Mensaxe: Nun hai mensaxe Mércoles, 27 Outubre 2021 - 18:13:49 PM\nDeretos lingüísticos #557\n21/04/18 - 07:41:16 PM\nMiles de personas piden a oficialidá nas cayes d’Uviéu\nEl berro de ¡Oficialidá xa! volvéu resuar nas cayes da capital d’Asturias este sábado 21 d’abril. Miles de personas acudiron á convocatoria da Xunta pola Defensa de la Llingua Asturiana pra reclamar a oficialidá del asturiano y del galego-asturiano. Entre elas houbo tamén presencia de xente vida del estremo occidental, que parte d’ela levóu úa pancarta na cabeceira da movilización col eslogan de El gallego-asturiano, llingua oficial ¡agora! Al convocarse a manifestación, axina se movilizóu nas redes sociales úa Plataforma pola Oficialidá del Gallego-Asturiano que, col apoyo dos organizadores, asumíu el papel de difusores da convocatoria nel occidente asturiano.\nA marcha, que salíu da Estación del Norte ás doce da mañá acabóu núa Praza da Catedral que quedóu pequena pra tanta xente como se xuntóu. Houbo presencia de partidos políticos da Xunta Xeneral (Podemos, Izquierda Unida y, pola primeira vez, PSOE) y tamén dos sindicatos principales (CC. OO., UXT, CSI, Suatea...), ademáis de xente del texido asociativo asturiano. Tamén houbo muitas familias con nenas y nenos pequenos, xuntadas detrás da pancarta qu’abría a manifestación. Pr’animar el ambiente festivo da movilización houbo dúas bandas de gaitas, úa en Sib abrindo todo el cortexo y outra en Do entre medias da marcha unde se puido ver a compoñentes del Trasno de Cuaña. Tamén participóu un centenar de pandereteiras que foron cantando un ramo con cuartetas alusivas á reivindicación del día. El metá d’elas, cantadas en galego-asturiano. Úa dicía: «Cantamos aquí en dúas llinguas que naceron nesta terra. Éche obrigación de noso qu’esas llinguas nun se perdan». Un sound system instalao derriba d’un camión y úa batucada animaron el bloque de mocedá que zarraba a manifestación. Condo a cabeceira enfilaba pola caye San Francisco camín da Praza da Catedral, a traseira da marcha inda taba na Estación del Norte.\nA actriz mierense María Cotiello foi a encargada de ler el manifesto da Xunta pola Defensa de la Llingua, unde se reclamóu que d’úa vez se resolva un problema de simples deretos ciudadanos que leva tanto tempo sin resolverse y que podía empezar a amañarse col marco xurídico que s’usa nel Estao español pra casos aparecidos noutras comunidades: a oficialidá. Nel discurso houbo úas palabras dedicadas al cambeo d’actitú da Federación Socialista Asturiana, que nel sou último congreso aprobóu abrirse á oficialidá: «Queremos dar a benvida a os qu’hasta agora nun nos acompañaron nese camín y qu’empezan nestos meses a felo. Todas as forzas son necesarias pra qu’esa aspiración fructifique y, ademáis, tamos convencidos de qu’ese mesmo paso tamén lo han a dar as que faltan. Iba ser un exemplo de responsabilidá y madurez porque é muito el que ta en xogo: naide pode tar en contra de poñer as bases legales pra qu’as linguas propias d’Asturias podan sobrevivir. Eso é el que busca felas oficiales».\nEl discurso nun esqueicéu el outra lingua d’Asturias y as palabras dedicadas a ela, y lidas por Cotiello en galego-asturiano, recoyeron el aplauso del público qu’enchía a praza: «A nosa reivindicación básase nun principio democrático básico: a lei ten que tratar igual a toda a ciudadanía, fale a lingua que fale. Nun é aceptable qu’haxa ciudadanos de primeira y ciudadanos de segunda dependendo de qué lingua usen, del númaro de falantes ou da estensión del sou territorio. Y esas diferencias en deretos lingüísticos que sufrimos en Asturias, y que sempre denunciamos por inaceptables, nun podemos admitilas na nosa casa entre falantes das linguas propias d’esta terra. Hoi manifestáronse da mao, xuntos, xente que fala asturiano y xente que fala galego-asturiano. A normalidá lingüística tamén é eso: que conózamos, respetemos y apreciemos esta lingua na que tou falando agora, qu’é a lingua d’úa parte da población asturiana, a que nacéu nel estremo occidental. Y sentímola tan nosa como a del resto del territorio asturiano. Por eso pedimos el mesmo respeto legal pral asturiano que prá lingua que se fala nas veiras del Eo y el Navia. Nun podía ser d’outro xeito».\nNun era a primeira vez qu’el galego-asturiano taba presente nas movilizacióis na capital asturiana porque a presencia dos defensores da oficialidá da nosa lingua xa é tradicional nas manifestacióis amañadas pola Xunta pola Defensa de la Llingua nel Día das Letras Asturianas. A ocasión era especial porque a convocatoria vía marcada polas circunstancias escepcionales del momento político. Se a historia da reivindicación lingüística sempre se desenvolvéu con úa presencia parlamentaria escasa na Xunta Xeneral de partidos defensores da oficialidá, nesta lexislatura dáse úa correlación de forzas que deixa qu’haxa abondos diputaos y diputadas como pra presentar á discusión a reforma del Estatuto d’Autonomía pra modificar el artículo 4.º y incluír a oficialidá del asturiano y del galego-asturiano. D’ei nacéu el Proyecto 2018, impulsao pola Xunta pola Defensa de la Llingua, pra tentar de qu’os partidos políticos favorables á oficialidá, alomenos Podemos y Izquierda Unida, desen ese paso agora que poden. Tanto el eslogan da manifestación, Agora, como el discurso final y as declaracióis dos portavoces da organización ciudadana insistiron en qu’esta é úa oportunidá histórica que se ten qu’aprovetar xa y que se pode fer nesta lexislatura. Entre medias d’este proyecto, chegóu el cambeo de postura da Federación Socialista Asturiana, tradicionalmente en contra da oficialidá, anque as diferencias entre a executiva nova d’Adrián Barbón y el grupo parlamentario socialista que sostén al Goberno actual presidido por Javier Fernández fain qu’el PSOE quira aprazar el asunto da oficialidá prá lexislatura que vén.\nHai que destacar el papel protagonista que tuvo en todo momento a nosa lingua na manifestación y na difusión da convocatoria. Ademáis del ramo que cantaron as pandereteiras, úa das dúas cántigas que se lanzaron pra promover a movilización, «Agora», con letra de Pablo Texón, voces de Vito Álvarez y Xune Elipe, y música de Sergio Rodríguez, incluye úa parte final en galego-asturiano. Y en todas as notas de prensa y material de propaganda sempre se citaron en pé d’igualdá asturiano y galego-asturiano. Esto ta fendo qu’a repercusión da nosa lingua a nivel estatal, máis ben escasa, empece a ser mayor. En todas as crónicas da xornada aparecidas nos medios de comunicación estatales, como El País ou El Mundo, hai referencias al caso da reivindicación del galego-asturiano. Tamén el uso del galego-asturiano entre sindicatos y partidos é mayor: por exemplo, tanto Podemos como a CSI mandaron circulares bilingües en asturiano y galego-asturiano a os sous simpatizantes y afiliaos animándolos a participar na manifestación.\nEntre a xente del occidente que tuvo presente na manifestación había agayo pra seguir cua movilización: «Desta vai», dicíase. De momento, xa quedaron en volver d’aquí a quince días, á manifestación habitual del Día das Letras Asturianas, este venres 4 de mayo ás sete y media da tarde. Esperan cuntar con muita xente del occidente que nun puido tar d’esta volta. «Se nun participamos máis, despóis que nun se queixe a xente porque nun nos fain caso», atesaba ún dos manifestantes del occidente. Así y todo, entre os participantes había el convencemento de qu’el trato igualitario entre asturiano y galego-asturiano é un principio que chegóu pra quedarse nel movemento favorable á oficialidá.\n0 Comentarios 14958 Lecturas\n31/01/17 - 04:46:42 PM\nPreséntase na Veiga el séptimo númaro da revista Trabatel\nEste venres 3 de febreiro, ás sete da tarde, na Sala d'esposicióis Luis Fega da Casa da Cultura da Veiga, vaise presentar Trabatel. Revista eonaviega de lliteratura. É el séptimo númaro d’esta publicación editada pola Conseyeiría d’Educación y Cultura. Os asistentes han a recibir como obsequio un exemplar da revista.\nDespóis da presentación vai haber un coloquio unde repasar a situación da literatura en galego-asturiano. El encontro vai tar moderao por Andrea González, técnica del Oficina de Coordinación Cultural y Lingüística da Mancomunidá Os Ozcos-Eo, y nél van participar os autores Fredo de Carbexe, Iván de Cazarón y Belén Rico Prieto, anque a idea é que sía un acto aberto ás intervencióis de todos os escritores y escritoras presentes, ademáis del público en xeneral.\n0 Comentarios 22383 Lecturas\n14/12/16 - 05:54:37 PM\n0 Comentarios 23711 Lecturas\n31/10/16 - 05:50:56 PM\nAvances, queixas y proyectos novos\nEmpezao el curso novo, toca fer úa primeira valoración del mesmo, que vén marcao por algús avances, reivindicacióis veyas del profesorao y propostas novas por parte de la Conseyeiría d’Educación.\nSin grandes variacióis na matriculación del alumnao, destaca el feito de que vei impartirse gallego-asturiano na escola d’Anlleo (Navia), cousa que nun se taba fendo hasta agora. Anlleo ta incluído nel CRA Álvaro Delgado con outras escolas con alumnao de fala asturiana. Tamén é positivo qu’á escola de Berducedo (Ayande) itinere el profesorao de Gallego-Asturiano de Grandas, y non el d’Asturiano de La Pola, como hasta agora. Outro pasín acertao ten que ver cola cola continuidá que se ye ta dando al Certame de Teatro Escolar, que tan bus resultaos ta dando entre los nenos, y que pasa de ferse cada dous cursos a fello todos.\nLas principales reivindicacióis del profesorao xiran alredor de la precariedá cola que tenen qu’exercer el sou llabor: tamos falando del especialdá docente durmindo nun caxón del ministerio, de las medias xornadas como feito habitual ou del pouco apoyo a la publicación de los materiales preparaos nos grupos de trabayo. Outra queixa común ten que ver cola situación del escola de Luiña (Ibias), unde se sigue impartindo Asturiano, condo nun ta esta población en zona de fala asturiana senón na del gallego-asturiano.\nLa Conseyeiría d’Educación comprometéuse por un llao a xeneralizar el oferta educativa del noso idioma na etapa d’Educación Infantil, cousa qu’a día de hoi nun pasa y que depende más de la búa voluntá del equipo directivo que d’outra cousa. Por outro, y como feito novedoso, puxo enriba de la mesa la posibilidá d’impartir como proyecto piloto un área del currículo usando como llingua vehicular el gallego-asturiano naquellas escolas con un alto porcentaxe de matriculaos nel idioma. Esta proposta, qu’inda nun ten prazos y de la que faltan por saber muitos detalles (área, docentes, formación…), pode darnos úa idea de se tamos ante la primeira pedra pa úa enseñanza trillingüe na nosa zona ou queda todo en fumo. El tempo dirá.\n0 Comentarios 23055 Lecturas\nMemoria histórica #553\n23/10/16 - 05:30:09 PM\n0 Comentarios 23614 Lecturas\n12/10/16 - 01:15:17 PM\n0 Comentarios 22988 Lecturas\n28/08/16 - 07:54:06 PM\nTamos máis solos. Fáltanos el Galano\nEscribimos estas renguileiras ás presas einda cuas maos trembando y un nougo nel gorgoleiro. Morréu el Galano. Dende hoi fáltanos Manuel García Sánchez, el Galano, Manolo Galano. Hai xente que deixa un recordo imborrable y el Galano ha a ser ún d’elos. Os que tuvemos a oportunidá y a sorte de tratalo saberán del que tamos falando. Nun imos a esqueicer as paroladas botadas con él, as súas anécdotas, a súa retranca y ese xeito de cuntar as cousas que pintaba que las taba redactando pra un conto. Un home bon, respetuoso, modesto, sempre disposto, búa xente al cabo.\nNada del que dígamos agora ha a tar al altura del qu’él merece. Namáis queremos recordalo dende Falaviva pol sou exemplo. A supervivencia da nosa lingua, del galego-asturiano, precisa de muitas cousas, pro úa d’elas y fundamental é el compromiso, el agayo, el interés desinteresao por botar úa mao pra fer qu’esto medre ou alomenos que siga en pé. Y eso atopámolo nun home xa mayor, que podía ser el noso bolo. Condo hai seis anos ye ofrecemos al Galano colaborar con Falaviva escribindo articulíos breves sabíamos que nun s’iba a negar porque nél sempre encontráramos apoyo pra cualquera iniciativa. Y con nosoutros tuvo mentres a salú y as forzas acompañaron. Foi a mayor honra que pudemos ter.\nPro el Galano tuvera ei sempre. Foi el primeiro qu’abríu camín y foi el decano das nosas letras. Primeiro escribindo d’emparzao teatro popular y máis tarde piyando él el testigo y a responsabilidá d’amañar obras pra os grupos de Tapia. Ei tán os sous Mareaxes tapiegos y Erguendo el telón. Ta ei dende que nacéu Xeira, ganóu el primeiro Premio Xeira de Narracióis Curtias y publicóu con ela a súa colección de contos Parzamiques. Tuvo ei condo botóu a andar a revista Entrambasauguas y tamén condo nacéu Trabatel, publicación unde precisamente deu a conocer os sous dous últimos poemas. Ei tán os sous libros Vento d’outono y Faraguyas pra recoyer el labor prosístico del Galano. Pro tamén tuvo con nosoutros condo se fexo el I Encontro d’Escritores na Veiga, unde recibíu el homenaxe del Goberno asturiano y el aplauso y el cariño de todos os que lo tíamos como referente y exemplo de compromiso cuas nosas letras. Hasta tuvo fendo verdegar os sous tempos de director teatral dando instruccióis a os que recreamos el primeiro acto de Xan Cabrito pral bookclip del libro sobre el Teatro Aldeano da Biblioteca Popular Circulante de Castripol.\nNun imos falar del Galano músico nin d'outras facetas d'él máis personales. Recordamos sin máis qu'era académico d’Honra del Academia da Lingua Asturiana y qu'as súas palabras en galego-asturiano resuaron pra todos nosoutros con emoción nel Teatro Filarmónica. Recibíu el calor dos sous vecíos condo lo fixeron Fiyo predilecto de Tapia y ye organizaron un homenaxe qu’él nun quixo que se chamara d’ese xeito. Al cabo chamóuseye reconocemento, palabra que ye pintóu menos rimbombante pral qu’él pensaba qu’eran os sous méritos. El Galano era así.\nManolo, descansa en paz. Imos a recordate sempre.\n0 Comentarios 22982 Lecturas\nAmostrando 7 Artículos d´un total de 571 [ 1 2 3 4 5 … 82 ]


Lexionelose - Wikipedia, a enciclopedia libre\n(Redirixido desde "Enfermidade do lexionario")\nLegionella pneumophila no microscopio electrónico (8.000 aumentos). A imaxe procede do Centro de Control e Prevención de Enfermidades de Estados Unidos (CDC)\nA lexionelose é unha enfermidade infecciosa, producida por bacterias do xénero Legionella, case sempre L. pneumophila, caracterizada por un cadro respiratorio e febril. Adoita estar relacionada con determinadas instalaciones de auga quente sanitaria, nas que o axente causante se mantén e multiplica. A enfermidade describiuse por vez primeira en xullo de 1976, a raíz dun abrocho epidémico de pneumonía entre os participantes dunha convención da Lexión Americana -unha asociación de veteranos de guerra- nun hotel de Pensilvania (Filadelfia, Estados Unidos), circunstancia á que debe o nome co que se designou ó principio: enfermidade do lexionario. Neste abrocho houbo 182 enfermos, con 34 falecidos.\nTrátase dunha enfermidade de declaración obrigatoria, a nivel nacional, desde a creación da Rede Nacional de Vixilancia Epidemiolóxica en 1997 .\nIdentifícase, de acordo co Código Internacional de Clasificación das Enfermidades, co código 482.84 (segundo a edición CIE-9-MC) ou A48.1, A48.2 (edición CIE-10).\n7 Prevención e control\nA lexionela é unha proteobacteria da familia Legionellaceae, xénero Legionella, que se divide en 50 especies, das que 17 foron vencelladas a infeccións humanas. A Lexionella pneumophila é a responsable do 90% dos casos e dela describíronse xa 16 serogrupos, entre os que o serogrupo 1 é o máis frecuente no ambiente e o máis común nos casos de enfermidade (responsable do 85% dos casos), se ben outros serogrupos tamén se atoparon en abrochos humanos.\nTen forma de bacilo, con 1,5 a 5 micras de longo por 0,3-0,9 micras de ancho, con un ou máis flaxelos polares ou subpolares, Gram negativo e aerobio estrito.\nOs doutores George Gorman (á esquerda) e Jim Feeley (á dereita) examinando placas de Petri con cultivos de Legionella (fotografía do CDC, de 1978).\nA bacteria responsable é un xerme ambiental, presente habitualmente nas augas superficiais dos ríos, lagos e acumulacións artificiais de auga (como estanques). Sobrevive nun rango de temperaturas comprendido entre os 20 e os 45 °C, aínda que a temperatura óptima de multiplicación e crecemento é de 35-37 °C. Inactívase a partir de temperaturas da orde dos 70 °C. A temperaturas inferiores a 20 °C mantense en estado latente.\nDesde o hábitat natural, a bacteria pode contaminar as redes de distribución de auga potable urbana e chegar así ata os equipos de auga quente sanitaria (e mais outros nos que se produza acumulación de auga). Nestas instalacións é común a existencia de zonas nas que se quede auga estancada, así como a presenza e depósito de diferentes substancias que favorecen a multiplicación da bacteria, como protozoos, algas e outras bacterias, xunto a lodos e outros restos orgánicos, todo o cal, co paso do tempo, forma unha biocapa ou biofilm que actúa como medio de cultivo da lexionela, que forman microcolonias dentro desas biocapas. Estas, a maiores de proporcionar alimento, protexen a bacteria da acción de posibles desinfectantes. Se a temperatura da auga é adecuada, a multiplicación da lexionela pode alcanzar altas concentracións e estenderse ata outros puntos do sistema de distribución de auga nos que se produzan aerosois (duchas, aspersores, vaporización etc.) que dispersan a bacteria no aire que respiran as persoas que habiten nesas instalacións, producíndose así a infección por vía respiratoria.\nA bacteria pode crecer intracelularmente, no interior de protozoos ou de macrófagos humanos. Así, a presenza de protozoos na auga, especialmente amebas, sexa en condicións naturais ou nas instalacións de auga sanitaria, serve non só para facilitar a multiplicación senón tamén para garantir un mecanismo de supervivencia en condicións ambientais desfavorables.\nPor todas estas razóns, as medidas de prevención e control da enfermidade deben dirixirse a evitar a contaminación por lexionelas da rede de distribución de auga potable, a evitar a súa multiplicación nas instalacións de auga e a evitar que se produzan aerosois.\nAs duchas, spas, jakuzzis, piscinas climatizadas, bañeiras e sistemas de hidromasaxe son algunhas das instalacións de risco na transmisión da lexionelose.\nA infección humana prodúcese por vía respiratoria, por inhalación de aerosois que vehiculen un número suficiente de bacterias (esixe, xa que logo, a presenza de especies e serogrupos patóxenos nun número relativamente alto) e por microaspiración de auga contaminada. Non se transmite por beber auga contaminada nin por consumir alimentos preparados ou lavados con auga contaminada. Non hai constancia da transmisión de persoa a persoa nin se coñecen reservorios animais.\nO contaxio pode producirse na casa, lugares de traballo, hospitais ou edificios públicos, é dicir, calquera edificio que dispoña dun sistema de condución ou almacenamento de auga que estea contaminada e no que se poidan producir aerosois. A probabilidade de contaxio será maior se a auga está a temperaturas de 20 a 45 °C e se a rede de distribución permite zonas nas que se acumule materia orgánica. No entorno hospitalario, a infección pode producirse por instilación directa da bacteria no tecido pulmonar durante as exploracións e outras manipulacións no aparato respiratorio.\nO risco de infección aumenta en proporción inversa ó tamaño das pingas de auga en suspensión, tanto polo feito de que canto máis pequenas sexan, máis tempo de manteñen en suspensión no aire, como polo feito de que só as pingas de menos de 5 micras penetran nos pulmóns.\nEn boa parte dos abrochos non se pode identifica-la orixe da infección (no 42,2% dos casos en España, no período 1989-2005), pero cando sí se pode establecer a fonte da infección está adoita estar na auga quente sanitaria, no 24,7% dos abrochos, ou nas torres de arrefriamento, no 19,1%. Se o que se ten en conta é o número de enfermos, ó redor do 60% está relacionado coa contaminación de torres de refrixeración.\nA maior parte dos casos de lexionelose son illados, esporádicos, pero cobra maior relevancia cando constitúe abrochos con varios casos relacionados entre si no mesmo espazo e tempo, nos chamados casos comunitarios .\nEspecial gravidade ten cando o factor común é a estancia nun hospital, é dicir, cando afecta persoas hospitalizadas; son os casos hospitalarios ou nosocomiais, nos que a enfermidade se transmite e adquire dentro do hospital.\nA lexionelose cursa con dous cadros clínicos distintos:\nEnfermidade do lexionario: presenta un cadro respiratorio agudo que varía desde unha pneumonía atípica a unha forma clásica, con signos focais de pneumonía, febre, cefalea e mialxias (dores musculares); tamén tose, que pode ser seca ou produtiva, dor de cabeza, calafríos, cansazo e inapetencia. Un 30% dos enfermos poden presentar diarrea e vómitos e a metade destes pode sufrir confusión mental e delirio. É frecuente que tamén resulten afectados o ril, fígado, intestino ou sistema nervioso. O cadro clínico pode durar ata varias semanas e evolucionar cara unha pneumonía grave que pode resultar mortal.\nFebre de Pontiac: cun cadro máis leve e indefinido, na forma dunha síndrome febril aguda que semella un proceso gripal leve. Os enfermos poden presentar febre, tose, dores musculares pero non teñen pneumonía. Adoitan recuperarse en 2 a 5 días sen necesidade de tratamento.\nO período de incubación (tempo transcorrido entre a exposición á bacteria e a expresión dos primeiros síntomas) é de 2-10 días no caso da enfermidade do lexionario, máis frecuentemente entre o 3º e o 6º día; e entre unhas poucas horas a 3-5 días no caso da febre de Pontiac, cunha media de 24-48 horas.\nA lexionelose é unha enfermidade oportunista, que só excepcionalmente afecta persoas sas . Para que a infección asente cómpre que as defensas estean diminuídas, o que implica certos factores de risco, entre os que se distinguen factores de risco xerais: persoas maiores de 65 anos (é infrecuente que a padezan persoas menores de 20 anos), ser fumador habitual ou sufrir alcoholismo, padecer pneumopatías crónicas (especialmante unha enfermidade pulmonar obstrutiva crónica, EPOC) ou insuficiencia cardíaca; e factores de maior risco: enfermidades (sida) ou tratamentos inmunodepresivos (terapias contra o rexeitamento tralo transplante de órganos), quimioterapia, diabetes etc.\nAtaca maioritariamente homes, nunha proporción de 2,5 a 1 respecto más mulleres.\nNa poboación xeral, a enfermidade afecta entre o 0,1 e o 5% das persoas expostas, cunhas taxas de mortalidade do 3-5%, pero esta pode alcanzar o 15-20% se non se establece un diagnóstico e tratamento precoces. Cando se trata dunha infección nosocomial adquire maior gravidade pola merma nas defensas dos enfermos, cunhas taxas de ataque do 0,5-14% e unha mortalidade de ata o 40%, que pode chegar ó 80% en pacientes inmunodeprimidos. En todo caso, as taxas de mortalidade son cada ano máis reducidas grazas a que os novos métodos de diagnóstico son máis eficaces e precoces e iso permite instaurar rapidamente o tratamento. Na febre de Pontiac, a taxa de ataque pode ser superior ó 95% pero a mortalidade é nula.\nO diagnóstico da lexionelose non pode basearse na sintomatoloxía xa que non é patognomónica. Debe recorrer a probas de laboratorio que confirmen a presenza da bacteria ou niveis significativos de anticorpos en sangue.\nO cultivo da bacteria pode facerse sobre medios de cultivo adecuados e a partir de esputos, tecido pulmonar ou material extraído por broncoscopia. Esta técnica ten unha sensibilidade do 70% e unha especificidade do 100%, pero presenta a desvantaxe de tardar entre 3 e 10 días en dar resultados.\nTamén pode utilizarse a microscopía por inmunofluorescencia, aínda que esta técnica ten o problema dos falsos positivos, ademais de que un resultado negativo non pode excluír a enfermidade.\nAs técnicas serolóxicas de diagnóstico consisten na determinación de anticorpos no soro sanguíneo, mediante inmunofluorescencia indirecta, ou na determinación do antíxeno específico L. pneumophila serogrupo 1 en urina. Esta última é actualmente a técnica de diagnóstico de preferencia, con resultados fiables ós 15 minutos e unha especificidade do 100%. Aínda que estea deseñado para detectar L. pneumophila sg. 1, tamén detecta, con menor sensibilidade, outras especies e serotipos de lexionela.\nO tratamento de elección é a base de eritromicina e levofloxacino, antibióticos moi eficaces e sen que polo de agora se describisen resistencias. En casos máis graves poden asociarse á rifampicina. Ultimamente utilízanse antibióticos macrólidos (claritromicina e azitromicina), así como quinolonas, máis eficaces que a eritromicina. A febre de Pontiac non require un tratamento específico e abonda cun tratamento sintomático.\nUnha vez curada a enfermidade, non quedan secuelas.\nTrátase dunha enfermidade distribuída por todo o mundo, se ben é máis frecuente nos países desenvolvidos porque nestes están máis estendidas as instalacións de tratamento de augas que facilitan a presenza e crecemento da lexionela. Por este motivo cualifícase de enfermidade da era tecnolóxica.\nOs casos de lexionelose danse en calquera época do ano, cunha maior concentración nos últimos meses do verán e primeiros do autono. Os casos hospitalarios danse ó longo de todo o ano dun xeito regular.\nSegundo o estudo da Comisión de Saúde Pública do Sistema Nacional de Saúde aprobado o 29 de outubro de 1998 baixo o título Recomendaciones para la Prevención y Control de Legionelosis , en España diagnosticáronse en 1997, primeiro ano do que se teñen datos oficiais, 201 casos de lexionelose en 11 comunidades autónomas. Non foron, evidentemente, os primeiros casos da enfermidade en España, xa que entre 1989 e 1997 se declararon 45 abrochos cun total de 679 enfermos, entre os que destacan un producido en Alcalá de Henares (Madrid) en 1996, con 224 enfermos, ou o de Granada en 1991, con 91 enfermos.\nO caso con maior número de casos, mesmo a nivel mundial, produciuse en Murcia en xullo de 2001. Afectou preto de 700 persoas e causou 6 mortes . O foco do contaxio foi localizado nas torres de ventilación de El Corte Inglés e das de dous edificios oficiais, un deles a sede da Consellería de Sanidade e outro a sede da Presidencia do Goberno rexional, no palacio de San Esteban .\nEn Galicia diagnosticouse xa en 1998. Un dos abrochos máis sonados foi o producido en Vigo, en outubro de 2001, que afectou 35 persoas e provocou 4 mortes (mortandade do 11,4%) .\nO Laboratorio de Referencia de Lexionella (o Centro Nacional de Microbioloxía de Majadahonda, Madrid ) detectou, desde 1980, a positividade de 3.000 mostras (300 de orixe humana e 2.700 de orige ambiental), procedentes de case tódalas Comunidades Autónomas.\nA enfermidade está asociada ós establecementos hosteleiros, polo que en Europa se creou en 1986 un grupo de traballo (EWGLI, The European Working Group for Legionella Infections) que analiza e notifica os casos asociados a viaxes, é dicir, de turistas que viaxaran a outros países  . España é o país no que se diagnosticaron máis casos de lexionelose asociada a viaxes, cun total de 914 enfermos no período 1989-2005, seguida por Francia (845 casos) e Italia (833).\nEn España, as medidas de prevención e control da lexionelose establecéronse con rango de norma legal desde 1998, cando a Comunidade de Madrid ditou unha primeira norma a raíz do abrocho de Alcalá de Henares en 1996. En 2001 publicaron as súas propias normas as comunidades de Cataluña, Valencia e Galicia (Decreto 9/2001) e, xa con ámbito nacional, publicouse o Real decreto 909/2001. En 2003 esta norma foi derrogada e substituída polo Real decreto 865/2003, actualmente en vixencia. As medidas de prevención e control que establece baséanse na mellora e mantemento dos equipos ou sistemas que poden servir de crecemento e difusión da bacteria (redes de auga quente sanitaria e torres de refrixeración, especialmente). Tódalas instalacións de risco deben estar rexistradas e categorizadas, e son sometidas a inspeccións periódicas polos servizos de inspección de Saúde Pública.\nAs instalacións de auga que poden estar implicadas en casos de lexionelose teñen distinta probabilidade de ser causa de infección segundo a temperatura da auga e a posible formación de aerosois:\nTorres de refrixeración xunto un hotel de Zlín (República Checa)\nInstalacións con maior probabilidade:\nTorres de refrixeración e condensadores evaporativos. O aire acondicionado doméstico ou dos vehículos non é un sistema de risco.\nSistemas de auga quente sanitaria con acumulador e circuíto de retorno.\nSistemas de auga climatizada con axitación constante grazas a chorros de alta velocidade ou inxección de aire. É o caso dos spas, jakuzzis, piscinas climatizadas, bañeiras terapéuticas ou de hidromasaxe, tratamentos con chorros a presión etc.\nCentrais humidificadoras industriais ou colectivas.\nInstalacións con menor probabilidade:\nSistemas de instalación interior de auga fría de consumo humano (tubos, depósitos etc.) e cisternas ou depósitos móbiles.\nSistemas de auga quente sanitaria sen circuíto de retorno.\nEquipos de arrefriamento evaporativo que pulvericen auga.\nSistemas de rego por aspersión.\nSistemas de auga contra incendios.\nSistemas de refrixeración por aerosolización ó aire libre.\nNo entorno hospitalario, tamén se consideran instalacións de risco determinadas instalacións de terapia respiratoria, como respiradores, nebulizadores e outros equipos médicos en contacto coas vías respiratorias.\nOs propietarios ou responsables de calquera destas instalacións están obrigados a elaborar e cumprir un plan de mantemento periódico das instalacións e realizar un control da calidade da auga e da eficacia dos sistemas de desinfección que utilicen. Todo o anterior deberá quedar rexistrado documentalmente e a disposición das autoridades sanitarias.\nEste plan de mantemento, no caso das instalacións de auga quente sanitaria (e fría para consumo humano) debe programar revisións cunha frecuencia establecida:\nAnualmente, unha revisión xeral de toda a instalación.\nTrimestralmente, unha revisión do estado de limpeza e conservación das instalacións, depósitos e acumuladores.\nMensualmente, unha revisión do estado de limpeza e conservación dos puntos terminais da rede, duchas e billas.\nEntre as medidas preventivas contempladas no plan de prevención hainas xerais e específicas, entre as que podemos citar:\nDotar o sistema de entrada da auga de filtros axeitados.\nManter a temperatura da auga na rede de distribución e depósitos fóra do rango dos 20-45 °C. A auga fría deberá manterse o máis fría posible, sempre por debaixo dos 20 °C, para o que as tuberías de auga fría estarán afastadas das de auga quente ou illadas termicamente. A rede de auga quente manterase por riba dos 50 °C no punto máis lonxe do circuíto e a instalación debe estar preparada para alcanzar temperaturas de 70 °C.\nDispoñer de equipos e instalacións que permitan alcanzar no circuíto de auga quente unha temperatura de 70 °C ou máis.\nGarantir a estanqueidade do sistema e a circulación da auga en toda a rede, evitando estancamentos.\nEvitar os materiais de construción que favorecen o desenvolvemento da bacteria e a formación de biocapas (coiro, madeira, fibrocemento, formigón ou derivados da celulosa).\nDotar de illamento térmico as tuberías e depósitos.\nUtilizar tratamentos desinfectantes periodicamente, coma o cloro, ó que a lexionela é moi vulnerable, e asegurarse de que os materiais resistan a acción agresiva dos desinfectantes.\nTódolos equipos e aparatos serán facilmente accesibles para proceder a súa vixilancia, limpeza, desinfección e toma de mostras.\nSe se declarase un abrocho de lexionelose asociado a un edificio ou unha instalación, o propietario ou responsable deberá adoptar unha serie de medidas que serán supervisadas e aprobadas polas autoridades sanitarias. Entre estas medidas están as seguintes:\nLimpieza exhaustiva, primeiro, dos equipos, tuberías e depósitos.\nTratamento de desinfección, mesmo antes de confirmar a presenza da lexionela mediante análises laboratoriais. Este tratamento consistirá en dúas fases, primeiro un tratamento de choque seguido dun tratamento continuado.\nO tratamento de choque, neste caso, consiste nunha cloración con 15 ppm de cloro libre residual en auga a máis de 30 °C e un pH de 7-8, tratamento que se manterá durante 24 horas. A seguir, baleirarase e limparanse depósitos e tuberías e procederase a arranxar as deficiencias que poida ter. Logo encherase de novo de auga limpa e clorarase con 4-5 ppm de cloro libre residual, durante 12 horas. Finalmente, volverase a baleirar o sistema antes de enchelo con auga limpa.\nLevará adiante as reformas estruturais necesarias para emendar os defectos na instalación que se detecten, entendendo como defecto calquera carencia ou imperfección no deseño, construción ou mantemento das instalacións que poida facilitar o crecemento e transmisión da lexionela.\nEn caso necesario, a autoridade sanitaria poderá ordenar o peche total ou parcial das instalacións, temporal ou definitivamente.\n↑ Real Decreto 2210/1995, de 28 de decembro, polo que se crea a rede nacional de vixilancia epidemioloxica (BOE nº 21, de 24.01.1996) .\n↑ A efectos de control oficial, considérase abrocho cando se dan 2 casos ou máis da enfermidade relacionados epidemioloxicamente.\n↑ Aínda que nestas pode desenvolver infeccións asintomaticas.\n↑ Segundo Consumer.es, 805 afectados.\nDirección Xeral de Saúde Pública: ¿De que hablamos cuando hablamos de la "Legionella"?, Xunta de Galicia, setembro 2001.\nGonzález García, Mª Isabel (coord.): Manual de prevención e control ambiental da lexionelose, Dirección Xeral de Saúde Pública e Planificación, Xunta de Galicia 2010 .\nDirección Xeral de Saúde Pública: Recomendacións para a investigación e o control dun abrocho comunitario de lexionellose. Novembro 2003 .\nDirección Xeral de Saúde Pública: Protocolo de vixilancia da pneumonía por lexionela. Novembro 2003 .\nValidez da avaliación de riscos do programa galego de prevención e control da lexionelose. Boletín Epidemiolóxico de Galicia, 2008, vol. XXI, nº 6 (abril de 2009).\nReal decreto 865/2003, de 4 de xullo, polo que se establecen os criterios hixiénico-sanitarios para a prevención e control da lexionelose (BOE nº 171, de 18.07.2003) .\nDecreto 9/2001, de 11 de xaneiro, polo que se regulan os criterios sanitarios para a prevención da contaminación por lexionela nas instalacións térmicas (DOG nº 10, do 15.01.2001) .\nLegionellosis (ECDC, European Centre for Disease Prevention and Control) (en inglés)\nLegionella and the prevention of legionellosis (OMS, 2007) (en inglés)\nLegionelosis (Instituto de Saúde Carlos III) (en castelán)\nEcología y biología de Legionella (en castelán)\nCrónica de una legionela anunciada (Consumer.es, 20.02.2002) (en castelán)\nEnfermedad de los Legionarios (Manual técnico de la Administración de Seguridad y Salud Ocupacional de Estados Unidos (OSHA)) (en inglés)\nManual para la Prevención de la Legionelosis en Instalaciones de Riesgo (Comunidade de Madrid 2006) (en castelán)\nEnfermedad del legionario (medline.plus) (en castelán)\nLegionelosis (Ministerio de Sanidade) (en castelán)\nEWGLINET (en inglés)\nEuropean Centre for Disease Prevention and Control: Annual Epidemiological Report 2011. Reporting on 2009 surveillance data and 2010 epidemic intelligence data. Stockholm 2011, 30-32.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Lexionelose&oldid=5111299"\nA última edición desta páxina foi o 7 de abril de 2019 ás 17:30.


Soledad Felloza trae este domingo a Valdoviño “Oito pasos… oito versos”, espectáculo de narración oral con relatos e versos de Xela Arias - Concello de Valdoviño\nSoledad Felloza trae este domingo a Valdoviño “Oito pasos… oito versos”, espectáculo de narración oral con relatos e versos de Xela Arias\nRetirada de invitacións na Casa da Cultura de 11 a 14 e de 16 a 20 h\nA actriz e narradora Soledad Felloza trae a Valdoviño este domingo «Oito pasos… oito versos», un espectáculo de narración oral, con relatos e versos de Xela Arias. Será a partir das 19 horas, no auditorio municipal, e con retirada de invitacións na Casa da Cultura dende xa e ata o venres en horario de 11 a 14 e de 16 a 20 horas (ou completar aforo). A cita cultural, dirixida a todos os públicos e coa que Valdoviño despide a programación de maio, inclúese nos actos deseñados para conmemorar o Día das Letras Galegas.\nA nai promete que sempre vai facer o necesario para que avance o fillo… e o neno dá oito pasos coma oito versos. E así faremos nós a través deste espectáculo con versos e relatos de Xela Arias. Viaxaremos ao universo poético e narrativo da homenaxeada do Día das Letras Galegas do 2021. Xela non só foi unha grande poeta, tamén foi editora e unha das primeiras tradutoras profesionais. Seu traballo achegou a nenos e nenas, e tamén aos maiores, grandes autores da literatura universal.


Cristais láser YLF usando a técnica Czochralski\nInicio > Produtos > Cristal láser > Cristais láser YLF usando a técnica Czochralski\nCristal láser YLF\nO cristal láser YLF é a abreviatura para ixtrio de fluído de litio (YLiF4). O YLF é un cristal birrefringente, generalmente dopado con neodimio (Nd_ e as transicións de láser comúnmente usadas ocorren a 1047 nm (cultivadas ao longo dun eixe) e 1053 nm (cultivadas ao longo do eixe C), aínda que hai outros cristais YLF dopados en terras raras, como con iterbio (Yb), erbio (Er), tulio (Tm), holmio (Ho) ou praseodimio (Pr) doping.\nÉ un medio láser activo nun láser de estado sólido, que tamén se emprega en láseres infravermellos. Patrón de lonxitudes de onda de fluoruros de litio de litio dopados con neodimio, erbio, holmio ou tulio.\nO cristal YLF dopado con neodimio ten un amplo rango de transparencia, baixo efecto de lento térmico e coeficiente de temperatura de índice de refracción negativo, pode alcanzar un gran número de saídas de lonxitude de onda, que é un cristal láser de alto rendemento. O YLF dopado con neodimio pode proporcionar enerxías de pulso máis elevadas que Nd: YAG por taxas de repetición duns poucos kHz ou menos. Comparado con Nd: YAG, o cristal Nd: YLF é moi fráxil e fractúrase facilmente.\nVantaxes de cristal láser YLF de alta pureza Inclúen:\n1. Alta potencia, diverxencia de baixo raio, operación eficiente en modo único.\n2. Potencia media alta Q-cambiada a unha taxa de repetición moderada.\n3. Resonadores polarizados lineares para a conmutación de Q e a duplicación de frecuencia.\n4. Modalidade uniforme potencial para barras ou chapas de gran diámetro.\nA sección transversal de emisión estimulada e o produto de por vida son favorables para o limiar baixo de CW. A emisión de 1.053 μm corresponde ás curvas de ganancia de Nd: Glass e funciona como un oscilador e preamplificador para este servidor.\nA combinación de feble lenta térmica, gran ancho de liña de fluorescencia e oscilación naturalmente polarizada fan de Nd: YLF un excelente material para a operación CW e de bloqueo de modo. Benvidos a todos a través do cristal láser YLF\nO láser Nd: YLF ten a capacidade de producir enerxías de pulso máis elevadas que o láser Nd: YAG para as taxas de repetición dalgúns kHz. Utilízase principalmente en sistemas Q-switched debido á súa duración de fluorescencia relativamente longa. Do mesmo xeito que os láseres Nd: YAG, Q-switched Nd: YLF facilita a xeración harmónica para producir longitudes de onda máis curtas. Os láseres Nd: YLF poden ser bombeados con lámpadas ou bombeados con diodos. Cando se compara co láser Nd: YAG, o láser Nd: YLF ten baixa condutividade térmica. Non obstante, presenta débiles distorsións térmicas para alcanzar a calidade do feixe alto.\nNingún cristal lupado YLF é un dos materiais láser dopados en terras raras cunha variedade de efectos desde o rango UV ata o medio IR. YLF ten boas propiedades ópticas con gran transparencia ao longo do espectro de emisión das fontes convencionais utilizadas para o bombeo de láseres de estado sólido. YLF non mostra danos UV e ten taxas de decadencia non radiativas máis baixas para os procesos que se producen entre os niveis electrónicos que participan no proceso de bombeo e láser.\nNingún cristal YLF dopado tamén ten un baixo, coeficiente de absorción de dous fotóns. Debido ás súas baixas taxas non radiativas, o material pode usarse para emisión en cascada entre os niveis intermedios e un convertedor ascendente.\nYLF tamén é un bo medio para o bloqueo de modo a 1047 ou 1053 nm e 1.313 μm como resultado da súa birrefringencia natural e de baixa tensión térmica. Os pulsos de modo bloqueado de YLF son máis curtos grazas ao seu ancho de liña máis amplo, tanto para os picos de emisión de 1047/1053-nm e 1.313 μm.\nHonor Optics ofrece un prezo baixo de cristal láser YLF en barras e forxados con diferentes seccións transversais, dimensións e revestimentos. Existen diferentes composicións de dopantes con diferentes concentracións dispoñibles para os requisitos específicos dos clientes. Nd: YLF é o medio láser máis común para láser de estado sólido bombeado con diodo e lámpada de arco. Cristales de YLF normalmente longos para a bombeo de lámpadas con concentración estándar a 1.0% do átomo, cortos de cristais de YLF utilizados para o bombeo de diodos con concentración a 1,5% do átomo.\nOutros como Er: YLF, Ho: YLF e Tm: o único cristal de YLF está deseñado para ser aplicado en láseres de estado sólido que son amplamente utilizados para aplicacións industriais, médicas e científicas. Os cristais Pure YLF son transparentes dentro da banda de espectro de 0,12 a 7,5 μm, foto-, térmica e resistente a radiacións. Os cristais de YLF teñen valores baixos de índice de refracción non lineal e termo constante óptico.\nConcentración de doping de 0,5 a 3,0%\nDiámetro de 2 mm a 50,8 mm, lonxitude de 1 mm a 180 mm\nOrientación Tolerancia: 5 minutos de arco\nTolerancia á concentración de dopantes ------------------------ 0,1%\nParalelismo ------------------------------------------------- - < 10 arco segundos\nAperture claro ---------------------------------------------- 95%\nCalidade da superficie --------------------------------------------- 10/5\nFlatness de superficie -------------------------------------------- λ /10 @ 633 nm\nDistorsión por Wavefront -------------------------------------- < λ /8 @ 633nm\nO cristal láser YLF é birrefringente, o que elimina a perda de despolarización inducida térmicamente. A ganancia ea lonxitude de onda de emisión de Nd: YLF dependen da polarización: hai unha liña máis forte de 1047 nm para a polarización π e unha máis feble a 1053 nm para a polarización σ. A liña de 1053 nm corresponde ao pico de ganancia de Nd: o vidro, polo tanto, os láseres Nd: YLF úsanse normalmente como xerador láser Nd: YLF e preamplificador para os seguintes amplificadores de vidro Nd:.\nNd: YLF ofrece unha alternativa para o servidor Nd: YAG máis común para unha operación IR próxima. A combinación de débiles tensión térmica (19 veces menor que a de Nd: YAG), gran ancho de liña de fluorescencia e oscilación naturalmente polarizada fan de Nd: YLF un excelente material para a operación de bloqueo de modo CW. Operación de Q-Switch a unha taxa de repetición moderada (~ 1 kHz). O feixe polarizado lineal é ideal para a conmutación de Q e a duplicación de frecuencia. A saída de 1053 nm corresponde aos perfís de ganancia de Nd-glass e así pode funcionar ben como un oscilador ou preamplificador para este anfitrión láser de cristal Nd. Benvidos a todos a través do cristal láser YLF.\nHonor Optics subministra Nd, Pr, Er, Ho e ningún cristal YLF dopado usando a técnica Czochralski. Honor Optics é un fabricante profesional de cristal láser YLF, vende cristal láser YLF de alta pureza, benvido para consultar prezo baixo de láser YLF de baixo custo.


Xornada Voluntariado Deseucaliptización – Betula\n24 Maio, 2019 27 Febreiro, 2020\nDende que Betula accedeu por doazón á titularidade de dúas parcelas nas Fragas do Eume hai máis de dous anos, estableceu como prioridade a eliminación dos 350 pés de eucalipto que invadían este fermoso espazo de bosque atlántico.\nConseguiuse a tala, non sen dificultades, tratando de non danar a vexetación orixinal. A segunda tarefa era eliminar os rebrotes sen sermos agresivos nun terreo con forte pendente e un alto grao de humidade. Tamén se conseguiu coas orientacións técnicas do socio Jorge que recomendou a cubrición dos cepos con plástico negro para evitar a luz e favorecer os fungos saprófitos. Feita a correspondente comprobación, xa é hora da retirada definitiva dos plásticos, que cumpriron a función agardada.\nÉ polo que Betula convoca para o día 1/06/2019 a derradeira xornada de deseucaliptización nestas parcelas, sumándose así á convocada para o 8/06/19 a nivel xeral e agardando unha boa participación de voluntariado.\nConcentrarémonos ás 10:00 h. no Centro de Acollida de Visitantes de Ombre (Pontedeume) e remateremos a actividade ás 13:30 h.\nPara participar é necesario inscribirse achegando os datos persoais a Lan, tel. 605355650 antes do 31/05/19 Precísase calzado axeitado e luvas.\nColaboración Ambiental e Posta en Marcha do Viveiro na Horta da Tía Xoana


Ruta do Xabriña | BiblioTea\nPosted on 09/11/2015 by bibliotea\nO día 4 de outubro un grupo de pais, profes e alumno/as do IES Val do Tea participaron nunha excursión ao monte coa intención de realizar unha camiñada polas marxes do río Xabriña, unha paraxe natural de elevado valor ecolóxico.\nO punto de partida foi a aldea de Paraños. Aquí tivemos a oportunidade de coñecer o funcionamento dun dos escasos lagares de cera existentes na Península e entrar en contacto cunha actividade que gozou dun desenvolvemento moi significativo ata mediados do s. XX.\nLolo, o responsable do Centro de Interpretación da Cerería, púxonos en contacto coas fases do proceso e cos instrumentos que nel interveñen: a caldeira para o derretido dos favos , o taco e o chapuzo para a prensa , as pías para o arrefriado e decantado, as eiras de blanqueado, o procedemento para o lascado…\nLagar do Tío Bernardo.\nNo exterior, e baixo a mirada curiosa dunhas convidadas imprevistas, explicounos como se trataba a cera nas eiras de branqueado.\nEira de branqueado.\nLogo visitamos o Centro de Interpretación no que asistimos a unha demostración práctica da fabricación de velas e exvotos, na que interveñen as pailas (para o derretido) a roda da que se penduraban os pábilos, o bruñidor e a talladeira para o acabado das velas… Lolo cóntanos como cada cereiro tiña un selo para identificar a súa produción, que permitía tamén de controlala e evitar fraudes. Control que se eludía coa fabricación en A e en B: parece ser que non hai nada novo baixo o sol. En todo caso, a introdución sistemática da parafina na fabricación de velas supuxo a morte da ceraría artesanal.\nAquí aprendemos tamén a diferenza entre apicultura fixista (con panais fixos integrados no recipiente, xeralmente de cortiza) e mobilista (con panais móbiles ou extraíbles); e soubemos dos perigos (a varroa, as avespas asiáticas), que ameazan a supervivencia da nosa Apis mellífera. Unha curiosidade: o nerviosismo co que a abella autóctona reacciona fronte ao ataque das asiáticas provoca a alteración das súas funcións e facilita a invasión e destrución das colmeas. Iso ameaza a supervivencia da especie autóctona; algo que se debería evitar, pois, como un día dixo Einstein, se as abellas desaparecesen do planeta, a humanidade non tardaría en facelo, tan importantes son para a nosa supervivencia.\nAcompañados dun responsable da Comunidade de Montes, Sendín, iniciamos a marcha pola marxe do río Xabriña, con paradas nos numerosos muíños que puntúan o seu curso: muíños na súa meirande parte coas cubertas derruídas e as paredes tapizadas de musgo, que dan testemuño dunha actividade que foi vital na vida das poboacións rurais e que hoxe restan como pantasmas mudas, contribuíndo á sensación de estar nun lugar máxico, fóra do tempo.\nAlgúns destes muíños foron restaurados, e nun deles o noso guía fíxonos unha demostración do proceso da moenda: o millo, depositado na adella, cae no oco da moa e cóase entre esta e o pé para acabar transformado en fariña muda, coa axuda indispensable do rodicio, a cruz, a guxa, a segorella… colaborando no empurre da auga. Palabras fermosas para unha fermosa acción: aquela que permite converter o sol e a auga que alimentaron o gran en fariña, en pan, en liberdade…\nO noso compañeiro Pablo, que anda á procura dun insecto característico desta zona, o Carabus Galicianus…\nInsecto, coleóptero endémico do noroeste peninsular, que non se deixa ver facilmente xa que gusta andar preto dos ríos, pero en zonas sombrías e de moita vexetación, e sobre todo pola noite.\nO seu recoñecemento, unha vez que se ve, é doado xa que ten os fémures de cor laranxa, que contrastan co corpo entre azul e negro. Por certo o corpo por arriba é acanalado. Por outra parte non é pequeno xa que mide sobre 2, 4 cms. Os machos son mais pequenos.Habitan as canles de ríos de augas limpas. É, polo tanto, un bioindicador da calidade dos ríos.\nEstá presente en toda Galicia, Asturias, León, Zamora e norte de Portugal.\n…acaba descubrindo, nas pedras que rodean o rodicio dun muíño, unha mostra dun especial musgo luminiscent.\nSchistostega pennata, este é o nome científico da moi singular e vulnerabel carriza luminosa (musgo luminoso). Tamén chamada musgo dos trasgos.Esta rareza botánica aparece documentada por primeira vez en 1921, por Casares Gil , na entrada dunha mina do Incio.\nPresente en moi poucos lugares do norte da Península, entre eles, e de xeito especial, en Galicia, só se pode atopar lugares moi protexidos da luz como covas e minas. A súa fraxilidade fai que estea na lista vermella das especies ameazadas. De aí a importancia de respectar e protexer os seus hábitats, evitar tocala e ser conscientes do elevado valor ecolóxico deste tesouro luminiscente.\nUnha pequena parada para repór forzas no Roupeiro. Retomamos a marcha por unha alfombra de follas mortas.\nUnha intrépida ollada ao Pozo do demo.\nClases de micoloxía.\nE a beleza que non cesa…\nSegún Xoán Carlos, a arte é unha forma de intensificar e ampliar a experiencia. Camiñar por este lugar, que garda o susurro e a memoria de raíces que se alongan, de troncos que se encarnan e se elevan, de pólas que se estenden, de flores que se abren, de follas que nacen, viven nun derroche de sol e luz e morren fatigadas e felices; un lugar que no seu seo garda cantos de aves namoradas, murmurios de polémicas acuáticas, sombras e luz; camiñar por este lugar, digo, tamén intensifica e amplía a experiencia de vivir. Converte a experiencia nunha emoción estética.\nPor todo isto, grazas aos que a fixeron posible a experiencia e aos que a compartiron connosco. Repetiremos, seguro!!!


Rebaixas no imposto de transmisión patrimoniais\nCanalRíasBaixas - 19 Decembro, 2018\nAlba García - 14 Setembro, 2018\n38 feridos no incendio dun catamarán preto da Illa da Toxa\nDani García - 24 Xullo, 2018\nO Plan de Emigración garante a asistencia ós galegos no exterior\nJealsa aposta por unha pesca sustentable\nA Deputación da Coruña destina 1,1 millóns a apoiar a 109 empresas da provincia\nGalicia Francisco Couselo - 12 Novembro, 2018\nBARBANZA> A elevada demanda das subvencións, incluídas no programa PEL-Emprende Investimento, provocou que a institución provincial decidirá duplicar o orzamento deste programa para 2019. Un total de 110 empresas de toda a provincia da Coruña, das...\nOs congresos locais do PP coruñés iniciaranse en marzo\nGalicia Francisco Couselo - 29 Xaneiro, 2014\nA CORUÑA> A dirección do Partido Popular na Coruña, encabezada polo seu presidente, Carlos Negreira, xa convocou os primeiros congresos locais que terán lugar na primera quincena do mes de marzo en distintas localidades...\nGalicia Francisco Couselo - 26 Febreiro, 2014\nA CORUÑA> O PSdeG presentará mocións en tódolos concellos da provincia da Coruña instando ás corporacións municipais a rexeitar o proceso de 'privatización' do Rexistro Civil que pretende levar a cabo o Goberno Central....\nO BNG propón un plan de rexeneración das rías con cargo a fondos de...\nGalicia Dani García - 22 Xaneiro, 2021\nGALICIA> O BNG propón un plan de rexeneración para as rías galegas con cargo a fondos de recuperación europeos. Suporía un investimento de máis de 1.000 millóns de euros. A proposta dos nacionalistas, contempla...\nEn que consiste o novo estado de alarma?\nGalicia Alba G. Moledo - 26 Outubro, 2020\nGALICIA> Esta noite entrou en vigor o toque de queda en todo o territorio nacional, á excepción de Canarias. O Goberno do Estado decidiu acollerse de novo ao estado de alarma pero dun xeito...\nA Ría da Estrela aposta polo sendeirismo para dar a coñecer o seu territorio\nGalicia Alba García - 22 Xaneiro, 2020\nMADRID> A Asociación de Desenvolvemento Ría de Muros-Noia fai este ano unha aposta clara e decidida polas rutas de sendeirismo. Farao a través do proxecto ‘Camiñando pola ría de Muros-Noia’ que esta mesma tarde...\nGalicia Alba García - 12 Marzo, 2020\nGALICIA> Galicia endurece as medidas para controlar a expansión do coronavirus. A Xunta anunciou esta mañá a suspensión das clases en todos os niveis educativos a partires do luns e durante catorce días. Tamén...\nGalicia Silvana Moril - 15 Decembro, 2015\nGALICIA> Dende o sábado, o Grupo Autocares Benito Abalo conta con catro vehículos máis na súa flota. Trátase do modelo Lion’s Regio, de Man Truck and Bus. Non é a...\nGalicia Francisco Couselo - 14 Xaneiro, 2014\nÓ premio poden presentarse investigadores que desenvolvan a súa actividade en centros de investigación ou sanitarios, públicos ou privados, de calquera parte do mundo. As propostas serán formuladas por institucións públicas...


12 MARCAS QUE ALIMENTAN A SÚA FRANXA FRANCESA OBSESIÓN - MODA - 2019\n12 Marcas que alimentan a súa franxa francesa Obsesión\nClub Das Mulleres Da Moda Moda 2019 12 Marcas que alimentan a súa franxa francesa Obsesión\nΧρυσή Αυγή: Προσωπική Υπόθεση (Xullo 2019).\nMentres que J. Crew pode ser o OG de bretóns previamente bretón e mariner, hai moitas outras marcas baixo o radar alimenta a túa obsesión de franxa. "Por causa de hola, é o verán, e esta moza non pode sobrevivir a unha tempada de fugas e picnics de Montauk no parque sen unha rotación regular de raias mariñas ao alcance. Aínda que moitas veces se asocia con festas oficiais de RWB (como o Cuarto de xullo e o Día do Traballo), a beleza das franxas perennes é o seu atractivo durante todo o ano. Manteña o desprazamento de 12 marcas que todos os teus compañeiros devotos da raia poden comprar e apreciar a RN.\n1. Chinti & Parker: Ah, temos corazón. A marca con sede en Londres Chinti & Parker entrégase cando se trata de cintas reinventadas cun toque colorido. A adición de motivos lúdicos como as cereixas, as pingas de choiva e as mariquitas darán a cantidade correcta de banal ao seu uniforme de lunares e cheques. FeminineClub.com Escolla: Chinti & Parker BlueBrippa Stripe Heart Top ($ 175)\n2. Kule: Para os kewl nenos do xiro que xuran por un armario diario de franxas perennes, o diseñador Nikki Kule comisariou a súa liña de camisetas con rayas perfectas cunha estética europea en mente. Elixe o teu axuste - clásico, noivo ou moderno - para un look que é claramente Alexa Chung ou quizais un pouco máis de Picasso. FeminineClub.com Escolla: Kule The Boyfriend en Grey / Navy ($ 128)\n3. Solid & Striped: Prepare-se para facer un toque de baño con un dos traxes de baño ultra-lisonjando de Solid & Stripes, feito en franxas horizontais e verticais clásicas, non menos - que terá que canalizar unha festa romana na costa de Amalfi. Para todos os seus shenanigans de natación aprende, intente combinar esta raíz de carpa vermella cunha soa peza cunha certa mentalidade de Levi e unha OOO. FeminineClub.com Escolla: Solid & Striped The Chelsea en Cherry Stripe ($ 168)\n4. J. Tripulación: Debes dar credencia a J. Crew onde é debido (son os innovadores detrás do Día das Rayas Nacionais, despois de todo). A tempada tras a tempada, son coñecidos polo seu arsenal de grapas de franxa intemporal, ademais de obras de deliciosamente inesperadas en todos os seus clásicos amados. Exposición A: Consulte as mangas impermeables de gingham, que se venden. FeminineClub.com Escolla: J. Crew Lightweight Striped Off-the-Shoulder Sweater ($ 90)\n5. ME + EM: Palabra na rúa é que Kate Middleton xura por raias bretón de ME + EM na reg. BRB, vou cargando sobre unha gran cantidade de tees para o noso garda-roupa de cápsula de verán. Só esperas: este te pertencente elegante (máis semellante ao eterno verán) será un disco moi breve no teu armario. FeminineClub.com Selecciona: ME + EM sen mangas Ver Top ($ 41)\n6. Maison Labiche: Nail a rapaza francesa con unha das fermosas tesoas bordadas de Maison Labiche con refeiños coma "os nenos non choran" e "enchantee"."A artesanía de calidade e unha atención aos detalles están no corazón desta marca parisina prima. Ooh-la-la ten razón. FeminineClub.com Escolla: Camisa marinera de manga corta Enchantee Maison Labiche ($ 88)\n7. Roupa diversa: A pesar das raíces de Venice Beach de Sundry Clothing, a súa vibración casual e litoral é innegablemente francesa. Compre unha sección enteira dedicada ás raias marítimas, incluída esta camiseta "hello mariñeiro" que se pode usar dende a area ata o mar (e máis aló). FeminineClub.com Escolla: Roupa diversificada con raias Hello Sailor Tee ($ 92)\n8. Santiago: J. Os aficionados á tripulación atoparán un amigo en Saint James (os dous uníronse ás forzas no pasado para un colab ou dous). Grazas ás súas icónicas bretóns, o Saint James prácticamente converteuse nun nome familiar entre a multitude marítima. Use as súas raias náuticas con chinos para unha fogueira de praia ou un suéter de pescadores de mallas que veñen a colleita de outono. FeminineClub.com Escolla: Saint James Marine-Tulipe Minquiers Moderne ($ 75)\n9. Orcival: Suba á marca Lyci Orcival para todas as necesidades do seu día da Bastilla. Continuando forte desde 1939, as franxas de firma de Orcival exuden que je ne sais quoi calidade que caracteriza aos franceses. Recomendámoslle que este vermello, azul e crema teñido con unha corda de cabelo prestado. Os pantalóns vaqueros brancos nítidos poden estar en orde. FeminineClub.com Escolla: Orcival Breton-Striped Cotton Top ($ 77)\n10. MDS Stripes: Fundado polo querido deseñador de interiores Mark D. Sikes, MDS Stripes cubriuse polas túas próximas aventuras costeras. Como podería dar mal a unha marca baseada nunha "aventura amorosa de por vida con franxas azuis e brancas? "É certo - vostede non pode. Inserta a saia vertical con listas para veleiros listas que faria The Sartorialist's Jenny Walton orgullosa. FeminineClub.com Escolla: MDS Stripes Grace Skirt ($ 145)\n11. Sinceridade: J. A coñecida marca irmá da tripulación, Madewell, coñece as súas propias iteracións de tiras (pensa: unha camiseta de escote borda con manga corta ou unha camiseta de tiras) e basicamente calquera cousa para complementar a marca. estética artful-sexy-cool. FeminineClub.com Escolla: Camiseta de manga corta Stewed Madewell ($ 50)\n12. Amour Vert: Un vestido de camiseta a rayas non pode facer nada mal, especialmente cando está feito de 100 por cento de algodón orgánico. Coñeza a Amour Vert, o "amor verde" en francés, o seu destino para as raias elegantes e sostibles que chegará a todos. Solo. Día. FeminineClub.com Escolla: Amour Vert Blake vestido de manga curta ($ 98)\nOnde consegues os teus mellores pezas de declaracións verán? Siga connosco en Pinterest para obter máis estilo inspo!


Borja Facal cuelga las botas\nCarballo: Borja Facal cuelga las botas\nEl hasta ahora capitán del Bergantiños se despide para «traballar dende o outro lado da liña»\nCarballo / La Voz 13/07/2019 21:56 h\n«Probablemente este sexa o momento máis complexo para un xogador», escribe Borja Facal, a modo de despedida. El hasta ahora capitán del Bergantiños cuelga las botas a sus casi 34 años tras cinco temporadas en el equipo rojillo. «Toca dar por rematada esta etapa da miña vida mudando a outra, a de adicarse a traballar dende o outro lado da liña. Sen dúbida, fareino poñendo a mesma paixón e ilusión», escribe el lateral derecho, que seguirá vinculado a las Escolas Luís Calvo Sanz.\n«Gustaríame expresar o agradecemento á familia e amigos, que sempre estiveron de forma incondicional nos bos e nos malos momentos. A todos os clubes e técnicos que depositaron a súa confianza en mín, e sobre todo aos diferentes compañeiros cos que loitei na defensa e consecución dos obxectivos. Grazas, de verdade. Vivín experiencias inesquecibles que me fixeron medrar persoal e deportivamente. O futbol deume a oportunidade de coñecervos, unirnos e mudar as nosas vidas», continúa Facal su carta de despedida, no sin antes agradecer a todos esos «seareiros» que, según él, tan «agusto me fixeron sentir, permitíndome entender que son o motor e a razón dos clubes».\nAñade el eterno capitán que volver a su club, «axudalo a medrar, dirixir a súa base e ser capitán é un soño cumprido» y que vestir la camiseta rojilla «é unha das mellores sensacións que vivín, facéndoo con respecto, compromiso, humildade e gran orgullo». «Espero que estivese á altura», concluye el lateral.


Os días en que Obi-Wan-Kenobi\nparou no Carballiño\nAlec Guinnes no personaxe de Obi-Wan-Kenobi para "Star Wars"\n[Entre o 18 e o 27 de maio de 1985, a Thames británica rodou polas comarcas ourensáns de O Carballiño e O Ribeiro, varias secuencias do seu telefilme “Monsignor Quixote”. Esta é unha crónica daqueles días, tal como a escribín en 2001 –daí as referencias á daquela recente nas carteleiras, La amenaza fantasma-, para un proxecto de Memorias cinéfilas, que aínda permanece inédito. Velaí, só na versión galega]\nDaquela poucos repararon en que o paseante das tardiñas polas rúas do Carballiño, era o mesmísimo Obi-Wan Kenobi. Non levaba barba branca nin a capa marrón coa carapucha, nin tampouco o sabre láser. Só vestía un sinxelo xersei de punto fino e un pantalón se cadra de tergal, coa cabeza coroada por unha pucha paisana e sen capar. Normal que fose con aquela roupa negra, pois non era outro que o monseñor Quixote ideado pola afiada pluma de Graham Greene. Foron días que fixeron historia na vila do Arenteiro, pode que só da esquecida polos libros, pero foron días para recordar.\nDe ser hoxe, cando a starwarsmanía é unha febre renovada por obra e gracia de George Lucas e La amenaza fantasma, a vila do Arenteiro encheríase de mitómanos dispostos a ver ou mesmo a tocar ao cabaleiro Jedi. Sen embargo para min, teimuda testemuña daquel transcorrer, o señor da pucha era tamén o flemático coronel Nicholson de El puente sobre el río Kwai, o fascinante príncipe Feisal de Lawrence de Arabia, o envarado emperador Marco Aurelio de La caída del Imperio Romano ou o inquietante revolucionario Yeugrav de Doctor Zhivago, outros dos personaxes rescatados de películas pegadas á miña lembranza de rapaz. E por suposto Obi-Wan Kenobi para La guerra de las galaxias. Estaba alí, como fuxido das pantallas do Alameda ou do Rivas, nas que eu soñara vibrantes imaxes como as encarnadas por aquel home.\nChamábase Sir Alec Guinnes.\nA súa presenza non coñeceu nin os balbordos ruidosos nin as tracas caprichosas das estrelas do cinema. Quizais porque non facía veciñanza en Hollywood. Lucindo un apracible sorriso de setentón calmo, só un pouco cambaleante no seu camiñar de home que en tempos estivera na mesma altura física dos seus personaxes. Pode que na súa mirada quedara un chisco da soberbia que outros lle atribuían, nunha lenda negra que nacera cando a rodaxe en España de La caída del Imperio Romano. Pero non deu motivos para aseguralo. Lembro que ao rematar unha das xornadas da rodaxe na aldea do Regueiro, cando un amigo quixo tirarlle unha foto para levar como recordo, bastou cun "¡Sir Alec, please!" para que amablemente se detivese diante da máquina, co seu maletín colgando da man esquerda.\nO xesto de paciencia tivo o valor engadido de se producir nunha tarde de filmación que resultara cansa e complicada, cando polo xeral traballábase a toma única. Houbera que repetir por varias veces os planos coa conversa entre os dous protagonistas e o colleiteiro amigo señor Antonio, debaixo dunha frondosa figueira ao pé da súa bodega. Aos problemas coa luz e a indecisión do actor que facía de anfitrión, engadiuse a entrada en barrena dun estrondoso tractor totalmente alleo ás cámaras e máis tarde o agudo cacarexo dun galo indiferente os reiterados "¡Silencio, rodamos!" do axudante de dirección.\nO británico sobranceiro estaba no Carballiño participando en Monsignor Quixote, un telefilme de dúas horas que dirixía un tal Rodney Bennett para a prestixiosa Thames. Abofé que o realizador semellaba o menos lustroso entre os principais do equipo, sendo incluso superado en bagaxe curricular pola mesmísima cámara, que xa recollera a The Who en El muro ou a Sean Connery en Nunca digas nunca jamás. A novela transpuña a cervantina peripecia do cabaleiro Don Quixote e o seu escudeiro Sancho, ás figuras dun sacerdote vocacional e dun ex-alcalde comunista que, obrigados a prescindir das súas responsabilidades polo bispado e por unhas eleccións contrarias, percorren a España de comezos dos oitenta nun particular Rocinante a xeito de Seat 850 vermello, que rematará accidentándose ás portas do mosteiro de Oseira.\nAsí as cousas, entre o 18 e o 27 de maio de 1985, á parte de ter como achegado no Carballiño a míster Guinnes, con el había outros dous ilustres máis. O primeiro, por suposto, o carismático Graham Greene, un señor maior con moita aparencia de normaliño agás a súa notable estatura ao que case era imposible arrincar un autógrafo (por se non bastase con iso, atopar na vila un exemplar da novela filmada foi unha aventura estéril). A cousa do autógrafo, malia ser considerada por moitos, unha costume provinciana, era por algo tan lóxico como que da súa pluma saíran un feixe de fascinantes películas. E o segundo era o acompañante de Sir Alec na ficción, o impoñente actor secundario australiano Leo McKern, coñecido por Un hombre para la eternidad, La hija de Ryan ou mesmo Lady Halcon, entre moitas outras. Regordecho e narigón, non parecía un corpo para vestir de Jedi, pero con algúns anos menos podería ter feito un bo discípulo dos personaxes tocados pola Forza ideada polo imaxinativo Lucas.\nAlec Guinnes e Leo McKern, nunha foto promocional da tvmovie\nSeguín a rodaxe co delirio dun neno lambón apurando o primeiro doce do día. Desde a miña tolería cinéfila, era consciente de que tal cousa xa non volvería a repetirse. Pode que co tempo O Carballiño acollese outras rodaxes, pero intuía que nunca co pedigrí dun Alec Guinnes. Así que, ben só ou ben acompañado por amigos, roldabamos os lugares de traballo ou os arredores do cuartel xeral da produtora no Hotel Arenteiro, e unha vez ata conseguín coarme no cine Rivas durante o visionado das tomas que diariamente retornaban por avión desde Londres, positivadas pero sen son, para proxectarllas ao director e aos seus colaboradores.\nComo é doado supoñer, o desembarco do equipo, pouco máis de setenta persoas entre ingleses, irlandeses e españois, revolucionou a veciñanza e disparou os comentarios. Como en Bienvenido Mr. Marshall, pero a escala modesta e coas circunstancias cambiadas. Que si deixarían millóns, que si contratarían a ducias de extras, que si... eu que sei. Pero resultou case nada. Quen sacaron algo de tallada foron os bares e algúns restaurantes, sobre todo o desaparecido Chez Richard, que estaba na actual rúa Rosalía de Castro carballiñesa, no primeiro andar dun edificio baril de finais do XIX, promovido polo facendado e filántropo Perfectino Viéitez.\nO seu hostaleiro adiantárase nunha década ao modelo de restaurantes alambicados que agora están de moda. Respectara a estrutura finisecular dos espazos, coidara o mobiliario e sobre todo propuña unha carta abofé imaxinativa, na que a cociña tradicional mesturábase felizmente con engadidos da nova gastronomía. Un lugar axeitado e acolledor para que Guinnes e Greene compartisen mesa e mantel. E nós, ao seu carón, noutra mesa, pero dispostos a aproveitar aquel intre irrepetible.\nTiven o privilexio de asistir na igrexa de Oseira á feitura de parte do remate da trama, malia o estrito control de seguridade imposto pola xente da produción. A nosa canle informativa era o chofer que trasladaba a Guinnes ata os lugares de traballo. Por el accediamos aos planings diarios que se facilitaban ciclostilados a todo o equipo, e por el sabiamos tamén das anécdotas e dos contos xerados arredor da rodaxe.\nO monseñor da a comuñón ao alcalde comunista nos minutos finais da trama\nA secuencia do desenlace resolvíase co accidente do 850, agora co seu orixinal vermello repintado a azul para evitar a súa identificación pola garda civil despois de que o alporizado crego arremetese contra unha procesión coa Virxe cuberta de billetes, que estaba a celebrarse nunha vila medrada a conta dos cartos da emigración americana. Pode que Greene imaxinara unha mestura de Bearíz e Avión, ben coñecidas pola súa abundancia de sucursais bancarias e bos chalés ó abeiro da emigración en México.\nNun camión longo trouxeran dous 850 semellantes, e na véspera da filmación levaron un ata deles unha escavadora que estaba a desterrar nunha beira da estrada do Carballiño a Cea, na altura de Seoane. Diante do asombro dos paisanos dos eidos lindeiros, os da película pagáronlle ao que manexaba a máquina para que lle partise o morro ao coche, baixándolle a pala enriba. Despois levárono á explanada do mosteiro e pegárono contra unha falsa columna de poliuretano, pintado ao xeito da pedra vella para recrear o accidente.\nOs planos que vivín, e nos que percibín de preto a xustamente prestixiada dicción dos actores británicos, amosaban ao crego Quixote, en camisón e mancado, oficiando unha consagración imaxinaria antes de se encamar para morrer. Por alí andaba novamente Greene, e outros dous actores. Un resultábame descoñecido, pero o outro era Philip Stone, un secundario británico, alto, enxoito e de ampla calva, encarnando ao abade do mosteiro e ao que xa puideramos ver en La naranja mecánica de Stanley Kubrick ou en Indiana Jones y el templo maldito para Steven Spielberg. Nesta última é un dos oficiais coloniais participantes no exótico banquete no que serven un arrepiante prato consistente nunha cabeza de mono chea dun caldo fumegante...\nA escena veume á memoria cando dous días despois, o concello da vila ofreceu ao equipo unha cea fría a xeito de despedida. Foi no restaurante O Pote, no Parque Municipal e a luz das estrelas. O común destes casos: queixo, xamón, chourizo... E tamén polbo e cigalas. Con pan de Cea e viño do Ribeiro. Diante da cara pasmada do Stone cando colleu un rabiño de polbo como se fose unha cabicha, para finalmente volvelo ao prato, e a de evidente asco coa que agarrou unha cigala, non podo evitar rememoralas cando asoma sobre unha pantalla en calquera dos seus filmes. Guinnes e McKern excusaron a súa asistencia por preferir o acougo do hotel.\nAntes de saír para os arredores de Madrid a filmar o asalto á procesión (supoño que por atrancos bispais, ao non conceder os permisos, houberon de recreala na súa totalidade, incluíndo o cartón-pedra da fachada de igrexa), os últimos planos fixéronse o domingo moi cedo na rúa principal do Carballiño. Os dobles de Guinnes e McKern, fuxían a toda velocidade deica Oseira perseguidos polos da Benemérita.\nUn dos grandes paradoxos daquela rodaxe de case dous meses, foi que o resultado ficou inédito para os telespectadores españois. Xa coa saída da novela, mentres a crítica internacional amosárase satisfeita co escritor, a española a penas lle prestara atención. Á parte de poñer mal á Igrexa, Greene tampouco se mostraba moi xeneroso cos nosos emigrados ás Américas aos que alcumaba co socorrido "indianos", e mesmo tiña verbas acedas para os galegos e a súa língua, "esos aldeanos ignorantes y su acento execrable", escribira.\nLembro incluso a carta aberta que, a propósito de mirada tan rexeitable, lle dirixira Chano Piñeiro ao escritor desde o programa das festas do Rubillón de 1983. O cineasta galego non lle perdoaba ao británico o descarnado retrato do noso país e das xentes forzadas á diáspora americana pola necesidade de abeirar a miseria. Pode que isa irreverencia do autor de El americano impasible contribuise ao desinterese das televisións españolas ata o Monsignor Quixote que sen embargo resultou dunha dignidade moi superior á doutros telefilmes de máis doada emisión.\nNon foi pouco o conservado daquela aventura, á parte da anotada memoria arredor de Obi-Wan Kenobi. Gardo unha foto de Alec Guinnes co seu traxe de crego e un maletín na man. Tamén un autógrafo de Graham Greene sobre un exemplar de El décimo hombre. E finalmente unha copia da película gravada da súa emisión por unha canle norteamericana, enviada pola miña madriña de Nova York, que finalmente puiden reconverter de NSTC a Pal grazas á Televisión de Galicia. Alí están moitos daqueles planos dos que fun testemuña.\nPero sobre todo, sempre poderei contar de vello que comín a carón do jedi Obi-Wan Kenobi, ou tamén preto do coronel Nicholson, do príncipe Feisal, do emperador Marco Aurelio ou do revolucionario Yeugrav. Con todos xuntos. Pode que non fose moito, pero a min sobroume.\nLa amenaza fantasma (George Lucas. EE UU. 1999)/El puente sobre el río Kwai(David Lean. GB. 1957)/Lawrence de Arabia(David Lean. GB. 1962)/La caída del Imperio Romano (Anthony Mann. GB. 1964)/Doctor Zhivago, (David Lean. GB-EE UU. 1965)/El muro (Alan Parker.GB.1982)/ Nunca digas nunca jamás (Irvin Kershner. EE UU. 1983)/ Un hombre para la eternidad (Fred Zinneman. GB. 1966)/La hija de Ryan (David Lean. GB. 1970)/Lady Halcon (Richard Donner. EE UU.-Italia. 1984)/Bienvenido Mr. Marshall (Luis G. Berlanga. España. 1952)/La naranja mecánica (Stanley Kubrick. EE UU. 1971)/ Indiana Jones y el templo maldito (Steven Spielberg. EE UU. 1984).\nPublicado por Miguel Anxo Fernández en 6:50\nL.B. Busto 26 de marzo de 2013, 13:25\nUnha historia moi interesante, pero o título enganoume. Eu xa estaba pensando en Obi-Wan tomando un licor café nalgunha taberna do Carballiño, coa espada láser pousada na barra.\nMiguel Anxo Fernández 26 de marzo de 2013, 13:33\nLicor café non tomaba, pero viño rioja si :)...\nFACENDO MEMORIA Os días en que Obi-Wan-Kenobipar...\nFACENDO MEMORIAChano Piñeiro/"Mamasunción"(1985) ...\nGRANDES FILMES DA HISTORIA“CIUDADANO KANE”, AÍNDA ...\nGRANDES FILMES DA HISTORIA (1)


Carta Xeométrica: “Tirar ao lixo seis millóns de euros en libros de texto é unha inmoralidade"\n“Tirar ao lixo seis millóns de euros en libros de texto é unha inmoralidade"\nNova entrevista de Manuel Vidal Villaverde, desta vez a Carme Adán, que foi presidenta da Aula Castelao de Filosofía e actualmente é deputada do BNG, no Galicia Hoxe. Premer na ligazón para ver a entrevista completa.\nBos días, Carme. Falar de bilingüismo e adxectivalo de harmónico, non é precisamente un acto que poidamos encadrar, xa non someter, a ningunha das coñecidas propostas epistemolóxicas susceptíbeis de se aplicar á lingüística comparada, cun mínimo de rigor científico, e aplicar aquí un subteorema, por así dicilo, dun empirismo descualificado e chocalleiro, como se unha cousa puidese ser e non ser ao mesmo tempo. Unha opinión tan disparatada e fóra de lugar é a que dunha banda á outra, sosteñen con non incerta incoherencia persoas mesmo próximas á túa militancia nacionalista, difíciles de compartillar xa co mínimo rigor da filoloxía, a lingüística, e mesmo a semiótica ou semioloxía aplicada, como calquera outra teoría física. Así unha boa parte do BNG, e por voz do ex voceiro Anxo Quintana, nunha desafortunada conduta propia dos falabarato, colonizados e embrutecidos, sostiña –sospeito que máis por boca doutros- máis que de motu propio, un solemne disparate a propósito dun suposto e mal entendido bilingüismo natural (ou algo así), hipótese que nunca se deu nin se dará na nación galega, nin por se camiño, nin pola escolla perversa e patética do PP e os seus asesores en materia lingüística. Prima e priva, ao meu meu ver, Carme, a diglosia, nas dúas e opostas direccións, unha diglosia estarrecedora, cóllamola por onde a collamos. O drama da imposición lingüística a favor do castelán, cómpre dicilo así, ten aí os resultados: nin castelán, nin galego, incluso entre individuos de niveis universitarios. En fin Carme, desculpa esta longa reflexión que fago, pero considéroa necesaria… Agradézoche que ti tamén reflexións cal consideres oportuno mesmo argüíndo –por que non?-, discrepando ou non, das miñas propostas… Serve?\nPrimeiro, as persoas comprometidas coa defensa da lingua e os intereses de Galiza como son os compañeiros e compañeiras do BNG non penso que poidan ser considerados uns falabaratos. Talvez sería mellor falar noutros termos máis respectuosos e buscando o consenso, xa que a situación pola que pasa a lingua galega hoxe é moi complexa e adversa. Cando o bipartito deu uns pequenos pasos para garantir que os nenos e nenas tiveran competencia plena en galego, tanto a través do decreto 124/2007 como creando as galescolas, o PP reaccionou cunha virulencia tremenda. Creou todo un discurso da imposición lingüística do galego nun país onde é practicamente imposíbel ler prensa, escoitar radio ou ver cinema en galego por poñer algún dos moitos exemplos máis chamativos. Este novo marco conceptual vendeuse moi ben na prensa e na campaña electoral . Agora o PP no goberno quere que todos xoguemos nese campo cheo de minas. Pretende que confundamos a aprendizaxe dunha lingua estranxeira, como o inglés, coa adquisición da compentencia lingüística en galego. Un absoluto disparate! Renega do propio termo de normalización e fala unicamente de dinamización, como se se tivera acadado xa un nivel normal nos usos da lingua. Por iso, o debate en termos de 50-50, como se a competencia plena nunha lingua, que xa non é a lingua inicial para unha boa parte das crianzas, que dependa só dun repartimento horario está trucado. O PP conseguiu que moitos tópicos e prexuízos volveran ao dominio público, tales como a inutilidade do galego para as ciencias ou outras lindezas dese tipo.\nIncluso no Parlamento galego podemos ver como hai cargos electos democraticamente que non asumen o mandato estatutario de promocionar a lingua propia de Galiza e se expresan en castelán no ritual parlamentario a modo de provocación.\nO máis triste desta situación é que a propia administración galega, que debería ser a vangarda para reverter eses estereotipos e contribuír a ampliar os usos do galego, dedique unha boa parte de esforzos e recursos públicos a todo o contrario. Lembremos un exemplo moi ilustrativo, máis de seis millóns de euros este ano e outros tantos no vindeiro tirados ao lixo en forma de libros de texto de ciencias en galego. Isto a maiores nun momento de crise económica onde tanta xente o pasa mal é unha inmoralidade.\nEtiquetas: Carme Adán, decreto, Entrevista, Manuel Vidal Villaverde, Política lingüística


Blog da Casa da Cultura de O Vicedo: julio 2013\nFotografías Fin de semana sendeirismo\nFin de semana de sendeirismo en O Vicedo\nEste fin de semana vaise dedicar ó sendeirismo percorrendo as 2 rutas homologadas neste municipio. Unha polo río Sor e a outra percorrendo a costa de O Vicedo. As dúas son espectaculares xa que percorren entornos naturais moi fermosos. As rutas son gratuitas e irán guiadas por monitores do Concello de O Vicedo.\nSábado 27 xullo: Ruta Morgallón-Río Sor -Morgallón (PR-G 8) Punto de encontro: Casa da cultura de O Vicedo ás 10h e desprazamento en coches particulares ata Morgallón para iniciar alí a ruta. http://www.turgalicia.es/ficha-recurso?langId=es_ES&cod_rec=33804&ctre=23\nDomingo 29 xullo: Ruta Costa de O Vicedo (PR-G 156) Punto de encontro: Apeadeiro FEVE de O Vicedo ás 9h30 para desprazarse en tren ata San Román e comezar alí a ruta.\nFesta do turismo rural 2013\nGran éxito de participación de de afluencia á 15ª edición da Festa do turismo rural de Riobarba. Unha grande cantidade de público asistiu a todas as actividades celebradas ao longo do día (misa, degustación de pinchos, carreiras de cabalos e unha moi animada verbena que rematou ás 23h). Aquí podedes ver unha sucesión de fotografías dos diversos momentos da festa.\nHoxe comezan as actividades de natureza deste verán 2013 cunha ruta en kayaks polo Río Sor. O punto de encontro é o porto do Vicedo dende onde se desprazará ós participantes en furgoneta ata Ribeiras do Sor para alí comezar a ruta. Dura unhas 2 horas e ten un prezo de 15 eur por persoa. Non é necesario saber remar para participar. Anotacións ata a hora de saída no porto.\nFotografía dunha das rutas do ano 2012\nProgramación cultural xullo 2013\nWifi na Casa da Cultura do Vicedo\nSobre uso de Internet e wifi na Casa Cultura O Vicedo:\nHai 2 redes wifi no edificio, unha da Aula Cemit De O Vicedo para o que se habilitou unha zona wifi no acceso a esta aula e sería en horario de mañá.\nÓ mesmo tempo segue aberta a zona wifi de internet rural pero en lugar de estar na planta baixa está na primeira planta.\nFotografías actividades do fin de semana\nFotografías das actividades celebradas este último fin de semana de Xuño. Son fotos da charla de Vicente Míguez sobre a historia das conserveiras da comarca e da actuación do grupo de teatro infantil do Colexio do Vicedo.


The Abbey (Alcachofa Soft, 2008) | Memoria Pixelada\nOs xogos de Alcachofa Soft eran á aventura o que as películas de Paco Martínez Soria ao cinema. Dalgunha maneira, con The Abbey tentaron rachar con esa imaxe, o humor, algo menos badoco ca de costume, seguíaos a delatar, porén, resulta evidente o salto orzamentario.\nCo xogo sempre en mente durante tantos anos, o aspecto gráfico da aventura mudou en innumerábeis ocasións, mantendo no definitivo ao cabalo de Frei Leonardo como vestixio dun pasado deseño “tipo Aladdín” (as razóns? Escápanseme, se cadra gustoulles tanto o resultado que non puideron afrontar a súa exclusión aínda que non pegase co resto). Cuestionouse a idoneidade dese estilo caricaturesco polo que se decantaron, por tratarse dunha aventura seria; a min paréceme un dos escasos acertos. As trazas faciais dos personaxes non son esaxeradas abondo para restarlle credibilidade, nin a aventura é tan formal como para reclamar modelos realistas. Aínda que o deseño de escenarios sexa minimalista, o resultado visual en estático (e a certa distancia) é máis que aceptábel, con algún xogo de luz realmente fermoso. En movemento a cousa cambia, as animacións (que non son precisamente abondosas) van do pasábel ao grotesco, a un fáiselle complicado que unha aventura con esas pretensións, saia con algo así ao mercado. Porén, os gráficos son o menor dos problemas de The Abbey.\nO pseudo 3D dáballes a opción de xogar coa cámara, pero a súa utilización foi sistemática. Narrativamente irrelevante, chegou incluso a xogar na súa contra, facendo máis visíbeis os problemas de sincronía labial e a falta de expresividade facial. Para as escenas cinemáticas utilizouse un motor de inferior potencia ao do propio xogo, notándose un evitábel salto de calidade entre ambos.\nA aposta de Alcachofa acadou tales niveis que a banda sonora de Emilio de Paz (que tamén é o deseñador do xogo, director da dobraxe e prestidixitador profesional) tivo a súa orquestración pola Sinfónica de Praga. Dende logo, de Paz semella (incluso para un ouvido de madeira como o meu) mellor músico ca deseñador de aventuras. A música ambienta oportunamente o xogo sen caer na monotonía, cesando abruptamente ao acceder ao mapa da abadía (outro deses defectos dificilmente comprensíbeis).\nA dobraxe contou cun elenco profesional, se nos secundarios as eleccións cóntanse por acertos, cos protagonistas non se tivo tanto ollo. O rapaz que deu vida ao odioso Bruno, consegue parecérnolo, pero só porque é un actor terríbel. Ramón Langa fixo ás veces de Leonardo de Toledo, propoño o seguinte exercicio ao lector: en que se parece John McClane a Sherlock Holmes? Xa, xa sei, saíuvos un “Syn Error”. Langa é o dobrador habitual de Bruce Willis en español, movéndose nuns rexistros moi diferentes aos do detective de abadía. A dobraxe vese deslucida por un nulo traballo de sincronización e a reciclaxe/economía do gravado, así as expresións e o ton de Leonardo non variarán en función da situación, o mesmo lle dá estar a quecer as mans no fogar que andar rodeado de laparadas.\nDespois de moitos anos, tras xogar miles de aventuras, xa tes as estruturas para os quebracabezas.\nAo escoitar estas verbas non puiden conter unha maléfica risada que emerxeu do máis fondo do meu ser. O zalapastrán deseño de crebacabezas produce certo rubor, os enigmas son dunha insultante simpleza, é certo que nos percorre unha sensación de déjà vu por telos resolto noutras aventuras, e si, eran os peores de todas elas. A aventura parte xa dun crebacabezas inverso, mal agoiro para un desenrolo que volverá a desprezar a cronoloxía en varias ocasións máis, ademais de completar o seu catálogo de zoupadas con enigmas retardadores e outros de resolución inmediata, involuntaria e incongruente.\nA programación, e hai que ter en conta que a versión española é a máis depurada (saíu antes en Alemaña, Estados Unidos, Rusia e Grecia), deixa bastante que desexar. Así, poderemos ver a Frei Leonardo desesperado por atopar unha saída nun edificio coa porta aberta ou petar cun colosal bug que nos entreterá tanto como grande sexa o noso orgullo aventureiro. Toda vez que decidamos tragárnolo (nunha aventura que nos estaba a parecer deprimentemente doada) para acudir a unha guía, comprobaremos con rabia polo tempo perdido na procura de solución alternativa, que fixeramos ben o crebacabezas. Non hai máis remedio que cargar unha vella partida e seguir a orde arbitraria do único testeo que deberon de efectuar. Se alguén a vai xogar, que non se esqueza de gardar antes de destilar.\nEn canto á interface hai pouco que comentar, segue a estela de simplificación que rexe o xénero nos últimos tempos. A utilización de obxectos deixa moito que desexar, unha vez seleccionado un, só se nos permite probar a combinalo unha vez antes de que a icona recobre a aparencia normal, desaparecendo acotío no silencio, sen que saibamos se en realidade demos co hotspot e era unha combinación equivocada, ou se non acertamos a premer enriba del e temos que volver tentalo. O xogo apenas ten expresións para as combinacións erróneas, nin tan sequera para as case boas.\nA historia, como podedes imaxinar, non é a máis excitante do mundo (o guión presenta un aspecto desartellado) e a narrativa elixida resulta nada axeitada. A interactividade reséntese, ademais de pola simpleza dos crebacabezas, polo propio deseño da aventura, que non se esforza en facernos parte. Liñas, liñas e máis liñas de conversa que nos transmiten a practica totalidade da información, ante as que só poderemos elixir a orde en diálogos acumulativos. Pasarémonos moitísimo máis tempo escoitando/lendo esas conversas tan mal deseñadas, ca xogando. As árbores de diálogo ademais de obrigarnos aos clics de rigor sen termos capacidade de decisión, carecen por completo de memoria. Saudaremos de forma múltiple e con efusividade a personaxes cos que acababamos de falar (sen tan sequera ter abandonado a habitación: “que boa pinta tes, galopín!, xa vexo que a vida che tratou ben todos estes anos”… “ata logo”; “que boa pinta…”). Cando se nos pide facer unha hipótese sobre algún acontecemento, poderemos elixir todas as posibilidades consecutivamente sendo todas unha gran revelación para o noso interlocutor (“foi o mordomo”, “o mordomo?, xa dicía eu que había algo raro nos seus ollos”; “estou convencido de que foi o cocheiro”, “claaro, por iso cheiraba a bosta de cabalo na habitación”; “o caso é que a condesa…”, “cos cartos que ten, estes ricos son insaciábeis”…). Se decides que todo o peso narrativo da túa historia vai recaer nas conversas, trata de facer partícipe o xogador (xogador, xogar… abstracto concepto), ou cando menos fai que estas garden coherencia. Que desastre!\nManexamos a un Leonardo mudábel, que o mesmo che describe con precisión a fraga da que procede a madeira dun moble en función das súas vetas, que é incapaz de distinguir un par de especias habituais nunha sopa. Amósase ás veces reflexivo para deixar paso a outras onde se nos presenta colérico sen motivación aparente; indo sempre uns cantos pasos por diante nosa (aínda que teñamos que asumir o seu papel), sen deixarnos somerxer por completo na resolución do misterio.\nA aventura, como non podía ser doutra maneira pola súa simplicidade, non é moi longa, dará para un par de tardes, tres todo o máis.\nFalta un último mal do que falar, aínda que está relacionado co xogo, é alleo aos creadores. Estoume a referir ao trato que se lle deu á aventura nalgúns medios españois, enxalzáronse ata limites ridículos as súas bondades e minimizáronse indecentemente os seus graves defectos de deseño. Isto supón un fraco favor á aventura e á propia Alcachofa Soft, que se lle dis que se quedou a un paso de Monkey Island con The Abbey…\nDende xa hai tempo, os Alcachofos están a traballar nunha continuación de The Abbey, que transcorrerá principalmente nun pobo medieval. Con este precedente, e a condescendencia dos medios, as perspectivas non son altas.\nOs que esteades interesados en probar algo de Alcachofa Soft sen gastarvos un can, tedes a opción de descargar de balde dende a súa web Dráscula (si, Chiquito non foi o primeiro en perverter a obra de Stoker). Xa vén preparada para ser emulada co equivalente aventureiro a unha toalla para un autoestopista galáctico, o fabuloso ScummVM.\n1 Comentario a “The Abbey (Alcachofa Soft, 2008)”\nMartes, 22 de Febreiro de 2011 ás 00:56\nQue cousas,,,fai tempo eu me “codeaba” con eles, Santi mandoume unha copia do Drascula nun cd que inda conservo con moito cariño…fai séculos que non entro por aventura y cia…todas as súas obras son moi boas, incluídos os seus Mortadelos. Saúdos


A CLASE DE CHANCLAS: Xogamos co xeo\nQue os nenos disfrutan coa auga é un feito.... Disfrutan xogando con ela, tocándoa, bebéndoa mollándose... e ás veces enchoupandose!. Un elemento que os fascina porque se pode ver e beber, tocar (aínda que se escurra das máns...), que se pode medir e trasvasar, que pode cambiar de cor, estar fría ou quente, que lava, molla e limpa...\nA auga é un material que aos pequenos lles encanta porque cambia de forma según no recipiente no que esté e que tamén pode cambiar de estado líquido a sólido ou gaseoso. Por eso fixemos esta experiencia: para apreciar os cambios. Con dúas botellas de xeo cheas de auga, cambiamos a cor dunha delas coas fías dun rotulador vello e metémolas no conxelador. Conseguimos dous cubiños xigantes de xeo. Ó longo de varias sesións tocamos e manipulamos empregando os sentidos do tacto, a vista... incluso o olfato e o gusto.\nPublicado por Loli Loli Corujo en 21:37:00\nEtiquetas: Competencia no coñecemento e a interacción co mundo físico., experiencia


termatalia ArchivesO Sil, periódico en galego de información xeral.\nTermatalia arranca en FITUR a súa promoción europea da súa terceira edición en Latinoamérica\nTermatalia arranca en FITUR (Feria Internacional de Turismo), en Madrid, a promoción en Europa da súa terceira edición en América Latina. Concretamente en Foz do Iguaçu, Estado de Panamá (Brasil) entre o 19 e o 21 de setembro de 2018 ...\nExpourense presenta dúas Feiras de Antigüidades como novidade do 2018\nExpourense vai organizar dúas Feiras de Antigüidades. Esta é, segundo anunciaron dende a Fundación, unha novidade no calendario feiral para este ano 2018. Estas citas celebraranse no mes de maio e no de novembro e contan co apoio dos empresarios ...\nA provincia volve ser candidata a albergar un tramo de “La Vuelta” a España\nA provincia de Ourense é candidata a ser novamente protagonista de “La Vuelta”, unha das probas ciclistas máis importantes do mundo xunto co Giro de Italia e o Tour de Francia. Así o afirmou hoxe o presidente da Deputación ...\nTermatalia resalta o turismo de benestar como un dos sectores de maior crecemento\nExpourense vestiuse hoxe, 21 de setembro, de gala para acoller a cerimonia de inauguración de Termatalia, a Feira Internacional de Turismo Termal, Saúde e Benestar que xunta a máis de 260 profesionais de 28 países en Ourense. Nesta décimo sétima ...\nA “Semana Internacional de Termatalia” arranca cun curso básico de Termalismo\nArranca a semana internacional de Termatalia. Aínda que a Feira Internacional de Turismo non abre as súas portas ata o xoves 21 de setembro, as actividades profesionais vinculadas á feira comezaron xa. Hoxe, 18 de setembro, comezaba de forma simultánea ...\nA industria termal mundial dase cita esta fin de semana en Termatalia\nA decimo sétima edición de Termatalia, o Salón Internacional de Turismo de saúde e benestar, quenta motores. Expourense prepárase para recibir aos representantes da industria termal de 40 países distribuídos en máis de 260 expositores, com Mexico como país convidado ...\nAxentes de viaxes españois e portugueses coñecerán a oferta termal galega en Termatalia\nAxencias de viaxes de España e Portugal coñecerán en Termatalia a oferta en turismo termal de Galicia grazas a distintas accións de familiarización con este produto, tanto na feira, como a través de visitas a áreas e centros termais desta ...\nA Sesión de Hidroloxía Médica de Termatalia exporá o valor terapéutico das augas termais\nPresentar as últimas investigacións en hidroloxía médica en distintos países e dar a coñecer os usos terapéuticos das augas termais para o tratamento de distintas patoloxías. Eses son os obxectivos da Sesión Científica sobre Hidroloxía Médica que se celebrará de ...\nTermatalia e ARTA&TUR premiarán o mellor “spot” de turismo saudable\nO Festival Internacional de Cine Art&TUR e Termatalia únense para premiar aos mellores traballos audiovisuais relacionados co turismo de saúde. Esta novidade da Feira Internacional de Turismo Termal , Saúde e Benestar, que se celebrará en Expourense os días 21 ...\nArxentina confirma a súa presenza en Termatalia\nA sede en Buenos Aires da Federación Empresarial Hotelero Gastronómica da República Arxentina (FEHGRA) foi o lugar elixido hoxe, 24 de xullo, para realizar a presentación oficial de Termatalia 2017 na Arxentina. O director da Feira Internacional de Turismo Termal, ...\ntámesis bateas Bar Martillo vigueses pintacras Federación Nacional acordeóns palace grandes multifuncionalidade avilés ACTS ampelos atienza arqueiro presentadora umia mexillóns piñeiros pueblos funk harrods maza lakazans costumes that's Musciais divertrives bonita baión Concilia Verán os piñeiro 500 malvertons caponato


Renovamos a páxina de Intercat para facela máis accesible, seguindo as recomendacións adoptadas polo Consorcio World Wide Web (W3C) para eliminar as barreiras que impiden o dereito de calquera persoa a acceder á información e a comunicación.\nUtilización do código XHTML, que permite crear documentos estándar e unha estrutura limpa.\nColocación do contido mediante CSS e sen táboas. Estruturación semántica do código. Os lectores de pantalla para persoas con diminución visual e invidentes len o documento dunha forma lóxica.\nO tamaño da letra e as cores pódense modificar coas ferramentas do navegador para adaptalos a persoas con dificultades visuais.\nDescricións alternativas das imaxes.\nA continuación explicámosche as melloras de accesibilidade que se introduciron.\nComo se pode navegar sen utilizar o rato? Atallos de teclado\nDefiníronse unha serie de combinacións de teclas para facilitar a navegación polos contidos máis comúns sen necesidade de utilizar o rato. Rapidez, comodidade e accesibilidade para persoas con dificultades de visión e dificultades motoras son algunhas das vantaxes destas instrucións do teclado.\nAs opcións definidas combínanse con outras teclas, en función do navegador:\n0: Acceso á páxina sobre accesibilidade\n1: Acceso á páxina principal da web\n2: Acceso directo ao contido da páxina\n5: Acceso ao mapa web\n9: Acceso á páxina de contacto\nA fin de que o usuario poida escanear as ligazóns da páxina, procurouse que estas teñan sentido fóra de contexto.\nEsta web dispón de varias follas de estilo que permiten ao usuario escoller a combinación de cores que máis lle conveña, e o tamaño de letra e a disposición en pantalla que sexan máis adecuados á súa visión.\nSe utilizas Opera ou Firefox, atoparás combinacións de cor alternativas a través do menú Visualiza, dentro da opción Estilo da páxina. Se non, tamén podes activar estas follas de estilo a través dos seguintes enlaces:\nCores por defecto da web\nAlto contraste: negro sobre fondo branco\nAlto contraste: branco sobre fondo azul


Diego Salgado | Onme\nDiego Salgado, vocalista, multinstrumentista e compositor de Betanzos, leva casi trece anos no escenario. Creceu nun hogar onde a música era omnipresente, cunha nai cantante, un pai e un tío amantes da música unha irmá pianista. A os 17 anos incorporase as filas da música do seu pobo, en grupos como “Qando Vand” ou “Razza”. A os 18 vaise a Compostela a estudar Psicoloxía e con 21 descubre a loita social durante o 15M, feito que marcará para sempre as suas letras. A esa misma idade pasa a estudar Interpretación en Arte Dramático na ESAD de Galicia e se forma como actor de xestos, ademáis de iniciar a sua carreira en técnica vocal. Pouco despois aterriza de novo en Compostela e forma bandas como como “Poesía Canalla” (2014-2018) ou “Mojo Experience” (2015-), crecendo no blues, soul e rock, e desenrolando a sua faceta compositiva, tras años de concertos por toda Galicia, só e con distintas formacións, acaba formando grupos tan dispares como “Eucaria” (cuarteto de rock progresivo, 2018-) e “Udra” (neosoul, funk, 2019-), que xunto con “Mojo Experience”, forman parte da actividade actual do artista. Dende fai uns años colabora con artistas galegos como Sheila Patricia, IlMarto o High Paw, texendo unha rede de persoas desexosas de facer crecer a cultura musical en Galicia.\nEn canto ao seu papel como actor, no seu haber ten obras como “Esperando a Godot” (Sinuntu, 2014), o espetáculo “Improversados” (improvisación teatral e musical, 2019-) e máis actualmente “De placer y muerte”, coa compañía "A Feroz".\nDestaca tamén en poesía, participando en recitaies e eventos relacionados coa disciplina, incluso competindo na final da SLAM Poesía Compostela en 2019.\nDiego Salgado é un tipo inquieto ao que lle custa frear a pesar das circunstancias que se lle presenten, o cal se evidencia no feito de que en medio da pandemia, ante a obriga de cesar a sua actividade, grabou o seu primeiro disco en solitario. “Growing strong”, no cal se adentra en moitas das músicas que o influenciaron dende moi xoven hata lograr un traballo adulto e unha carta de presentación contundente e clara ao mundo.