Tui prepárase para celebrar dez días de festa na honra a San Telmo - VigoÉ\nDo 31 de marzo ao 9 de abril a cidade acollerá actividades infantís, culturais, musicais, gastronómicas e deportivas\nSalientou tamén Carlos Vázquez Padín, que as festas -que terán un orzamento superior aos 100 mil euros, pero inferior o das festas de 2017- serán equilibradas e terán un toque diferenciador coa Festa do Meixón que se celebra en 5 restaurantes ata o 9 de abril.\nO domingo 31 a charanga Cantos Somos, a Banda de Música Popular e a orquestra Miramar porán a nota musical, mentres que os grupos Lembranzas da Terra de Guillarei, Inquedanzas de Pazos de Reis, O Mosteiro de Pexegueiro, Xuntanza de Randufe, San Fins de Rebordáns, Santa Columba de Ribadelouro, baile e gaitas da da Asociación do Traxe Tradicional de Tui, Seixos Albos de Areas, Refaixos e Polainas de Baldráns, serán os protagonistas do Festival Folclórico que se celebrará no Teatro Municipal dende as 18:00.\nDo luns 2 ao venres 6 os nenos e nenas terán actividades específicas para eles, coas que se busca ofrecerlles unha alternativa de lecer durante as vacacións e escolares e contribuír á conciliación familiar. Así polas mañá de 11:00 a 13:00 na Área Panorámica haberá actividades infantís da man de Chirlomirlo, e pola tarde na Sala Félix Rodríguez ás 16:00 proxectarase unha película de cinema. En ambos casos non é preciso inscribirse previamente, son actividades con entrada libre até completar a capacidade do local.\nO mércores 4 será o día do deporte con actividades de bádminton, judo, tenis de mesa e xadrez no Paseo da Corredoira de 11:00 a 14:00, e con tenis de mesa ás 16 e patinaxe ás 18:00 amais de estar prevista unha exhibición de kaiak polo e de slalom na piscina municipal dende ás 16:00 e a partir das 20:30 haberá partidos exhibición de pádel nas pistas do Liceo Casino.\nAmais coma novidade no ámbito deportivo a Carreira Popular de San Telmo celebrarase este ano o sábado 7 dende ás 11:00 no Paseo da Corredoira baixo a organización do Club Atletismo Tui, previamente ás 10:00 sairá tamén da Corredoira a Andaina Festas de San Telmo organizada polo club AndaTui. Se incorpora amais no programa a Epic Race de BTT que percorrerá o paseo fluvial dende ás 7:00 da madrugada do sábado ás 9:00 da mañá do domingo. A Copa San Telmo na que se enfrontará o Tyde F.C. e o S.C. Valenciano, e a III Clásica Manuel Alfaro de coches clásico son outras das actividades previstas para o sábado. Mentres está pendente de confirmarse se finalmente o luns de San Telmo haberá partido de fútbol entre o R.C. Celta e un equipo de primeira división de Portugal, xa que polo momento non hai rival para o equipo vigués.\nSon dous os concertos previstos este ano nas festas. Por unha banda o venres 6 ás 23:30 actuará no Paseo da Corredoira o grupo Broken Pech, unha banda de soul e rock formada en 2009 que presenta uns directos cunha coidada estética e un amplo repertorio. Previamente actuará dj Gramola.\nO domingo 8 ás 22:30 chegará á rúa Compostela o concerto “La Edad del Oro del Pop Español” no que o público poderá disfrutar cos grandes clásicos do pop nacional da man de Pablo Perea (La Trampa), Alberto Comesaña (Amistades Peligrosas), Joaquín Padilla (Iguana Tango), e Chus Herranz.\nA orquestra Kubo presentará en Tui o maior escenario de Europa de máis de 27 metros nunha actuación prevista na noite do sábado 7 na rúa Compostela. Neste mesmo lugar actuará o luns 9 a orquestra Panorama. O cartel das verbenas o completan Miramar, Solara, e Pontevedra. No eido musical se celebrará tamén o festival de Karaoke o venres dende as 19:00 no Paseo da Corredoira.\nAmais da Festa do Meixón que este sábado comeza en 5 restaurantes o venres 6 está previsto un mercado de Food Truck no Paseo da Corredoira no que o público que se achegue poderá degustar distintas variedades gastronómicas.\nA charanga Cantos Somos e a Banda de Música da Escola Naval Militar de Marín, serán as encargadas da música na última xornada de festa, onde tamén estará presente a Banda de Guerra da Brilat. Os actos relixiosos comezarán xa pola mañá coa misa na honra a San Telmo e a procesión pola Coronilla, e pecharanse ás 21:00 coa solemne procesión que percorrerá as principais rúas da cidade. A tirada de fogos de artificio marcará o peche das festas.


Como levar os nosos correos electrónicos no pendrive USB con TrulyMail Portable | Novidades sobre gadgets\nA posibilidade de leva connosco todos os correos electrónicos que cheguen á caixa de entrada nun pendrive USB facilítase moito coa axuda dunha aplicación portátil que leva o nome de TrulyMail Portable; Deste xeito, só debemos introducir un ordenador con conexión a Internet e comezar a ver se hai un novo.\nPor suposto, debemos tomar as respectivas medidas de seguridade, é dicir, o lugar onde inserimos o pendrive USB ten que ser un ordenador fiable e máis non, os de aluguer que poderían estar á volta da esquina. TrulyMail Portable ofrécenos todos os mecanismos necesario para que poidamos revisar as nosas mensaxes na caixa de entrada do correo electrónico, aínda que hai certas funcións que hai que configurar previamente.\n1 Medidas de seguridade ao usar o noso pendrive USB como cliente de correo electrónico\n2 Descarga e instalación portátiles de TrulyMail Portable\n3 Configuración inicial e posterior de TrulyMail Portable\nMedidas de seguridade ao usar o noso pendrive USB como cliente de correo electrónico\nA primeira medida de seguridade que xa mencionamos anteriormente, é dicir, a do porto USB onde inserimos o pendrive ten que ser dun ordenador fiable; isto podería representar o do noso traballo ou o dun parente próximo principalmente.\nA segunda medida de seguridade está na portabilidade deste tipo de dispositivos; Como ben sabemos, un pendrive USB ten hoxe unha maior capacidade de almacenamento e un tamaño físico súper pequeno, un aspecto que podería provocar a súa perda no momento menos esperado.\nSe temos en conta estas dúas consideracións mencionadas anteriormente, estaremos listos para usar TrulyMail Portable, unha aplicación que nos axudará a revisar calquera mensaxe que chegue á nosa conta de correo electrónico.\nDescarga e instalación portátiles de TrulyMail Portable\nPrimeiro debemos ir á ligazón para desenvolvedores de Portátil TrulyMail, lugar onde atoparemos a ligazón para descargar esta ferramenta; a pesar de ser mencionada alí mesmo que é portátil, pero esta función non se presenta de tal xeito en primeira instancia. O que debemos facer para que esta ferramenta funcione como unha aplicación portátil é o seguinte:\nDescarga o executable desde a ligazón proporcionada polo programador.\nExecútelo facendo dobre clic nel.\nNa primeira interface de instalación, escolla o botón «examinar»Para definir a ruta de instalación.\nEscolle a unidade que pertence ao noso pendrive USB.\nPreme a opción «Instalar»Para rematar o asistente de instalación.\nUnha vez que procedemos de tal xeito, un novo cartafol co nome "TrulyMail Portable" aparecerá inmediatamente na memoria USB, que xa corresponderá coa aplicación portátil. Alí mesmo atoparás o executable desta ferramenta, no que teremos que facer dobre clic.\nConfiguración inicial e posterior de TrulyMail Portable\nUnha vez que executemos TrulyMail Portable, aparecerá unha ventá na que debemos escolla entre unha conta de usuario gratuíta ou outra nova; Se aínda non creamos un rexistro gratuíto con TrulyMail Portable, debemos crealo agora mesmo. Aparecerá unha serie de pasos secuenciais como asistente, onde incluso se crearán certas claves de cifrado para que ninguén poida entrar a comprobar os nosos correos electrónicos, no caso de que o pendrive USB se perda.\nTeremos que definir un nome de usuario e un contrasinal seguro, que debemos recordar. É posible que comecen a descargarse certas bibliotecas adicionais, o que debemos permitir para que a seguridade se fortaleza aínda máis (segundo o desenvolvedor).\nCando esteamos na propia interface en TrulyMail Portable, teremos que facelo engade cantas contas de correo electrónico teñamos e queiramos revisar. Para iso só teremos que ir á barra de menú e escoller a opción "Ferramentas" e logo rexistrar a nosa conta de correo electrónico.\nAlí pediranos que introduzamos o noso nome de usuario, o correo electrónico cuxas mensaxes queremos consultar nesta aplicación e, por suposto, o contrasinal para acceder a ela.\nSe por algún motivo imos viaxar e non podemos levar o noso ordenador persoal, unha boa alternativa para non deixar de revisar as mensaxes que chegan ao correo electrónico está en TrulyMail Portable, unha aplicación totalmente gratuíta e sen limitacións segundo o seu desenvolvedor.\nCamiño completo ao artigo: Novidades sobre gadgets » xeral » software » TrulyMail Portable: leva os nosos correos electrónicos no pendrive USB\nAlternativas ao uso de correos electrónicos temporais e a evitar o spam


O Polo Aeroespacial de Galicia avanza cara a súa consolidación como centro de referencia a nivel internacional en tecnoloxías relacionadas coa xestión e a seguridade aérea | Escaparate Galego | Escaparate Gallego\nEstas demostracións forman parte das probas de validación técnica do peche do proxecto, que remata o vindeiro mes de outubro.\nA directora de Gain destacou a contribución da multinacional aeronáutica para consolidar o CIAR como un referente a nivel mundial na experimentación, simulación, ensaios en voo, validación e mesmo pre-certificación e certificación de tecnoloxías no eido dos avións non tripulados, no marco do Polo Aeroespacial de Galicia. Pola súa banda, o director de estratexia e desenvolvemento de negocio de Boeing Research & Technology Europe, Eduardo Carrillo, subliñou que este proxecto, en colaboración cos seus socios galegos, foi un exemplo de colaboración público-privada e un éxito desde o punto de vista tecnolóxico. Segundo o responsable de Boeing, a Civil UAVs Initiative, en combinación coas instalacións do CIAR, proporcionoulles unha oportunidade singular para avanzar en tecnoloxías relevantes para a integración de sistemas autónomos no espazo aéreo compartido.\nEste programa, denominado Galician SkyWay e dotado cun investimento público-privado de 10,2 millóns de euros, ten como obxectivo principal dar resposta aos problemas técnicos actuais e futuros que se poidan plantexar nun escenario no que os drons e os avións non tripulados teñan unha alta implantación. Galician SkyWay inclúe seis proxectos que buscan ofrecer unha solución tecnolóxica específica para as distintas situacións que poden producirse en voo e que foron identificadas polas axencias de seguridade aéreas como claves (perda da comunicación coa estación base, incapacidade de detectar e evitar colisións, perda de sinal procedente das infraestruturas de axuda á navegación e posicionamento como o GPS, perda de impulso do motor, perda de enerxía e perda de control sobre o UAV por actos de interferencias).\nComo resultado desta colaboración instalouse un laboratorio de simulación de continxencias en voo para UAV, que supón unha importante contribución ao equipamento do CIAR, fortalecendo a súa competitividade como infraestrutura científico-tecnolóxica para a I+D+i. Neste laboratorio despregouse unha infraestrutura de simulación para a realización de probas de diferentes solucións de Detect and Avoid (Detectar e evitar). Tamén se levou a cabo o primeiro desenvolvemento dun sistema de continxencias para UAV totalmente autónomo en voo que permite avaliar as alertas identificadas polos diferentes sistemas de continxencias de abordo e tomar a decisión máis adecuada segundo os criterios adoptados en cada caso seguindo diferentes requisitos de seguridade, operacionais ou de misión.\nAsí mesmo, desenvolveuse un sistema de navegación alternativo á navegación convencional con sinais GNSS (Global Navigation Satellite System); desenvolveuse unha infraestrutura HW/SW experimental facilmente adaptable a calquera dron que permite a toma simultánea e sincronizada de imaxes capturadas desde diferentes sensores de visión e inerciais con alto grao de sincronización; propuxéronse para patente unha serie de ideas novas para a prevención e mitigación do risco ante unha continxencia que implique un descenso incontrolado, así como un protocolo de actuación; desenvolveuse unha metodoloxía de cálculo de traxectorias seguras para a aterraxe de emerxencia en UAV de ala fixa en caso de perda de motor; implementouse unha nova solución ao problema da perda de comunicacións durante o voo que implica a integración de diferentes equipos embarcados e en terra, así como dun sistema de sincronización de mensaxes entre o UAV e a estación de terra, que permite coñecer en todo momento a calidade do sinal e replicar a toma de decisións da aeronave en terra baixo diferentes circunstancias de continxencia, acoutando en todo momento a incerteza.\nPor último, definiuse unha nova interface cun sistema de control de tráfico proporcionado por Enaire, entidade pública empresarial que xestiona a navegación aérea en España, para proporcionar datos de continxencia en voo aos controladores, por exemplo a traxectoria prevista e a incerteza asociada, e permitir así que estes poidan tomar mellores decisións á hora de coordinar o tráfico circundante en caso de posibles continxencias en voo de UAV e desenvolvéronse técnicas de detección de ciberataque na rede de comunicacións dos UAV. Durante os meses de xuño e xullo leváronse a cabo voos de ensaio coas plataformas do Instituto Nacional de Técnica Aeroespacial (INTA) nas instalacións do CIAR.\nPolo Aeroespacial de Galicia\nO acordo de asociación entre a Xunta de Galicia e Boeing, en base a un modelo de Compra Pública Precomercial, enmárcase nas licitacións do Polo Aeroespacial de Galicia, que perseguen mellorar a prestación dos servizos públicos a través do uso de vehículos non tripulados.\nNeste contexto, Boeing e Xunta desenvolven un programa conxunto de I+D cun investimento asociado de 10,2 millóns de euros, dos que o Goberno galego achega 6M€, cofinanciados nun 80% con fondos Feder do período 2014-2020 a través dun convenio de colaboración asinado en 2016 co Estado, e Boeing os restantes 4,2M€, empregando a 94 persoas. Neste proxecto participan tamén Enaire, entidade pública empresarial dependente do Ministerio de Fomento; o INTA; o centro tecnolóxico de telecomunicacións de Galicia (Gradiant); a tecnolóxica galega Televés, especializada en equipos de comunicacións; a startup galega Centum, especializada en cargas de pago e sensores para o sector aeroespacial e focalizada en seguridade aérea/defensa, salvamento/rescate e emerxencias; e Soticol, unha empresa de base tecnolóxica que xorde na Universidade de Alcalá, especializada en detección de drons, autopilotos e robótica.


Valoración do caso Carril\nMércores, 09 de Outubro do 2013\n“Currás ten poucos motivos para estar satisfeito porque, por desgraza, segue sendo un alcalde imputado”\n“Un alcalde non ten que ser o responsábel legal de todas as actuacións que se fagan no seu Goberno, mais é evidente que sempre é o máximo responsábel político”\nSantiago de Compostela, 9 de outubro de 2013.- O portavoz do grupo municipal BNG, Rubén Cela, sobre o sobresemento provisional da Xustiza a Ángel Currás no caso Carril, imputado por prevaricación e acoso laboral, afirmou que “o alcalde ten poucos motivos para estar satisfeito porque, por desgraza, segue sendo un alcalde imputado noutra causa xudicial aberta contra membros do Goberno local do PP de Santiago de Compostela”.\nPara o BNG, sinalou, non hai moitos motivos para estar satisfeitos a respecto da situación actual no Concello de Santiago porque segue imputado un ex-concelleiro do PP, Albino Vázquez, por delito de prevaricación, que deixou a Corporación por estar tamén imputado noutra causa con medidas de cautela. “Que se manteña esta imputación no caso Carril, quere dicir que se mantén unha imputación contra o Goberno municipal encabezado por Currás”, indicou, “e é evidente que un alcalde non ten que ser o responsábel legal de todas as actuacións que se fagan no seu Goberno, mais tamén é evidente que un alcalde sempre é o máximo responsábel en termos políticos de todo o que aconteza no seu Goberno”.\nPolo tanto, dixo, “esta causa segue aberta e veremos que dá de si”. “Currás ten poucos motivos para estar satisfeito, porque deixa de ser un alcalde dobremente imputado pero, por desgraza, segue sendo hoxe un alcalde imputado nunha causa xudicial aberta contra membros do Goberno do PP de Santiago de Compostela”, indicou o portavoz nacionalista.\n“Dende o BNG, agardamos que as causas pendentes como a operación Manga, a operación Pokemon ou o caso das facturas falsas se poidan resolver canto antes e do xeito máis rápido posíbel porque causan un enorme prexuízo a Santiago de Compostela”, advertiu. Referiuse así á imaxe de Santiago de Compostela como cidade, á credibilidade do Concello como institución e tamén ao funcionamento ordinario da xestión municipal mais, “sobre todo, porque afecta en gran medida á percepción da veciñanza da institución ao xerar desconfianza e desafección”.\n“É importante un lavado a fondo desta institución, un proceso de rexeneración democrática e iso ten que pasar porque estas causas xudiciais se poidan coñecer na súa integridade o antes posíbel e pola súa pronta resolución”, concluíu.


SEGUNDA REXIONAL: CD AS PONTES 2 NARÓN BP 1 – Asociación Informática Amigus\nSensacional, loitada e sufrida victoria do filial pontés no tempo de desconto ante o segundo equipo do cadro naronés no partido xogado hoxe nunha tarde con moito vento no Campo Anexo Jose. Segundo triunfo consecutivo pra Iván Rodríguez.\nTras chegarse ó descanso con 0-0, no segundo tempo viñase todo abaixo nada máis comezar cando un xogador visitante marcou tras quedar so e definir ante Juan (47´). Os locais reclamaron previa falta sobre Xabi Pellón.\nA raíz de ahí os locais quedaron algo aturdidos e puideron sentenciar os visitantes tras unha boa combinación na que o seu dianteiro de cor queda so, e manda ó pau cando semellaba que o máis doado era anotar (58´).\nA dez minutos do final, o recentemente fichado, o xogador da casa Fermín, mandou unha falta ó longueiro.\nNos últimos minutos o As Pontes fixo un arreón final, e tras un centro desde banda esquerda, Púas sen deixala caer manda ó fondo das mallas (87´). Inmediatamente despois tivo unha boa Guille, de tiro cruzado (88´).\nXa no final, tras un tiro de Borja, o balón queda morto na área pequena, co porteiro vencido, Criado chegando desde atrás non atina a marcar, pero o colexiado sinala penalti, e tras unha tensa espera, Adrián marca con temple no 93´, e a pesares de que o trencilla descontou ata os 97´, outorga tres puntos de ouro.\nAta que non haxa nada “oficial”, e como se acordou a principio de tempada, de Segunda Autonómica descenden dous equipos máis outro por arrastre do Cariño, e o As Pontes salvase momentáneamente, pois é cuarto pola cola. Somozas 26, Narón BP e As Pontes 25, Neda 23, Barallobre 22 e Valdoviño 15. Complicada visita ó segundo clasificado Meirás, que se está xogando a primeira praza co Cedeira, a semana que ven.\nXogaron Juan, Xabi Pellón, Fran, Alex Antón (Moya 45´), Carlos, Donapetry, Fernando (Guille 55´), Hugo Cascudo (Adrián Criado 75´), Fermín, Púas e Borja.


Que facer en Soria: natureza, monumentos e gastronomía | Noticias de viaxes\nQue facer en Soria\nLuís Martínez | | Cidades de España, Guías\nQue facer en Soria? Esta pregunta foi feita por numerosos visitantes de Castilla y León. Porque esa cidade é unha das menos populares para o turismo en España. E, con todo, ofrece ao visitante moitos tesouros tanto natural como artístico, ademais dun contundente e delicioso gastronomía.\nCunha situación privilexiada entre os outeiros de Mirón e do Castelo e bañada pola Río Douro, Soria fundouse como cidade a finais do século XI. Non obstante, cadros atopados no monte Valonsadero indican que a zona xa estaba habitada durante a Idade do Ferro. E todo isto sen esquecer que, a poucos quilómetros de Soria era a heroica cidade de Numantia. En definitiva, a cidade castelá ten moito que ofrecer. Se tamén te preguntas que facer en Soria, invitámoste a acompañarnos.\n1 Que ver en Soria\n1.1 Co-catedral de San Pedro\n1.2 Outras igrexas\n1.4 Palacio dos Condes de Gómara\n1.5 Palacio dos Ríos e Salcedo\n1.6 Museo Numantino\n2 Outras cousas que facer en Soria\n3 Que comer en Soria\nA pesar do seu pequeno tamaño, Soria ten un interesante patrimonio monumental e tamén magníficas áreas naturais de montaña. Non en balde está a unha altura de 1063 metros sobre o nivel do mar. Imos comezar a nosa visita a Soria.\nCo-catedral de San Pedro\nÉ o principal monumento relixioso de Soria. Foi construído no século XVI sobre os restos dunha antiga igrexa monacal da que aínda conserva elementos. No exterior é bastante sobrio, pero no seu interior alberga numerosas capelas e unha fermosa Claustro románico anterior ao templo actual. O edificio combina este estilo arquitectónico co gótico e foi construído a imaxe da colexiata de Berlanga de Duero.\nUnha das cousas que tes que facer en Soria é, precisamente, visitar os moitos templos espallados pola cidade e auténticos xoias arquitectónicas. Entre eles destacan o igrexa de San Xoán de Rabanera, De estilo románico e construído no século XII. Tamén debes visitar o igrexa da Nosa Señora do Espiño, cos seus elementos platerescos e o de Santo Domingo, en cuxa portada hai unha trindade paternitas case única, xa que só hai cinco coma ela no mundo.\nNon obstante, quizais Soria sexa máis famosa polas súas ermidas. Moi interesante é o de Nosa Señora de Myron, un fermoso templo barroco construído sobre un máis antigo de estilo románico.\nE o mesmo se pode dicir do ermida de San Saturio que, situado nunha ladeira, parece estar equilibrado fronte ao baleiro. Foi construído sobre unha cova onde, segundo a lenda, vivía o anacoreta visigodo San Saturio, hoxe patrón de Soria, e é de estilo barroco. Ademais, esta ermida está situada no marabilloso parque do castelo, onde se atopan os restos desta construción e ten un miradoiro que ofrece espectaculares vistas ao cauce do río Duero.\nOutra cousa que tes que facer en Soria é visitar a Praza Maior. Está situado nun extremo do Rúa Collado, onde atoparás numerosas tendas e bares. A praza é unha xoia en si mesma, pero tamén alberga algúns magníficos edificios. Por exemplo, o Casa do Común, reformado no século XVIII e que actualmente é a sede do Arquivo Histórico, ou os pazos da audiencia e as doce liñaxes. Finalmente, atoparás na praza o Torre de Doña Urraca, do século XV; o Fonte dos Leóns, do século XVIII, e do igrexa de Santa María a Maior, cun fermoso retablo plateresco.\nÉ a construción máis representativa do estilo renacentista civil na cidade castelá. Exteriormente está composto por dous corpos. Un é compacto e con grandes balcóns, mentres que o outro, máis elaborado, ten arcos dobres de doce e vinte e catro arcos de medio punto sobre columnas toscanas. Respecto ao interior, é magnífico patio porticado de dúas plantas.\nPalacio dos Ríos e Salcedo\nPertenceu á mesma familia que construíu a anterior. Pero é algo máis antigo, de principios do século XVI. Destaca o seu porta renacentista decorado con elementos platerescos. Está situado na praza de San Clemente, onde tamén hai o Casa da Inquisición, cos seus tres balcóns ricamente forxados.\nEntre as cousas que tes que facer en Soria é fundamental a visita a este museo. Como vos diciamos, nas aforas da cidade estaba Numantia, que pasou á historia polo brutal cerco que soportou e soportou heroicamente.\nEn realidade, é un Museo arqueolóxico que posúe obxectos do Paleolítico como o chamado peza solutrea e Neolítico. Pero, loxicamente, tamén garda todos os obxectos atopados na antiga Numantia. Entre eles, os incluídos no Cerámica celtibérica numantina: vasos, pratos, xerras ou baúis que pertencían aos habitantes da heroica cidade prerromana.\nPor outra banda, tamén hai que ver en Soria o Museo medieval de San Juan de Duero, un conxunto de arquitectura románica que foi un mosteiro pertencente á Orde de Hospitalarios de San Xoán de Xerusalén e que actualmente está en ruínas. Non obstante, visitala é realmente impresionante pola súa magnificencia.\nOutras cousas que facer en Soria\nAdemais de ver monumentos, en Soria podes facer moitas outras cousas. Por exemplo, segue a chamada Ruta Machadiana, que percorre os diferentes espazos relacionados co gran poeta. Como sabes, viviu en Soria, onde casou Leonor Esquerda, que morrería uns anos despois. Esta ruta levará ata o igrexa de Santa María a Maior, onde casaron; a Igrexa de Espino, onde está o olmo seco que inmortalizou nun dos seus poemas ou en Instituto onde deu clases de francés e aínda ten a súa aula como estaba.\nTamén podes gozar de magníficos bares e restaurantes en Soria, onde podes tomar tapas e comer. Atópanse principalmente nos mencionados Praza de San Clemente, coñecido popularmente como "O tubo", e é a zona onde os sorianos se reúnen para gozar da súa exquisita cociña.\nQue comer en Soria\nO anterior, lévanos a falar contigo sobre a gastronomía de Soria. Os produtos destacados do mesmo son os trufa negra, The salchichas como morcilla de sangue, The cordeiro e queixos.\nEn canto aos pratos típicos da cidade, debes probar precisamente o vara de cordeiro, que é sangue fresco deste animal aderezado e elaborado na prancha. Pero, se falamos de pratos cocidos, a provincia si torreznos con marca de garantía. Tamén son receitas comúns en Soria touro guisado na caldeira, The arrieiro de allo de bacallau, The troita afumada, The perdices en escabeche e migas. Estes últimos son un prato compartido con moitas outras zonas de España como Salamanca, Estremadura ou Murcia.\nMáis típico aínda é o paturrillo, un cocido de trote de porcos e callos. E, en canto á repostería, aconsellamos que probe os botóns e os patios de Almazán, The Mantecados y sobadillos, así como torta costra, composto por varias capas de masa de follado con nata e nata entre elas.\nEn conclusión, estas son algunhas das cousas que hai que facer en Soria. Se visitas a cidade, gozarás dun magnífico patrimonio artístico, vistas de fermosas paisaxes castelás e un deliciosa gastronomía. Non queres coñecela?\nCamiño completo ao artigo: Noticias de viaxes » Cidades de España » Que facer en Soria\nQue ver en Suíza


O castiñeiro de Pumbariños, en Manzaneda, ten máis de cincocentos anos. O seu perímetro de tronco é duns 12 metros. - FOTO: Guía de árbores Xunta de Galicia\nJUANJO EIREOS. SANTIAGO | 11.05.2017\nOs galegos temos a fortuna de contar cunha paisaxe literaria e con historia, e non só da que escriben os poetas. Podemos presumir de ter entre nós ‘Árbores Senlleiras’ e 'Monumentos Naturais'. Nome oficial que se lle dá a esas especies e espazos vexetais que teñen algo de especiais. E que significa iso? Mediante lei, creouse un catálogo que permitiu identificar estes exemplares. A idea é protexelos e darlle unha importancia a visibilidade de cara a sociedade. Ademáis, impulsouse a figura Monumento Natural, aos que algúns deles están adheridos ao estar incluídos en espazos concretos. É o caso do Souto de Rozavales, que alberga a árbore máis antiga de Galicia. Coñécese como o castiñeiro de Pumbariños, está localizado en Manzaneda.\nA esto únes o traballo de catalogación. O obxectivo é darlle visibilidade a estas rarezas vexetais. Por iso se crearon unha serie de rutas: ‘Árbores con Historia’. Segundo explica a Xunta quérese poñer en valor turístico estas especies e incrementar e o seu aspecto lúdico e histórico. Así topamos tres rutas: Santiago-Rías Baixas, Ourense Occidental e Ourense Oriental. Acheguémonos a desfrutar.\nNa ruta Santiago-Rías Baixas\nSe paseamos pola Alameda de Compostela, quizais nunca reparáramos nel. É Tileiro Prateado, o seu forte é a boa saúde da que goza. Segundo os informes da Xunta ten moi poucas deficiencias estéticas e sanitarias. Ten entre 100 e 130 anos. É un dos exemplares deste espacio, onde tamén aparecen os grandes eucaliptos. Moi preto temos, con 100 anos, a Carballeira de San Lourenzo, cunha boa variedade de exemplares . De Santiago destaca, tamén, unha buxeda, un conxunto de setos que nacen no claustro do Pazo de San Lourenzo. A importancia desta plantación de buxo reside en que garda, despois de 400 anos, o deseño orixinal.\nVedra é outro dos concellos sinalados nesta ruta, con nove exemplares de gran fermosura. Algúns deles incluídos como árbores senlleiras. É o caso dun camelio do Pazo de Santa Cruz na parroquia de Ortigueira, cunha idade estimada entre 200-300 anos. No mesmo pazo podemos topar un conxunto de Oliveiras cunha abraiante idade de case 500 anos.\nSeguindo a ruta topamos seis exemplares na Estrada. Un deles é unha sobreira ubicada na parroquia de Valboa. Está completamente oca, pero crece dende hai 500 anos. O seu perímetro ronda os dez metros. No Pazo de Oca podemos desfrutar dunha Criptomeria, un exemplar xigantesco de case 30 metros de altura.\nSe continuamos chegamos a Caldas, onde poderemos ollar unha impoñente árbore no principal parque da vila, é unha araucaria de 32 metros de altura. Difícil, incluso, fotografala en toda a súa magnitude. En Ribadumia, no Pazo de Barrantes, existe una carreiral de eucaliptos de grandes dimensións. Teñen uns 125 anos.\nPontevedra tamén é unha zona con moitos exemplares marcados nesta ruta, cun total de nove. Un deles é un xigantesco cedro de 32 metros de altura que nace no Pazo de Lourizán. Alí tamén poderemos atopar varias especies raras, entre ellas, unha sequoia vermella de 44 metros de alto e un perímetro de tres metros e medio. Chaman a atención os cedros do Himalaia, de espectacular forma, con 100 anos de vida. Están nos xardíns de Vicenti. E na parroquia de Mourente, a carón da Capela de Santa Margarida toparemos un carballo con máis de 500 anos de vida.\nXa achegándonos a costa temos no Grove, no mirador de Siradella, un curiosos exemplar de Figueira do Meco que nace entre unha columna de pedras graníticas. Leva aí máis de cen anos. En Vilagarcía hai varios exemplares, entre eles unha araucaria excelsa no Pazo de Rubiáns, cunha altura de 32 metros e un perímetro na súa copa duns 15 metros.\nRegresando cara a Padrón podemos parar a ollar unha solitaria palmeira datileira que se eleva 20 metros a carón do Mosteiro de Herbón.Tamén alí, no Paseo do Espolón podemos desfrutar dun conxunto de plátanos de sombra de entre 100 e 125 anos de historia. Nesa vila poden contemplarse varios exemplares que destacan pola súa singularidade, abeleiras, sequoias vermellas, castiñeiros das indias, palmeiras do Senegal…\nNa Ruta Ourense Occidental\nA ruta transcurre entre concellos ourensáns como Ribadavia, Rairiz de Veiga, Bande, Os Blancos, Baños de Molgas. Conta con preto de dez árbores destacadas. A primera topámola no concello de Ourense cunha sobreira dun perímetro de sete metros que crece como pode xunto a igrexa de Santo Cristo de Lonia. En Rairiz topamos cun impoñente carballo de máis de 250 anos que se eleva sobre o chan máis de 32 metros. Tamén en Bande podemos topar un conxunto de carballos de ata 300 anos.\nEn Xinzo hai un grupo de castiñeiros coñecidos por Peninvello. Teñen preto 500 anos e o seu perímetro de tronco chega a superar os nove metros. Castiñeiros similares en idade e tamaño podemos topalos en Baños de Molgas e Os Blancos. Neste último destaca un produtor excepcional de castaña que ten un tamaño descomunal. O seu perímetro ronda os 15 metros. Sentarse ao seu carón é facelo ao lado dos cincoentos anos que se lle botan enriba. E eso que crece nun valado. Pode localizarse na parroquia de Guntín (Santa María). Tamén en Molgas hai un castiñeiro de algo máis de nove metros, está na parroquia da Aira da Viña.\nCómpre non esquecerse da gran beleza do carballo de Porqueira, no concello do mesmo nome. É un fermosísimo exemplar cunhas dimensións considerables (26 metros de diámetro de copa) e situado no bosque de Caraveleira. Ronda os 150 anos de idade.\nNa Ruta Ourense Oriental\nEsta ruta é un espectáculo visual. As árbores máis antigas de Galicia están nesta zona. En Laza hai un curioso exemplar de castiñeiro. Ten tantos anos que os seus fillos, xa maduriños, tomaron protagonismo para rodear o tronco principal. Localizarémolo no souto de Cerdedelo.\nNa zona de A Mezquita, preto de Portugal, podemos topar catro exemplares de castiñeiros: Cádavos, Ribeira, Mola e Prado da Ponte. Son árbores centenarias que contan cunha longa vida. En Viana do Bolo hai un exemplar de notable altura, está na parroquia de Tabazoa de Umoso, ten uns 24 metros de alto e un perímetro de seis metros.\nNos montes de A Veiga existe o coto de Xares, nesa zona hai unhas 2.000 hectáreas cercadas nas que poderemos encontrar un bidueiral centenario con árbores de gran altura e grosor. Xa no concello de Rubiá aparece un exemplar magnífico de aciñeiro. Está na parroquia de Covas. Ten unhas extraordinarias dimensións, cuns 17 metros de alto e un diámetro de copa que ronda os 25. Destaca pola súa beleza. Leva con nós máis de 250 anos.\nQuizáis o lugar máis prezado para ollar estas obras da natureza sexa no concello de Manzaneda. Alí están algúns dos exemplares máis grandes e fermosos da península ibérica. Un deles, o máis famoso é o Castiñeiro de Pumbariños. Situado no máis que recomendable Souto de Rozabales, onde poderemos desfrutar de árbores centenarias, é un exemplar que conserva todo o seu tronco orixinal. O seu tamaño é impoñente, ten uns 19 metros de volumen de copa e un diámetro de tronco de máis de 12 metros. Probablemente a testemuña viva máis antiga de Galicia. A súa idade e superior ós 500 anos. Está declarado como Monumento Natural de Galicia.\nNesa mesma zona poderemos gozar do castiñeiro de Pracín, na parroquia de Cesuris. Un exemplar de gran envergadura e aillado que produce moita castaña. Tamén na parroquia de Rozabales aparece un carballo fermoso e proporcionado. Ten uns 200 anos. Coñécese como o Rebolo do Pazo da Pena. Ten un diámetro de copa duns 26 metros.\nSon as árbores de Galicia. Cómpre non esquecelas.\n09 ¿Qué tengo? ¿Gastroenteritis?


Noventa colectores para a recollida de envases están a ser colocados nas parroquias - Comarcas na Rede\nHomeBaixo MiñoTuiNoventa colectores para a recollida de envases están a ser colocados nas...\nNoventa novos colectores para a recollida de envases, realizados en material 100% reciclable, están a ser distribuídos estes días polas distintas parroquias de Tui.\nO Concello vén de adquirir estes novos colectores co obxectivo de incrementar a recollida selectiva do lixo, neste caso de plásticos e envases, no rural. Ao longo dos últimos meses incrementouse o número de colectores tanto de envases, coma vidro ou cartón dispoñibles na cidade.\nDende o Concello de Tui faise unha clara aposta pola recollida selectiva do lixo disponibilizando contedores para os distintos materiais, tanto no centro urbano coma no rural. Cómpre lembrar amais a instalación de novos colectores de roupa en colaboración con Cáritas, de aceite usado de cociña, de tapóns para colaborar coa asociación Taporelmun, ou no punto de limpo a posta a dispor de colectores para a recollida de xeringas de uso domiciliario, ou de radiografías. Tamén se aposta pola compostaxe tanto cos composteiros individuais coma a través dos tres centros de compostaxe comunitaria que hai na cidade.


7 de abril de 2020, 21:49\nComo esta semana estou de vacacións, hoxe pola mañá demoreime un pouco máis en erguerme da cama. Onte deiteime case as dúas e media da madrugada, despois de rematar o artigo para este xornal. De calquera xeito, tampouco me botei á bartola, pois cómpre aproveitar o tempo para facer cousas, malia que non se poida saír a rúa. En realidade, saín un chisco, o tempo que me levou ir a froitaría e volver. E si, desta volta non se me esqueceu mercar o mel. Pola mañá chovía, sen moita intensidade. O día estaba fresco, mais é ben certo que hai días peores. Porén, xa de mañá houbo unha cousa que me chamou a atención. No edificio fronte ó meu, si, o da señora de anorak mostaza, unha muller almorzaba na terraza, como se dun día de verán se tratase, ó tempo que lía as noticias no xornal. Tamén volvín ver o veciño da bata azul.\nSupoño que entre esas noticias que lía a señora, estaría esa de que o primeiro ministro británico Boris Johnson atópase ingresado na UCI como consecuencia do coronavirus. Eu non lle desexo nunca o mal a ninguén, pero isto véxoo como un algo de castigo, por aquela actitude tan pouco afortunada ó comezo da pandemia. Tamén se fala hoxe na prensa da policía dos balcóns, nome que se lle dá a eses veciños que chaman ás forzas da orde ó detectaren comportamentos nada axeitados por parte de outros. Entre os casos que citan, están o de algún home que sacou pasear o can seis veces nunha mañá e o desa persoa que se equivocou confundindo a cola do supermercado cunha xuntanza de xente. De todas esas chamadas, di o xornal que xa se impuxeron unhas cantas multas. Polo que se ve, non son só eu o que se sente como James Stewart na película.\nMalia estar de vacacións, tiven que atender un par de chamadas do traballo, todas elas relacionadas con asuntos urxentes que había que solucionar. Cousas que pasan. Tamén aproveitamos a miña dona e máis eu para darlle un repaso a un exercicio que o noso fillo está facendo na escola. É ben curioso. Andan a redactar un conto, do cal cada un escribe unhas liñas, continuando dende o punto no que outro compañeiro deixou o relato. Aínda non o teñen rematado, pero vai indo ós poucos. Polo que levan escrito ata agora, o que non se lle pode negar ós rapaces é unha imaxinación prodixiosa. Teño ganas de ver como remata a historia. Pola tarde, conectáronse moitos deles ó través da Play Station, para xogar unha partida de Fortnite entre todos. Eu non son nada dado ós videoxogos, mais non nego que algúns teñen o seu mérito. Cando remataron, o rapaz e mais eu puxémonos a botar unhas partidas nunha máquina de pinball en miniatura que temos na casa e que lle regalamos hai uns anos, ó xeito daquelas que estaban de moda nos bares cando eu era tamén un rapaz na idade do pavo.\nOutra noticia do día, escoiteina na televisión, a de cantidade de persoas que se fugan dos hospitais malia ser portadoras do coronavirus. Oíndoa, lembrei outra que lera hai tempo no xornal santiagués El Alcance, que na súa cabeceira definíase como “diario católico, noticiero, independiente, telegráfico, defensor de los intereses morales y económicos de Galicia”, datada un 17 de xullo de 1893 e na que se falaba da fuga dous días antes de tres presos do cárcere da miña vila, unha muller de nome Dorotea Blanco e dous homes, Ignacio Majón e Gervasio Balbera. Eu non sei que delito cometerían para estar presos na cadea. Mais iso de fugarse debe ir implícito no feito de estar preso ou, nestes días actuais, confinado.\nalarma dia VINTE E CATRO


Os xogos de contradición | Internacional | O país | Popcorn\nToda sede olímpica quere marcar a diferenza. Nesta ocasión, máis aló dos aspectos deportivos e do espectáculo dos medios, os Xogos Olímpicos, cuxa cerimonia de apertura terá lugar o 8 de agosto, servirá de destacar a interrelación complexa entre deporte e política, ambiente e economía, medios e dereitos humanos.\nGrazas a Pequín, axudaremos a exposición máis completa das xigantescas contradicións que dominan o noso modo de vida. Por unha banda, teremos esa cousa chamada espírito olímpico, que celebra o esforzo individual, a AFAN a Human Supercoming e, tamén, a extraordinaria diversidade étnica e cultural da nosa especie. Doutra banda, con todo, observaremos en toda a súa crudeza ata que punto, como nos mostramos capaces de superar os maiores retos técnicos e implantar unha enorme creatividade, segue a negar millóns de seres humanos algo tan básico como o dereito a LIFE ou mínimo de liberdade mínima.\nAos 19 anos de protestas de Tiananmen, máis de 130 prisioneiros políticos aínda están en prisión\nEstas deficiencias agraváronse no caso chinés por unha contaminación do aire grave, a cadea de auga e alimentaria, os problemas que involuntariamente se converteron nos verdadeiros protagonistas dos xogos e que levaron ás autoridades chinesas a tomar medidas drásticas (pero seguramente é inútil a longo prazo). De feito, a utopía que nos presentan as autoridades chinesas, parece cada vez máis unha distancias, é dicir, unha utopía perversa, o extremo perfectamente antitético dunha sociedade ideal. Polo tanto, o slogan oficial dos xogos, un mundo, un soño, non pode ser máis afortunado de facernos visualizar ata que punto o noso modelo de desenvolvemento (do que a China é un exemplo extremo, pero de calquera xeito unha excepción) é insostenible de facer Non mediar un cambio radical na nosa forma de relacionarse co noso contorno. Se estes xogos serviron polo menos para marcar un antes e despois cando se trata de comprender e enfrontar os riscos ambientais, a súa memoria sería máis positiva.\nNa esfera política, os xogos chineses son igualmente complicados. Dado que en Berlín en 1936 Jesse Owens gañou catro medallas de ouro deixando o Palco a un furioso Hitler, os xogos e as políticas foron íntimamente relacionadas. A masacre de Tiananmen de 1989 fallou a primeira candidatura olímpica chinesa. Anos máis tarde, sensibles ao feito de que as violacións dos dereitos humanos e as restricións á liberdade de prensa constituíron un obstáculo insuperable, alcalde de Pequín e presidente da candidatura chinesa, Liu Qi, comprometida co Comité Olímpico Internacional para garantir a liberdade de movementos dos medios e introducindo melloras na protección dos dereitos humanos. Hoxe, 19 anos despois de que Tiananmen, máis de 130 prisioneiros políticos continúen na prisión, sen que Pequín promete liberarlles que coinciden cos xogos parecen materializarse (nin parece relaxar as restricións á liberdade de información a pesar dos compromisos a este respecto). Pola súa banda, en relación ao Tíbet, as autoridades chinesas relaxaron a súa posición, accedendo a unha rolda de conversacións cos representantes do Dalai Lama. Non obstante, aquí tamén está por ver en que medida estas medidas subsistirán unha vez que os xogos sexan completados.\nDurante os últimos meses foi discutido moito sobre se tiña que boicotear ou non os xogos. Pero tanto como queremos que China cambie de actitude nalgúns problemas clave, desde a liberdade de prensa ata a pena de morte, pasando polo Tíbet, tamén debemos recoñecer que unha medida tan extrema e que traería consecuencias moi negativas, só sería ten sentido se o que estamos constantemente aplicado e sen a posibilidade de ser acusado de realizar un dobre estándar.\nTemos os xogos olímicos de Boopote Euroops se realizaron nos Estados Unidos en 2004, coincidindo co Invasión de Iraq, a negativa a aplicar a Convención de Xenebra, o memorando de Bush autorizando a tortura, a posta en marcha de Guantánamo, os voos secretos, os secuestros no solo europeo e as prisións ilegais da CIA? Probablemente non. Despois de todo, non só hai contradicións en Pequín.\n* Este artigo apareceu na edición impresa de 0027, 27 de xullo de 2008.


Sellos De Caucho: Fabricación en Pontevedra\nSellos De Caucho: Fabricación /\nA Cámara pide promover a "integración" da pesca deportiva en Galicia coas actividades extractivas\nFajardo (AGE) insta o PPdeG a convocar "eleccións" porque goberna "de forma ilexítima" e Balseiro reproba as súas "barbaridades"\nO PPdeG aprobou en solitario este mércores unha iniciativa na que a Cámara insta á Xunta a "fortalecer e fomentar" o turismo mariñeiro, ademais de promover a "integración" da pesca deportiva xunto co resto das actividades extractivas, entendendo que esta xestión debe ser "común" en canto a que "comúns" son os recursos sobre os que se actúa.\nPara tal fin, a proposta, defendida polo popular José Manuel Balseiro, insta a establecer un corpo normativo "específico" para esta actividade, velando pola sostenibilidade e a formulación dunha oportunidade económica "adicional" para as zonas costeiras. Ademais, incide na necesidade de potenciar as actividades deportivas náuticas como fórmula de complementariedade do aproveitamento do mar de Galicia.\nOs grupos da oposición rexeitaron apoiar a iniciativa do PPdeG, que o deputado do BNG Daniel Rodas cualificou de "mera e pura propaganda". "Compórtanse vostedes como verdadeiros canallas; este país non necesita palabras e propaganda, senón que se estea a pé de obra", advertiu o parlamentario nacionalista.\nNa mesma liña, o parlamentario de AGE Juan Manuel Fajardo acusou os populares de "sinvergüenzas políticos" porque, alegou, "non ten vergoña en vir aquí a dicir o contrario do que fan". Ao respecto, instou a Balseiro a aclarar "como se compaxina" a súa petición coa "contaminación" das rías, a "desprotección" do litoral ou proxectos como a mina de Corcoesto.\nTamén o socialista José Ramón Val advertiu ao PPdeG de que o PSdeG "non vai ser que lave a cara ao Goberno galego, a Feijóo e á conselleira Rosa Quintana", antes de subliñar que a iniciativa impulsada este mércores só pretende "encubrir a incapacidade e o pouco traballo" do Executivo autonómico na xestión dos fondos europeos.\nPola súa banda, Balseiro lamentou a actitude da oposición e advertiu o voceiro socialista no debate de que vai "nunha mala liña facéndoo caso" a BNG e a AGE. A Rodas, o deputado popular advertiulle de que as "gamberradas máis grandes" que houbo en Galicia "sempre tiveron ao BNG á fronte", mentres que rexeitou contestar ás "barbaridades" de Fajardo.\n"GOBERNAN DE FORMA ILEXÍTIMA"\nPosteriormente, os populares rexeitaron cos seus votos unha iniciativa do PSdeG para desenvolver unha campaña de promoción do mexillón e outra proposición non de lei do BNG relativa a investigar o uso "irregular" dos vehículos do Servizo de Gardacostas, nun debate marcado polo enfrontamento no que Fajardo acusou ao PPdeG de "gobernar de forma ilexítima".\nEntre chamadas á cuestión do presidente da Comisión de Pesca, Javier Guerra, Fajardo insistiu en que o PPdeG goberna "de forma fraudulenta" porque no seu programa non dixo "que ía esquilmar o país nin o a poñer en venda". "Deberían convocar unhas novas eleccións porque moitos cidadáns estarían encantados de dar unha patada no cu ao Goberno", augurou.\n"Vive nun mundo irreal", replicou Balseiro, quen xustificou que "non é necesario" impulsar unha campaña de promoción do mexillón galego porque xa se está a preparar "unha conxunta" entre o departamento que dirixe Rosa Quintana e o consello regulador.


Alixeirar o peso das lamias | Consumer\nAlixeirar o peso das lamias\nO límite é a resistencia do material, que debe soportar as torsiones e tensións propias da circulación\n“Lamias de aliaxe”. Esta característica figura nos anuncios de coches como unha vantaxe para o comprador. Refírese a que o vehículo conta cunhas lamias máis lixeiras e resistentes que as habituais de chapa. A súa superioridade non se limita á mellor resposta mecánica, senón tamén á súa estética.\nE é que alixeirar o peso das lamias mellora a resposta do vehículo e reverte nun menor consumo. O límite é a resistencia do material, que debe soportar as torsiones e tensións propias da circulación.\nLixeireza e resistencia marcaron a evolución da roda no automóbil\nLixeireza e resistencia marcaron a evolución da roda no automóbil. As novas tecnoloxías aplicadas ás lamias están a superar límites impensables hai só uns anos:\n– Fabricación en magnesio: debutaron na Fórmula 1 en 1990 e permitiron alixeirar un 15% o peso das lamias máis lixeiras ata entón. A técnica para traballar este material pasou xa á fabricación en serie, iso si, en series limitadas para os deportivos de rúa máis exclusivos.\n– Air inside: consiste en substituír material por aire. O aluminio co que se vai a tallar a lamia inxéctase con micro burbullas de aire conseguindo unha estrutura similar á do óso humano.\nUn menor peso mellora a resposta do vehículo e reverte nun menor consumo\n– Super forming: tecnoloxía xaponesa que combina as vantaxes dos dous principais métodos de fabricación nun só: a resistencia e lixeireza das lamias forxadas coa produtividade e prezos máis reducidos das rodas fundidas.\n– Billet: tecnoloxía española dunha fábrica con sede en Igualada (Barcelona). A través dunha fresadora comandada por computador tallan a lamia dunha soa peza nun bloque macizo de aluminio aeronáutico. Esta tecnoloxía permite fabricar series moi curtas e, mesmo, un conxunto de catro lamias exclusivas. A fábrica garante ao cliente mediante un certificado que nunca volverán utilizar ese mesmo deseño para fabricar outro xogo de lamias.\n– Tratamentos térmicos: arrefriando ou quentando o material ata determinadas temperaturas durante o proceso de fabricación conséguese compactar e organizar as súas moléculas para mellorar a resistencia.\nlímite-gl llantas-gl material-gl peso-gl resistencia


Díez de Isla: xornalismo obreirista para o 1º de maio | BiosBardia\n@cequelinhos / 30 Abril 2015\nMontaxe fotográfica co retrato do xornalista José Díez de Isla e a desaparecida fachada da Casa do Pobo de Vigo, na que aparecía esculpido o retrato de Karl Marx.\nUn xornal galego de hai 90 anos sorprendeu a todos coa publicación dun retrato de Karl Marx nas súas páxinas. A presenza do gravado, inserido nun diario dos que agora se definen como de masas e aberto a todo o arco social, era unha arriscada decisión e mesmo podería entenderse que a imaxe barbada do grande ideólogo do socialismo científico constituía unha provocación insoportable para boa parte dos lectores. Mais o día escollido no foi casual nin o azar andou tras a decisión de relacionar a figura de Marx co especial momento que estaba a vivir o asociacionismo obreiro na cidade de Vigo. No número, que se correspondía coa internacional xornada proletaria do 1º de maio de 1925, unha plana enteira de El Pueblo Gallego víase ocupada, ilustrada coa citada imaxe de Marx, polo artigo dun xornalista hoxe totalmente esquecido, o que atendía ao nome de José Díez de Isla, e que firma en plena ditadura do xeneral Primo de Rivera unha atrevida e reivindicativa reportaxe sobre a “Casa del Pueblo” viguesa.\nJosé Díez de Isla\nQue sabemos de Díez de Isla? Pouco, escasos e débiles detalles biográficos e un único e recuperado retrato, mais da lectura dos traballos que deixa nos mínimos anos que logrou estar en activo detectamos sinais do que puido ser exemplo dunha caste de xornalismo pouco ou nada cultivado na Galicia do século XX. O que, fóra dos medios de prensa creados directamente polas organizacións e sindicatos obreiros, fose quen, tal e como acontecía con normalidade noutros países europeos, de adoptar ou sumarse a algunha das grandes correntes ideolóxicas do proletariado. Certo é que desde comezos dese século nas revistas e voceiros creados polos socialistas e anarquistas galegos algúns dos seus dirixentes adquiriron habilidades xornalísticas desde as que lograron converter os seus medios de información e propaganda en eficaces instrumentos para difundir e expandir o seu pensamento social. Mais pola contra, nos cadros de redaccións dos principais xornais das tres primeiras décadas do XX, é ben difícil detectar a práctica de xornalistas ou intelectuais atentos ao día a día do proletariado e as súas asociacións. Co paso do tempo, sempre inseridos nunha estratexia de compresión e aceptación da realidade social do sindicalismo, si que se lograrán conquistar espazos de información societaria e dos conflitos laborais —os xornais vigueses Galicia e El Pueblo Gallego foron avanzados nese sentido a través de seccións fixas de “vida obreira”— e mesmo se rexistran episódicas achegas dalgún intelectual (ben poucos: Xaime Quintanilla, Xesús San Luis Romero, Antón Vilar Ponte…) ao relato social obreirista dentro dunha prensa hexemónica e de plena obediencia lingüística castelá.\nUn busto de Marx decoraba a fachada da Casa do Pobo de Vigo. A obra foi destruída no 1936.\nDo noso Díez de Isla coñecemos que en outubro de 1924 chega a Galicia procedente de Barcelona e o seu destino non foi outro que entrar a formar en parte do corpo de redacción do xornal El Pueblo Gallego. Malia a súa xuventude traía experiencias ensaiadas en acreditados xornais da capital catalá como La Tribuna e mais La Prensa que lle servirán, nada mais asentado en Vigo, para mostrar un xornalismo con vocación de novidade e risco. O apelido Díez de Isla, a súa familia, estaba implantado desde o século XIX en Galicia nunha saga que sempre circulou por destinos funcionariais do Reino. A máis directa trama familiar do xornalista —pai, tíos e irmáns— ocuparan postos na facenda pública e mesmo un deles (o seu pai?) colaborará en El Impertinente, un xornal estudantil animado por Prudencio Landín en Pontevedra. El, xa como un vigués máis e a compaxinar cos seus labores profesionais, acomódase no movemento cultural da cidade e cedo aparece o seu nome detrás dunha experiencia asociativa pensada para animar a escasa vida teatral da cidade. Díez de Isla artella a Agrupación Talía e desde ela dirixe un cadro de teatro e declamación que comparte cun traballo en El Pueblo Gallego que xa comeza a dar froitos xornalísticos diferenciados. En xaneiro de 1925 responsabilízase dunha reportaxe sobre os colaboradores anónimos e imprescindibles, tamén irregulares, que mantén o seu xornal para dotarse de noticias. Na súa confección visita os xulgados, a casa de socorro e penetra nun lugar ao que, en breve e xa sen querelo, repetirá visita. Díez de Isla acode á comisaría e describe este territorio policial a partir dun “escudo de madeira na porta, mesa de piñeiro a zumegar tinta nos baixos pobremente alumeados, galería fotográfica de xente canalla, unha porta clara cunha chapa na que reza señor comisario” e que remata cunha lectura premonitoria dun lugar que define como “antesala do presidio, fielato do cárcere”.\nUn xornalista no cárcere e o 1º de maio\nNon erraba. Vinte días despois pisaba outra vez o edificio policial a medio camiño do cárcere. Díez de Isla batera coa censura da ditadura e os rigores prefascistas das autoridades militares. O capitán xeneral de Galicia amolouse cun artigo do xornalista que publicara no semanario, tamén de Vigo, Ultima Hora e que formaba parte da estrutura empresarial de El Pueblo Gallego. Multa económica ao xornal e ingreso no cárcere de Díez de Isla por conta dun texto que titulara “El ocaso de Mussolini” e no que o estamento militar e mais os civís que colaboraban coa ditadura víronse retratados e á vez inxuriados. Un encadeamento que xerou unha rápida resposta dos compañeiros de profesión liderada pola Asociación da Prensa Coruñesa e que acadaría unha inmediata repercusión en xornais de Madrid e Barcelona para, entre todos, esixir en campaña a liberdade de Díez de Isla. Esta chegaría logo dunha entrevista co capitán xeneral que ordena a liberación dun xornalista que aproveitou tan breve paso polo cárcere para dotarse de información e escribir, provocativo, un seu primeiro artigo xa en liberdade. Abriuno explicando que no cárcere non atopara ningún político e que por tal causa non lle quedou máis saída que entrevistar a quen estaba entre reixas. Díez de Isla optou polo Chato. Un ladrón de barcos especialista en entrar a roubar en transatlánticos aproveitando a escuridade e a noite do porto de Vigo. Exemplo este do seu xornalismo como o foi igualmente outra reportaxe de eloxio da rúa do Príncipe, con toda a súa fauna, e na que se erguía a prisión onde o mandaran a cumprir “quincena”. Comezaba: “O director chama o reporter ao seu despacho e dille: Faga vostede unhas reportaxes. Se non dá con elas invénteas. E o reporter ten que facer reportaxes. Xa está na rúa”.\nO seguinte que publica Díez de Isla, crecido ante a campaña pola que logrou a liberdade, e mesmo polas simpatías e apoios que recibiu da clase obreira viguesa solidarizada co seu encarceramento, xa será o que preparou sobre a “Casa del Pueblo” e que, certeiramente, fai coincidir coa conmemoración do 1º de maio. Publicado no obrigado español da redacción é un documento excepcional de xornalismo obreirista que mesmo serviu de documentación privilexiada aos historiadores sociais para con el poder restaurar a vida interna e a composición arquitectónica dun edificio mandado derrubar polo franquismo despois da súa vitoria polas armas en 1936.\nO comezo, os primeiros parágrafos, da reportaxe de José Díez de Isla teñen un punto inquietante: “Vostede, señor, non coñece a Casa do Pobo. Vostede, de seguro, é un rendeiro, un tendeiro apracible, ou pequeno burgués, un empregado probo ou un paciente prestamista —sempre un home de orde—, e non coñece a Casa do Pobo.\n”Se cadra, até cre ignorar a súa existencia.\n”Algunha vez pasou vostede pola rúa de García Barbón —no auto, en tranvía, a pé—, e vostede tense estrañado e abriu desmesuradamente os ollos, cando o amigo que lle daba compaña díxolle daquel edificio de construción elegante, de arquitectura airosa que vostede cría unha fábrica era a Casa do Pobo.\n”Quizais, —voulle achacar esta miopía—, vostede non lle concede importancia á Casa do Pobo.\n”Porén, fíxese. Un día, calquera día, esta Casa rache a bonita película do vivir cidadán que vostede contempla; aletargue, paralice a dinámica da cidade; converta en inservible o acompasado mecanismo que a rexe.\n”Ao mellor, unha mañá, ten vostede que ollar desasosegado e intranquilo cara a ese edificio de arquitectura airosa que vostede non coñece, e que cortou a súa dixestión plácida e tranquila. Para vostede fago esta reportaxe”.\n“Estes panadeiros son panadeiros do pobo, que elaboran, que cocen o pan para o pobo”\nA seguir co relato, Díez de Isla afonda no bulicio interno e militante dunha Casa do Pobo que tiña para el aspecto exterior de fábrica. Lembráballe, escribía, “ás fábricas e laboratorios de produtos químicos de construción grácil, que o viaxeiro ao saír de Barcelona contempla diseminados polas beiras da estrada” para á vez subliñar con orgullo que o edificio sindical víase coroado por unha peza escultórica en pedra “obra de intelixentes canteiros da nosa terra” que recolle a tallada imaxe de Karl Marx xunto ao seu principal mandado: “Proletarios de todos os países, xuntádevos!”. No texto de Díez de Isla tamén se expresan os ritmos e sons diarios de reunións, xuntas e asembleas que alí se vivían, e os usos dunha biblioteca onde “o lector mozo, pide a Marx, Kropotkine, Rousseau ou Proudhon”. Reflicte todas os labores de ensino e formación, o teatro sindical, a fábrica de pan —“estes panadeiros son panadeiros do pobo, que elaboran, que cocen o pan para o pobo”— a cooperativa socialista de consumo que alí tiña sede e a ausencia, por el celebrada, “do infernal jazz-band dos correlixionarios que xogan ao dominó no café”. Especiais notas, loas, tamén adxectivos, adicaralles aos homes que por eses días dirixían e eran alma intelectual e política da casa maior dos obreiros vigueses. Heraclio Botana e Ramón González Brunet, os dous fusilados en 1936 pola mesma casta militar que encarcerara (pouco tempo) a Díez de Isla.\nQue foi de Díez de Isla?\nA publicación de tan contundente e comprometido artigo ten como consecuencia que o noso xornalista abandone El Pueblo Gallego. Cinco días despois do artigo para o 1º de maio xa forma parte da redaccíon do Galicia, outro dos diarios de Vigo. Alí chega para cubrir a vacante de Rafael Dieste e en días nos que Castelao ocupaba a súa primeira plana con caricaturas e debuxos. No xusto momento deste cambio tamén transcende, con cruzamento de acusacións, unha agre polémica co seu antigo xornal por se sentir o xornalista desamparado cando foi preso dos militares polo seu antigo director. Polémica que non evitou que en poucos meses Díez de Isla entrara a formar parte dunha activa directiva da Asociación da Prensa de Vigo cun programa social no que se incluían servizos médicos e farmacéuticos aos seus adheridos e a compartir xunta con Avelino R. Elias, Manuel Lustres Rivas e o fotógrafo Luís Casado, os tres igualmente perseguidos, exiliados ou, simplemente, mortos no 36.\nPolo camiño do xornalismo e vivencias de Díez de Isla a súa amizade cos pintores Imeldo Corral e Juan Luis, o trato con Xoán Xesús González e Carlos Maside, unha critica amable á modernista á obra literaria de Manuel Fuentes Jorge e emocionadas páxinas dedicadas á actriz italiana Mimi Aguglia, de xira en Galicia en 1925, e coa que Díez de Isla xa compartira teatro en Barcelona cando representara a Marianela de Galdós. Novas reportaxes como a que lle adica ao naufraxio no mar de Corrubedo dos aeronautas belgas Alexandre Veenstra e Philipe Quersin e, xa en 1926, converterse en distribuidor para Galicia e León de filmes documentais sobre o comandante Ramón Franco e o raid atlántico do Plus Ultra. Mais o caso é que certo día de 1927, cando xa sen problemas retornara á disciplina de El Pueblo Gallego, este xornal informa que o seu redactor José Díez de Isla estaba enfermo. Nada grave, se dicía, pero a efectos de que non empeorase o seu doente estado, os médicos aconsellaban a súa marcha a Madrid na procura dun clima máis doado. Era o mes de febreiro e en maio o seus compañeiros vense na obriga de informar do súbito falecemento do xornalista en plena xuventude. Fráxil na súa saúde acollérao en Madrid o empresario cinematográfico vigués Antonio Méndez Laserna. Foi na súa mansión da rúa de Santa Isabel onde morreu o mozo e frustrado escritor obreirista. O telégrafo transmitiu a noticia e os xornais recolleron a desaparición de Díez de Isla non sen esquecer o seu paso polo cárcere e destacar a “imaxinación portentosa” que portaba para o futuro. Foi soterrado no madrileño cemiterio do Este e a súa memoria perdeuse durante décadas.\n30 Abril 2015 in Actualidade, Reportaxes. Etiquetas:1º de maio, casa do pobo de vigo, el pueblo gallego, josé díez de isla, karl marx, primo de rivera, xornalismo\n← Sobre os libros de memorias con Sabino Torres ao fondo\nMarcos Calveiro: “Escribir deixou de ser imprescindible para min” →\nUn comentario en “Díez de Isla: xornalismo obreirista para o 1º de maio”\n6 Maio 2015 ás 2:18 pm


O MpDC volve a solicitar unha reunión có Grupo Municipal do PP de Santiago de Compostela para coñecer a súa proposta de Ordenanza - MpDC\nO MpDC volve a solicitar unha reunión có Grupo Municipal do PP de Santiago de Compostela para coñecer a súa proposta de Ordenanza\nWritten By Virgulino on 28/5/04 | 17:42\nEsta iniciativa ven dada polas declaracións do Concellal do Partido Popular de Santiago de Compostela no Pleno de onte, quen se lamentou de que o Grupo de Goberno de Compostela non atendera a petición deste Partido para trata de consensuar un texto alternativo para a mencionada Ordenanza.\nO MpDC tamén se lamenta que o PP non lles recibira para tratar este tema, e ten sería dúbidas de que o Partido Popular teña algunha proposta para a Ordenanza, que non sexa a prohibición de colar cartaces ou facer murais en calquera lugar da nosa cidade.\nTamén queremos aclarar que nin Agir, nin AMI, son membros do MpDC; demostrando, Sánchez-Agustino, unha total falta de interese e información sobre os colectivos socio-culturais que existen nesta Vila, máxime cando o MpDC remitiu ao grupo municipal do Partido Popular unha copia do seu informe 2004 onde criticabamos, entre outros temas, a actual ordenanza.\nDe todas as formas os militantes de AMI e Agir son membros de pleno dereito desta sociedade e a súa participación en calquera organización non deber limitar os dereitos civís que lles corresponden, como é o de participar nos asuntos públicos, sobre todo cando lles afecta directamente.


Vieiros: Galiza Hoxe - Iraq, India e México, os países máis letais para os xornalistas\nInforme: International News Safety Institute\nIraq, India e México, os países máis letais para os xornalistas\nUn total de 109 profesionais dos medios morreron en 2008, a maioría asasinados, mentres realizaban o seu traballo.\nRedacción - 11:35 11/01/2009\nTags: INSI Iraq sinistraliedade laboral xornalismo\nIraq continúa a ser o país onde máis xornalistas morreron durante 2008, cun total de 16. Séguenlle na lista a India e México con 10 cada un. En total, 109 traballadores dos medios finaron en 36 estados do mundo mentres realizaban o seu labor informativo.\nA sinistraliedade laboral, mal común a todas as profesións, salienta neste caso porque a maioría das mortes producíronse por asasinato (25 foron a consecuencia de accidentes). Os datos recólleos o International News Safety Institute (INSI) no seu informe anual, que se fixo público esta quinta feira.\nNo entanto, a cifra é menos negativa que a de hai dous anos, cando se rexistraron 172 pasamentos. O descenso global está inducido principalmente pola baixada no número de mortes en Iraq nos últimos 12 meses, 49 menos ca en 2007. Dende a invasión do país por parte do Exército de Estados Unidos, en 2003, 252 profesionais dos medios, incluídos tradutores e choferes, foron asasinados.\nLiberdade de prensa e crime\n"Os xornalistas seguen a ser un obxectivo polo que fan en demasiados países", sinalou Rodney Pinder, director do INSI, que pediu a "determinación da comunidade internacional" para lle facer fronte a esta situación. "Sen liberdade de prensa, a corrupción e o crime prenden, eivando o desenvolvemento político e económico de millóns de persoas", engadiu Pinder.\nTres reporteiros morreron violentamente nos primeiros catro días de 2009, dous nun ataque suicida en Paquistán e outro baleado en Somalia.\nOs xornalistas seguen a ser obxectivos militares nos conflitos


Un Lugar a Descubrir | Concello de Begonte\nNo centro-norte de Galicia, ao Oeste da provincia de Lugo… Begonte: 125 qm. cadrados con case 4.000 habitantes, dentro da planicie denominada "A Terra Chá".\nLugar privilexiado en comunicacións, polo seu territorio pasan a autovía A-6 e a N-VI, e con elas entronca a A-8 ou Autovía da Costa. E o ferrocarril Palencia-A Coruña ten dúas estacións (Baamonde e Begonte) no concello.\nEstá Begonte a quince minutos da capital lucense, e a pouco máis de media hora dos portos da Coruña, Viveiro, Burela... e dos aeroportos da Coruña e Santiago de Compostela.\nO goberno begontino, consciente de que estas especiais condicións teñen que traducirse en concentracións empresariais, dispón de tres polígonos industriais e un próximo centro loxístico, con máis de cinco millóns de metros cadrados de terreo industrial para o asentamento de empresas.\nE isto, nun concello agrícola e gandeiro, que esperta ao turismo que no verán goza das súas magníficas paisaxes e das beiras dos seus principais ríos (Parga e Ladra) ou no inverno vén contemplar o orixinalísimo Belén Electrónico que funciona os meses de decembro e xaneiro desde o ano 1972; e, en calquera momento, para degustar a exquisita gastronomía da zona, ou visitar a casa-museo de Víctor Curral en Baamonde, onde as esculturas intégranse na paisaxe da maneira máis natural.\nBegonte é un lugar para descubrir polas empresas que queiran situarse a un paso das grandes cidades de Galicia. É un concello acolledor e humano, para vivir en liberdade, en plena natureza. Begonte é unha potencia empresarial, turística e vital.