 é a última concentración por este motivo no Obelisco\nsossanidadepublica\tSin categoría\t 18 Xaneiro, 2019 18 Xaneiro, 2019 4 Minutes\nordenar á xefatura do Servizo a retirada da terceira cama. Nas semanas seguintes foi definindo a decisión á que estaba abocada: dotación de dous cuartos para ocupación individual, no suposto de uso de contención mecánica, con previsión de instalación de cámaras para arealización de “vixilancia intensiva”.\nA chamada “vixilanca intensiva” só é neolinguaxe para referirse ao de sempre na Psiquiatría (puro e duro control das persoas) se non é plantexada como intensificación do coidado, que só comenza e é posible coa intensificación da protección dos dereitos das persoas necesitadas dese coidado.\nA realidade da existencia dese cuarto era inaceptable dende o respecto obrigado á dignidade humana, e máis aínda por funcionarios públicos. A mesma présa que se deron os xestores do CHUAC para modificala dende que o problema se puxo na rúa co acto do Obelisco, e se comenzou a difundir na sociedade, dinos ata que punto sabían que esto era intolerable. Pero non facían nada.\nparlamentarias, as respostas negadoras e evasivas dos gobernantes e do partido que o sostén no Parlamento de Galicia. Queda a acción do Obelisco nas redes e na memoria de quen a protagonizou.\nsociedade, de non calar; e o efecto balsámico sobre persoas que sufriron esta práctica e que sentiron que alguén lles recoñeceu que foran inxustamente tratadas.\nPero inquietantes cuestións se nos plantexaron e quedan sen responder. Sendo que ese cuarto existía dende hai anos, ¿como pudo sosterse o silencio, convivindo coa súa realidade, por facultativos, anteriores xefes de servizo e profesionais diversos desa Unidade?, ¿como durou tanto o desleixo dos xestores do CHUAC , actuais e pasados?, ¿como foron tan pasivas as asociacións profesionais e de familiares ante estes feitos?, ¿como é que a fiscalía non tiña actuado para impedir a desprotección de persoas coa capacidade de autodefensa reducida?, ¿como a institución da Valedora nin considerou na súa actividade esta cuestión?.\npermite que esta se siga a producir, manténdonos no atraso. Esa pasividade fai que pervivan nas nosas institucións sanitarias prácticas que xa se denunciaban e enfrontaban no século XVIII, e que siguen a causar dano ás persoas, tanto ás que realizan esas accións como ás que as sofren, pero sobre todo a estas últimas.\nPueblo, investigación da Fiscalía Provincial, tramitación e debate da Proposición non de Lei), e sobre todo a transformación desa Unidade de Hospitalización Psiquiátrica e a evolución da contención na mesma. E tamén seguiremos a traballar a prol da erradicación da contención e da violencia na asistencia ás persoas.\nMOVEMENTO GALEGO DA SAÚDE\nPublicado 18 Xaneiro, 2019 18 Xaneiro, 2019\nPrevious Post A saúde mental na picota polas políticas sanitarias do Partido Popular. Vista na Comisión alternativa, da Verdade, sobre a sanidade pública galega\nNext Post Concentración no CHUAC-alerta da deficiencia de persoal tanto nas plantas de hospitalización como no servizo de urxencias


Vigo incorpora un camión con 10.000 litros de capacidade para desinfectar o rural - VigoÉ\nVigo incorpora un camión con 10.000 litros de capacidade para desinfectar o rural\nEste novo vehículo comezou a operar este mércores para intensificar a loita contra o coronavirus nas zonas rurais da cidade\nVigo incorporou este mércores un camión que conta con 10.000 litros de capacidade e que se sumou aos equipos de desinfección de rúas dos que dispón o Concello. Este vehículo, que xera unha “nube de desinfección”, en verbas de Abel Caballero, dedicarase fundamentalmente ao rural vigués.\nO camión é quen de percorrer diariamente “seguramente ata cen quilómetros” e a súa operativa concreta pola cidade ten que ser aínda definida pero desinfectará as parroquias con horarios distintos en función da afluencia de xente.\nO alcalde avanzou contactos para sumar novos medios que incrementen a desinfección na cidade. Segundo informara en días anteriores, o Concello traballa diariamente no casco urbano e en todas as parroquias, con catorce equipos en quendas de mañá, tarde e noite, e desinfecta tamén cada xornada espazos como o pavillón do Berbés, Cedro, a Policía Local, os parques de Bombeiros, o albergue, Protección Civil, os cemiterios de Pereiró, Teis e Lavadores, e as contornas de todos os centros de saúde e outros espazos sanitarios.\nO rexedor deu conta este mércores das intervencións realizadas o martes pola Policía Local de Vigo para garantir o cumprimento do Real Decreto do estado de alarma. Os axentes sancionaron a 35 persoas e fixeron controis en 885 vehículos, na súa gran maioría cumprindo coas normas establecidas.\nEntre as denuncias impostas este martes, algunhas cursadas a pais ou nais por estar con nenos polas rúas, outra a un home tomando unha cervexa nun parque ou unha terceira a outra persoa que paseaba polo monte do Castro.\nTags: Concello de Vigocoronavirusdesinfecciónparroquias\nVigo lanza su plan de ahorro en la factura de la luz: 9,3 millones para renovar 15.500 luminarias


Novas Xeracións exerce a demagoxia para agochar a súa faciana antidemocrática e fascistoide\nRemata unha semana na que a mocidade galega vén de ser multiplemente agredida por defender os seus dereitos...\n‘Ben feito!’ Artigo de Manuel Mera en Sermos Galiza\nA retención e identificación pola Garda Civil duns vinte militantes de Galiza Nova, malia que se trataba dunha protesta pacifica...\n‘Escravitude e emigración? Non, grazas’ Artigo do Secretario Xeral\nNon fai falla tirar de moitos datos para coñecer un dos dramas máis agudos da realidade galega...\nSOLIDARIEDADE COAS MULLERES DE VE-LA LUZ EN FOLGA DE FAME!\nA violencia machista continúa á orde do día instaurando terror, dor, dominación sobre as mulleres! Mentres, a resposta do goberno do PP é recortar os recursos destinados a garantir a protección das...\nFascismo nunca máis! Abonda xa de impunidade!\nDesde Galiza Nova queremos denunciar publicamente a impunidade coa que nos últimos tempos veñen operando grupos de extrema dereita...


O primeiro dos reinos | culturagalega\nVarias investigacións recuperan a memoria do Reino Suevo\nO primeiro dos reinos\n5 / 7 / 2004\nHermerico, Requila, Requiario, Franta, Maldras, Frumario, Remismundo...¿Sabías que estes son os nomes dos primeiros Reis de Galicia? Os suevos foron bárbaros procedentes da zona de Chequia que fundaron, na antiga Gallaecia, o primeiro Reino medieval de Europa a partir das cinzas do Imperio Romano. Varios autores recuperan nos últimos anos a memoria dun reino tan distante como descoñecido para o gran público\nDúas civilizacións, a romana e a xermánica. Dous xeitos de poder, de cultura e de lingua. Roma e a tribo xermana dos suevos, que procedían da zona de Chequia. A debilidade do Imperio Romano no século V coincidiu coa inmigración de numerosos grupos de guerreiros bárbaros que superaron as fronteiras e se instalaron no interior. Un continxente deles chegou a Galicia. Comezaba a Idade Media.\nNos últimos anos, varios autores detivéronse na investigación deste período descoñecido. Anselmo López Carreira publicou no 2003 Os Reis de Galicia (A Nosa Terra), realizáronse tres traducións da Crónica de Idacio un dos principais textos para comprender a época- e un destes tradutores, o escritor Xoán Bernárdez Vilar, gañou o premio de Historia Medieval de Galicia 2002 co libro O comezo da nosa Idade Media. A Gallaecia que se emancipou de Roma. O tema central que define a todos estes autores é o difícil proceso de transición entre o mundo romano, que esmorece, e o medieval. E, no fondo, a autonomía e a independencia desa Galicia que entra na Idade Media como un reino propio emerxido da mestura entre a poboación local e os invasores do Norte, da Xermania. Estes invasores, chamados suevos, pertencían a unha das nacións máis numerosas da Xermania. E o que fundaron foi un reino que quedou para a Historia.\nÉ agora cando se están dando os froitos máis amplos como unha cousa tan básica como o sistema universitario galego, afirma José Antonio López Silva, profesor e tradutor da Crónica de Idacio, en referencia ao número de investigacións que se están a levar a cabo sobre a época, agora temos investigadores profundamente formados no estudio dese período no que se xorden os alicerces da identidade galega. O escritor e historiador Xoán Bernárdez Vilar recorda o pasado: a historia dos suevos, como a historia de Galicia en xeral, estivo proscrita en España. O primeiro gran traballo sobre os suevos foi feito por un alemán.\nUn reino de 1.400 anos\nNo ano 410 o feble Imperio Romano claudicaba diante dos suevos, unha tribo . O emperador Honorio asinou un pacto co caudillo dos suevos, Hermerico, polo cal lles concedía a soberanía de feito sobre un distante provincia imperial: a Gallaecia. Esa Gallaecia era bastante máis grande que a actual Galicia: tiña por fronteira do sur o río Douro e ao leste chegaba ata a antiga Ávila. Soberanía significa unha independencia de facto do poder de Roma e determinados xestos de gran importancia simbólica, como a acuñación de moeda. Este reino, o primeiro na historia da Europa medieval, durou 175 turbulentos anos. ata que o rei visigodo Leovixildo conquistou este reino do Oeste e unificou Hispania. Pero Galicia, oficialmente, continuou sendo un reino ata a data moito máis próxima de 1833.\nParte do problema está en que dos suevos non nos quedou unha documentación exhaustiva, aínda que si moi expresiva. Por exemplo, o Parrochiale Suevum. É un valioso documento asinado no ano 569 polo rei Teodomiro que fala de como se dividía a Galicia da época, de como estaba organizada internamente. Galicia estaba dividida en comarcas, case as mesmas que actualmente, chamadas de aquela dioceses. Esta antiga división do país xa existía, nos seus grandes trazos, mesmo antes da chegada dos romanos. Esta administración territorial beneficiábase da Igrexa como única institución capaz de chegar a todo o territorio. A partir de aquí, intuicións. Pero intuicións ás veces moi coloristas.\nAs predicións dun pesimista\nNon hai mellor xeito de comprender unha época que contemplala a través dos ollos dos seus contemporáneos. Ata nós chegou unha crónica do momento, escrita por un intelectual de sona no seu tempo: o bispo Idacio. Idacio foi prelado de Chaves (no actual Portugal) e procedía dunha rica familia da aristocracia galaicorromana da zona do Xinzo da Limia. Naceu ao redor do ano 395 d.C. e, aos doce anos, emprendeu unha perigosa viaxe por Oriente que o levaría ata Xerusalén e Alexandría, onde coñeceu a cregos e bispos. Sería de volta en Galicia cando se ordea sacerdote, no ano 416. Logo sería nomeado bispo de Chaves (hoxe, norte de Portugal).\nNa súa Crónica, un relato cronolóxico dividido en anos, o bispo narra acontecementos que xulga terríbeis: Idacio aprecia un mundo que esmorece. É unha visión moi pesimista. El é moi consciente de que tódolos alicerces que sosteñen o seu mundo e a súa identidade se están a esvaecer, afirma López Silva, e iso non ocorre tranquilamente, senón de forma violenta. É como un cataclismo. Idacio o que testemuña é a revulsión que para el supón a chegada dos bárbaros, porque supón unha reviravolta a todo un sistema onde el ten sido educado e vive. Idacio narra na súa crónica todo tipo de grandes fenómenos naturais que ocorren como predicindo os desastres: terremotos, eclipses, as noites tínguense de vermello despois da lúa e todo tipo de avisos astronómicos. Vexamos unha perla: Olimpíada 311 [...] En Gallaecia, no mes de xuño, arderon casas de campo a causa dos raios, e quedaron completamente calcinados algúns rabaños de ovellas. Caeu do ceo carne mesturada con chuvia. Dous mozos que estaban adheridos o un ao outro pola súa carne morreron. No convento bracarense viuse o portento do nacemento de xemelgos; un parto similar, pero de catro, lémbrase en León. E logo describe a chegada dos bárbaros: os bárbaros causan por Hispania unha furiosa desolación [...]. A funesta fame agrándase de tal xeito que o xénero humano chegou mesmo a devorar cane humana. Os hispanos que sobreviviron ás plagas nas cidades e fortificacións vense sometidos á escravitude dos bárbaros que afianzan o seu dominio polas provincias.\n¿Guerra ou paz?\nO proceso de asentamento dos colectivos suevos dentro da Gallaecia non foi doado, e diferentes cidades do país víronse afectadas por cercos, sitios, represións e crimes, segundo Idacio. Dende a súa posición de bispo, Idacio negocia e tenta intervir politicamente na situación. No ano 431, o bispo comanda unha embaixada ata as Galias (actual Francia) na procura de Aecio, un dos principais cargos militares do Imperio. O motivo é frear a escalada de violencia na que se atopaba Gallaecia despois de que os suevos racharan o pacto de convivencia coa poboación local. Ao ano seguinte, Idacio retorna cun delegado imperial, Censorio. A embaixada semellou tranquilizar as cousas no territorio da Galicia. Momentaneamente. No ano 460, cando xa era un anciá, o rei Frumario apresa a Idacio durante varios meses e desposúeo momentaneamente da sé episcopal.\nSen embargo, para o historiador Xoán Bernárdez Vilar, as cousas non foron nin tan dramáticas nin tan violentas: Idacio era antisuevo ata a medula. Nótase que desfigura a realidade. Polos datos que temos, todo indica que o reino suevo foi o máis pacífico que tivo no seu momento. Este reino non era de piratas. O seu primeiro rei, Hermerico, buscou o entendemento cos romanos. E o reino estaba perfectamente organizado territorialmente, o rei asistía aos concilios eclesiásticos, por exemplo. Bernárdez Vilar sinala que non só foi pacífico, senón que mesmo houbo entendemento entre a poboación local e os xermanos: os suevos deberon conseguir que os galegos entraran no exército porque se non, non se comprende como puideron conquistar case toda a Península Ibérica no século V.\nAs tensións que se viven non deteñen tampouco a mestura entre as dúas poboacións. De feito, no ano 449, o rei Requiario decide converter oficialmente ao reino en católico, como a poboación local galega. Pero posteriormente, ao caer baixo o influxo do potente reino visigodo, modifícase o status e convértese á herexía arriana. O reino suevo desaparece das crónicas durante un século, ata o ano 550, cando Martiño de Dumio, un crego procedente de Oriente, reorganiza a formación e a organización eclesiástica e forma ao futuro rei Miro. Con Martiño de Dumio vívese un espertar cultural ao redor dos mosteiros. Durará pouco.\nO reino suevo remata trala derrota da expedición do rei Miro a Sevilla no ano 583 e un posterior conflito pola sucesión ao trono. Os visigodos interveñen no proceso e o Reino Suevo remata anexionado ao hispánico no 585. O novo dominio sumirá a Gallaecia nunha crise económica e social e o país manterase en silencio ata despois da invasión musulmana.


María Xosé Queizán: "Tiven que pagar un prezo alto por rebelarme"\nTemas: MARíA XOSé QUEIZáN FEMINISMO\nA escritora admite, entre risas tímidas, que é "unha persoa incómoda, directa e crúa", como a propia "realidade".\nMaría Xosé Queizán, Elena Zernova e Sarabela Teatro, entre os galardoados cos Premios da Cultura Galega 2016\nPor E.P. | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 01/07/2018 | Actualizada ás 12:51\nA escritora galeguista e feminista María Xosé Queizán (Vigo, 1939) leva toda a súa vida entregada ás letras, baleirando os seus "principios" en decenas de textos e nadando a "contracorrente" nun ambiente que, moitas veces, non "llo puxo fácil". "Tiven que pagar un prezo moi grande por rebelarme, por iso non entrei na Real Academia Galega", manifestou.\nMaría Xosé Queizán, escritora galega. CEDIDA | Fonte: Europa Press\nA propósito dunha recente homenaxe do mundo feminista e coincidindo coa publicación das súas memorias en outubro e o premio Lois Pena Neto, a escritora recoñeceu que non ser académica é o "prezo que hai que pagar" por ser unha persoa que "non sabe calar". Un prezo, dixo, "moi alto".\nMoitas das súas amigas defínena como "muller combativa", como ela mesma lembrou, e rememorou que o seu avó vaticinou a liña que seguiría toda a súa vida: "Morrería polas súas conviccións". A propia Queizán admite, entre risas tímidas, que é "unha persoa incómoda, directa e crúa", como a propia "realidade".\nAdemais, está convencida de que esta calidade súa "non lle gusta a todo o mundo" e hai quen pode sentirse "incómodo" coas "súas verdades", como ela mesma asegura que "se demostrou hai moitos anos" cando "tiña que entrar na Real Academia Galega", o que non dubidou en cualificar como "un castigo por escribir o que se supón non hai que escribir".\nOS VIOLADORES FAN O QUE O RESTO\nQueizán tamén repasou algúns asuntos de actualidade, como a posta en liberdade dos membros de 'A Manada' e advertiu, como columnista que é tamén, que non debería darse voz a ningún integrante dese colectivo, condenado por abusos sexuais. Darlles esa oportunidade sería un "problema grave", baixo o seu punto de vista.\n"Xa sabemos que son xente normal, son normais nos seus traballos, cos seus amigos e a súa mamá e o seu papá que os queren moito", dixo, pero matizou que isto non é "incompatible" coa súa condición de "miserables", "capaces de unirse, meter a unha moza nun portal e violala".\nQueizán pregúntase "que pasa pola cabeza dos xuíces para tratalos tan ben". Considera que un "acto de violencia" non pode basearse no "consentimento" para ser xulgado, porque "os que violan non fan cousas distintas das que practican o resto de homes coas mulleres" e, moitas veces, "o consentimento é aprendido".\n8M: PUNTO DE INFLEXIÓN\nPara romper coa "decepción e desacreditación" que transmite "a xustiza", o feminismo ten un "papel protagonista" e, segundo a escritora, que tantas veces emponderou á muller nas súas obras, "o 8 de marzo foi un punto de inflexión enorme" no que "se reuniron moitas xeracións". E a partir de agora, dixo, "todo irá para arriba", xa que, agregou, "este goberno socialista traballará a favor do feminismo".\nMaría Xosé Queizán tamén se referiu aos movementos reivindicativos das mulleres xornalistas, que participaron activamente na manifestación do 8 de marzo ou que secundaron os 'Venres negros'. "As profesionais están a porse no seu sitio", remarcou e sentenciou: "Sempre tivo que haber rebeldía para conseguir cambios, aínda que ás veces pérdanse cousas".\nAo preguntarlle por aquilo que nunca se debe deixar escapar, a autora non dubida en soster, ante todo, "a democracia". "Debe defenderse con uñas e dentes e non ceder nin un milímetro", apuntou Queizán, unha muller que naceu ao termo da Guerra Civil e creceu nun réxime ditatorial, "onde a maioría das mulleres foron analfabetas até 1979", lembrou, "momento no que se implantou unha lei de ensino obrigatorio para os dous sexos".\n"O FEMINISMO NON NECESITA REVISARSE"\nPreguntada sobre a necesidade de revisar o feminismo branco hexemónico, a escritora reivindicou "a importancia do feminismo de vangarda europea" e engadiu que o feminismo "non necesita revisarse", xa que "sempre houbo sociedades máis avanzadas que outras".\nNeste sentido Queizán entende que colectivos minorizados "como as negras e as xitanas" son os que deben "revisarse" e, ó seu parecer, "adaptarse ao mundo occidental para seguir avanzando e non ir marcha atrás" porque "non hai nada de malo en ser progresista", afirma.\nA autora, de 79 anos, cre que todas as mulleres "deben unirse á causa feminista" e compara a loita actual cos movementos afroamericanos polos dereitos civís en Estados Unidos, momento no que "toda a sociedade, persoas brancas e negras" reivindicáronse e "conseguiron progresos grazas á democracia", engadiu. Con este exemplo, critica a falta de apoio que se deu no 8M desde o colectivo afro, xa que considera que este "non é momento de matarse as unhas ás outras", senón que elas "deben adaptar ao noso mundo".\nMEMORIAS DE 79 ANOS INTENSOS\nNo mes de outubro a escritora publicará as súas memorias "de toda unha vida" e, conforme aos seus valores, está segura de que "incomodará en todos os ámbitos", mesmo no "literario".\nAo preguntarlle se deixará ver a unha María Xosé Queizán ata agora escondida, só desvela que "a novidade absoluta" radica "nunha forma de escribir descarada, certa e que non oculta nada" o que, ademais, "entra en consonancia co feminismo actual, o que di as cousas claramente".\nO feminismo co que se identifica Queizán é o que sentencia que "o noso pracer non depende do órgano sexual masculino" e que "o foder", entendido como a colonización sexual das mulleres e primeira forma de opresión home-muller, "vaise acabar", advirte.\nEstes "principios e valores" son os que conforman a unha muller de armas tomar que recentemente recibiu unha homenaxe en Vigo, onde "150 mulleres" a recibiron "con moito agarimo e afecto", rememorou, despois de toda unha vida promulgando "historias incómodas", como así recoñeceu nesta entrevista.\nÁ propósito das emocións dese día, a autora séntese "recompensada coa vida", sobre todo coas mensaxes que lle fixeron chegar as súas compañeiras no encontro e resalta, especialmente, o seguinte: "esta é a Academia de María Xosé Queizán". Aínda que a liberdade siga sendo cara, ela conta a súa "verdade" e ter a oportunidade de facelo "mostra o valor" da súa "rebeldía" nunha "novela por entregas" que se publicará en outubro.


A Xunta de Galicia presenta o RSE-Innolab galego, enmarcado no proxecto GEMCAT\n25 Febreiro 2019 |\nO vindeiro 13 de marzo (mércores) celebrarase a xornada de lanzamento do RSE-Innolab galego, promovida pola Consellería de Economía, Emprego e Industria e que forma parte do proxecto POCTEP GEMCAT "Xeración de Emprego de Calidade Transfronteirizo". Esta presentación terá lugar na sede da Confederación de Empresarios de Pontevedra (Avda. García Barbón, 104, Vigo).\nAdemais de dar a coñecer o alcance e os servizos do RSE-Innolab galego, con esta xornada quérese crear un marco para o intercambio de experiencias, estratexias e sensibilidades vinculadas á responsabilidade social empresarial, así como incrementar a promoción da RSE e animar ás empresas a participar neste programa.\nTodos os interesados en asistir deberán realizar previamente a súa inscrición a través deste formulario. As prazas son limitadas e cubriranse segundo orde de inscrición.\nQue é o RSE-Innolab e quen pode participar\nO RSE-Innolab é unha oficina de apoio en materia de responsabilidade social empresarial a través da que se aportarán solucións concretas aos desafíos actuais da RSE. Este espazo estará aberto durante o ano 2019 e nel desenvolveranse diferentes actividades relacionadas coa formación especializada en responsabilidade social empresarial, mentorización e titorización ou encontros entre empresas.\nUn dos principais obxectivos do RSE-Innolab é o de fomentar a responsabilidade social nas empresas e motivalas para que afonden na materia. Ademais, a través do mesmo, búscase aumentar a visibilidade e promoción de experiencias responsables, mediante un marco de intercambio de experiencias no que se poderán tamén identificar sinerxias e fomentar o networking empresarial.\nNo RSE Innolab poderán participar todas aquelas empresas ou persoas traballadoras, independentemente do seu sector ou fórmula xurídica, cuxa sede estea no ámbito territorial do proxecto GEMCAT: Galicia, Estremadura, as provincias fronteirizas e adxacentes de Castela e León (León, Zamora, Valladolid, Salamanca e Ávila) e a Rexión Norte de Portugal, incluíndo Minho-Lima, Cávado e Grande Porto a través da Comunidade Intermunicipal do Alto Minho, o municipio de Braga e a Universidade do Porto.\nLembramos que o proxecto GEMCAT ten como obxectivo principal o de mellorar a eficiencia das políticas públicas para a creación e o mantemento dun emprego de calidade a través da cooperación entre as institución e a cidadanía. Ademais, este programa ten como un dos seus principais desafíos acadar un mercado de traballo en harmonía cun crecemento sustentable e integrador, centrado na creación de emprego e na redución da pobreza.


Asignatura Deseño de proxectos e traballos de investigación Código 615525029\nTraballos tutelados Traballo individual que consiste no deseño dun proxecto de investigación social aplicada.\nCada alumno/a elixirá un tema monográfico sobre o que realizar o traballo sobre un tema relacionado coas especialidades do Máster. Para un maior aproveitamento da materia recoméndase que o tema coincida co TFM.\nO traballo será explicado na aula e subiranse as instrucións concretas sobre a realización de leste a Moodle, para que teñan acceso a elas tanto o alumnado da modalidade presencial como o da modalidade en liña. Nalgunhas sesións de aula existirán breves espazos para a posta en común en relación ao desenvolvemento deste traballo. Para o alumnado en liña, establecerase un sistema de seguimento a través da plataforma Moodle, ou por correo electrónico.\nPresentación oral Presentación oral do traballo tutelado, na aula.\nA presentación non excederá os 20 minutos e é obrigatoria.\nO alumnado en liña, disporá de dúas opcións para a súa presentación:\n- Vía Skype ou Teamsl.\n- Mediante o envío dun vídeo da presentación\nSesión maxistral Exposición oral por parte do profesorado dos aspectos fundamentais da materia. As exposicións complementaranse co uso de medios audiovisuais, lecturas e a introdución dalgunhas preguntas dirixidas aos estudantes.\nO material das sesións maxistrais, porase a disposición na plataforma Moodle, para o alumnado en liña e presencial.


Empresa « Cousas da Terra\nCousas da Terra é Marta, Rocío e Carmen, unha cooperativa de traballo asociado, sen ánimo de lucro.\nEste proxecto é a materialización de anos de concienciación e inquietude. Nos comprometemos cun desenvolvemento sostible da agricultura que parello a unha correcta conservación do medio ambiente, así como coa loita pola consecución da equidade social, reflectida, neste caso, na creación de espazos e oportunidades para aqueles colectivos de traballadoras e traballadores que atopan certas dificultades á hora de dar saída ós seus produtos, baseándonos na idea dun intercambio comercial sostible e racional a través do emprego de circuítos curtos de comercialización.\nImpulsamos o consumo consciente e responsable así como tamén promovemos uns costumes alimenticios sans, de forma que se consiga o menor impacto posible no entorno medioambiental e na propia saúde de cada quen, verificando que as materias primas utilizadas sexan naturais e estean exentas de substancias nocivas e prexudiciais.\nPor outra banda, en Cousas da Terra promovemos o desenvolvemento rural e a produción autóctona, e por iso mesmo unha importante carteira de provedores é da comarca e arredores.\nTamén realizamos actividades encamiñadas á formación, información e asesoramento do/a consumidor/a para mellorar os seus hábitos, a través de iniciativas divulgativas, tanto propias como alleas, que estean en consoancia con este proxecto.\nQueremos converternos nun punto de encontro para aquelas persoas que coma nos crean nun mercado responsable, sostible, xusto e próximo. Por que consumir, pode ser un acto revolucionario.