Auditorio de Rianxo, 3 de decembro 2014.\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2014 12:10\nNos clubs seguimos lendo a Pere Tobaruela, desta vez escribindo con Ledicia Costas e asinando como Pereledi. Mentres os Cen Libros Tolos len Vouvos papar, os Libroman están a descubrir en Mortos de ningures as aventuras dunha inspectora moi especial, Nola, e o seu gato Lolo.\nMañá temos xuntanza, veremos que nos pareceron ambos libros.\nPara saber máis sobre Pere Tobaruela entrade aquí.\nE sobre Ledicia Costas aquí.\nE non nos podemos resistir a colgar de novo unha foto da visita que Pere Tobaruela fixo á BBS hai case catro anos.\nSi, tivemos a sorte de telo con nós unha mañá para falar dos seus libros.\nComentarios (2) - Categoría: CLUBS DE LECTURA - Publicado o 03-12-2014 20:55\n"A lúa sabe ao que máis lle gusta a cada quen."\nE na BBS gustounos moito ver a Laura e Marta contar un conto nos nosos recreos lectores. Dúas irmás, unha de segundo e outra de 5º, unha xa veterana nos contacontos, outra debutando...E por se fora pouco escolleron un clásico da literatura infantil: A que sabe a lúa? de Michael Grejniec, unha desas historias que tod@s, grandes e pequen@s, deberiamos escoitar, ver e ler cando menos unha vez.\nGraciñas Laura e Marta! Contamos con que repitades e nos contedes máis contos na BBS.\nPresentando o conto\nComentarios (1) - Categoría: Animando a ler - Publicado o 03-12-2014 00:20\nMañá imos tod@s ao teatro!\nTemos a sorte de poder asistir no Auditorio de Rianxo á representación de As laranxas máis laranxas de todas as laranxas, unha produción do Centro Dramático Galego. A obra de Carlos Casares é un clásico do teatro infantil, que xa se representara en Compostela hai uns dez anos e que tamén foramos ver co alumnado do Brea Segade. Trátase dunha historia fantástica, a primeira deste tipo na literatura infantil galega, que foi tamén a primeira obra de teatro para rapaces/zas representada polo Centro Dramatico Galego.\nPara saber máis entrade en "As laranxas máis laranxas de todas as laranxas"\nComentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-12-2014 08:20


Piñata Biscoitos de Pascua, Tutorial - Farie Cake Blog | 5 minutos\nPiñata Cookies de Pascua (Galego)\nCookies Piñata estivo en?\nson pequenas galletas que se ensamblan a forma de crear unha cavidade no medio. Nós enchemos esta cavidade de espolvorear, sacudimos e taaadaaa, as nosas galletas fan unha ducha de espolvorea! Ben, púxolle, colócao en todas partes … pero é tan bonito!\ncoas vacacións de Pascua que chegamos, preparamos un tutorial para facer as cookies de Piñata en a forma de cenoria, coello e flor.\ntamén lindo estes pequenos coellos!\nCarrier Bunny Parts / Flower e cenoria\ncortador de galletas redondas e / ou socket\nfolla de estufa de silicona\npara a masa de galletas:\n180 g de azucre de xeo\n1 cucharada de leite\n460 g de fariña\nextracto de vainilla pura (1 pequeno culler de sopa)\n1 – Prepare a túa masa: usar un mezclador, traballar a manteiga ata que sexa maleable e cremoso.\n2 – Engade o azucre de xeo e azoutando por 1 a 2 minutos para ter unha base flexible e aérea.\n3 – Engade o ovo, o extracto de vainilla pura eo leite e despois traballa ata que todo sexa homoxéneo.\n4 – engade a fariña previamente mesturada con sal e bicarbonato en 2 veces. Mestura ata unha pasta uniforme. Filmando a masa, colócaa por 2 horas.\n5 – Precalenta o forno a 180 °.\nPreparación para a icación real\ncolorantes de alimentos (laranxa, verde, rosa, negro …)\nespolvorles de flores perlas\n1 – Prepare as cookies: cada galleta estará composta por 3 cookies pegadas entre si, o do medio será “concedido” para que poida colocar os aspersores.\n2 – Iniciar así por Fouding a súa mesa de traballo e baixar a masa en preto de 4 mm.\n3 – Cortar 3 cookies e colocar-los nunha placa cuberta cunha folla de cociña de silicona.\n4 – usando unha pequena cookie redonda Cortador, ou de cabeza para abaixo, cortou o interior dunha das galletas, teña coidado de non “rogner” os bordos. Cortar unha “apertura” de preto de 7 mm que permitirá que as espolvoras “saen”.\n5 – Continúe este paso ata que teña algunha sala na túa plataforma (¡Teña coidado de axustar? impedir que estean atrapados), será necesario facer varios corpos; -).\n6 – Asar por 12 a 13 minutos.\n7 – Prepare 125 g de xeo real grazas á preparación listo para usar. Non debe ser demasiado líquido e servirache a soldar as cookies entre eles. Coloca nun peto de socket.\n8 – Prepare as 3 galletas que se ensamblan. Elimina unha rede de xeo nos bordos dun biscoito “completo”. Solte a “Biscuit” refuished\nAtención con Royal Icing!\nNós emplil …\n9 – Encha con aspersores e despois elimina unha rede de xeo real nos bordos, e preto do terceiro Biscuit.\n10 – Decorar cada galleta preparando o seu acristalamento real preparado para o seu uso. Será suficiente para colorear a guinda de acordo cos seus desexos e decorar cada cookie. A túa guinda non debería ser demasiado firme para facer esmalte. 11 – Deixar secar.


Conversa usuario:200.192.248.74 - Wikipedia, a enciclopedia libre\nBenvido(a) 200.192.248.74 á Galipedia\nNon dubides en contactar connosco cando desexares. Un cordial saúdo. --Chairego apc (conversa) 18 de xullo de 2015 ás 11:26 (UTC)[responder]\nRE:modelo concello[editar a fonte]\nSi, tiven que protexer o modelo porque é un risco que calquera poida modificalo xa que afectaría de forma inmediata a centos de artigos. A modificación que fixeches deixeina tal e como a puxeches, o único que fixen foi poñer o bordo redondeado nas outras cabeceiras pero deixándolle o tamaño estándar. Penso que agora está ben (se non metín a zoca nalgo), se ves algún problema avísame. E por certo, grazas polas túas achegas. Saúdos, Elisardojm (conversa) 19 de xullo de 2015 ás 21:55 (UTC)[responder]\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Conversa_usuario:200.192.248.74&oldid=3600758»\nA última edición desta páxina foi o 19 de xullo de 2015 ás 21:55.


Editorial Galaxia | A Editorial Galaxia celebra 70 anos\nA Editorial Galaxia celebra 70 anos\nO pasado 25 de xullo de 2020, cúmprense 70 anos dende que se celebrou, no bodegón do hotel Compostela, en Santiago, a asemblea fundacional de Editorial Galaxia. Quen estaban alí albergaban un soño común, case imposible a ollos da época, pero que o tempo, 70 anos despois, demostrou a forza e o compromiso, individual e colectivo, co se creou a Editorial Galaxia.\nNaceu inspirada no espírito da xeración Nós, que este ano celebra o seu centenario, poñendo sempre a Galicia e a nosa lingua, como a súa razón de ser.\nBaixo a presidencia de Ramón Otero Pedrayo, o “patriarca das letras”, e coa presenza de personalidades senlleiras do galeguismo, como Manuel Gómez Román, secretario do Partido Galeguista, configurábase daquela o núcleo principal da resistencia cultural e política do galeguismo, obrigado á clandestinidade e ao exilio despois da Guerra Civil. Francisco Fernández del Riego, Xaime Isla Couto e Ramón Piñeiro foron as tres personalidades que dende o primeiro momento orientaron a editorial, comprometida coa recuperación da lingua e da cultura galegas, nos tempos difíciles da ditadura.\nSon só algúns dos nomes das personalidades que participaron para erixir este proxecto, que sempre entendeu a editorial como unha casa común para a cultura galega, ao servizo do país. Valores que seguen sendo a nosa razón de ser e que, incorporados aos tempos actuais, permanecen vixentes na editorial.\nNun contexto de globalización, hoxe, é máis importante que nunca defender a nosa cultura, tendo sempre claro que a diferenza é o que fai a riqueza. Isto xa o sabía Castelao, cando nos debuxou nas súas viñetas de NÓS, cando describiu a nosa realidade en Cousas, ou cando mostrou que, a pesar de emigrar, o seu corazón estaría Sempre en Galiza. Álvaro Cunqueiro tamén fala de Xente de aquí e dacolá, de Merlín e familia, enchendo todo de maxia. Xohana Torres, que dende que dixo Eu tamén navegar, non deixou de facelo, e sempre en galego.\nMáis que unha empresa é un proxecto de futuro que se fundamenta no noso compromiso coa lingua e a cultura galegas. O noso catálogo está cargado de clásicos, novidades, traducións da literatura universal e éxitos internacionais.s\nOs seus fundadores estarán brindando alí, nas estrelas, pola ledicia de ver o bosque de palabras e pensamento que tan ben souberon sementar, cando ser valente era a única maneira de seguir adiante.\nBrindamos por eles e polo futuro, que virá cargado de novas xoias literarias, ilusión e continuidade, facendo honra ao seu exemplar legado.


Os Franco presentan unha nova demanda contra o historiador Carlos Babío e outras oito persoas polo Pazo de Meirás\nTemas: FRANCO PAZO DE MEIRáS\nÉ pola vía civil por suposta vulneración do dereito á honra en relación coas manifestacións nun programa de televisión.\nPor Europa Press / Redacción | A CORUÑA | 10/03/2020 | Actualizada ás 17:18\nA familia Franco presentou unha nova demanda contra o historiador galego Carlos Babío —membro da candidatura do BNG nas próximas eleccións galegas— e outro oito persoas máis polo Pazo de Meirás. Así o informou o propio Babío xunto aos tamén candidatos do Bloque pola provincia da Coruña nos comicios do 5 de abril, Mercedes Queixas e Xosé Luís Rivas 'Mini'.\nA demanda, pola vía civil, preséntase, segundo explicou Babío e recóllese na documentación facilitada, por suposta vulneración da protección dos dereitos fundamentais á honra, á intimidade persoal e familiar e á propia imaxe.\nFaise en relación aos comentarios vertidos no programa 'En el punto de mira' e, en concreto, no marco dunha reportaxe titulada 'La herencia de los Franco' no que, para os familiares do ditador, houbo un "contido difamatorio e de desprestixio" contra eles e afirmacións que "non se axustan á verdade".\nPor estes feitos, Babío explicou que se lle deu un prazo de 20 días para responder á demanda e que deberá comparecencer ante o Xulgado de Primeira Instancia número 43 de Madrid nunha data aínda por concretar, segundo explicou.\nA diferenza das demandas pola vía penal que tamén se lle presentaron, asegurou que neste caso non haberá posibilidade de acto de conciliación previo.\nO historiador galego rexeitou, na súa comparecencia, os argumentos expostos na demanda, entre os que citou prexudicar a venda do Pazo de Meirás polos seus comentarios sobre como foi a adquisición ou os alusivos á familia Franco.\nPor outra banda, cualificou de "absurdo" que se expoña que tivo ganancia co libro que publicou sobre o citado inmoble. "Os autores cedemos gratuitamente os dereitos", sinalou lembrando que foi editado por unha fundación vinculada ao BNG.\nNo entanto, incidiu en que "para defender os dereitos humanos e a memoria colectiva non hai que militar no BNG", engadiu descartando motivos políticos detrás dos seus argumentos sobre a forma en que os Franco obtiveron Meirás.\n"Se hai algunha cuestión social que levante a unanimidade social en Galicia é o Pazo de Meirás", expuxo tamén en alusión ao posicionamento de institucións como a Deputación da Coruña ou o Parlamento galego sobre a recuperación do inmoble.\n"Isto é o mundo ao revés, que os que estamos á beira das vítimas teñamos que comparecer", dixo sobre esta demanda.Pola súa banda, Mercedes Queixas cuestionou a súa presentación, cualificando de "abusivo e improcedente nun Estado que se define como democrático" un caso deste tipo. "Aquilo foi un botín de guerra dun ditador asasino", sentenciou Xosé Luís Rivas, á súa vez, sobre o ocorrido co Pazo de Meirás.


Os proxectos finalistas foron escollidos polas socias e socios de MÚSICOS AO VIVO mediante votación online entre un total de 449 proxectos inscritos (superando os inscritos daa anterior edición): 397 grupos, 14 salas, 22 festivais e 16 espazos de comunicación musical. Novamente, as bases non permitían presentarse aos premiados na pasada edición. Agora será un xurado, integrado por músicos e profesionais do sector, o que decidirá os proxectos premiados en cada unha das categorías. Este xurado, que tamén fará as súas escollas a través do sistema de votación online da web www.premiosmartincodaxdamusica.com, será secreto e os nomes dos seus integrantes non se farán públicos ata finalizar o proceso. Os gañadores coñeceranse o 9 de maio no transcurso da Gala de Entrega de Premios que terá lugar un ano mais no Pazo da Cultura de Pontevedra.\nA esta Festa de Nomeados asistiu tamén o director da Agadic, Jacobo Sutil, que felicitou a todos os finalistas e reiterou o seu apoio a esta iniciativa da Asociación Músicos ao Vivo, quen agradeceu ao Agadic o seu apoio na Cooperativa que naceu este mesmo ano vencellada á asociación. O Concello de Pontevedra, a través da súa Concelleira de Cultura, Carme Fouces, renovou tamén a súa aposta por este certame que revitaliza a comunidade musical e reforza o sector.


Biblioteca da EMAO: A Balea Negra, 10º Aniversario do Marco\nA Balea Negra, 10º Aniversario do Marco\nX Aniversario do MARCO\n5 outubro 2012 – 31 marzo 2013\nA BALEA NEGRA é un proxecto expositivo que xorde da crise provocada polo accidente do buque Prestige hai exactamente dez anos. Nun primeiro momento, o seu propósito é rememorar e documentar un acontecemento que resultou crucial para Galicia e para España, no décimo aniversario do afundimento do petroleiro, 240 millas ao oeste de Fisterra, o 13 de novembro de 2002, o mesmo día que se inauguraba o MARCO, Museo de Arte Contemporánea de Vigo.\nA exposición parte desta realidade concreta —que, como nos demostran as hemerotecas, foi un dos momentos, social e politicamente, máis intensos das últimas décadas— para contextualizala e interpretala nun marco máis amplo. Así, tomando á industria petrolífera e os múltiples factores que a rodean como unha das principais manifestacións visibles ou físicas das sociedades contemporáneas, o proxecto ábrese a temas diversos como a explotación da natureza, o colonialismo, a historia da modernidade, o mito do progreso indefinido, o comercio marítimo, a globalización ou a guerra.\nPublicado por M. J. ás 27.9.12\nEtiquetas: Exposicións, Marco


O PP expropia os servizos sociais prestados polos concellos para privatilazos e abrir oportunidades de negocio - PSdeG-PSOE\nInicio Dereitos e Liberdades O PP expropia os servizos sociais prestados polos concellos para privatilazos e abrir oportunidades de negocio\n19.03.2013 32641281A Abel Losada, PARLAMENTO DE GALICIA 0\nO portavoz do Grupo Socialista, Abel Losada, acusou ao PP de “expropiar os servizos sociais prestados polos concellos para privatizalos e abrir oportunidades de negocio”. Logo da reunión da Xunta de Portavoces do Parlamento explicou que esta é a estratexia marcada polo Anteproxecto de Lei de Reforma da Administración Local.\nDixo que esta norma constitúe un “ataque despiadado contra o municipalismo e contra os servizos públicos esenciais”. Explicou que, logo de que Feijóo rexeitara comparecer para dar conta da súa postura no Parlamento fronte a esta Lei, os socialistas farán que vote sobre a mesma a partir dunha Proposición non de Lei que solicita a retirada da reforma.\nAdvertiu ademais que o PP ten rexeitado a solicitude de comparecencia de Feijóo para dar conta da posición do goberno galego fronte a esta reforma da administración local. Será Pachi Vázquez, dixo, quen utilice a sesión de control para que o presidente do Goberno explique as supostas medidas tomadas polo seu goberno para manter os servizos públicos esenciais como “muros contra a pobreza”.\nO responsable socialista lembrou a conmemoración, hoxe, do Día Mundial do Traballo Social, para lembrar o desmantelamento dos servizos públicos ofrecidos polos concellos galegos por parte do PP. Advertiu que a “estratexia de cuestionar os servizos proporcionados polos concellos prexudica a igualdade de oportunidades e a cohesión social”.\nExplicou que o PP utiliza o requisito do déficit –do cen por cen para os concellos fronte ao 15 da administración central- para “afogar a concellos e comunidades autónomas” e “recentralizar” os servizos cara ás Deputacións Provinciais e ao goberno central.\nLamentou que a Xunta desmantele a protección social que ofrecen os concellos malia á “ameaza de pobreza” da cidadanía na terceira Comunidade Autónoma na que mais caeron os salarios en 2012. Lembrou que as entidades locais constitúen unha “forza de choque contra a pobreza e a exclusión” e dixo que en Galicia hai 600.000 galegos baixo o limiar da pobreza, 30.000 fogares sen ingresos e 90.000 cos seus membros en paro.\nAdemais, o próximo Pleno do Parlamento incluirá unha Interpelación socialista sobre a saturación das urxencias sanitarias provocada polos recortes, que está a provocar “consecuencias dramáticas”, como foi o falecemento dunha paciente na sala de espera do Hospital de Vigo. Tamén será debatida unha pregunta oral sobre a desaparición do 10 por cento da plantilla dos traballadores públicos, un total de 20.000 empregos no ano 2012.\nLosada sinalou que o PP rexeitou tamén unha solicitude de comparecencia de Feijóo para dar conta das políticas de emprego da Xunta. Lamentou que “cada xoves, logo do Consello da Xunta, Feijóo ofrécese a dar explicacións sobre tódolos temas a todo o mundo, pero cando se lle pide que compareza no Parlamento, diante de tódolos galegos, nin está nin se lle espera”.\nOs socialistas galegos levarán ao Pleno tamén unha Proposición non de Lei sobre as “mentiras” de Feijóo e do goberno galego sobre as súas accións en política industrial, e nomeadamente con relación ao dique flotante de Ferrol, logo de que a UE constatara que o Goberno “non presentou proposta algunha” para realizar esta infraestrutura.\nLamentou que a Xunta opte por “mentir e enganar aos cidadáns” utilizando de forma “impune” os mecanismos de publicidade e propaganda do executivo para agochar o “dramático proceso de desindustrialización de Galicia”. Esta Comunidade Autónoma, apuntou, perdeu un de cada catro empregos no sector industrial, nunha situación “peor que a reconversión dos anos 80” mentres Feijóo “non toma solucións de ningún tipo”.\nO próximo Pleno incluirá ademais unha moción sobre a sentencia do Tribunal Superior de Xustiza de Galicia determinando ilegal a consulta aos pais que Feijóo introduciu no Decreto do Plurilingüismo, ademais de acusar á Xunta de “abdicar” das súas responsabilidades.\nTamén presentarán unha pregunta oral sobre a “manipulación” na TVG sobre os casos de presunta corrupción e a “cegueira que teñen cando os imputados son do PP e a exhuberancia informativa demostrada cando corresponden a outras forzas políticas”.\nDereitos e Liberdades, Novas\nArtigo anterior\tRubalcaba e Pachi Vázquez acordan a fórmula que permitirá a participación directa dos militantes na votación do próximo Secretario Xeral do PSdeG-PSOE Artigo seguinte\tA Xunta quere catalogar aos nenos nos comedores escolares en función da renda


Asociación de Veciños/as Campo da Feira » O Concello da Laracha segue a discriminar a A.VV. Campo da Feira\nO Concello da Laracha segue a discriminar a A.VV. Campo da Feira\nO concello laraches (gobernado polo PP) está a discriminar un ano máis á Asociación de Veciñ@s Campo da Feira, ao non lle conceder a subvención solicitada este ano.\nDende a Asociación, queremos poñer, unha vez máis, de manifesto, a discriminación que estamos a sofrir polo Concello da Laracha.\nA pasada semana foron concedidas as subvencións municipais ás asociacións do concello. Como é habitual no goberno larachés do PP a A.VV. Campo da Feira quedou un ano máis sen subvención. É a unica asociación do concello que ano tras ano o goberno municipal non lle da subvencións. Isto parece máis da ditadura Franquista ca dunha democracia, aínda que isto non é de estrañar, xa que o actual alcalde foi tenente-alcalde no goberno municipal cunha persoa que xa estivera gobernando no concello da Laracha coa dictadura de Franco.\nO concello da Laracha non só denegou a subvención á Asociación de Veciños/as, senón que esta presentou alegacións ás bases da convocatoria das subvencións e nin sequera contestaron a estas alegacións (é estrano, pero segundo eles parece que se extraviaron, xa que non aparecen no expediente das subvencións).\nDende a Asociación de Veciños/as Campo da Feira seguiremos a reclamar ao Concello da Laracha que non se discrimine a ningunha asociación e por suposto a ningunha persoa. Parece ser que o que lle molesta ao goberno municipal do PP é que haxa asociacións independentes que non calen nin lle rían as gracias ao alcalde e concelleiros/as, polo que semella que se non pasas polo aro non hai subvención.\nPódense ver máis abaixo varios escritos: 1º.-A denegación da subvención. 2º.-O escrito presentado no concello este pasado mércores. 3º.- A contestación ás alegacións ás bases da convocatoria presentadas o 26 de abril e que foron contestadas polo concello o 6 de agosto, despois de estar xa concedidas as subvencións.\n« Contacontos e música PAYOSACO, GERMAÑA, VILAR DO BOY, GERIZ… O Concello da Laracha non cumpre a Lei »


A empresa que xestiona a auga municipal de Cabana cambia de nome e pasa a chamarse Hidrantia. Quen controla Hidrantia? Hai algunha relación entre Hidrantia e o “Cártel galego do Asfalto”? – Un futuro mellor para Cabana\nCabana de Bergantiños necesita con urxencia un cambio de goberno, O que a cidadanía de Cabana descoñece do seu concello\nA empresa que xestiona a auga municipal de Cabana cambia de nome e pasa a chamarse Hidrantia. Quen controla Hidrantia? Hai algunha relación entre Hidrantia e o “Cártel galego do Asfalto”?\n31 Xullo, 2018 31 Xullo, 2018 Ciudadanos Independientes de Cabana\nHidrantia, a empresa que xestiona a auga municipal\nAgora a empresa muda de nome e pasa a chamarse Hidrantia Gestión Integral del Agua, S.L.\nOVISA, que tipo de empresa é? Segundo os medios de comunicación, Ovisa atópase entre “As construtoras Extraco, Misturas e Ovisa, que segundo Competencia integraron o ‘cartel do asfalto’, lograron 26 adxudicacións o ano pasado, 13 delas da Xunta”\nVéxase o seguinte enlace:\nWeb corporativa de Hidrantia\nEntre os principais clientes da empresa Hidrantia están: o concello de Cabana, o concello de Barreiros, o de Ames, Arzúa e o de Porto do Son, tal e como amosan na súa web:\nNon obstante, a empresa non amosa ás persoas que están a cargo da empresa na súa páxina web. Así no enlace relativo a Quiénes somos?, non aparecen datos ao respecto, e sí información incomprensible e caras difuminadas de persoas.\nOculta algo Hidrantia ou ten a web en construción?\nPrevious postServiplus Total, S.L., a empresa que xestiona as escolas e as actividades deportivas en Cabana, por un total de 107.040 €\nNext postDescende o número de visitantes no dolmen de Borneiro, o que evidencia o fracaso da promoción turística e patrimonial do goberno cabanés


Escépticos no Pub - Compostela: Novembro 2017: "Qué pode aportar a ciencia ao feminismo?"\nNovembro 2017: "Qué pode aportar a ciencia ao feminismo?"\n"Que pode aportar a ciencia ao feminismo?" Análise social desde a perspectiva da selección sexual e a súa influencia na mente humana.\nA utilización dos coñecementos obtidos desde a ciencia para entender o comportamento humano é algo que observamos en moitas áreas, desde a psiquiatría ata a economía. Pero a unificación da etoloxía e a bioloxía evolutiva para entender e aplicar medidas en problemas que afectan á sociedade é algo que levamos tentando unificar, sen grandes froitos, desde os anos oitenta.\nNesta charla falarase de tres comportamentos que afectan moito ao devir social, como son a agresión, a percepción do atractivo e a cooperación, desde unha perspectiva etológica e xenética. Tentando xuntar os coñecementos acadados desde a ciencia para demostrar como na flexibilidade que observamos no fenotipo dos individuos é onde reside a esperanza de cambio a mellor.\nA nosa relatora será a bióloga Marta Iglesias. É investigadora predoctoral no programa de neurociencias da Fundación Champalimaud de Lisboa. A súa investigación céntrase en como a evolución modula o comportamento en contextos competitivos como son a selección sexual e a agresión.\nVémonos o venres 24 de novemobro no Café Airas Nunes de Compostela!\nNovembro 2017: "Qué pode aportar a ciencia ao femi...


O PSDEG-PSOE de O Carballiño califica de miserables as declaracións de Espazo Común contra o tenente alcalde - BadalNovas\nInicio Actualidade O PSDEG-PSOE de O Carballiño califica de miserables as declaracións de...\nO grupo de goberno e o PSOE do Carballiño está volcado ca veciñanza para intentar paliar esta crise sanitaria e económica, ao igual que , entenden, o resto de forzas políticas e gobernos municipais\nOs socialistas carballineses manifestan que dende o primeiro momento se levou a cabo un seguimento do censo das personas máis maiores que viven solas no Concello do Carballiño, no rural e no casco urbán\nAnte as declaracións vertidas esta semana polo partido Espazo Común de O Carballiño, baixo o seu voceiro Pachi Vazquez, onde acusan ao concelleiro e tenente de alcalde Manolo Dacal de repartir as mascarillas dunha forma “amiguista e caciquil”. Tanto o tenente alcalde, Manolo Dacal, coma o goberno municipal e os socialistas do Carballiño queren deixar claro que “todo se trata dunha mentira e responde á manipulación de quen non se pode esperar nada máis miserable”.\nOs socialistas carballineses manifestan que dende o primeiro momento se levou a cabo un seguimento do censo das personas máis maiores que viven solas no Concello do Carballiño, no rural e no casco urbán. Así, entre outras accións, se decidiu repartir mascarillas a maiores de 80 anos que viven solos, por ser de alto risco, así como a aquelas personas que podan presentar patoloxías ou afeccións ás que o virus poda poñer en perigo a súa vida que, previamente, contacten co concello. Labor que, entre outros, está a levar Manolo Dacal. É necesario decir, insisten, que “todo o material que se subministra queda rexistrado con nome e apelidos no concello, sexa veciño ou traballador municipal. Esto é, se alguén dona material, pode saber para quen foi repartido”.\nO grupo de goberno e o Psoe do Carballiño está volcado ca veciñanza para intentar paliar esta crise sanitaria e económica, ao igual que , entenden, o resto de forzas políticas e gobernos municipais. Por eso afirman que “lamentamos, unha vez máis, que se utilice este contexto para facer política tan desprezable por parte de quen ten representación na corporación local e tivo responsabilidades de goberno. Utilizando, por certo, uns adxectivos que parece que coñecen ben”.\nPor último recordan que o concello segue a disposición de quen o precise e aplauden o comportamento exemplar que está a ter O Carballiño durante o confinamento e tamén pola solidaridade que se está a ver entre familias, amig@s e veciñ@s. Que, sen dúbida, son parte eficaz da loita contra a actual pandemia.\nFalecemento de D Manuel Piteira González


A ecoloxía política, traducida na busca da sustentabilidade ambiental, económica e social, na equidade social e na radicalidade democrática, en seis sete candidaturas para estas eleccións municipais.\nEngadimos a Lugo Novo no pack!\nEQUO Galicia estará presente nas Eleccións Municipais en seis municipios de Galicia tras o traballo nas diferentes confluencias cidadás ou coalicións de partidos. No resto dos concellos de Galicia, onde na actualidade non temos a suficiente presenza como para artellar ou participar en ningún tipo de candidatura municipal, animamos á cidadanía a buscar a mellor opción para apoiar nesta xa próxima cita electoral do 24 de maio.\nEn EQUO Galicia estamos convencidas de que a ecoloxía política está perfectamente representada nestas seis candidaturas, polo que invitamos a todo o mundo a consultar os seus programas e a apoialas:\nUn chamado. A organización dun desexo común. Un proceso cidadán para a construción dun espazo de confluencia que vaia máis alá de siglas e nomes propios, dende a diferenza pero con xenerosidade. Unha iniciativa de individuos, non unha fronte de organizacións, que se quere liberada dos grillóns da vella política e baseada no protagonismo da xente.\nEQUOxente na lista da Marea Atlántica: Daniel Díaz Grandío e María José Durán.\nTal e como se expresa nos principios políticos do noso grupo, Betanzos Novo é unha Plataforma Cidadá con catro puntos básicos: Democratización do Concello e o deseño do Betanzos que queremos, Defender os dereitos básicos e conquerir unha vida digna para todos os Betanceiros, Impulsar unha economía con xustiza social e ambiental e Xestionar o urbanismo a favor da maioría social.\nEQUOxente na lista de Bentazos Novo: Ana Tomé Morandeira.\nQue é Manifesto Miñor?\nSomos persoas, veciños e veciñas do Val Miñor, xuntas neste MOVEMENTO VECIÑAL que se organiza por medio da participación directa baixo unha metodoloxía horizontal ASAMBLEARIA, distribuída por GRUPOS DE TRABALLO, e coordinados/as baixo un CÓDIGO ÉTICO para ir traballando un cronograma e un programa común de cara ás eleccións locais.\nPartiu dun grupo promotor de veciños e veciñas de Baiona, Gondomar e Nigrán que se reuniu no Pazo da Escola (Mañufe, Gondomar) para iniciar unha acción cidadá, toda vez que concordaban na análise de que estamos a vivir un momento histórico no que se precisa da unidade para chegar a puntos en común e abrir espazos que faciliten esa\nconfluencia coa finalidade de conseguir a rexeneración democrática. Esta iniciativa concrétase na redacción do Manifesto Miñor .\nNon hai EQUOxente nas súas listas pero si integrados nos grupos de traballo desde o inicio do proxecto.\nAínda que chegamos algo tarde á confluencia que cristalizou en Lugo Novo, EQUO Galicia está a traballar desde hai unhas semanas neste proxecto, tras unha xuntanza na que se nos presentou o gran traballo que se viña realizando para mudar os xeitos de facer política institucional desde o Concello de Lugo. Témolo claro: a ecoloxía política está ben representada pola candidatura de Lugo Novo.\n«Lugo Novo ten un proxecto de cidade. Ningunha forza política ou candidatura cívica detenta propiedade nin poder para marcarlle a unha sociedade o que debe ser, máis ben terá que advertir carácter ou tendencias, tomar pulo, propoñer un sentido de ordenación e funcionamento para a cousa pública.»\nNon hai EQUOxente na lista de Lugo Novo, pero si traballando e colaborando coa candidatura.\nCompostela Aberta é unha proposta colectiva da veciñanza desta cidade, co obxectivo de desaloxar a corrupción do Concello e recuperar a Democracia.\nEQUO Compostela apoia este movemento cidadán, tras meses de traballo pola confluencia e unhas primarias abertas nas que votaron máis de 1.000 persoas para elexir 15 candidatas e candidatos con e sen filiación política.\nOurense en Común é un proceso cidadán para a construción dun espazo de confluencia que vaia máis alá de siglas e nomes propios, dende a diferenza pero con xenerosidade.\nUnha iniciativa baseada no protagonismo das persoas da cidade, non unha fronte de organizacións. A procura dun novo xeito de organizar a vida en común en Ourense, honesto e transparente, construído pola cidadanía, ao servizo da cidadanía e baixo o control da cidadanía. O comezo dun ciclo de Democracia Participativa sen peaxes e con capacidade para ilusionar á maioría social.\nO manifesto é a nosa chamada. Non temos todas as solucións para os problemas da cidade. Pero cremos firmemente que se traballamos xuntas poderemos resolvelos.\nEQUOxente na lista de Ourense en Común: Montserrat Valencia León.\nEn Vigo creamos unha coalición de partidos xunto a Piratas de Galicia, na que tamén se integrou a plataforma cidadá Vigo en Común e persoas sen afiliación política.\nTraballaremos desde a honestidade e a transparencia por unha democracia participativa, pola defensa dos DDHH e dos animais, na defensa do Medio ambiente. Queremos unha cidade solidaria, sostible e que nos ilusione a todas as persoas que vivimos e traballamos en Vigo.\nEQUOxente na lista de EQUOPiratas Vigo: Dolores Tobío Sueiro, Serafín Valencia Triviño, Néstor Vázquez Mariño, David Estellés Olveira, Óscar Blanco Hermida, Óscar Milego Fernández, Miguel Braña Montaña, María Isabel Prado González.


A folla de ruta da OPP-20 para este 2021 | OPP20\nO pasado mes de outubro de 2020, a OPP – 20 presentou o seu Plan de Produción e Comercialización para este 2021 e, tras a súa revisión por parte da administración, foi aprobado o pasado día 22 de xaneiro.\nComo parte do PPyC 2021, van levar a cabo, entre outras, as seguintes medidas a través das cales seguir traballando en:\nPrevención de riscos relacionados con trastornos músculo- esqueléticos para que mariscadoras/é póidanse beneficiar dos resultados da fisioterapia preventiva.\nPrevención de riscos laborais fronte ao COVID19.\nCreación de marca “Marisco da Illa” para sinalizar o produto obtido e comercializado pola OPP – 20, mellorando a comercialización de produto.\nAdquisición dun sistema de clasificación e etiquetaxe da ameixa fina diminuíndo a tensión do bivalvo durante o proceso e por tanto conservando a súa excelente calidade.\nPromoción da comercialización de produtos marisqueiros da OPP – 20 con baixo valor ou descoñecidos no mercado, como é o caso da Donacilla cornea.\nA OPP – 20 xa empezou a traballar en todas estas iniciativas, especialmente na prevención de riscos asociados ao COVID19, repartindo entre os seus asociados, xeles hidroalcoholicos e máscaras, as cales se converteron en imprescindibles desde o inicio da pandemia.


Pedra, Pau e Palla - Livro - WOOK\neditor: OQO PT ‧ ISBN: 9788496573352 ‧ ver detalhes do produto\nUn leñador ten tres fillas. Cada vez que o leñador vai ao bosque, deixa un rastro para que elas o atopen sen problemas. Deste xeito, as tres cativas cando lle levan a comida ao seu pai, van por un carreiro sinalado con pedras, paus e pallas. Mentres, un oso trama un plan para raptalas, e cando volven para á casa, as tres caen na trampa e seguen unha pista equivocada que as leva cara á cova do oso. Pero con enxeño, as nenas argallan a súa fuxida e o oso acaba recibindo o seu merecido.\nUn conto que nos mostra os perigos do mundo, en forma de sendas que de súpeto, cambian de dirección e provocan que nos perdamos. Aínda así, tomarmos un camiño errado ten solución, só compre que con imaxinación e astucia, valoremos a situación, e tratemos de superar os obstáculos do mellor xeito posible.\nResulta curioso que sexa a irmá máis vella, a responsable do plan da fuxida, e tamén que ela sexa a última en liberarse do oso, e só despois de pór a salvo ás súas irmás. Pero, a súa actuación é un xeito de animar os rapaces no seu camiño cara á madurez, etapa na que alcanzarán o desenvolvemento intelectual pleno e a independencia.\nA natureza simbólica dos tres elementos cos que o pai marca a senda (pedras, paus, pallas) resulta recorrente en contos de todo o mundo. No máis coñecido, quizais Os tres porquiños, por exemplo, do elemento máis insubstancial (palla), evoluciónase cara á solidez da pedra coa que o irmán máis vello constrúe a casa.\nISBN: 9788496573352 Editor: OQO PT Idioma: Português Dimensões: 230 x 250 x 10 mm Encadernação: Capa dura Páginas: 48 Tipo de Produto: Livro Classificação Temática: Livros em Português > Infantis e Juvenis > Livros Infantis de Ficção > Infantil (6 a 10 anos)\nPedra, Pau e Palla de Josep Rodés e Ana Presunto


Máis de 300 persoas participan en Santiago na reunión anual dos Organizadores Profesionais de Congresos\nSANTIAGO. EP | 20.02.2020\nA desestacionalización do turismo, o gasto medio por visitante ou os contactos profesionais. A comunidade galega e, en concreto, o Concello de Santiago abren as súas portas para abrazar o chamado turismo MICE, de congresos, de negocios e que deixa unha gran pegada económica no territorio, ademais de fomentar a chegada de viaxeiros en épocas de menor afluencia.\nAsí o destacaron tanto o conselleiro de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, como o responsable do ramo no Concello compostelán, Gumersindo Guinarte, durante o acto de inauguración do 32 Congreso Nacional de Organizadores Profesionais de Congresos, que se celebra desde este xoves no Palacio de Congresos da capital galega.\nMáis de 300 persoas participarán entre este xoves e venres neste evento na capital galega, para intercambiar información, experiencias e formalizar contactos para mellorar na calidade da organización deste tipo de actos.\nRodríguez ofreceu a estes visitantes toda a infraestrutura dispoñible no territorio galego para a organización deste tipo de eventos, situando a Galicia como "un espazo absolutamente atractivo" para desenvolver as súas actividades.\n"Queremos abrir as portas para potenciar esta tipoloxía", destacou, coa mirada posta no próximo Xacobeo 21. Neste sentido, destacou a "amplísima demanda" da partida orzamentaria da Xunta destinada ao financiamento deste tipo de eventos, que o Goberno galego decidiu ampliar tralas máis de 200 solicitudes chegadas de toda Galicia.\nNesta liña, Guinarte situou a Santiago como destino turístico "universal", ao final dos camiños e cidade Patrimonio da Humanidade e que cada ano recibe a "centos de miles de visitantes" gozando do seu patrimonio, historia e gastronomía, unido ao "fenómeno global" dos peregrinos e o Ano Santo.\nMáis aló de todo iso, insistiu na importancia de "consolidar" á cidade como destino MICE, que é "unha prioridade" para o Goberno local, posto que achega "valor engadido" e supón un impulso "a todo o sector e toda a cidade" polo seu elevado gasto medio por visitante e a desestacionalización da afluencia turística.\nAmbos os mandatarios participaron na inauguración do evento acompañados da presidenta de OPC España, Matilde Almandoz, e da OPC Galicia, Ana Trevisani. Esta última situou a Galicia de "exemplo" de colaboración institucional e de "compromiso" co sector MICE.\nOs profesionais que participan no congreso realizarán unha "profunda reflexión" sobre o estado e o futuro do sector, as súas ferramentas de traballo, a relación con provedores e clientes, o impacto nas cidades acolledoras de eventos, e para lograr unha maior sustentabilidade.


O popular Elías Rodríguez opta novamente á alcaldía de Rubiá\nInicio/Política/O popular Elías Rodríguez opta novamente á alcaldía de Rubiá\nAsegura que “a dinamización turística, pensada ademais en clave de comarca, será un dos puntos fortes do noso programa”\nO candidato do PP á alcaldía de Rubiá, e actual rexedor deste municipio, co presidente provincial do PP.\nElías Rodríguez Núñez, actual alcalde de Rubiá, volverá encabezar a lista do PP nas vindeiras eleccións locais neste municipio valdeorrés. Fala dun proxecto de mandato “no que a dinamización turística, pensada ademais en clave de comarca, será un dos puntos fortes do noso programa”. Cunha traxectoria de vinte anos na corporación local (16 deles como alcalde), Elías Rodríguez defende o traballo realizado en todo este tempo para o progreso do Concello de Rubiá, ao que chegou por considerar “que había moitas necesidades que non estaban cubertas, polo que decidimos presentar un novo proxecto que ilusionase á xente”.\nA continua mellora de servizos básicos e sociais ou a recuperación de bosque autóctono para potenciar a produción de castaña están na axenda de Rodríguez cara un novo mandato, aínda que subliña dúas actuacións que entende prioritarias. Por unha banda a rehabilitación de vivenda, “que xa iniciamos hai tempo con fondos propios pero que estamos a continuar coa reforma dun novo inmbole”.\nEn segundo lugar, a dinamización turística “pero pensando en clave comarcal, porque recursos hai moitos e se os traballamos de xeito conxunto faremos máis forza”. Refírese o candidato, no caso de Rubía, ao parque da Serra da Lastra, un espazo a promocionar que complementaría cunha oferta de aloxamento turístico e divulgación dos recursos arqueolóxicos”.\nUn programa ambicioso que para o presidente provincial, Manuel Baltar, “demostra por que a veciñanza de Rubiá confiou a súa maioría a Elías Rodríguez e ao seu equipo, á súa experiencia, ao seu saber facer as cousas e á súa capacidade para resolver”. O traballo constante e o carácter dialogante, pero reivindicativo, son, para Baltar, “características básicas para estar á fronte dunha alcaldía e o noso candidato así o demostrou nestes anos”.\nalcalde eleccións elías municipais municipio partido pp presidente rodríguez rubiá turismo vivenda\nO piloto monfortino que participou no Rally Dakar, Eduardo Iglesias, entregalle o dossier da participación ao alcalde\nEduardo Ojea: “Valdeorras necesita sacar a súa riqueza ao exterior”


DUVI. Diario da Universidade de Vigo - A Universidade comeza a conta atrás para posta en órbita do XaTcobeo\nVenres, 03 de febreiro do 2012\n60 estudantes, 32 docentes e oito grupos de investigación fixeron posible que a de Vigo sexa a primeira universidade europea en enviar ao espazo un CubeSat 1U construído cos estándares da Axencia Espacial Europea. O XaTcobeo despegará o vindeiro 13 de febreiro, catro días máis tarde do previsto por decisión da ESA, a bordo da lanzadeira Vega dende a Güiana Francesa e marcará un fito para a institución académica viguesa. Co picosatélite xa ensamblado na cabeza do foguete, o reitor, Salustiano Mato, cualifica o proxecto como “un rotundo éxito, o final dun camiño” que abre novas portas tanto á propia Universidade como ao tecido empresarial vigués e galego. O XaTcobeo é resultado do esforzo conxunto de Universidade, INTA e ESA e unha boa mostra de traballo colaborativo e harmonización de docencia e I+D que permitiu emerxer unha nova liña estratéxica para a institución, a enxeñaría aeroespacial.\nA Universidade comeza a conta atrás para a posta en órbita do XaTcobeo


"Eu espero que de aquí a setembro teñamos xa o partido normalizado" - Novas do Eixo Atlántico\nMartes, Novembro 30\n“Relações transfronteiriças nunca foram tão boas”\n“Queremos investir na área cultural, no sentido de que, dentro da fortaleza, haja mais do que comércio”\n“O coñecemento sobre este libro ao mellor se produce máis adiante e grazas ao boca a boca”\n“A miña maior satisfacción foi rematar o Centro de Saúde en medio da pandemia”\n“Eu espero que de aquí a setembro teñamos xa o partido normalizado”\nXaquín Fdez. Leiceaga | Voceiro do PSdeG no Parlamento de Galicia\nMoncho Mariño 21 Marzo, 2017 21 Marzo, 2020 9 Minutos de lectura\nA xestora do PSdeG despois dun ano xa leva uns días en interinidade. Que sucederá agora?\nNon sei, non depende para nada de min. En todo caso hai un calendario de congresos que incorporan primarias no PSOE. Eu espero que de aquí a setembro teñamos xa o partido normalizado no sentido de que se teña unha dirección elixida polas bases.\nPostularase vostede á secretaría xeral?\nEu estou coa responsabilidade do grupo parlamentario e iso ocúpame todo o tempo.\nSorprendido polo paso adiante de Susana Díaz á secretaría xeral do PSOE?\nNon, eu penso que estaba xa máis que claro se que presentaría. Ademais, no contexto no que estamos é difícil facer prognósticos do que pasará.\nSéntese respaldado polo seu grupo parlamentario?\nSen dúbida ningunha.\nCen días da terceira maioría absoluta de Feijoo van alá. Cal é a valoración do grupo socialista?\nPor unha banda Feijóo segue nas mesmas. Nas anteriores lexislaturas axustou o gasto público para cumprir cos criterios de déficit e é o seu único proxecto. Agora que comeza unha certa recuperación teño a sensación que se evidencia máis que non ten un proxecto de crecemento, un proxecto integrador de crecemento social e económico para Galicia. Isto tamén hai que situalo no contexto español. Estes meses evidencia a falta de peso político de Feijoo no PP en España. Isto non permite que a, chamémoslle así, “axenda galega” chegue a bo porto. Dous casos claros son a AP 9, que no Congreso dos Deputados votou en contra a toma en consideración unha proposta unánime do Parlamento de Galicia. O outro caso é o tratamento do AVE. Primeiramente Feijóo di que hai unha prórroga de dous anos sobre a chegada do AVE a Galicia. Veremos ata onde chega.\nComo se pode explicar unha contradición tan grande sobre a AP 9. Aquí a favor e en Madrid en contra.\nNon, non chegaron a votar en contra en Madrid. O que fixeron foi un informe negativo desde o goberno de Rajoy. Este informe negativo paralizou a tramitación. Pódese explicar con que hai unha resistencia do PP conxuntamente para que esa transferencia se faga efectiva. Aquí Feijóo o que fai é manter unha posición que só é apariencia.\nSobre o peso de Galicia en Madrid, durante o bipartito non facía máis que botarlle en cara a Pérez Touriño a falta de presenza de Galicia en Madrid. E polo que se ve seguimos na mesma pero con Feijoo.\nUn dato, desde que chegou Feijoo ata o día de hoxe, non houbo nin unha transferencia de competencias a Galicia, con maiorías absolutas do PP en Madrid e Galicia. É certo que os procesos de transferencias vanse esgotando, pero en Galicia hai cincuenta competencias sen transferir, pedidas de maneira unánime polo Parlamento de Galicia, tamén co PP, e ningunha sen executar. É como unha volta a un novo centralismo por parte do PP.\nAcabará Feijoo en Madrid?\nA política española está tan acelerada que é difícil facer previsión máis alá de meses. Penso que tiña intención de preparar o seu salto a Madrid, pero a confirmación de Rajoy como presidente logo das eleccións de xuño, xa lle pechou moitas portas.\nO PP vetou unha proposta do PSdeG para fiscalizar as contas do hospital Álvaro Cunqueiro de Vigo. O PP tampouco quixo comisións de investigación sobre as contratacións dentro da sanidade pública. Estas son manobras de distracción sobre a xestión na sanidade pública galega e en concreto, sobre o hospital de Vigo?\nCreo que o hospital de Vigo está protexido, porque é unha experiencia en Galicia de entregar a xestión a mans privadas de todo aquilo que non é estritamente sanitario. Como se fose un laboratorio, é como se quixesen controlar toda a información que sae de aí para evitar que se cuestione este proceso. Nós sabemos desde o primeiro momento que este modelo de xestión é caro. Cústalle caro á sociedade galega e nós temos intención de demostrar isto. Non interesa dar a coñecer canto custa.\nIsto explica a actitude do conselleiro Vázquez Almuiña co hospital de Montecelo en Pontevedra que quere que sexa totalmente público?\nNo hospital de Pontevedra o debate estaba noutro lado. Por unha banda a ampliación do hospital, postura que apoiaba a esquerda, e logo a construción dun novo hospital que defendía o PP. O PP perde a batalla e acepta a ampliación de Montecelo. Na medida que se trata dun hospital que xa está funcionando e non dun novo hospital, a aplicación dun modelo público-privado é extremadamente difícil. Creo que isto último é o que fixo que optasen pola vía da ampliación. Non é que descarten este modelo, pero saben que en determinados contextos é imposible. Tentaron aplicar este modelo aos centros de saúde e fracasaron. Era un programa sobre sesenta centros de saúde en Galicia que serían construídos en base a este modelo público-privado. Non houbo empresas que se presentaran porque a xestión era moi complicada.\nHabería un choque de lexislacións?\nNon tanto un choque de lexislacións como de difícil rendibilidade do investimento. Penso que este era o problema que tiñan as empresas, iso e que ademais eran pequenas infraestruturas repartidas polo territorio que elevaban moito os custes de control.\nDesde a súa formación como economista, considera o AVE unha infraestrutura necesaria para Galicia?\nEstá claro que se puido facer doutro xeito. Hai dous aspectos que a min me parecen mellorables. O primeiro, a desconexión entre transporte de persoas e o de mercadorías. A alta velocidade non é para as mercadorías. Isto debilita moito o proxecto porque sería fundamental para mellorar a nosa competitividade. O segundo, hai erros de deseño. Se tivese que deseñar de novo o proxecto, para min tería máis sentido que a conexión coa Meseta fose máis ao sur e funcionase como unha ele. Pero a saída principal está xa construida e por tanto xa está en marcha. Por outra banda, o AVE desde Galicia a Madrid ten sentido na medida en que foi unha decisión tomada para o conxunto de España. É unha estrutura radial pero que é ineficiente. Os movementos económicos e a concentración de poboación están no litoral. Entre o litoral e Madrid, os territorios están case baleiros. O AVE funciona ben cando hai unha densidade de poboación que o soporta. Posiblemente os AVE do litoral tiñan máis importancia que non algúns dos que xa se construiron.\nFoi polo tema das mercadorías polo que propuxeron un tren de mercadorías para as factorías de ALCOA?\nA Mariña de Lugo, fóra dos ámbitos urbanos é das zonas con máis pulo dentro de Galicia, ten un grave problema de infraestruturas. A A 8, a Trascantábrica deixa de lado a Mariña Occidental, aí temos a oportunidade de construir un corredor que conecte ese territorio con Ferrol. Este corredor, que comezara Pérez Touriño pero que está moi atrasado nas obras e nas perspectivas. En segundo lugar hai unha actividade pesqueira e industrial no norte de Lugo que cunha conexión ferroviaria melloraría as posibilidades de crear emprego nesa zona. A iso apuntamos nós.\nE o corredor da Costa da Morte?\nHai uns meses abriuse un tramo, pero nós cremos que debe continuar o proxecto orixinal para conectar o porto de Brens. A Costa da Morte ten un grave problema de despoboamento e regresión económica. É un oco que queda ao pé do Eixo Atlántico pero mal conectada. Cremos que esa conexión debería axudar a tirar para arriba a toda a comarca.\nGalicia xera e exporta enerxía eléctrica. Dentro do territorio, as infraestruturas da rede eléctrica corresponden con esta dinámica exportadora?\nA dinámica exportadora de enerxía eléctrica desde Galicia está ligada á importación de carbón para as centrais térmicas. Se isto non fose así, as nosas contas sería diferentes. Despois, as conexións de alta e media tensión a día de hoxe son razonables. O problema vén na rede de distribución secundaria. Aí digamos que a perda de galeguidade dalgunhas empresas, fixo que os centros de decisión, ao seren de lonxe, non entenderon ben as necesidades que hai en Galicia de mantenemento como se veu nos últimos temporais.\nOs datos da EPA de 2016 botan uns datos cun 16% de desemprego en Galicia. O de mulleres desempregadas supera o número de homes desempregados. A mocidade opta en moitos casos por irse. Desde o PSdeG cal é a reforma que se ten que acometer para mudar esta situación.\nEstá ben fixarse no desemprego. Pero eu tendo a fixarme no emprego, na outra cara, o que vai peor é a creación de emprego en Galicia. Temos os peores datos das comunidades autónomas durante a crise. Hai dúas dimensións, unha é normativa no conxunto de España. Nós o que dicimos é de derogar a reforma laboral. Así equilibraríase a negociación entre traballadores e empresarios. Tamén para que a negociación colectiva produza mellores resultados.\nSegundo, hai que actuar nos tipos de contratos para reintroducir a causalidade na contratación temporal. Non temos só un problema de volume de emprego, tamén hai un problema na baixa calidade do emprego que está aparecendo.\nLogo temos Galicia. Podemos facer moitas cousas, mais basicamente ten que ver coa política industrial e a política formativa. Temos recursos e temos capacidade, pero hai unha pasividade e parálise por parte do goberno de Feijoo, que é inesplicable no contexto económico actual.\nEn terceiro lugar, a crise introduciu unha fractura social que tamén é xeracional. Por debaixo dos 35-40 anos están as dificultades. A mocidade atopa traballo pero é un traballo moi precario. No caso das mulleres, é sobre todo a tempo parcial. Aí temos que revisar todo o sistema de incentivos da Xunta de Galicia para contratacións, porque queremos contratacións indefinidas, e onde sexa necesario por motivos causais, a tempo completo. Na campaña propuxemos, pensando na mocidade, que logo dos primeiros meses de contrato, o emprego apuntase a un carácter indefinido, cunha previsión de dez mil empregos ao ano.\nNon é moi ambicioso?\nNon, é posible facelo desde as contas públicas. Suporía, segundo as nosas contas, uns noventa ou cen millóns ao ano. Hoxe estase gastando máis en políticas de incentivo ao emprego que en moitos casos son ineficaces.\nNo caso das rendas de integración?\nHai un problema de pobreza que se agravou coa crise. Hai miles de fogares en Galicia sen ingresos. Isto para nós é inaceptable. Na campaña das xerais, propuxemos un ingreso mínimo vital para cubrir as necesidades básicas. Pero desde Galicia pensamos que debemos reforzar substancialmente os recursos asignados e sobre todo, axilizar a concesión da RISGA, para evitar que persoas en risco de necesidade, non teñan que esperar moitos meses. Por outra banda, debérase atender desde as arcas da Xunta de Galicia a familias sen recursos con fillos a cargo.\nHai pouco saíron novos investimentos da Xunta para propaganda institucional. Os que máis levan son tres, mentres que os medios públicos galegos parecen estar nunha situación de incerteza. Non é unha contradición?\nNon vexo incerteza no futuro da CRTVG. É certo que teñen unha restrición de finanzamento desde hai anos, como tamén teñen outros medios autonómicos. Pero non vexo incerteza no seu futuro. É necesario acometer con decisión a renovación tecnolóxica que os conecte para poder facer mellor o seu traballo. Tamén é necesario renovar contidos e garantir o pluralismo. Sobre os medios privados, pois se só fose un millón e medio de euros en publicidade institucional, pois esa cifra queda por debaixo do gasto real. Hai que introducir dous criterios. Un de utilidade, porque hai campañas necesarias para difundir determinadas actuacións. Pero cando un ve no mes de decembro publirreportaxes de actuacións das distintas consellerías en medios privados galegos, indica que hai un gasto ao chou. Isto ten a ver con gastar un orzamento antes de pechar un exercicio. Todas as axudas públicas deben estar baixo os criterios de obxectividade, publicidade e transparencia.\nSobre as manifestacións de Abel Caballero nas que manifestaba que vostede tivo a lexitimidade dunhas primarias para falar sobre o PSOE, pero esa lexitimidade logo das eleccións do 25 foille retirada pola cidadanía.\nNon son responsable das palabras de Caballero. Xa dixen algunha vez que teño a sensación de ter sido elixido non para pelexar con Caballero senón con Feijoo. Iso é o que vou facer.\nNado en Xove. Redactor en medios online, gabinetes de prensa, campañas electorais e bolseiro en medios radiofónicos. Desenvolvemento de proxectos web municipais e posicionador SEO. Blogueiro, community manager e investigador.\nXoel López: "“Atlántico” é o disco dos emigrantes"\nMaria del Carmen Hernández Pregal, premiada como a mellor Vendedora de primavera e ao mellor escaparate de Ponteareas\n“Temos moi estudados os cambios na literatura mais non os cambios na lectura”\nA dereita portuguesa decántase por Rui Rio\nSalvaterra cancela a Festa do Viño Espumoso\nSalceda terá un novo un Programa Integrado de Emprego de Galicia\nBarbados pasa oficialmente de Monarquía a República\nCâmara de Ponte da Barca candidata Sobreiro e Magnólia a Reconhecimento de Interesse Público\n137 consultas en 0.709 segundos.\na coruña a guarda Aldea Global alto minho arbo benestar social bng COVID-19 cultura deputación deputación da coruña deputación de pontevedra emprego fuco galicia galiza gonzalo caballero lugo mondariz Monforte de Lemos monçao mos música opinion o porriño ourense pablo prado patrimonio política ponteareas pontevedra pp PSdeG salceda de caselas salvaterra de miño sanidade santiago de compostela tomiño tui turismo urbanismo vigo vila nova de cerveira xoán antón pérez-lema xunta de galicia


ACTO DE PRIMAVERA: Itinerarios: José Luis Borau (1929-2012)\nZaragozano da promoción do 29, José Luis Borau licénciase en Dereito e convértese en transitorio funcionario do Instituto Nacional da Vivenda en paralelo a unha paixón permanente polo cinema que eclosiona primeiro na actividade de crítico no “Heraldo de Aragón” e definitivamente nos seus brillantes estudos no Instituto de Investigaciones y Experiencias Cinematográficas (IIEC), que o conducen a filmar un par de curtas e a debutar na longametraxe en 1963, prólogo a unha estimulante carreira constituída unicamente por nove filmes. A súa aproximación ao cinema vaise sustentar ademais en outras moitas e diversas áreas: profesor de guión desde 1964 na Escuela Oficial de Cine (EOC), ensaísta -autor dun rigoroso estudo sobre o director Harry d´Abbadie d´Arrast-, realizador de publicidade e televisión, intérprete, novelista, director da Academia das Artes e as Ciencias Cinematográficas (1994-1998), académico da lingua e da Real Academia de Bellas Artes ou coordinador/supervisor da creación do primeiro Diccionario del Cine español (1998). Cineasta aventureiro, honesto e independente, viaxeiro incansable, cheo de determinación e xeneroso sen temor á calqueira ruína (da física á económica), Borau triunfa nos albores da transición á democracia cun título tan emblemático como Furtivos (1975). Produtor e distribuidor finalmente “a man”, figura tamén coma un apaixonado protector doutros cineastas a través do seu selo produtor (fundado en 1967) “El Imán”, por onde medran Chávarri, Drove, Zulueta, Gutiérrez Aragón, de Armiñán ou García de Dueñas, servindo filmes do interese de Un, dos, tres, al escondite inglés, Mi querida señorita ou Camada negra. Orixinal editor e escritor, crea en 1995 “Ediciones El Imán”, publicando obras singulares de Peter Viertel, Carranque de Ríos ou Bernardo Sánchez.\nO exercicio de transparencia e austeridade de Brandy (1963), spaghetti western que constitúe a súa primeira longametraxe, pronto ten brillante continuidade. Crimen de doble filo (1964) aparece como unha serie negra sobre a que planea a sombra de Hitchcock e a expresión dun clima de angustia que escapa á censura. Novo encargo con finalidade comercial que atopa unha dificultade engadida: o guión recibido aparece máis pendente da acción e da intriga policial ca dos trazos psicolóxicos. Borau reconstrúeo e incide nesa vertente, mesturando e probando compoñentes. Con demasiadas cousas polo medio, Borau regresa nove anos despois con Hay que matar a B (1973), un desmitificador thriller de intriga internacional que quebra estereotipos xenéricos. O tempo reforza o valor deste filme atípico no que cuestións capitais na obra do autor como a itinerancia, o desarraigo apátrida, o nacionalismo e as limitacións subxacentes nas fronteiras establecidas polos homes se erixen en parte esencial dunha narración áxil, fluída, precisa, con altas doses de abstracción.\nFurtivos (1975) é un dos maiores éxitos da cinematografía nacional. Tres millóns e medio de espectadores contemplan nas salas esta disección implacable e metafórica da España máis rancia e negra desde unha estrutura ben medida de relato tradicional. Conto de fadas ao revés inspirado nunha imaxe, o cadro de Goya Saturno devorando os seus fillos, estréase de forma desafiante (e exitosa) sen licencia oficial ao rexeitar Borau os preto de 30 cortes propostos polas autoridades e gañar a Concha de Ouro en San Sebastián. En La Sabina (1979), fermosa coprodución de reparto cosmopolita e exuberantes punteos á guitarra de Paco de Lucía, “o home crea os seus propios verdugos”, como afirma o escritor inglés protagonista. Nunha Andalucía de pureza e fascinación vanse entrecruzar sentimentos, lendas e destinos en torno a personaxes de diversa procedencia. A procura da Sabina, mito feminino devorador, a estrañeza e o peso da tradición son relatados con desprendemento e solvencia formal, alcanzando unha planificación milimétrica emanada dun elaborado story-board.\nUn doloroso esforzo de produción de cinco anos e a célebre determinación do director levan adiante Río abajo (1984), película fronteiriza e trepidante, produto da suxestión de rodar nos Estados Unidos por parte da escritora Barbara Probst Solomon. Nun enclave paradigmático, a liña que separa México dos Estados Unidos, coinciden lombos mollados, mafias, patrulleiros ou prostitutas. O cineasta realiza unha proposta depurada que contén desde unha memorable escena sexual até un equilibrio formal notable. Borau volta a España e filma Tata mía (1986), recuperación para o cine de Imperio Argentina a través dun relato en forma de parábola política cómica onde as pantasmas da guerra civil se desenvolven, confluíndo a afección erudita do cineasta pola Historia co 50 aniversario do golpe de estado militar. Cada personaxe, dentro dun universo evocador e íntimo, representa algunha das posturas matizadas mantidas durante o conflito bélico cainita. En Niño nadie (1997) presenta unha fábula artellada sobre unha miscelánea de temas, reflexións e personaxes expresada cunha mirada distanciada (que non despreocupada) e un ton por momentos grotesco que provén dun proxecto anterior, Gatuperio. Sumida a cinematografía española en crecentes problemas de distribución e financiación, Borau tardará en filmar o seu último filme (que non proxecto), Leo (2000). Na España multirracial que converxe na periferia dos polígonos industriais, preséntase un sobrio e axustado relato de amor e morte onde a claridade narrativa e o compromiso moral do autor amosan as corruptelas sociais máis arraigadas na nosa época. Premio Goya á mellor dirección, representa unha perfecta amálgama dos seus modos narrativos e métodos de traballo.\nNon é nada sinxelo resumir o amplo legado de Borau ou as características da súa obra. Porén, o seu gusto polos modelos clásicos engarzado coas complexidades das tradicións culturais propias, a adecuación de peripecias narrativas e a análise da complexidade humana, a minuciosidade e o laconismo arquitectónico ou o distanciamento deliberados, xunto á súa indiscutible capacidade tanto de reinventarse constantemente como de botarse ao monte sen atender a consecuencias ou accidentes, déixannos sen dúbida ante un dos homes de cine máis peculiares, determinantes e anómalos da nosa Historia.\nPublicado por actodeprimavera ás 12:50\nEtiquetas: Itinerarios, José Luis Borau, José Manuel Sande, Obituarios


A radiografía económica da pandemia en Vigo: 900 peticións máis de tarxetas de alimentación - VigoÉ\nA radiografía económica da pandemia en Vigo: 900 peticións máis de tarxetas de alimentación\nA demanda incrementouse nun 25% ata chegar aos 5.000 bonos concedidos. O Concello deu neste tempo 2.600 bolsas de comedor a nenas e nenos da cidade\nAs consecuencias económicas da pandemia en Vigo teñen unha dimensión moi concreta, que se percibe no forte aumento nas peticións de axuda rexistradas no Concello por familias que ata o de agora non precisaban recorrer ás administracións públicas. O Goberno local afrontou con recursos propios a acción destinada a abordar os efectos da crise sanitaria, o que supuxo por exemplo unha dedicación de 1,1 millóns de euros a case 9.000 axudas de emerxencia e a concesión de 2.601 bolsas de comedor a nenas e nenos da cidade.\nEn canto aos programas destinados a persoas maiores: a axuda a domicilio ten atendido durante a emerxencia sanitaria a 286 familias e son 1.200 as usuarias do programa específico de axuda na casa para actividades da vida cotiá, mentres a teleasistencia se viu reforzada coa atención a 788 persoas.\nA través do servizo de comida a domicilio entregáronse unha media de 630 menús diarios elaborados polo albergue municipal e polos comedores sociais da Casa de la Caridad-Hogar San José e de Misioneras do Silencio. O programa ‘Xantar na casa’ rexistrou 80 novas altas de urxencia para persoas maiores que viven soas, o que supón un incremento de case o 50%, e atende a 200 persoas en total.\nNo acompañamento telefónico a persoas en soidade, en colaboración coa Fundación Grandes Amigos, trabállase con 105 persoas das que 28 reciben apoio extra por súa vulnerabilidade e 77 están en seguimento con familiares. No Programa ‘Cultiva a mente’, posto en marcha coa Asociación de Familiares de Alzheimer (Afaga), o Concello facilitou 15 tabletas para que as persoas maiores traballen a distancia cos profesionais na prevención do deterioro cognitivo.\nO plan de igualdade social e dixital permitiu a entrega de 400 ordenadores con conexións a Internet para favorecer o seguimento da docencia online ao alumnado e o equipo para asesoramento e información sobre o Ingreso Mínimo Vital ten atendido xa preto de 5.000 solicitudes.


MOTIVOS PARA A CONMEMORACIÓN\nE ACTOS QUE CONFORMAN A MESMA\nO 20 de xaneiro do ano 1990 botaba a andar en Santiago de Compostela o Programa Proxecto Home Galicia para a rehabilitación e reinserción social de persoas toxicodependentes. Cumpridos 20 anos daquela data inaugural e contemplando con serenidade a traxectoria seguida, podemos observar por un lado o traballo persistente da Fundación Monte do Gozo - Proxecto Home que asumiu as rendas daquela iniciativa; o traballo tamén das institucións sociais, públicas e privadas, que estiveron colaborando para que a cousa fose posible; o traballo dos Equipos Terapéuticos que durante estes 20 anos acompañaron os procesos de rehabilitación de milleiros de homes e mulleres; e moi especialmente o esforzo destes milleiros de homes e mulleres, que apostaron por lle dar un cambio radical á súa vida, para vivila con saúde, responsabilidade e liberdade; ao lado do seu esforzo estivo, por suposto, o das súas familias, e o de centos, miles de voluntarios que desinteresadamente quixeron facerse presentes en tarefa tan altamente humanitaria.\nNaquelas datas iniciais a Fundación Monte do Gozo - Proxecto Home propoñíase, como marco de actuación, a creación de Centros de Proxecto Home en todas e cada unha das provincias galegas, para facilitar o acceso a este recurso de rehabilitación por parte de quen quixese servirse del. Temos que recoñecer, con humildade e con orgullo a un tempo, que este obxectivo que daquela se nos imaxinaba complexo e esixente, está solidamente cuberto: en tódalas provincias galegas está presente Proxecto Home, e en dúas, A Coruña e Pontevedra, estao por partida dobre.\nPois ben, ao lado de todo este traballo, observamos tamén a satisfacción inmensa de comprobar que houbo milleiros de persoas que puideron sacar adiante as súas vidas, e que, de telas totalmente rotas e inservibles, pasaron a convertelas en vidas dignas, vidas gozosas para si mesmas, para as súas familias, e, en conxunto, para toda a sociedade. En Proxecto Home atoparon, e seguirán atopando sempre, un centro libre de drogas, un espazo cálido e acolledor, onde poder coñecerse e recoñecerse coma persoas, onde aprender a decidir con autonomía e liberdade sobre a súa vida, onde recrear e recuperar espazos familiares deteriorados, onde habilitarse para unha interacción social integrada e construtiva. Se, cando unha persoa se destrúe, dalgunha maneira tamén a sociedade se destrúe; da mesma maneira, cando unha persoa se constrúe de novo, a sociedade toda está nela restaurando as súas fendeduras.\nLoxicamente, non podiamos comprobar todo isto, vivido ao longo destes 20 anos tan tensos, densos e fructíferos, sen celebralo convenientemente, aínda que soamente sexa pola razón simple de que celebrar o traballado e conseguido nos animará a seguir traballando e conseguindo éxitos, que aquí vale tanto coma dicir conseguindo vidas, vidas con sentido, vidas dignificadas. Porque se algo temos claro, é que non están os tempos para cesións e abandonos: as substancias tóxicas seguen aí, a facilidade desta nosa sociedade para entregarse a conductas aditivas está aí, como está aí a tendencia a normalizar as cousas, aínda que sexan tan serías como asumir hábitos de dependencia, deteriorando o corpo e o espírito, a capacidade de vivir, a capacidade de estar facendo familia e sociedade responsable e libremente.\nEn resume, queremos agradecer o conseguido e motivarnos para o camiño que temos por diante, espertando no que poidamos a conciencia da sociedade galega para que non se deixe engaiolar cos cantos de sirena das adiccións que empezan na compracencia e acaban na destrucción persoal e social.\nE quixemos levar a cabo esta conmemoración nun escenario amplo, onde entrasen aspectos que por un lado ou polo outro nos permitisen abrir luz no mundo entrambilicado que é sempre o das adiccións. Así congratulámonos enormemente de que a Universidade, a Universidade Compostelá, se comprometese connosco nesta celebración, ofrecéndonos os seus espazos para estes eventos e firmando coa Fundación Monte do Gozo - Proxecto Home un Convenio de colaboración, que permitirá un intercambio de saberes teóricos e prácticos, que nos axudará a avanzar no que é o obxectivo final de ambas institucións: acadar cidadáns e cidadás libres, capacitados, con recursos para incidir positivamente na construcción deste anaco precioso e prezado de mundo que é Galicia.\nQuixemos tamén conmemorar estes 20 anos de traballo terapéutico, convocando, para escoitalos e dialogar creativamente con eles, a persoas significativas do mundo da ciencia(Miguel Casas, Baltasar Garzón, Vicente Garrido, Jorge Sobral e Eric Broekaert), que teñen que ver cos comportamentos humanos, cos seus éxitos e fracasos, coas súas alternativas de reconstrucción e de reinserción familiar, laboral e social.(En folla aparte podedes ver os nomes dos relatores, os títulos das conferencias e os días e horas en que serán pronunciadas). Lévase pensado e escrito moito sobre das adiccións, lévase traballado moito por parte de tódolos axentes que se moven nos diferentes recursos de rehabilitación, pero todos e todas cantos así o facemos estamos convencidos de que hai que estudar máis, reflexionar máis, para facer cada vez un traballo mellor, que aporte mellor o que as persoas adictas esperan de nós: acompañamento eficaz no camiño da maduración persoal.\nNesta mesma liña tamén anunciamos a edición dun libro que levará por título "LAS COMUNIDADES TERAPÉUTICAS DE PROYECTO HOMBRE: HISTORIA, REALIDAD PRESENTE Y PERSPECTIVAS DE FUTURO. Un libro editado en nome da Asociación Proyecto Hombre, que abrangue a tódolos programas de Proxecto Home existentes en España, e por iso será editado en castelán, pero que foi especialmente querido e promovido por Proxecto Home Galicia, ata o punto de que é o autor do mesmo un dos seus Terapeutas, Manuel Regal Ledo. No seu momento, ao longo deste ano, farase tamén a presentación deste libro.\nO mundo da arte quixo colaborar connosco solidariamente neste XX aniversario, e nós recibímolo cos brazos abertos. As obras de arte coas que queren contribuír a este evento comporán a IV Exposición "Arte e Solidareidade", que percorrerá as 7 grandes cidades de Galicia, coma embaixadora dunha mensaxe de vida e de esperanza. O mundo da arte é o mundo da fantasía, da creación e da beleza. E xustamente eses son as referencias máxicas, pero ben reais, coas que nos movemos os que traballamos no mundo das adiccións: fantasía para soñar co inimaxinable para un adicto: poder vivir felizmente sen drogas; creación para ir urdindo día a día ese enramado xusto e preciso que garanta a rehabilitación; e a beleza como espello e como meta: a fermosura simple e impresionante dunha persoa que recupera a risa e a esperanza, para deitarse cada noite sen angustia e erguerse cada mañá con ilusión.\nE por último, como non podía ser doutro xeito, quixemos que o aspecto festivo non faltase nesta conmemoración; a alegría invádenos en cada momento deste XX Aniversario, pero expresarémola dun xeito especial no espectáculo musical co que pecharemos tódolos actos e do que xa lles daremos cumprida información no seu momento.\nE máis nada, só reiterar o noso agradecemento a toda a sociedade galega: coa suma do esforzo de todos e todas, Proxecto Home érguese no medio do mundo complexo e confuso da drogadicción coma unha porta aberta á esperanza para cantos voluntariamente queiran entrar por ela. Que isto poida seguir sendo así, para proveito das persoas adictas e das súas familias, depende de nós, depende de todos.


A Facultade de Filoloxía e Tradución, primeiro centro da UVigo que lucirá o Distintivo de Igualdade - Metropolitano\nA distinción vai acompañada dunha axuda de 3000€ para que o centro desenvolva políticas de xénero. A Facultade de Filoloxía e Tradución recibirá o seu distintivo nun acto institucional que terá lugar nas vindeiras semanas.\nBoas prácticas en igualdade\nA guía de Boas Prácticas en Igualdade nace das accións presentadas polos centros ao primeiro Distintivo de Igualdade que, en moitos casos, foron "produto do arranque dunha ou dúas persoas e, noutros casos, dunha aposta colectiva". De toda esa escolma de propostas, este manual destaca algunhas accións que a Unidade de Igualdade quere resaltar como "inspiración para toda a comunidade universitaria". Entre elas, por exemplo, está a incorporación da perspectiva de xénero no sistema de planificación de recursos do persoal investigador como un elemento esencial da evolución e da promoción da carreira; a introdución dos estudos de xénero e da perspectiva de xénero nas liñas de investigación e transferencia de xeito estable no tempo ou a constitución de comisións específicas, grupos de traballo de igualdade permanentes e de novas figuras como a coordinación de igualdade. Nesta guía tamén se recolle como exemplo de boas prácticas a realización de procesos de selección do persoal investigador con perspectiva de xénero con medidas como a corrección das penalizacións por embarazo e por maternidade, a captación de estudantado con perspectiva de xénero ou a elección da autoría feminina como primeira sinatura nos artigos. Outras accións destacadas son a selección paritaria de conferenciantes en congresos e en seminarios, a proposición de mulleres honoris causa na Universidade de Vigo, a realización de campañas e de actividades en datas reivindicativas sinaladas (12F, 8M, 25N) ou a selección horaria de docencia para apoiar o PDI con necesidades de conciliación.\nO documento inclúe tamén unha serie de suxestións xerais de mellora, como medidas concretas de prevención das violencias machistas, nomeadamente sobre acoso sexual e por razón de sexo; accións de promoción da corresponsabilidade e da redución da fenda de coidados, especialmente agravada durante a crise da covid-19 e con efectos preocupantes no desenvolvemento profesional das PDI ou políticas de captación con perspectiva de xénero, tanto nas titulacións masculinizadas coma nas feminizadas. Tamén se recomenda evitar reproducir o chamado «traballo doméstico académico», xa que non só é importante a paridade numérica entre mulleres e homes, senón que tamén cómpre ter en conta as características dos cargos ocupados.\nTags: igualdadUniversidade de VigoUVigoVigo\nLas ocho jóvenes artistas de "Descúbreas", cara a cara en Vigo\nRedondela celebra o Orgullo LGTBIQ+ con charlas e un concerto de "Sacha na Horta"


Lecturas desde O Alcouce: 'El CLAS. El equipo de Asturias. El sueño de su afición' - Pontevedra Viva\nLecturas desde O Alcouce: 'El CLAS. El equipo de Asturias. El sueño de su afición'\nSábado 22 de Xullo, 2017\nDesde hai uns cantos anos, adoito pasar boas tardes do mes de xullo vendo o Tour de Francia. Afeccioneime de neno, en parte grazas a deportistas que competían no equipo ciclista CLAS-Cajastur. E a paixón lectora é ben compatible co deporte, como demostra o libro Plomo en los bolsillos.\nEl CLAS. El equipo de Asturias. El sueño de su afición é un libro que recolle a historia deste conxunto ciclista desde as súas orixes en 1978 até a súa desaparición en 1994. O texto está redactado polo xornalista Sergio Fuente Requejo, especializado no eido deportivo (tamén ten un libro sobre o Oviedo CF) e licenciado en Xeografía e Historia. O volume destaca pola súa documentación. As 572 páxinas inclúen numerosas fotografías e recortes de prensa da época. Amais, o autor levou a cabo máis de oitenta entrevistas a personalidades do ciclismo e o xornalismo.\nO conxunto naceu en 1978, e ao pouco tempo comezou a participar en competicións en categorías infantil, cadete e xuvenil, e despois creou un equipo sénior amateur. Xa en 1988 pasou ao profesionalismo, dirixido por José Manuel Fuente Tarangu. A fin do equipo tivo lugar en 1995 debido a cuestións económicas, ao entrar na empresa como director xeral Pedro Astals. O novo directivo non percibía que o equipo fose un reclamo publicitario, a pesar de que fomos moitos os que coñecemos a marca leiteira a través das retransmisións deportivas.\nO momento cumio do equipo foi entre 1992 e 1994, coas vitorias de Tony Rominger na Vuelta España e o seu segundo posto no Tour en 1993 por detrás de Miguel Induráin. Nese mesmo ano a Vuelta a España saíu e rematou en Galicia, ao se celebrar ese ano o Xacobeo. Épica foi a 19ª etapa, con fin no Alto del Naranco, desputada o 14 de maio. Ese día había moitísima xente animando a Romnger, que se xogaba a vitoria ante Alex Zülle e rematou por vencer a etapa.\nAs persoas afeccionadas ao ciclismo xeralmente non son fans dun equipo, senón dun corredor (desculpen o uso do masculino xenérico: lamentablemente o ciclismo feminino aínda non é mediático). Mais o CLAS supuxo unha excepción á norma, pois durante os seus anos de existencia arrastrou moita xente (neste caso si, homes e mulleres) que se desprazaba para ir animar a pé de estrada. Un dos motivos é a orixe humilde do club, que naceu en 1978 como actividade extraescolar para os fillos dos traballadores e traballadoras da empresa Central Lechera Asturiana.\nEste fenómeno, xente animando un club ciclista en conxunto no canto de un só corredor, tivo a súa continuidade co equipo Euskaltel-Euskadi, activo entre 1994 e 2012, e que nos seus anos de gloria tiña unha boa recua de seguidores nas competicións en que participaba. Coincidiu un tempo co equipo Xacobeo Galicia, creado en 2007 co apoio de Valery Karpin e desaparecido en 2010 logo de que Ezequiel Mosquera nos fixese vibrar no seu duelo co siciliano Nibali no ascenso a La Bola del Mundo, no Guadarrama.\nAmais do suízo Tony Rominger (e o seu amigo Jörg Müller), quizais os ciclistas máis sonados do equipo foron o oscense Fernando Escartín ou os donostiarras Peio Ruiz Cabestany e Abraham Olano. Non obstante, o CLAS sempre procurou incluír no plantel corredores da terra, e foron numerosos os ciclistas asturianos que chegaron ao primeiro nivel como gregarios. A idea era buscar un sucesor a Tarangu, que antes de ser director do equipo gañara dúas veces a Vuelta a España. Dous dos mellores ciclistas dos últimos tempos, Samuel Sánchez e Chechu Rubiera, colaboran co libro en senllos epílogos nos que explican que non chegaron a competir no CLAS por cuestións xeracionais, pero que si viron as súas carreiras deportivas marcadas pola existencia do equipo. Amais destes epílogos, o libro inclúe un un prólogo moi emotivo de Tony Rominger.\nO equipo CLAS acolleu no seu seno varios ciclistas galegos, como o ponteareán Isidro Araujo, o pontevedrés Jesús Rodríguez Carballido, o padronés José Manuel Oliveira, o vigués Gonzalo Aguiar ou o masaxista Moisés Leboso, do Porriño. Tempo atrás, Asturias acollera tamén aos irmáns coruñeses Vicente e Xesús López Carril, que correron no equipo vasco Kas xunto Fuente.\nO libro, de gran formato, foi maquetado e deseñado por Daniel Cabrero, que aparece como coautor. A obra está publicada por Ediciones Camelot, e non ten unha gran distribución, senón que funciona con impresión baixo demanda. Xa que logo, sería interesante que se fixese unha revisión ortográfica e estilística. É unha mágoa ver obras interesantes que poderían mellorar moito cun pequeno esforzo.


Versos e Aloumiños: abril 2019\n"PASANDO AS FOLLAS DO TEMPO", UNHA BIOGRAFÍA POÉTICA QUE ISPE SENTIMENTOS\nOs que nacemos en pleno franquismo non o tivemos doado. Todo, todo era mentira. Cada palabra, cada imaxe, cada discurso, cada lección estaban baseados no engano constante.\nAgachábannos a dignidade de ser persoas, mentían sobre a realidade que nos rodeaba, borraban a historia dun pobo, manipulaban os acontecementos históricos ata o infinito.\nMoitos de nós tivemos que aprender a vivir doutra maneira. En silencio, con medo, baixo ameazas sutís de quen nos rodeaba. “No te signifiques”, dicía o meu pai, mentres loaba a figura do ditador.\nEu tiven que rachar cadeas, afastar demos, manter contradicións, sentir en silencio, inventar apagados berros de impotencia, chorar escondido, destruír falacias. E non me resultou fácil.\nDaquela, nun momento clave da miña vida, apareceu Paco Ibáñez e con el, a poesía. A ela agarreime con forza e ilusión. Algo estaba a prender en min e sentino ben dentro. A poesía deulle sentido á miña vida. E tras lecturas variadas, e cun gran proveito, sentín a chamada dos versos. Comecei a ver o mundo doutro xeito. As palabras provocáronme un sentido da responsabilidade especial e recuperei tanto soño roto.\nNo ano 1987, tras unha longa aprendizaxe, iniciei a miña carreira poética. Un itinerario tan necesario como honesto. Parolando coa vixencia foi o meu primeiro título poético para adultos. Coplas, Nenos e Aloumiños, os primeiros pensando na rapazada. Nunca deixei de escribir.\nHoxe en día, son feliz. A poesía (e mais a música) deron cor e ilusión á miña vida. Sentín que as sendas percorridas alimentaron o meu espírito.\nReunir case toda a miña poesía nun volume foi un soño íntimo que tiven dende hai ben tempo. Hai uns meses fíxose realidade. Belagua, coa incrible Edurne Baines á fronte, publicou este vello anhelo. Coa colaboración de Alba Piñeiro, Susi Fernández e Juan Carlos Martín Ramos (antólogos), ademais de Xulio Gª Rivas coas súas pinturas, naceu Pasando as follas do tempo. O título é ben claro: esas follas son as follas da miña vida. Cos meus soños perdidos, coas feridas na pel, cos sentimentos afogados, co amor e o desexo, coa esperanza dun mundo mellor, coas persoas que tallaron a miña existencia, este poemario, que abrangue trinta anos de escrita, é o fiel reflexo, tatuado no corazón, dunha vida chea de vida. É unha radiografía de sentimentos escritos na néboa. É a afirmación dun ser humano que, a través da palabra poética, precisa o aire para respirar agora que os anos van pasando e xa non hai retorno.\nAntonio Gª Teijeiro (Foto de Ricardo Grobas)\nAmo a poesía honesta, directa, sen artificios.\nAmo a palabra poética que acariña, que critica, que sinala, que emociona, que foxe da impostura.\nAmo as persoas que non viven das aparencias, que son auténticas, que saborean o líquido da harmonía, que beben os ventos da amizade.\nE así naceu este poemario, poemas que percorren espazos creados para compartir.\nPodedes entrar neles e convídovos a sentir á miña beira.\nEtiquetas: antonio garcía teijeiro, artículos, belagua., colaboraciones y noticias, pasando as follas do tempo, poesía\nREMUÍÑO DE LIBROS (60): "Non trabes na lingua", de Antón Cortizas Amado\nTÍTULO: Non trabes na lingua\nILUSTRACIÓNS: Pepa Prieto Puy\nEDITORIAL: Galaxia. COLECCIÓN: Árbore\nCanta necesidade temos de que a literatura tradicional non se perda e estea presente nas nosas vidas! Resulta primordial ir recuperando as nosas adiviñas, as nosas cancións, as nosas lendas, as cantigas de rolda e berce, as mentiras e demais.\nNestes tempos nos que todo está informatizado, ter libros que nos recorden unha boa parte do noso patrimonio cultural é de agradecer. Que a rapazada cante, diga en voz alta, xogue nos patios á calor destas pezas populares, lonxe de parecer unha ilusión, ten que ser unha realidade. Non son un inxenuo. Creo no progreso, pero o progreso ha de mirar cara atrás e conservar o patrimonio cultural da sociedade. E a literatura oral é un tesouro que debe chegar aos máis novos. Non se pode esquecer endexamais. Nada custa programar nos momentos de lecer certas actividades coa poesía tradicional como eixe.\nAntón Cortizas Amado (Foto: Diario de Ferrol)\nAntón Cortizas Amado é un escritor moi preocupado polo uso das palabras. Un escritor que basea unha parte importante da súa obra neste xénero marabilloso. O mesmo escribe romances fermosísimos, que recompila xogos populares dun alto valor socioliterario que nos achega no mundo das adiviñas ou dos trabalinguas etc.\nE de trabalinguas vai este volumen, Non trabes a lingua, que vén de tirar do prelo a editorial Galaxia na súa colección Árbore. Un bo número de pezas divididas en tres apartados que levan por nome: Trabalinguas argallados na lingua da miña lingua con doces palabreados, trabalinguas escoitados na melodía da lingua cos ollos arregalados e trabalinguas inventados xogando coa lingua na escola da nosa lingua. A estes tres apartados engádenselles unha bibliografía e un cuarto espazo, coas páxinas en branco: trabalinguas argallados por ti porque tes unha lingua que quere que xogues con ela sen fin, para que os nenos e nenas escriban as súas composicións de seu ou as aportacións que poidan facer.\nNon pode ser máis vivo este libro. Antón Cortizas sabe xogar coas palabras pois é consciente de que son un ben grande e dan moitísimas posibilidades de achegalas ao corazón das persoas. Porque, que sería de nós sen a lingua pouco coidada ou maltratada ou esquecida? Unha desfeita, sen dúbida, e Antón ben o sabe e dános exemplos acaídos para que xoguemos con ela e comprendamos o tesouro que é mantela viva.\nVelaquí un exemplo: Non hai xaxún / de xenos nin xatos, / hoxe xantamos / con Xonxa e con Xurxo / xamón con xenxibre, / tamén xaramagos, / potaxe de xarxa / e meixón con caxato. / Xa sei que o menú, / que se ben se le, / non ten moito xeito, / mais ten moitos xes.\nOu este típico de Carnota, nunha liña moi coñecida, que di: Eu teño unha boneca / pescuepelicrespa / o que a despescuelipelicrespará / bon despescuelipelicrespador será.\nUn libro cheo de espírito lúdico, de protagonismo das palabras tan reviradas coma xogantinas, que Pepa Prieto Puy acompaña cunhas ilustracións en consonancia cos textos.\nQue o poder da palabra nos guíe polos camiños da vida e saibamos valorala na súa xusta medida.\nPublicado por Antonio Garcia Teijeiro en 5:07\nEtiquetas: antón cortizas, árbore., galaxia, poesía infantil, remuíño de libros\nJuan Carlos –na compaña da súa parella, Lurdes López- foi un monicrequeiro que percorreu moitos lugares co seu teatro ao lombo. Unha época moi particular que, cada vez que a lembran, un brillo especial asoma nos ollos de ambos.\nEn "Espacio Kalandraka"\nPublicado por Antonio Garcia Teijeiro en 11:08\nEtiquetas: artículos, artigo literario, colaboraciones y noticias, ilustración, juan carlos martín ramos, monicreques, perdo villarejo.\nNO CLAUSTRO DO MUSEO DO PRADO RECIBINDO O PREMIO NACIONAL DE LIX\nPasou ano e medio dende que me comunicaron que gañara o Premio Nacional de LIX o día 3 de outubro de 2017. Estaba fronte ao mar esa mañá, cando me chamaron.\n“poemar nacional. parabéns” enviárame un chisco antes Manuel Bragado ao móbil. Emoción intensa e bágoas. Non o podía crer. parecíame imposible.\nO 19 de marzo de 2019 recibín o galardón da man da Raíña Dona Letizia.\nPoemar o mar levaba tempo espallándose pola xeografía nacional, enchendo de ondas poéticas moitos territorios, algúns deles de terra adentro. Nenos e nenas de distintas latitudes bañáronse –e seguen a facelo- no meu mar poético. En galego e en castelán para agrandar o seu efecto mariño-poético.\nRecibindo o diploma\nO acto foi sinxelo. O lugar, fermosísimo: o Claustro do Museo Nacional do Prado, en Madrid, claro. Excelente o discurso de Rosa Montero e necesarias, as palabras de Blanca Berasategui. Reivindicación da literatura e chamamento a facer da cultura algo vivo e necesario.\nCando subín recoller o diploma pensei en Galicia. Mil sentimentos revoltaron dentro de min en poucos segundos. Ao volver ao meu sitio, unha estraña sensación de incerteza invadiume. E agarreime inconscientemente á figura de Rosalía. Foron uns segundos de fusión coa gran poeta galega. E lembrei a Rafael Alberti, que tanto me axudou a crer en min. Todo sucedeu moi rápido pero deixoume unha pegada imborrable.\nUnha vez máis sentín no meu interior a emoción da Galicia que amo tan fondamente. De novo, a nosa literatura brillaba e era recoñecida ao máis alto nivel. E cun libro de poesía!\nNese marco marabilloso sentinme orgulloso do acadado. E nel, nun acto tan especial, vivín a felicidade de estar acompañado pola muller que leva ao meu lado máis de corenta anos, Susi, e que tanto fixo para que eu chegase ata onde estou agora. Pero a satisfacción foi maior ao ter alí, á miña beira, a miña filla Noa, acompañada de Iván Ferreiro. Un orgullo.E dous amigos, case irmáns, os que tanto quero como son o poeta Juan Carlos Martín Ramos e a marabillosa Lurdes López. Todos eles e elas arroupáronme nun intre tan intimamente inesquecible e desfrutaron comigo.\nLurdes, Susi, Juan Carlos e Iván\nO tempo vai pasando. Eu non deixo de seguir levando a poesía cara ao corazón das persoas, en especial, á rapazada. Precisan dos versos. E gústanlles cando se lles achega con paixón e agarimo.\nDixen o mesmo día da concesión deste premio que me ía facer estar máis próximo ao lectorado e ás persoas que traballan a prol da divulgación da lectura. Dixen, tamén, que era un enorme recoñecemento á poesía como xénero –tan esquecido- e, xaora, un novo galardón á nosa literatura galega e ao seu idioma, un ben de grandes dimensións que algúns intentan non só minimizar, senón, ademais, borrar con indignas decisións.\nCon Noa e Susi\nVelaquí queda a mensaxe: ler e ler moito en galego. Porque temos unha lingua que é un tesouro que ninguén nos pode roubar.\nAh! e lamentar a actitude, verdadeiramente lamentable, da señora Ruiz de la Prada que deu a nota dende que entrou no Claustro (ademais do vestido que lucía) e que me fixo sentir vergonza allea. O que hai que ver!\nFeliz, co premio\nPublicado por Antonio Garcia Teijeiro en 9:49\nEtiquetas: artículos, colaboraciones y noticias, entrega do premio nacional.\nPOR QUE É ÚTIL LER LIBROS QUE NON ENTENDEMOS?, un artigo de MANUEL VEIGA\nFotografía tomada de Babelia (El País)\nTer a Manuel Veiga en Versos e aloumiños é un luxo do que estamos convencidos quen damos vida a este blog-revista.\nDe cando en vez, pedímoslle un artigo, porque sabemos da súa capacidade para plantear temas interesantes, deses que chaman a atención. Os seus planteamentos claros e intelixentes provocan reflexión e, por que non dicilo, ás veces certa controversia que se agradece nuns tempos coma estes que o vento anda algo revolto e deixa confusións que preocupan.\nE Manuel Veiga sempre ten un recuncho para encher de palabras cheas de sentido para compracernos. E nós estamos felices de que sexa así.\nE se dubidan do que dicimos, aí está este artigo que leva por título Por que é útil ler libros que non entendemos? Unha vez máis furgando na ferida dos libros e as actitudes lectoras que provocan.\nDesfruten del, pensen e sigan lendo libros, ben se os entenden ou non.\nManuel Veiga (Foto de Antonio Gutiérrez)\nPor que é útil ler libros que non entendemos?\nEstou a ler A orde do tempo de Carlo Rovelli. Deste autor xa lera antes Sete breves leccións de física, unha obra na que fala bastante de física cuántica. Rovelli é un bo divulgador e ambos libros acadaron grandes vendas.\nNon obstante, un profano en ciencias, coma min, e a pesar do esforzo do autor, pouco pode sacar en claro destes dous breves ensaios. Arrepíntome de lelos? Debería ler unicamente libros que de entrada me gustan? Debería limitarme ás miñas materias preferidas, a historia, a literatura, un pouco de economía?\nCreo que autolimitarse é un erro. É posíbel que un libro do que só entendemos unha de cada tres frases nos diga algo. Se o libro é bo, talvez nos abra un camiño. Lembro como un acerto a decisión dun profesor de primeiro de socioloxía que nos obrigou a ler A construción social da realidade, unha obra ateigada de termos novos. Era case como ler noutro idioma. E, non obstante, foinos moi útil. Grazas a esa lectura inicial, a carreira descorreu, para nós, con máis facilidade. Foi como o deses profesores de autoescola que, o primeiro día de clase, metían os aprendices na praza das Travesas de Vigo, cando aínda non había túnel.\nPero volvendo aos libros difíciles, de que serve que leas se non entendes? En primeiro lugar serve para saber que esas preguntas e esas respostas existen. O que viaxa, aínda que pase pouco tempo en cada país, coñece, cando menos, novas paisaxes. Para os que somos de humanidades, a física ábrenos a fermosas preguntas, aínda que non cheguemos a entender apenas as respostas.\nSaber que existen outros territorios, aínda que nos sexan descoñecidos, evita moitos erros e incluso algúns enganos. Cada nova paisaxe agranda a nosa perspectiva. Visitar Hungría unha semana non proporciona case ningún coñecemento profundo sobre o país e os seus habitantes. Con todo, seguramente aprenderemos, por exemplo, que o seu idioma é moi distinto de case todas as demais linguas europeas, aínda que non cheguemos a saber del máis que un par de palabras, ou que o pan que se vende nas panaderías de Buda é moi parecido ao noso. Con iso xa podemos deducir que os húngaros son diferentes pero tamén parecidos a nós e que calquera razoamento simplista carece de sentido.\nOdgen N. Rood\nO coñecemento introdutorio, de visitante, reduce o medo e os tópicos e ademais axúdanos a entender mellor aquilo que xa coñecemos. A pesar da distancia, en boa medida inxustificada, que hai entre ciencias e letras, todos aqueles que abriron as portas do outro campo quedaron satisfeitos e descubriron que agora entendían mellor aquilo que xa coñecían, porque o coñecemento opera por comparación e por contraste.\nEstá comprobado, por exemplo, que cada avance científico transforma a arte. A teoría das cores do físico norteamericano Odgen N. Rood, lida polo pintor francés Seurat, permitiulle inventar o puntillismo. Freud imaxinou, case literariamente, territorios cuxa existencia comprobarían un século despois os neurólogos.\nAchegarnos a certos coñecementos é como ver o mar por primeira vez. En principio, xa é bastante contemplar a súa inmensidade.\nPublicado por Antonio Garcia Teijeiro en 8:35\nEtiquetas: artículos, carlo rovelli., colaboraciones y noticias, física, lectura, libros, manuel veiga