Shenyang sempre ocupou un lugar de fronteira no extremo nordeste da China histórica. Así, a súa fundación atribúese a Qin Kai, xeneral do estado de Yan (rexión da actual Pequín) durante o período dos Reinos Combatentes (cara ao -300). Establecida entón coma posto defensivo de vangarda do territorio de Yan, é nomeada Houcheng.\nDurante a dinastía Han (200aC-220dC) os límites da cidade aparecen xa ben definidos sendo en adiante centro administrativo, co nome de Shenzhou na dinastía Tang (600-900); importante guarnición militar coa dinastía Liao (s.X) rodeada dun parapeto de terra; prefectura de Shen na dinastía Jin (s.XII) e unha das súas tres capitais; e Shenyang Lu no tempo da dinastía Yuan (s.XIII).\nNo período da dinastía Ming (sXIV-XVII), co nome de Shenyang Zhongwei, a cidade arrodéase dunha muralla coa tradicional forma cuadrangular e ortogonal do urbanismo chinés .\nMukden[editar | editar a fonte]\nplanta de Mukden\nEn 1625, o líder dos manchús Nurhaci a fai a súa capital no proceso de conquista do debilitado Imperio Ming. Reconstrúe reforzándoa a muralla da cidade pasando de catro a oito portas e inicia a construción dun pazo imperial para a dinastía que funda, a Qing. En 1634 a capital manchú recibe o nome de Mukden.\nPazo Imperial de Mukden\nNurhaci dispón o seu pazo coa disposición típica das tendas manchús. Con todo, en 1631 o seu sucesor Huang Taiji, proxecta unha ampliación que copia xa a disposición da Cidade Prohibida de Pequín.\nEn 1644 a dinastía Qing domina toda China e sucede no poder á Ming. A capitalidade e corte trasládase a Pequín. Mukden e o seu pazo pasan a seren residencias secundarias ocasionais.\nNo século XVIII, o crecemento da cidade decide a erección dun segundo cinto murario exterior con oito portas . En 1780, tamén o pazo vólvese a ampliar por vontade do emperador Qianlong.\nA súa tradición fronteiriza confírmase no comezo do século XX. O sur de Manchuria convértese no teatro da belixerancia entre as potencias emerxentes, Rusia e Xapón, a costa dunha agonizante dinastía imperial chinesa. Así entre 1900-1905 a cidade cae baixo o control ruso. Lévase a cabo unha primeira industrialización co gallo da arribada do ferrocarril do sur de Manchuria e o do norte. As dúas estacións na cidade convértense en polos de expansión máis aló das murallas.\nA caída definitiva da monarquía imperial chinesa supuxo un baleiro de poder que ocupou en Manchuria un señor da guerra, Zhang Zuolin quen dispuxo en Shenyang, tamén chamada Fengtian, a súa capital a partir de 1911. Foi o verdadeiro dinamizador da economía industrial manchú, construíndo na cidade fábricas de munición nos suburbios do norte e leste.\nA tarefa actual da cidade é a de reconvertir esa estrutura industrial xa obsoleta e non competitiva .\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Historia_de_Shenyang&oldid=4346100"\nA última edición desta páxina foi o 23 de maio de 2017 ás 12:24.


Afundación presenta unha nova edición de «Educación século XXI»\nInicio Sala de prensa Noticias Afundación presenta unha nova edición de «Educación século XXI» Sala de prensa\nluns, 21 de setembro de 2020 Conocimiento y Formación\n21.09.2020. Afundación, a Obra Social de ABANCA, renova o seu ciclo de conferencias «Educación século XXI», con novos relatores e temas, consolidando esta firme aposta da entidade pola difusión de modelos formativos diversos, en consonancia cos desafíos e as realidades sociais actuais, e, nesta ocasión, a través de Afundación TV, a nova canle da Obra Social de ABANCA para a difusión de eventos en directo que permiten, así mesmo, a interacción entre público e relatores. Con iniciativas coma esta, Afundación procura ofrecer foros de intercambio de coñecemento que apelen ao conxunto da comunidade educativa, incluíndo tanto docentes, como a nais e pais.\nCésar Bona, o prestixioso docente e autor dalgúns dos libros sobre novas perspectivas pedagóxicas máis vendidos, será o encargado de inaugurar esta nova edición de «Educación século XXI» cun relatorio, «Humanizar a educación», que terá lugar o 1 de outubro ás 19.00 h e cuxo formulario de inscrición se pode cumprimentar aquí. Neste encontro, Bona animará a repensar o paradigma educativo do noso sistema para intentar identificar as necesidades da infancia e mocidade desde o seu punto de vista, prescindindo, así, dunha perspectiva adultocéntrica.\nO día 22 será a quenda de Javier Urra, doutor en Psicoloxía e primeiro Defensor do Menor en España, tamén ás 19.00 h, cunha conferencia titulada «Vivir coa incerteza». Nela, Urra abordará a importancia de aprender a convivir coa incerteza e desenvolver as ferramentas necesarias que nos permitan sobrepoñernos a estes tempos convulsos.\nO 3 de novembro participará nestes encontros Víctor Arufe, profesor na Facultade de Ciencias da Educación da Universidade da Coruña e doutor en Ciencias da Actividade Física e o Deporte. É editor xefe da revista Científica Sportis, director da Unidade de Investigación UNIDEF, e autor de numerosas publicacións técnico-científicas. Conta con varios libros publicados, o último titulado A educación por escenarios. Claves para a boa educación dos nenos.\nA continuación, en diversos relatorios que se desenvolverán os días 12, 19, 26 de novembro e 3 de decembro, Anna Sans abordará diferentes tipoloxías e aspectos dos trastornos da aprendizaxe: dislexia, discalculia, hiperactividade, déficit de atención e dificultades motoras e visioespaciais. A recoñecida médica especialista en Pediatría e Neuroloxía Pediátrica e profesora en diferentes universidades españolas dedicará a última sesión a tratar aquelas cuestións solicitadas polo público.\nO obxectivo no campo formativo de Afundación está definido pola vocación en torno a unha educación comprometida mediante a defensa dun sólido sistema educativo integral. Partindo da importancia da escola como centro de aprendizaxe, as propostas de Afundación pretenden complementar o ensino académico, especialmente a instrución, presentando uns espazos e unhas actividades que conxuguen o lúdico e o formativo co fortalecemento de valores esenciais para unha sociedade cohesionada. Deste xeito, a entidade está comprometida coa tolerancia, co respecto, coa solidariedade e, por suposto, coa adquisición por parte de cada nena e de cada neno das ferramentas necesarias para perseverar na adquisición da súa autonomía persoal.\nAs propostas do área Educativa de Afundación abarcan múltiples disciplinas e fomentan o desenvolvemento de competencias transversais. Así, o seu programa inclúe actividades culturais en artes escénicas e plásticas e de fomento da lectura; actividades interxeracionais que reforzan o respecto e o intercambio de coñecementos entre mocidade e xente maior; actividades de educación ambiental para abordar a importancia do respecto polo medio; actividades de novas tecnoloxías, necesarias para o emprego das ferramentas imprescindibles nunha contorna que innova de xeito permanente; e actividades de cociña que ensinan os beneficios dunha alimentación saudable.


Ferramentas tradicionais da agricultura galega, SlideSearchEngine.com\nInformation about Ferramentas tradicionais da agricultura galega\nFERRAMENTAS TRADICIONAIS GALEGAS\nÍNDICE: Portada (diapositiva 1) · Fouciño (diapositiva 15) Índice (diapositiva 2) · Lagareta (diapositiva 16) Gadaña (diapositiva 3) · Ferrado (diapositiva 17) Serrón (diapositiva 4) · Grade (diapositiva 18) Peneira (diapositiva 5) · Pa (diapositiva 19) Cribo (diapositiva 6) · Martabela (diapositiva 20) Arado de millo (diapositiva 7) · Mazo (diapositiva 21) Arado de man (diapositiva 8) · Raño (diapositiva 22) Romana (diapositiva 9) · Zadón (diapositiva 23) Serra (diapositiva 10) · Azada (diapositiva 26) Martelo (diapositiva 11) · Rañeta (diapositiva 27) Pico (diapositiva 12) · Rañeta da terra (diapositiva 28) Cesta de mercar (diapositiva 13) Cesta da feira (diapositiva 14)\nPortada (diapositiva 1) · Fouciño (diapositiva 15)\nÍndice (diapositiva 2) · Lagareta (diapositiva 16)\nGadaña (diapositiva 3) · Ferrado (diapositiva 17)\nSerrón (diapositiva 4) · Grade (diapositiva 18)\nPeneira (diapositiva 5) · Pa (diapositiva 19)\nCribo (diapositiva 6) · Martabela (diapositiva 20)\nArado de millo (diapositiva 7) · Mazo (diapositiva 21)\nArado de man (diapositiva 8) · Raño (diapositiva 22)\nRomana (diapositiva 9) · Zadón (diapositiva 23)\nSerra (diapositiva 10) · Azada (diapositiva 26)\nMartelo (diapositiva 11) · Rañeta (diapositiva 27)\nPico (diapositiva 12) · Rañeta da terra (diapositiva 28)\nCesta de mercar (diapositiva 13)\nCesta da feira (diapositiva 14)\nA GADAÑA Medidas: ten 1,20 metros de largo e 65 centímetros de ancho. Material: posúe madeira no mango, aceiro no corte e ferro na folla.. Uso: emprégase usualmente para cortar a herba no momento da sega se esta herba está seca, se pola contra, está verde, emprégase todo o ano. Aínda que antigamente se empregaba moito , agora hai maquinaria que pode suplir a súa función, por iso o seu emprego diminuíu. Presenza desta ferramenta en contos: “ Contoume un home de Cambás, aldea que se atopa no concello de Aranga, que unha noite cando ía para a casa, viu polo camiño que vai ata a igrexa un enterro. El parouse para deixalo pasar e moi asustado recoñeceu ós seus veciños que ían acompañando ó morto. Pensou, isto non pode ser real, pois son as nove da noite e a estas horas non enterran a ninguén. Así que seguíu ata a casa pero non dixo nada. Ó día seguinte contouno na casa do meu avó e confesou que sentira moito medo, pois chegara a pensar que vira o seu propio enterro. Pois aquela semana aparecéuselle o dono da gadaña, é dicir , a morte, e non se volveu saber nada máis del.” Como se ve, a gadaña é o símbolo da morte. “ [...] Armada de guadaña, en esqueleto, la Parca se le ofrece en aquel punto; pero el Viejo, temiendo ser difunto, lleno más de terror que de respeto,[...]” Fragmento do poema “ El viejo y la muerte”, onde o vello lle fai un eloxio á vida.\nMedidas: ten 1,20 metros de largo e 65 centímetros de ancho.\nMaterial: posúe madeira no mango, aceiro no corte e ferro na folla..\nUso: emprégase usualmente para cortar a herba no momento da sega se esta herba está seca, se pola contra, está verde, emprégase todo o ano. Aínda que antigamente se empregaba moito , agora hai maquinaria que pode suplir a súa función, por iso o seu emprego diminuíu.\nPresenza desta ferramenta en contos:\n“ Contoume un home de Cambás, aldea que se atopa no concello de Aranga, que unha noite cando ía para a casa, viu polo camiño que vai ata a igrexa un enterro. El parouse para deixalo pasar e moi asustado recoñeceu ós seus veciños que ían acompañando ó morto. Pensou, isto non pode ser real, pois son as nove da noite e a estas horas non enterran a ninguén. Así que seguíu ata a casa pero non dixo nada. Ó día seguinte contouno na casa do meu avó e confesou que sentira moito medo, pois chegara a pensar que vira o seu propio enterro. Pois aquela semana aparecéuselle o dono da gadaña, é dicir , a morte, e non se volveu saber nada máis del.”\nComo se ve, a gadaña é o símbolo da morte.\n“ [...] Armada de guadaña, en esqueleto,\nlleno más de terror que de respeto,[...]”\nFragmento do poema “ El viejo y la muerte”, onde o vello lle fai un eloxio á vida.\nO SERRÓN Medidas: posúe 70 centímetros de lonxitude e 12,5 centímetros de ancho. Material: ten unha asa de madeira, unha folla de ferro e un corte de aceiro. Uso: emprégase sobre todo para cortar os troncos de madeira das árbores e logo usalas para facer lume. Antigamente empregábase para traballos de carpintería. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Labrador sen serrón e sen horta, frío e fame á porta.” Aquí alúdese a que o serrón serve para cortar a madeira dos árbores, que logo servirá para facer lume na lareira da casa e estar quente.\nMedidas: posúe 70 centímetros de lonxitude e 12,5 centímetros de ancho.\nMaterial: ten unha asa de madeira, unha folla de ferro e un corte de aceiro.\nUso: emprégase sobre todo para cortar os troncos de madeira das árbores e logo usalas para facer lume. Antigamente empregábase para traballos de carpintería.\nPresenza desta ferramenta en refráns:\n“ Labrador sen serrón e sen horta, frío e fame á porta.”\nAquí alúdese a que o serrón serve para cortar a madeira dos árbores, que logo servirá para facer lume na lareira da casa e estar quente.\nA PENEIRA Medidas: ten 18 cm de raio. Material: está feita de madeira no aro exterior e arame no círculo interior. Uso: é o método tradicional para limpar a fariña. Antigamente era moi útil esa fariña para facer o pan no forno de pedra. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Desta maneira, o que non ten fariña escusa peneira.” Refírese a que se non hai fariña para limpar, non che fai falta esta ferramenta porque o seu emprego é, como xa dixen antes, limpala.\nMedidas: ten 18 cm de raio.\nMaterial: está feita de madeira no aro exterior e arame no círculo interior.\nUso: é o método tradicional para limpar a fariña. Antigamente era moi útil esa fariña para facer o pan no forno de pedra.\n“ Desta maneira, o que non ten fariña escusa peneira.”\nRefírese a que se non hai fariña para limpar, non che fai falta esta ferramenta porque o seu emprego é, como xa dixen antes, limpala.\nO CRIBO Medidas: 18 cm de raio. Material: madeira no aro exterior e arame no círculo interior. Uso: con el límpanse de pó e de partículas diminutas as fabas, as sementes dos nabos, trigo, aveas... Presenza desta ferramenta nalgunha adiviña: “ Redondo, redondo, fila por fila, o que saiba ler, o meu nome escriba.” O cribo.\nMedidas: 18 cm de raio.\nMaterial: madeira no aro exterior e arame no círculo interior.\nUso: con el límpanse de pó e de partículas diminutas as fabas, as sementes dos nabos, trigo, aveas...\nPresenza desta ferramenta nalgunha adiviña:\n“ Redondo, redondo,\nfila por fila,\no que saiba ler,\no meu nome escriba.”\nO ARADO DE MILLO Medidas: ten 1,20 metros de lonxitude e 1 metro de altura. Material: ferro en todo o seu corpo. Uso: traballar a terra para movela e logo plantar millo. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Se queres ter pan abondo, ara ben e dalle fondo.” “ Cando a garza vai pró’ mar, colle os bois e ponte a arar”. No primeiro refrán refírese a que nada se consegue non facendo nada, por iso hai que traballar, por exemplo, co arado. No segundo fala da época na que normalmente se ara para plantar o millo.\nMedidas: ten 1,20 metros de lonxitude e 1 metro de altura.\nMaterial: ferro en todo o seu corpo.\nUso: traballar a terra para movela e logo plantar millo.\n“ Se queres ter pan abondo, ara ben e dalle fondo.”\n“ Cando a garza vai pró’ mar, colle os bois e ponte a arar”.\nNo primeiro refrán refírese a que nada se consegue non facendo nada, por iso hai que traballar, por exemplo, co arado.\nNo segundo fala da época na que normalmente se ara para plantar o millo.\nO ARADO DE MAN Medidas: posúe 70 cm de altura e 2,60 m de lonxitude. Material: madeira no primeiro caso de arado e ferro en todo o corpo dos outros dous exemplos. Uso: facersucos na terra para plantar ou amontear as patacas. Por iso, é o que remove as capas máis fondas do chan. Rompe e voltea a terra para a súa mellor plantación. Ademais, o arado de discos, a parte de facer todo isto, tamén desfai a terra. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Poda curto e ara fondo, terás viño e pan abondo.” “ Ara por enxoito ou mollado e non lle bicarás ó teu veciño o rabo.” Nos dous casos alude a que se traballas, obterás o que queres, neste exemplo comida e bebida. Ademais, non terás que ir pedindo á xente comida para que te manteña.\nMedidas: posúe 70 cm de altura e 2,60 m de lonxitude.\nMaterial: madeira no primeiro caso de arado e ferro en todo o corpo dos outros dous exemplos.\nUso: facersucos na terra para plantar ou amontear as patacas. Por iso, é o que remove as capas máis fondas do chan. Rompe e voltea a terra para a súa mellor plantación. Ademais, o arado de discos, a parte de facer todo isto, tamén desfai a terra.\n“ Poda curto e ara fondo, terás viño e pan abondo.”\n“ Ara por enxoito ou mollado e non lle bicarás ó teu veciño o rabo.”\nNos dous casos alude a que se traballas, obterás o que queres, neste exemplo comida e bebida. Ademais, non terás que ir pedindo á xente comida para que te manteña.\nA ROMANA Medidas: posúe 45 cm de longo. Material: ferro en todo o seu corpo. Uso: tradicionalmente, logo de matar o porco, pesábase a súa carne. Aínda que o seu uso fundamental era ese, a xente tamén o empregaba para pesar outras cousas como os sacos... Presenza desta ferramenta en refráns: “ Non se sabe o que pesa a carne en canto non o dí a romana.” Aquí falase claramente do emprego tradicional da romana, é dicir, que, como xa dixen antes, o seu uso era pesar a carne.\nMedidas: posúe 45 cm de longo.\nUso: tradicionalmente, logo de matar o porco, pesábase a súa carne. Aínda que o seu uso fundamental era ese, a xente tamén o empregaba para pesar outras cousas como os sacos...\n“ Non se sabe o que pesa a carne en canto non o dí a romana.”\nAquí falase claramente do emprego tradicional da romana, é dicir, que, como xa dixen antes, o seu uso era pesar a carne.\nA SERRA Medidas: posúa 70 centímetros de longo e 21 centímetros de ancho. Material: está feita de ferro no mango e aceiro no corte. Uso: igual que o serrón, emprégase para cortar madeira ou leña. Diferéncianse en que o serrón é máis duro e resistente na folla. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Madeira de serra e pan de cazola, nunca sobran.” Este refrán refírese a que, como hai moito tempo facía bastante frío no inverno en Galicia, o único que se pretendía era estar ó recollido na casa á beira do lume, que se fai coa madeira que corta a serra, e, ó mesmo tempo ter de comer dabondo.\nMedidas: posúa 70 centímetros de longo e 21 centímetros de ancho.\nMaterial: está feita de ferro no mango e aceiro no corte.\nUso: igual que o serrón, emprégase para cortar madeira ou leña. Diferéncianse en que o serrón é máis duro e resistente na folla.\n“ Madeira de serra e pan de cazola, nunca sobran.”\nEste refrán refírese a que, como hai moito tempo facía bastante frío no inverno en Galicia, o único que se pretendía era estar ó recollido na casa á beira do lume, que se fai coa madeira que corta a serra, e, ó mesmo tempo ter de comer dabondo.\nO MARTELO Medidas: ten 34 cm de longo e 15 cm de ancho na punta. Material: está feito de madeira no mango e ferro na punta. Uso: é unha das ferramentas que aínda se segue utilizando na actualidade na vida cotiá, pois serve para cravar puntas ou para sacalas, dependendo do lado do martelo que se empregue. Presenza desta ferramenta en contos: “ Contan que unha vez un señor estaba paseando polo monte, preto da súa casa, e atopouse cunha vella. Ela preguntoulle de que vivía, de auga ou de aire, e el contestoulle de aire, daquela a vella díxolle que tomara aire. O home quería volver á súa casa, pero oía aire e aire e non atopaba o camiño para voltar, aínda que tamén oía o ruído do martelo contra o ferro, que facía o seu pai que era ferreiro, pero aínda así non atopaba o camiño. Pasou así a noite intentando atopa-lo camiño, pero non o conseguíu. Ó día seguinte apareceu na casa cheo de mazaduras, e sen saber o que ocorrera, só acordándose daquel ruído que producía o martelo de seu pai contra o ferro.”\nMedidas: ten 34 cm de longo e 15 cm de ancho na punta.\nMaterial: está feito de madeira no mango e ferro na punta.\nUso: é unha das ferramentas que aínda se segue utilizando na actualidade na vida cotiá, pois serve para cravar puntas ou para sacalas, dependendo do lado do martelo que se empregue.\n“ Contan que unha vez un señor estaba paseando polo monte, preto da súa casa, e atopouse cunha vella. Ela preguntoulle de que vivía, de auga ou de aire, e el contestoulle de aire, daquela a vella díxolle que tomara aire. O home quería volver á súa casa, pero oía aire e aire e non atopaba o camiño para voltar, aínda que tamén oía o ruído do martelo contra o ferro, que facía o seu pai que era ferreiro, pero aínda así non atopaba o camiño. Pasou así a noite intentando atopa-lo camiño, pero non o conseguíu. Ó día seguinte apareceu na casa cheo de mazaduras, e sen saber o que ocorrera, só acordándose daquel ruído que producía o martelo de seu pai contra o ferro.”\nO PICO Medidas: 70 cm de longo e na punta, 55cm de ancho. Material: ten madeira no mango e ferro na punta. Uso: Antigamente empregábase para derrubar solos ou paredes de pedra. Agora emprégase sobre todo en oficios como a minería. Presenza desta ferramenta en poemas: “ Criado fuese entre damas y avezado a la razón, que me lleve una embajada a mi esposa Leonor, que me envíe una empanada, no de truchas ni salmón, sino de una lima sorda y de un pico tajador; la lima para los hierros y el pico para el torreón. Oídolo había el Rey: Mandóle quitar prisión!” Este fragmento de romance pertence ó “Romancero Viejo” da lingua española.Trata dun home que está en prisión e que se sente desesperado, pois non sabe cando é de día nin de noite, se non fose por un paxariño que lle vai cantar tódolos días. Un deses días pídelle a unha persoa que traicione ó seu amo, é dicir, ó rei que o ten en prisión, levándolle unha empanada con un pico e unha lima dentro e así poder escapar e poder ir ver á súa esposa Leonor. O rei oíu isto e liberóuno. Aquí refírese a que o pico podería romper a pedra das paredes do cárcere e así poder escapar.\nMedidas: 70 cm de longo e na punta, 55cm de ancho.\nMaterial: ten madeira no mango e ferro na punta.\nUso: Antigamente empregábase para derrubar solos ou paredes de pedra. Agora emprégase sobre todo en oficios como a minería.\nPresenza desta ferramenta en poemas:\n“ Criado fuese entre damas\nOídolo había el Rey:\nMandóle quitar prisión!”\nEste fragmento de romance pertence ó “Romancero Viejo” da lingua española.Trata dun home que está en prisión e que se sente desesperado, pois non sabe cando é de día nin de noite, se non fose por un paxariño que lle vai cantar tódolos días. Un deses días pídelle a unha persoa que traicione ó seu amo, é dicir, ó rei que o ten en prisión, levándolle unha empanada con un pico e unha lima dentro e así poder escapar e poder ir ver á súa esposa Leonor. O rei oíu isto e liberóuno.\nAquí refírese a que o pico podería romper a pedra das paredes do cárcere e así poder escapar.\nA CESTA DE MERCAR Medidas: ten 50 cm de de longo e 30 cm de ancho. Material: está feito de mimbre, e un peche de aceiro. Uso: Antigamente, levábanse os ovos aquí para mercar ou vender na feira. Presenza desta ferramenta en lendas: “ Unha muller ía á feira cunha cesta de ovos, e como era moi vella, a cada pouco tiña que parar, deixar a cesta e descansar. Unha vez, cando quería coller a cesta, non era capaz de levantala. De súpeto, diante dela apareceu un mozo como saído de ningures. O mozo tiña aspecto de ser vello, a pesar de que o seu rostro era novo, estaba moi pálido. Axudou á vella a subir a cesta e cando esta se deu a volta para darlle as gracias ó mozo, este xa desaparecera. A vella marchou para a feira cavilando na misteriosa desaparición do mozo, e cando chegou case morre co susto. Na cesta dos ovos achou unha man dunha cor pálida. A mesma palidez daquel mozo. Sería cousa de que a cesta estaba maldita?”\nMedidas: ten 50 cm de de longo e 30 cm de ancho.\nMaterial: está feito de mimbre, e un peche de aceiro.\nUso: Antigamente, levábanse os ovos aquí para mercar ou vender na feira.\nPresenza desta ferramenta en lendas:\n“ Unha muller ía á feira cunha cesta de ovos, e como era moi vella, a cada pouco tiña que parar, deixar a cesta e descansar. Unha vez, cando quería coller a cesta, non era capaz de levantala. De súpeto, diante dela apareceu un mozo como saído de ningures. O mozo tiña aspecto de ser vello, a pesar de que o seu rostro era novo, estaba moi pálido. Axudou á vella a subir a cesta e cando esta se deu a volta para darlle as gracias ó mozo, este xa desaparecera. A vella marchou para a feira cavilando na misteriosa desaparición do mozo, e cando chegou case morre co susto. Na cesta dos ovos achou unha man dunha cor pálida. A mesma palidez daquel mozo. Sería cousa de que a cesta estaba maldita?”\nA CESTA DA FEIRA Medidas: posúe 55 cm de largo e 55 cm de ancho, pois é de forma cadrada. Material: está feita de mimbre. Uso: neste instrumento sóese, aínda agora, levar productos de alimentación (cebolas, queixos...) á feira para vender. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Cebolas mestas, moitas na terra, poucas na cesta.” Este refrán refírese a que se plantamos as cebolas “de maneira moi espesa” ou moi xuntas, haberá moitas na terra de cultivo, pero como teñen moi pouco sitio para desenrolarse, moitas delas acabarán morrendo, por iso hai poucas cebolas na cesta á hora de ir vendelas á feira. Por iso o que nos quere dicir é que non sexamos tan aproveitadores nin tan tacaños, porque logo obteremos menos beneficio.\nMedidas: posúe 55 cm de largo e 55 cm de ancho, pois é de forma cadrada.\nMaterial: está feita de mimbre.\nUso: neste instrumento sóese, aínda agora, levar productos de alimentación (cebolas, queixos...) á feira para vender.\n“ Cebolas mestas, moitas na terra, poucas na cesta.”\nEste refrán refírese a que se plantamos as cebolas “de maneira moi espesa” ou moi xuntas, haberá moitas na terra de cultivo, pero como teñen moi pouco sitio para desenrolarse, moitas delas acabarán morrendo, por iso hai poucas cebolas na cesta á hora de ir vendelas á feira. Por iso o que nos quere dicir é que non sexamos tan aproveitadores nin tan tacaños, porque logo obteremos menos beneficio.\nO FOUCIÑO Medidas: o fouciño pequeño ten 43 cm de longo e o grande, 60 cm. Material: está feito de aceiro no corte, ferro na folla e madeira no mango. Uso: serve para cortar os fieitos e a maleza, ademais de para segar. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Quen ao sementar é mesquino, prá’ seitura escusa fouciño.” “ O que sementa sen semente, sega sen fouciño.” O primeiro dos refráns cóntanos que o que non pon sementes dabondo para que os cultivos nazan, logo non lle fará falta a ferramenta que corta a maleza porque non lle fará falta sacala no momento da sega. O segundo dos refráns refírese a que se non plantamos nada, non nos fará falta o fouciño logo para segar.\nMedidas: o fouciño pequeño ten 43 cm de longo e o grande, 60 cm.\nMaterial: está feito de aceiro no corte, ferro na folla e madeira no mango.\nUso: serve para cortar os fieitos e a maleza, ademais de para segar.\n“ Quen ao sementar é mesquino, prá’ seitura escusa fouciño.”\n“ O que sementa sen semente, sega sen fouciño.”\nO primeiro dos refráns cóntanos que o que non pon sementes dabondo para que os cultivos nazan, logo non lle fará falta a ferramenta que corta a maleza porque non lle fará falta sacala no momento da sega.\nO segundo dos refráns refírese a que se non plantamos nada, non nos fará falta o fouciño logo para segar.\nA LAGARETA Medidas: ten 30 cm de raio e 65 cm de alto. Material: está feita de madeira en todo o corpo e ten unhas cintas de ferro ó redor para suxeitala. Uso: emprégase para que, unha vez fermentado o viño na tinalla e soltan as uvas todo o seu zume, collese o bagazo (pelas das uvas) e esprémese todo o posible para sacar os restos de zume que queden. Presenza desta ferramenta en refráns: “ O que non bima, non vindima.” “ Poda curto e ara fondo, terás viño e pan dabondo.” O primeiro dos refráns cóntanos que se non podas as ramas da vide para logo sacarlle a uva, é imposible que poidas vendimar despois. O segundo deles alude a que se traballas ben, obterás o que queres, neste caso comida e bebida.\nMedidas: ten 30 cm de raio e 65 cm de alto.\nMaterial: está feita de madeira en todo o corpo e ten unhas cintas de ferro ó redor para suxeitala.\nUso: emprégase para que, unha vez fermentado o viño na tinalla e soltan as uvas todo o seu zume, collese o bagazo (pelas das uvas) e esprémese todo o posible para sacar os restos de zume que queden.\n“ O que non bima, non vindima.”\n“ Poda curto e ara fondo, terás viño e pan dabondo.”\nO primeiro dos refráns cóntanos que se non podas as ramas da vide para logo sacarlle a uva, é imposible que poidas vendimar despois.\nO segundo deles alude a que se traballas ben, obterás o que queres, neste caso comida e bebida.\nO FERRADO Medidas: ten 55 cm de longo e 20 cm de ancho. Material: madeira en todo o seu corpo. Uso: é a ferramenta que nos permite coñecer unha medida estándar de superficie (o ferrado), pois esta ferramenta recolle unha cantidade de millo, centeo, aveas ou outros legumes fixa. Dependendo da productividade da terra, un ferrado de superficie medirá máis ou menos. Presenza desta ferramenta en refráns: “ O millo raxado enche a cesta e o ferrado.” Este refrán alude claramente á utilidade do ferrado, meterlle legumes, grans ou froitos secos dentro ata enchelo para saber a medida da superficie de terreo na que se sementou esa cantidade de legumes, millo... que enche o ferrado (ferramenta) , por iso o ferrado de superficie varía dunhas zonas a outras de Galicia, dependendo da productividade do terreo no que se sementou.\nMedidas: ten 55 cm de longo e 20 cm de ancho.\nMaterial: madeira en todo o seu corpo.\nUso: é a ferramenta que nos permite coñecer unha medida estándar de superficie (o ferrado), pois esta ferramenta recolle unha cantidade de millo, centeo, aveas ou outros legumes fixa. Dependendo da productividade da terra, un ferrado de superficie medirá máis ou menos.\n“ O millo raxado enche a cesta e o ferrado.”\nEste refrán alude claramente á utilidade do ferrado, meterlle legumes, grans ou froitos secos dentro ata enchelo para saber a medida da superficie de terreo na que se sementou esa cantidade de legumes, millo... que enche o ferrado (ferramenta) , por iso o ferrado de superficie varía dunhas zonas a outras de Galicia, dependendo da productividade do terreo no que se sementou.\nA GRADE Medidas: ten 1,5 metros de longo e 60 centímetros de ancho. Material: madeira en todo o corpo. Uso: remover a terra para a súa posterior plantación. A corda á que vai enganchada a grade ía no pescozo dos bois, e unha persoa ía encima da grade mentres os bois se movían e esta “alisaba” a terra. Emprégase para achairar a terra e desfacer os cadullos, hoxe este labor faise con grades metálicas ou con rotocultivadores. Presenza desta ferramenta en lendas: “ Fai tempo había un rapaz que ía tódolos días remover a terra coa grade. No prado ó que ía había unha cobra á que o rapaz sempre lle falaba dos seus problemas e desafogábase con ela. Ó final a cobra esperaba sempre polo rapaz, e incluso algún día esta envolvíase na grade facendo sinais de querer traballar ela tamén. Un día o rapaz foi facer o Servizo Militar e non foi falar máis coa cobra dos seus problemas. Cando volveu seguíu a falarlle, pero cando a cobra o víu, empezou a subirlle polo corpo do rapaz confiado, e terminou por esganalo. O rapaz caeu no chan e soltou a grade, á que se subíu a cobra. Non se sabe se a cobra o esganou pola ledicia, ou se foi por xenreira, pois era a primeira vez que tiña un amigo e aínda por riba, a primeira vez que se víu valorada no seu traballo removendo a terra coa grade, por iso agora estes animais aparecen nas terras de cultivo, intentando non volver cometer o mesmo erro que cometeu a súa antecesora e, por iso tamén, o ser humano lle ten tanto medo a esa especie animal.”\nMedidas: ten 1,5 metros de longo e 60 centímetros de ancho.\nMaterial: madeira en todo o corpo.\nUso: remover a terra para a súa posterior plantación. A corda á que vai enganchada a grade ía no pescozo dos bois, e unha persoa ía encima da grade mentres os bois se movían e esta “alisaba” a terra. Emprégase para achairar a terra e desfacer os cadullos, hoxe este labor faise con grades metálicas ou con rotocultivadores.\n“ Fai tempo había un rapaz que ía tódolos días remover a terra coa grade. No prado ó que ía había unha cobra á que o rapaz sempre lle falaba dos seus problemas e desafogábase con ela. Ó final a cobra esperaba sempre polo rapaz, e incluso algún día esta envolvíase na grade facendo sinais de querer traballar ela tamén. Un día o rapaz foi facer o Servizo Militar e non foi falar máis coa cobra dos seus problemas. Cando volveu seguíu a falarlle, pero cando a cobra o víu, empezou a subirlle polo corpo do rapaz confiado, e terminou por esganalo. O rapaz caeu no chan e soltou a grade, á que se subíu a cobra. Non se sabe se a cobra o esganou pola ledicia, ou se foi por xenreira, pois era a primeira vez que tiña un amigo e aínda por riba, a primeira vez que se víu valorada no seu traballo removendo a terra coa grade, por iso agora estes animais aparecen nas terras de cultivo, intentando non volver cometer o mesmo erro que cometeu a súa antecesora e, por iso tamén, o ser humano lle ten tanto medo a esa especie animal.”\nA PA Medidas: ten 20 m de lonxitude e 30 cm de ancho na pa ou parte ovalada. Material: está feita de madeira no mango e ferro na pa. Uso: recoller terra, semente, area, semente... dun lugar para outro. Presenza desta ferramenta en lendas e refráns: “ Collantres é un pobo do concello de Coirós, preto de Betanzos, á beira da estrada N. VI. Sabedes por que Collantres se chama Collantres? Ían un pai, unha nai e o seu fillo famentos por un camiño no concello de Coirós, atopáronse cun labrego traballando na súa horta coa súa pa na que tiña unha laranxeira chea de laranxas maduras. O pai preguntoulle se podía coller unha laranxa para o seu fillo, e o labrego díxolles: -Non collan unha, collan tres (unha para cada un). Esa laranxeira é máxica, plantouna o meu tataravó coas súas mans e coa súa pa, que me foi pasada por herdanza. Esta debe ter unha bendición, pois dende iso bota laranxas tódolos anos e en tódalas tempadas, xa xíe, rocíe ou non haxa auga, sempre hai froita. E de aí ven o nome de Collantres, que, indirectamente, procede dunha misteriosa pa que facía milagres.” “ Caves ben, caves mal, cava ben no carreiral.” Este refrán refírese a que aínda que non saibas cavar moi ben, que poñas todo o teu esforzo en facelo.\nMedidas: ten 20 m de lonxitude e 30 cm de ancho na pa ou parte ovalada.\nMaterial: está feita de madeira no mango e ferro na pa.\nUso: recoller terra, semente, area, semente... dun lugar para outro.\nPresenza desta ferramenta en lendas e refráns:\n“ Collantres é un pobo do concello de Coirós, preto de Betanzos, á beira da estrada N. VI.\nSabedes por que Collantres se chama Collantres?\nÍan un pai, unha nai e o seu fillo famentos por un camiño no concello de Coirós, atopáronse cun labrego traballando na súa horta coa súa pa na que tiña unha laranxeira chea de laranxas maduras. O pai preguntoulle se podía coller unha laranxa para o seu fillo, e o labrego díxolles:\n-Non collan unha, collan tres (unha para cada un). Esa laranxeira é máxica, plantouna o meu tataravó coas súas mans e coa súa pa, que me foi pasada por herdanza. Esta debe ter unha bendición, pois dende iso bota laranxas tódolos anos e en tódalas tempadas, xa xíe, rocíe ou non haxa auga, sempre hai froita.\nE de aí ven o nome de Collantres, que, indirectamente, procede dunha misteriosa pa que facía milagres.”\n“ Caves ben, caves mal, cava ben no carreiral.”\nEste refrán refírese a que aínda que non saibas cavar moi ben, que poñas todo o teu esforzo en facelo.\nA MARTABELA Medidas: ten 65 cm de lonxitude e 20 cm de ancho. Material: latón nas aspas. Uso: espantar os paxaros co seu peculiar son que produce en cada xiro. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Falar como unha martabela.” Este refrán emprégase cando unha persoa é moi faladora e díselle iso.\nMedidas: ten 65 cm de lonxitude e 20 cm de ancho.\nMaterial: latón nas aspas.\nUso: espantar os paxaros co seu peculiar son que produce en cada xiro.\n“ Falar como unha martabela.”\nEste refrán emprégase cando unha persoa é moi faladora e díselle iso.\nO MAZO Medidas: posúe 90 cm de lonxitude e 10 cm de ancho na punta (na parte de ferro). Material: está feito de madeira no mango e de ferro na punta. Uso: escachar a pedra dándolle golpes con el. Presenza desta ferramenta en refráns: “ A Deus rogando e có mazo dando.” “ Quien da todo lo suyo antes de su muerte merece que le den con un mazo en la frente.” O primeiro dos refráns (é un refrán cristián) danos a entender que por un lado presumes de ser moi bo, pero polo detrás fas cousas malas. O segundo deles é un refrán sacada do “Romancero Viejo” da lingua española. É o encabezamento dunha historia que trata dun señor que casa ás súas fillas e dálle todo o que ten ós seus xenros. Mentres que aínda tiña cousas para darlles, coidábano e portábanse moi ben con el, pero así que se lle acabou a fortuna non o atendían nin o coidaban. Así que o señor fixolles unhas cantas trampas aos seus xenros e así eles creron que aínda tiña cartos, así que o coidaron ata que morreu. Cando morreu ese señor foron ó cofre onde este lles dixera que estaban os cartos e o que atoparon foi unha nota que tiña escritos eses versos.\nMedidas: posúe 90 cm de lonxitude e 10 cm de ancho na punta (na parte de ferro).\nMaterial: está feito de madeira no mango e de ferro na punta.\nUso: escachar a pedra dándolle golpes con el.\n“ A Deus rogando e có mazo dando.”\n“ Quien da todo lo suyo antes de su muerte merece que le den con un mazo en la frente.”\nO primeiro dos refráns (é un refrán cristián) danos a entender que por un lado presumes de ser moi bo, pero polo detrás fas cousas malas.\nO segundo deles é un refrán sacada do “Romancero Viejo” da lingua española. É o encabezamento dunha historia que trata dun señor que casa ás súas fillas e dálle todo o que ten ós seus xenros. Mentres que aínda tiña cousas para darlles, coidábano e portábanse moi ben con el, pero así que se lle acabou a fortuna non o atendían nin o coidaban. Así que o señor fixolles unhas cantas trampas aos seus xenros e así eles creron que aínda tiña cartos, así que o coidaron ata que morreu. Cando morreu ese señor foron ó cofre onde este lles dixera que estaban os cartos e o que atoparon foi unha nota que tiña escritos eses versos.\nO RAÑO Medidas: posúe 110 cm de lonxitude e 15 cm de ancho na parte metálica. Material: madeira no mango, ferro na folla e aceiro na punta. Uso: remover a terra e facer os sucos para plantar as patacas. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Quen sexa labrego honrado e teña un raño, ten que vivir do seu traballo.” Este refrán quere dicir que o que non sexa avaro nin tacaño, é dicir, que sexa honrado, con un pouco de esforzo e con unha soa ferramenta (ou con poucas), vivirá do que produza na súa horta honradamente e gañará máis que o que ten moitas ferramentas e maquinaria pero, pola contra, é avaro e truán.\nMedidas: posúe 110 cm de lonxitude e 15 cm de ancho na parte metálica.\nMaterial: madeira no mango, ferro na folla e aceiro na punta.\nUso: remover a terra e facer os sucos para plantar as patacas.\n“ Quen sexa labrego honrado e teña un raño, ten que vivir do seu traballo.”\nEste refrán quere dicir que o que non sexa avaro nin tacaño, é dicir, que sexa honrado, con un pouco de esforzo e con unha soa ferramenta (ou con poucas), vivirá do que produza na súa horta honradamente e gañará máis que o que ten moitas ferramentas e maquinaria pero, pola contra, é avaro e truán.\nO ZADÓN Medidas: ten de lonxitude 1,20 m e de ancho na parte metálica, 23 cm. Material: ten madeira no mango e ferro na parte metálica. Uso: emprégase para cavar. Presenza desta ferramenta en contos: “ [...] Los indios lanzaron un espantoso grito, arrojaron hachas, picos y azadones y echaron a correr aterrorizados. Existía entre ellos la tradición de que no quedaría piedra en sus hogares si con mano sacrílega tocaba algún mortal el cadáver del cacique. Los ruegos, las amenazas y las dádivas fueron durante muchos días impotentes para vencer la resistencia de los indios [..].” Este é un fragmento da obra “Tradiciones peruana” en lingua castelá.\nMedidas: ten de lonxitude 1,20 m e de ancho na parte metálica, 23 cm.\nMaterial: ten madeira no mango e ferro na parte metálica.\nUso: emprégase para cavar.\n“ [...] Los indios lanzaron un espantoso grito, arrojaron hachas, picos y azadones y echaron a correr aterrorizados.\nExistía entre ellos la tradición de que no quedaría piedra en sus hogares si con mano sacrílega tocaba algún mortal el cadáver del cacique.\nLos ruegos, las amenazas y las dádivas fueron durante muchos días impotentes para vencer la resistencia de los indios [..].”\nEste é un fragmento da obra “Tradiciones peruana” en lingua castelá.\nA AZADA Medidas: ten 1,40 m de longo e 26 cm de ancho na parte metálica. Material: está feita de madeira no mango e ferro na parte metálica menos na punta desta, que ten aceiro. Uso: facer pequenos regos para logo plantar legumes. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Coa azada súa o labrego mentres outros non queren vir ó rego.” Este refrán quere dicir que un só labrego traballador pode facer de maneira honrada todo o que non fan os demais.\nMedidas: ten 1,40 m de longo e 26 cm de ancho na parte metálica.\nMaterial: está feita de madeira no mango e ferro na parte metálica menos na punta desta, que ten aceiro.\nUso: facer pequenos regos para logo plantar legumes.\n“ Coa azada súa o labrego mentres outros non queren vir ó rego.”\nEste refrán quere dicir que un só labrego traballador pode facer de maneira honrada todo o que non fan os demais.\nA RAÑETA Medidas: posúe 120 cm de lonxitude e 25 cm de ancho na parte metálica. Material: está feita de madeira no mango e ferro en toda a parte metálica menos na punta desta, que ten aceiro. Uso: arrancar o esterco das cortes e estendelo polas leiras. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Horta sen rañeta e sen abono, é como se lle comesen os ratos todo.” Este refrán quere dicir que unha horta sen abonar, non lle nace o que se plantou.\nMedidas: posúe 120 cm de lonxitude e 25 cm de ancho na parte metálica.\nMaterial: está feita de madeira no mango e ferro en toda a parte metálica menos na punta desta, que ten aceiro.\nUso: arrancar o esterco das cortes e estendelo polas leiras.\n“ Horta sen rañeta e sen abono, é como se lle comesen os ratos todo.”\nEste refrán quere dicir que unha horta sen abonar, non lle nace o que se plantou.\nA RAÑETA DA TERRA Medidas: ten 1,20 m de lonxitude e 25 cm de ancho. Material: está feita de madeira no mango e ferro en toda a parte metálica menos na punta, que é de aceiro. Uso: serve para mover a terra. Presenza desta ferramenta en refráns: “ Á terra movida con rañeta, non lle fai falta outra ferramenta.” Este refrán alude claramente ó emprego desta ferramenta, pois fala de que para mover a terra, chega só con ter unha rañeta.\nMedidas: ten 1,20 m de lonxitude e 25 cm de ancho.\nMaterial: está feita de madeira no mango e ferro en toda a parte metálica menos na punta, que é de aceiro.\nUso: serve para mover a terra.\n“ Á terra movida con rañeta, non lle fai falta outra ferramenta.”\nEste refrán alude claramente ó emprego desta ferramenta, pois fala de que para mover a terra, chega só con ter unha rañeta.\nBIBLIOGRAFÍA: A memoria dos meus avós. “ Refraneiro galego” “ Romancero viejo” Enciclopedia “Encarta, 2003”.\nA memoria dos meus avós.\n“ Refraneiro galego”\n“ Romancero viejo”\nEnciclopedia “Encarta, 2003”.\nInés Barbeito Cal 3ºA. Nº5.\nFerramentas tradicionais da agricultura galega - Documents\n1. FERRAMENTAS TRADICIONAIS GALEGAS. 2. ÍNDICE: Portada (diapositiva 1)·Fouciño (diapositiva 15) Índice (diapositiva 2) ·Lagareta (diapositiva 16)\nFerramentas Tradicionais e Máquinas Simples na IV Semana ...\nFerramentas Tradicionais e Máquinas Simples na ... de entusiastas alumnos e alumnas de 2º da ESO ... tradicional da agricultura galega ...\nXogos tradicionais - Education - documents.tips\nOS XOGOS TRADICIONAIS CEIP A FRAGA 2Âº CURSO AS CHAPAS SÃ³ precisamos uns taponciÃ±os de refrescos e algo con que debuxar un camiÃ±o con ou sen ...\nOs Instrumentos Musicais na Tradición Galega » A historia ...\n... e “pandeireta galega” á ... ligada ao desenvolvemento da agricultura hai uns ... nosas coplas tradicionais se lembra ...\nHistoria dunha agricultura sustentábel. Transformacións ...\nTransformacións productivas na agricultura galega ... os cereais tradicionais, ... o estudio da agricultura galega no primeiro ...\nUNIDADE 4: AS PAISAXES DE GALICIA - edu.xunta.gal\nRevisión da unidade ... A costa galega divídese en catro zonas ben ... A zona central está pouco poboada. A agricultura e a\nBAÚL DE SOCI\n... //s3.amazonaws.com:443/slideshare/ssplayer.swf?id=40791&doc=ferramentas-tradicionais-da-agricultura-galega-9286 ... a agricultura galega non ...\nThese presentations are classified and categorized, so you will always find everything clearly laid out and in context. You are watching Ferramentas tradicionais da agricultura galega presentation right now. We are staying up to date!


ConcentraciÃ³n en repulsa doutro asasinato machista no noso paÃs\nOutubro 11, 2011 por administradora\nA Coordenadora Nacional Galega da Marcha Mundial das Mulleres convoca unhaÂ concentraciÃ³n para o XOVES 13 de OUTUBRO Ã¡s 20h diante do Museo de ArteÂ ContemporÃ¡nea (MARCO) en repulsa polo asasinato da veciÃ±a da parroquia de Coruxo,Â Vigo a mans da sÃºa parella.\nAgradecerÃamos a sÃºa mÃ¡xima difusiÃ³n nos medios e a sensibilizaciÃ³n eÂ concienciaciÃ³n da sociedade coa participaciÃ³n na mesma, xa que Ã© intolerÃ¡bel queÂ siga habendo vÃtimas de violencia de xÃ©nero en pleno sÃ©culo XXI, sÃ³ polo feito deÂ sermos mulleres.\nCurta e tertulia “CrÃmenes Invisibles” 24 de Maio Ã¡s 8 da tarde en Vigo\nMaio 20, 2010 por administradora\nPresentaciÃ³n da AcciÃ³n Internacional da Marcha Mundial das Mulleres en VilagarcÃa\nNovembro 16, 2009 por administradora\nEste xoves, 19 de Novembro, terÃ¡ lugar a presentaciÃ³n da AcciÃ³n Internacional 2010 da Marcha Mundial das Mulleres. O acto terÃ¡ lugar na sala de conferencias do Auditorio de VilagarcÃa Ã¡s 20hrs. Mais informaciÃ³n premendo no logo da AcciÃ³n 2010 na columna dereita da nosa site.\nPalestra no Val MiÃ±or\nMaio 24, 2009 por administradora\nA charla realizouse nunha das salas do piso alto da Vella estaciÃ³n do tranvÃa en A Ramallosa, Val MiÃ±or. Ã‰ramos ao redor de 30 mulleres. A exposiciÃ³n de Carmela Garrido foi sinxela e expositiva da situaciÃ³n na que se desenvolve a interrupciÃ³n do embarazo na actualidade, tamÃ©n estivo chea de referencias a experiencias e vivencias comÃºns a todas as mulleres, o que propiciou que na parte do coloquio se deran varias intervenciÃ³ns, complementarias e profundizando no que se dicÃa na anterior.\nResaltarÃa a que agradecÃa o traballo da MMM na difusiÃ³n e explicaciÃ³n do borrador da Lei do Aborto, asÃ como de ser as que levamos esta informaciÃ³n Ã¡s mulleres do pobo.\nCharla – Coloquio en Vigo o 28-05-09 Ã¡s 20:30 no Centro VeciÃ±al Eduardo Chao, Praza da Princesa, Vigo. FalarÃ¡ Lola Ferreiro.\nCharla – Coloquio en Vigo o 29-05-09 Ã¡s 20:00 no Centro Social A Revolta, RÃºa Real, Vigo.\nObradoiro de relaxaciÃ³n “Vivir o corpo non ten idade”\nNovembro 10, 2008 por administradora\nA Coordenadora Local da Marcha Mundial das Mulleres en Vigo pon en marcha por 2Âª vez o obradoiro de relaxaciÃ³n “Vivir o corpo non ten idade” dende o 10 de Novembro atÃ© o 3 de Decembro, ambos inclusive.\nO curso impartirÃ¡se luns e mÃ©rcores de 10 a 11:30h na Casa das Mulleres de Vigo (Romil, 20 baixo) e ten como finalidade mellorar as vivencias corporais e con elas a calidade de vida. TrÃ¡tase de afortalar o corpo e axilizar a mente: espertando a sensibilidade do corpo estimulando os sentidos, a expresiÃ³n corporal e a relaxaciÃ³n para favorecer a saÃºde e equilibrar todo o organismo tanto a nivel fÃsico como emocional. Respectando as necesidades e as capacidades de cada persoa, descubriremos as mÃºltiples posibilidades corporais para recuperar a vitalidade, gozar do movemento, liberar tensiÃ³n e favorecer a mobilidade natural do corpo, desenvolvendo ao mesmo tempo habilidades creativas, fÃsicas e expresivas.\nIII Bandeira de TraiÃ±eiriÃ±as da Marcha Mundial das Mulleres\nXuño 11, 2008 por administradora\nA III Bandeira de TraiÃ±eiriÃ±as da Marcha Mundial das Mulleres celebrouse o pasado domingo 11 de Maio de 2008 no peirao do porto de Bueu (Pontevedra).\nInscritas dez tripulaciÃ³ns, no Ãºltimo momento sÃ³ participaron oito, por enfermidade dunha remeira de Amegrove e as da vila de Cangas, tiveron problemas â€œtÃ©cnicosâ€ que consideramos que mÃ¡is que tÃ©cnicos foron machistas, xa que non puideron participar por falta de barco e podrÃan facelo compartindo barco co dos rapaces; pero ao cambiar en orde a regata e adiantar Ã¡s rapazas despois dos xuvenÃs â€œnon lles daba tempo a cambiar o barcoâ€. De tÃ³dolos xeitos, a MMM considerou que tiÃ±an que levar premio por estar ali e querer participar aÃnda que non puideran facelo.\nDestacar tamÃ©n, que as remeiras de Cesantes (Redondela) e Coruxo (Vigo) unÃronse para poder formar a tripulaciÃ³n dunha traiÃ±eiriÃ±a.\nA clasificaciÃ³n foi a seguinte:\n1Âº clasificadas (Bandeira de TraiÃ±eiriÃ±as da MMM) : C.R. Cabo Cruz de Boiro (Boiro)\nContamos coa presenza de moitas mulleres con cargos de responsabilidade dentro das distintas administraciÃ³ns, algunhas das cales entregaron os premios como: Carmen AdÃ¡n (Secretaria Xeral de Igualdade), Marta Souto (Directora Xeral de Deportes da Xunta de Galicia), MÂª XesÃºs LÃ³pez Escudeiro (Delegada de Deportes de Pontevedra), Laura Ogando, Rebeca Gago, Teresa Madaleno (concelleiras de Igualdade, EducaciÃ³n e Servizos respectivamente do concello de Bueu), asÃ como o alcalde e concelleiros do concello de Bueu.\nA pesar do mal tempo, foi un dÃa alegre e festivo para as remeiras e o pÃºblico que estivemos ali en xeral.


O abandono de residuos, un importante risco para os incendios forestais | SOGAMA\nO abandono de residuos, un importante risco para os incendios forestais\n•Os aerosois, debido ás altas temperaturas, poden explotar e ser a orixe do lume, do mesmo xeito que as botellas ou anacos de vidro, debido ao efecto “lupa”.\n•No marco do Proxecto LIBERA, promovido conxuntamente por Ecoembes e SEO/Birdlife, e cuxo obxectivo é liberar de lixo os espazos naturais, lánzanse cinco consellos básicos para evitar os incendios, tendo en conta os condicionantes propios da tempada estival.\nCerceda, a 4 de agosto de 2017.- O littering ou abandono de residuos no campo constitúe un importante risco para os incendios forestais e que se acrecenta especialmente no verán debido ás altas temperaturas, o vento e a falta de choiva, sendo a actividade humana o principal desencadeante no 90% das ocasións.\nTal e como sinala Ecoembes e Seo/Birdlife, calquera conduta incívica ou descoido pode ser a causa dunha traxedia medioambiental. É o caso, por exemplo, dos aerosois, que poden explotar cando son sometidos a altas temperaturas, ou ben as botellas ou anacos de vidro debido ao efecto “lupa”. E, por suposto, a queima incontrolada de residuos, que, máis aló dun serio problema ambiental, constitúe unha mala práctica que atenta contra a saúde, orixinando enfermidades respiratorias como a bronquite ou enfisemas.\nUnha vez máis, a prevención e a educación ambiental fanse imprescindibles. É por iso que, no marco do Proxecto LIBERA, que ten por obxecto loitar contra o littering e liberar de lixo os espazos naturais, faise especial fincapé na necesidade de extremar a precaución cando se leven a cabo actividades ao aire libre.\nCINCO XESTOS PREVENTIVOS\nNeste contexto, Ecoembes e SEO/Birdlife proporcionan cinco consellos básicos para previr os incendios forestais:\n1.- Non tirar cabichas acesas ao chan e tampouco pola ventanilla cando se viaxa en coche.\n2.- Non deixar lixo fóra das papeleiras. Se non temos unha cerca, os residuos deben gardarse e depositarse no contedor correspondente.\n3.- Acender as fogueiras, incluídas as de limpeza de montes e queima de restrollos, só en zonas e épocas autorizadas pola autoridade competente.\n4.- Evitar deixar acesas fogueiras e lámpadas en campamentos cando un se ausente dos mesmos ou se vaia a durmir, e isto aínda que sexa unha zona habilitada para acender lume.\n5.- E cando o lume se teña producido e se atope moi preto, intentar bordealo e fuxir rapidamente, evitando non subir pola montaña, xa que avanza máis rapidamente que as persoas.


Noia Portus Apostoli B-Concello de Begonte FS: un punto de inflexión\nCoa visita do líder da Preferente Autonómica – Grupo Norte a Noia (domingo 9, 19:00 horas, Municipal Agustín Mourís) o filial branco afronta un exame para medir as súas capacidades de loitar polo ascenso.\nA proba do algodón para o Noia Portus Apostoli B. Un dos encontros señalados no calendario do campionato ligueiro. Un cadro noiés que sempre se vén arriba como local, invicto en canto a resultados na pista nesa condición, recibe a un inapelable líder, un Concello de Begonte FS que como visitante tan só coñece a vitoria, nove de nove.\nSe os noieses chegan nunha racha de sete partidos seguidos sumando, con seis triunfos e un empate, os begonteños acumulan unha dinámica de nove partidos gañando, comezada despois de perder o único choque no que deixaron escapar puntos en toda a temporada ata a data, o 3 de novembro ante o FSF Villa de Cee.\nPor tanto, ambos equipos encaran este enfrontamento co triunfo como vital para dar un paso de xigante nos seus obxectivos. No caso dos nosos, acrecentado despois do empate en Guitiriz que, en palabras do xogador Diego Pérez, “deixa un sabor de boca un pouco a derrota”. Un resultado que, sen paliativos, “obriga a gañar contra o Begonte”, sempre “xuntos e fortes como grupo, disfrutando das adversidades e apoiándonos”.\nDiego atrévese a destacar este partido como “unha final” para manterse dentro da pelexa pola promoción de ascenso. “Se non gañamos este ponse moi difícil a situación de entrar no terceiro posto”, asegura. O dorsal trece do cadro filialista define ao Concello de Begonte como “un equipo moi xoven, que evidentemente está un paso por riba desta categoría como se plasma na táboa”, polo que son conscientes de que “é un partido difícil” mais sen enrrugarse porque “non nos consideramos menos que ninguén, e aportando cada un dende as súas virtudes, imos sacar o partido adiante, non lle temos medo a ninguén”.\nA nivel persoal, Diego afirma que “agora mesmo encóntrome ben, pouco a pouco vou chegando ao meu nivel”, logo dun inicio de curso complicado. “Está claro que traballo e esforzo día a día obtéñense resultados. Non son unha persoa conformista, polo cal seguirei traballando duro para intentar conseguir as miñas metas”, sentencia.\nMetas que esta fin de semana, máis concretamente o domingo, pasan por lograr uns tres puntos importantísimos para seguir perseguindo os obxectivos marcados por el e o resto dos seus compañeiros. Para iso, agardan un Agustín Mourís cheo de afección local que poña o ambiente ideal para unha tarde de fútbol sala e espectáculo.


En Marea esixe a recuperación da ultractividade para os convenios colectivos - En Marea. Congreso dos Deputados\nEn Marea esixe a recuperación da ultractividade para os convenios colectivos\nAs Pontes, 10 de xaneiro de 2019. A voceira de En Marea no Congreso, Yolanda Díaz, mantivo esta mañá unha xuntanza co Comité de Empresa de Endesa-As Pontes para coñecer a situación da plantilla despois de que o pasado 31 de decembro de 2018 caducara o seu IV Convenio Marco sen que ata o de agora haxa posibilidade real da sinatura dun novo acordo entre empresa e representantes das personas traballadoras. A esta xuntanza tamén asistiu a concelleira de Xuntas por As Pontes, María Chao.\nA deputada sinalou que o que se está a denunciar “é a revocación da ultractividade, porque a súa recuperación é unha esixencia do noso grupo para poder mudar as condicións de vida dos traballadores e traballadoras no noso país”.\nA voceira de En Marea denuncia que a día de hoxe a empresa está facendo o que lle dá a gana cos traballadores do grupo empresarial, “temos a máis de 8.000 persoas no conxunto do Estado que están afectadas e que a partir de agora, toda vez que xa non rixen as condicións do convenio, están sen protección e terán que negociar individualmente coa propia empresa as súas condicións laborais. E temos máis de 27.000 persoas que son pasivos, aos que se lles vai meter un recorte fortísimo nos seus beneficios sociais, beneficios sociais que estaban acadados e protexidos en todos e cada un dos convenios que ata o de agora tiñan”.\nDíaz destacou que desde En Marea e desde o Grupo Confederal sempre imos estar ao carón dos traballadores e traballadoras de Endesa e, desde logo, imos, non só apoialos co traballo que temos que facer no Congreso dos Deputados, senón que ademais imos estar con eles defendendo na rúa todas e cada unha das accións e das reivindicacións que elas e eles leven adiante”.


Asinado un convenio de colaboración co CEIP O Ramo\nNo día de onte asinouse un convenio de colaboración entre o Clube Atletismo Fene e o Colexio Plurilingüe O Ramo, de Barallobre. Trátase do primeiro convenio que asina o Clube Atletismo Fene con outra entidade.\nNo acto estivo representada a xunta directiva do noso clube polo vicepresidente Marcelo Rodríguez e o secretario Samuel Ramírez. Por parte do centro educativo asinou o documento o director Benigno Sánchez.\nO convenio inclúe entre outros puntos, o apoio e asesoramento por parte do clube para a realización de millas escolares e outras actividades relacionadas co atletismo no entorno do centro e, por parte do colexio, colaborar co Clube Atletismo Fene axudando a impulsar e promocionar dito deporte desde o espectro educativo, así como o deporte en xeral.


As mellores illas gregas Noticias de viaxes\nUn dos mellores lugares de verán de todo o mundo son as illas gregas. Que destino! Non hai máis fermoso lugar que decore o Mediterráneo. Claro que hai outras belezas, pero a variedade de paisaxes e aventuras nas que podemos vivir as mellores illas gregas non ten igual.\nAdemais, hai illas gregas ideais viaxar en parella, outras illas para ir en familia e outras para viaxar soas e coñecer xente. En que grupo de viaxeiros estás?\n1 As mellores illas gregas para viaxar en parella\n2 As mellores illas gregas para ir coa familia\n3 As mellores illas gregas para viaxes en solitario\nAs mellores illas gregas para viaxar en parella\nAs illas gregas saben combinar fermosas praias e deliciosa gastronomía, polo que son o mellor plan para parellas, xa sexan de viaxe de lúa de mel ou simplemente de vacacións. Ao longo do artigo de hoxe veremos que hai illas que poden ser ideais para parellas pero tamén para familias ou viaxeiros en solitario, e iso, creo, é o mellor deste destino de viaxe. A súa versatilidade e riqueza.\nLa illa de corfú, coa súa exquisita influencia veneciana, é moi romántico. A parella pode alugar un patinete e dar un paseo, facer pícnics, mirar ao mar mentres o vento azouta os seus rostros. A cidade de Corfú está chea de pequenas tabernas e hoteis de todo tipo. Pero ademais, Corfú ten fermosas praias, ricas en historia e natureza. Especialmente o Praia D'Amour.\nA illa de Santorini é un clásico, a postal de todo o arquipélago grego. É o mellor destino grego para viaxeiros de noivas porque hai moitas igrexas pintorescas e contemplanse os mellores atardeceres. Aquí tes algúns dos mellores hoteis do país, como o Hotel Katikies, en Oia. Para as vistas doutro mundo á posta do sol, tamén hai as suites Astra.\nMykonos É o destino do parellas gais por excelencia e é porque a illa ten unha longa historia para este grupo. Podes ir en parella ou solteiro ... e volver en parella. Quen sabe? Hai moitos bos restaurantes e hoteis, bares e pubs por todas partes e moitas festas. O noite de mykonos é fenomenal.\nZakynthos É outro gran destino para viaxar en parella. As súas augas son cristalinas, as súas praias teñen area e non cantos, as súas aldeas son pintorescas e hai moita xente nova. E por suposto, o famoso praia de naufraxios É a mellor visita de todas.\nOutra illa de parellas é Paros, entre Santorini e Mykonos. É máis grande que os seus veciños pero é máis tranquiloa en termos de visitantes. Entón, é máis barato. Hai moita xente que vai practicar kitesurf e windsurf, pero basicamente trátase de coñecer as súas praias, o seu museo arqueolóxico, as súas igrexas. Naxos É outro destino pintoresco, a illa máis grande do grupo das Cícladas.\nNaxos adoita compararse con Paros, pero este último ofrece mellores opcións para moverse polo que adoita ser máis escollido. I.e Naxos ten conexións de autobús e ferry e vida nocturna, pero é máis tranquilo. Para máis actividade e vida na cidade hai a illa de Rodas, unha illa con moita historia e moi turística.\nFinalmente, Creta debería figurar nesta lista porque é un destino máis barato que os demais, tanto en gastronomía como en aloxamento. É unha illa grande polo que hai moitas opcións de hoteis, máis caras ou máis baratas, hai moitas praias e outras bo sistema de transporte.\nAs mellores illas gregas para ir coa familia\nGrecia ten infinidade de illas, 227? Entón, é difícil escoller. As Cícladas, o Dodecaneso, o Xónico ...? Cando se viaxa con nenos, sempre é recomendable planificar, así que esperamos darvos unha boa lista de illas gregas para ir con nenos.\ncorfú aínda é unha opción. É un illa moi verde, con fermosos outeiros e pequenas aldeas con praias ao seu redor. O lado norte ofrece augas máis tranquilas para pasar o día. O centro histórico de Corfú, Patrimonio Mundial, é estupendo pasear e admirar a súa arquitectura veneciana, que os nenos proben algo da cociña local ...\nE si, hai tempo para durmir a sesta porque aquí, como na maioría das illas gregas, entre as 3 e as 5 da tarde o tempo para. Podes engadir un paseo en burro, unha excursión ás ruínas do templo de Artemisa, un paseo en barco cun fondo transparente, o parque hidrópolis en Acharavi ...\nCreta tamén se pode visitar en familia. Ruínas, covas mariñas, praias soleadas, é unha fantasía aos ollos dos nenos. Isto Knossos, un lugar estupendo para levar aos nenos a unha viaxe no tempo e tamén na cidade de Heraklion hai moitos museos deseñados para ser visitados con nenos. Por exemplo, o Museo de Historia Natural e Acuario de Cret. Tamén está o Parque dos dinosauros.\nAdemais, en Creta os nenos poden goza das lagoas de Elafonisi e xoga nas pozas de rocha de Kato Gouves, snorkel, kayak, explorando a cova Dikteon ou camiñando polo magnífico Canón de Samaria, o canón máis grande de toda Europa.\nRodasCo seu castelo medieval, tamén é xenial. Hai moitas praias familiares, como a praia de Faliraki, cun parque acuático. Pero basicamente o mellor que ofrece é que aquí o verán dura moito máis que nas outras illas, polo que incluso podes saír fóra da tempada alta. Hai un acuario moi bo, o acuario de marlin, no porto, para coñecer e marabillarse coa vida submarina, hai o Val das Bolboretas e se non, sempre hai outeiros e bosques para camiñar.\nSantorini ofrece o seu pasado e presente volcánicos. Calquera neno pode voltear coa idea de camiñar por un volcán ... pero ademais hai fermosas aldeas e praias soñadoras. Un ambiente máis familiar séntese en Kamari ou Perissa. E se aos teus fillos lles gusta a historia, hai as ruínas do asentamento de Akrotiri.\nPara unhas vacacións tranquilas, tranquilas e fermosas hai outros destinos recomendados como Milos, coas súas covas escondidas e fermosas formacións rochosas. Lefkada, Paros, Kos ou o naufraxio de Zaknthos tamén pode estar nesta lista.\nAs mellores illas gregas para viaxes en solitario\nCalquera illa é un bo destino para viaxes en solitario, pero pode que teñas que facelo considere aloxamento máis barato, dormitorios ou hoteis, voos sinxelos, conexións de ferry, bares acolledores, vida nocturna, bo transporte público ...\nEntón, tendo en conta esta lista, diría que as mellores illas para viaxar soas son Creta, Ios, Míkonos, Santorini, Naxos, Rodas ... Tiza É a illa grega máis grande e ten moito para viaxeiros en solitario. Está dividido en catro rexións e cada unha ten a súa cidade, os seus hoteis e a súa interesante vida nocturna. En Rethymno está o albergue xuvenil, en Heraklion o Intra Muros e en Chania a cidade Cocoon, xenial aloxamentos para coñecer xente.\nIos é outra illa ideal para mozos viaxeiros, mochileiros. É un destino popular para australianos e norteamericanos que viaxan por Europa. É máis barato que o seu veciño, Mikonos. Seguinte na lista Santorini, nas Illas Xónicas. Ten moi bo aloxamentos a baixo prezo, como o albergue Caveland, ou o Villa Kasteli ou o albergue xuvenil Anna, en Perisssa. Ademais, é unha illa fácil de desprazarse en autobús.\nEvidentemente non podemos esquecernos Mykonos, a illa máis glamorosa de todas. Festas, xente de todo tipo e cores, praias gloriosas ... Naxos é outra illa boa para viaxar en solitario, moito máis relaxado, con adegas, tabernas e mochileiros. As habitacións máis baratas están fóra do casco histórico, por exemplo en Agios Georgios. A illa Está moi ben comunicado e podes viaxar en ferry por todas partes.\nRodas e o seu legado de cruzados é innegablemente atractivo. Isto preto da costa turca para que poida cruzar a terra firme se é o final da súa viaxe. Por suposto, podemos seguir engadindo illas ou repetindo algunhas das que aparecen nas seccións anteriores. E é que fas a viaxe. Todas as illas gregas son fermosas. Hai moitos, ese é o problema, polo que o noso consello é concentrarse e pensar ben que tipo de vacacións desexa.\nPraia, comida e relax? Excursións, aventuras, paseos con nenos? Historia, deportes, museos? Noite, festa, amor, sexo? Non te preocupes, hai unha illa ou varias para ti.\nCamiño completo ao artigo: Noticias de viaxes » Viaxe » As mellores illas gregas


Cantamos a ritmo de bossa nova, tango, sirtaki... con Almudena Janeiro | A RÚA\nCantamos a ritmo de bossa nova, tango, sirtaki... con Almudena Janeiro\nCEIPARUA 14:19 Biblioteca\nO venres no Auditorio participamos todo o colexio do espectáculo musical "Contos en cantos". Puidemos comprobar in situ que en vivo a voz de Almudena Janeiro segue sendo tan doce como no CD. E, como era de esperar, o éxito rotundo foi para "Cocorico" e "Chocolata".\nRoni anímavos a ler, mirar, escoitar e cantar na nosa biblioteca!\nMariluz Avestruz ten unha magnífica cola. Pola noite, para non esmagala, dorme coa cabeza enterrada e coa cola ao aire. Unha mañá, ao espertar, estira o pescozo e decátase de que non pode mover a cabeza. Mariluz patexa, espernexa, abanea a cola e tira, e tira, e tira… pero a cabeza está atrancada e de aí non se move. Se quere soltarse, non terá máis remedio que pedir axuda.\nCocorico é un pitiño que vive feliz coa súa nai. Un día que MamáGaliña vai facer biscoito, o pitiño ofrécese a ir pola leña para acender o forno. Cando está en plena faena, aparece un gato enorme e malvado que o quere devorar. De milagre, Cocorico salva a vida porque lle promete que lle dará a metade da merenda. Mais, unha vez pasado o perigo, o lambón de Cocorico esquece o trato e come o biscoito enteiro. A mamá anóxase: vai vir Gato Pelado e vaite comer dun bocado! Nisto escoitan un ruído na porta: É Gato Pelado reclamando a súa metade de biscoito…\n"Sígueme!" Un elefante gris con lunares morados, que vive nunha selva, namora dunha formiga negra con cintura de avespa. O seu amor é correspondido, pero para estaren xuntos quédalles un longo camiño por percorrer. A formiga convida o elefante a que a siga, e este, sen pensalo dúas veces, vai detrás dela. Percorre unha senda bordeada de árbores, métese ata o fondo dunha cesta de costura, nada dentro dunha botella de auga… Despois de moito andar, o elefante e a formiga atópanse e gozan do seu amor. Un amor con cintura de avespa e lunares morados… que non ten nada de raro!\nVeña, animádevos a ler sen perder o ritmo!!


Domingo 5 de maio de 2019. III de Pascua – Irimia\nDomingo, 5 Maio, 2019 Domingo, 5 Maio, 2019 boanovairimia\nDomingo 5 de maio de 2019. III de Pascua\nA EXPERIENCIA PASCUAL\nXesús manifestouse deste xeito.\nNon hai nada espectacular nesa presenza.\nSó o discípulo máis próximo a Xesús o recoñece.\nEsta é a clave de todo o relato.\nSe vivo a presenza de Xesús dentro de min,\ndescubrireino nos acontecementos máis sinxelos da vida.\nSe non o descubrín en min,\nbuscareino en persoas ou feitos espectaculares.\nSe poño amor nas cousas que fago,\nestarei facendo presente ao Deus manifestado en Xesús.\nA clave non está na realidade, senón na miña actitude ante esa realidade.\nDescubrir esa presenza é a tarefa de todo cristián.\nO noso problema segue sendo a experiencia pascual. Trátase dunha experiencia interior que, ou se ten e entón non hai nada que explicar, ou non se ten e entón non hai xeito de explicala.\nEsta simple constatación é a clave para afrontar os textos evanxélicos que queren transmitir dita experiencia. Non hai nin palabras nin conceptos para poder meter a realidade vivida, por iso os primeiros cristiáns acudiron aos relatos simbólicos.\nÉ unha experiencia interior que, ou se ten e entón non hai nada que explicar, ou non se ten e entón non hai xeito de explicala.\nO obxecto deses textos non é explicar nin convencer, senón invitar á mesma experiencia que fixo posible a absoluta seguridade de que Xesús estaba vivo.\nDescubriremos a forza irresistible desa Vida e poderemos intuír a profundidade do cambio operado nos discípulos.\nNo relato do evanxeo que hoxe lemos todo é moito máis do que parece. Non pretenden dicirnos que pasou nun lugar e momento determinado, senón transmitirnos unha experiencia dunha comunidade que está desexando que outros cristiáns vivan a mesma realidade que eles estaban vivindo.\nPublicado por boanovairimia\nVer todos os artigos de boanovairimia\nPrevious Domingo 21 de abril de 2019. II de Pascua\nNext Conversa con Carlos e Sonsoles, os músicos de Antonio Fraguas


Harry Potter e a Orde do Fénix - Wikipedia, a enciclopedia libre\nHarry Potter e a Orde do Fénix é a quinta novela da saga Harry Potter escrita por J. K. Rowling e que ten como protagonista a Harry Potter, un mozo meigo. O libro conta as aventuras do quinto ano de Harry na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería, que debe enfrontarse ao regreso do seu inimigo Lord Voldemort, os exames E.M.O. e a un Ministrerio de Maxia que pon trabas.\n21 de xuño de 2003\nO libro saíu á venda o 21 de xuño de 2003 publicado por Bloomsbury no Reino Unido e no mes de decembro de 2008 en Galicia pola Editorial Galaxia coa tradución de Laura Sáez. O libro gañou varios premios, entre os que destaca o mellor libro para xente nova segundo a American Library Association concedido en 2003. Durante as 24 primeiras horas da posta á venda, a novela vendeu cinco millóns de copias. A versión cinematográfica do libro estreouse en 2007.\nDurante as catro novelas anteriores, o personaxe principal, Harry Potter, fixo fronte ás dificultades de medrar co reto engadido de ser un meigo famoso. Cando Harry era un bebé, Voldemort, o meigo escuro máis poderoso da historia, matara os pais de Harry pero desapareceu misteriosamente despois de intentar asasinar o cativo. Isto foi o que fixo a Harry gañar a súa fama. O neno púxose ao coidado dos seus tíos muggles, Vernon e Petunia.\nHarry entra no mundo máxico con once anos, e ingresa na Escola Hogwarts de Maxia e Feiticería. Fai amizade con Ron Weasley e Hermione Granger e ten unha confrontación con Lord Voldemort, que intenta recuperar o seu poder. Coa volta ao colexio despois das vacacións de verán, algúns estudantes de Hogwarts sofren ataques despois de que a lendaria Cámara dos Segredos sexa aberta. Harry pon fin aos ataques matando ao basilisco agochado nesta gorida e frustrando outro intento de Lord Voldemort de gañar os seus poderes completos. Ao outro ano, Harry oe que é o obxectivo de Sirius Black, un asasino que escapou do cárcere de Azkaban. Malia as rigorosas medidas de seguridade presentes en Hogwarts, Black consegue dar con Harry ao final do ano, e Harry descobre que Black fora incriminado e era seu padriño. No cuarto ano, Harry participa nunha competición máxica chamada Torneo Tres Meigos. Á fin do Torneo, Harry é testemuña do regreso ao poder de Lord Voldemort.\nA novela comeza cando Harry e seu curmán, Dudley Dursley, son atacados por dementores. Harry emprega a maxia para loitar contra eles, de modo que debe asistir a unha vista disciplinaria por utilizar a maxia sendo menor de idade. En resposta á reaparición de Voldemort, Dumbledore volve activar a Orde do Fénix, unha sociedade secreta que traballa para derrotar a Voldemort e os seus aliados, así como protexer os seus obxectivos. Malia as descricións de Harry das actividades recentes de Voldemort, o Ministerio de Maxia e moita xente do mundo máxico que rexeita crer que Voldemort regresou.\nNun intento de impor a súa versión do plan de estudos escolar, o Ministerio designa a Dolores Umbridge como a nova profesora de Defensa contra a Maxia Negra de Hogwarts. Umbridge impón na escola un réxime case ditatorial e rexeita ensinar aos estudantes a se defenderen contra a maxia negra por si mesmos. Finalmente, consegue facerse co posto de directora tras a marcha forzada de Dumbledore. Ron e Hermione persuaden a Harry para que cree un grupo de estudos secreto e ensinar ao alumnado as habilidades máis avanzadas que el aprendeu. Harry tamén descobre que el e mais Voldemort posúen unha conexión telepática, que permite a Harry ollar algunhas das accións de Voldemort.\nNo clímax da novela, Voldemort leva a Harry mediante un cebo ata o Ministerio de Maxia para que lle axude roubar o rexistro dunha profecía que os involucra aos dous. Harry e os seus amigos entran nunha batalla cos Devoradores da Morte de Voldemort e no transcurso a profecía esnaquízase ao caer contra o chan. A chegada a tempo dos membros da Orde do Fénix salva as vidas dos mozos, pero Sirius Black morre na batalla a mans de Bellatrix Lestrange. No vestíbulo do Ministerio, Harry enfróntase a Voldemort unha vez máis, pero aparece Dumbledore e entra nun feroz combate co Señor Escuro. Ao final, a meirande parte dos Devoradores da Morte son capturados, e o mundo máxico acepta a volta de Voldemort.\nTras a batalla, Dumbledore explica a Harry que antes do seu nacemento se fixera unha profecía que dicía que nacería un neno co poder de derrotar a Voldemort. A profecía podía referirse a Harry ou a Neville Longbottom, pero foi Harry ao que Voldemort pensou que aludía. Desde o seu regreso, Voldemort intentara descubrir o contido da profecía ao completo. Esta indica que o Señor Escuro sinalarao como o seu igual e ningún poderá vivir mentres o outro aínda viva; é dicir, ou ben Harry ou ben Voldemort terá que matar ao outro.\nNunha entrevista para a BBC News, Rowling indicou que a morte dun personaxe principal fixéraa entristecer. Engadiu que aínda que o seu esposo suxerira que non matara o personaxe para evitar a súa tristeza, ela necesitaba ser "unha asasina desapiadada". Porén, Rowling revelou noutra entrevista en 2007 que inicialmente tiña en mente matar a Arthur Weasley neste libro, pero finalmente non o puido aturar. Nunha nova entrevista, á pregunta de se cambiaría algo das sete novelas se puidese volver ao pasado, Rowling respondeu que quitaría algunhas cousas d’a Orde do Fénix, porque é longo de máis para ela.\nArtigo principal: Harry Potter e a Orde do Fénix (filme).\nA versión cinematográfica estreouse en 2007. O filme foi dirixido por David Yates e escrito por Michael Goldenberg.\n↑ 3,0 3,1 "Rowling's tears at Potter book death", BBC News, 18 de xuño de 2003. Consultado o 24 de xullo de 2007.\n↑ Brown, Jen (24 de xullo de 2007). MSNBC Interactive, ed. "Stop your sobbing! More Potter to come". Arquivado dende o orixinal o 20 de agosto de 2007. Consultado o 31 de maio de 2009.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Harry_Potter_e_a_Orde_do_Fénix&oldid=5606785»\nÚltima edición o 22 de outubro de 2020 ás 11:25\nA última edición desta páxina foi o 22 de outubro de 2020 ás 11:25.


Novembro 2010 – A baloira dos días\nPublished by xoancosta on 30 de Novembro de 2010\nÉ posíbel, nada hai certo neste mundo, que hoxe o médico decida, se a miña evolución así o confirma, darme a alta e poder por fin, xa era hora, voltar á casa e sentarme contigo na cociña, de mañá cedo, á hora de almorzar.\nAtrás quedan trinta días de hospital e por diante resta, para acabar de curar, lograrmos conxugar ese tempo xa consumido que Carvalho Calero con poética precisión denominou pretérito imperfecto, con estoutro tempo futuro, cada vez máis condicional que nin sequera o oráculo de Delfos é capaz de precisar.\n30 de novembro, Centenario do nacemento de Carvalho Calero\n(De Cuarto 1130)\nPublished by xoancosta on 29 de Novembro de 2010\nPara Marinha, nesta ribeira de Oza.\nOnte reingresou Antonio, o doente que xa estivera no cuarto vinte e nove e non paraba de chamar por Lola e por Adela e por Manuel, nomes que desta volta esqueceu.\nToda a noite, máis de vinte veces cada hora, unha única voz resoa, agora desde o cuarto vinte e seis, e só unha palabra se escoita.\n– Mamá, mamaíña, ai mamá!\nE así até a madrugada este home que agora, en anos, anda polos oitenta, conxura, nun ritual circular, a presenza da nai diluída nesta ribeira, mariña, onde asenta o hospital.\n– Tanto a cabeza se trastorna?\n– Ou, como Dieste xa escribira, estamos en presenza de outro neno suicida?\nPublished by xoancosta on 28 de Novembro de 2010\nRecentes informes sobre o futuro do galego sitúanse neste contexto de abrir debates porque si e de crear confusión. Primeiro porque parten da idea de que os actuais discursos normalizadores, e non estamos a nos referir aos discursos oficiais senón xustamente a aqueles que levan anos traballando na restauración de usos do galego, están caducos, non serven por estaren ligados a ideoloxías algo pasadas de moda, cousa moi lonxe da realidade. Outra cousa é que non se teñan logrado o cento por cento dos obxectivos propostos, mais iso non invalida nen avellenta os discursos nin as propostas.\nPor outra parte a pretensión, ou as propostas, de estender a competencia comunicativa en galego e castelán ao conxunto da poboación, especialmente a través do sistema educativo, é algo tan fora da realidade como aquelas propostas do Partido Popular, gobernando Don Manuel Fraga, que falaba de bilingüismo harmónico e que o Señor Feijoo transformou en bilingüismo cordial. O sistema educativo é unha ferramenta importantísima para a consolidación da competencia lingüística, sobre todo en contextos en que a lingua do sistema educativo é continuación da lingua ambiental, mais en contextos diglósicos o sistema educativo só representa unha pequena parte das posibilidades de restauración lingüística, se ben ten todas as posibilidades para a adquisición de competencia.\nEstes debates de que falamos, difundidos en informes e redes sociais, pretenderían de dar carta de normalidade a políticas lingüísticas bilingüistas partindo da idea de que se a totalidade dos e das galegofalantes son bilingües, isto é son individuos capaces de falar en galego e en castelán, tamén a totalidade dos casteláns falantes en Galiza deberán ser capaces de falar en galego ou en castelán indistintamente. Fermosa teoría , mais na práctica o que condiciona o uso dunha lingua é o contexto e na sociedade galega actual os contextos están perfectamente delimitados e inclinados cada vez máis a favor do español. Porque vivimos nunha situación de conflito lingüístico -aínda que o termo poda parecer anticuado e contrario á cordialidade- e a diglosia, no seu significado clásico, funciona de maneira eficaz. A este respecto, podería pór un pequeno exemplo. Recentemente estiven ingresado no CHUAC nun servizo onde as enfermeiras (eran todas mulleres menos dous homes) falaban perfectamente galego e español. Son polo tanto un paradigma de competencia bilingüe. Mais cal é o uso das dúas linguas? Cos doentes de máis idade falan galego ou español dependendo de cal sexa a lingua do doente e con aqueles de menos idade, aínda que sempre lles falamos en galego, falaban invariablemente en español. Que é o que leva a esta situación? Obviamente os prexuízos lingüísticos propios de toda situación diglósica.\nConcordo con quen pensa debemos anovar o discurso sobre a lingua, mais utilizando o termo co significado da cultura agrícola, mais dubido que a solución para o galego como lingua sexa aceptarmos a solución bilingüe. Prefiro pensar nunha Galiza maioritariamente monolingüe en galego, seguindo a tradición do galeguismo e acreditar que Galiza ou é monolingüen en galego ou non será Galiza tal como a coñecemos e, algúns, a desexamos. Será outra cousa.\nLevo, feitos hoxe, trinta días neste hospital, sen contar os outros vinte que antes, por motivo similar, xa estivera.\nTotal cincuenta días. Cento cincuenta turnos. Máis de doce ducias de comidas.\nCase tres centos de pastillas da máis variada cor, forma e tamaño.\nNon sei cantas pinchadas en cada brazo.\nTrinta grampas que o corte cicatrizaron.\nE o ferro, que minguara solidario coas vellas ferrarías do Courel, tamén por vea houberon de mo restituír.\nE o potasio, que andaba escaso, sen contar as catro bolsas de sangue que en dous días o meu anovaron.\nLitros de soro fisiolóxico, onde disolto corría o antibiótico.\nAs visitas, os paseos, as xentes coas que fomos cruzando o paso, as chamadas telefónicas, as mensaxes de ánimo, que sei eu! Tantas cousas pasaron!\nE para alén das estatísticas, ti, coas mensaxes de texto antes das oito menos cuarto, as ausencias motivadas polo traballo, as presenzas, que ti considerabas escasas e eu che dicía sacrificio innecesario.\nPublished by xoancosta on 27 de Novembro de 2010\nAparentaba, en anos, uns sesenta e tantos. Chegou e sentou nun dos bancos situado ao lado da xanela que dá para a ría, na sala de estar, xusto ao lado dos elevadores, aquí na parte nova desde onde se pode ver todo o servizo de urxencias.\nTraía na man un deses xornais de distribución gratuíta que mozos e mozas con problemas laborais reparten cada día en en cada esquina e, sen distracción, ollou durante algún tempo a foto dunha muller nova, de pelo longo que bordeaba ambos lados da cara, marco duns ollos grandes e amplo sorriso.\nA súa face, a dela, resultoume familiar, como de a ter visto nalgures.\nNada falou e finalmente, como se necesitar compartir a información, estendeu o xornal para que vise.\nA foto ilustraba unha noticia que falaba do accidente laboral dunha traballadora, aquí ao lado no polígono, onde acaba a liña número seis.\nBaixara limpar uns tanques.\nEra licenciada en Ciencias Químicas pola UDC.\nTiña 28 anos e estaba no seu primeiro traballo.\nHoxe rematou o contrato coa vida.\nVoltou o rostro para min e, sen deixar de ollar aquela foto á que un gratuíto dedicaba un cuarto de páxina, con voz baixa, dixo:\n– Era Briseida, a miña filla.\nNo punto de control as enfermeiras cargan botes e bolsas de medicamentos. Antipiréticos e antibióticos , axentes antimicrobianos dispostos a circular por esas vías que as veas con dificultade soportan pois parece ser que as novas normativas obrigan a pinchar os pacientes cada vez con máis frecuencia, tan ruín é a mercadoría.\nAlgunhas ollan fixamente pantallas de computador, onde anotan febres e outras incidencias que todo doente ten. E nalgunha ocasión, non todo vai ser traballo, consultan ofertas de viaxes por Turquía, O Nilo ou Normandía ou lugares máis exóticos que unha amiga comentou que Tailandia está moi ben. O caso é desfrutar e romper coa monotonía\nE tamén distribúen as pastillas en frascos pequerrechos. É a trastenda da botica posta á vista de quen por alí pasea, que tamén este punto fai as veces de alameda, de punto de encontro e de despedida cando xa, coa alta na man, tomas o corredor que deixa atrás o Servizo de Uroloxía.\nConstantemente soan neste espazo as chamadas dos cuartos, doentes que reclaman atención.\nÉ o punto de control.\nFóra, a tarde érguese sobre a ría e as nubes, cor cristal, avanzan en figuras nunca vistas.\nNa sala de estar doentes remata unha partida de tute e uns adolescentes xogan cos telemóbeis, mentres unha rapazola, que allea os acompaña, saborea un chupa-chups.\nSerios un home e unha muller, cuarenta ben cumpridos, comentan as noticias do xornal, a crise que está aí a nos devorar e como en Ferrol unha crianza morreu por unha inxección que non lle correspondía.\nNo corredor, Deborah, unha auxiliar de linda face branca e sorriso como as nubes -de cristal- abraza Henrique como se tornase dunha longa viaxe, cando a verdade é que apenas dá dous pasos e xa cansa, que leva catro meses de hospital, fáltanlle uns pouquiños días.\nEstá tranquila esta tarde a planta de Uroloxía.\nPublished by xoancosta on 26 de Novembro de 2010\nUn ai! sostido, nota infinita, enche o cuarto dezaoito, andar once.\nÉ Alberte, un home forte, que até agora nunca deste xeito exteriorizara a dor.\nMans deformes, mordidas por centenares de golpes nas Canarias, ou en Benidorm.\nMesmo traballou na construción, como albanel, deste cuarto en que agora permanece.\nOutro ai!, outra queixa, a mesma dor.\n– “Son espasmos vesicais, di unha médica nova. Un lavado e un gramo de paracetamol”\nNa cama do lado, un pouco alleo, un compañeiro, de nome Amador, adormiña.\nTamén el ten a súa dor, roendo, roendo nos adentros.\nPara esa non hai medicación.\nDe Cuarto 1130)\nDesde a cama vexo o despacho dos médicos, e cando a porta está aberta, as mesas, expedientes, computadores e mesmo un cadro en que están anotados, supoño, casos clínicos problemáticos, ao modo como as series de TV mostran o traballo hospitalario.\nNeste espazo é onde informan, tres veces por semana, os familiares da evolución dos doentes.\nTodo bastante rápido.\nCon faces satisfeitas unhas veces e algo máis amargas noutros casos.\nMais hoxe o proceso demora un tanto e percíbese no ar unha sensación algo estraña, nervos contidos, paseos vagos.\nE, por fin, ao cabo dun tempo, un home novo e de corpo ben formado sae do cuarto, ollos brillantes e preso dun salouco que axiña deriva en forte pranto. Dentro do despacho fica o fatal diagnóstico:\n– “Tentámolo todo, mais nada hai que facer. Xa os ganglios están infectados, nun proceso moi avanzado”\nEuropa, rapto ou rescate\nPublished by xoancosta on 25 de Novembro de 2010\nSegundo leo, e escoito, en moitos medios de comunicación, -os mesmos que animan o capital a devorar as conquistas sociais- Europa afúndese no pesimismo. Exemplifican estas teses coas protestas no Reino Unido, coa folga xeral en Portugal, con Irlanda obrigada -din- a baixar a cabeza para anunciar redución do gasto e o que foi milagre económico, sustentado en boa parte nos fondos recibidos e na facilidade para a instalación de grandes empresas (tamén podemos lembrar o que dixera Don Manuel Fraga: o milagre económico irlandés xustifícase polo feito de teren o inglés como lingua). Todo iso torna agora en despedimentos, subidas de impostos e reducións sociais (iso si, os máis ricos nin tocalos, que por algo son os rescatadores que hai que rescatar).\nNo mesmo sentido irían os paros en Grecia, ou en Roma, onde o Papa para aliviar a crise non considera pecado ir de burdel en burdel provistos de preservativo, que é unha maneira de santificar a prostitución.\nEstá Europa deprimida?\nNon. Europa, xentes e nacións, está farta de especuladores e sobre todo está viva. Por iso os cidadáns se levantan contra os raptores, contra os secuestradores que se rescatan a si mesmos co diñeiro, o esforzo e o traballo de todos e todas, incluídos por suposto os galegos e galegas que sufriron unha reconversión naval ou agrícola para que quen agora solicita axuda (a banca fundamentalmente) puidese enriquecerse máis.\nIgual que na mitoloxía grega Zeus, deus supremo rapta e viola a Europa despois de se disfrazar de manso touro branco, tamén agora o deus supremo do capital, encarnado non en touro senón en forma de grandes bancos, corporacións financeiras e outras mutacións, rapta os gobernos, e con eles os cidadáns, e viola as conquistas sociais-educación e sanidade en primeiro lugar-logradas no derradeiro século.\nNon é logo un rescate de nada, é un simple rapto.\nZeus violaba doncelas e, como deus supremo non tiña que responder dos seus actos perante ninguén, como moito sufrir o divino enfado de Hera.\nTamén van quedar impunes os modernos violadores de Europa restándonos só aos cidadáns e cidadás o humano enfado?


Dous graffiteiros de Portomarín decoran un muro con motivos do Camiño de Santiago - Noticias de Galicia\nDous graffiteiros de Portomarín decoran un muro con motivos do Camiño de Santiago\nDous mozos graffiteiros galegos colaboran coa Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado e o concello de Portomarín (Lugo), para decorar con esta técnica un muro de cemento de 120 metros de lonxitude situado a carón da capela das neves e do albergue xuvenil da localidade, en pleno camiño francés a Santiago.\nO obxectivo de esta iniciativa é o de resolver un problema de “feismo” arquitectónico utilizando o graffiti como medio para embelecer con esta expresión cultural e artística xuvenil un lugar por onde pasan os milleiros de peregrinos que anualmente percorren este tramo do Camiño.\nOs artistas comezaron o seu traballo o pasado luns e teñen previsto rematar a finais desta semana. A temática deste traballo está baseada no Camiño de Santiago, na tradición xacobea e no Portomarín antigo somerxido polo pantano.\nO arte do graffiti é unha das especialidades do certame Xuventude Crea que todos os anos convoca a Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado da Consellería de Traballo e Benestar, para mozos e mozas galegos non profesionais con idades comprendidas entre os 16 e 30 anos.\nCada unha das especialidades conta con tres premios: o primeiro, de 3.000 euros, o segundo, de 1.500, e o terceiro, de 1.000 euros. Ademais de graffiti, o resto de especialidades que se convocan son: teatro, artes plásticas, música, relato breve, poesía, videocreación, banda deseñada, carteis, moda e deseño de xoias\nDoutra banda, a localidade de Portomarín acolle ata o vindeiro día 22 un campo de traballo de difusión turística do Camiño, onde participan un total de 25 mozos e mozas de entre 18 e 30 anos de idade. Os voluntarios son 8 galegos e 17 da Galicia exterior (6 de Arxentina, 3 de Brasil, 2 de Cuba, 4 de Uruguai e 2 de Venezuela).\nNo campo de traballo os participantes terán como misión a de axudar ás persoas peregrinas, informándoas dos lugares turísticos de interese da contorna e orientándoas sobre as restantes etapas do Camiño e outros lugares que poderían visitar.\nAdemais, os voluntarios tamén realizarán outras actividades complementarias, como rotas medio ambientais, visitas a iniciativas de mozos emprendedores galegos, coloquios sobre o intercambio de experiencias e realidades dos participantes, visitas turísticas guiadas por lugares de interese de Galicia.\nEste ano Galicia conta con 649 prazas para que participen mozos e mozas de entre 18 e 30 anos en campos de traballo, das que 249 son de envío a outras comunidades autónomas (101 prazas) e a outros países (148 prazas). Con estes datos, Galicia é a comunidade española con máis prazas en campos de traballo internacionais.\nAs outras 400 son de acollida nos campos que se organizan en Galicia e nos que participan mozos e mozas procedentes de todo o mundo, doutras autonomías, da emigración exterior e da nosa comunidade.\nOs campos de traballo enmárcanse dentro da ‘Campaña de Verán 2014’ que organiza a Dirección Xeral de Xuventude e Voluntariado. En total, son 8.266 prazas, un 2,7% máis que as ofertadas o ano pasado, cun orzamento de 2,3 millóns de euros.\n12 de agosto de 2014 | 13:25\t• Sen comentarios


Divertida mañá coas mans na masa\n21 cativos participaron no obradoiro de cociña do Colexio de Atín, que se impartiu esta mañá na Ludoteca de San Rafael\nO alumnado de 5º de Primaria do CEIP Atín-Cela impartiu esta mañá na Ludoteca de San Rafael un taller de repostería promovido pola concellería de Participación Cidadá, no que participaron un total de 21 nenos e nenas mosenses. Os escolares do Colexio de Atín están a demostrar que, ademais de pequenos grandes xornalistas, son uns magníficos cociñeiros.\nRecentemente fíxose público que os cativos do CEIP Atín-Cela gañaron dous segundos premios no concurso de Faro da Escola: Mellor Xestión de Negocio e Mellor Uso Audiovisual e de Novas Tecnoloxías, polo traballo realizado de confección dun xornal no que incluíron unha entrevista á alcaldesa de Mos, Nidia Arévalo, redactada polos alumnos/as de 5º curso. O proxecto do xornal foi levado a cabo conxuntamente entre os alumnos e alumnas de 5º e 6º de Educación Primaria e nel participou todo o alumnado do colexio.\nPois ben, agora estes rapaces e rapazas do CEIP Atín-Cela continúan a despuntar organizando conxuntamente coa concellería de Participación Cidadá mosense que dirixe a edil Julia Loureiro, un obradoiro de cociña no que hoxe prepararon receitas incluídas nun libro escrito por eles mesmos, que leva por título “Recetas para caerse muert@” e que está inspirado na obra de Ledicia Costas, “Escarlatina a cociñeira defunta”.\nO obradoiro foi impartido polos propios rapaces e rapazas autores/as do libro de cociña e polo seu mestre, Óscar Rodríguez Rojo, co apoio e colaboración dos/as monitores/as da Ludoteca Municipal de San Rafael (Pereiras), que foi o lugar onde se impartiu este taller esta mesma mañá, en horario de 11.00 horas a 13.00 horas.\nEsta actividade ía dirixida aos nenos e nenas de 9 a 12 anos de idade que quixeran gozar dunha divertida mañá coas mans na masa. O prato estrela que prepararon, titorizados polos pequenos grandes chefs do Colexio de Atín, foron as riquísimas ‘Chocolletas’, entre outras delicias culinarias.\nModificouse o Sábado, 09 Junio 2018 14:20\nO Club Natación Mos ofrece un mes gratis para os interesados en iniciarse neste deporte\nApertura de campaña de GañaMos este venres\nArévalo presenta un proxecto de ampliación para As Baloutas con dous novos campos de fútbol


A redondelá Patricia Costa recolle este venres o “I Premio Sesé Mateo de Xornalismo Ético” - Radio Redondela 94.9FM\nA xornalista, especializada en xénero, recibirá o premio no acto institucional que terá lugar o venres 26 de novembro, no auditorio do Multiúsos da Xunqueira. Un galardón que quere recoñecer os traballos xornalísticos nos que se aborden temas relacionados coa violencias machista fuxindo de sensacionalismos e coidando a intimidade das vítimas e as persoas sobreviventes máis vulnerables.\nA xornalista Patricia Costa (Redondela, 1981), especialista en xénero e medios de comunicación, vén de ser galardoada co ‘I Premio Sesé Mateo de Xornalismo Ético no tratamento da Violencia Machista’.\nA gala de entrega do premio terá lugar no auditorio do multiúsos da Xunqueira hoxe venres, 26 de novembro, ás 20 horas nun acto que contará coa presenza da presidenta da Deputación de Pontevedra, Carmela Silva; a alcaldesa de Redondela, Digna Rivas e concelleiras e concelleiros da Corporación Municipal redondelá. A xornalista e escritora Ledicia Costas será a encargada de presentar a gala que contará, amais, coa actuación musical de Zeltia.\nA resposta á convocatoria desta primeira edición do Premio Sesé Mateo de Ética Xornalística, que nace con vocación de continuidade, foi cualificada pola concelleira de Igualdade, Iria Vilaboa, como “todo un éxito” presentándose un total de 10 traballos chegados de todo o Estado.\nPrevAnterioresA danza de Yara Juncal convida a reflexionar sobre a violencia machista\nSeguintesO BNG esixe ao goberno local que acondicione e reabra o colexio da Oliveira para a veciñanzaNext


Baiona abre o prazo para participar no Certame de Comparsas do Entroido - ValmiñorTV\nInicioBAIONABaiona abre o prazo para participar no Certame de Comparsas do Entroido\nBaiona abre o prazo para participar no Certame de Comparsas do Entroido\nA Concellería de Cultura de Baiona abre o prazo de inscrición para participar no Certame de Comparsas de Entroido 2020, que se celebrará o domingo 16 de febreiro. As inscricións deberán formalizarse na Oficina de Rexistro do Concello de Baiona en horario de 9:00 a 14:00 horas ou na súa Sede Electrónica, ata o 13 de febreiro.\nPara participar no concurso de comparsas é preciso achegar a solicitude de inscrición, copia do CIF da Asociación ou DNI dun representante da comparsa no caso de grupos informais, certificado de conta bancaria da Asociación ou dun representante da comparsa no caso de grupos informais e declaración responsable de atoparse ao corrente no cumprimento das obrigas tributarias estatal, autonómica, seguridade social, Oral e co Concello de Baiona.\nA Concellería de Cultura destinará 6.500 euros para os premios aos/ás participantes nos actos programados con motivo do Entroido. Serán 900 euros para a comparsa gañadora, 650 para a segunda, 500 para a terceira, 400 para a cuarta e 300 para a quinta. Entre as demais comparsas participantes repartiranse o resto dos premios (3.750 euros), que se distribuirán de acordo co nº de compoñentes: de 81 a 100 (300 euros), de 61 a 80 (250 euros), de 41 a 60 compoñentes (200 euros), de 21 a 40 compoñentes (150 euros) e de 12 a 20 compoñentes (100 euros).\nEstablécese un límite máximo de participación de 20 comparsas que serán admitidas por rigoroso orde de Rexistro de Entrada. Deberán estar compostas por un mínimo de 12 persoas e participar no desfile organizado o domingo 16 de febreiro e no Enterro da Sardiña que terá lugar o mesmo día, a continuación do desfile, cun mínimo de 10 compoñentes por comparsa. (As comparsas que incumpran este requisito, serán penalizadas cun desconto do 20% sobre a cantidade que lle corresponda).\nAs comparsas concentraranse o domingo 16 de febreiro na Avenida Urbana de Sabarís, á hora indicada pola organización, comezando ás 17:00 horas o desfile polas rúas da vila, para rematar no Paseo Ribeira, onde o xurado deliberará e acto seguido, entregaranse os premios. En caso de choiva, o concurso trasladarase ao sábado 7 de marzo.\nO Xurado estará integrado por persoas do mundo da cultura, o deporte, a música, ás letras, etc., designadas polo Concello de Baiona. Valorará o vestiario, máscaras, maquillaxes, ect. axeitados á temática que representen; a orixinalidade, inxenio, caracterización, instrumentacións, ect.; a actitude no desfile acorde con motivo na exhibición; a calidade e creatividade na exhibición; e o número de compoñentes da comparsa.\nBaiona abre el plazo para participar en el Certamen de Comparsas del Carnaval\nA Xunta insta aos concellos a reducir nun 10% os consumos de auga non esenciais en dez días\nA Xunta de Galicia vén de instar aos concellos que se abastecen dos sistemas hidrolóxicos do sur da provincia de Pontevedra a reducir nun 10% os consumos non esencias nos próximos dez días. Esta foi […]\nBaiona garante a potabilidade da auga\nTras ser detectada unha elevación do indicador de aluminio en varios puntos da rede de abastecemento de Baiona polo Servizo de Control de Riscos Ambientais da Consellería de Sanidade, a concelleira de Medio Ambiente, María […]