abril 2011 ~ NOTICIAS O ROSAL. WEB CULTURAL DO BAIXO MIÑO\nVoluntarios de Cruz Roja e alumnos do San Xerome, nos Muíños do Folón\n28.4.11 Centro San Xerome, Cruz Roja, Muíños do Folón e Picón Comentar\nO mércores 27 de abril voluntarios/as de Cruz Roja procederon á instalación de carteis de concienciación medioambiental na ribeira fluvial do río Folón, en Martín (O Rosal), co apoio de alumnos/as do colexio San Xerome Emiliani e a colaboración da concellería de Medio Ambiente rosaleira, que dirixe Charo Tabales Perozo.\nEsta é unha das actividades programadas dentro do proxecto “Moviéndonos por el río”, que continuará o sábado 30. O seu obxectivo principal é “contribuír á conservación e recuperación do río Miño e os seus afluentes, a través da concienciación e a educación ambiental dos cidadáns”.\nSegundo informa Cruz Roja, para a posta en marcha deste proxecto, financiado polo “Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino”, a través do Programa de Voluntariado en Ríos e coa colaboración da Confederación Hidrográfica Miño-Sil, creáronse equipos de voluntarios que realizan accións formativas así como diagnósticos e avaliacións do Miño, que favorezan e contribúan á conservación do río.\nDespois dunha pequena andaina polos Muíños do Folón, os participantes chegaron ata a fervenza da Regueira Fonte do Aloque, onde colocaron o último cartel antes de acometer o vindeiro sábado unha nova xornada de concienciación, xa pola “carreira ou ringleira” da Cereixeira e a vertente dos Muíños do Picón.\nNovo "Curso de manipulador de alimentos" organizado por ACOR\nO vindeiro mércores 4 de maio celebrarase un "Curso de manipulador de alimentos", organizado pola Asociación de Comerciantes do Rosal (ACOR) que preside José Martínez González, "Pepe Berdeal".\nDito curso terá lugar no seu local social, na rúa Julio Sesto, ao carón da "Cruz de Ferro", de 10:00 a 13:00 horas.\nPara máis información podedes chamar ao teléfono 628 875 029.\nEsta fin de semana, as Festas de San José Obreiro 2011, en Novás\n27.4.11 Festas 2 comentarios\nUn ano máis celebraranse en Novás as Festas na honra de San José Obreiro.\nO sábado día 30 de abril comezarán os festexos cunha Gran Verbena a cargo das orquestras Sintonía e Fin de Siglo, que se prolongará ata altas horas da madrugada.\nXa o domingo 1 de maio ás 11:30 horas da mañá, acompañada polo grupo de gaitas A BOALLEIRA, baixada do Santo en Procesión ata a Praza de Novás, onde se celebrará ás 12 horas unha Misa de Campaña na honra de San José. Cantará durante a cerimonia relixiosa a CORAL da Agrupación Musical do Rosal.\nPola tarde, a partir das 17:30 horas, actuación do grupo de pandereteiras ORBALLO da Agrupación Musical do Rosal. A continuación, a actuación do grupo Nebrasca.\nO prato forte será un ano máis o "SHOW DOS CAMPELOS" (Roberto e Paco), que porán a nota de humor a estas festas, para de seguido proceder á tradicional subhasta de produtos típicos.\nAo seu remate, Gran Verbena a cargo do citado grupo Nebrasca. Dende a Organización lembran que o recinto de festas estará cuberto por unha gran carpa.\nMañá xoves, a inauguración no Rosal da V Mostra de Teatro do Miño\nO xoves 28 de abril ás 20:30 horas terá lugar no Auditorio Municipal do Rosal o acto de inauguración da V Mostra de Teatro do Miño que organiza a Asociación Cultural Feixó de Araúxo.\nDebido a un imprevisto de última hora será o polifacético artista Benito Guerreiro (e non Os Campelos) quen actúe diante do público ofrecendo un dos seus interesantes monólogos.\nAsí mesmo o evento contará coa participación do Grupo de Percusión da Agrupación Musical do Rosal.\nEsta quinta edición da Mostra celebrarase nos concellos de Tomiño (Goián), A Guarda e O Rosal ata o domingo 1 de maio.\nOs Muíños do Folón, atractiva alternativa do Camiño Portugués da Costa\n26.4.11 Camiño Portugués da Costa, Muíños do Folón e Picón, Rutas Turísticas Comentar\nO pasado fin de semana (9 e 10 de abril) tivo lugar un “Convivio Peregrino” no Baixo Miño, onde participaron responsables de turismo dos concellos de Esposende, Camiña, A Guarda, O Rosal e Oia, ademais de peregrinos portugueses e galegos.\nCon este tipo de iniciativas preténdese dar a coñecer o contorno turístico, cultural, etnográfico e mesmo histórico do Camiño de Santiago no Sur da provincia de Pontevedra.\nA través destas camiñadas quérese mostrar tamén as múltiples posibilidades que ofrece a Comarca como reclamo relixioso e cultural dentro do contexto dos Camiños Portugueses a Santiago de Compostela.\nEn concreto na nosa vila percorréronse as dúas rutas homologadas pola Federación Galega de Montañismo, o Sendeiro de Pescadores Río Miño-Tamuxe e a senda dos Muíños do Folón e Picón, con visita incluída á capela de San Martiño (s. XVI).\nO sábado de mañá, a concelleira de Servizos Sociais e Muller, Mª Carmen Alonso Alonso foi a representante do Rosal na andaina que saíu dende as inmediacións do “Ferry”, en Goián (Tomiño).\nAta alí tamén se desprazou o alcalde rosaleiro, Jesús Mª Fernández Portela, para saudar e desexar “bo camiño” aos participantes, desculpándose por non poder acompañalos nesta ocasión por ter xa diferentes compromisos para ese día.\nA “comitiva peregrina” puido pasear e admirar a paisaxe da beira do Miño, dende As Eiras ata As Aceñas, para logo continuar ata a vila da Guarda.\nXa o domingo, peregrinos e responsables dos concellos da Guarda e O Rosal reuníanse ao pé do primeiro enxeño hidráulico do Folón, o “Muíño das Laxes” para asistir á demostración de moenda e comezar a ruta por este conxunto, declarado Ben de Interese Cultural pola Xunta de Galicia en 1998.\nAsistiron a este acto de promoción do contorno do Camiño Portugués da Costa –entre outros- o alcalde da Guarda, José Manuel Domínguez Freitas e o seu concelleiro de Patrimonio, Javier Crespo González. A nosa vila estivo representada novamente pola edil de Servizos Sociais, Mª Carmen Alonso, a concelleira de Educación, Mabel Franco Pérez, o concelleiro de Deportes, Ángel Martínez Villa e o representante do Departamento de Cultura e Turismo, Juan Ramón Martínez Barbosa, que foi o encargado de ofrecer as oportunas explicacións deste fermoso enclave etnográfico.\nDestacar por suposto a presenza, traballo e ilusión na celebración e impulso deste tipo de eventos, de Luis Martínez Portela e Antonio Fernández Pablos, activos peregrinos e membros da Asociación Amigos do Camiño.\nOs rosaleiros Eric Barceló e Nuria Martínez, Campións Galegos de Judo\nO sábado 9 de abril celebrouse en Ribadumia (Pontevedra) a final do Campionato Galego Cadete de Judo ao que asistiron dous judokas rosaleiros, Eric Barceló Rodríguez e Nuria Martínez Lomba, ambos pertencentes ao Club de Judo Do-Majo.\nDestacar que Eric e Nuria combinan os seus adestramentos no CAR de Pontevedra e coa súa adestradora, tamén rosaleira, Mónica Pacheco.\nPois ben, Eric (na imaxe, 1º pola dereita) na categoría de -50 kg, conseguiu proclamarse Campión Galego tras gañar os seus 5 combates de Ippón (máxima puntuación), demostrando -como ao longo de toda a temporada- ser un dos mellores judokas do noso país en dita categoría. Lembramos que o rosaleiro posúe tres medallas na Copa de España ademais de rematar nun meritísimo 4º posto na Copa de Europa que se celebrou en Fuengirola (Málaga).\nPola súa banda, Nuria (na imaxe, 1ª pola dereita) na categoría de -52 kg, conseguiu gañar todos os seus combates, demostrando ser máis superior que as súas rivais, alzándose co título de Campiona Galega.\nOs dous rosaleiros viaxarán o próximo 9 de maio a Formentera, onde participarán no Campionato de España Cadete.\nNoraboa dende Noticias O Rosal por este recente éxito e desexámoslles moita sorte para o vindeiro torneo nacional das Illas Baleares.\nNenos e nenas do CPI Manuel Suárez Marquier visitaron a Casa do Concello\nO pasado mércores 30 de marzo tivo lugar a visita de 23 nenos e nenas de 1º de Primaria do CPI Manuel Suárez Marquier ao Concello do Rosal.\nAlí foron recibidos pola concelleira de Cultura, Charo Tabales Perozo, quen unha a unha, amosou todas as oficinas municipais e explicou as tarefas que desenvolven os distintos funcionarios.\nOs rapaces e rapazas coñeceron o Xulgado de Paz, os distintos departamentos, o Arquivo e aínda a Biblioteca Municipal.\nAo final da súa visita cada neno foi obsequiado cun libro de Natureza.\nA C.M.V.M.C de San Miguel de Tabagón homenaxea a Florindo Castro Alonso\nO domingo 27 de marzo tivo lugar na casa social da Comunidade de Montes Veciñal de San Miguel de Tabagón unha Asemblea Ordinaria na que se rendeu unha merecida homenaxe a Florindo Castro Alonso, presidente da Comunidade dende facía máis de trinta anos e recentemente finado.\nO seu vicepresidente e presidente actual, que o sucede no posto, Francisco González Martínez (Lito), foi o encargado no seu discurso, de ensalzar a figura de Florindo, manifestando o agradecemento de todos os comuneiros.\nLembrou Lito que o homenaxeado fixo moitísimas e boas accións en pro da parroquia, do monte e do seu patrimonio. Entre elas protagonizou unha “loita numantina” na defensa da Alameda de Pías e constituíu a traída da Comunidade de Usuarios de Augas de Pías e San Miguel. Así mesmo, entre infinidade de obras, colaborou para que a parroquia contase con novo cemiterio no lugar da Pereiriña e participou na apertura de pistas forestais e ensanche de múltiples camiños.\nEn palabras textuais de Francisco González Martínez (Lito): “Os familiares podedes estar orgullosos por toda a súa dedicación, esforzo e traballo levados a cabo durante todos estes anos, así como polos resultados obtidos. Noméaselle Presidente de Honra, por sentimento e porque o merece”.\nDe seguido, o presidente actual acompañou aos familiares do homenaxeado no descubrimento dunha placa en bronce co busto de Florindo, sobre unha pedra de granito que representa o mapa do Monte Veciñal de San Miguel de Tabagón, co seguinte texto: “1926-2011. D. Florindo Castro Alonso. La C.M.V.M.C. de San Miguel de Tabagón le concede el título de Presidente de Honor en agradecimiento por su dedicación continuada al servicio de la Comunidad. 27 de marzo de 2011”.\nFinalizado este emotivo acto convidouse a todos os asistentes a compartir uns pinchos e uns viños do Rosal, tal e como se fixera na última Asemblea Xeral do pasado mes de novembro, cando aínda vivía Florindo e na que “todos gozamos da súa presenza e presidencia”.\nApoiemos a LIROLAI, que participa no concurso "Novo Son" da CRTVG\n23.4.11 Agrupación Musical do Rosal 3 comentarios\nCoa finalidade de promover a cultura musical e o traballo creativo da mocidade do noso país, a Radio Galega convoca a primeira edición do Certame ‘Novo Son’, un concurso que pretende descubrir e difundir o talento musical dos grupos e solistas galegos.\nNovo Son está aberto á participación de todos os músicos galegos maiores de 16 anos que conten cun repertorio propio dun mínimo de 30 minutos.\nVotade por LIROLAI no seguinte enlace:\nO pasado 26 de marzo tivo lugar o acto de Presentación da Aula da Natureza do Muíño das Aceñas, na parroquia de San Miguel de Tabagón.\nO crego D. Isaac Penela Carbajales procedeu á bendición destas novas instalacións na compaña -entre outros- do alcalde, Jesús Mª Fernández Portela, a concelleira de Medio Ambiente, Charo Tabales Perozo e o presidente de Anabam, Agustín Ferreira Lorenzo.\nPracticamente a totalidade da Corporación Municipal asistiu tamén a este importante evento, xunto con representantes das asociacións culturais rosaleiras, membros de Anabam e multitude de particulares da comarca baixomiñota.\nPrograma relixioso na parroquia de Santa Mariña e no Convento\nVelaquí vos deixamos o programa relixioso desta fin de Semana Santa 2011 na parroquia de Santa Mariña e no convento das HH. Carmelitas da Bouzada.\n· Ás 20:00 horas, Celebración da Cea do Señor.\n· A continuación, Adoración do Santísimo. (A igrexa permanecerá aberta ata as 12 da noite).\n· Ás 18:00 horas, Celebración da Cea do Señor.\n· Ás 11 da mañá "Encontro" e procesión ao redor da igrexa.\n· Ás 18:00 horas, Celebración da Morte do Señor.\n· Ás 19:00 horas, procesión do Santo Enterro.\n· Ás 10 da noite: Solemne Vixilia Pascual\n¡Benvidos/as de novo a Noticias O Rosal... en probas e pouquiño a pouco!\n19.4.11 5 comentarios\nEncantados de retomar a nosa actividade, ¡¡saudámosvos con inmensa alegría!! ¿A verdade? Non podíamos aguantar máis tempo parados, temos ganas de traballar e de ofrecervos a mellor información cultural, así que pouquiño a pouco iremos publicando as reportaxes atrasadas -e por suposto as actuais- completando ademais o deseño da páxina, que xa mirades que está practicamente baleira.\nAnimámosvos a que colaboredes -dende xa- coas vosas aportacións fotográficas ou literarias en Noticias O Rosal.\nAbriremos proximamente multitude de seccións na web e comezaremos un novo proxecto, polo que se queredes participar ou axudar dalgunha maneira, dar o voso parecer, idea ou suxestión, contactade con nós sen compromiso nin problema algún en noticiasorosal@hotmail.com\n¡Saúdos e graciñas de corazón a todos aqueles que vos puxéstedes en contacto con nós ou nos transmitíchedes a vosa confianza, disposición e ánimo...! Falamos en breve.\nHumildemente, pero iso si, co noso amor a O Rosal, con infinita ilusión e coa promesa de "dalo todo", afrontamos esta nova etapa, despois do pequeno -e agardemos- último paréntese informativo. Sen máis...\n¡VIVA O ROSAL! ¡VIVAN OS ROSALEIROS E AS ROSALEIRAS! ¡VIVA QUEN LLE DESEXE BEN Á NOSA VILA!\nP.D.: Unha curiosidade, dícese que en galego somos rosaleses e rosalesas... respectámolo, pero gústanos máis o xentilicio de sempre, o tradicional...\n¡Saúdos! ¡E non vos cortedes! Contade con nós para o que desexedes, tanto na organización, colaboración ou difusión de eventos turístico-culturais da nosa Comarca, como para calquera promoción do que consideredes importante. En fin, no que poidamos axudar, aquí estamos de novo. Á vosa disposición.\nO Equipo de Noticias O Rosal. 20 de abril de 2011


Unha novela colonial galega | BiosBardia\n@cequelinhos / 14 Marzo 2017\nCon lentes de sol, Josefina, muller de Gómez Vilabella, xunto a veciñas de El Gali.\nAlá polo ano 2000 publicouse un libro que se non é importante, iso depende do punto de vista de cadaquén, cando menos é interesante, aínda que só sexa pola información que achega: La novela colonial hispanoafricana. Las colonias africanas de España a través de la novela, de Antonio M. Carrasco Gómez, publicado por Edicións Sial, de Madrid, na colección ‘Casa África’.\nCarrasco Gómez informa de canta novela, libro de relatos e mesmo de viaxes e/ou impresións sobre as colonias africanas de España se publicaron –en español e en España– até, máis ou menos, 1999. Nin que dicir ten que “prevalecen” as novelas (ou os libros de viaxes e narración) de carácter puramente colonialista: é dicir, novelas, relatos, en que se glorifica a acción colonizadora de España naqueles lugares (Marrocos, Sahara, Sidi Ifni, Guinea..) e normalmente vese o mouro (ou o negro, caso de Guinea) desde un punto de vista paternalista, reaccionario e maiormente racista. Tamén é de subliñar que moitos autores da dereita reaccionaria que se dedicaron a escribir sobre as colonias, e algo menos sobre a vida colonial, enxalzan, cando de cidades marroquís se trata, os xudeus, sobre todo se son de orixe sefardí, etc. En fin, que como non queremos facer unha recensión do libro non imos espraiarnos máis, só subliñar o que di Carrasco Gómez no prólogo: “Ao final predominarán as novelas de ambiente bélico e será a guerra a que mellores libros deixou [obras de Arturo Barea, J. Díaz Fernandez, Ramón J. Sender]. Aínda hoxe aparecen algunhas onde o militar é o importante, carecendo entón e agora case por completo, de novelas dedicadas á vida civil no Protectorado [Marrocos] […] No caso de Ifni ou Sahara apenas hai referencias contemporáneas [é dicir, no tempo en que estes territorios eran aínda colonias españolas] e moi poucas novelas posteriores…”\nPara información do lector que non coñeza o libro nin saiba, como quen isto asina, moito do tema, digamos que escribiron novelas, libros de recordos ou de viaxes sobre as colonias, sobre todo Marrocos, autores como Pedro A. Alarcón, Pérez Galdós, os tres citados mais enriba, Manuel Leguineche, Jesús Torbado, Ramón Buenaventura, Juan Goytisolo (aínda que este autor non se pode considerar como escritor colonial), Ángel Vázquez, cuxas novelas se desenvolven todas en Tánxer, e outros.\nCarrasco Gómez non o di mais, que é necesario para que se lle engada a unha novela o adxectivo de colonial? A grandes trazos, podiamos dar os seguintes puntos ou “premisas”: a acción debe situarse nunha colonia; debe pórse en escena un colonizador que á vez se relaciona cos colonizados, que deben ocupar o primeiro ou o segundo plano –por presenza, desexábel; ou por ausencia–; a relación de dominación; a descrición, ou, cando menos, a evocación dos conflitos dos modos de vida ou dos modos de cultura: os valores do colonialismo poderán ser gabados ou combatidos, etc. Mais, e sobre todo, debe evitarse calquera trazo de exotismo, xa que a novela pasaría a ser outro tipo de novela, que aínda que pode ter relación co que denominamos “novela colonial”, normalmente convértese nunha novela exótica ou estraña, máis ou menos pintoresca, etc. De aí que, por exemplo, non se poida considerar unha “novela colonial”, aínda que se desenvolva na África do XIX, As florestas do Mañuema, de Xosé M. Martínez Oca, que é unha novela de aventuras. Ou as diferentes obras de Xavier Alcalá que se desenvolven en espazos americanos, Arxentina, sobre todo. Latitude Austral, para min a mellor desta serie de obras, se ben trata de colonizacións, non é unha novela colonial. Por non falarmos de Os kowa, de Xavier Queipo, etc.\nTodo este pequeno prolegómenos vén a conto porque acabo de ler unha novela galega “colonial”. A única, que eu saiba. A única que, para quen isto asina, cumpre cos requisitos ou premisas que adiantabamos no parágrafo anterior. Evidentemente, o seu autor é un case, ou sen case, perfecto descoñecido para aqueles que se moven (nos movemos) no “ambiente” da literatura galega actual –o autor aínda, felizmente, está vivo–, a pesar de que publicou diversos libros en galego (e en castelán), colabora en xornais como El Progreso ou publicou nalgunhas revistas… e ten un blog: Xosé María Gómez Velabella (1930), cuxo nome é consignado no Diccionario da literatura galega, tomo autores, dirixido por Dolores Vilavedra (o/a redactor/a da entrada, a todas vistas, non leu nin un libro de Gómez Vilabella). E se o lector curioso pica no Google, aparecen moitas entradas dedicadas ou que falan deste escritor. No entanto, e a pesar de entrar no mencionado dicionario, podemos consideralo, en certa maneira, como un autor subalterno, tal como o definimos non hai moito nestas mesmas páxinas.\nGómez Vilabella que, infelizmente, acho, non traspasou os límites do pequeno ambiente ou círculo ao que se dirixe, en primeira e case última instancia, o escritor subalterno, deberá entrar, que non entrou aínda, que nós saibamos, nas historias da literatura galega por unha novela, se máis non (a verdade, é a única obra que coñezo del; non sei se escribiu outras en galego): Cacería de ciclóstomos en Ifni (A Coruña, Editorial Berlán, 1991). Deberá entrar como precursor dun xénero de narrativa que non existía, ou só existía infimamente, por así dicilo na nosa literatura: algún conto e talvez pouco máis, confeso a miña ignorancia: a literatura colonial.\nCacería de ciclóstomos…, digámolo de entrada, é unha novela autobiográfica ou que contén moitos elementos autobiográficos, e, como tal, tamén é un “axuste de contas” cos anos que pasou o autor naquel lugar, Ifni (de 1954-67), como empregado bancario. Por outra banda, o autor non se preocupa moito por problemas de estrutura: divide a súa obra en capítulos máis ou menos longos, e se ás veces conteñen unha pequena introdución informativa e/ou descritiva, esta adoita non ter moita importancia: a información na novela está nos diálogos e nas cartas que Raimundo, un amigo do “narrador”, galego coma el (polas informacións que dá o autor, aquela “colonia” española estaba chea de galegos: civís e militares), lle envía á súa noiva coruñesa. É por medio dos diálogos que o lector se vai informando –ou é informado– de como era a vida naquel Ifni colonial: as divisións entre militares e civís, as diversas clases de civís, a función das mulleres e das “cuñadas”, as patentes divisións de clase, o colonialismo exercido ás veces paternalmente, outras desprezativamente (“[…] estes nativos son uns dexenerados, unha raza en descomposición”), o desgoberno que existía na colonia, a compra de “notables” por parte do goberno español, a deixadez total cara aos habitantes do Ifni (nun momento determinado, nun dialogo, dise que se ben os franceses desprezan os nativos máis que os españois, pero cando menos lles fan escolas, etc.), a censura na correspondencia, a prohibición de intimar cos nativos –considerados sempre seres inferiores–, o ruxe-ruxe dunha rebelión nativa sempre, por outra parte, incitada e apoiada desde Marrocos, o enfrontamento-debate entre as dúas relixións, a católica e a mahometana, os negocios, máis ben ilegais que se facían no Ifni, o esquecemento deste territorio por parte do goberno español, a vida cotiá dos colonizadores etcétera etcétera. Todo isto desde unha ollada máis ou menos crítica. É dicir, nunha primeira instancia atopámonos cunha “novela colonial”, e dentro deste, digamos, “xénero” ou subxénero, cun “subconxunto”: a novela colonial anticolonialista… pero menos. Menos como se demostra cando a insurrección de 1957, na que os críticos co colonialismo (críticos que non poden dicir en voz alta o que pensan) tamén collen as armas para se defenderen.\nNo entanto, pódese considerar Cazar ciclóstomos… unha novela anticolonialista, se non afondamos demasiado, o que tampouco fai o autor, xa que narra a súa novela en ton humorístico, como se todo o que acontecía no Ifni fose unha broma –porque broma era o territorio “colonizado”, as construcións que se erguían, as ordes que emanaban tanto do gobernador da colonia como de Madrid, etc.– que se puidese arranxar con diálogo; diálogo ao que chama ao longo de toda a novela, e o diálogo, sábese desde hai séculos, só pode darse entre iguais, e no Ifni non había iguais, había, simplemente, dominados e dominadores, como en toda colonia.\nA pesar de todo, e a pesar de mesmo non ser unha novela boa, Cazar ciclóstomos… lese doadamente, non só polo ton humorístico (o autor pon como epígrafe unhas palabras de Celestino F. de la Vega, tiradas de O Segredo do humor: “O humorismo que non quere entregarse á traxedia, á dor, á tristura, á lamentación dramática e xesticulante, non ten máis remedio que escarnecelos, mofarse deles, ata chegar ó lubidrio e ó sarcasmo nos casos extremos”), senón porque o lector está a esperar a ver que “máis conta” o narrador, sabendo que o que vai “contar” envolve unha nova información de feitos. Por outra parte, hai que matizar o de humorismo. O humorismo usado polo autor é máis escarnecedor ou “mofador” que sarcástico, claro, xa que o sarcasmo é revolucionario e humorismo “mofador” ou satírico acaba banalizando a política, como avisara no seu día Theodor Adorno. Non é que entre as intencións de Gómez Vilabella estea a de banalizar a política (ou si, cando menos a política “oficial”), nin mesmo o que acontecía no Ifni (aínda que bote man demasiada veces do humor groso e considere case todo o que alá acontecía como unha gran broma), mais o resultado é ese, porque, finalmente, ese é o resultado de toda sátira. Resultado non buscado, pero xa se sabe, o camiño do inferno, e máis o do inferno literario, está empedrado de boas intencións. O que si intenta o autor con esta novela é, en certa maneira, “desmitificar” tanto a “grandeza” do colonialismo español como, sen proclamalo –e ás veces sen deliberación– a loita ou resistencia dos nativos, que resultan só ser, seica, axentes do Marrocos, aliado de España, mais tamén dos estadounidenses –como o era, e aínda o é, esta última–, que coartan a resposta armada española á rebelión.\nGómez Vilabella, polo demais, non se preocupa por outro “estilo” que non vaia directamente ao espírito do seu lector, que albisca “popular” (ou subalterno), coñecido, veciño, porque el así o quere. O que el desexa é que as cousas vaian rápidas, que ese lector popular non se aburra, que reciba o que el (o autor, mais tamén o lector) desexa: información e sátira, política e de costumes. E no que respecta ao conxunto de “acontecementos” que aparecen na novela, novela na que o tempo non semella transcorrer, non responden a unha relación de intencionalidade estética, senón a unha causalidade que poderiamos denominar, así, un pouco pedantuelamente, “insubsistente”; “causalidade insubsistente” que se debe a unha estrutura narrativa basicamente irreal, a unha prolixidade ás veces fatigante, a un maniqueísmo pouco matizado, á dispersión á que tende ese conxunto de acontecementos, etc.\nMais non carguemos as tintas. Cazar ciclóstomos… é unha novela que se non atrapa, tampouco cae, de primeiras, das mans. E non cae porque o lector espera, a cada capitulo, máis información (non en van o seu autor denomínaa “novela-documento”), non do que lles pode acontecer aos seus “protagonistas”, senón da vida na colonia, de que acontecía en verdade no Ifni. Noutras palabras, nas intencións do autor tampouco estaba entregar unha novela literaria, senón transmitir unha información ao lector sobre anos determinados nun lugar determinado: unha colonia española. Información que o autor considera que non se deu, ou que se deu, e aínda se dá, equivocadamente, ou parcial e, sobre todo, partidariamente. E en verdade, a pesar do humorismo, da sátira, do sal groso, da baixa calidade literaria da novela –nótase que foi escrita moitos anos despois de que o autor abandonara o lugar dos feitos: os personaxes da novela usan palabras e expresións que se puxeron de “moda” a partir dos oitenta; e hai momentos en que os diálogos non son verosímiles se se contextualizan historicamente: segunda metade dos 1950 e primeira dos 1960, o que non quere dicir que non sexan “reais”, ben que o dubidamos; tamén, talvez, fallou, en certos intres, a memoria–, información hai moita: non en forma de documentos, senón a base de diálogos. Talvez por todo isto –e porque na novela non existe tampouco unha vontade de estilo, nin a busca de estilo–, e porque en última instancia non é a presente unha novela “literaria”, habería que falar desta obra desde outra perspectiva. Desde unha perspectiva cultural.\nToda obra de arte é interesante por si mesma en canto satisfai unha esixencia da vida, afirmaba Antonio Gramsci. Mais a primeira esixencia da obra de arte é ser interesante por si mesma, continuaba a dicirnos o comunista italiano. Mais á parte diso, unha obra de arte pode interesar por outros conceptos, ou pode ter outros “elementos de interese”. Elementos que poden ser, ou son, infinitos. E ilustra esta hipótese (ou tese?) con exemplos: “Un gramático pode interesarse nun drama de Pirandello porque quere saber cantos elementos lexicais, morfolóxicos e sintácticos introduce ou pode introducir na lingua italiana literaria: velaquí un elemento ‘interesante’ que non contribuirá moito á difusión do drama en cuestión. Os ‘metros bárbaros’ de Carducci eran un elemento ‘interesante’ para un círculo máis vasto, para a corporación dos literatos de profesión, e para aqueles que intentaban chegar a selo: foron polo tanto un elemento de ‘éxito’ inmediato xa notábel, contribuíron a difundir algúns miles de exemplares dos versos escritos en metros bárbaros. Estes elementos ‘interesantes’ varían segundo os tempos, os climas culturais e segundo as idiosincrasias persoais”. Pero o elemento de “interese” máis estábel, segundo Gramsci, é o “ interese ‘moral’ […]. Estreitamente ligado a este está o elemento ‘técnico’, nun certo sentido particular, é dicir, ‘técnico’ como maneira de facer entender do modo máis inmediato e máis dramático o contido moral da novela, do poema, do drama: así temos no drama os ‘golpes’ de escena, na novela ‘a intriga’ predominante, etc. Todos estes elementos non son necesariamente ‘artísticos’, mais non son tampouco necesariamente non artísticos. Desde o punto de vista da arte son, en certo sentido, ‘indiferentes’, é dicir, extra-artísticos: son datos de historia da cultura e desde este punto de vista deber sen valorados».\nSegundo Gramsci, que isto sucedera (sucede así) vén dado, precisamente, pola denominada “literatura mercantil”, na que o “interesante” non é nin inxenuo nin espontáneo, nin esta intimamente fundido na concepción ou na intuición artística, “senón [que é] procurado no exterior, mecanicamente, dosificado industrialmente como elemento seguro de ‘éxito’ inmediato. Isto significa, en todo o caso, non obstante, que tampouco a literatura comercial debe ser esquecida na historia da cultura: incluso ten un valor grandísimo precisamente desde este punto de vista, porque o éxito dun libro de literatura comercial indica (e a miúdo o único indicador existente) cal é a ‘filosofía da época’, é dicir, que masa de sentimentos [e de concepcións do mundo] predomina na ‘multitude’ popular”.\nEvidentemente, este non é o caso de Caza de ciclóstomos…, xa que non gozou de ningún éxito popular nin dos outros –mais talvez si chegou ao público, ao lector, ao que se dirixía. E tampouco actúa, como ese tipo de literatura mercantil, a modo de “estupefaciente”, xa que, en certa maneira, o autor quere situarse por riba dese tipo de literatura aínda que use dela (no sentido de fuxir de toda procura literaria que espante o posíbel lector que se busca, é dicir, un lector popular e de usar algúns deses elementos que noutros autores axudan ao “éxito” máis ou menos inmediato). Porque o autor desta novela, a pesar de citas “cultas”, etc., procura ante todo un público popular, mais antes que a procura dun público, o que quere o autor é informar de todo canto sucedía no Ifni e por que sucedía. De aí que o seu “elemento de interese”, en primeira instancia, estea na información que vai entregando páxina a páxina (información ás veces tamén relativa a Galicia ou os galegos (diálogo entre o narrador e un mouro amigo que estivo durante en 1934 e en 1936 en España, para reprimir a revolución de 1934 e para axudar á rebelión franquista): “Os galegos sempre chorando; ¡é polo que din de nós en Madrid! Choramos porque somos aínda máis submisos cós mouros, digo, ¡musulmáns!, que xa sei a vosa teima”… [Cando se refire a Galicia, ou fala dela, á súa situación, digamos, económico-social, a obra deita se non unha conciencia de clase, si unha “posición de clase”, que é o primeiro paso para chegar a esa conciencia: léase integramente o diálogo citado no parágrafo anterior.] Elementos que, evidentemente, non son literarios senón de cultura. e o seu segundo elemento de interese, que nada ten a ver coa calidade literaria intrínseca da obra,é que inaugura un xénero ou subxénero na literatura galega; inauguración,tamén é verdade, que aínda non foi recoñecida por ninguén.\n“[…] Territorio [o Ifni] gobernado por un omnipotente e fiel Xeneral Gobernador Xeral, cumpridor da pacífica convivencias sempre que se cumplise un tácito apartheid”; “¡Esto é España; tanto como Almería! ¡Que esto non é Protectorado!”, “[…] Todo se fai con miras ó lucimento e á comodidade españolas, sen planificar de forma axeitada,asentando edificios onde, según entendo, habería que enxertar cultura. En definitiva, que con esta fanfarria nosa débese estar incubando un clima de envexa, de racial envexa, de humillacións,que Deus sabe a que pleitos nos leva”, “Os Notables trasvasando para Suiza; e os desfarrapados bebendo té e papando algún que outro pinchito. Por parte española, os militares acumulando abonos dobles; e militares e civís aguantándose mutuamente, todo polo Patria, á costa da Patria, facendo Patria e peto simultáneamente, en cordial entente presupuestaria”, “Que na Zona a xuventude está a bramar polo aillamento de Mohamed V; e que empeza a haber fuxidos, como daquela en Galicia, na guerra. Polo que conta, está acabándose o ‘Si, bwana’ dos escravos. ¡Ben, é un dicir, que escravos non só os que levan argolas nos pés!”, “Eu só atopo [a falar da conduta dos españois] tres verbas axeitadas, ¡altanería, insuficiencia e insolidaridade”, “Como algún día che dé por falar dos segredos do Territorio, querido amigo, vas de cú, que como son tantos e tan gordos ninguén chos crerá. ¡Ademais terás que esperar a ser vello, para que non che metan no cárcere de Amezdog!”, “¡Discrepo pola maior! No de civilizar, sempre foron máis civilizados os vasalos cós señores, supoño que seria polo seu esforzo para rompe-las cadeas do feudalismo, etc. E no de compartir, se te fixases no comercio dos nativos, decataríaste de que entran aquí as pesetas, ¡a caixas!, como sabes, polos sobres dos militares, maiormente, pero logo pasan ós petos da señoras, a eses bolsos de pel de cocodrilos, ¡sen haber aquí cocodrilos!…”, “¡Moritas queren comer, queren vivir; e nosoutros saber de moitos abusos, enganos, falsías…; pero calamos, sempre calamos!”, dille un mouro ao narrador. Este pregunta porque non van a policía, e o mouro contesta: “¿Para qué, para que apunten papela, cachondeo, e safi? ¡Mulana sabe; todos saber, todos calar! ¡Arriba, no Norte, Marrocos, tampouco respetar mujeras! ¡Despois dicir que España estar aquí para civilizar! ¿Civilizar? ¡Nosoutros chitón, pacencia, suerte mulana!”, etc.\nPenso que está claro, e aos artigos sobre literatura subalterna publicados nesta web me remito, que as intencións primeiras deste autor non eran, ou non son, as de acceder ao “campo literario”. Gómez Vilabella, como a maioría dos autores/escritores desta literatura que denominamos subalterna, ou ben escribe para si (como, digamos, práctica terapéutica: simplemente coa publicación do libro, aínda que sexa en autoedición, xa se senten estes autores recompensados) ou, o que pode ser a orixe desta novela, escriben solicitados pola esfera familiar, amigábel ou profesional. Noutras palabras, dá a impresión de que esta novela naceu, moitos anos despois de que transcorreran os feitos, porque llo demandou algunha desas esferas (ou as tres). [Lembremos os poemas para bautizos, vodas ou mesmo mortes que os familiares lle demandan a outro familiar ou a un amigo; tampouco está de máis esquecer poemas e contos, e mesmo lembranzas, publicados en boletíns de festas, en revistas de centros galegos espallados polo mundo, etc. Todos estes textos entrarían dentro do que denominamos literatura subalterna.] Facendo suposicións: o autor explicaba estes, ou outros parecidos, feitos aos representantes desas esferas e estes cominárono a que pasase a escrito esas lembranzas.\nOra, se ben esta novela de Gómez Vilabella, como tantas outras –a maioría– que demos en chamar “literatura subalterna” non se debe confundir co que se denomina literatura popular (nin mesmo o que se dá en chamar literatura para as clases populares). Esta clase de literatura é máis ben unha “práctica popular da cultura en sentido restrinxido, unha práctica ‘cultivada’, “artística”, ás veces mesmo reivindicada como tal polos excluídos da cultura lexítima”, como afirma Claude Fossé-Poliak (“Écritures populaires. Note de recherche”, in Politix, vol. 6, nº 24, outubro-novembro-decembro 1993, pp. 168-198). Unha práctica que cómpre estudarmos sobre todo porque forman parte do acervo popular no que a lecturas se refire (ou, cando menos, do acervo dunha, digamos, “fracción clase”), polo que, acho, o seu estudo debe entrar dentro do estudo da cultura, xa que a “incidencia” e “importancia” destas obras, destes textos, se é que teñen algunha, é máis cultural que literaria, sen descartarmos, porén, esta última. E, tampouco hai que esquecer, como dixemos ao inicio, que esta novela, Caza de ciclóstomos… inaugura un xénero (ou subxénero) novelesco que en Galicia non tivo cultores e, tememos, xa non os terá.\nPara acabarmos, dúas cousas. a) Esta literatura, penso, é máis unha literatura de clase media (sic) máis ou menos culturalizada ou “literaturizada”, algúns de cuxos autores intentan a “profesionalización”, é dicir, a publicación en editoriais institucionalizadas; e b) unha suxestión para investigadores sen ideas ou en paro: porque non estudar este tipo de literatura? A publicada en libros e os textos aparecidos en boletíns, revistas, xornais, etc. Unha primeira achega sociolóxica a este tipo de textos, e á profesión dos seus autores, sería, por exemplo, estudar e investigar os “autores” que envían os seus relatos a ese “concurso” que convoca un xornal galego cada verán no mes de agosto, no que se publican un bo numero de textos de escritores “subalternos” –subalternos porque consideran, en principio, que o importante é a novela por entregas elixida por “profesionais” da literatura que é presentada como modelo para conseguir a institucionalización– intentan “profesionalizarse”, ou, simplemente, ver o seu relato publicado; publicación pola que a maioría destes autores recibe unha compensación, en principio satisfactoria. Tamén a partir desa investigación (dos últimos cinco anos, por exemplo) podería saberse cantos participantes nese concurso chegaron a se institucionalizar, é dicir, entrar no canon das editoriais.\n Vázquez foi “descuberto” postumamente, sobre todo pola novela La vida perra de Juanita Nairobi (1976), mais obras anteriores súas, como Se enciende y se apaga una luz, Premio Planeta 1962, non deberan desestimarse. Nesta novela nótase a intervención da censura: a última frase do libro, que despistará completamente o lector –isto é curioso, porque a finais do franquismo, Vázquez, para poder vivir, exerceu de censor. (Véxase nesta mesma web: A censura franquista: unha historia de delatores e libros feridos.)\n Tal editorial, seica, só publicou libros de… Gómez Vilabella\n Cantas novelas actuais galegas se botaron a perder, precisamente, por buscaren os seus autores ese “éxito inmediato” introducindo elementos nas súas obras que descompensaban, literariamente falando, estas? Estou por asegurar que un monte delas, e podería sinalar bastantes, mais como non nos trae ese tema, calo.\n A. Gramsci, Quaderni del carcere, Turin, Giulio Einaudi editore, 1975, pp. 686-587 (Quaderno 5(IX). 1933-1932: (Miscelánea), § (54). I nipotini di padre Bresciani).\n Se a miña memoria non me falla, o primeiro texto un pouco longo escrito en galego que lin-vin na miña vida foron uns poemas no boletín de festas de San Cristovo da Rúa-Petín, hoxe Rúa de Valdeorras, alá polo 1959: era un poema que asinaba un señor que antes de 1936, iso sóubeno logo, militara no Partido Galeguista.\n No entanto, talvez este tipo de obras teñan unha incidencia, nun espazo xeográfico restrinxido, nas diversas clases dese territorio. Non debemos esquecer que o autor resulta ser coñecido por todos os habitantes dese territorio, ou oíron falar del, e talvez como curiosidade o lean tanto uns como outros. Evidentemente, toda esta nota é unha pura elucubración.\n14 Marzo 2017 in Descuberta, Documentos. Etiquetas:áfrica, cacería de ciclóstomos en ifni, colonialismo español, literatura colonial, literatura subalterna, novela, xosé maría gómez vilabella\n← María Lois: “O galeguismo de dereitas existe e está cómodo no PP”\nA falacia da novela literaria →


Actualidade – Odsolidaria\nA norma regula diversos aspectos relativos ao funcionamento da entidade\nA última reunión do Padroado da Fundación Odontoloxía Solidaria aprobou o documento Bo goberno e boas prácticas de xestión, destinado a regular diversos aspectos do funcionamento da entidade. O documento contempla como grandes ámbitos cuestións relativas á transparencia e a comunicación, o control e a supervisión financeira, o goberno da Fundación, o funcionamento e adopción de acordos por parte do Padroado e o Comité Executivo, as relacións da Fundación con doantes e voluntarios ou o funcionamento do equipo de xestión, así como aspectos relacionados coa aceptación, cumprimento e verificación das normas de bo goberno e boas prácticas. Anéxanse tamén o Regulamento de réxime interno do Delegado Social de clínica, o Protocolo de Voluntariado e os Protocolos de Tratamento.\nEntre outros aspectos, a normativa fixa que a Fundación contará con fontes de financiamento que garantan a súa autonomía financeira, especificando que “non aceptará achegas económicas que condicionen o cumprimento dos seus obxectivos, valores ou principios, que poñan en perigo o cumprimento dos seus fins, ou cuxo orixe sexa ilícito ou non sexa transparente”. O respecto á ética e ás leis “inspirará a actuación de quen integra a Fundación, o que implica dilixencia, boa fe e primacía dos fins da Fundación”, remarca o texto.\nAs normas adoptadas polo padroado regulan tamén a transparencia en relación cos seus doantes, especificando entre outras cuestións que “a Fundación respectará a vontade dos seus doantes sen modificar ou aplicar as súas achegas a un destino distinto ao manifestado por aqueles, sen contar coa súa autorización expresa”; do mesmo xeito, proporcionará a esta doantes “información precisa e veraz sobre o destino dos fondos, distinguindo as cantidades aplicadas ao financiamento dos programas, das destinadas a gastos administrativos e das dedicadas á captación de fondos”.\nNo relativo ao voluntariado, e sempre entre outras normas, o documento fixa que “para o cumprimento das súas funcións, a Fundación proporcionará aos voluntarios a formación adecuada, directamente ou a través de terceiros”. Tamén se subscribirá “unha póliza de seguro, adecuada ás características e circunstancias da actividade desenvolvida polos voluntarios, que lles cubra dos riscos de accidente e enfermidade derivados do exercicio da actividade voluntaria, así como pola responsabilidade civil por danos causados a terceiros que puidese ser esixida ao voluntario ou á Fundación”.\nO seguimento e control da aplicación destas normas será competencia do Padroado de Odontoloxía Solidaria, que “velará polo seu coñecemento e cumprimento, así como a súa actualización, tomando, en caso de vulneración, as decisións procedentes”.\nO equipo de voluntarios de Odontoloxía Solidaria en Tetuán\nUn equipo de voluntarios da Fundación formada polos dentistas María Dolores Cuenca, Lara Vivero e Jesús López, así como o hixiénico Israel Carvajal, viaxaron a Marruecos entre os días pasados os días 18 e 21 de marzo, atendendo a pacientes con necesidades especiais no marco do proxecto Coidar dos dentes, iniciativa conxunta de Odontoloxía Solidaria e a Asociación Hanan de Tetuán.\nÉ a terceira brigada de OS que traballa na cidade marroquí desde que se asinou o acordo de colaboración entre as entidades mencionadas. Na súa visita de marzo, os voluntarios asistiron a un total de 316 persoas, facendo 151 extraccións, 80 selos, 21 hixienes e 5 endodoncias, nun ritmo intenso de traballo por tres días completos.\nA Dra. María Dolores Cuenca, voluntaria desta brigada e presidenta de Odontoloxía Solidaria valora moi positivamente o traballo realizado en Tetuán nesta ocasión e as anteriores: “O proxecto evoluciona bastante ben. Destinouse a proporcionar un tratamento oral a pacientes con discapacidade que foron moi ben coidados noutros aspectos menos nisto, principalmente polo custo económico, e la verdade é que nós fixemos moito tratamento nestes rapaces”, di.\nNo relativo aos futuros pasos do proxecto, Cuenca destaca tamén que se está traballando na boa dirección en canto ao futuro da iniciativa: “Ademais de atender en clínica –explica–, nesta última viaxe demos outros pasos importantes. Entrevistámonos co presidente do Sindicato de Dentistas e con outro dentista máis voluntario, e ambos están totalmente dispostos a traballar con nos cando vaiamos, e continuar o labor cando non esteamos. O Sindicato de Dentistas informou diso a todos os seus membros en Tetuán, que son máis de setenta, para ofrecerlles a posibilidade de facer voluntariado en Hanan, e parece que a resposta está a ser importante. Creo que temos unha boa perspectiva de futuro no aspecto de continuar o labor con voluntariado local. Finalmente –engade– o presidente do Sindicato de Dentistas tamén está en contacto cos hospitais locais para que podamos operar aos pacientes cun grao de discapacidade máis profundo, que necesitan entrar en quirófano para poder ser tratados”.\nby Media OS | 28, Febreiro, 2018\nLara Vivero e Soledad Archanco\nOdontoloxía Solidaria e o Colexio Profesional de Hixienistas Dentais de Madrid cimentaron a súa cooperación mutua mediante un Convenio de Colaboración que establece o marco da relación entre ambas entidades. O acordo foi asinado o pasado luns día 19 na sede colexial por parte de Lara Vivero, Delegada Social da Clínica Solidaria de Madrid e patroa da Fundación Odontoloxía Solidaria, e Soledad Archanco, presidenta do Colexio de Hixienistas madrileño.\nO acordo –de vixencia bianual, e que se renovará automaticamente por idéntico período se ningunha das dúas partes expresa modificacións– establece entre outros puntos que Odontoloxía Solidaria dará prioridade aos profesionais do Colexio de Hixienistas madrileño nas accións de voluntariado da Clínica Solidaria de Madrid. Por parte do Colexio de Hixienistas Dentais de Madrid, e tamén entre outros aspectos, promocionarase o labor da Fundación Odontoloxía Solidaria entre os seus colexiados.\nAmbas entidades comprométense así mesmo á organización conxunta de actividades formativas que respondan o interese común. Unha Comisión Mixta composta por dous representantes de cada unha das organizacións asinantes velará polo cumprimento e planificación futura dos termos do convenio.\nA presidenta do Colexio de Hixienistas de Madrid, Soledad Archanco, destaca que “o labor dos hixienistas dentais céntrase na prevención. Que mellor que orientar estes esforzos cara ás persoas máis desfavorecidas. Deste xeito evítanse posteriores problemas e enfermidades que, a consecuencia da falta de coidados, poden conducir a problemas que van máis aló do estético, xa que comportan unha perda de funcionalidade da boca”.\nby Media OS | 15, Xaneiro, 2018\nCharlade hixiene bucodental a menores realizada por voluntarios de OS en Madrid\nA prevención e as boas prácticas en canto a hixiene bucodental son a mellor arma para asegurar unha correcta saúde oral. Máis aló da atención a persoas en situación de risco de exclusión social nas nosas clínicas en España e a nivel internacional, na Fundación Odontoloxía Solidaria sempre poñemos énfase neste aspecto, que tamén forma parte do programa acción da nosa entidade. Deste xeito, ao longo do ano 2017 OS realizou un total de nove actividades de promoción da saúde oral en diversos ámbitos –a maioría delas destinadas a menores– ás que asistiron 278 persoas. As mencionadas charlas tiveron lugar en Madrid (4), A Coruña (2), Fuengirola (1), València (1) e Zaragoza (1).\nTamén en 2017, Odontoloxía Solidaria estendeu os vínculos de complicidade con outras entidades, o que redunda nunha mellor atención dos nosos usuarios ou un maior ámbito de actuación. Asináronse, pois, senllos convenios de colaboración co Colexio de Higienistas de Galicia, o Instituto CEFA Formación, o Colexio de Higienistas de Castela-A Mancha, o Colexio de Odontólogos de Málaga, a Fundación Chirma, o Centro de Formación para a Muller de Vallecas, a Universidade CEU San Pablo, o IES Miguel Catalán de Zaragoza, HIDES Aragón e a Federación Española de Higienistas Bucodentais.\nPor último, cabe destacar que, así mesmo ao longo do ano 2017, representantes da Fundación asistiron a diversos encontros profesionais do sector odontológico, como o Congreso Nacional de Higienistas en Santiago de Compostela, a Cea de Gala do Consello de Dentistas en Madrid, a Reunión Anual da Sociedade Española de Periodoncia e Osteointegración (SEPA) en Málaga, o Congreso Dental Aragonés en Zaragoza, o Congreso da Sociedade Española de Epidemiología e Saúde Pública Oral ( SESPO) en Girona, ou o congreso da Federación Dental Internacional en Madrid, onde OS recibiu o Diploma á Solidariedade por parte da Federación Dental Española.\nby Media OS | 29, Decembro, 2017\nby Media OS | 15, Decembro, 2017\nO Premio Solidariedade, que outorga o Ilustre Colexio de Odontólogos e Estomatólogos de Valencia (ICOEV), recaeu na edición correspondente a 2017 na Fundación Odontoloxía Solidaria e a Cruz Vermella Española. Cada unha destas entidades recibiu por parte do ICOEV a cantidade de 2.500 euros, que serán destinados aos proxectos sociais de asistencia dental que desenvolven na provincia de Valencia. Dáse a circunstancia de que Odontoloxía Solidaria recebe o Premio á Solidariedade do Colexio valenciano por cuarto ano consecutivo, xa que tamén foi distinguida con este galardón nas edicións correspondentes a 2014, 2015 e 2016.\nNa entrega de premios celebrada na sede colexial o pasado xoves 7 de decembro, o presidente do ICOEV, Enrique Llobell, felicitou polo seu traballo ás entidades distinguidas, tanto aos seus dirixentes como de modo moi especial aos profesionais sanitarios voluntarios que forman parte destas organizacións. O proxecto presentado por parte da Fundación Odontoloxía Solidaria centrábase no traballo da Clínica Solidaria de Valencia situada na rúa Balmes da cidade, onde ten presenza desde 1999. O pasado ano 2016, esta clínica atendeu a un total de 1.632 persoas en risco de exclusión social.\nby Media OS | 30, Novembro, 2017\nOs voluntarios de OS, na clínica de Atenas xestionada por Seeds of Humanity\nUnha brigada de voluntarios da Fundación Odontoloxía Solidaria formada por Aleix Amat, Jordi Galera e Alba Murillo, viaxou a Grecia entre os pasados días 9 e 19 de novembro, prestando asistencia bucodental a persoas refuxiadas no país heleno. No contexto da iniciativa Dentists 4 Refugees, os nosos compañeiros traballaron nunha clínica dental da cidade de Atenas xestionada pola organización Seeds of Humanity, atendendo aproximadamente a un centenar de persoas procedentes de Afghanistán, Paquistán, Irán, Iraq, Siria e Albania, que viven en campos de refuxiados ou edificios ocupados da cidade.\n“A maioría de persoas que tratamos –comenta Alba Murillo– eran adultos de entre 20 e 50 anos de idade. Tamén dedicamos un día enteiro a atender maioritariamente a nenos na clínica”. Moitos destes nenos vivían coas súas familias en edificios ocupados como o que os voluntarios de Odontoloxía Solidaria visitaron ao pouco tempo de chegar ao país: “Alí tivemos a ocasión de facer unha primeira visita previa á súa asistencia á clínica”, engade.\nA saúde bucodental das persoas refuxiadas que foron tratadas na clínica de Atenas era, segundo indica a nosa compañeira, “bastante deficiente. A maioría de pacientes viñan con dor. Fundamentalmente, tratamos caries moi profundas e extraccións, e proporcionabámoslles os antibióticos cos que chegamos ao país, xa que alí carecían de eles”. Cun ritmo de traballo intenso –”a clínica abría ás dez da mañá e traballabamos sen parar ata o peche ás seis da tarde”–, a experiencia destes voluntarios foi “enriquecedora no persoal”, a pesar da difícil situación que se vive en Grecia: “Ata que non chegas alí non te dás conta do gran nivel de pobreza do país. En Atenas esta realidade é moi visible, con moitos edificios como colexios ou hospitais abandonados”.\nA iniciativa Dentist 4 Refugees, na que Odontoloxía Solidaria está implicada desde os seus inicios, está potenciada pola Comisión Social do Col·legi Oficial d’ Odontòlegs i Estomatòlegs de Catalunya ( COEC) xunto outras organizacións non gobernamentais como Dentistas Sen Fronteiras, Zerca y Lejos e Amb Les Teves Mans. O programa continuará os próximos meses. Os profesionais do sector bucodental (odontólogos, estomatólogos, higienistas e auxiliares) interesados en implicarse no proxecto, poden contactar coa Comisión Social do COEC mediante o correo electrónico social@coec.cat.\nby Media OS | 15, Novembro, 2017


O BNG e a asociación veciñal de Filgueira de Barranca reúnense para demandar medidas de seguridade na AC-840 - Xornal de Betanzos\nO BNG e a asociación veciñal de Filgueira de Barranca reúnense para demandar medidas de seguridade na AC-840\nA estrada AC-840\nO BNG de Oza e Cesuras reuniuse na tarde de hoxe, sábado 3 de febreiro, coa asociación veciñal de Filgueira de Barranca, para tratar o tema da seguridade viaria na estrada AC-840 ao seu paso polo concello de Oza e Cesuras. Tratouse dun primeiro encontro entre a asociación veciñal e o grupo nacionalista, encabezado pola portavoz local, Estefanía Busto.\nNa reunión, as veciñas trasladaron ao BNG as súas demandas, que pasan por crear unha senda peonil, cando menos dende o campo da festa ao campo de igrexa, e colocar bandas redutoras; por outro lado, a asociación pediu sinais para asegurar a saída dos cruces das diferentes aldeas, tanto vertical como horizontal.\n“Hai dous anos, a conselleira díxonos que reclamaría a Fomento un radar fixo”. Dous anos despois, a vía só dispón dun radar fixo en momentos puntuais, polo que o problema de inseguridade continúa sen solución”, afirmaron desde a asociación. Para as veciñas, ademais, non se trataría apenas de inseguridade polos excesos de velocidade, senón tamén do mal estado do firme en varios tramos da vía.\nPor parte do BNG, a súa portavoz Estefanía Busto, trasladou as iniciativas sobre o tema realizadas desde 2015, en especial a emenda aos orzamentos de 2018, na que o BNG pedía 100.000 que permitisen as demandas históricas da veciñanza. A asociación veciñal lamentou a falta de apoio das diferentes administracións e mostrou a súa esperanza de que o apoio do BNG consiga incrementar a seguridade viaria na AC-840.\nO BNG, por boca de Estefanía Busto, lamentou a inacción do PP, ao que ve “incapaz de solucionar o problema a pesar de gobernar no Concello, na Xunta e no Estado”. As nacionalistas lamentan a falta de vontade real do PP por solucionar o problema e pregúntanse “se González Cacheiro vai reclamar agora a Feijoo maior seguridade na vía cunha pancarta na A6”.\n“A falta de inseguridade en Oza é unha proba máis o abandono do rural por parte do PP; a fusión fracasou, porque en vez de garantir servizos, deteriorounos. Necesitamos sendas que unan os lugares principais de Oza e faciliten o acceso aos servizos”, reclamou a portavoz nacionalista.\n“As comunicacións seguras axudan asentar poboación e poden poñer en valor os recursos do municipio, como as rutas das Fervezas da Ruxidoira”, engadiu Busto.\nO BNG apoia, en definitiva, as propostas da asociación veciñal, que pasan por recoller sinaturas, e anunciou novas accións para presionar o goberno da Xunta que “vende as bondades da fusión, que ía traer máis investimentos a Oza, pero que despois nega 100.000€ nos orzamentos autonómicos para mellorar a AC-840”, lamentou Estefanía Busto.


ANPA AGROMAR AGOLADA: A revolución dixital en España queda sen man de obra\nAs empresas que lideran a cuarta revolución industrial piden talento inexistente no mercado.\nTer presenza en LinkedIn ou Twitter non é ser dixital. A dixitalización obriga, sen tempo que perder, a unha completa transformación na organización e cultura das compañías, departamento por departamento (non só nos de márketing e vendas). Un carro ao que só se subiron o 19% das empresas en España, segundo un estudo sobre as competencias dixitais na empresa española elaborado por Icemd, Instituto da Economía Dixital de ESIC e a consultora Millward Brown.\nE é que o tempo de desconto comezou. As compañías están a esixir man de obra dixital inexistente no mercado, e aquelas que lideran esta cuarta revolución industrial piden a berros talento, formación e reciclaxe a empregados pero tamén a mandos directivos. "É moi difícil que as compañías avancemos cando nos ocupa dez semanas atopar bo talento dixital en España, mesmo estamos a saír fóra a fichalo porque os mellor cualificados fóronse do país", afirma Mariña Specht, directora executiva de McCann España, nunha mesa integrada por compañías líderes dixitais no foro Hoxe é Márketing, organizado por ESIC .\nOs representantes destas empresas entoan un aviso a navegantes. "O futuro laboral é dixital e non hai perfís dixitais", apunta o profesor de ESIC e presidente do Icemd, Joost Van Nispen. Ao que engade Miguel Ángel Turrado, director xeral de Hewlett Packard Iberia: "O mercado adoece de vocacións dixitais. Faltan enxeñeiros e empregados que se reciclen, algo ao que animo porque en HP a xente que deu o salto está a ter importantes iniciativas na compañía". E Sonia Casado, directora xeral de Accenture Dixital, vai máis aló: "É un reto atopar talento dixital, formados en matemáticas e estatística e que ademais entendan o negocio e de xestión".\nEn opinión da directora de IBM Commerce, Carmen García, as empresas han de dar tempo aos seus empregados para formarse nesta nova revolución: "Apelo ao medio prazo e á súa paciencia nos seus investimentos dixitais así como ao fomento dunha cultura dixital que anime á innovación dos seus empregados, que lles dean marxe para equivocarse. Só así protexerán aos seus profesionais válidos", afirma.\nAsí, para os profesionais que realmente busquen reciclarse "e estean dispostos a saír da súa zona de confort" –engade Mariña Specht–, ábrese un panorama cheo de oportunidades no que perfís como social manager, responsable de comercio electrónico, analista de datos, intelligence manager, experto en seguridade dixital e desarrolladores de aplicacións converteranse nas estrelas laborais da era dixital. "Estes perfís serán contratados de forma masiva no futuro. A empresa tradicional ha de ter claro que sen dixitalización non hai viabilidade nin éxito económico", apunta Van Nispen. E insiste en que "só desde a formación continuada é posible dar resposta á demanda laboral que esixe a dixitalización". "A maioría de directivos seguen pensando erroneamente que a dixitalización é só un tema tecnolóxico, cando en realidade, afecta a toda a cadea de valor da compañía. Utilizan medios dixitais para o seu monólogo de sempre e aínda que manexan a tecnoloxía, necesitan formación para aplicala en propostas de valor cara a un cliente altamente conectado".\nE é que nestes momentos asistimos ao gran paradoxo de que mentres só un 27% de empresas están a crear postos para cubrir necesidades dixitais, o cliente ao que se dirixen é multipantalla. Trátase dun usuario que destina máis de 5 horas diarias ao smartphone ou teléfono intelixente (España é o país con maior penetración de Europa nestes dispositivos), segundo conclúe o estudo global Connected Life. "Con datos así non queda máis remedio que reinventarse como fixemos en HP ao separarnos en dúas empresas, para dar respostas moito máis rápidas e áxiles a uns consumidores que en 2020 serán máis de 7.600 millóns, e cuxo maior crecemento darase nas franxas de 50 a 75 anos e na dos Millennials, os que non coñeceron un mundo sen Internet", asevera Miguel Ángel Turrado.\nO tempo aprema para adaptarse a un consumidor que hoxe busca na internet e compra aínda en tenda. Pero que en catro anos, coa irrupción no mercado dos Millennials, tanto as decisións de compra como a compra mesma faranse maioritariamente na Rede, e moi especialmente vía smartphone. Para entón as compañías haberán de estar preparadas para dar solucións e respostas a 5.500 millóns de usuarios móbiles en todo o mundo (o 70% da poboación mundial), cunha media de 1,5 conexións per cápita. En España serán 40,8 millóns os usuarios de mobilidade (o 88% da poboación), cunha media de 2 conexións por persoa. "En Accenture creamos unha nova unidade de negocio, Unidade Dixital, para acometer a transformación dixital de toda a compañía. Contamos con todos os elementos e é o momento de interiorizar esta dixitalización", dixo Sonia Casado.\nAínda que os expertos afirman que 2016 é o punto de inflexión para que as compañías póñanse as pilas en acometer a transformación dixital, aínda son varias as barreiras –e moi importantes–, que han de salvarse, como a ausencia por parte de grandes compañías de incorporar startups, así como fusións ou adquisicións que dinamicen a dixitalización. "Os consellos de administración poden ter unha visión desta necesidade que non se traduce, con todo, en destinar orzamento", sentencia a directora de McCann, e engade: "Deben reformular toda a estrutura de cada compañía ao máximo nivel, compartir información e romper fíos. Pero realmente non hai interese en compartir o Big data porque este é poder". A directora de IBM Commerce agrega: "Non só hai escaseza de recursos asignados á dixitalización, senón tamén de persoas, como tampouco existe unha folla de ruta definida e compartida coa alta dirección das compañías."\nE é que en opinión de Sonia Casado "para moitos directivos a transformación dixital segue sendo poñer unha tenda online, e basta". "Por iso os orzamentos para a dixitalización seguen sendo marxinais, porque a canle dixital considérase, a estas alturas, unha canle illada", afirma. Os representantes das empresas citadas coinciden, ademais, en dar un tirón de orellas á Administración, que "en ningún momento apoiou desde os seus resortes a dixitalización en España", apunta Carmen García. "Como tampouco aparece en ningún programa electoral de ningún partido político", sentenza Mariña Specht. "En Israel –conclúe Specht– onde existe a maior cantidade de startups do mundo, despois de Silicon Valley, o Goberno facilita subvencións a fondo perdido, por exemplo durante o servizo militar, para a creación destas empresas tecnolóxicas. E só teñen que devolver o diñeiro se a empresa sae do país. Son exemplos a imitar e dos que o Goberno que finalmente se forme en España debería tomar boa nota".\nClaves para conseguir emprego dixital\nA dixitalización leva o gato á auga na contratación laboral. Segundo o Ministerio de Emprego e Seguridade Social en menos de dous anos vai xerar 300.000 novos empregos. A Unión Europea prevé que de aquí a 2020 o mundo dixital ofertará preto de medio millón de postos laborais, dos que moitos deles quedarán desertos pola escaseza de expertos cualificados.\nOs expertos de The Valley Dixital Business School facilitan pautas para conseguir emprego na era dixital:\n1. Desenvolver competencias dixitais clave: visión estratéxica, capacidade de xestionar grandes doses de información, control da contorna e ferramentas dixitais, orientación ao usuario, liderado en rede e capacidade de análise.\n2. Buscar formación continuada e especializada no mundo dixital.\n3. Adaptar o CV ao perfil dixital: Empregar programas (Illustrator, Indesign, Photoshop, Freehand) ou ferramentas online (vizualize.me, resumup.com, kinzaa.com, cvmkr.com, pdfcv.com, etc.).\n4. Buscar emprego: nas redes sociais; portais de emprego –Infojobs ou Jobandtalent–, e en webs corporativas. Ademais, aconséllase engadir sitios online do sector como Ecom&Jobs ou Sé&Media\n5. Coidar a nosa pegada dixital: os comentarios nas redes sociais; as publicacións en blogues e o uso de aplicacións móbiles pode ser visto por outras persoas ou almacenado nunha base de datos.


Recoñecemento a Carmelo Teixeiro e proxección do documental “Ferrol, polo mar e a vida” | Comité Cidadán de Emerxencia para a Ría de Ferrol\n« Vídeo sobre a Planta de Gas e Recoñecemento a Carmelo Teixeiro, Coordinador do C.C.E.\nRifa de Entroido a favor do Comité Cidadán de Emerxencia »\nRecoñecemento a Carmelo Teixeiro e proxección do documental “Ferrol, polo mar e a vida”\nO día de onte tivo lugar no C. C. Carvalho Calero, organizado pola Asociación Cultural Fuco Buxán, a presentación do documental “Ferrol polo mar e a vida” realizado polos asistentes a un Cursiño de filmación e montaxe de vídeo que a citada Asociación levou a cabo hai poucos meses, en colaboración coa ONG ACSUR – Las Segovias. Este vídeo está centrado na problemática da Planta de Gas, denunciando a súa ilegal ubicación e o perigo que supón para a vida da poboación e para a riqueza da Ría.\nFíxose coa colaboración e participación de varios membros do Comité Cidadán de Emerxencia e outros colectivos, tendo nel un papel destacado o Coordinador do mesmo, Carmelo Teixeiro, quen precisamente dentro deste acto recibiu o recoñecemento dos asistentes polo seu traballo de sempre en prol das problemáticas sociais da nosa comarca e especialmente pola súa dedicación, os últimos oito anos, ó Comité Cidadán de Emerxencia.\nParticiparon no acto, o Presidente de Fuco Buxán, Manuel Rodríguez Carballeira, os coordinadores do Cursiño, Silvia Chocarro (ACSUR) e Manuel Cendán (Fuco Buxán), e o ex Parlamentario europeo e autonómico e membro do Consello Nacional do BNG, Camilo Nogueira Román.\nTrala entrega a Carmelo Teixeiro, da figura de “fuco buxán” elaborada no seu día por Isaac Díaz Pardo, símbolo da Asociación, da que foi membro fundador e primeiro Presidente, e as súas verbas de agradecemento e determinación de proseguila loita contra ese disparate de Reganosa e da súa seguridade na victoria final.\nO acto tivo remate musical coa actuación do Grupo “A Revolta de Trasancos”.\nUnha forte e entrañable aperta a Carmelo cos mellores desexos dunha rápida recuperación.\n¡ Planta de gas fóra da ría!\nThis entry was posted on Decembro 19, 2007 at 7:33 pm and is filed under Comunicados Comité Cidadán. You can subscribe via RSS 2.0 feed to this post's comments.\nEtiquetas: Carmelo Teixeiro, documental, Fuco Buxán


Introducción ás Cartas a un mozo galego | Galicia Digital\nIntroducción ás Cartas a un mozo galego\nINTRODUCCIÓN ÁS CARTAS A UN MOZO GALEGO DE RAMÓN PIÑEIRO E OUTROS*\nIgual que lle pasou a Saint-Exupéry -e salvando distancias e ocasión- teño que lle pedir perdón ós xóvenes galegos por adicarlle esto ós meus coxeracionais; é dicir, a galegos que agora son maiores. Coma el, dispoño de importantes escusas: eles tamén foron xóvenes algunha vez, foron os verdadeiros destinatarios ademais destas cartas de clara intención colectiva e, aínda que non o saiban, foron tamén os mellores amigos que eu tiven.\nA miña dedicatoria vai pois igualmente matizada:\nA XERACIÓN DE CAMILO GONSAR**\nCANDO ERA MOZO\nAntes de que se me esmoreza o tempo, gustaríame entregar a Galicia un legado que é dela. Refírome á correspondencia que Ramón Piñeiro e outros me adicaron sendo eu inda novo alá polo intervalo 53 / 67-.\nEu son (era) un monfortino de 72 anos (agora 76) que marchei para León cando tiña dez. Naquel meu galego lemés de dez anos de idade -no galego que doce anos máis tarde rompín a falar ante un emocionado Piñeiro-, direi hoxe que o meu temperán desarraigo, e máis a inocente rechifla colexial dos leoneses, ensináronme moi cedo unha cousa na que eu inda non tiña caído: ensináronme que eu era galego. A soidade que comportaba aquela singular condición e o meu propio temperamento foron terreo abonado pra implantar neles toda clase de sucedáneos culturais e epistolares durante o meu bachalerato en León e incluso despois en Madrid. Todo resultaba así moi cuitado para incorporar tamén a partir do 1953 o máis lenitivo de todos aqueles fremedios: a correspondencia de Ramón. Sempre fun moi consciente do inexplicable privilexio que as súas cartas supoñían para min e agora, que sinto a necesidade de poñelas a salvo, comezo a entendelo.\nA correspondencia de Ramón Piñeiro tivo no meu caso unha intención claramente pedagógica, algo socrática. Pero os partos socráticos convencionais soen estar algo trucados, soen ter pautas previas que -coma no caso dunha clave botánica ou doutro sistema calquera- inducen coñecementos só aparentes. Pola contra, Ramón tiña e practicaba o convencimento de que hai un espontáneo saber íntimo que sustenta ó verdadeiro coñecer obxetivo; en consecuencia, frecuentemente, tentaba encararnos coa nosa propia intimidade -especialmente coa nosa intimidade galega-.\nAinda que as súas coñecidas contribucións á filosofía, á literatura e á política foron considerables, a súa maior teimosía foi sen dúbida a propia Galicia. Piñeiro traballaba duramente nela, en todos os flancos; entre eles, no da formación das nosas novas xentes. Soamente así pódese entender a súa cáseque sofocante tenacidade. Galicia e os Galegos éramos todas as festas que el tiña; todo os galardóns que ambicionaba: coido que el cría e en parte foi verdade- que nós Éramos a súa obra. Por Galicia foi capaz de mezclar as máis insólitas descubertas culturais, dialécticas e ata físicas; foi por esto polo que, igoal que subiu en solitario á algunha das cimas máis desoladas da metafísica, cruzou a pe os Pirineos nevados; igoal que habitou nas polémicas e ata perigosas simas do activismo político, baixou á desdita da mesmísima cadea. El, xunto con Fernández del Riego e Illa Couto, creou, mantivo e incruso renovou a ardua tarefa cultural e empresarial de Galaxia -de onde tanto nos vén-. Foi dende aquí dende onde eles tres conseguiron inducir un dos máis importantes grupos culturais do século XX peninsular e gran parte dos nosos conseguintes rexurdimentos culturais e políticos actuais. Nós, os máis mozos, tamén fomos despois obxecto deste mesmo tratamento: a súa máis aguillóante, cáseque angustiosa e conmovedora cobiza. Todo ilo feito sen humildade nin heroísmo; porque é que, entre todo esto, eles non se vían a si mesmos; non se distinguían. En vista do éxito cuia atribución de ningún xeito debería seguir sendo tan ambigua- urxe comprender este imperioso e, despois de todo, insólito amor de Ramón polos galegos. Calquera outra adhesión particular, inda que semellara relevante, antollaríasenos comparativamente trivial. Por iso había tanto desmedido entusiasmo nel polos culturalmente emerxentes e, nestas súas cartas, tanto acollemento, -tamén tanta información e cultura do seu tempo e circunstancia-, ademais de honradez, xenerosidade e ese innato afecto seu de irmán maior non exento de dureza: tras dos seus ollos doentes, do seu amable sorriso e do seu falar velaíño e calmo, escóndese un dos temperamentos máis fortes de Galicia, dicía lúcidamente Luis Seoane corroborando sen sabelo idéntica observación feita por Pierre Labadie cáseque 40 anos antes. Pero quizais sobre todo, había nel unha dignidade grande e exemplarizante. Sempre me impresionou este tácito ensino total seu, endexamais enunciado, probablemente para el inadvertido, tan manseniñamente imponente.\nCoido que tal foi Ramón e que tamén, amorosamente, tal semella que Galicia entendeuno. Soamente tras esta desmesura afectiva, máis propia dun punto de vista inmorrente ou cecáis paradoxicamente maternal, está a clave do seu verdadeiro entendemento. Dispensando, direivos que ás veces semella coma se as nosas xuvenís ambicións culturais e políticas, cando estaban desconectadas da súa galega intención nutricia, debían de parecerlle a Ramón -como lle pasará a algunhas atafegadas nais de fillos soñadores- cousa algo frívola; un pouco xogo.\nCoas súas cartas inclúo algunhas outras coetáneas, fermosas e moi pouco literarias, dos desaparecidos Celestino Fernández de la Vega, Anxel Fole, Cesáreo Saco e Luis Pimentel -todos por el inducidos irmáns maiores tamén- e dalgúns coxeracionais coma Alonso Montero, Camilo Gonsar, Uxío Novoneyra e Pierre Labadie -sempre tan lonxe-. Por desgracia, algunha outra correspondencia significativa -entre ela a de García Sabell dende América e a de Otero Pedrayo dende Compostela- desapareceron deixándome só a obstinada lembranza da súa cordialidade.\nNunha carta que se me facilita a última hora (da tese dostoral de Alexandre Rodríguez Guerra), un Fernández de la Vega de vinte anos, cecáis intuíndo xa o seu suicidio no Miño medio século despois, anunciáballo xa en certo modo a Unamuno en 1935 e, aterrorizado, pedíalle axuda. ¿Era eso o que tiña Celestino? ¿Era eso aquela acuidade, prestancia, cultura, escepticismo, despeito e malhumor? ¡Qué parecido era xa a si mesmo aquel rapaz! Habilmente remolcado por Piñeiro dende o sumidoiro da provisionalidade (ver nº111 de Grial), tamén Celestino loitaba ó seu xeito. Unha noite de verán, no 1955, a carón precisamente do Miño e volvendo de Fingoy baixo a lúa, Celestino recuperou da obviedade un feito ben sorprendente e esperanzador: ¿E, como é que Le Verrier puido encontrar dentro de se a Neptuno? díxome de pronto -principesco regalo éste co que dende entón veño vivindo-. Semellaba coma se el soubera que nós contiñamos firmamentos obxectivos e esperara ser liberado por eles da cativeza e a fugacidade. A cousa non foi eisí: a súa extraordinaria lucidez desenvolveuse sempre dentro de espacios e tempos continxentes, municipales e perecedoiros, incluso precarios. Pero, para nos, produxo o privilexio dun pensamento lanzal.\nNon fixemos enmenda algunha a ortografía de Ramón, en parte porque non saberíamos e en parte porque supoñemos que, a estas alturas, as nosas autoridades lingüísticas terán xa que resignarse a aquel galego. Ademais, e con independencia do seu innegable mérito e utilidade, a normativización da lingua semella conter alguns elementos de violencia iletrada e ilustrada -¿non habería que deixar falar un pouco máis á fala?-.\nCada ano de cartas leva un esquema referencial que facilitará a evocación cronolóxica -non hai neles pretensión sintética nin estimativa algunha; son só meras sinalizacións, non moito peores que as de nosas estradas autonomistas-.\nOs índices resultaron ter, por sí mesmos, un certo contido vindicativo e crítico que se corresponde bastante ben coa miña afección por Piñeiro.\nEspecialmente querida é pra min a carta de Fole; un Fole ó mellor pouco coñecido, volcado nos demais, inocente e conmovedoramente afectivo -ollar que pousa, ollar que neva, como maxicamente dicía del Novoneyra-.\nDespois de falar a penas dúas horas con Piñeiro, as cartas de Pierre Labadie -xove amigo meu francés que tiña entón uns vintecatro anos- coido que son un prodixio de perspicacia. Escritas dez anos antes, a súa descrición física e ata psicolóxica de Piñeiro converxe claramente coa feita por García Sabell na resposta ó seu discurso de ingreso na Academia Galega e mesmo coas de Seoane. Pese a súa cortesía, probablemente Pierre dea ademais a imaxe máis netamente europea dos Galiègues da quel tempo. Certo que non todo foron flores.\nSeica, coa faterna de tantas ausencias -agora que Ramón, Pimentel, Novoneyra, Fole, Celestino, Magariños, Saco, Grandío, Pousa, Martínez de Andrade, (agora Manuel María) e tantos outros faltan-, sinto que algo se me está ficando xa definitivamente no tinteiro. Ó revés que os orfos, ¡inexplicablemente!, os irmáns dos finados non temos nome.\n(o Mozo galego)\n* Cartas a un mozo galego Ramón Piñeiro (Memoria, Galaxia. 2005).\n** Camilo González Suárez-Llanos, Camilo Gonsar, para mín un dos máis interesantes e escondidos narradores españois contemporáneos (Sarria 1931, Profesor, Académico, Viaxeiro boreal).


Ignacio Arranz: “Non entendemos unha cadea agroalimentaria Carpe Diem, comamos e bebamos que mañán todos morreremos. Ten que durar” | UCGAL\nInicio > Blog > Ignacio Arranz: “Non entendemos unha cadea agroalimentaria Carpe Diem, comamos e bebamos que mañán todos morreremos. Ten que durar”\nArranz, izquierda, con Miguel López, secretario xeral de UCGAL\nNun momento de crise como o actual, estamos dispostos a sacrificar a calidade da cesta da compra en pro dun prezo máis baixo? A resposta é clara: non. O consumidor demanda, e así debe facelo, produtos de confianza, a bo prezo e, ademais, que garantan a sostibilidade da cadea alimentaria para garantir a supervivencia tanto do produtor primario a curto prazo como da cadea de alimentación nun futuro. É posible? En opinión de José Ignacio Arranz, presidente do Foro Interalimentario, efectivamente o é sempre que todas as partes do proceso se comprometan con iso. Así o asegurou no marco da xornada Alimentación: Información e Comunicación, que celebramos no hotel NH Obradoiro de Santiago o día 13 de novembro.\nNa sociedade actual, unha cadea alimentaria sostible parece, a ollos do consumidor, un concepto difícil de casar nun mercado dominado por multinacionais. Como se compaxina?\nFalamos de sostibilidade ambiental, económica e social. Estamos en crise económica. A xente sabe que hoxe pode comprar un produto, pero non sabe se o mes que vén o poderá comprar, ben porque a súa economía se prexudicou, ou ben porque a economía de quen fabrica ese produto se prexudicou e se caeu. A pregunta é como no mundo da fabricación de alimentos temos que buscar e asegurar unha sostibilidade. Que os axentes da cadea alimentaria dende o campo ata a mesa dalgún xeito poidan exercer esa actividade que resulta de capital importancia para o consumidor porque falamos de alimentación. E facelo nunhas coordenadas concretas de forma que un consumidor en crise poida ter acceso a un produto coa seguridade alimentaria máis alta e dunha calidade alta, pero que o poida pagar. Que non sexa un accidente senón unha realidade que se perpetúe no tempo, esa é a sostibilidade que defendemos. Nese xogo pode entrar unha empresa dun arraigamento territorial ou pode entrar unha empresa cunha vocación máis globalizada.\nOu sexa que se trata dunha filosofía global, que implica a todos, grandes e pequenos?\nÉ unha filosofía que se basea fundamentalmente en tres eixes: o primeiro é poñer a seguridade alimentaria e calidade por enriba de calquera cousa. O segundo é considerar a cadea alimentaria como un todo. Estamos moi afeitos a tratar como entes absolutamente separados a produción agrícola ou gandeira, as industrias transformadoras e a distribución. E a realidade é que ese cortar en anacos é artificial. Pensamos que a sostibilidade se basea nunha relación estable a longo prazo deses tres elos coa máis absoluta transparencia e nun determinado axuste á hora de traballar en termos de eficiencia no sentido de eliminar todo aquilo que non ten valor, o que permite que eses tres elos reciban unha retribución xusta. Viven hoxe e viven mañá. Non entendemos unha cadea agroalimentaria Carpe Diem, comamos e bebamos que mañá todos morreremos; senón que isto ten que durar porque o consumidor vai seguir tendo unha demanda. E o noso terceiro elemento de cohesión, que podería ser o primeiro, é precisamente que os axentes da cadea agroalimentaria teñen que ter moi claro que o consumidor é o dono das súas vidas, empresarialmente falando. Todo o que fagan teñen que facelo pensando en que hai un consumidor que pode decidir comprar ou non comprar un produto, para o cal hai que asegurarlle que o produto é dunha probada inocuidade e de boa calidade, mesmo en situación de crise económica. E, garantida a seguridade e a calidade, que o poida comprar. Moitas veces dise que se traballa para o consumidor pero esquécese o consumidor. E créanselle necesidades artificiais en vez de tomarlle o pulso á sociedade para saber que é o que de verdade está a necesitar. E que todo o que estea na cadea engada un valor. O típico intermediario que non se sabe que fai, o intermediario comisionista, non cabe, porque eu teño que axustar ao céntimo o produto que vostede quere comprar. Se eu penso antes en min antes que no consumidor, estou a apostar pola miña sostibilidade. Pegarei un pelotazo un determinado tempo, pero chegará un momento no que o consumidor me virará as costas e eu afundirei.\nÉ o consumidor realmente consciente da necesidade de traballar baixo esa filosofía? Está concienciado coa sostibilidade da cadea alimentaria?\nPrecisamente, o Foro Interalimentario naceu para informar e formar o consumidor. O consumidor hoxe preocúpase pola seguridade alimentaria, pola nutrición, polo medio, polo benestar animal… preocúpalle como funciona a cadea, que pasa co prezo de orixe e co final, queren saber se lle están a roubar, para falar claro. Cando o consumidor empeza a descubrir que a seguridade e calidade do seu produto, a eficiencia da cadea para que teña mellor prezo, pode empezar dende o principio, dende a produción primaria, o consumidor di ‘estamos a facer unha cousa boa’ e trae consigo que se afiance a produción local, evitando a situación dramática dunha familia ou cooperativa que teña que abandonar a súa actividade e marchar a unha das grandes capitais a traballar no sector servizos. Dáslle unha inxección ao sector primario porque o incorporas a unha cadea completa.\nMercadona anunciaba recentemente a súa reorientación na venda de frescos impulsando o produto local fronte ao envasado… é exemplo da filosofía que expón?\nTras tomarlle o pulso ao consumidor, vemos o que necesita e ofrecémoslle o que teña mellor relación calidade-prezo. Quere ter acceso ao produto local sen ter que compralo a prezo dedelicatesen. O consumidor necesita un produto seguro, de boa calidade e un prezo accesible. Se se consegue grazas a unha cadea agroalimentaria sostible, con produtos que estean preto, mellor. E hai algo que está claro: o transporte encarece. Se temos un produto a 40 km., por que o vou ter que traer dende 400? Hai que ofrecerlle un horizonte de garantía e estabilidade ao produtor que teño preto, que poida entrar na mentalidade empresarial e traballar comigo. E unha política de transparencia e petos de cristal. Que cada un reciba o beneficio en función do seu risco e dunha forma equitativa.\nThis entry was posted in Blog, Opinión and tagged #alimentacionUCGAL by ucgal. Bookmark the permalink.


Desconvocada a folga en Froiz Mar tras pactar uns horarios con descansos que permiten conciliar a vida laboral e familiar - CIG: Confederación Intersindical Galega\n06 Xullo 2022 23:54\nOs paros previstos para hoxe, mañá e pasado non chegaron a comezar\nVigo - Pontevedra/Vigo - 10 Feb 2022\nA asemblea de traballadores/as de Froiz Mar, empresa encargada da distribución de marisco e peixe aos supermercados Froiz, ratificou onte a última hora da tarde o preacordo ao que chegaron a dirección e a representación sindical a respecto da implantación duns novos horarios que inclúen uns descansos que permiten conciliar a vida laboral e familiar. Deste xeito a folga de tres días prevista para hoxe, mañá e pasado quedou desconvocada mesmo antes de se iniciar.\nDende a federación de Servizos da CIG de Pontevedra cualifican de “moi satisfactorio” o pacto coa empresa, xa que redundará na mellora das condicións de traballo do cadro de persoal. O acordo foi posíbel despois de tres xuntanzas celebradas o luns, o martes e o mércores.\nO acordo foi posíbel tras tres xuntanzas celebradas esta mesma semana\nO conflito laboral iniciárase tras a negativa da empresa con sede en Lourido (Poio) e centro de traballo no porto de Vigo a negociar uns horarios que facilitasen a conciliación da vida laboral e familiar.\nSegundo lembran na CIG-Servizos, Froiz Mar incumpre “dende sempre” os descansos, xa que os arredor de 30 empregados/as rematan a semana de traballo o sábado ás 11:30 horas e comezan a traballar de novo o domingo de madrugada ás 4:00, polo que non transcorren as 48 horas obrigatorias ininterrompidas de descanso semanal.\n“A partir de entón mantemos tres xuntanzas coa dirección nas que non se nos deu a oportunidade de negociar nada, senón que o que fai a empresa é pretender impoñer de xeito unilateral uns horarios, até o punto de que se nega a levantar actas por escrito das reunións”, denuncian.\nPara aplicar os cambios propostos pola Inspección Froiz Mar tería que abrir un procedemento de modificación substancial colectiva das condicións de traballo, establecendo un período de negociación de 15 días, cousa que non fixo. “A nosa sorpresa é que na última xuntanza entregaron uns horarios feitos con moi mala fe, porque aínda que cumpren as 48 horas de descanso o que fan é obrigar a metade do cadro de persoal -integrado na súa maior parte por condutores/as- a traballar xornadas diarias de entre 2,5 e 3 horas”.\nA proposta da CIG sempre foi establecer un sistema rotatorio de quendas no que todas as persoas traballadoras teñan dereito a gozar dos mesmos días libres, polo que se a unha lle toca librar unha semana un sábado a outra tocaralle a semana seguinte. “Mais a empresa negábase a facelo e optou por impoñer uns horarios inxustos, o que nos obrigou a convocar a folga que finalmente non chegou a iniciarse”.


Revisión como estaba o 23 de novembro de 2015 ás 09:26\nRevisión como estaba o 23 de novembro de 2015 ás 09:26 (editar)\nRevisión como estaba o 23 de novembro de 2015 ás 09:26 (editar) (desfacer)\nAs sublevacions dos xudeus tiveron o seu cumio no [], cunha rebelion aberta en [[Xudea]], encabezada por [[Eleazar]] e [[Simón Bar Kojba]], os cales non dubidaron en atacar a colonia romana de Elia Capitolina ([[Xerusalén]]), encravada naquel territorio. Esta sublevación foi asulagada a sangue e lume no [], e a ofensiva relixiosa xudía rematou.\nHadriano reforzou o papel do consello imperial (''Consilium principis'') en detrimento do Senado. A dita institución era obxecto de consulta regular e as suassúas decisions facianse públicas de tres xeitos: por medio de edictos, por decretos (sentenzas de casos xudiciais) e rescriptos (respostas a consultas). Foi neste período cando se fai público o ''Edicto Perpetuo'', obra de Salvio Xuliano, que recollia os edictos anteriores e foi unha fonte esencial de xurisprudencia.\nHadriano prestou especial atención ao problema sucesorio. Nomeou un primeiro candidato, pero á morte deste designou a Tito Aurelio Antonino, a quen o Senado daria o nome de [[Antonino Pío]]. A partir daquel, os herdeiros designados levarian o título de [[César (titulo)|César]]. O carrego comportaba os títulos de procónsul e tribuno. Pero Hadriano non se limitou a nomear o herdeiro, senonsenón que exixiu que este á súa vez nomeara o seu para previr continxencias. Antonio nomeou a Marco Aurelio Vero e a Lucio Vero. Os dous, co tempo, chegarianchegarían a emperadores. A sucesión imperial estaba garantida, e con ela a estabilidade.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/wiki/Especial:MobileDiff/3715146"


O Concello da Laracha ten en fase de execución o proxecto de humanización das rúas Lugo e Carballo, situadas en pleno centro da capital municipal. A actuación tamén inclúe unha intervención no tramo da Avenida Fisterra situado fronte ao novo edificio administrativo da Laracha, zona que conforma unha área comercial de relevancia. Precisamente esta fase da obra comezará a executarse no día de mañá.\nO Concello deseñou este proxecto co propósito esencial de renovar as beirarrúas existentes neste ámbito priorizando a circulación peonil en condicións de seguridade e accesibilidade universal. Ademais, reordenarase o tráfico para facilitar o tránsito dos vehículos, regularanse as interseccións para que sexan máis claras e seguras, acondicionaranse as prazas de aparcamento público, mellorarase a sinalización viaria e renovarase a rede de recollida de augas pluviais.\nTrátase dunha actuación de similares características á realizada nas cercanas rúas Epifanio Campo Núñez, Coruña, Pontevedra e Suíza. Con este proxecto, que supón un investimento de 77.000 euros a financiar integramente con fondos propios municipais, complétase a transformación desta céntrica zona do casco urbano da Laracha\nDesde o Concello da Laracha pedimos desculpas aos veciños da zona polas molestias que, inevitablemente, ocasionan as obras nas estradas e beirarrúas, ao mesmo tempo que destacamos a importancia deste proxecto que se está executando porque grazas a el cambiarán por completo as rúas afectadas para mellorar estas infraestruturas públicas municipais e, por tanto, a calidade de vida dos veciños, especialmente dos residentes neste lugar e dos locais comerciais da zona.


« Volver | Estás en: Inicio » notas de prensa » para fete-ugt galicia, o alto absentismo na revalida de 6º de primaria amosa o rexeitamento á lomce\nPor todos é ben coñecida a total oposición de FTE-UGT Galicia á LOMCE por ser unha lei non consensuada coa comunidade educativa e imposta pola administración a pesar da firme oposición de todos os implicados (profesorado, pais e nais e alumnado). E un dos aspectos que denunciabamos de forma rotunda eran as reválidas xa que consideramos que “non aporta nada ao proceso formativo, supón un desprezo ao profesorado e son a antítese da formación continúa”.\nA resposta do alumnado á reválida de 6º de Primaria ven a confirmar o que levamos anos denunciando: Que a LOMCE é unha lei imposta e non consensuada e que ese non é o camiño polo que debe avanzar á política educativa. Segundo os datos que barallamos e que foron recollidos nos propios centros educativos polas Anpas das catro provincias galegas integradas na CONFAPA, o absentismo do alumnado galego na proba de revalida de 6º de Primaria foi do 67,2%.\nEste dato ven reafirmar a oposición da comunidade educativa a estas reválidas (os próximos días 24 e 25 deste mes celebraranse as probas de 3º de Primaria) e á LOMCE na súa totalidade, polo que reiteramos dende FETE-UGT unha vez máis á nosa esixencia de que se derrogue esta lei.\nDocumentos adxuntos a este artigo: np revalida


Triunfo local no Torneo de Billar Open Bola 8 organizado polo Club Templarios de Monforte – EnComún\nTriunfo local no Torneo de Billar Open Bola 8 organizado polo Club Templarios de Monforte\n• Monforte acolleu o sábado 29 de agosto o Torneo de Billar Open Bola 8, que organizou o Club Templarios en colaboración co Concello de Monforte.\nNa que foi a novena edición deste evento déronse cita un total de 16 xogadores procedentes de diversos puntos da provincia de Lugo, que amosaron a súa habilidade nunha xornada maratoniana que se prolongou dende as doce do mediodía ata ben entrada a madrugada.\nPREDOMINIO DO CLUBE LOCAL\nA victoria do Torneo Open Bola 8 quedou na casa, ao proclamarse campión o xogador monfortino do Club Templarios Raúl Esmorís. A formación monfortina ampliou a súa presencia no podio, xa que a segunda posición foi para o sarrián Marco Antonio, que tamén forma parte do Club Templarios. A calidade do xogo dos locais quedou de manifesto ao superar ao actual campión galego, o lucense Iván Rey, que completou a clasificación co terceiro posto.\nEXPECTATIVAS CARA A TEMPADA\nCon este bo resultado, o Club Billar Templarios inicia unha tempada 2015-2016 con interesantes expectativas. A formación monfortina enfronta a competición con obxectivos ambiciosos, xa que opta a conseguir premios importantes en todas as categorías.•


Receita de chile con feixón negro Casa vexetariana - Vegan, sen glute | Sublimis\nReceita de Chile con feixón negro vexetariano\nUnha receita vexetariana e vexetariana de feixón negro caseiro. O uso de feixóns negros precocidos e salsa de tomate nunha caixa fai que esta receita de chile vexetariano sexa moi rápida e relativamente rápida para conseguir. Perfecto para unha noite de inverno fría cando precisa unha comida caseira, calmante, quente e abundante. Engade arroz, restos de quinoa ou arroz instantáneo e ensalada verde, e obtén unha comida completa.\nEsta receita de chili vexetariano é unha boa idea para unha cea vegana durante a semana. Curious máis receitas de Chile? Este chile con feixóns negros con patacas doces é moi popular aquí na thespuce, ea pementa vexetariana feita con tofu tamén é un favorito, se che gusta de tofu (e se non o fas, aquí tes por que debería tofu!)\nA receita require que todo se combine xuntos durante vinte minutos. Se está quedando sen tempo, pode incluso perder un pouco de tempo e, se ten máis tempo, dálle uns minutos máis para permitir que todos os sabores crezan máis completamente.\nBuscando máis? Lembre que sempre pode navegar por todas as receitas vexetarianas aquí, ou todas as receitas veganas aquí.\nMáis receitas de chile vexetariano Inicio\nIdeas de cea máis veganas\nmáis de ceas de vegan sen glute\n1/2 cebola, dados cortado\n2 cravo de allo en rodajas\n1 15 oz caixa de feixón negro (desenratou)\n1 15 oz caixa de salsa de tomate\n2 c. Comiño\n1 cda. En po de chile\nsal e pementa con gusto\nexplotar as cebolas e o ajo no aceite ata o As cebolas son claras, uns 5 minutos.\nEngadir salsa de tomate suavemente e feixón negro e reducir o lume medio-Mescente. Engade o comiño, a pementa de cayena e o po de chile e mestura para mesturar ben.\nCubrir e cociñar polo menos 20 minutos, mexendo ocasionalmente. Tempada ben con sal e pementa.\nGústame e axusta os condimentos a gusto.\nDisfruta do teu chile con feixón negro vexetariano caseiro!\nTen sobras? Vexa como usar os restos de Chile.\nMáis receitas de chile vexetariano e casa vexetariana:\nvexetariano chile super fácil\nchile con verduras e calabacín\nChili vexetariano Picante catro alarmas\nChili vexetariano na cociña lenta\nCrock Vegetarian Pot Barley Chile\nChili Vexetariano con carne simulada en terra intelixente\nReceita de chile vexetariana en tofu\nmáis receitas vexetarianas\nGrease total 12 g\nGordo saturado 2 g\ngraxa insaturada 8 g\n(información nutricional sobre as nosas receitas calcúlase mediante unha base de datos de ingredientes e debe considerarse unha estimación). Os resultados individuais poden variar. )\nPrevious Post - Previous post: Mordida de araña no norte?\nNext Post - Next post: The Walking Dead Tempada 6, Episodio 9: O gran momento que que esperamos finalmente chegou a este S06E09 (spoilers de atención)


Redacción | Mércores, 25 de Novembro de 2020, 12:51\nA análise xeográfica dos últimos datos do SERGAS mostra un panorama moi dispar en Galicia. A peor situación está na área de Vigo, que hoxe volve a empeorar, probablemente debido ao agravamento do brote nunha residencia de anciáns de Gondomar. Neste municipio os positivos crecen en polo menos 63 nun só día.\nCOMPOSTELA BAIXA DE 150 POSITIVOS EN DÚAS SEMANAS\nA nivel municipal, as boas noticias hoxe son para Santiago de Compostela, cuxa incidencia acumulada a dúas semanas ponse por baixo de 150 casos por cada 100.000 habitantes, o que a sitúa en "risco medio" neste parámetro no semáforo de alertas español.\nÉ a primeira cidade galega que o consegue. Mesmo antes que Ourense, cuxas restricións máis duras (peche hostaleiro, confinamento perimetral, etc.) empezaron antes.\nSantiago tivo 134 positivos nas últimas dúas semanas, que non son poucos, uns 11 ao día. Con todo, son 21 menos que os positivos nas últimas dúas semanas do mapa de onte. Isto é o que lle permite baixar do nivel de risco alto, en laranxa no mapa, a nivel de risco medio, en rosa escuro no mapa.\nVigo, con 1.000 positivos nas últimas dúas semanas, é a cidade con máis diagnosticados. Con todo, a cifra olívica de hoxe supón unha pequena mellora respecto a os 1.003 de onte.\nVigo, Pontevedra, Ferrol e Lugo son as cidades galegas en nivel de risco extremo, con máis de 250 positivos por cada 100.000 habitantes nos últimos 14 días. Ourense e A Coruña seguen en nivel de risco alto, aínda que hoxe reducen positivos respecto a os datos de onte. Estes niveis de risco corresponden aos fixados en o semáforo oficial de alertas de coronavirus pactados por Estado e autonomías.\nAGRAVAMENTO DO BROTE NUNHA RESIDENCIA DE GONOMAR?\nDo resto de municipios non urbanos chama moitísimo a atención o salto de Gondomar. Onte Gondomar tiña 31 positivos en 14 días. Hoxe ten 93. Son 63 máis, algo que só se pode explicar pola aparición dun brote.\nHai que lembrar que este domingo saltou un brote de 22 usuarios e 1 traballadora na Residencia Vila do Conde de Gondomar. Á espera de que Política Social confirme novos datos nunhas horas, a información xeográfica indica que ese brote pode haberse agravado ou xurdise outro foco.\nPor áreas sanitarias, é a de Vigo, que inclúe a Gondomar, a que volve ter un peor comportamento. Hoxe achega case a metade de novos diagnósticos de Galicia, 246 de 521.\nEn termos xerais, só as áreas sanitarias de Santiago, Ourense e, máis recentemente, Ferrol teñen unha tendencia claramente á baixa na súa curva de casos activos.\nO resto de áreas tamén lograron chegar a un pico de enfermos a principios de novembro, pero despois o comportamento da súa curva foi moi irregular, no caso de Vigo e Lugo, ou practicamente plano, no caso de Pontevedra e A Coruña.\nAsí, na área sanitaria olívica, confirmáronse 246 novos casos confirmados con PCR, fronte aos 43 detectados o día anterior; de maneira que o número de casos activos ascende de 2.209 a 2.293.\nNa área da Coruña e Cee tamén aumentaron os casos, aínda que non de forma tan acusada. Así, o número de persoas con COVID pasou de 1.759 a 1.766, e nas últimas 24 horas detectáronse 100 casos novos (fronte aos 53 novos contagios detectados por PCR o día anterior).\nNa área de Ourense, Verín e Valdeorras, notificouse unha lixeira subida no número de novos casos (de 21 a 27 contagios detectados), aínda que baixan os casos activos, de 627 a 608.\nNo resto de áreas sanitarias de Galicia descenden tanto o número de novos contagios como o total de casos activos. Así, na área de Pontevedra e O Salnés, hai 1218 casos activos de COVID (17 menos) e detectáronse 48 contagios (22 menos que o día anterior).\nNa área sanitaria de Ferrol, hai 689 casos activos (8 menos) e confirmáronse 19 novos contagios (9 menos); na área de Santiago e Barbanza, hai 962 casos activos (20 menos) e detectáronse por PCR 44 novos contagios (8 menos); e na área de Lugo, Monforte e A Mariña os casos activos han baixado a 1.102 (6 menos) e detectáronse 37 contagios (23 menos).\nSanidade informou tamén este mércores da realización de 6.731 novas PCR en toda Galicia (co que o total ascende a 865.340 desde o inicio da pandemia) e 1.173 novas probas serológicas (o total son 418.817).\nCon respecto á porcentaxe de PCR con resultado positivo, incrementouse lixeiramente nas últimas 24 horas, ata o 8,1 %, algo máis de tres puntos por encima da porcentaxe que marca a OMS para considerar que a pandemia está controlada.\nPor áreas, practicamente todas manteñen unha porcentaxe de positividade en PCR por encima do límite marcado pola OMS, con Vigo á cabeza. Así, na área de Vigo o índice de positividade en PCR é do 11 % (algo máis de dous puntos superior ao día anterior); seguida da área de Pontevedra, onde o índice é do 9,1 % (aínda que baixa máis de tres puntos).\nNa área da Coruña 7,3 de cada 100 PCR son positivas (case dous puntos menos); na área de Lugo o índice é do 6,9 % (sobe un punto); en Santiago sobe lixeiramente ata o 6,8 %; e as áreas de Ourense (cun 5 %) e Ferrol (cun 4,8 %) son as que teñen menor índice de positividade en PCR.