Matar o pai – Luzes\nO 24 de marzo de 1976 foi o día máis atroz da historia da Arxentina. Para miles de persoas, o comezo dun fin que se eternizou 7 anos. O chamado polos perpetradores Proceso de Reorganización Nacional prometía combater a corrupción, a demagoxia, a subversión, situar á Arxentina no mundo occidental e cristián. Trouxo un xenocidio, a desaparición de 30.000 persoas, o exilio de milleiros de mulleres e homes comprometidos coa liberdade, o endebedamento absoluto do país e a dependencia máis indigna coas potencias estranxeiras, o empobrecemento das capas medias e populares, o retroceso da cultura e a educación, o desprezo pola vida.\n«Ellas y ellos me ayudaron.\nesos todos fueron en mí y te volvimos pañuelo».\n(Odio, ahora sos pañuelo blanco, texto de Lorna Milena escrito ao seu pai xenocida).\nEsta «empresa», de alcance estatal continental a través do Plan Cóndor, só puido ser levada adiante con moitas complicidades: unhas forzas armadas acostumadas a interromper as democracias, a oligarquía orgullosa dos seus privilexios de caste e a Igrexa Católica, que eliminou os propios disidentes: cregos populares coma o padre Mugica ou o bispo Angelelli.\nAo abrírense as fosas sépticas do horror, do innomeábel, os indiferentes entenderon que aquilo tamén ía con eles. Arxentina, coa forza dos movementos de dereitos humanos, as Nais e Avoas de Praza de Maio e moitos outros, comezou a loita por Memoria, Verdade e Xustiza –aínda non rematada–, que colocou esta sociedade á vangarda do mundo en «axustar contas» cun pasado execrábel.\nMarcha das Nais da Praza de Maio. Foto: Gustavo Molfino.\nOs xuízos aos xenocidas comezaron con Alfonsín, en 1985. Xulgáronse as xuntas militares nun proceso histórico da transcendencia do de Núremberg. Antes, en 1984, creárase a Comisión Nacional sobre a Desaparición de Persoas, integrada por notábeis como Sabato, Favaloro, o rabino Meyer ou o bispo De Nevares, cuxas conclusións serviron de apoio nos xuízos aos xenocidas e popularizaron a expresión universal «Nunca máis», que o rabino Meyer recolleu dos sobreviventes do gueto de Varsovia.\nAté hoxe foron xulgados e condenados por delitos de lesa humanidade –o 40% á pena máxima– uns 900 xenocidas, e segue a busca de responsábeis de asasinatos, torturas, violacións, apropiación de bebés, saqueos, voos da morte… máis de 4000 vítimas botadas vivas ao mar e horrores cuxa descrición non cabería nestas liñas.\nNo marco desas loitas, en 2017 nace Historias Desobedientes, o elo que faltaba dunha cadea sólida e atemporal. Conformada por máis de 50 membros en constante aumento, foron, ao inicio, cinco mulleres e un home buscándose coa desesperación de quen precisa atopar canto antes aos seus iguais.\nPraza dos panos contra o «2×1»\nLiliana Furió (Mendoza, 1963), documentalista, activista lesbofeminista, filla de Paulino Furió –xefe do G2, División de Intelixencia do Exército–, unha das fundadoras de Historias Desobedientes:\n«En 2016, no libro Fillos dos 70, leo o testemuño de Analía Kalinec e búscoa desesperadamente nas redes até que nos atopamos; viviamos en barrios pegados: eu en Almagro, ela en Flores. Aí empezamos a falar do tema, a transitalo xuntas e, ao ano de coñecérmonos, a impunidade que pretendía impoñer Macri coa infamia do «2×1», desencadeou unha entrevista a Mariana Dopazo nunha revista de moita tiraxe. Con Ani sempre pensamos que había máis fillos e fillas, máis xente coma nós. Eu dicíalle que non me quería ilusionar, que me levara 50 e pico anos atopala, que fixésemos o que puidésemos sen a expectativa de ver aparecer máis fillas e fillos, e xusto dáse isto».\nPraza de Maio. Foto: Gustavo Molfino.\nLiliana refírese ao fallo da Corte Suprema de Xustiza da Nación (2017), «2×1», que habilitaba os condenados por crimes de lesa humanidade a computaren dobre as detencións antes da sentenza firme, a partir dos 2 anos de prisión preventiva. A lei beneficiaba os peores xenocidas polo que, de contado, os organismos de DD. HH. coas Nais e Avoas á cabeza e a sociedade toda ante a posibilidade de que eses criminais reingresasen ao corpo social, organizan o que se coñece como a Praza dos Panos. Mariana Dopazo, mencionada por Furió, é filla de Miguel Etchecolatz, xenocida condenado, director de Investigacións da Policía Bonaerense. Ela mudou o apelido e negoulle a paternidade repudiando, dende o círculo máis íntimo dos represores, o terrorismo de Estado. «Non lle permito máis ser o meu pai». Elixiu ser exfilla, unha categoría política, unha forma de chamarse a si mesma.\nE eran máis\nDi Furió: «Nas redes empeza a escribir xente que nos dá a pauta que ten algo a ver coa nosa historia. Contactámola e, a nada da entrevista a Mariana, reunímonos na casa 6 persoas, o 25 de maio de 2017. O día do pai, a menos dun mes da primeira reunión fixemos a segunda nun centro cultural: eramos máis de 30. Así xorde Historias Desobedientes, fillas, fillos e familiares de xenocidas».\nA Analía que menciona Furió é Analía Kalinec. Nada en 1979, en plena ditadura, psicóloga e profesora, de sorriso e ollada vivaz. O seu pai, Eduardo Kalinec, o temíbel Dr. K, foi condenado a perpetua por crimes de lesa humanidade no que se coñece como Circuíto Atlético-Banco-Olimpo, no marco da causa 1º Corpo de Exército.\n«O meu pai é condenado en 2010. Eu teño a necesidade sintomática de expresarme e xustificar a miña condición de filla de xenocida. Non sei se o estou dicindo ben –di emocionada–, eu quería explicar que meu papá estaba preso mais eu non tiña nada que ver co que el fixera. A miña declaración toma estado público, sae nalgúns medios, e aí contacto con Liliana Furió, coa que compartimos a triste condición de sermos fillas de xenocidas. Ela búscame nas redes e comezamos un vínculo de afecto a partir do estado de desolación que compartiamos: os nosos pais condenados por crimes de lesa humanidade».\nA familia de Analía Kalinec.\nErika Lederer (Salta, 1976), avogada e mediadora prexudicial. Filla de Ricardo Lederer, parteiro, capitán do Exército Arxentino, segundo xefe da maternidade clandestina de Campo de Maio, sindicado no Nunca Máis coma «O Tolo» que quería depurar a raza. Aínda que xa non forme parte do colectivo, Erika foi das primeiras en alzar unha pancarta co escrito: «Fillas e fillos de xenocidas, por Memoria, Verdade e Xustiza: 30.000 motivos».\n«Chámome Erika, con k. Meu vello, ante a negativa a aceptalo, presentouse de uniforme e armado no xulgado. Gañou o meu nome a punta de fusil. Cando denunciei ao meu vello co ‘2×1’, sabía que ía ter consecuencias. Teño dous fillos que quedaron sen familia: sen curmáns, sen tíos, sen avoa. Para un neno é duro. Os aniversarios nos que non están, que pasa se mamá enferma… O pai está preso por violencia de xénero. Pasei a ser a traidora. E cando estiven moi mal ninguén veu verme».\nLaura Delgadillo o día da súa voda, acompañada do seu pai.\nLaura Delgadillo (A Prata, 1959), funcionaria, filla de Jorge Luis Delgadillo, comisario inspector da Policía Bonaerense. Laura ten unha filla e un entusiasmo desbordante na defensa das loitas. A súa tía, Ilda Delgadillo, irmá do pai, está desaparecida. «Eu fun das primeiras, na reunión onde prendeu o colectivo, máis aló de que houbo unha prehistoria de Historias Desobedientes: o encontro de Analía e Liliana».\nSorrí e irradia unha luminosidade que a afasta dos horrores: «O punto de inflexión foi a desaparición da miña tía. Secuestrárona na casa, levárona a rastro, esnaquizáronlle e roubáronlle todo… Ela vendera o coche, ía saír do país, sabía que irían buscala. Miña tía non era militante, era parteira, traballaba na Unidade Penal de mulleres da Prata. Matáronos, a ela e a súa parella César San Emeterio. Seino pola entrada no cemiterio. Había tantos restos nun só día, que confirmaba que fosen desaparecidos. Tiraran uns 300 corpos ao osario, ‘tivemos a sorte’ de atopar os deles. Miña tía asistira ao parto de xemelgos de María Rosa Tolosa. Abordárona as Avoas e contou o que vira.\nÁ esquerda, José Luis Delgadillo e á dereita a súa irmá desaparecida, Ilda, tía de Laura Delgadillo.\nDesaparecérona. O meu vello e a familia San Emeterio presentaron un hábeas corpus. ‘Renunciárono’ da Policía Bonaerense. ‘Con todo o que eu fixen’, lamentábase. Miña nai sufría, alcoholizábase. Entrou de noite nun cuartel. O colimba soldado de garda, cagado de medo, no canto de disparar deulle a voz de alto e un culatazo que lle partiu a clavícula. Estivo desaparecida unha noite. Ao día seguinte chamaron ao meu vello e foi buscala. Quixo devolverlle parte do horror que el xerara».\nPablo Verna (Bos Aires, 1973), avogado, pai de dous mozos e unha nena, de 23, 19 e 10 anos, fillo de Julio Alejandro Verna, médico militar do Hospital de Campo de Maio. Ten unha ollada clara e doce, é un melómano (a súa compañeira, Mariela Milstein, é música) e un apaixonado de Historias Desobedientes. No camiño, que el chama «sinuoso», denunciou o seu pai por delitos de lesa humanidade.\n«En 2013 confirmei a intervención do meu pai no xenocidio ocorrido na Arxentina. El participou no secuestro de militantes levados aos campos de concentración e nos voos da morte. Confirmoumo nunha charla que tivemos. Despois diso fixen a denuncia ao avogado querelante Pablo Llonto, defensor de vítimas do terrorismo de Estado, e á Secretaría de DD. HH. da nación. A Secretaría introduciu a denuncia na causa de instrución da Megacausa de Campo de Maio. Eu ideara un proxecto de lei para reformar os impedimentos do código procesual penal, que impide aos familiares declarar ou denunciar en casos de crimes de lesa humanidade. O proxecto levámolo adiante co colectivo, foi unha das nosas primeiras accións importantes. En 2019, o 2 de xullo, declarei no xuízo ‘Contraofensiva Montonera’ (nome que lle deu a propia organización). Nese xuízo, malia os impedimentos, o Tribunal admitiu a miña declaración porque o meu pai non estaba imputado. Un grande avance: non son o primeiro fillo/filla de xenocida que declara nun caso de lesa humanidade, mais si nun xuízo oral. No que conforma o dereito internacional en relación aos dereitos humanos, estas prohibicións acoutan as obrigas impostas aos Estados, nulifican, prohiben ou restrinxen fontes de proba. É unha das batallas que vimos dando».\nNena nunha marcha de Historias Desobedientes, familiares de xenocidas que condenan os crimes dos pais. Foto: Gustavo Molfino.\nObediencia debida, desobediencia de vida\nDi Furió: «Crecín padecendo o brutal machismo do meu pai. O tipo era un violento. Logrei, con esforzo, perdoarlle esa brutalidade e ese machismo extremo, o que non lle vou perdoar nunca é que participara dun xenocidio. Meu pai pegábanos moito, sobre todo a min, a maior de cinco irmáns, a única muller, a disidente. Nun momento farteime e fíxenlle fronte, díxenlle que a min non me ía pegar máis. Case me mata. Salvoume a miña nai, que xeralmente choraba polos recunchos, decatouse de que se non interviña a miña vida corría perigo».\nLiliana transmite temperanza, a idea de que malia os sendeiros abruptos fixo eleccións axeitadas: «Durante anos non puiden indagar. No 83, coa democracia, repudiei o horror que saía á luz. Festexei a democracia. Porén, pasei moitos anos sen ‘ver’ a participación do meu pai en delitos de lesa humanidade, contada por algunhas persoas, lida nalgúns medios. Cando o levaron a xuízo en 2008, un domingo que comiamos en familia, sentín, á fin, que se facía xustiza».\nDi Kalinec: «Meu pai traballaba moito, apenas o viamos, agás nas vacacións. Miña nai, a típica ama de casa, ocupouse sempre de nós, das compras, da limpeza, das cousas da escola… Nese contexto crecín. Unha infancia feliz, un pai afectuoso e presente ao que lle tiñamos un fondo respecto e moito medo a defraudalo. Eu tiña un vínculo moi afectuoso con el, a que máis o acompañaba das catro fillas.\nRematei a primaria, a secundaria, estudei maxisterio nun instituto relixioso. Logo ingresei a Psicoloxía na UBA e ‘saín ao ámbito público’. Coñecín o meu compañeiro, Luís, co que levo 20 anos. Estudei na universidade pública, deixei as clases en escolas privadas e pasei ás públicas. Concibín os espazos, o coñecemento, as lóxicas vinculares, de xeito diferente. Namoreime da universidade e da escola públicas, casei, fun nai do meu primeiro fillo. Gino, de 16 anos, tiña ano e medio cando o meu papá foi condenado. Até entón eu non o vinculara coa ditadura. Foi un impacto forte. O meu pai estaba preso e eu non entendía os motivos, o discurso familiar minimizaba os feitos: ‘unha confusión, mentiras, vinganzas, papá sairía axiña’… Pasaron os meses, os anos e meu pai non saía. Fíxenme máis permeábel respecto do que pasara na ditadura, tiña que ver coa Presidencia de Néstor Kirchner (2003), que empezou derrogando as leis de Obediencia debida e Punto final. Aí comezouse a xulgar os responsables dos crimes de lesa humanidade, entre eles o meu pai».\nNo goberno de Alfonsín,1987, decidiuse que os delitos cometidos polos subalternos na ditadura non eran puníbeis: cumprían ordes superiores. Menem (1990), indultou xenocidas, que logo foron xulgados de novo.\nPablo Verna declarando na megacausa do Campo de Maio. Foto: Gustavo Molfino.\nA Lederer, de nena, marcouna a soidade, a vergoña, a ausencia de voz, a violencia. «Vergoña até que meu vello se retirou, ía co seu traxe verde a todas partes. Era ridículo, os milicos estaban moi mal vistos. Na democracia eu era parte dunha minoría vergoñosa. Avergoñábame da súa violencia. Labazadas, desvalorizacións, humillacións. Non se podía pensar distinto e eu era a ‘zurdiña’, a tola.. O método de resolución dos conflitos era sempre a malleira».\nDelgadillo vive nun barrio autoxestionado, preto da Prata, construído por Procrear, un programa de Cristina (Fernández), ao que puideron acceder persoas coma ela, «que gaño bastante pouco». Lamenta que Macri e a pandemia prexudicaran a tanta xente. Di que organizan canastras para levarlles comida: «quen vive da venda ambulante non pode saír. A asistencia funciona, mais está todo danado e somos moitos». «Vin O silencio dos outros, conmovinme coa dor deses anciáns buscando os familiares nas cunetas. O meu avó galego veu moi novo, de polisón, buscando o pai, que formara outra familia. Contaba cousas terríbeis. Ao construírmos o barrio, eu tiven pánico de atopar fosas.\nFuncionaba moi preto O Pozo de Arana, un centro clandestino de detención». Malia a súa verbosidade, dubida en entrar nas historias difíciles: «De nena sentíame moi vulnerábel, logo rebeleime. Custábame relacionarme; os meus cinco irmáns e eu repartiámonos o amor da miña nai, a única que nolo daba. Non lembro que meu pai me abrazara nin bicara xamais. Soamente unha vez que fomos de vacacións ao mar e estabamos a xuntar caracois. Eu atopei unha pedra turquesa incríbel e deilla ao meu pai. Encantoulle, díxome: ‘grazas, filla, que linda!’. Foi a primeira e única vez que sentín que lle gustaba algo que eu fixera…».\nPablo pide que fagamos pública a ligazón: juiciocontraofensiva.blogspot.com. Di :«a realidade e as nosas historias, particularmente a miña, crúzanse coa dos querelantes desa causa, que recibiron de xeito amoroso o que lles puiden achegar, e iso é de gran valor para min. É importante que se coñezan as historias que se reconstrúen nese xuízo: non só o xenocidio, o valor da resistencia que houbo. Parte do obxectivo dos xenocidas foi –é– acalar as verdades históricas».\nEl indaga sobre o seu propio acceso á verdade que chamamos achar migas de pan: «Dende fins do 83 a sociedade soubo o que fixeran os militares. Non se falaba aínda de xenocidio. Eu preguntaba e obtiña respostas en si mesmas acusadoras. Como se aplicaba a picana eléctrica?, en que partes do corpo?, púñase música a alto volume para tapar os berros?, como sabía el esas cousas? Nunca acreditei nel, mais non podía tomar conciencia do horror. Confirmar a súa implicación liberoume. Unha gran decepción, claro. Preferiría un pai do que estar orgulloso. É o que me tocou, e elixo a verdade. Nun tempo dei por válidas as xustificacións. ‘Os subversivos adestrábanse no Líbano, volvían con armamento e documentación falsa…’. Levoume abondo entender que eses foron verdadeiros actos revolucionarios fronte a unha opresión que hoxe custa dimensionar. Unha heroica resistencia que –para quen o entenda doutro xeito, xamais xustificará o exterminio, as desaparicións, torturas, roubo de bebés–. ‘Había que facelo. Non había outra forma de paralo’, dicía meu pai. Hai pouco estiven a pensar que nunca haberá forma de parar a un pobo que loite pola súa liberdade».\nAs historias destes desobedientes revelan que aos milicos saíulles o tiro pola culata: o seu propio sangue rexéitaos, bótalles en cara o xenocidio, cuestiónaos.\nPablo Vera xunto a outras integrantes de Historias Desobedientes.\nFurió: «Tiña 14 causas. Desaparición forzada, desaparición de bebés, torturas… Non se privou de nada, di con tristeza. Víao pola miña nai, á que durante anos tiven coma vítima –nalgún punto éo–. Ela presenciou as alegacións nos xuízos e dixo que era todo mentira, que fora unha guerra. Interpeloume: por que me pasaba eu de bando? Foi unha discusión horríbel, chameille de todo. Non podía crer que a xulgada fose eu. O meu pai con arresto domiciliario, por temas de saúde, e a familia coma se nada. El faleceu en 2019, os xuízos seguen. As miñas fillas tiñan unha relación estreita coa avoa, que persistía na submisión ao discurso do avó. Meus irmáns apoian os xuízos, agás un xa falecido. Porén, mentres viviu, non puideron confrontalo. O patriarcado funciona. Por algo a maioría das desobedientes somos mulleres».\nDi Kalinec: «Decateime da gravidade da situación, entendín a lexitimidade dos reclamos dos organismos de dereitos humanos e das vítimas sobreviventes, mais custábame ver que meu pai participase diso. Cría en Memoria, Verdade e Xustiza, mais non podía incluír o meu pai entre os xenocidas. No discurso familiar ‘el non fixera nada do que arrepentirse’».\nAnalía e Eduardo Kalinec.\nO pai maltrataba tanto a Erika que fixo a proba no Banco de datos xenéticos para saber se fora apropiada. «Desexando unha familia que abrazase resultei ser filla deste tipo que non perdoo. Se a min, que dicía amarme, me maltrataba, que non faría cos que odiaba. Pegouse un tiro en 2012; íano deter pola aparición de Pablo Gaona Miranda, neto 106, a quen tiven a alegría de abrazar hai pouco. Non foi un abrazo de reconciliación, eu non perdoo nin esquezo. Foi un abrazo para dicir que estamos na mesma loita».\n«Apuntamos aos familiares directos para que repudien a conduta dos pais e que ese peso chegue aos xenocidas», di Delgadillo. «Que o ‘non matarás’ suba de rango. Honrarás ao teu pai e á túa nai, se non teñen condutas vergoñentas. Un irmán meu, forzado por meu pai, foi ás Malvinas. Non volveu ser o mesmo. A historia da Arxentina ocorreu no living da miña casa: un xenocida, unha desaparecida, un excombatente. A merda da ditadura toda xunta».\n«Un día, o meu vello trouxo unha chea de cousas: roupa, un reloxo de parede, unha caixiña de música, un cadro, un microscopio que logrei salvar e darllo a Chicha Mariani. Encerráronse e empezaron os berros. Miña nai prohibiunos tocar ‘o botín’ e queimou todo. O meu vello morreu no 99, enfermo e só, tras 10 anos prostrado. Dependeu dos que maltratara toda a vida».\nVerna: «O vínculo viña danado e crebou en 2013 cando me admitiu que secuestrou xente e anestesiou vítimas dos voos da morte nos que viaxaba. Contoulle a un parente que aplicara anestesias no asasinato de Alfredo Berliner, Susana Solimano, Julio Suárez e Diana Schatz. Distancieime dos familiares que non queren falar ou din que é un problema entre o meu pai mais eu: o problema é entre el e a humanidade. Non teño ren que falar con quen esconde o horror baixo da alfombra. Teño medo, iso si, a tocar fibras sensíbeis se falo con sobreviventes, con militantes dos 70, con familiares. Non me gusta o vós e o nós, eu estou coa xustiza, onde teño que estar».\nLederer: «Volvín de vacacións, de moza, e atopei a miña habitación esnaquizada. Rexistráraa, atopara un xornal de esquerdas. Matoume. Deume tantas patadas que até me deixou de doer. Funme para sempre. Ninguén me defendera nunca; ese día meu irmán parouno: ‘nunca máis a volvas tocar!’. Un pai malo, que incumpría –eu ía á misa coa avoa– os mandamentos. Era médico, e o xuramento hipocrático?, alguén que estuda para sandar, mata? Un pai que mata provoca unha fenda que non pode senón medrar. Púxolle unha pistola á miña nai na cabeza, eu non quería ir ao instituto, tiña medo de non atopala. Sentíame á intemperie».\nKalinec: «Non só somos fillas e fillos, hai netos, sobriños, irmáns de xenocidas coa inquietude de facer pública nosa voz colectiva». Tres anos despois, Historias Desobedientes ten personalidade xurídica e unha organización irmá: Historias Desobedientes Chile. Non é casual que un colectivo desta natureza xurda na Arxentina, que logrou revisar os crimes cometidos\nPara Furió, Historias Desobedientes é un antes e un despois na súa vida. «E na da miña esposa alemá, que indaga no rol do seu pai, médico do exército nazi na II Guerra Mundial. Julie, integra comigo o colectivo. Contactamos con descendentes de nazis que repudian os pais, xa hai un par connosco: Alexandra Senfft, neta –escritora e xornalista– e Barbara Brix, que xunto a Ulrich Gantz –fillos de membros das SS–, Jean-Michel Gaussot e Yvonne Cossu-Alba –descendentes de membros da resistencia enviados aos campos– fan Memoria a catro voces. Con Jordi Palou-Loverdos traballan sobre a Memoria española. Temos desobedientes do Brasil, do Uruguai e, axiña, do Paraguai. A filla dun falanxista achegouse ao colectivo, ilusionábanos moito, logo non se animou. Nun futuro ocorrerá. É o noso soño».\nOs xenocidas considéranse patriotas, di Verna. «Non defendían a patria: defendían a opresión, a desigualdade, o egoísmo. Para conseguilo exterminaron tanta xente! Que a un neno de 7 anos lle digas que uns tipos vanlle sacar o Nadal, que nos encantaba! Manipulando dende a infancia cara a posturas políticas noxentas. Ninguén nos quería roubar o Nadal, xa non son un neno, saquei as miñas conclusións. Ao coñecer a historia dos movementos revolucionarios, das resistencias, souben que aquela era unha loita nobre. Non pasamos páxina. Nin co derradeiro xenocida xulgado e condenado».\nA dor que xerou a ditadura é insoportábel e vitalicia. As respostas destes desobedientes redimensionan o concepto Memoria, Verdade e Xustiza, para que Nunca Máis a democracia, con todos os seus defectos, sexa arrasada pola bestialidade xenocida.\nTags: Argentina, ditadura, guerra, xenocidio


ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL: Un barco chamado Propaganda\nArtigo publicado nos xornais Atlántico, Galicia Hoxe, Galicia Confidencial e El Progreso\nDesde a aparición nos medios das primeiras novas relativas a saída desde Turquía, dunha flotilla autodenominada “humanitaria” fletada pola organización islamita turca Insani Yardim Vakfi e apoiada, por grupos desde a esquerda extrema a diversas ONG´s europeas e árabes, o tema cheirou certamente un tanto raro. Porque rara foi a resposta dada polos organizadores do convoi marítimo ás autoridades israelíes a oferta destas de descargar o material dos buques no porto israelí de Ashdod e unha vez revisada a mercadoría esta sería introducida na Franxa de Gaza polas vías habituais. Vías polas que non esquezamos entran diariamente máis dun cento de camións cargados con toneladas de todo tipo de material de axuda humanitaria.\nRara foi tamén a negativa dos organizadores da flotilla á oferta do pai do soldado israelí Gilad Shalit, secuestrado por Hamas desde hai 4 anos (sen recibir ningunha visita da Cruz Vermella durante estes anos) na que o pai de Shalit ofrecíase a mediar perante as autoridades israelíes para conseguir destas a autorización do desembarco da flotilla coa única condición, de que os organizadores se comprometeran a facer chegar ao seu fillo secuestrado por Hamas, unhas cartas e uns paquetes. A negativa da “flotilla humanitaria” é ademais de incomprensíbel, humanamente inxustificábel. E rara, moi rara.\nOu non. Porque se o que a organización islamita turca Insani Yardim Vakfi realmente pretendía era facer un espectacular despregue de propaganda, entón en boa lóxica era normal a negativa a aceptar tanto a mediación do pai como a oferta das autoridades israelíes de descargar o material.\nCalquera estado, calquera. Tería actuado en circunstancias semellantes dun xeito semellante ao que onte viuse obrigada a actuar a Mariña israelí. O máis lamentábel é que a irresponsabilidade e o fanatismo da organización islamita turca Insani Yardim Vakfi xogara coa vida tanto dos tripulantes como dos soldados israelíes que só cumprían como calquera forza e corpo de seguridade de calquera estado, coa súa obriga.


O domingo 16 de xullo dispútase en Xuvia o Campionato Galego de Piragüismo - VII Trofeo Cidade de Narón | Dame Un Toke\nInicio » O domingo 16 de xullo dispútase en Xuvia o Campionato Galego de Piragüismo - VII Trofeo Cidade de Narón\nUn total de 420 persoas procedentes de distintos clubes de piragüismo de Galicia inscribíronse neste evento deportivo. O edil de Deportes, Román Romero, e o presidente do Club Piragüismo Narón, Andrés Martínez, presentaron o campionato, que se desenvolverá nas categorías Benxamín e Alevín.\nOs participantes realizarán un circuíto con ciabogas duns 1.500 metros polas inmediacións do pantalán de Xuvia e da ponte que divide os termos municipais de Narón e Neda. As regatas, todas en K-1, comezarán ás 10.00 horas, coa saída da categoría Benxamín de homes e ás 10.20 partirá a de mulleres. Ás 10.40 sairá a Alevín B masculina e ás 11.00 a feminina e, por último, ás 11.20 a Alevín A masculina e ás 11.40 a Alevín A feminina, tal e como explicou Martínez.\nO acto de entrega de premios dará comezo ás 13.00 horas, entregándose medallas individuais aos tres primeiros clasificados en cada categoría e modalidade e trofeos por equipos aos tres primeiros clasificados.\nO concelleiro de Deportes de Narón destacou a traxectoria deportiva do Club de Piragüismo Narón, que conta na actualidade con máis de medio cento de licencias. Román Romero agradeceu o labor que desenvolve a entidade e tamén a súa implicación na coorganización deste campionato a nivel autonómico, que excepto o ano pasado sempre se convocou en Narón. O concelleiro animou á veciñanza de Narón e doutros concellos a acudir este domingo a ver esta proba, “na que poderemos ver a preto de medio milleiro de deportistas galegos disputando un importante campionato desta modalidade deportiva”.


Assembleia Nacionalista de Chantada: PP e PSOE OUTRA VEZ XUNTOS NA REDUCIÓN DO NÚMERO DE DEPUTADOS\nPP e PSOE OUTRA VEZ XUNTOS NA REDUCIÓN DO NÚMERO DE DEPUTADOS\nA súa proposta de reducir o número de deputados é profundamente antidemocrática e demagóxica, utilizando a coartada da falsa austeridade.\nEses mesmos partidos que propoñen reducir o número de deputados votaron no Parlamento galego contra unha iniciativa do BNG en favor da eliminación das Deputacións. Ou que decir do plus de altoscargos, que acaba de anunciar o goberno do PP que vai manter nos vindeiros orzamentos.\nEses mesmos partidos están en contra de reducir o gasto militar ou eliminar ministerios que solapan competencias autonómicas. E, por suposto, en contra de eliminar as axudas á Igrexa católica.\nA chave para a democratización do Parlamento non está, claro é,na redución do número dos deputados, senón na reforma da lei eleitoral, de maneira que esta sexa verdadeiramente proporcional e que teña a comunidade autónoma como circunscrición e non a provincia.\nEsa reforma sería a que convertería o Parlamento nunha Cámara fielmente representativa da vontade popular, o que está lonxe de acontecer agora. O bipartidismo non é unha maldición bíblica: é o produto de leis cuxa aplicación (ao sobrerrepresentar aos partidos hexemónicos) non permite reflectir acaidamente a vontade dos cidadáns.\nUnha fórmula de aforro para os que predican a austeridade é a desaparición de propaganda electoral subvencionada e máis presenza nos espazos informativos de todas as forzas políticas que concorren ás eleccións.\nPara a calidade da democracia non abonda con votar poder votar cada certo tempo, “é necesario promover novas formas de participación” na relación das institucións políticas cos cidadáns.\nPublicada por Antom Fente Parada à(s) 12:31\nEtiquetas: BNG Chantada, BNG nacional


coelleiro (feminino: coelleira) adxectivo1 [Can] dotado para a caza de coellos. Ten un bo can coelleiro. SINÓNIMO coenlleiro substantivo2 Persoa dedicada á cría ou venda de coellos. Para repoboar o monte contactaron cun coelleiro de Melide. SINÓNIMO coenlleiro substantivo feminino3 Tobo onde se crían os coellos bravos, no monte. Está prohibido que os cans vaian ao monte en tempo de veda porque entran nas coelleiras. SINÓNIMO coenlleira CONFRÓNTESE tobo4 Gaiola ou corte onde se crían os coellos domésticos. Unhas coelleiras fainas calquera carpinteiro. SINÓNIMO coenlleira\nSubstantivo feminino. Bufarda Máis


Ás veces iniciamos o novo ano motivados ao cambio, pero hai cousas que permanecen. Neste 2020 seguimos falando de conciliación. Hai uns días lin neste xornal un artigo moi interesante sobre o tema. Nel formulábanse preguntas que poden ser frecuentes e respondíase segundo o que a lei ditamina, axudando a resolver dúbidas.\nPero o problema máis grave é o que queda fóra da lei. Que pasa se unha nai, despois de selo, quere incorporarse ao mercado laboral e conciliar? (E digo nai porque na case totalidade dos casos son elas as que se fan cargo dos fillos). Optará a un posto de traballo cunhas condicións determinadas. Posiblemente non se adapte ao horario dos colexios, das actividades... Por moito que sexa a mellor candidata, non van modificar as esixencias para darllo a ela. Quizais se xa estivese traballando podería pedir redución de xornada, pero chegar de nova non se contempla na lei.\nPor poñer un caso, pois hai infinidade de situacións reais e comúns que quedan á marxe do regulamentado. É complicadísimo incorporarse ao mercado laboral tendo fillos pequenos. Estudar tamén. Como, cando, onde? A cachiños, entre levalos ao colexio, prepararlles a merenda, facer a comida e volvelos recoller? Con eles na casa armando lea nun cuarto?\nAgradezo as leis existentes, pero creo que a conciliación non comezará sequera a imaxinarse mentres non exista un funcionamento social xeneralizado no que os horarios dos centros educativos e das empresas sexan compatibles. Aí está o cerne da cuestión.


Concello de Lugo | A Concelleira de Educación presentou a Guía Educativa do vindeiro curso\nA Concelleira de Educación presentou a Guía Educativa do vindeiro curso\n# Luns, 27/08/2007\nEditáronse 600 exemplares que se enviarán ós distintos centros educativos, asociacións de pais e nais, asociacións socioculturais e bibliotecas da cidade.\nA Concelleira de Educación, María Dolores Vieiro, presentou a Guía Educativa do vindeiro curso escolar 2007-2008, da que se editaron 600 exemplares que se enviarán ós distintos centros educativos, ás asociacións de nais e pais, ás asociacións socioculturais e bibliotecas de Lugo.\nVieiro explicou que "esta guía se fai para que os cidadáns teñan conñecemento das actividades programadas e, ademáis, para cumplir coa condición de Lugo como parte da Asociación Internacional de Cidades Educadoras (AICE), da que forma parte dende o ano 2000".\nA Concelleira destacou a continuidade do programa Escola Aberta que contempla a apertura das escolas dende as 7:30 horas ata ás 18:00 horas. Vieiro anunciou que "no vindeiro curso dúas escolas, o CEIP Menendez Pelayo e o CEIP de Albeiros, contarán co seu propio comedor escolar".\nA guía presenta tamén actividades dirixidas ó público xeral como o Xadrez para todos, actividades para o profesorado e ós pais e nais.\nA oferta de actividades recollidas nesta guía inclúe aquelas ofertadas por outras Concellerías en materia educativa. A Concellería de Servizos Xerais aposta por unha alimentación saudable coas campañas de Almorzos saudables e Non só comas, aliméntate para previr a anorexia e a bulimia. Esta Concellería ademais, fai un esforzo por acercar as novas tecnoloxías á educación co Proxecto Abred, a un clic da escola, Familias Dixitais ou a Aula Multimedia do Castiñeiro.\nEn canto as propostas da Concellería de Medio Ambiente, céntranse na concienciación dos máis novos coa necesidade de conservación da naturaza. Así propón talleres sobre o desenvolvemento sostible ou contos didácticos dedicados á recollida de excrementos nas rúas.\nPara fomentar a actividade física e deportiva entre os máis pequenos a Concellería de Deportes organiza as escolas deportivas municipais, o programa Elixe a túa noite e as escolas deportivas de verán.\nPola súa banda, a Concellería de Muller e Servizos Sociais fai un especial esforzo nas actividades relativas á prevención das drogodependencias, e a Concellería de Xuventude efectuará radares xuvenís para coñecer as inquedanzas dos máis novos, e continuará co Censo de Grupos Musicais, o Arde Lucus e o Muralla, Rock e Motos entre outras actividades.\nA Concelleira de Educación destacou que nesta ocasión se inclúen por primeira vez actividades organizadas dende a Concellería de Economía e Emprego, como xogos para familiarizar ós alumnos con conceptos empresariais e promover entre eles a idea do emprendemento empresarial. Unha iniciativa recollida tamén no programa electoral do Grupo de Goberno.


Por A arte é azul - Tensy Gesteira | Bueu | 03/02/2016\nLembro un libro que lin unha tarde de inverno, cos pés na lareira e cunha cunca de té verde cunhas torradas untadas en manteiga. O escenario da lectura influía moito no contido do libro, que non era outro que A vida simple do francés Sylvain Tesson, un home que se cansou un día de convivir con tantas présas e cun mundo que camiña cada vez máis a pasos axigantados. Tras proverse de abundante vodka e de moitos libros, foise a unha isba (cabana) preto do lago Baikal, na taiga rusa. E é que o mundo tan tecnolóxico e apurado fai que perdamos a esencia do que debería ser a vida, tranquila e apracible que defendían ata hai ben pouco os nosos avós.\nOs minutos pasan máis rápidos nas cidades, non é mentira, e por iso hai lugares que se converten en eternos, aínda que esta forma de vida que defende a lentitude estea condenada a desaparecer. As illas Ons, pertencentes ao Concello de Bueu, son precisamente ese exemplo de vida lenta, dunha vida dura, desa cultura do esforzo que trae o seu merecido agasallo tras a captura dos produtos do mar e do agro que garanten a subsistencia.\nNa actualidade, do cento de veciños e veciñas que vivían na illa durante todo o ano, quedan só catro persoas, que continúan defendendo unha forma de vida que vén de antigo e que quizais morrerá con eles. Desta supervivencia e da forma de ser peculiar dos habitantes da illa fala precisamente o documental de Nico Martínez Millán titulado Fóra do continente. Este cangués capturou fronte ás cámaras as declaracións e o día a día destas persoas que pasan todo o ano, incluído o inverno, na illa. Cunha duración de 22 minutos, a esencia dos colonos móstrase en todo o seu esplendor, xa que a cinta conta cos mellores actores e actrices e coa súa espontaneidade.\nNo medio das súas declaracións, unha paisaxe única, que nos leva a ver ese mar embravecido e os días e noites nos que estas persoas acoden a pescar e a buscar a súa subsistencia na máis directa natureza.\nEste modo de vida interesou tamén a Staffan Mörling, un antropólogo sueco que desembarcou na illa cando era novo para facer un traballo sobre as dornas (embarcacións típicas tradicionais) e que se namorou da forma de ser da illa e de Josefa, a que foi logo a súa muller. A esta forma de vida e á súa dona rende precisamente homenaxe na súa última novela, publicada por Edicións do Cumio, Namoreime en Ons. Esta obra expresa tenrura, expresa amor pola tradición, pola unión dos veciños e veciñas da illa, por unha maneira de vivir lenta e sen apuros, polo traballo e polas festas, e por unha loita común: a da propiedade das súas casas.\nA historia das Ons, os eternos colonos\nTal e como conta a xornalista Marta Lemos no seu libro A bordo das Ons, estas illas pertenceron desde o século XIX a propietarios individuais que quixeron explotar os seus potenciais e a súa pesca, e que influíron notablemente nos dereitos dos colonos, nome co que son coñecidos os habitantes da illa. Precisamente, o primeiro propietario das Ons foi Manuel Riobó Guimaráns, un médico que exerceu a súa actividade durante dez anos na colonia de Filipinas ata o desastre de 1898, cando España a perdeu. De familia pobre, este home logrou facerse cunha grande riqueza, e tamén foi concelleiro municipal entre 1902 e 1905. Manuel mercará as Ons ao marqués de Valadares, quen as herdara da súa avoa, Joaquina Montenegro. Daquela as Ons estaban xestionadas por un arrendatario de nome Marcial Bernadal, co que se vai aliar o médico para explotar os recursos das Ons. Esta compra supuxo que os donos das Ons tivesen a exclusividade sobre os recursos pesqueiros e sobre o transporte marítimo desde o arquipélago, que explotaron mediante a creación da sociedade mercantil Isla de Ons S.L.\nO tempo vai pasando e a xestión das illas dá en problemas entre os dous socios, polo que ao final Manuel quédase coas dúas partes. En 1930, o médico, xa canso e con 70 anos, cederalle a xestión das Ons ao seu único descendente Didio Riobó, o cal vai ter cada vez máis problemas cos colonos que reclaman os seus dereitos como propietarios das vivendas que habitan. A Didio non lle pagan as rendas, e tamén está aí a Guerra Civil. O comerciante morre aforcado en estrañas circunstancias, deixando un escrito onde manifestaba a súa decisión de deixar as illas aos colonos. A partir de aí, creouse un debate alimentado polas diferentes teses sobre a morte de Didio. A súa muller, María Antonozzi, de orixe italiana e a desgusto nas illas, decide vendelas ao Estado no 1942, baixo a conformidade de que se ían destinar á defensa do Estado.\nO Estado español faise entón co dominio das illas, aínda que finalmente non construíu ningunha base militar nelas, o que alimenta as posibilidades dos herdeiros de Riobó, encabezados por Dolores Riobó Nigorra, para recuperar a propiedade das Ons. Esta neta de Manuel Riobó apoiábase na tese de que as illas non foran usadas para o que se expropiaran, polo que os herdeiros lexítimos terían a posibilidade de recuperalas. Será nestes anos cando choquen as demandas de Dolores e dos herdeiros de Riobó coas dos antigos colonos. As Ons xa pertencían á Xunta de Galicia desde o ano 1984.\nA historia das Ons é pois unha continua loita pola propiedade. Desde o ano 2001, todos aqueles veciños que poidan acreditar o seu vínculo coas illas poderán utilizar durante 99 anos as vivendas, en réxime de concesión, renovable por acordo entre as partes, e do que se exclúen a venda ou calquera tipo de transmisión entre vivos. Desde os 400 habitantes que Ons tiña nos primeiros anos, hoxe só resisten uns poucos.\nA historia das Ons continúa, e o seu modo de vida quizais se recupere no futuro. Como dicía unha das mulleres no documental de Nico Martínez, volverase máis tarde que cedo á economía do mar.


HAMMER OF THOR en Playa Blanca mercar a partir de 39€\nGotas Hammer of Thor para potencia para mercar en Playa Blanca\nA compra Hammer of Thor en Playa Blanca, esixe:\nOnde mercar en Playa Blanca Hammer of Thor\nIndicar no formulario de solicitude a súa información de contacto para mercar o mellor estímulo da potencia masculina. Hammer of Thor en Playa Blanca no baixou de prezo. Espera para a chamada consultor da súa orde gotas Hammer of Thoro Director porémonos en contacto con vostede en breve. Pagar para o fin só despois de recibir o paquete en Playa Blanca.\nUnha en Playa Blanca notar que Hammer of Thor non só fortalece a virilidade, pero tamén positivamente afecta a todo o corpo. Vai ser máis forte a saúde, o humor vai subir e vai facer en novos proxectos. E é todo grazas a absolutamente ningunha nocivos ferramenta Hammer of Thora orde que está dispoñible a un prezo baixo a través de Internet.\nOnde mercar gotas Hammer of Thor en Playa Blanca\nPode encargar Hammer of Thor desconto en Playa Blanca (España), introduza o Seu número de teléfono e nome usando o formulario de solicitude e un representante da empresa vai chamalo en un curto espazo de tempo e vai dicir-lle sobre o tempo de entrega e vai responder a todas as súas preguntas. Pagamento paquetes para pagar na entrega ao correo ou na oficina de correos. Exactamente o custo de transporte Hammer of Thor correo ao seu enderezo pode ser diferente de outras cidades en España, descubrir o prezo de un consultor despois da creación da orde gotas Hammer of Thor para potencia no sitio web oficial.\nOrde en Playa Blanca Hammer of Thor


En loita contra a sobrecarga de traballo en Citroën - CIG: Confederación Intersindical Galega\n06 Maio 2021 08:54\nEn loita contra a sobrecarga de traballo en Citroën\nSindicatos e dirección aceptaron a proposta de mediación para solucionar a problemática da cadea de montaxe\nVigo - 05 Xun 2019\nO persoal de Citroën en Vigo decidiu rebelarse a comezos de maio contra a sobrecarga de traballo na cadea de montaxe, sobre todo na liña 2, unha problemática con consecuencias físicas e mentais para os traballadores/as, cun aumento do absentismo e das doenzas laborais. Os secretarios das seccións sindicais da CIG, CCOO e UGT iniciaron as mobilizacións cun peche na empresa para reclamar medidas que rematasen cunha situación que viñan denunciando dende hai tempo.\nParalelamente, chamaron a participar nas concentracións diarias ao inicio e ao remate de cada unha das tres quendas. Mais a falta de resposta da dirección obrigou a adoptar medidas máis contundentes, optando por abandonar o peche e convocando unha xornada de paros de dúas horas por quenda que tivo un seguimento maioritario e que paralizou a cadea de montaxe.\nUnha semana despois ampliáronse a catro horas, cun amplísimo seguimento e paralizando de novo a produción. Ademais, centos de traballadores/as percorreron os arredores de Citroën ao berro de “montaxe solución”.\nEn xullo as partes avaliarán o impacto das medidas nas liñas de montaxe\nAnte o éxito das dúas folgas parciais, a dirección move ficha e convoca as centrais a unha negociación que ao principio non avanzou pola negativa da empresa a adoptar as medidas necesarias para rematar co exceso de traballo.\nMais tras longas conversas coa mediación do AGA as partes déronlle o visto bo á proposta da autoridade laboral na que se contempla a creación de catro postos no sistema 2, ademais de implementar dous reforzos temporais da actividade en cada quenda até que se apliquen as medidas pactadas para aliviar a sobrecarga de traballo. Tamén se recuperará un posto novo de traballo na liña en cada quenda e se internalizarán temporalmente as actividades auxiliares de montaxe.\nA proposta de mediación establece que no prazo dun mes se analizará o impacto destas medidas, mentres que unha comisión creada ao efecto fará un seguimento semanal da súa implantación. No mes de xullo as partes volverán a manter un encontro no Consello Galego de Relacións Laborais para comprobar se a aplicación das medidas permitiu solucionar a problemática da cadea de montaxe, xa que do contrario optarán por retomar o conflito.\nA CIG non asinará o ERTE de Citroën porque non inclúe medidas que compensen a baixada salarial


Querella argentina contra los crímenes del franquismo | Entrar na boca do inferno: novos casos galegos súmanse á “querela arxentina” - El Salto - Galiza\nCo gallo do 75º aniversario da liberación de Auschwitz novos denunciantes súmanse á querela arxentina —iniciada no ano 2010 pola xuíza arxentina Maria Servini para perseguir os crimes do Franquismo— en actos organizados na Coruña e Vigo da man da Asociación pola Recuperación da Memoria Histórica.\nPresentación na querela arxentina dos casos de galegos deportados en campos de exterminio nazis na Casa-Museo Casares Quiroga (A Coruña). Foto: José Antonio Otero Rodríguez\nA voz de Encarna Díaz, Encarnita, é doce. Atópase diante dunha mesa na biblioteca da Casa–Museo Casares Quiroga, na Coruña. Está acompañada por descendentes, coma ela, de galegos que atoparon no seu camiño os campos de Buchenwald, Mathausen ou Gusen. Rodeámola xornalistas, fotógrafos, curiosos, un público diverso, familiares das vítimas do terror mozos e tamén entrados en anos. A convocatoria é o 75 aniversario da fin do Holocausto e a presentación na querela arxentina dos casos de galegos deportados en campos de exterminio nazis. Encarna fala sentada, sen micro, e pregunta ao ar: “Tanto sufrimento, para que?”.\nNós, o público, quedamos calados. O seu tío, Aurelio Díaz, morreu aos meses de chegar a Gusen, preto da cidade austríaca de Linz e á súa vez irmán no infortunio de Mathausen, un dos campos de exterminio máis grandes da Europa Occidental. Aurelio estudaba oposicións a garda de asalto, ao igual que Rafael Pardo. Rafael era dunha de familia de ferroviarios, a súa neta, Isabel, conta que a irmá de Rafael nunca puido soportar ver película algunha ambientada na Segunda Guerra Mundial. A neta fala dunha avoa con medo, que un bo día sacou a imaxe do seu irmán e contou unha historia.\nA ditadura de Franco negoulles a 193 galegos a nacionalidade e a volta a casa. Seis deses homes son parte dos 20 nomes que se introduciron este luns na querela arxentina que persegue penar os crimes do Franquismo. Apátridas, sós, presos e confinados no exterminio das fábricas de morte espalladas por toda Europa. Números, cifras, códigos de barras na pel. Cavaron con fame trincheiras en Francia, atraparon nazis e foron atrapados, beberon da terra e durmiron en covas tamén aquí, en Galicia, aprendendo os sinais dos panos vermellos e brancos para recoller ou non a comida prometida por algún veciño. Lexións de homes con medo e “moita dignidade, mirando sempre aos ollos”, di Encarna. Manuel Rodríguez Louro, conta o escritor Francisco Fernández Naval, foi un dos homes cuxa pegada pérdese varias veces no reconstruír da crónica. Sabemos que durmía improvisado a madeira dunha dorna como leito nos meses de maqui. Sabemos que puido estar, como moitos outros, nas areas de Dunquerque en repregamento, agardando unha evacuación sempre incompleta e tardía. Sabémolo por unha frase que rescata Naval: “máis avións por enriba da cabeza que gaivotas no ceo dun temporal”. Quédanos dun home a súa impresión do ceo estrelado de máquinas de matar. Alí, o home na deshumanidade. Centos de españois morreron en Europa baixo terra ou baixo as botas dos campos de exterminio planificado que darían en 1960 o pretexto á filósofa Hannah Arendt para —diante dun dos inventores e executores da Solución Final, un señor baixo e miúdo de voz chamado Eichmann— preguntarse nunha aséptica sala de xuízos en Xerusalén, ao igual que Encarna: Para que tanto sufrimento, de onde ven a orixe do mal?\nA ditadura de Franco negoulles a 193 galegos a nacionalidade e a volta a casa. Seis deses homes son parte dos 20 nomes que se introduciron este luns na querela arxentina que persegue penar os crimes do Franquismo.\nA orixe dese mal ben a tería esculpido Martín Ferreiro, canteiro de profesión que atopou a morte na “canteira da boca do inferno” de Gusen. Del di o seu neto José Luís que pelou unha laranxa delicadamente, tratando a froita e a pel como trataría a pedra que ía traballar, e descubriu o xeito de construír unha cúpula con éxito. Concelleiro da Coruña no 31 e no 35, neste ano con Suárez Ferrín, foi socio da Liga dos Dereitos do Home e membro do Casino Republicano coruñés. Martín cruzou a fronteira con Portugal disfrazado de camisa azul e o destino chamouno para loitar en Catalunya e unirse ao coro de iguais suando na defensa da Liña Maginot francesa. Dende Francia carteábase coa familia facéndose pasar por unha antiga mestra dos seus fillos e así evitar delatar á familia.Sobreviviu 11 meses antes de morrer en Mathausen nos brazos dun compañeiro, Francisco Pena, carretador en Mathausen con cargas de homes que dobraban o seu peso, en dirección única ao crematorio.\nFáise a mesma pregunta —“tanto sufrimento, para que?”— Julia Longueira, neta de José Seijas. Seijas foi un perito mercantil que tamén facía oposicións a garda de asalto. Coa guerra, marchou a Francia a seguir cavando as trincheiras que outros compatriotas cavaban en España defendendo a República. Se trazaramos un fío imaxinario de todas as vivencias este pasaría por dornas, por barcos mercantís ingleses ao rescate em sobretodo, polo teimudo do destino, o impulso do devir que describía o psiquiátra e interno en campo de concentración Víktor E. Frankl en O home na procura de destino: aquel que mantén acesa a chama vital.\nÁngel leva na boca a chama do seu tío, Adolfo Bregua, que tentou escapar nun barco saíndo do Campo da Rata, ao carón da Torre de Hércules, unha vez sen éxito e outra con el. En Mathausen, despois de ser capturado en Francia, salvouse por xogar ben ao fútbol e estar enviado ao traballo nas cociñas. Un dos supervivintes, rematou erguendo casas como albanel en Brasil. De mar —hai moito mar nesta historia colectiva— sabía Coruña, alcume de Antonio Suárez Blanco liberado o 5 de maio de 1945 do campo de Gusen e, unha vez de volta en terra española, condenado a seis anos de cárcere que lle foron indultados dous anos despois. Morreu en Malpica no 1979, a súa familia conta como puido salvarse varias veces da morte cambiando de fila no campo de concentración. Filas de homes, filas de números, voces corais rescatadas por un cable familiar, como o da irmá da moza de José Alvedro Villaverde, enviado a Francia cos aforros das súas tías. Só quedou del unha carta de defunción, morreu deportado en Mathausen en 1943.\nA convocatoria é o 75 aniversario da fin do Holocausto e a presentación na querela arxentina dos casos de galegos deportados en campos de exterminio nazis.\nNas voces das familias hai escuridades imposibles e dor sen escoita activa. Sinala Carmen García Rodeja, historiadora da Asociación Pola Recuperación da Memoria Histórica, a situación de silencio que houbo no relativo á colaboración entre as autoridades franquistas e nazis no envío dos españois aos campos de concentración: “Fixemos unha investigación forte. O que demostramos é a comnivencia entre os dous rexímenes totalitarios. En España eran sabedores do que estaba pasando, o réxime franquista non os salvou, sendo amigos do goberno alemán.\nInterpelouse ao goberno español e o goberno español non fixo nada”. Dende a ARMH apuntan tamén á importancia da atención ás vítimas: “Os familiares precisan menos fotos con políticos e máis atención persoal ás familias”. Encarna, finalizado o acto, érguese e entre o xentío saúdase co escritor Manuel Rivas, presente no público. Vólvense ver despois de moitos anos na mesma Casa-Museo onde confesou ser admiradora de Os libros arden mal, que leu xa 3 veces: “É a historia colectiva de todas estas historias”. Non deixa de sorrir, leva unha foto impresa do seu pai na man.\nArchivado en: Holocausto ‧ Ley de Amnistía ‧ Ley de Memoria Histórica ‧ O Salto Galiza ‧ Memoria histórica ‧ Querella argentina contra los crímenes del franquismo\nOroimenaren Oi(h)artzuna. Oiartzun: Ecos de memoria\nEl proceso de documentación de la memoria, sobre todo la memoria viva, nos ha enseñado e introducido en el mundo de las diferentes facetas de nuestra historia. En el valle de Oiartzun dentro de sus montañas el mismo eco susrra el valor del largo trabajo de memoria realizado hasta ahora. No obstante, todavía reclama conocer la verdad, hacer justicia y buscar el reconocimiento de las mil memorias nunca relatadas y que nunca serán sacadas a la luz por el poder del tiempo.\nY de nuevo llegó el 20N\nOtra vez hemos celebrado la muerte de un dictador y homenajeado la vida truncada de un luchador en la misma fecha pero con casi 40 años de diferencia.


Asociación Cultural Arela: 05/2006\nAsociación Cultural Arela\nunha asociación que quere axitar a vida cultural e lúdica do Porriño... arelacultura[arroba]yahoo.es\nAlá foi a terceira edición do Festival de Cans. Xoves, venres e sábado, con moita animación, cine, diversión e loucura, todo mesturado no torreiro de Cans e espallado polos camiños, cubertos e bares da parroquia.O xoves estreamos a primeira peli longa de Judas Diz, e o Círculo Recreativo encheuse de xente que quería vivir unha auténtica noite de premiére.O venres á noite despegamos en Cans co terreiro cheo. O documental AgroGlamour repasou a segunda edición e serviu unha vez máis para que os veciños e veciñas se visen retratados e orgullosos. Tamén nós os de Arela, e creo que en xeral o público que alí estaba. Logo dun par de adiantos audiovisuais e a entrega do premio de honra a Mabel Rivera chegou o concerto de Andy Chango, que se foi metendo pouco a pouco á xente no peto, ou máis ben diría no trombón de Norman.O sábado foi apoteósico. Nunca tal se vira en Cans. Dende o principio, co desfile de famosos en chimpibús, ata o final, co último tema de Josele, centos de persoas gozaron a tope co festival. Vimos a Emma Suárez paseando en chimpín co seu bebé. A Víctor Fábregas, o pequeno dos Tonechos, sacando a bailar a Alicia no seu balcón, alentada polos aplausos de todos os presentes. Vimos as billas do bar correr seguido ata baleirar 45 barrís de cervexa. As teles facendo reportaxes aquí e alá, os fotógrafos retratando cada detalle, con especial querencia para os chimpíns e as súas circunstancias. Vimos aos Festicultores sacando a bailar a mil persoas ao ritmo da cabra macabra, aos malabaristas facendo voar as mazas de chimpín a chimpín. Vimos a actores, actrices, directores, xornalistas, vimos á conselleira de Cultura, vimos nenos xogando ao brilé coas súas camisetas cheas de autógrafos. Vimos camisetas laranxas, chimpibuses floridos, lámparas feitas con vasos vermellos, alfombras extendidas polos camiños.E vimos moitas curtas: 28 en total. Mario Iglesias volveu subir recoller o premio á mellor curta de ficción, nesta ocasión por "Nais". Diego Méndez logrou o da mellor curta de animación por "Os 2 lados da valla". O público decantouse por "Quérote mal" en ficción e "O señor dos mosquis" en animación. O de mellor actor levouno Ricardo de Barreiro polo seu papel en "Bos días" e o de mellor actriz compartírono Isabel Rey e Isabel Naveira por "Nais" e "Quérote mal".Parece que a xente que acudiu o pasou moi ben. Non sei cantos pasarían polo festival. O sábado, seguramente máis de 1.000, os tres días, calculamos que máis de 2.000 persoas. Para nós foi un traballo duro, máis duro que ningún outro ano, seguro! Pero satisfactorio, claro. O sábado, arredor de 80 persoas estaban alí traballando para que todo saíse ben. Pero neste lugar apetéceme dar un pequeno e discreto aplauso ás persoas que acumularon o traballo nos meses anteriores, e sobre todo nas últimas semanas frenéticas: Corinne, David C., David R., Fani, Fátima, Iago, Isaac, Keka, María L., María P., Maxi, Moi, Pablo, Pato, Rober, Santi, Sesi, Yoli... Hai moitos máis, e nalgúns casos pode que traballaran tanto ou máis que os que aquí figuran, pero vala esta lista como testemuño das reunións dos últimos meses no noso local.O ano que vén, máis. Ídevos preparando!\n# anotado por Arela @ 23:10 0 comentarios\nOs cubertos limpos, os buracos tapados\nXa están (case) listos. Os cubertos/cobertizos/jalpóns/baixos/placas están case a punto para acoller o Festival de Cans.Hoxe aproveitamos a mañá festiva para darlles un repasiño e quedaron preparados: buracos tapados (escuridade total!) e cachibaches arrumbados. Claro que os donos/as xa fixeran moito traballo previo, e así quedaron de brillantes. Non hai máis que ver a foto que tedes aí arriba do jalpón friki. A pena é que nos quedaron algúns buraquiños polos que entra algo de luz, pero de aquí a unha semana témolo solucionado.Así que só falta colocar os bancos, pantallas e proxector e xa temos as salas de cine listas. Este venres vendemos as entradas: ás 21 horas no Fortes e no Liceum. E para a fin de semana que vén, a pasalo ben.\n# anotado por Arela @ 17:12 0 comentarios\nOs espantallos tamén queren vir a Cans\nVaia! Levamos máis de un mes sen escribir unha palabra aquí, xusto no momento de maior actividade desta asociación. Será por iso entón... Festival de Cans por aquí, Festival de Cans por alá e tiñamos medio esquecida este blog.Así que hoxe volvemos para dicir o evidente: o Festival de Cans, puro orgullo palleiro, xa está aí. As curtas están seleccionadas, os cubertos "case" libres de estrume, herba e demais complementos, as actuacións contratadas, o programa confirmado, os chimpibuses pasaron a ITV e xa reclutamos unha tropa suficiente para levar o tinglado.Sobre o que se pode ver e facer en Cans, a información está na web www.festivaldecans.com. Polo demais, só dicir que o venres 19 ás 21:00 horas poranse á venda as entradas do festival. Recalcamos o da hora, porque o ano pasado tardaron 10 minutos escasos en agotarse, así que se estás interesado en ver as curtas a concurso, é MOI IMPORTANTE que te apures para conseguir as entradas. Vendemos ata 3 por persoa, ao prezo de 5 euros a peza. Os puntos de venda serán, outra vez, o Bar Liceum e o Bar Fortes.E se queredes lucir Festival de Cans polo mundo adiante, xa están á venda as camisetas e as chapas. As camisetas están de moda entre os espantallos da comarca, así que é mellor que corras se non queres quedarte sen elas. Temos tallas de muller, home, cativo/a, e (por suposto) espantallo. Vendémolas no Liceum, no Bar Fortes e no Bar Moncho (ambos de Cans), e no propio festival. Pronto vos amosaremos aquí os deseños das chapas, chulirrrrmos tamén.Un abrazo, vémonos en Cans.\n# anotado por Arela @ 18:13 4 comentarios\nNombre: Arela Lugar: O Porriño, Galicia Arela é unha asociación creada en 2003 no Porriño coa intención de darlle un pulo á actividade cultural da vila e de paso aportar algunha cousa pequena á cultura galega dende unha perspectiva lúdica. Somos responsables do internacionalmente famoso Festival de Cans e doutras iniciativas máis modestas, como a Faroolimpiada e o festival de danzas na rúa Danzarela. Seguimos argallando cousas...\n100% AlgodÃ³n: Concurso de Camisetas\nCentro Cultural do PorriÃ±o


As termas romanas - Recreación de la historia\nHistoriaMundo RomanoRecuncho da historia\nA cultura romana rendía culto ao corpo, e xa que logo, á hixiene do mesmo. As termas ou baños públicos convertéronse en lugares de reunión de persoas de todas as clases, e o seu uso era promovido polas autoridades, que en ocasións cubriron os seus gastos facendo o acceso a elas de xeito gratuito para a poboación. Aínda que homes e mulleres compartían en ocasións os mesmos espazos, as horas de baño eran diferentes para uns e outros: as mulleres acudían pola mañá mentres os homes facíano á tardiña. Nas antigas vilas romanas os baños chamábanse balmes ou balneum e si eran públicos thermae ou therma.\nAs termas eran baños públicos con estancias reservadas para actividades ximnásticas e lúdicas. Tamén eran lugares de reunión e a eles acudía a xente que non podía permitirse ter un na súa casa, como os plebeios ou os escravos. Ás veces os emperadores ou os patricios concedían baños gratis para o resto da poboación. Podían considerarse como complexos sanitarios, lúdicos e deportivos que representaban unha das máis sorprendentes e admirables construcións da civilización romana.\nA finais do século V aC. as antigas estancias de baño asociadas aos ximnasios gregos perfeccionáronse e creceron en complexidade, converténdose en estancias independentes destinadas só ao baño. Estas estancias ofrecían baños de vapor e piscinas frías, temperadas e quentes.\nEn Roma, seguindo o exemplo grego, construíronse estancias similares que pronto foron do gusto da cidadanía. Xa non só realizábanse os actos de limpeza e relaxación, así como aqueles medicinais cando as augas tiñan propiedades curativas, senón que se engadía un coidado do corpo que incluía prácticas deportivas e un ritual de masaxes con diferentes sustancias como esencias e aceites especiais.\nO nome de termas aplícase por primeira vez a uns baño construídos por Agripina no ano 25 dC. Nerón construíu unhas termas no campo de Marte: Termas de Nerón, as cales atópanse, hoxe en día, case desaparecidas.\nO uso das termas xeneralizouse no mundo romano a partir do século I aC, cando se descubriu un sistema que permitía quentar e distribuír o aire quente. O seu uso difundiuse polo Imperio romano a toda Europa.\nRápidamente empezou unha competición entre os emperadores para ofrecer aos seus cidadáns unhas termas cada vez máis grandes. Así, os 3.000 metros cadrados das termas de Nerón quedaron rápidamente superados polos 110.000 metros cadrados de Trajano e estes, á súa vez, fórono polos 140.000 de Caracalla. O récord márcano os 150.000 metros cadrados das termas de Diocleciano, que eran visitados pola 3.000 bañistas ao día.\nCara ás cinco da tarde os romanos, sen importar a clase ou o estatus abandonaban aquilo que lles estivese ocupando e dirixíanse ás termas. Homes e mulleres por igual, utilizaban as distintas opcións de lecer que ofrecían as termas. Uns se exercitaban na palestra, outros nos xogos de pelota, os menos activos dedicábanse a gozar da masaxe ou dunha dolorosa depilación. Tamén se podía gozar da conversación cos amigos ou gozar da lectura nalgunhas salas especiais para tal actividade. Os máis atrevidos elixían provocar algún encontro erótico.\nAínda que a asistencia aos baños estaba ao alcance de todos hai que sinalar que, unha vez no interior, só os privilexiados podían gozar de determinados servizos (masaxes, ungüentos de perfumes e aceites, etc.), ben porque só eles podíanos permitir ou porque era necesario dispoñer de escravos para o seu goce.\nAlgúns emperadores intentaron (sen moito éxito, por certo) impoñer horarios diferentes para homes e mulleres xa que se lles acusaba a estas últimas de ser unha constante provocación erótica. Só co triunfo do cristianismo (sobre o ano 320) conseguiuse a prohibición definitiva ás mulleres de gozar do baño nas termas.\nEn xeral, as termas rodeábanse de xardíns e outros edificios con servizos para os visitantes como ximnasios, bibliotecas ou outros lugares de reunión, “laconium”, todo isto co propósito de proporcionar aos clientes un ambiente agradable. Estas termas dispoñían de gran cantidade de persoal para o seu funcionamento, sobre todo tendo en conta a necesidade de grandes cantidades de auga quente e para atender aos clientes.\nAs actividades posteriores, eran moi numerosas, tanto dentro como fóra das termas a cuxo ao redor podiase atopar todo tipo de personaxes que vendían ao mellor postor os seus produtos e habilidades: desde vendedores de perfumes, salchichas ou doces quen alugaban toallas ou sandalias, pasando por moitos adiviñadores, astrólogos, filósofos ou comediantes. Un mundo en miniatura onde Roma reflectía a imaxe ideal do esplendor e o luxo.\nOutro uso moi habitual e que adoita aparecer en todo lugar onde acudían as entidades da cidade (do mesmo xeito que o teatro por exemplo), nas termas tamén se adoitaba acudir para “socializarse”. Os homes charlaban sobre política, sobre os seus plans de futuro e de como vían o panorama de Roma. Pola súa banda as mulleres falaban dos chismes e rumores dos entresixos patricios do palatino. Era en moitas ocasións un centro de reunións informais, perfecto polo seu relaxante aire vaporado e as quentes augas termais.\nRecomendación: As cruzadas. Guerras en nome de Deus\nA propiedade das termas romanas correspondía ao Estado e este a alugaba a alguén quen cobraba unha entrada por acceder a elas. En ocasións, este diñeiro non se pagaba; isto sucedía cando alguén moitísimo diñeiro pagaba ao alugado todo o diñeiro das entradas correspondente a un longo periodo de tempo e, por iso, os baños podían ser gratuitos. Así tamén se gañaban o favor de todos.\nAs estancias termais eran, dentro da diversidade, similares en todo o Imperio. Normalmente constaban das seguintes estancias:\nEstructura interior Terma\nPalestra: patio central ao que se abrían todas as demais estancias e podíase practicar exercicios físicos.\nTabernae: tendas encostadas as salas de baños onde se vendían bebidas e comida, que os vendedores pregoaban a grandes voces entre os bañistas.\nCaldarium: baño de auga quente, o alveus. Era a habitación mais luminosa e adornada. Nas grandes termas había ata piscinas onde se podía nadar. Nas mais pequenas, o baño tomábase en bañeira ou depósitos de auga quente chamados labra.\nFrigidarium: sala destinada aos baños de auga fría. Nas grandes termas o frigidarium estaba descuberto e incluía entre a súas instalacions unha gran piscina onde poder practicar a natación (Natatio).\nTepidarium: habitación de temperatura morna que preparaba ao bañista para a de auga quente.\nApodyterium: vestiarios. Habitación próxima ao pórtico de la entrada onde los bañistas deixaban as súas roupas. Había un banco corrido e nas paredes unas hornacinas sen portas, onde se depositaban as Roupas e os obxetos personais, que quedaban vixiados por un escravo.\nE como e lóxico, en toda a Península ibérica quedan vestixios de aquelas termas, incluso algunhas delas prestan servizos na actualidade. Se centrámonos no Noroeste da Península Ibérica, podríamos falar de:\nAs termas romanas de Lugo, que se atopan a uns 900 m do centro da cidade, na marxe esquerda do río Miño. Están situados na planta baixa do Balneario, e probablemente daten de época altoimperial (séculos I-II dC.). Este conxunto foi declarado Monumento histórico-artístico de carácter Nacional no ano 1931.\nEn Bande, na provincia de Ourense, atopámonos cun lugar especial, un de eses sitios que parecen sacados de la imaxinación. Trátase dunhas termas romanas que quedan ao descuberto cando o embalse das Conchas, que represa el río Limia, Baixa o suficiente. Nun lateral do embalse hai un manantial de augas termais usado polos romanos para construir uns baños e preto de alí unha mansión que se cre era unha especie de pousada para viaxeiros. A poucos metros podemos ver tamén os restos do Aquis Querquennis, un campamento romano.\nEn Astorga se descubríronse dos espazos termais, as chamadas Termas Maiores y as Menores. As primeiras, ocupan toda unma mazá e nelas identificáronse as salas de auga fría (frigidarium), tepidarium (sala temerada), dous sudatorios circulares e o vestiario (apodyterium); su construcción inicial data de mediados do século I d.C. As Termas Menores edificáronse en torno ao 75 dC., e estiveron en funcionamento ata p século III dC.\nNo Concello asturiano de Las Regueras atopamos unos baños romanos situados xunto á igrexa parroquial de Valduno. Trátase duns baños de época romana nos que ademais de poder observarse a zona de arcos de paso do calor, pódese ver una bañeira semicirular con banco corrido.\nAs termas romanas de Campo Valdés son un museo in situ sobre unhas termas romanas de época altoimperial, consideradas como uno de los xacementos mais importantes do Norte de España. Localízase diante da igrexa de San Pedro e no subsuelo del Campo Valdés, a nivel del mar.\nAs termas romanas de Gijón están un pouco escondidas. Están situadas por baixo da pracita que está en fronte da igresa de San Pedro, en uno de los extremos de la playa de San Lorenzo.\nEn terras portuguesas: as Termas Romanas do Alto da Cividade atópanse emprazadas cerca do museo arqueolóxico Dom Diogo de Sousa, na fermosa localidade de Braga. Trátase dun gran complexo de baños composta por unhas valiosas ruinas, que contan cun teatro anexo que data do século II dC.\nAs termas romanas de Maximinos, na zona alta de Braga non foi aínda posto totalmente a descuberto. Construídos npo século I dC., integrados na flamante renovación urbanística de Brácara Augusta, estes baños públicos ou termas parece ser que funcionaron ata o século V, sendo obxecto de amplas obras nos séculos III y IV, quizá cando a cidade foi elevada a capital da provincia de Galaecia por Diocleciano.\nTermas romanas, Lugo\nE iso é todo por hoxe. Ata a próxima.\nCategorías: Historia, Mundo Romano, Recuncho da historiaPor Alberto Gómez Santos 13/05/2019 Deixa un comentario\nTags: Coidados persoaisCostumesCuriosidades históricasFogarSociedade\nAnteriorPrevious post:Programa de actividades Arde Lucus 2019SeguinteSeguinte publicaciónA cabalería e os cabaleiros medievais


Manuel Vilas López | Venres, 16 de Abril de 2021, 10:12\nAs últimas cifras confirman que a cuarta onda do coronavirus está a chegar aopaís, ao mesmo tempo que a Xunta decreta un arriscado alivio de restricións.\nOs 199 positivos confirmados por PCR hoxe son a maior cantidade desde o 26 de febreiro. Axudan a impulsar a incidencia acumulada semanal de 38 a 40,8 positivos por cada 100.000 habitantes. Hai que remontarse ao 4 de marzo para atopar unha cifra tan mala.\nEste indicador está claramente á alza, subiu en seis do últimos sete días. Galicia está a menos de dez puntos de volver a risco alto, segundo o semáforo de alertas estatal para este indicador:\nA incidencia acumulada a dúas semanas segue unha liña parecida que a súa irmá menor. Hoxe crece de 68,1 a 70,3. É a sétima subida en oito días. O valor actual é o peor desde o 12 de marzo.\nA taxa de positividade era o indicador que máis estaba a aguantar. Con todo, esta serie tamén mostra sinais claros de rebote. Pese ao elevado número de PCRs - 7.145 onte- onte foi do 2,8%, elevando a media a 2,5%. Esta media subiu en catro do últimos cinco días, a pesar de que o SERGAS está a pisar o acelerador das probas.\nA cantidade de infectados aumenta hoxe un 3,5%, impulsando a media semanal a un crecemento diario do 2%. É a peor media semanal desde o 29 de xaneiro.\nEn termos absolutos, isto significa un salto, que eleva o total a 2.439 casos activos, o peor dato desde o 29 de marzo. Con todo, o máis preocupante é a velocidade de ascenso da media semanal. En só dous días pasamos dun +1,1% a un +2,2%. Isto quere dicir non só que a pandemia está a crecer, non só que a pandemia está a acelerar, senón que esta aceleración é cada vez máis rápida.\nCon todos estes datos sobre a mesa podemos inferir que:\nA incidencia semanal leva 6 días crecendo. A incidencia bisemanal leva 8 días crecendo. O cómputo de casos activos leva 8 días crecendo. A media semanal da taxa de positividade leva 4 días crecendo. Non hai outra conclusión posible, o covid-19 está a crecer en Galicia e non parece ser un repunte puntual.\nA pesar de que as cifras mandaban indicios dunha alza a semana pasada, o martes a Xunta non se baixou do carro e aliviou máis as restricións. Hoxe os galegos poden cear en restaurantes e reunirse ata as 23 horas. Dous factores que contribuirán a un aumento de contagios.\nO panorama é aínda máis preocupante teniendo en cuenta que polo menos en Vigo está a circular a cepa brasileira. Ademais, na Coruña acaba de detectarse a variante surafricana, a máis resistente ás vacinas.\nPara tentar ver a botella medio chea, hai que fixarse en que aproximadamente o 20% da poboación recibiu unha dose da vacina.\nHai outros 114.000 galegos que superaron a enfermidade tras dar positivo, polo que deberían ter algún tipo de inmunización natural. Son en torno ao 5% da poboación. Sendo optimistas e asumindo que haxa outros 100.000 asintomáticos que superaron a enfermidade sen dar positivo, podemos estimar que un 10% de galegos con certa inmunización propia.\nÉ dicir, sendo optimistas, o 70% dos galegos aínda é susceptible de coller e transmitir o coronavirus, unha porcentaxe do todo suficiente para esquivar o impacto dunha nova onda, como demostra as difíciles situacións que xa soportan países como Francia e outras comunidades españolas.\nO presidente dixo onte que había 30 casos en dous brotes de cepa brasileira en Vigo. Hoxe a súa área sanitaria lidera a clasificación de novos positivos, 57 do total de 199.\nFerrol é a única área que aguanta por baixo dos 100 casos activos e sen ningún paciente en coidados intensivos.


Per tritam viam: Xeometría e Linguas Clásicas: inscrito\nXeometría e Linguas Clásicas: inscrito\nA palabra inscrito vén do latín inscriptus, participio pretérito pasivo do verbo inscribere ("inscribir"), formado pola preposición latina in ("en", "no interior de") e o verbo scribere ("escribir"). Scribere ten a raíz indoeuropea skrībh-, que significa "cortar", "separar", "distinguir" ou "raiar", segundo Etimologías de Chile, porque antes da tinta se escribía grabando frescos ou táboas de madeira cubertas de cera.\nPolo tanto, inscrito é o que está escrito dentro. Así, un polígono inscrito é no que os vértices pertencen a unha circunferencia exterior (circunscrita) e unha circunferencia inscrita é a que toca o punto medio de cada lado dun polígono circunscrito.\nOutras palabras formadas a partir do verbo scribire son adscribir, describir, manuscribir, prescribir, proscribir, sobrescribir, subscribir, transcribir...\nPublicado por Celia Segade en 20:27


化妝品, Cosmetic> 名牌化妝品> 世界名牌化妝品> 歐系> 法國, 巴黎名牌化妝品> 進口名牌化妝品> 法拉德化妝品\nTamén a pel é un inocente\nPara a beleza da muller, a maioría da xente non pode soportar é a aparecer no rostro salpicado, xa que non hesitarão en recursos enerxéticos e financeiros para eliminar ou diluír as manchas escuras, sarda irritantes, pero non entender as causas de manchas e do seu tipo, non será capaz de facer o remedio axeitado.\nOs factores que causaron o local é moito máis que dende o UV todos sabemos, a contaminación do aire, cosméticos de mala calidade vai deixar unha marca desagradable na cara. Ademais, o fígado, ovario, disfunción da glándula adrenal tamén pode aparecen na cara de manchas fígado, manchas de embarazo, ou manchas uterinas, e, ás veces, un eclipse parcial causada pola inxesta inadecuada de vitamina C permanecerá en spot.\nEntón por que algunhas persoas propensas a sarda, algúns non é doado para producir-lo? Isto é porque as sarda teñen un forte hereditaria, a nai ten manchas escuras, ou as mulleres na casa unha chea de persoas teñen manchas escuras, a continuación, ser consciente de que a Constitución tamén é propensa a sarda, pel normal, aínda máis un labor preventivo.\nA función dos produtos de coidados da pel branqueamento é diluír as manchas faciais ou evitar a produción de spots, loção de limpeza, máscara facial para líquido, crema de beleza, unha ampla gama de produtos moi numerosas para mencionar. Son herbas, placenta, e vitamina C sobre a base da investigación e desenvolvemento de encimas, factores de proteínas, W21, e outros ingredientes, a fin de mellorar a prevención, diluír o efecto de manchas escuras.\nWhitening produtos de coidados da pel, moitas persoas manteñen unha forte esperanza e crenza de que unha vez pintou, en breve afrontará puntos adeus! En realidade, iso non é realista. O uso de produtos de clareamento da pel coidados con alimentación e saúde, ser capaz de realmente restaurar o ben limpo o seu rostro.\nProdutos de clareamento para evitar a pigmentación da pel, diluír manchas negras, a que pertence o uso durante o ano do produto, moitas veces a xente cre erroneamente que os produtos de clareamento son adecuados só para o verán anti-UV-específico. Whitening produtos de coidados da pel, pero tamén depende da condición da pel individual, a pel son particularmente susceptibles ao lugar, pode ser usado estes produtos para previr e reducir manchas escuras, como para a femia de cor negra orixinal, debe ser clara, branqueamento produtos de coidados da pel non pode cambiar a cor .\nAs manchas poden erradicar completamente? Cirurxía ou as drogas poden facer para eliminar manchas escuras, para o uso externo a través da pel é ben absorbida, permitindo que o pigmento na derme off, oral vitamina C pode actuar para evitar a melanina para producir un efecto, a medicina chinesa tradicional, mentres que para axustar corpo de estado co fin de correo base para a creación fácil de tratar manchas escuras. Físico de cada persoa é diferente, non pode garantir que calquera manchas escuras pode ser completamente curada, pero a maioría das persoas fan as manchas completamente eliminada, polo menos, diluír o tratamento dispoñible.\nComo usar maquillaxe para reflectir a personalidade?\nPrimeiro de todo suave e delicada método make-up para perder peso, unha mirada, esguia natural, delicada, para facer a pel branca, para evitar o sol, o uso de cosméticos de clareamento efecto; cores cosméticos para ser consistente, como rouge, batom, unhas cores polaco para ser coherente , con correctamente. Selección de cool, legal, racional, emocional tranquilo. Deste xeito, temperamento, elegante delicado manifestado.\nMulleres profesionais a cor do método de make-up debe ser moderado, pode utilizar unha cor neutra, é interesante, cambios sutís. Dispoñible para a súa énfase en todo o rostro, sen a sensación flotante de luz. As liñas deben ser concisas, cellas, pálpebras, fazula vermella, liñas de bordo, debe estar limpo, arco, concisa moderada, sen negriña, sen floración substancial. Ceo cheo, a fronte é ampla, non cubra con franxa, cabelo debe ser o pelo limpo, non desexado, é áxil. A fronte se estreita, se pode eliminar os pelos indesejados, ou pintadas de branco, crema de fundación, para aumentar.\nFermoso método de make-up feminino para utilizar as liñas elegantes. Fai un esforzo no contorno dos beizos e delineado, ollos e beizos, liñas fluídas e elegante, ela terá un encanto especial. Notables beizos grosos, beizos grosos e reais, en si é moi atractivo, aínda máis enfatizada, a boca aberta cara arriba, beizos e ao redor das curvas de montaña, aínda máis fermoso. Uso claro e distintivo de cor, por exemplo, brillantes beizos vermellos, pel branca, pestanas negros, vestindo acompañado Mei Guizi, ou vermello vivo, cores brillante, mellor.\nLively maquillaxe rostro redondo Francia e rostro redondo vostede quere ollos, beizos deben parecer un redondeado. Cor, tez suave e rosada, suave, suave, e, polo tanto, maquillaxe cores para quentar. A roupa tamén que escoller unha cor suave. Cor branca e suave, a prestar atención ao sol, e recubertas con crema esbranquiçado fundación, pintura nalgúns rouge rosa pálido, rostro encanto suculento; boca para describir enrolando na boca baixo a escritura non é fácil de manexar, ten que descrición da boca, beizos parecen conter un sorriso. As montañas do beizo debe ser deseñada en torno da curva.\nA beleza clásica maquillaxe método para evitar o sol, para manter a pel delicada branco. Faga o pelo negro, resáltase que un factor importante da beleza clásica. Para evitar que o cabelo seco, bifurcación e selección de cabelo tamén pode amosar o cabelo cabelo brillante, como o pelo lisos, cabelo curtos, trenzas. Fai cellas e unha curva suave, as cellas era liñas suaves e fluente, sen Meishan cor apropiada para negro ou gris.\nO método punxente make-up duro para o bronceado, a pel marrón-escuro xerará un encanto, forte salvaxe. Pacientemente para o curtimento apropiados ou coa fundación de crema anti-sol, que son as condicións mínimas para rugosa. Negro delineado, rímel negro ollos Miaocheng ollos negros con firmeza. Para describir cellas negras, así xeneroso, un pouco dispersos ampla cepillo cellas, cellas ben coidadas parece difícil. Para describir un beizo grande, a facer pleno uso dos beizos, marrón claro ou gris claro vestido brillante beizos vermellos e cheos, é vibrante, enérxica.\nComo persoas de pel diferente maquillaxe?\nMake-up de pel neutro, pel neutro, acne, liñas finas e perturbación a calquera método de make-up pode ser usado, pero aínda o método de make-up básico é máis axeitado. Produtos de coidados da pel e da fundación son seleccionados para pel produtos neutros. Coidado básico da pel, na cara pat unha capa de loção hidratante, e despois a cantidade correcta de loção aplicada a todo o rostro coa pulpa, base líquida transparente líquido uniformemente na cara, e despois golpe un tiro no mel po; clase liña vermella, en po ollo sombra para o desempeño dos ollos brillantes, a reutilización de batom vermella; cepillo en rosa rouge.\nA pel oleosa make-up da pel dando unha sensación de oleosa, maquillaxe consellos de amosar sentido de refrescamento do foco máximo. O coidado básico da pel, primeiro tiro na converxencia de auga maquillaxe, minimizar o uso da emulsión. Fundación de selección de Makeup do traslado de luz, aplicado para a fronte, nariz e outras partes, a fin de inhibición a secreción de aceites e graxas. Seleccione fundación, base en po fresco é máis adecuada que a base líquida. A fundación en po uniformemente para afrontar centro cara ao exterior. Para evitar o de Makeup causada pola secreción de aceites e graxas, pode ser pulverizado sobre cimentación loção de humidade disolver-se na pel. A sombra do ollo pode optar por conciliar as propiedades e textura do tipo brando en po; de batom vermella para usar o aburrido, plenamente demostrada a madurez das mulleres; pel oleosa tenden a dar unha sensación pegajosa, pintado rouge usar o sentido de cinza tipo de fresco.\nMake-up da pel pel seca seca non é fácil na maquillaxe, para que haxa sentido de humidade de produtos cosméticos para a pel é o foco do seu make-up. O coidado básico da pel poden ser revestidos con a abundancia de loção de humidade e emulsión. Especialmente en torno ao ollo do que o sitio seca pode escoller a esencia do prime esfregue os ollos, e, a continuación, dende o centro da cara ao exterior da Fundación loção esfregaço, e, entón, revestido con unha cantidade suficiente de po, pero non pintado en demasia, se non, sería pel máis seca; particularmente susceptibles aos beizos rachados, antes de batom revestido, engadir unha capa de batom Lip duradeira e humidade; rouge elección da emulsión como humidade, fina e uniforme floración aberto.\nCombinación de pel fan a área de T rostro moitas veces ten a pel oleosa, pero as meixelas e ao redor dos ollos son moitas veces seca, a pel de moitas persoas de tipos mixtos, especialmente a lagoa oleosa e seca é moi grande, non tan intelixente make-up técnicas, son moitas veces máis fácil na maquillaxe ou Tuozhuang doado. O coidado básico da pel, a auga chegar a ser un tiro na cara, e, a continuación, emulsión hidratante aplicado nas partes máis secas, como ao redor dos ollos. Partes oleosas son recubertas con un custo mínimo para, unha base líquida, pintou no rostro cun estropaxo seco, examina, boca, nariz, catro semanas, para aprender a secreción de aceite en exceso; cepillo nunha sombra marrón suave. dá unha impresión natural e bonito, beizos son particularmente vulnerables á seca e batom debe ser aplicado, e, entón, revestido con unha textura un pouco oleosa do batom, rostro, escove delicada o rouge, facer a cara ollar fresco e puro.\nCal é o fai-de-up debe ser notado que o problema?\nDe cara, temperamento personalidade, make-up non só para combinar o deseño, debería tamén ser enfocada en varias ocasións, a fin de alcanzar os mellores resultados.\nMaquillaxe traballo elegante e alegre make-up do Instituto deberá prestar especial atención á clara e elegante, porque o traballo non é un escenario, maquillaxe natural é moi decente. Se a sala ten que abrir a luz fluorescente, a continuación, maquillaxe cor, a elección non fai, pode facer o rostro queda gris e sen graza. Polo tanto, ollo maquiagem é mellor usar os beizos cor malva, azul e vermello con rosa cor azul. Antes de unha capa de make-up en po, o mel, a cara raqueta de firming sobre o po con auga fría antes, faga a de Makeup para manter un longo tempo. Xantar romper a po mergullo superficie da película e logo retocar a maquillaxe, para facela máis fresca e duradeira.\nEvite o uso de moita memoria, make-up maquillaxe cando mozo mozo namorado natural que tentar amosar a aparencia de inocencia natural, cada data de modificación moito, o seu futuro é moi difícil para as cores de lavado Qianhua certos para o rostro do seu namorado. Día nomeamentos maquillaxe fundación é o mellor líquido, o truco vai inchar fregar vibrar luz no rostro, facer a pel mostrando unha textura transparente e natural. Data maquillaxe noite pode ser un pouco eyeliner, groso, cellas, labios deben ser lixeiramente máis abondo, pode querer cortar a torta de corte para o rostro marrón, un aumento de tridimensional sentido, senón tamén para facer a maquillaxe para non aparecer excesivamente\nA composición banquete elegante banquete é elegante e ocasións formais, a cousa máis importante é facer-up de cores para combinar con roupa, maquillaxe, pero non debe ser excesiva, se non ha facer mestres. Mellor cor para a sombra brillante cor de ollos, con marrón acompañado de violeta ou púrpura, brillo labial dispoñibles rosas vermellas e vermello, a fin de non dificultar-lle gozar de comida, que Lips adicional molesta, non opción para evitar desbotar do pigmento batom pesado batom, se non, os seus beizos será debido a pigmentação e escuro.\nPersonalidade destacado para a danza, baile maquillaxe, make-up non só o rico e vistoso, o cabelo tamén debe ser pouco convencional. En Biying e da pálpebra superior foi transfectado para o marrón, cor Shi próxima esquina forro un pouco máis leve, a continuación, limpe a prata de prata cun delineado negro, cellas e maquillaxe tamén pode ser usado para facer sombra e cella brillo. De ollo na orella, radial limpe rosa vermella rostro vermello, a cor da Jiandan profundo. O batom é o primeiro pintou as rosas gloss vermello. Deste xeito, un rostro cheo de personalidade, quente e imaxinativa se presentou.\nModelo tridimensional maquillaxe fotografía fotografía make-up antes do primeiro estilo establecido é clásica, moderna ou romántica, glamourosa? Pero non importa o estilo, make-up debe ser salientado que o rostro do tridimensional, evitar o uso de cosméticos moi brillo, porque as características faciais de asiáticos é relativamente plana, glitter reflexivo facer fotos do rostro de personaxes parece un pouco inchado, basta escoller o as características das faccións faciais orixinais non son claros. Debe ser usado máis escura Fengao, descrición delineado era clara. O primeiro debuxar a liña dos beizos para Reaplique o batom. O blush é moi importante para destacar o rostro tres dimensións.\nCaracterísticas da composición de natación de saúde sensuais deste maquillaxe, batom sombra foron unificadas en cor rosa, partiu cun saudable sentido de memoria. A unha base de mel sa rosa, a continuación, delicada aproveitou capa de perlas de empresas. A ponte do nariz para a órbita do ollo ao longo da loita sombra nasal marrón da pálpebra superior a sombra xeral tinguidos de perla, e despois a sombra do ollo tingidas-de-rosa, o fin do ollo algo sobre a elección, a representación de delineado negro, a fin do ollo engadir unha pitada de blues, eyeliner cola marrón manchas de sombra nos ollos. Pincele sobre rímel á proba de auga e, finalmente, cun brillo rosa. Cosméticos, asegúrese de seleccionar á proba de auga, se non, a maquillaxe vai saír no proceso de natación e impacto estético.\nCales son as características de maquillaxe de noiva e cosméticos?\nAs principais características da maquillaxe de noiva é o tipo de festa de maquillaxe, brando e suave, brillante e non-mei, a pantalla cheo de beleza feminina, as mulleres graciosa. Maquillaxe rostro é brillante e encanto, chique e refinado, por suposto suave. Con cores quentes, cores quentes. Maquillaxe de noiva para ser fermoso e encanto, pero non moito brillo, pero debe dar unha beleza natural, a beleza do sentimento saudable, digna e fermosa. A noiva en actividades de matrimonio, un longo tempo, máis canso, make-up medios, a fin de manter a longo prazo de Makeup de aceite é axeitado.\nSuperficie líquida dos métodos de make-up: axentes de eliminación de purificadores faciais, limpe ben a pel facial. Coidado coa pel: Converxencia de make-up spray de auga, bomba de un tiro na cara e pescozo, a absorción pola pel. Ti nata ou leite, por unha simple masaxe da pel, acelerar a circulación de sangue, mellorar a afinidade de cosméticos e de pel. Cella Shaping: A noiva debe poucos días examina reparada. Poucos días atrás, sen salsa navalla aplicación, modificado sen pinzas, para evitar fenómenos de irritación local. Corretivo: Ti corretivo ou axustar a cor da crema base, cubrir os defectos cutáneos, axustar a cor. Ti fundación: Fundación non debe ser pintado moi groso, moi groso aparecerá distorsionada. A pel branca das noivas, pintado pálida fundación rosa, coa pel escura da noiva, pintada dunha cor lixeiramente máis escura da fundación beis. A película cuberta de acordo co método utilizado, a fase da fundación combina coa pel, e con rostro todas as partes expostas son revestidas uniformemente. Shi Fen: fundación para cubrir o po brillante, talco para ser uniformemente pensativo, e pintar o Shan ás ires. Thrush: cepillo con la embebido en po gris ou marrón ollo sombra, xesta a forma básica, lápis de cellas, a continuación, marrón ou lapis negro ao longo das cellas pintadas de crecemento cella cepillo de cellas, florece cor aberta, cor da cella non debe ser moi rico e vistoso. Nasal sombra: o rostro eo tipo nasal que deseñar, coordinación de cores floración. A sombra de ollo: as cores de sombras e traxes coordinados, concisa e adecuada, evitar complicado. A mellor selección de po de prata, para facer a noiva parecer máis novo, a elección dun roxo luz, a luz azul, marrón, ouro, prata, verde e as outras cores non debe ser usado. Esfregaço debe ser plana, a sombra do ollo esculpido, debe ser para fóra apertura, a fin de aumentar o encanto do make-up de cores. Delineado: o forro ao longo do empate raíces látego, baixo o látego dentro do canto externo do ollo pintado aproximadamente 2/3 do sitio web. Os requisitos eyeliner pintado lixeiro e fina, non esaxere. Yanshao en pouco máis de deseñar un pouco mirando para arriba, pode aumentar a sensación de encanto. As cores dispoñibles marrón escuro ou negro. Mascara: cílios frisador, pestanas arrastramento. Escolla pincel pintura impermeable alongamento máscara para a punta dos pestanas das raíces de pestanas, pestanas postizos, pero non cola. Blush: A noiva rouge evitar rico e vistoso mirando, florece debe ser suave, por suposto pálido, rouge punto do oso zigomático para a orella, esfregue suavemente aberto o mellor uso da pomada e vermicelli rouge. Selección de coral de usar un vestido branco, vestindo un casamento cor de rosa, escoller rubor rosa. O beizo da pintura: primeiro revestido con hidratación superficie do beizo batom delicada Rouan, e logo tirar a liña dos beizos eo batom. Toalhetes desinfectantes para absorber a cor da superficie flotante beizo pintado con batom Mancha po lixeiramente transparente, a continuación, aplique unha capa de batom humidade beizo e duradeiro. O batom que escoller serie vermella brillante é mellor, como rosa, rosa vermella, rosa e así por diante. Dingzhuang: boa maquillaxe debe lanzar unha capa de po Dingzhuang transparente, para que poida facer unha boa maquiagem con duración de fresco. Manicura: unhas en bo estado para usar cortadores de unha e unha polaco, unha cor que combinar co batom. Batom-de-rosa, é necesario para utilizar a unha polaco-de-rosa. A modificación xeral: estar un pouco máis a ver forma de maquillaxe, maquillaxe a coordinación de simetría. A continuación, veñen-se con extensións de cabelo, accesorios de pelo, roupa, perfume spray.\nHER 美髮 護髮


Ordessiete: Emilia Pardo, convidada especial no clube de lectura da biblioteca de Ordes\nEmilia Pardo, convidada especial no clube de lectura da biblioteca de Ordes\nUn grupo de novos lectores na bilbioteca municipal de Ordes.\nTodos eles pediron varios desexos, entre eles, que non se pechen máis escolas unitarias\nA biblioteca municipal de Ordes volveu a ser punto de encontro para os integrantes dos distintos grupos do clube de lectura.\nNesta ocasión, os asistentes tamén gozaron da visita da antiga mestra Emilia Pardo, que durante moitos anos exerceu no municipio.\nMáis dunha ducia de nenos e nenas tiveron a oportunidade de ler contos realizados por alumnos das escolas unitarias de Ordes e Mesía o que lle dou pé a Emilia Pardo para contarlle cómo eran antigamente estes centros, cómo se traballaba neles, a qué xogaban os alumnos e alumnas, e moitas máis anécdotas.\nPara rematar, todos xuntos arredor da vela máxica pediron varios desexos, entre eles que non se pechen máis escolas unitarias.\nPublicado por S7 en 17:25


Os tumores intestinais malignos ocupan unha posición de liderado inglórica nos países industrializados: en cancro, ocupan o segundo lugar en homes e mulleres. Case 70.000 persoas son diagnosticadas cada ano, e un de cada catro aínda sucumben a esta condición. Case todas as neoplasias malignas emanan do tecido glandular da mucosa intestinal grande (adenocarcinoma), o cancro no intestino delgado é moi raro.\nOnde se orixina exactamente o cancro?\nO cancro de colonos é de lonxe o cancro colorrectal máis común: cancro de colon (carcinoma de colon) e / ou recto (carcinoma rectal). Porque non só o intestino groso (colon), senón tamén o apéndice co seu apéndice pertence ao intestino groso, por outra banda, o recto (recto) ao ano é de novo unha sección independente detrás do intestino groso, os nomes comúns son o cancro de colon ou o cancro intestinal impreciso.\nComo se desenvolve o cancro de colon?\nA gran maioría dos carcinomas resultan de crecemento mucoso benigno (adenomas, pólipos). A probabilidade de dexeneración depende da estrutura histolóxica e do tamaño (dun centímetro) do crecemento benigno.\nAo aumentar as mutacións, as células difiren tanto da estrutura orixinal que desenvolven un crecemento non regulado e descontrolado. Perden contacto con outras células intestinais, deixan a estrutura celular e penetran no tecido circundante. Se chegan ao sangue ou canles linfáticos, poden ser tratados por todo o corpo e forman metástasis. O tecido máis comúnmente dexenerado está formado no recto (recto). Canto máis subas o colonos, o máis raro é.\nNo curso posterior da enfermidade, as aparicións, especialmente no fígado e no caso da localización profunda do carcinoma (no recto inferior) tamén poden desenvolverse nos pulmóns. Dende estes órganos, a dispersión pode ter lugar en todo o organismo. As persoas que tenden a formar pólipos de colon debido á súa composición xenética corren un risco particular de desenvolver cancro de colon. Así, existen certas enfermidades xenéticas (polipose adenomatosa familiar = FAP), que, se non se tratan, conducen ao cancro de colon.\nAdemais, coñécense influencias relacionadas coa dieta: a carne ea dieta alta en graxa, baixa en fibra e obesidade son factores de risco principais. Eles fixeron que o tamborínte permanecese no intestino por máis tempo, prolongando o tempo de contacto coa membrana mucosa. Isto irrita a mucosa intestinal fai que as toxinas entren nas células intestinais e, polo tanto, aumenta a probabilidade de que se multipliquen de forma incontrolable.\nAdemais, fumar cigarros -como con case todos os cancros- tamén promueve a proliferación maligna. Algunhas operacións no colon (por exemplo, a conexión dos uréteres co intestino groso) ou a inflamación crónica dos órganos dixestivos (colite ulcerativa) tamén están asociados a un maior risco de padecer cancro.\nFrecuencia do cancro de colon\nO cancro colorrectal é unha enfermidade común nas nosas latitudes e está en aumento. Ao longo dalgunhas décadas, o carcinoma colorrectal avanzou para converterse no segundo cancro máis común en homes e mulleres. O 90 por cento das persoas maiores de 50 anos están afectadas - as mulleres e os homes son aproximadamente igual. Para a poboación normal, o risco estatístico de desenvolver cancro colorrectal é de aproximadamente o 6%, e para os grupos de risco (por exemplo, a susceptibilidade hereditaria) ás veces é moito maior.\nUnha das principais razóns para o aumento e discrepancia a outras rexións do mundo (por exemplo África) é, por unha banda, a crecente expectativa de vida e, por outra, a prosperidade no mundo occidental. Un consumo moi elevado de alimentos e calorías, combinado cunha elevada proporción de graxas animais e contido de fibras baixas, é tan común en nós como o estilo de vida sedentario ea obesidade.\nPólipos - proliferación da mucosa nasal\nOs nosos pulmóns subministran o corpo con osíxeno e eliminan o produto de descomposición do dióxido de carbono. Pero as toxinas ambientais como as partículas, o fume do tabaco eo pole fan que os pulmóns poidan facer o seu traballo. Os pulmóns están situados no peito, que está separado da cavidade abdominal polo diafragma. Eles fo\nO pelo gris e os seus disparadores típicos