Protagonista: Martina – CPR Santiago Apóstol\no 27 de Febreiro, 2019\n“Unha gran bailarina e cantante”\nMartina veu acompañada dos seus pais.\nCoa súa nai, fíxonos unha demostración de baile. Despois, seguímola e bailamos xuntos.\nDescubrimos que ben se lle dá o xogo da “chapa”, e, tamén, aprendemos nós.\nFinalmente, co seu altofalante e co micrófono… realizamos unha sesión de karaoke!


(Ano C: 30 de outubro de 2016)\nHai na liturxia de hoxe un notábel contraste e, tamén, axeitado complemento entre a Primeira Lectura e o evanxeo, no que o protagonista é alguén chamado Zaqueo. No libro da Sabedoría fálasenos da grandeza de Deus e no evanxeo do seu rebaixarse en Xesús ata conversar de igual a igual cos pecadores, parando cas deles, cousa que resultaba inconcibíbel nas categorías sociais e relixiosas daquel tempo .\nPero case máis importante có detérmonos neste contraste entre o libro da Sabedoría e o evanxeo é ver como Deus mantén en realidade o seu mesmo modo de ser en relación coa grandeza do universo material e na súa relación coas persoas. Nun caso e noutro amósase Deus sempre grande, magnánimo, sorprendente.\nVexamos. No Libro da Sabedoría hai conciencia de que no universo se expresa dalgunha maneira o mesmo Deus. Mais, sen que isto se negue, amósase este mesmo Deus como incomparabelmente máis grande có universo, por grande que este sexa: “o universo todo, de fronte túa –dísenos neste libro do Antigo Testamento- é como un lixo na balanza e como pinga de orballo da alborada caendo sobre a terra”.\nIsto segue a ser válido nos nosos tempos por máis que hoxe en día saibamos moito máis sobre a grandeza do universo que cando se escribiu o Libro da Sabedoría. Actualmente fálannos os astrónomos e astrofísicos de miles de millóns de galaxias existentes no noso universo e da posibilidade incluso de que existan outros universos iguais ó noso ou moito máis extensos, incluso innumerábeis.\nPodemos pensar que esta excelsitude divina, reflectida na grandeza do universo, é precisamente a que fai que sexa Deus tan dadivoso e magnánimo en tódalas súas criaturas. Por iso non lle vai a el ser envexoso, resentido, “malo”. Á fin e ó cabo, todo vén del. Desde as partículas elementais máis pequenas ata as máis descomunais galaxias. Todo procede del e quere, polo tanto, tódalas cousas.\nÉ isto o que se deduce de moitas expresións deste Libro da Sabedoría. Velaquí algunhas: “compadecícheste de todo, pois todo o podes”; “todo o perdoas porque todo é teu, Señor, amigo da vida; pois o teu sopro incorruptíbel mora en tódalas cousas”; “amas a tódolos seres e non rexeitas nada do que fixeches”.\nDeus e, polo tanto, bondadoso, magnánimo, porque a súa creación, e nós nela, procedemos del e nel estamos (“nel vivimos, nos movemos e estamos”) ou, como se di no Libro da Sabedoría, El está en nós (“o seu sopro inmortal está en todo”).\nPois ben, é esta grandeza de Deus a que se vai mostrar tamén no encontro de Xesús, imaxe humana de Deus Pai-Nai, con Zaqueo, tal como nolo describe Lucas no seu relato de hoxe.\nPolo que alí se nos di, Zaqueo era “pequeneiro” de talle, mais grande en desexos e anceios. Buscaba con teima a felicidade e chegou por iso a ser “moi rico” (tal como textualmente se nos di), seguramente a costa doutros que, de cando en vez polo menos, asoballaba. Mais a sona de Xesús, un personaxe singular, que non dispuña de riquezas materiais mais que facía felices a cantos o seguían, inquietábao. Correu, pois, e subiuse a unha figueira coa idea de se pór así a tiro da ollada de Xesús, que por alí había pasar.\nZaqueo non sospeitaba nin era consciente de que era en realidade e de verdade o propio Xesús o que lle estaba a dar forzas e presteza, ó seu corpo e ós seus pés, para correr e apulitar figueira arriba. E iso que Zaqueo tiña que saber moi ben que as pólas das figueiras eran perigosas, pois non se deixan domear coma as doutras árbores, senón que rompen de súpeto cando un menos o pensa. “Coidadiño coas pólas da figueira, que vos son moi falsas”, dicíanos a nosa nai ós seus fillos pequenos cando subiamos á nosa frondosa figueira, pegada á parede da casa, para paparmos algúns figos.\nMais Zaqueo non sube á figueira a por figos, porque el, como rico que era, dispuña de abondosos alimentos na súa casa e na súa mesa para non ter que andar buscándoos entre as follas dunha humilde e xenerosa figueira. El quere ver Xesús. El vai ver Xesús. Non por curiosidade, non. Ocorría que a persoa de Xesús estaba hai tempo movéndolle o corazón, aínda que Zaqueo non fose capaz de se dar suficientemente conta do que lle estaba a pasar... Como era Xesús quen levaba a iniciativa neste encontro salvador, sen que Zaqueo se puidese decatar ben diso, a sorpresa de Zaqueo tivo que ser maiúscula cando de súpeto escoita que Xesús se “autoinvita” a comer na súa casa, na casa de Zaqueo: “Zaqueo, baixa, que hoxe teño que comer na túa casa”...\nUnha vez máis temos aquí o xantar compartido como símbolo da íntima e igualitaria relación, persoal e comunitaria, de Deus con nós e de nós con el. Non o esquezamos: é sempre Deus, o Deus de Xesús, quen convida. Nunca somos nós os que o convidamos a el. Só temos, pola nosa parte, que poñermos a tiro del, por máis que mesmo nisto sexa el que tira tamén de nós.\nZaqueo acada así unha viva experiencia da grandeza, da bondade, da xenerosidade do Deus de Xesús ó se atopar deste modo, inesperadamente, man a man con el na súa casa. Unha experiencia semellante non pode menos de transformar Zaqueo. De rico, explotador ou asoballante pasa a sentir os demais como iguais a si mesmo en canto fillos dun mesmo pai: “darei a metade de canto teño ós pobres e, se roubei a alguén, devolvereille catro veces máis”. En adiante, Zaqueo será menos rico en cousas de que presumir ou fachendear, mais terá un tesouro infinito: a riqueza dun Deus que se fai amigo del en Xesús e a plenitude que proporciona a irmandade coas persoas coas que convive e ás que fai partícipes dos seus bens. Estas persoas deixan xa de se sentir asoballados por el e acadan a dignidade de irmáns seus, cos que se comporta fraternalmente.\nAmósase así nidiamente unha vez máis, como é ben doado decatarse, a vertente social da mensaxe de Xesús, tal como Lucas a percibiu. Isto é válido e importante nas celebracións eucarísticas. Xustamente pouco antes de recibirmos a comuñón eucarística dicimos nós: “eu non son merecente de que entres no meu fogar...”. Tampouco Zaqueo era “merecente” de que Xesús parase no seu fogar, na súa casa, e así o pensaría seguramente el tamén tras escoitar desde a figueira as palabras de Xesús. Mais nesta nosa relación con Deus non teñen cabida algunha os chamados “méritos” propios, pois un nunca os pode ter desde si mesmo. Aquí só campa a gratuíta e xenerosa iniciativa de Xesús, que busca a nosa liberación e felicidade.\nPreguemos xuntos, irmás e irmáns, a Deus Pai, para que nos transforme como a Zaqueo en verdadeiros amigos de Xesús e solidarios cos demais, dicindo:\n- Fainos, Pai, desexosos de felicidade e vida para todos.\n- Dános, Pai, desexos de coñecerte e de sentármonos á túa mesa.\n- Transfórmanos, Pai, en persoas solidarias cos demais e loitadoras contra calquera forma de inxustiza:


As augas galegas rebosan vida | IES Francisco Asorey (Cambados, Pontevedra)\n← Unha bolboreta europea atópase ameazada nalgúns países.\nO lixo que non vemos dos cruceiros →\nPola súa ubicación estratéxica, pola existencia dun monte submarino e o afastado que se encontra da costa , o banco submariño galego é un dos máis poboados de toda España.\nEstos datos ofrécenolos o proxecto Indemar do Instituto Español de Oceanografía (IEO) que fixo tres campañas exaustivas na procura de novas especies nas costas galegas, os seus expertos adiantan que o número de especies descubertas supera o millar é moitas delas novas para a ciencia, através destes datos pretenden conseguir a declaración europea de ¨Area mariña protexida¨, para así poder seguir traballando nas costas galegas.\nAs tres campañas de Indemar en Galicia fixeronse nos anos:2009,2010,2011. Cada unha de elas durou 40 días,moitos científicos embarcados nesa viaxe foron os encargados de recoller: fotos, vídeos e mostras de todo tipo.\nOs investigadores afirman que existen dous tipos de fondos mariños: brandos ou sedimentarios e rochosos. Tamen afirman que xisten habitats de insterese para a conservación e interés ecolóxico.\nEsta entrada foi publicada en biodiversidade, Ciencia e Sociedade e etiquetada biodiversidade, fondo mariño, Galicia, submariña. Garda o enlace permanente.


Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública Ferrol: Comunicado da Plataforma en Defensa da Sanidade Pública de Ferrol\n14.5.12 Arquivado en: Plataforma DSP Ferrol\nA Plataforma pola Defensa da Sanidade Pública de Ferrol quere amosar a súa total satisfacción pola posta en marcha da Unidade de Diálise de Crónicos, por vez primeira, no Complexo Arquitecto Marcide.\nA Pdspf vimos defendendo desde a nosa creación, hai dous anos e medio, a creación desa Unidade de Diálise de Agudos, Peritoneal, que xa levan funcionando 3 anos, e da de crónicos que agora comeza a funcionar.\nEsta foi tamén unha reivindicación dos sindicatos CCOO, CIG e UGT e das Asociacións Veciñais de Valón e Esteiro na Comisión de Participación Cidadá da Área Sanitaria de Ferrol do Sergas que veñen reclamando desde a súa creación hai sete anos.\nPara a Pdspf este é o primeiro paso para que ese servizo se preste só na Sanidade Pública, e non se teña que desviar ningún doente ao Juan Cardona, polo que demandamos a súa ampliación tanto en medios materiais como no persoal preciso para darlle servizo ao conxunto de doentes que precisen algún dos tipos de Diálise, exclusivamente no Complexo Hospitalario Arquitecto Marcide.\nA Pdspf seguimos demandando a ampliación dos recursos Socio Sanitarios da Área Sanitaria, na actualidade moi insuficientes, debido o avellentamento da poboación e a necesidade de que existan un maior número de camas para doentes crónicos. Demandamos, por tanto, a integración do Hospital Juan Cardona na Rede Socio Sanitaria Pública.\nTamén demandamos a Creación dun Centro de Referencia para todo Galicia das Enfermidades Profesionais, nesta Área Sanitaria onde a milleiros de persoas están afectadas por ese asasino silencioso chamado amianto. Este Centro se instalaría no Hospital Novoa Santos, que está sendo valeirado de todo contido asistencial, a pesar de existir unha grande demanda.\nFerrol a 13 de maio de 2012.\nAsdo/Xosé Miguel López Pérez, portavoz da Pdspf.


O risco dunha economía en cinzas - ECONOMÍA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nO risco dunha economía en cinzas\nX.M.P. 28 Outubro 2017 20:06 h.\n[Imaxe: Galiza Contrainfo] Incendios\nUnha vaga de incendios como a que Galiza sofreu a mediados de outubro sobrepasa con moito o simple problema ambiental para entrar de cheo no social e o económico. Os incendios golperoan sectores produtivos básicos do país para alén de poñer sobre a mesa unha cuestión: Quen asume e cubre os enormes danos? Damos as claves no Sermos Galiza 269.\ncinzas economia incendiosoutubro\nGaliza padeceu en 2006 unha das vagas de incendios máis devastadoras da súa historia recente. Os lumes arrasaron 93.000 hectáreas, cifra que é case o triplo das que se queimaron nos incendios de mediados de outubro (35.000 Has) mais que eran moito menos das que arderan en 1989 (198.000 hectáreas). María Loureiro, Melina Barrio e Luisa Chas preocupáronse de intentar cuantificar as perdas económicas imediatas causadas polo lume de 2006: por volta de 340 millóns de euros, cantidade que non abranguía impactos como os danos da cinza dos montes queimados en bancos marisqueiros, a perda de produtos forestais como castañas ou cogumelos, o lucro cesante...\nEmbora todas estas limitacións, estas tres expertas sinalaban que os custos dos incendios en Galiza teñen un impacto equivalente a entre 0,62 e 0,84% do noso PIB. No conxunto do Estado españpol, o impacto do lume non sobrepasa o 0,2%. Que quere dicir isto? Pois, como nos afirma Lourdes Hernández (WWF), “que os incendios xa non son un problema estritamente ambiental, senón un problema económico”. Hernández incide en que vagas de lume como a deste mes de outubro non só teñen efectos na natureza, na flora e fauna. As consecuencias van desde a gandeiría até o agro e o turismo. “Restaurar unha zona calcinada sae entre 3.000 e 6.000 euros por hectárea”.\n[Podes ler a reportaxe íntegra no Sermos Galiza 269, á venda na loxa e nos quiosques habituais]


Manuel Lorenzo "Estou moi agradecido co adestrador por darme a oportunidade, pero tamén comigo mesmo por seguir esforzándome para conseguir o meu soño"\n“Tiven algúns problemas aos 14 anos ao saír da casa moi cedo polo baloncesto. Tiña gañas de deixalo, pero miña nai e meu irmán dixéronme que aguantase”.\n“Cando estea no partido vou pensar que é un adestramento máis, que é un partido máis”.\n“Espero marcar un antes e despois na miña vida deportiva, facerme un nome xa no baloncesto en cadeira de rodas”.\nManuel Lorenzo ten tan só 21 anos e xa é un dos xogadores elexidos para formar parte do equipo española de baloncesto en cadeira de rodas para os paralímpicos de Tokyo 2020. Galicia aporta nada menos que tres efectivos nesta disciplina. Ademais do propio Manuel Lorenzo estarán Vicky Alonso e Agustín Alejos.\nColleitaches grandes éxitos estes anos e estes xogos de Tokyo 2020 son xa un deles. Como te sentiches ao enterarte de que foras seleccionado para formar parte da Selección Española de baloncesto?\nSíntome moi ben, moi agradecido co adestrador por darme a oportunidade, pero tamén comigo mesmo por seguir esforzándome máis e máis para conseguir o soño que calquera deportista ten de pequeno.\nEstou orgulloso de toda a xente que me rodea e de todo o ánimo que me están dando. Estou moi agradecido.\nCal é a túa principal motivación para a práctica desta disciplina deportiva?\nUn pouco inflúe miña nai porque dende pequeno ela doume motivación en todo. Empecei tamén grazas a meu irmán, que ten a mesma minusvalía ca min.\nTiven algúns problemas aos 14 anos porque saín da casa moi cedo polo baloncesto. Fun a Vigo a xogar alí, fóra da casa. Vivía nunha residencia de estudantes e os primeiros meses foron moi duros. A verdade é que tiña gañas de deixalo, pero aí estivo miña nai. Díxome que aguantase, igual ca meu irmán. Ao final, grazas a eles, sigo aquí e por fin cheguei ao meu soño.\nComo te preparas para este novo reto, física e mentalmente?\nFalando moito con outra xente, esquecendo “onde me vou meter” para non meterme nervios de máis. Sei que no primeiro partido vou estar con moitos nervios, con medo, sabendo que teño que facelo ben, pero agora non penso iso. Sei que o vou facer ben. Cando estea no partido vou pensar que é un adestramento máis, que é un partido máis, senón, ao final, teño 21 anos, a presión é a presión. Son uns Xogos Paralímpicos, os meus primeiros xogos, e nervioso, evidentemente, vou estar.\nCal é o teu obxectivo en Tokio 2020? No persoal, e como equipo.\nO meu obxectivo é conseguir medalla, sexa cal sexa. Evidentemente, mellor a de ouro.\nNo persoal, espero marcar un antes e despois na miña vida deportiva, facerme un nome xa no baloncesto en cadeira de rodas. Como equipo supoño que todos temos o mesmo obxectivo: medalla.\nSelección Española de baloncesto en cadeira de rodas con Alejos e Lorenzo – PARALIMPICOS\nAno tras ano vemos como o número de deportistas femininas aumenta en todas as disciplinas. No baloncesto, cres que as xogadoras contan coa mesma visibilidade e apoio á hora de competir ca os xogadores masculinos?\nA verdade é que non creo que conten coa mesma visibilidade ca os xogadores masculinos.\nPara min si que teñen que ter a mesma porque ao final este é un deporte ao que pode xogar todo o mundo e diso se trata. Ten que ter a mesma visibilidade todo o mundo.\nQue valores aporta o baloncesto e como cres que pode axudar en materia de igualdade?\nParece que non, pero o baloncesto facilítache meterte na vida dos demais, aprender a ser máis honesto. Eu teño unha enfermidade coa que podo camiñar, un pouco mal, pero vou na cadeira por comodidade, pero hai xente que non pode e dis “bueno, hai xente que está peor ca min”. Ao final axuda. Faiche pensar máis nos demais. Así non hai tanta discriminación social.\nA práctica do deporte a alto nivel é dura en canto a esixencias, na túa disciplina o deporte é profesional ou amateur?\nComecei amateur e aos 14 anos xa se volveu profesional. Non sei se foi o problema que comentei antes, cando me agobiei, porque ao fin e ao cabo de amateur estaba na miña casa, cos meus amigos e familia. O equipo era unha pandilla de amigos e pasábao mellor. Ao final mudeime a Vigo, a un equipo profesional, cos seus contratos e números, pero agora xa estou acostumbrado e teño decidido que é o meu traballo.\nJulia Benedetti: “No Skate adestras moito e xógalo todo en moi pouco tempo”


A provincia de Ourense baixa en número de pacientes activos de coronavirus - BadalNovas\nInicio Actualidade A provincia de Ourense baixa en número de pacientes activos de coronavirus\nA PROVINCIA DE OURENSE BAIXA EN NÚMERO DE PACIENTES ACTIVOS DE CORONAVIRUS E POR PRIMEIRA VEZ EN ESPAÑA SON MAIS AS ALTAS QUE OS CONTAXIOS\nNa última actualización, o número de casos activos de coronavirus en Galicia ascende a 6.704, de eles 1.302 son da área de Ourense (onte había 1.311, 9 mais).\nDo total de pacientes positivos, 87 permanecen en UCI (5 menos que onte), 531 están en unidades de hospitalización e 6.086 no domicilio. Polo de agora, en Galicia rexistráronse 1.730 altas de pacientes e 498 falecementos (6 falecementos mais)\nONTE COMEZARON A FACERSE OS TESTS RÁPIDOS COS QUE O SERGAS COÑECERÁ CON PRECISIÓN A DIMENSIÓN DO MAPA EPIDEMIOLÓXICO GALEGO DO COVID-19\nSanidade realizará mais de 100.000 test neste estudo que se fará en dúas fases. O Instituto Galego de Estadística encargouse de elaborar unha mostra representativa da comunidade galega.\nNa comarca do Carballiño faráse esta proba voluntaria a 675 persoas, e na do Ribeiro a 377. Concretamente faranse 475 no Carballiño e 145 en Ribadavia.\nEstase chamando xa aos participantes e logo de realizar unha pequena enquisa, dáselles a cita para facer o test no centro de saúde que lle corresponda. Nas cabeceiras comarcais, no Carballiño e Ribadavia comezaron hoxe cos tests e no resto dos concellos comezarase a semana que ven. Xunto ó ambulatorio do Carballiño instalouse esta mañá unha carpa para realizar os tests. A proba consiste nun análise de sangue, un pequeno pinchazo no dedo que se fará en intervalos de dez minutos. Quen se achegue en vehículo ata o ambulatorio non terá que baixar del para facer esta proba. No caso de que a persoa seleccionada esté encamada, o persoal do centro desplazaráse ata o seu domicilio.\nEn 15 minutos estará o resultado pero trala proba a persoa marchará e recibirá unha chamada telefónica co resultado no mesmo día. Se o resultado é positivo, o médico xa lle indicará o protocolo a seguir.\nEsta proba é un test rápido de inmunoglobulina total e da positivo ou negativo en anticorpos pero non coñeceremos se xa pasamos o coronavirus.


Club de Atletismo MillaRaio: ANIMÁDEVOS CO CAMPEONATO GALEGO DE 1000 METROS E MILLA EN RUTA!\nANIMÁDEVOS CO CAMPEONATO GALEGO DE 1000 METROS E MILLA EN RUTA!\nComo xa está recollido na anterior entrada, o próximo domingo pola mañá temos nada menos que un Campeonato Galego moi preto de casa e no que non precisamos mínima de participación nin eliminatorias previas para tomar parte nas finais. É o Campeonato Galego de Milla en ruta (1609 metros), que para os pequenos é Campeonato de 1000 metros en ruta.\nÉ unha carreira que se disputa nun circuito moi axeitado na localidade de Padrón. As distancias, por suposto, están homologadas pola Federación Galega de Atletismo. Polo tanto, ainda que non sexa en pista, temos a seguridade de que a distancia é exactamente a que se anuncia e as marcas feitas serán rexistradas como marcas "oficiais" na respectiva distancia.\nEstas carreiras son especialmente bonitas para ver pois podemos seguir a evolución dos atletas ó longo de todo o percorrido da carreira, que ten lugar no entorno do canal de derivación do río Sar.\nÉ de esperar que o nivel sexa alto pois virán gran parte dos mellores atletas de Galicia na distancia en todas as categorías, tanto nenos/as como maiores. Polo tanto non vai ser doado lograr medallas para o club, pero si logramos algunha o merito será moito. De todos os xeitos, a mera participación nun evento de esta importancia xa é gratificante e unha posibilidade para medrar cada un como atleta e de facer cada día máis grande o club MillaRaio.\n¡Animádevos pois a participar! Tendes o enlace para a inscrpición na anterior entrada do Blog onde tamén podédesvos inscribir á carreira do sábado pola tarde no Concello do Pino, que é unha das mellores carreiras populares que temos en Galicia... ¡E tamén moi preto de casa!


Economía rexeita o escuro panorama debuxado por Bruxelas para a economía española | Consumer\nEconomía rexeita o escuro panorama debuxado por Bruxelas para a economía española\nO ministro Solbes descarta que o paro chegue ao 19%, como augura a Comisión Europea\nData de publicación: Martes, 20 de Xaneiro de 2009\nO vicepresidente segundo do Goberno e ministro de Economía, Pedro Solbes, insistiu onte que a economía española volverá crecer en 2010. Desta forma quixo saír ao paso do sombrío panorama debuxado por Bruxelas, que prevé que o Produto Interior Bruto (PIB) do país descenda aínda un 0,2% o próximo exercicio.\n“Cremos que as posibilidades de tocar fondo en 2009 son claras”, recoñeceu o ministro, pero “xa no segundo semestre deberiamos ver máis claro o futuro e 2010 debería ser un mellor ano”.\nSolbes descartou ademais que o paro chegue, como vaticina a Comisión Europea, ata o 19% da poboación activa en 2010. “Cremos que esa cifra non se vai a alcanzar”, asegurou, á vez que rexeitou que o desemprego poida afectar a catro millóns de traballadores. Neste sentido, lembrou que as cifras do Executivo comunitario parten de hipótese (sobre evolución da poboación activa e a taxa de PIB a partir da que España xera emprego) que, como en toda previsión, “son discutibles”.\nO titular de Economía fixo estas declaracións á súa chegada á reunión mensual de ministros de Finanzas da zona euro, o Eurogrupo. Admitiu que os cálculos de Bruxelas son máis pesimistas que os do Goberno, o que xustificou no feito de que a Comisión avalía de forma distinta o efecto das medidas contra a crise e tamén a evolución da poboación activa e a xeración de emprego.\nSolbes rexeitou que o desemprego poida afectar a catro millóns de traballadores\nA superación da crise depende en parte do contexto internacional e “o noso traballo agora é facer as reformas necesarias para saír dela canto antes e da mellor forma posible”, subliñou o vicepresidente segundo, quen tampouco comparte con Bruxelas o suposto de que os países que están a sufrir un proceso de axuste na construción, como é o caso de España, terán dificultades adicionais.\nO BCE ve a recuperación en 2010\nPola súa banda, Jean-Claude Trichet, presidente do Banco Central Europeo (BCE), cre que considerar 2010 como o ano da recuperación “é unha boa hipótese”, aínda que advirte de que 2009 vai ser “ moi difícil”.\nAsí o dixo nun coloquio celebrado en París pola entidade francesa de créditos á exportación Coface. Durante o encontro, Trichet fixo fincapé na importancia da “confianza”, que describiu como “o ingrediente máis prezado actualmente, e o que máis escasea”.\nO presidente do BCE cre que considerar 2010 como o ano da recuperación “é unha boa hipótese”\nNeste sentido, destacou que a reacción das autoridades públicas, o potencial de crecemento das grandes economías emerxentes, a aceleración do progreso tecnolóxico e a caída do prezo do petróleo son alicerces nos que debe apoiarse a confianza na economía internacional.\nEn calquera caso, o presidente do BCE recoñeceu que é necesario acometer reformas ambiciosas para “reforzar considerablemente a resistencia aos choques da economía de mercado global”. E engadiu que é necesario pór fin á procura do rendemento a curto prazo no sector financeiro. Na súa opinión, esta actitude tende a animar á toma de excesivos riscos.\nbruselas debuxado economía economía española ministro-gl


Colegio Oficial de Enfermería de Lugo: O Colexio de Enfermaría deséxache: Boas Festas e os nosos Mellofres desexos para o 2021\nHome » Blog/Noticias » O Colexio de Enfermaría deséxache: Boas Festas e os nosos Mellofres desexos para o 2021\nA Presidenta e a Xunta directiva do Ilustre Colexio de Enfermaría de Lugo deséxanche Bo Nadal e un Aninovo cheo de apertas e ansiada normalidade.\nSe algo aprendemos nesta pandemia é a deternos. Dar tempo ao tempo. O coronavirus veu lembrarnos algo que a rutina cotiá nos fixera esquecer, agora con máis forza sabemos o importante de apreciar a vida nas pequenas cousas.\nDende o Colexio querémosvos enviar unha mensaxe de esperanza e de vitoria nestas datas.\nVai pola nosa profesión este brindo simbólico, aplausos sen fin, un agradecemento permanente e un orgulloso recoñecemento polo labor que desenvolvemos.


O Plan de Obras e Servizos de Ponteceso salpica á Deputación | Radio Nordés | Cadena SER\nO Plan de Obras e Servizos de Ponteceso salpica á Deputación\nO líder dos díscolos do PSOE, Faustino Santiago, responsabiliza ao presidente da Deputación da ausencia de POS\nPraza de Ponteceso / Google maps\nO debate sobre o Plan de Obras e Servizos da Deputación converteuse no detonante da última discusión entre os diferentes grupos políticos pontecesáns. Onte, o Concello acolleu un pleno extraordinario para tentar salvar un POS valorado en 758.000 euros. Ao remate da xornada Ponteceso continuaba sen Plan de Obras, os grupos políticos volvían a pedir a dimisión do alcalde e a lea política acababa sinalando a Valentín González Formoso, presidente da Deputación, como un dos responsables da caótica situación que vive a vila.\nPonteceso amenceu hoxe cos ecos dunha nova sesión plenaria inzada de reproches e sen solucións á vista. Os diferentes grupos políticos só se puxeron de acordo para pactar a petición dunha nova prórroga aos servizos xurídicos da Deputación para presentar un POS á maior brevidade. En palabras do alcalde, Lois García Carballido (PSOE), o pleno fracasou porque "a oposición volveu bloquear a aprobación do plan. Tentamos mellorar o clima de entendemento no pleno sen entrar a ataques e reproches. A prioridade era evitar perder máis dun millon de euros da Deputación... non o conseguimos" . Segundo o rexedor, os concelleiros deberían explicar o motivo de "rexeitar o único plan de obras e servizos, algo que en palabras do presidente da Deputación é un suicidio político". Para García Carballido "os veciños e as empresas non entenden esa postura" e finalizou a súa valoración do pleno de onte mostrando a súa esperanza en que as negociacións cheguen a cristalizar nun pacto. "Tentaremos por activa e por pasiva que non se perdan os cartos", asegurou.\nDistinta foi a valoración de Faustino Santiago. O voceiro dos edís non adscritos (ex do PSOE) sinalou ao presidente da Deputación, Valentín González Formoso, como un dos culpables da caótica situación que vive a vila. Segundo Faustino Santiago o de onte foi unha "nova parafernalia do alcalde no tema do POS". Considera que todo forma parte dun novo episodio dun rexedor "desesperado por xuntar cartos para, presuntamente, tapar algún desfalco que fixo e apoiado polo presidente da Diputación, que non entendo como o poden apoiar desta forma". As críticas contra o presidente da Deputación non quedaron aí, xa que para o edíl non adscrito "sacrifican o ben dun pobo por apoiar a él (Lois García Carballido) no poder. Buscan fortalecer o partido e o hai que buscar o fortalecer o pobo. O do presidente da Deputación xa é un descaro, só está a recaudar para o partido". Para os edís rebeldes, o que acontece co POS non é nada novo. "Perde subvención tras subvención", como a do Fondo de Compensación de 102.000 euros ou a das subvención de limpeza das cunetas... A xente ten que sabelo". Para Faustino Santiago, o problema que menos lle preocupa ao alcalde son as obras para os veciños. "O que quere son cartos... o POS é todo en cartos, as obras as pon en POS complementarios, que logo han de vir se cadra, que o ano pasado xa non viñeron". Precisamente as obras e a súa execución son outro motivo de crítica por parte dos non adscritos. "O Concello está abandoado, hai obras como en Pazos onde a uns veciños lle recolle as augas e a outros non. Só mira de pagar favores e comprar votos. Non ten xente que supervise as obras porque cesou ao concelleiro de obras, como nos cesou a cinco concelleiros...e mentres el na escola" Cabe lembrar que Lois García Carballido retomou a súa actividade como docente logo de serlle retirada parte da súa adicacicón como alcalde. "Nin atende a escola... vai alí a usar o teléfono ao colexio. Se quere tanto a Ponteceso, que dimita. Así habrá POS, pero POS para facer obras, non para pagar favores".\nNon aforrou críticas ao alcalde o voceiro do Partido Popular Daniel García Pose. "O alcalde sigue bloqueando o concello por aferrarse ao sillón. Cando un vai pola autoestrada e veñen todos os coches en dirección contraria, hai que plantexarse que igual o que vén en dirección contraria é un". Para os populares a solución pasa pola dimisión do rexedor. "O que ten que facer é botarse a un lado" asegurou García Pose ao tempo que enviaba unha mensaxe aos independentes: "a abstención de APIN non se entende. Estiveron gobernando co alcalde e xa a cabaron mal e agora parece que inda queren obter rédito político".\nJosé Manuel Pose, número un de APIN, tamén pide a saída do alcalde. "Tense que dar conta que igual que asumiu que gañara por maioría absoluta, agora non ten os apoios suficientes no pleno e ten que cambiar de formas de actuar. Como non é capaz, a única opción que lle queda é apartarse e deixar que o resto leve a cabo unha rexeneración democrática. O alcalde chantaxea, menospreza... polo tanto non é alguén con que se poida dialogar. Estamos nun calexón sin saída. A única opción é que dimita".


Unha elección moi persoal | Revista - Part 3\nClaves para elixir o mellor equipo de descanso\nÓ adquirir un equipo de descanso teña en conta que este debe ser un conxunto que combine os diversos elementos que o forman (colchón, base e almofada) do xeito máis indicado para a persoa que descansará sobre el. Un colchón inadecuado sobre un soporte correcto, ou viceversa, non cumprirá a súa misión de maneira efectiva xa que as vantaxes que proporcione veranse minimizadas ante a ausencia do complemento ideal.\nNunca merque un colchón cando estea canso. Calquera podería parecerlle apropiado.\nUn colchón excesivamente duro é tan prexudicial coma un demasiado brando, no que a columna “flota” sen a debida suxeición. Un bo colchón é o que lle presta apoio a toda a columna cando se está deitado boca arriba, distribuíndo a presión do corpo e favorecendo a circulación durante as horas de sono.\nRevise os acabados. Non debe ter defectos (costuras interrompidas, fíos soltos, manchas, etc.).\nO grosor ideal do colchón é de 15 centímetros como mínimo; o longo, 15 centímetros máis cá altura da persoa que vai durmir nel, e a anchura mínima recomendada, 90 centímetros para cama individual e 150 centímetros para unha dobre.\nDedíquelle igual atención á compra dun colchón para neno ca para vostede; comprobe que sexa ancho e longo abondo para que haxa lugar abondo mentres o neno medra.\nNo tocante á base, saiba que un colchón novo sobre un somier vello se estraga antes. Renove o seu equipo de descanso ó completo.\nA almofada tamén merece atención posto que é a responsable de manter as costas aliñadas. Deberase adaptar ás distintas posicións que se adoptan ó durmir e aturar o peso da cabeza, ó tempo que estará deseñada para soportar correctamente o peso da cabeza, permitir a circulación facial e ser hipoalerxénica.\nElixa a almofada que mellor se adapte á súa cabeza, á lonxitude do seu pescozo e á anchura dos seus ombreiros.\nSe dorme en parella, cada un debe ter a súa almofada adaptada ás súas necesidades.\nIr á páxina anterior: « Elementos que forman un sistema de descanso


Confiscan teléfonos e computadores a xornalistas para investigar filtración | Esculca\nINTROMISIÓN POLICIAL NO DEREITO Á INFORMACIÓN\nConfiscan teléfonos e computadores a xornalistas para investigar filtración\nO empresario Bartolomeu Cursach sae do cárcere de Palma. EFE/ Arquivo\nAxentes da Policía Nacional presentáronse nesta segunda-feira na delegación balear da axencia de noticias Europa Press para confiscar documentación e equipos corporativos e persoais no cadro dunha investigación dentro do caso Cursach, co obxectivo de determinar a orixe dunha filtración xornalística que avanzou en primicia Europa Press Balears.\nTres axentes e unha secretaria xudicial entregaron na redacción a orde de inspección e esixiron á xornalista que cobre información relacionada co caso Cursach entregar calquera documentación sobre a macrocausa da Policía Local.\nA redactora acolleuse ao seu dereito profesional a non revelar as fontes e os axentes negáronlle contactar cos servizos xurídicos da empresa. Por iso, amparándose no mandato xudicial, os axentes levaron o seu teléfono móvel persoal, dous computadores da empresa e varios documentos en papel co obxectivo de determinaren a orixe dunha filtración.\nAcusación: revelación de segredo\nSegundo consta no auto do Xulgado de Instrución número 12 de Palma, investígase un delito de revelación de segredos, a instancias dos avogados de Bartolomeu Cursach, Bartolomeu Sbert e o Ministerio Fiscal. Segundo informaron os funcionarios policiais, Europa Press non é investigada.\nRexistros tamén no ‘Diario de Mallorca’\nSegundo comunicou o xornal, a Policía tamén confiscou un teléfono móvel a Kiko Mestre, xornalista do Diario de Mallorca. A orde procede do xulgado de Instrución número 12 de Palma, o mesmo que investiga o caso Cursach.\nA sede do rotativo tamén tivo un lugar chave no rexistro xa que, segundo adiantaba o propio medio, axentes da policía nacional tiñan previsto presentarse na mesma coa idea de “confiscar documentación e equipos corporativos e persoais do mesmo redactor”. O medio mallorquino afirma que o a inspección está ligada cunha información publicada desde o xornal relativa a unha peza secreta.\nOs axentes da Policía, finalmente, presentáronse ao redor das 16.30 horas na sede do xornal mallorquino mais non puideron confiscar o computador de traballo e os documentos do reporteiro Kiko Mestre, tal e como anuncia o medio en cuestión.\nAsí é como o Diario de Mallorca resumiu o feito :”O xornal anuncioulles que non lles ía a entregar ningún material, amparándose no segredo profesional e a liberdade de información, polo que os axentes decidiron marchar.”\nEn defensa do dereito de información\nO Sindicat de Periodistes de lles Illes Balears pronunciouse a respecto destas accións xudiciais que se intrometen no dereito á información da cidadanía e que está recollido constitucionalmente. Ademais, publicaron que non se pode criminalizar os xornalistas por faceren o seu traballo”.\nO SPIB esixe que se garanta o dereito dos xornalistas a non revelaren as súas fontes como alicerce básico da liberdade de prensa. Apoiamos os compañeiros aos que hoxe lles foi confiscado o material de traballo por publicaren un relatorio relacionado cunha investigación xudicial.\nA Sección de Prensa e medios de Comunicación da CNT tamén se solidarizou cos xornalistas que viron mermada a súa liberdade de informar, definindo a entrada dos policías na redacción de Europa Press como “outro ATAQUE contra a liberdade de prensa”.\nA Plataforma en Defensa da Liberdade de Información tamén publicou chíos en torno ao acontecido e lembran que “para evitaren presións policiais, os investigados non teñen que entregar contrasinais”, e que “o dereito ao segredo profesional e ao silencio é irrenunciábel para todo xornalista e un alicerce da liberdade de prensa”.\n← Denuncian vulneración de dereitos na Unidade de Hospitalización Psiquiátrica do CHUAC\nCárcere de Teixeiro: interior investiga dous funcionarios por dar unha malleira a un recluso →


Panteón familiar en Murcia: Un patio íntimo abierto al cielo | Ecoproyecta\nEste panteón familiar foi concibido como un pequeno patio, protexido do exterior para dispoñer dun espazo íntimo e privado, pero aberto ao ceo, para poder estar en contacto coa vexetación que o rodea, a luz natural e o aire fresco. A construción con materiais habituais e sinxelos, como o ladrillo e a pedra, seguiu criterios de arquitectura quilómetro cero, buscando reducir a súa pegada ecolóxica.\nUn panteón debe gardar e preservar a memoria, pero tamén debería ser un lugar íntimo e de recollemento, onde poder acudir e recordar os familiares. Con este punto de partida formúlase este proxecto de panteón, conformando un patio, un espazo protexido do exterior pero aberto ao ceo para manter relación coa vexetación do ámbito, a luz natural e o aire fresco.\nUn muro de carga de ladrillo macizo envolve os catro lados da parcela deixando un acceso pola rúa principal. A entrada realízase de forma oblicua a través deste muro groso, creando un albor de transición entre exterior e interior e filtrando a visión directa dende fóra. Unha vez dentro, o muro frontal é o que garda os nichos para ataúdes (dez en total). A cuberta envorca as súas dúas augas cara a dentro, deixando unha banda aberta por onde entra a luz natural, a chuvia e o aire exterior.\nElección de materiais: Arquitectura kilómetro cero\nAo concretar os materiais do panteón formulouse que fosen duradeiros, habituais e doados de obter e de traballar. Ademais buscábase unha imaxe de serenidade, un difícil equilibrio entre o discreto e o solemne, entre o sinxelo e o rico en matices. A especial posta en valor de Ecoproyecta foi incidir na selección de materiais obtidos en puntos próximos ao lugar de traballo, seguindo criterios de arquitectura quilómetro cero.\nO ladrillo dos muros e do pavimento fabrícase artesanalmente en Valentín, un pobo da zona noroeste da Rexión de Murcia (España) con longa tradición en cerámica e que acabou dando nome a este tipo de ladrillo feito a man e secado ao sol.\nIsto fai que se conformen pezas irregulares na súa forma e tamén na súa cor, o cal se traduce nunha pel con moita textura. Esta pel foi rematada con morteiro branco, mediante unha carga moi fina, que deixa asomar o ladrillo debido ás irregularidades que este presenta.\nO resultado é o dun valo antigo, algo polo que parece ter pasado o tempo, erosionándoo e mostrando o ladrillo oculto.\nO mármore Macael, procedente desta localidade almeriense próxima a Murcia, é coñecido pola súa brancura interrompida por betas escuros. Utilízase neste proxecto para formar as lápidas dos nichos e tamén para forrar parte das paredes interiores, así como os faldróns inferiores de cuberta.\nEmprazamento: Murcia (España)\nArquivado en: arquitectura, equipamiento religioso, espacio publico, obras\nTags: arquitectura de ladrillo, arquitectura murciana, arquitectura sostenible, ecoproyecta, equipamiento religioso, España, huella ecológica, juan miguel galera miñarro, material, pablo carbonell alonso, paisaje, panteón, territorio


A Rondalla de Redondela e o grupo Cha, cerveja e violão súmanse ao concerto solidario de Lenda\nCultura • 19/12/2018\nO Multiúsos da Xunqueira acolle este venres ás 20:30 horas a tradicional concerto de Nadal que organiza a Asociación Lenda co obxecto de recadar fondos que destina a diferentes iniciativas solidarias. Nesta ocasión o recadado coas vendas das entradas, que se poden adquirir a un prezo de 5 euros no Café da Vila e na sede da propia asociación, axudarase a diferentes usuarios do centro.\nAdemais da formación Os Mércores Musicais de lenda, a asociación volve contar para este concerto coa Rondalla de Redondela e cun grupo de recente formación a cargo de músicos locais como é Cerveja, cha e violão.\nPor outra banda, durante toda a semana ofertan os produtos artesanais elaborados polos usuarios da asociación no antigo local de Scarpa na praza Reveriano Soutullo. Xabóns, axendas, cadernos, tazas, chaveiros, colgantes e outras moitas propostas que se poderán adquirir ata o vindeiro venres.


O Plan Xeral de Normalización, dez anos sen normalizar a lingua - Praza Pública\nO Plan Xeral de Normalización, dez anos sen normalizar a lingua\nO vindeiro domingo cumpriranse exactamente dez anos desde a aprobación por unanimidade no Parlamento galego do Plan Xeral de Normalización da Lingua Galega (PXNL), un extenso documento con máis de catrocentas medidas concretas para favorecer e normalizar o uso do idioma propio no país e no que participaron máis de cen profesionais de todos os ámbitos da sociedade. Logo da aprobación da Lei de Normalización en 1983, aspiraba a se converter nun dos impulsos máis importantes para a extensión e prestixio do uso do galego. Pero pouco ou nada se avanzou. O que supuxo un fito acabou en papel mollado, especialmente desde a volta do PP ao Goberno da Xunta en 2009. O Executivo incumpre o Plan e a propia Consellería de Educación, que obviou o ano pasado a presentación dunha programación anual tal e como se aceptara hai unha década, recoñece que é tan só "unha referencia".\nA propia Xunta de Feijóo recoñeceu que o PXNL era tan só "unha referencia"\nEstudos, informes e análises confirman que a transmisión familiar do galego é cada vez menor, que o número de falantes baixa a cada ano -especialmente nos ámbitos urbanos-, que o seu uso nos medios de comunicación é moi minoritario e que a súa situación na administración e no ensino, en especial desde a aplicación do polémico decreto do plurilingüismo, empeora curso a curso. As medidas esperanzadoras que se foron adoptando até 2009 acabáronse de vez coa chegada de Feijóo á presidencia, ao tempo que o seu desprestixio avanza.\nNo retorno ao poder do PP hai cinco anos tras unha campaña apoiada, entre outros aspectos, nunha suposta "imposición" da lingua propia, os conservadores desdeñaron o plan que apoiaran outros cinco anos atrás. O daquela novo conselleiro de Educación, Jesús Vázquez, desdeñouno ao identificalo co tal "remuíño" e logo, a pouco de facerse dez anos da aprobación, o seu departamento dixo que tan só era unha "referencia" máis na súa política lingüística.\nUn repaso aos cinco grandes obxectivos xerais do Plan abonda para se decatar que están lonxe de cumprirse\nO PXNL establece unha morea de obxectivos xerais e concretos divididos en bloques sectoriais de actuación e diferentes ámbitos, todos eles resumidos nuns obxectivos xerais. Un repaso a estes cinco grandes puntos abonda para decatarse de que os propósitos están lonxe de ser cumpriodos. "Garantirlle a posibilidade de vivir en galego a quen así o desexe, sabendo que conta co amparo da lei e das institucións", di o primeiro deles, mentres numerosos casos o desmenten, nomeadamente na educación. Por exemplo, na eduación infantil. Complicado que un pai consiga que o seu cativo estude en galego. Segundo datos d'A Mesa, só 7 colexios urbanos dan aulas de infantil en galego, un 2% de todas elas.\n"Conseguir para a lingua galega máis funcións sociais e máis espazos de uso, priorizando a súa presenza en sectores estratéxicos", di o segundo dos obxectivos, incumprido en boa parte ante a discriminación evidente que o galego sofre nalgún sector, especialmente -e precisamente- nos estratéxicos. En canto ao propósito de "introducir na sociedade a oferta positiva de atender o cidadán ou cliente en galego como norma de cortesía dun novo espírito de convivencia lingüística", a situación tampouco pareceu mellorar.\n"Promover unha visión afable, moderna e útil da lingua galega que esfarele prexuízos, reforce a súa estima e aumente a súa demanda", di tamén o PXNL entre os seus obxectivos xerais. Abonda con botar a vista atrás e lembrar a campaña que o actual partido de goberno levou a cabo nas eleccións autonómicas de 2009, denunciando unha presunta "imposición do galego" e apoiando manifestacións de sectores reaccionarios e da dereita máis extrema. Tamén se apostaba por "dotar o galego dos recursos lingüísticos e técnicos necesarios que o capaciten para vehicular a vida moderna". No ámbito da Xustiza, por pór só un exemplo, levan anos reclamándose os medios necesarios para levar a cabo o seu traballo na lingua propia. E no cinema é case imposible atopar un filme en galego. Nin falar xa das críticas que o Consello de Europa verte cada pouco cara á política lingüística do Goberno galego. Ou das que chegan da Eurocámara ou da propia UE.\nDenuncias de Prolingua e d'A Mesa\nA plataforma Prolingua denuncia que "nestes dez anos non se aproveitaron as potencialidades do PXNL e a lingua galega segue a recuar na terra onde agromou" e denuncia que desde 2009, os "retrocesos lexislativos e o desmantelamento do galego en ámbitos como o educativo e o administrativo emprendidos polo actual goberno, sitúan o noso idioma nunha situación de emerxencia". "O Goberno debe asumir o plan que todos os grupos políticos, incluído o PP, aprobaron no Parlamento hai dez anos e adoptar as medidas axeitadas para a plena normalización do galego", di.\n"Non se aproveitaron as potencialidades do PXNL e a lingua galega segue a recuar na terra onde agromou", denuncia Prolingua\nAdemais, A Mesa pola Normalización Linguística vén de preentar un informe no que avalía o nivel de cumprimento dos obxectivos e medidas do PXNL. "Tras esta avaliación, e grazas ao que a entidade tivo oportunidade de constatar nestes anos polas denuncias e queixas que lle chegan cada día, concluímos que o nivel de incumpriento dos obxectivos e medidas do Plan Xeral é escandaloso”, aegura.\n"Debía constituír un punto de partida para avanzar na normalización e na reposición da lingua aos espazos que nunca debera de ter perdido ou, cando menos, garantir a igualdade de dereitos mínimos para as persoas que queremos vivir en galego”, asegurou o presidente da asociación, Marcos Maceira, que lembra que "a chegada de Feijóo ao Goberno supoxo a frustración deste acordo". “O único partido galego que se desmarcou do PXNL ten que iniciar un proceso de reflexión e voltar ao acordo e ao consenso acadado en 2004", reclama, tras acusar o presidente de "romper a palabra dada polo PP en boca de Manuel Fraga, que se comprometeu a impulsar todas e cada unha das accións sinaladas”.\n"A Xunta de Feijóo rompeu a palabra dada polo PP en boca de Manuel Fraga", destaca A Mesa\nDaquela, lembra o colectivo, Feijóo era parlamentario e vicepresidente da Xunta, polo que tamén el persoalmente, e de maneira destacada, "incumpriu a súa palabra". “O seu goberno dedicouse nestes cinco anos a desmantelar un por un os acordos en torno á lingua”, sinalou Maceira, para quen “non é só cuestión de cumprir coa súa palabra de deputado, tamén de cumprir a lei e os mandatos parlamentarios".\n"Non só non se están a aplicar as medidas acordadas no PXNL, senón que en moitos casos se está a lexislar en sentido contrario, e para imposibilitar na práctica a consecución dos obxectivos marcados, como demostra de xeito paradigmático o caso do ensino e o decretazo contra o galego, que supuxo unha involución sen precedentes", insiste quen insta a demostrar a Feijóo que o de hai dez anos "non foi unha fraude".\n"Non só non se aplican as medidas do Plan, senón que se lexisla en sentido contrario"\nDesde A Mesa pola Normalización Lingüística destacan a necesidade de “retornar ao consenso de 2004 por parte de quen o rompeu, o Partido Popular e o presidente da Xunta, que ten a obriga de aplicar o PXNL”, así como dun “compromiso explícito e efectivo co PXNL por parte do goberno e actuacións lexislativas que desenvolvan o contemplado nas medidas acordadas neste” e reclamaron a derrogación de “todas as disposicións legais contrarias ao PXNL, nomeadamente as relacionadas co ensino e coa administración”.\nPlan Xeral de Normalización Lingüística


Desemprego - Wikipedia, a enciclopedia libre\nO termo desemprego é sinónimo de desocupación ou paro. O desemprego ou paro está formado pola poboación activa (en idade de traballar) que non ten traballo. Non se debe confundir a poboación activa coa poboación inactiva. Existen tres tipos de desemprego (Samuelson) que en economías periféricas adoitan ser catro (desemprego estacional). Estes tipos de desemprego son o cíclico, o estrutural, o friccional e o estacional.\nNiveis de desemprego por países, marzo 2007.\n1 Tipos de desemprego\n2 Métodos de medición\nTipos de desempregoEditar\nDesempregados esperando ofertas de traballo.\nO tipo de desemprego máis nocivo é o desemprego cíclico. Neste caso as súas consecuencias poden levar a países cunha institucionalidade feble á violencia xeneralizada e finalmente a desobediencia civil. En países desenvolvidos a situación pode provocar volcos desde as políticas de Estado ata definitivamente a adopción dun sistema económico distinto so pena do debilitamento institucional. Un caso de desemprego cíclico foi a crise mundial de 1929.\nOficina de emprego de Pontevedra.\nO desemprego estrutural corresponde tecnicamente a un desaxuste entre oferta e demanda de traballadores. Esta clase de desemprego é máis pernicioso que o desemprego estacional e o desemprego friccional. Nesta clase de desemprego, a característica da oferta adoita ser distinta á característica da demanda o que fai probable que unha porcentaxe da poboación non poida atopar emprego de maneira sostida. Polo anterior, os economistas ligados ó Estado non poden admitir que un país estea baixo este tipo de desemprego pois se trata dunha situación grave para unha poboación asalariada dun punto ou sector determinado. Ademais, nun contexto de libre mercado, súmase á crise das masas asalariadas a das medianas e pequenas empresas que non logran adaptar a súa resposta ás crise cíclicas do sistema capitalista nas que só os grandes conglomerados empresariais- holdings- poden funcionar.\nPor outra banda, o factor tecnolóxico é un elemento a considerar permanentemente nas crises capitalistas. A fusión das empresas motrices do sistema (que incorren en monopolio) e o constante progreso tecnolóxico fai que a man de obra sexa menos requirida en alta tecnoloxía, desprazándose grandes masas cara a traballos informais ou de carácter precario.\nAs características principais que advirten dun desemprego de tipo estrutural son:\nDesaxuste sostido entre a calidade e características da oferta e a demanda.\nDesadaptación do conxunto dos actores económicos respecto á economía externa e incapacidade do mercado interno para paliar esa diferenza.\nObsolescencia gráfica dun modelo produtivo determinado.\nO desemprego friccional, en tanto, ocorre no tempo que transcorre entre cando unha persoa deixa ou perde un emprego e a súa posterior ocupación. O desemprego estacional refírese á perda de emprego por estacións. Isto ocorre en forma xeral nos temporeiros, que deben traballar en agricultura durante unha cantidade de meses para logo esperar ser recontratados nunha próxima temporada.\nA taxa de paro é a porcentaxe que representa o número de individuos que conforman a poboación activa que carecen de traballo remunerado. A forma de calcular esta taxa é obter o cociente da diferenza entre activos e ocupados, é dicir, parados e os activos. Considéranse activos as persoas de 16 ou máis anos que están en idade de traballar.\nCORIAT, Benjamin, El Taller y el cronómetro. Ensayo sobre el taylorismo, el Fordsimo y la producción en masa. México, Siglo XXI, 1982\nInstituto Nacional de Emprego de España\nAsistencia aos Desempregados en España\nPortal del trabajador: Portal que recolle todos os tipos de desemprego que se dan en España.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Desemprego&oldid=5318881»\nÚltima edición o 28 de novembro de 2019 ás 23:13\nA última edición desta páxina foi o 28 de novembro de 2019 ás 23:13.


A xestión deportiva do Concello de Pontevedra desperta o interese da Câmara Municipal de Paredes | Noticias Vigo\nO edil de Deportes, Tino Fernández, recibirá este mércores a visita do seu homólogo portugués Paulo Silva, que quere coñecer a súa experiencia na organización de eventos deportivos\nA experiencia e bos resultados acadados polo Concello de Pontevedra na xestión deportiva e na organización de eventos deportivos despertou o interese da Câmara Municipal de Paredes. O vereador do Pelouro da Juventude e Desporto do municipio portugués, Paulo Silva, visitará este mércores a cidade acompañado pola técnica do Setor da Juventude Marlene Silva coa finalidade de coñecer de primeira man o funcionamento da Concellería de Deportes, que dirixe o socialista Tino Fernández, e algunhas das instalacións deportivas recentemente estreadas en Pontevedra.\nTras participar nunha xuntanza de carácter técnico sobre os eventos deportivos celebrados no concello, o vereador luso e a técnica da Câmara de Paredes protagonizarán, ás 12.30 horas, unha recepción oficial por parte do edil do PSOE, co que manterá posteriormente un almorzo de traballo. Tal e como avanza Tino Fernández, “xa polo serán, despois dunha visita rápida polos espazos máis senlleiros do centro histórico, realizarase unha ‘tournée’ polo novo Complexo Deportivo Municipal de Campolongo, o Pavillón Multiúsos da Xunqueira e o Pavillón Municipal de Deportes de Pontevedra”.\nOutra xuntanza técnica sobre o papel que xogou o voluntariado nos eventos deportivos do Concello pechará o programa da estadía de Paulo Silva na cidade. “A experiencia da Asociación Oficina de Voluntariado de Pontevedra (OFIVOL) -sinalou Fernández- está a ser un verdadeiro éxito e supón un exemplo a seguir para calquera institución que queira organizar eventos deportivos”.\nLete Lasa sinala o deporte e as novas tecnoloxías como…


(ultima actualizaciï¿½n: 20 / 1 / 17 )\nVenres 20 de xaneiro ás 12:30h\nRúa Eugenio Sequeiros, 9.\nA Danza de San Sebastián de Aldán” ten lugar cada 20 de xaneiro na parroquia canguesa de Aldán, coincidindo coa festividade do Santo\nSabemos que se remonta, cando menos, ao 1650, aínda que podería ser máis antiga. Nela participan dez “galáns”, cinco “damas” e un guía. Os varóns van ataviados con traxe negro, camisa branca, corbata gris e sombrero de fieltro. Unha banda de cor púrpura, tonalidade que coincide coa do manto do Santo, cruzalles o peito. A banda do guía distínguese das do resto dos galáns pola súa cor malva. Todos eles llevan como complemento unhas castañolas que tocan durante o baile.\nPola súa parte as mulleres van cos seus vestidos brancos, mantón de Manila, mandil negro e panos de distintas cores sobre os ombros. O máis vistoso da súa indumentaria son seus espectaculares sombreiros de palla, adornados con distintos tipos de flores dos que penden un gran número de cintas de cores. Pendientes e aneis completan este vistoso e pesado traxe que fai que os movimientos das Damas sexan quedos e lentos.\nOs bailaríns esperan no adro da igrexa de Aldán a saida da procesión. Cando esta aparece, fan a reverencia, e posteriormente van danzando diante da comitiva, á que en ningún momento dan a espalda. Unha vez finalizado o percorrido, e antes de que o Santo se recolla, repiten unha vez máis a coreografía na súa honra.


Ten que planificar unha hora de cóctel na súa voda? - Strawberry Strawberry Paris | LVMedia\nTen que planificar unha hora de cóctel na súa voda?\nAínda que os rolos de tenreal e sushi non son obrigatorios para casar, o cóctel dunha voda é a parte do día en que a maioría dos hóspedes alegraranse máis. Ademais, os alimentos e as bebidas servidas durante o cóctel adoitan ser aqueles cuxos invitados recordan. Pero se está ansioso por iniciar a parte real, ou se está presionado polo tempo e está a buscar acurtar a súa recepción, non hai ningunha regra indicando que ten que organizar un cóctel. Certamente pode eliminar esta tradición se o desexa, pero hai razóns para considerar seriamente ter un despois de todo. Aquí hai cinco razóns polas que merece a pena organizar un cóctel para a súa voda.\nIsto dá aos invitados a oportunidade de socializar.\nUnha hora de cóctel é máis casual que a cea de recepción, polo que non é de estrañar que moitos invitados din que é a parte do día que prefiren. Poden comer, beber e camiñar, coñecer e saudar a si mesmos como eles por favor. Tamén terá a oportunidade de socializar, o que significa que pode evitar ir ao redor de cada mesa durante a cea.\nEste é o momento ideal para engadir un toque personalizado ao día.\nQueres que o día do teu casamento sexa realmente persoal? Ten unha hora de cóctel con alimentos que representan a súa etnia e os seus, ou que teñen os seus favoritos. Ademais, unha hora de cóctel permítelle presentar unha bebida de sinatura, que podería ser tan sinxelo coma o seu cóctel favorito cun nome pegadizo como “xusto casado mojito”.\nIsto permítelle dicir “queixo”.\nNon o tipo de escoria, senón o tipo de sorriso para a cámara. Mesmo se toma fotos antes da voda, probablemente tamén terá que sacar fotos despois. Se non tiveses un cóctel, que farían os teus convidados despois da cerimonia mentres estás a pedir?\nEsta é a festa.\ndarlles sofás e cócteles saborosos e todo o mundo estará pronto nunha atmosfera de festa.\nPode ofrecer un cóctel a un custo menor.\nCada hora do cóctel “>\nCada hora do cóctel non debe incluír necesariamente partes montadas de gambas ou esculturas de alimentos. Se está a pensar en non facelo por razóns orzamentarias, traballa cun restaurador que pode ofrecerlle un menú accesible. Tamén pode ter unha barra limitada: viño, cervexa e batidos. Mentres dá a opción a invitados, a maioría non se queixa.


mellor slot canyons preto bryce\nAmerican casino operador Xemelgo Río Grupo de Xestión Incorporados lanzou os resultados de un impacto económico de estudo no seu desenvolvemento planificado para Rhode Island mostrando que a apertura da nova instalación ía ver o estado recibe decenas de millóns de dólares en adicional de ingresos fiscais. Segundo un informe Da Providencia Diario xornal, os electores en Rhode Island vai dirixir ás urnas en novembro de decidir se quere cambiar o estado constitución e permitir Xemelgo Río Grupo de Xestión Incorporados a cambiar a licenza para a súa Newport Gran Casino slots-só a propiedade para a nova completa-escala Xemelgo Río Tiverton Casino instalacións previstas para o concello de Tiverton texas holdem zwei gleiche paare.\nSe a Pregunta é aprobada o 8 de novembro, Twin Río Grupo de Xestión Incorporados, que tamén opera a próxima Xemelgo Río Casino xunto co Hard Rock Hotel And Casino en Biloxi, Mississippi, sería obrigado a pechar a súa Newport Gran Casino antes de comezar a traballar no novo Tiverton instalación. O impacto económico estudo producido por Nova Jersey empresa Espectro de Xogos Grupo supostamente mostra que a construción do novo casino para Tiverton ía producir un aumento neto do 791 postos de traballo e $30.2 millóns en ingresos fiscais por 2019, xunto con $64.5 millóns en nova actividade económica mellor slot canyons preto bryce.\nO Linwood a base de investigación independente e profesional de empresa de servizos explicou que estes resultados ter en conta o peche do Newport Gran Casino, xunto co potencial de construción da proposta Primeira Luz Resort E Casino de a Mashpee Wampanoag Tribo nas proximidades Taunton, Massachusetts mellor slot canyons preto de moab. A Primeira Luz Resort E Casino proxecto, que ía sentir-se só 24 quilómetros de distancia de Tiverton, é actualmente atol en procesos xudiciais e o estudo consta que amosa que o novo Rhode Island instalación ía crear 1,118 novos postos de traballo e us $53.3 millóns en ingresos fiscais así como $100.2 millóns na actividade económica que o parado tribal proxecto non chegou a callar mellor slot canyons preto kanab. "Sen dúbida, os resultados das análises neste informe mostran que o estado de Rhode Island pode esperar para ver net beneficios económicos a partir de transferencia de xogos de licenza de Newport Gran Casino para un novo casino en Tiverton," ler unha declaración de John Taylor, Presidente de Twin Río Grupo de Xestión Incorporados. "Aínda que existe incerteza sobre proxectada ingresos, debido á evolución Massachusetts mercado de xogos, o peor caso de ingresos fiscais e proxeccións tería que estar fóra por máis de 50% para cambiar esta conclusión xeral.".


Civis Global levanta o primeiro proxecto de Aedas Homes en Galicia | Civis Global\nCivis Global levanta o primeiro proxecto de Aedas Homes en Galicia\nVista do novo edificio en construción na confluencia das rúas Rosalía de Castro e García Barbón, en Vigo\nCivis Global segue a avanzar no sector de edificación coa construción dun edificio de vivendas na zona de Rosalía de Castro en Vigo para Aedas Homes. Trátase dunha construción de dez plantas para 45 vivendas, con 3 sotos de garaxes. Unha obra de 1.020 m2, con 4 vivendas por piso salvo nas dúas últimas que se configuran como dúplex.\nCon este edificio, Aedas Homes, un dos grupos inmobiliarios máis potentes do país, elixe a Civis Global para aterrar no norte de España e engade a Galicia á súa carteira de proxectos en toda a xeografía nacional.\nSituada nunha das áreas de maior valor residencial da cidade, a construción desta edificación é un traballo de gran esixencia técnica e con especiais condicións de acabado. A fachada do edificio asómase desde Miragaya á praza que une a Rosalía de Castro con García Barbón, mentres que a parte traseira ábrese a unha zona axardinada con vistas á ría sobre a rúa Areal.\nNesta mesma zona, Civis Global ten construído xa outra edificación para Unión Hotelera Gallega.


Medidas anticrise da ONG | Consumer\nMedidas anticrise da ONG\nCotas reducidas para novos socios ou cobrar por certos servizos son algunhas medidas adoptadas pola ONG para afrontar a crise\nAs Organizacións Non Gobernamentais (ONG) resultaron afectadas pola crise. Os seus ingresos minguaron nos últimos anos e idearon propostas que lles permitan recadar a cantidade necesaria para desenvolver os seus programas. Algunhas optaron por reducir a cota aos novos socios e outras cobran, ou polo menos exponllo, por certos servizos especializados que, ata agora, realizaban de maneira gratuíta.\nCombater a crise desde a ONG\nEducación Sen Fronteiras decidiu o pasado mes de xuño cobrar unha cota “low cost” aos novos socios en situación de paro, estudantes e persoas xubiladas. Deste xeito, a cota básica anual para asociarse reduciuse en máis da metade para eles: se ata agora ascendía a 72 euros por ano, a cantidade que se debe abonar desde este verán é de 30 euros anuais. A medida xustifícase polos “fortes recortes que se produciron en materia de cooperación internacional e que ameazan a supervivencia de decenas de proxectos en países empobrecidos”, explica a entidade.\nOutras entidades optan pola celebración de festivais benéficos, cuxos asistentes abonan unha entrada a un prezo simbólico. Estes actos supoñen ingresos puntuais que non sempre se sosteñen no tempo, pero polo menos inxectan ás organizacións certas cantidades idóneas para manter a súa actividade. A Fundación Asha-Kiran organiza diferentes actividades e presentacións para recadar fondos, á vez que anima a colocar as súas huchas solidarias en comercios, lugares de traballo ou bancos, entre outros, para recoller a axuda de todos os cidadáns.\nOs eventos solidarios con fins benéficos e as doazóns puntuais son cada vez máis frecuentes para recadar fondos\nEn liña con esta filosofía, Intermón Oxfam acepta achegas únicas para as emerxencias máis urxentes, proxectos de desenvolvemento e comercio xusto ou destinadas aos fondos xerais. Se se prefire, é posible realizar un donativo nunha conta corrente de entidades que colaboran coa organización. En ambos os casos, o consumidor decide sempre a cantidade.\nO merchandising tamén experimentou un impulso. Camiseta Solidaria amplía o seu catálogo de maneira periódica con pezas de diferentes ONG, cuxos deseños gañan cada tempada en orixinalidade. Play Attitude permite elixir camisetas de deseño positivo, comercio xusto, algodón orgánico ou para apoiar proxectos. A mensaxe é sinxelo: “Plasmar as nosas reflexións e expectativas en camisetas e, desta maneira, reivindicar aquelas causas que directamente nos preocupan”.\nCobrar polos servizos\nAdemais de obter ingresos dos doantes, xa sexan socios ou colaboradores puntuais, a ONG poden ingresar diñeiro se comezan a cobrar servizos que ata agora realizaban de maneira gratuíta. A maioría das organizacións contan con expertos en disciplinas variadas, cuxa experiencia ou coñecementos son moi válidos. Outras veces, proporcionan servizos gratuítos a persoas enfermas ou aos seus familiares. Con todo, agora exponse a posibilidade de cobrar estes traballos, “polo menos, aos que dispoñen de recursos económicos suficientes”.\nPara combater a crise, a ONG cobrarían aos usuarios dun servizo ou aos seus familiares, “polo menos, aos que dispoñen de recursos económicos suficientes”\nEsta medida apréciase como un camiño para a consolidación da organización, xa que permite obter ingresos adicionais, ou para “reducir a dependencia do apoio externo de importantes financiadores”. Ágora Social, co respaldo da Asociación Española de Fundraising, editou ‘A venda de servizos como alternativa de financiamento‘. Nesta publicación, destácase esta acción como “unha forma de xerar ingresos propios” e lémbrase que o carácter non lucrativo de asociacións ou fundacións non está rifado coas actividades mercantís.\nAs posibilidades son varias: cobrar aos usuarios dun servizo por leste, proporcionar un servizo gratuíto subvencionado ou contratado por un organismo público ou privado ou ben apostar por unha fórmula que combine as anteriores. Respecto ao servizo, pode estar relacionado coa misión da ONG, como é o caso de terapias destinadas a persoas enfermas; ter unha relación tangencial, se se imparte un curso de formación sobre algunha materia que domina o persoal da ONG; ou ser alleo a esta se, entre outras opcións, alúgase un despacho ou parte da oficina que non se utiliza.\nProgramas de desenvolvemento e ONG, en risco\nA estategia de Educación Sen Fronteiras pretende atraer novos socios nun momento no que a crise supuxo numerosas baixas e, en consecuencia, o descenso dos ingresos das organizacións. Xusto cando máis se necesitan. A ONG alertaron de que a diminución destes ingresos, así como das subvencións públicas, puxo en risco a continuación dos programas de desenvolvemento e o inicio de novos proxectos.\nO Comité Español de Representantes de Persoas con Discapacidade, CERMI, tamén lamentou estes recortes, que afectaron a moitas “entidades da discapacidade”, cuxos recursos económicos “son cada vez menores”. Segundo os seus cálculos aproximados, “as administracións territoriais (comunidades autónomas, fundamentalmente, e concellos e deputacións, en menor medida) teñen unha débeda de 189 millóns de euros coas organizacións e entidades da discapacidade agrupadas en torno ao CERMI”.\nA Coordinadora de ONG para o Desenvolvemento de España (CONGDE) lembra que os recortes en Axuda Oficial ao Desenvolvemento supoñen non cumprir co 0,7% comprometido da RNB para 2012, senón cun 0,40%. Aínda que a loita contra a pobreza conta co respaldo da cidadanía, no contexto actual, os fondos son insuficientes e a solidariedade pasa a un segundo plano, en especial, cando se refire a os países en desenvolvemento.\ncrise ONG-gl socios


Sandiás executa melloras na estación de tratamento de auga potable de Cardeita e de bombeo ao depósito do Novaiño\nAugas de Galicia inviste mási de 48.000 € nas dúas obras\nfoto 4. obras ampliacion etap\n4 de febrero de 2021, 22:31\nA ETAP do Tesiño, aldea de Cardeita, no concello de Sandiás é unha estación de tratamento de auga potable construida no 1996. Un episodio no ano 2019 de detección de parámetros relacionados cos niveis de nitratos que presentaban valores sensiblemente altos, levou o concello de Sandiás a executar unha intervención de mellora na ETAP, procedendo a instalación dunha desnitrificadora cunha inversión aproximada de 20.000 Euros e que de forma inmediata normalizou os parámetros de nitratos nas analíticas da auga.\nA obsolescencia dos materiais, o necesario mantemento, deficiencias no caudal e presión das bombas para lograr eficacia en retención de nitratos, baixo rendemento do sistema de eliminación do ferro e manganeso nos filtros, rendementos baixos e alto consumo dos equipos de “bombeo en alta”, levan de novo ó concello de Sandiás neste ano 2021 a realizar outra intervención de mellora, executada e financiada ó 100% por Augas de Galicia por un valor de 48.020,67 Euros.\nAs intervencións de mellora divídense en dúas grandes accións. Unha primeira, consistirá en substituír o actual equipo de bombeo da ETAP instalando un novo que garanta caudal e presión permanente grazas ao sistema de alternancia de bombas. Unha segunda, consistirá en substituír os equipos actuais de “bombeo en alta” desde a ETAP ao depósito distribuidor do Novaiño, instalando un novo equipo de bombas multicelulares logrando un arranque progresivo da instalación, control permanente de caudal e presión, actuación de bombas auxiliares en caso de avaría e significativo aforro de enerxía eléctrica.\nTamén se está ampliando a ETAP para almacenaxe de produtos químicos.\nSandiás Novaiño Cardeita\nSandiás executa melloras na estación de tratamento de auga potable de Cardeita e de...\nFelipe Traveso dirixiuse aos seus veciños de Sandiás nun vídeo\nSandiás quere un entroido de casa e de convivintes\nO concello de Sandiás prepara o 8M\nSandiás, xa pode presumir de fibra óptica a gran velocidade


os de R Archives - Páxina 47 de 50 - BlogR\nOla a todos. Dende a app de R podedes seleccionar os servizos que queredes ter activos ou limitados no voso móbil para controlar o gasto. Non estamos en Halloween , así que se non...\nComo gastar menos datos no teu móbil\nOla a todos. Queremos recompilar neste post todos os trucos posibles para que aforres datos na túa tarifa de datos móbil. Moitas veces, sen darte conta, os datos baixan a fume de carozo sen...\n114 comentarios máis\nCanles e diais da grella de televisión de R\nOla a todos. Habitualmente pregúntasnos polas canles que hai en cada unha das opcións da nosa televisión R. Así que nos pareceu unha boa idea publicar a táboa con todas as canles da nosa grella...\n250 comentarios máis\nAs luces da árbore de Nadal afectan ao teu sinal wifi\nOla a todos. Chegan unhas festas que asociamos sempre á comida (que non se diga que os galegos non celebramos todo con boas champadas), ao frío, pero tamén ao colorido das luces de Nadal...\nOla a todos. Dende hoxe, 30 de novembro, Motors TV (dial 75) pasa a emitirse en alta definición. Súmase deste xeito a outras canles deportivas con HD na nosa grella coma Eurosport e Teledeporte....\nPágina 47 de 50« Primera«...4546474849...»Última »


Case 2.000 corredores para o Medio Maratón C21 - AQU! CORUÑA\nReading Now Case 2.000 corredores para o Medio Maratón C21\nCase 2.000 corredores para o Medio Maratón C21\nCase dous mil deportistas, o mesmo número que en anos anteriores, participarán mañá, día 16, no Medio Maratón C21, que se desenvolverá dende as 10h ata as 12.:30h. O percorrido da proba partirá do Obelisco ata a Dársena de Oza e dende alí ata a rotonda das Ánimas, no dique de abrigo, e estará libre de tráfico e acoutado con valados. Os únicos vehículos que poderán circular serán os designados pola organización; deste xeito e mentres dure a proba non se poderá circular polo Cantón Grande, Cantón Pequeno, praza de Mina, praza de Ourense, Sánchez Bregua, Primo de Rivera, praza da Palloza, avda. do Exército e Estrada do Porto ata a rotonda de Oza. Tamén permanecerá libre de tráfico o tramo dende o Obelisco ata os Pelamios, avda. de Montoto, da Mariña, Porta Real e Paseo Marítimo ata a Escola de Pablo Picasso.\nAo igual que xa ocorreu na Carreira Popular Coruña C10 en outubro, participarán na carreira menores en cadeira de rodas. Ademais, contaremos coa presenza dunha atleta con discapacidade visual e outro máis con discapacidade física. Con este cambio no regulamento, tanto o Concello da Coruña como a Federación Galega de Atletismo, organizadores da proba, queren «dar un paso mais na inclusión das persoas con diversidade funcional nos eventos deportivos».\nSerá o maratón máis implicado co coidado do medio con medidas como a utilización de dorsais fabricados con papel reciclado. Nestes vai unha semente para plantar posteriormente. Ademais, as medallas Finisher, que se lles darán a todas aquelas persoas que cheguen á meta, están feitas en madeira. Doutra banda, por primeira vez todos os carteis e folletos imprimiranse en papel reciclado.\nAmpla intervención na rede de saneamento


Simón pide evitar desescaladas rápidas para evitar unha nova onda | Noticias de Galicia | CRTVG\nUnha desescalada feita antes de tempo leva a unha nova vaga da pandemia. É a advertencia que fai Sanidade para non precipitarse á hora de levantar as restricións. Porque a situación en España, aínda que tende a mellorar, segue sendo de risco extremo. "O mapa de España aínda está en vermello", advertiu Fernando Simón.\nEn España administráronse ata o de agora 2.300.000 vacinas contra a covid−19. Sanidade di que definirá nas próximas semanas os seguintes grupos para vacinar, coa vista posta nos enfermos crónicos.\n"A idade é un criterio de equidade importante, e hai que ter especialmente en conta todas aquelas persoas que presenten patoloxías clínicas que teñan unha alta morbilidade. Así que cando a comisión o estableza haberá que telos en conta", explica a ministra de Sanidade Carolina Darias.\nA ministra de Sanidade avanzou que a partir de abril vai chegar a España unha cantidade importante de vacinas, e poderase acelerar o ritmo de inmunización. Sanidade confirma que non existe reserva de vacinas para a Administración xeral do Estado e que os membros do goberno e o resto de traballadores se vacinarán cando lles toque.


A treboada Pokemon | Terras Perdidas\nA treboada Pokemon\nPoblicado o 11 Abril 2014 por xmpb\nPodería ser o nome dunha borrasca destas que nos están visitando este inverno tan inverno que estamos a sufrir. Tamén podía ser o nome dun capítulo desta serie ou unha extensión do xogo, para PlayStation 3. Pero non.\nA treboada Pokemon é un fenómeno sociolóxico, que non meteorolóxico, que se está a producir na nosa provincia por simpatía coa de Lugo, na que este fenómeno se converteu en cicloxénese explosiva hai xa máis de dous anos.\nEntrementres, o que descubrimos oscila entre o tráxico e o cómico, como nas mellores historias. Choferes enchufados que non tiñan carné, tipos con bigote que se afeitaron para disimular, políticos aos que lles amañaban a casa e o xardín para que tragasen. E mulleres de, fillos de, sobriños de… Todos colocados e agora un pelín descolocados.\nQue si, que tamén hai que recoñecer que algúns din que non é para tanto, polo menos en Ourense, onde estamos afeitos a que os políticos repartan billetes de cincocentos euros nos mítines, ou que haxa que pagar para conseguir unha praza fixa de local ou de bombeiro. Pero seguro que isto é, como dicía aquel, unha patraña e unha sarta de mentiras. Porque, a ver, quen o pode demostrar? E se nunca se investigou xudicialmente, por algo será. Que isto non é Lugo.\nPara comprender de que vai a Pokemon, só hai que saír de esmorga un xoves calquera, e volver a unha mala hora, para ficar abraido coa sucesión interminable de vehículos de limpeza que se encargan de pasear pola cidade. Nin en Paris hai tanto nivel.\nO que realmente me preocupa a min é que chegue o pobre ministro do Interior que temos e diga que en Ourense, como en Ceuta, non se pode aplicar a lei coma no resto do país. Porque sempre vai haber algún incauto que o crea. Para mostra, a Pokemon.\n*Publicado en La Voz de Galicia o 15 de febreiro de 2014\nEsta entrada foi publicada en Ourense Mon Amour e etiquetada Lugo,Ourense,Pokemon,Vendex por xmpb. Ligazón permanente.


Vieiros: Galiza Hoxe - 15 bandas no camiño ao éxito\nSEMIFINALISTAS DO CONCURSO NSAIO\nEn cada unha das semifinais actuará un grupo ou artista consagrado: Deluxe, Lamatumbá, Uxía, Boikot e The Go Team.\nRedacción - 12:18 03/08/2008\nTags: concurso música nsaio\nO xurado do concurso de maquetas Nsaio no camiño decidiu que grupos actuarán nas cinco semifinais que, por xéneros, se celebrarán ao longo do mes de agosto por todo o país. Da peneira resultaron 15 semifinalistas.\nA primeira das semifinais, a de pop, terá lugar o 8 de agosto en Tui. Supersound, Maryland e Snatch compartirán escenario con Deluxe. No apartado de mestizaxe, tocarán o 15 de agosto en Boiro os grupos Chotokoeu, Son do Galpom e Duplo Son, que precederán a actuación de Lamatumbá. Na final de novas tendencias (o 23 de agosto na Coruña) competirán Telémaco, Noise Project e Os Trasnos, precedendo a The Go Team.\nRoberto Sobrado, Sínefres e Skandalo GZ foron os grupos seleccionados para a semifinal na modalidade de rock, que se celebrará o 29 de agosto en Ribadeo, con Boikot de padriño. Por último, o 29 de agosto será a final de folk, que se desenvolverá en Allariz, co directo de Taratrio, Loba loo e a Banda Folk de Ribas de Sil, que precederán a actuación de Uxía.\nO gañador de cada semifinal competirá cun concerto final, do que sairá o vencedor do certame, que obterá a posibilidade de gravar un disco nun estudo de prestixio, así como un contrato discográfico e de management a nivel estatal.\nO pasado ano os gañadores foron os boirenses Supersandwich. Ademais, participaron bandas da categoría de Colectivo Oruga, O Son do Galpom, Kogito, Kastoma, Guezos ou Safari Orquestra.


Concello e Deputación saldan unha "demanda histórica" de Vigo - VigoÉ\nhumanización e cesión\nConcello e Deputación saldan unha «demanda histórica» de Vigo\nA institución provincial achega 1,8 millóns de euros a esta actuación, isto é, o 60% do importe total que ascende a 3 millóns de euros\nEsta actuación supón un investimento total de tres millóns de euros, dos que a Deputación de Pontevedra achega o 60%, isto é, 1.800.000 €. A sinatura do convenio de colaboración co Concello de Vigo, que foi aprobado esta mesma semana polo Pleno, tivo lugar no parque da rúa Emilia Pardo Bazán. En canto a este investimento, Carmela Silva sinalou que “hoxe é un día moi importante para min como Presidenta da Deputación provincial e non se me ocorre un xeito mellor de acabar o ano ca este, porque hai moitos anos que viñamos sabendo, e escoitando por parte da veciñanza deste lugar, a demanda histórica de que esta vía fose humanizada”. “Quixemos asinar o convenio neste lugar”, afirmou, “como un xesto do compromiso que temos con todas as persoas que viven aquí”.\nA presidenta lembrou que con esta actuación, cuxas obras comezarán en 2017 “e rematarán en 2018” debido á súa magnitude, “vaise ver cumprido un dereito da xente”, en concreto “o dereito a vivir en espazos dignos, de calidade, con seguridade e que faciliten a mobilidade”. Carmela Silva quixo agradecer “tanto ao deputado responsable das Infraestruturas e de Mobilidade, Uxío Benítez, como ao de Cooperación, David Regades, polo seu traballo, sendo partícipes en primeira persoa para que este proxecto sexa posible”.\nPola súa parte, o rexedor de Vigo, Abel Caballero, asegurou que “a cidade de Vigo leva ata 50 anos esperando por isto, e mesmo me lembro de cando se facían manifestacións reclamando que a Deputación actuase nesta estrada pero a súa resposta era mirar cara a outro lado”. Por iso, asegurou, agradeceu á Deputación de Pontevedra porque “este é un convenio de xustiza e un avance histórico”, pola “liña de cooperación entre a institución provincial e o concello de Vigo” e por ser “o motor do conxunto da provincia, que destina as súas achegas a onde estas teñen que ir, que é cara ás persoas”.\nA avaliación do persoal técnico puxo de manifesto a necesidade de pavimentación e reorganización de usos do viario. Ademais, as súas redes de abastecemento precisan ser renovadas xa que algúns tramos teñen materiais obsoletos e, no caso do saneamento, tramos en mal estado cun alto índice de avarías. Grazas a este convenio, realizaranse investimentos ao longo de preto dun quilómetro que permitirán reordenar os espazos equilibradamente e favorecendo aos peóns, renovarase e melloraranse os servizos para vehículos e persoas residentes, mellorarase a seguridade viaria e a concienciación medioambiental, renovaranse as redes de saneamento, abastecemento e alumeado e conseguirase unha mellor calidade de vida dos usuarios e das usuarias desta vía. Este investimento conta cun financiamento de 3.000.000 €, dos cales a Deputación de Pontevedra aporta un 60%, isto é, 1.800.000 €, entre 2016 (770.000 €)e 2017 (1.030.000 €). Os 1.200.000 € que corresponden ao concello de Vigo achegaraos entre 2017 (242.579,70 €) e2018 (957.420,30 €).\nEn canto á cesión ao concello deste viario, salientar que pode asumir a titularidade municipal xa que os treitos adquiriron a condición de urbanos e, con esta cesión, que terá lugar despois da execución do proxecto de humanización, permitirase garantir o mellor mantemento da estrada así como conseguir un control máis directo sobre a mesma que evitará posibles ocupacións indebidas do dominio público.


ASOCIACIÓN BIDUEIRO : Aldea do Portomartiño (A Lama)\nPara lembrar foi a nosa saída de sendeirismo "Roteiro do Portomartiño" na Lama (Serra do Suido), da que gardamos moi bo recordo.\nEstivemos acompañados na nosa camiñada por Ana e Adolfo, quenes rexentan a aldea de turismo rural "Aldea do Portomartiño" en A Lama, así como de algúns familiares e amigos.\nCamiñamos por unha contorna de extraordinaria beleza e de gran valor ambiental moi próxima á aldea do Portomartiño e do río Xesta onde comeza e finaliza a ruta.\nNa "Aldea do Portomartiño" situda nun auténtico remanso de paz, Ana e Adolfo acolléronnos moi ben e puidemos relaxarnos, gozar das súas dependencias e xardíns.\nAna non quería que nos fósemos sen probar os auténticos produtos da zona e de elaboración artesanal, así que convidounos a merendar ... e así foi ... non quedou outra opción, se hai que merendar ... meréndase. todo riquísimo e con moi boa compañía.\nE non nos esquecemos de Ángel, un veciño do Portomartiño co que gozamos da súa agradable compañía durante toda a xornada, así como da súa invitación para tomar uns "culíns" de fresca e rica sidra natural e dun pan "dos de verdade" feito nun forno de A Lama.\nComo se adoita dicir, con persoas así da gusto.\nGracias a todos pola vosa colaboración e hospitalidade.


Temas: RURAL EDITORIAL CRISE COVID-19 LIBROS LIBRARíAS BIBLIOTECAS LIBRO XUNTA TURISMO MUSEOS TRABALLADORES CULTURA\nMuseos e Arquivos da Xunta celebran o Día do Libro facendo visible o seu patrimonio bibliográfico\nPor Europa Press / Redacción | SANTIAGO DE COMPOSTELA | 23/04/2020 | Actualizada ás 17:42\nA crise sanitaria, social e económica que deixa tras de si a COVID-19 conta cunha especial repercusión no pequeno comercio e nos establecementos de barrio. Este Día Internacional do Libro pon o foco nas librarías, especialmente, nunha xornada marcada tradicionalmente pola proximidade, decenas de actividades e a promoción da lectura cara a veciñanza, pero que se ve obrigada a outras alternativas ante a eliminación da presencialidade.\nO "non día do Libro", ironiza Pilar Rodríguez, presidenta da Federación de Librarías de Galicia, en declaracións a Europa Press. Sobre todo, incidiu nas implicacións que ten para os establecementos de barrio, a perda dunha xornada tan consolidada e na que a figura do libreiro se sitúa no centro, como vínculo entre a veciñanza e a cultura.\nAs librarías afrontan un escenario difícil polas perdas e a redución da facturación, segundo alerta un informe do Observatorio da Cultura Galega dado a coñecer este xoves e que conta coa participación da propia federación, a Asociación Galega de Editoras e a Asociación de Escritores en Lingua Galega.\nO sector prevé unha redución da facturación de máis do 30 por cento. O ámbito máis afectado é o das artes gráficas e impresión comercial, que aínda non se recuperou da caída do 70 por cento da crise de 2008 que se mantivo ata 2013 e que levou a unha redución "moi severa", de preto do 50 por cento.\nAs librarías, pola súa banda, calculan que os peches afectarán "como mínimo a un 10 por cento destes establecementos", nun momento no que as compras están practicamente paralizadas salvo pola contribución dos clientes de barrio habituais, que se sumaron a seguir comprando a través da súa campaña para achegar a lectura e os libros aos fogares.\nRodríguez lembrou que entre o 15 de marzo e o 15 de abril se concentra o maior número de publicacións do mundo editorial en España, polo que sería "unha risa" falar de cifras concretas ante as perdas que se están experimentando ao coincidir co golpe da crise do coronavirus.\nAo mesmo tempo, todas as feiras do libro se tiveron que aprazar, aínda que a administración galega se mostrou "polo labor" de colaborar para facilitar a súa celebración cando se levanten as medidas restritivas.\nHai zonas moi afectadas por esta situación, sobre todo no rural. Pilar Rodríguez instou a "defender" as librarías galegas, enclaves culturais "na maioría dos pobos" e nos que o libreiro actúa moitas veces como un "dinamizador cultural bestial", suplindo en casos a falta de biblioteca e outras opcións para a veciñanza. "Esa é a nosa xente", destacou.\nOs clientes habituais seguen respondendo, mesmo nesta xornada Internacional do Libro sen eventos, e os habituais dos establecementos seguen pedindo obras a estes locais, que tentan repartilos polos fogares na súa contorna próxima onde "todos colaboran para que a libraría siga aberta".\nO problema radica en que non están "preparados", nin os traballadores dos pequenos negocios ante unha cadea de distribución de pedidos que implica un "traballo bestial", nin os clientes ante unha forma de adquirir os seus libros á que non están habituados.\nAínda así, móstranse moi agradecidos co apoio recibido dos veciños, o que evidencia aínda máis a concienciación do Día do Libro como "unha tradición moi establecida" e a importancia desta profesión.\nPOTENCIAR A VENDA\nAs demandas do sector redúcense, especialmente, a potenciar a venda en librarías. Desde as institucións, mediante un aumento do 50 por cento do orzamento destinado á rede de bibliotecas, e con partidas extraordinarias desde os municipios para que as súas propias bibliotecas se doten con libros das librarías.\nOutra parte ten que ver coa 'volta ao cole', e un aumento nas contías das axudas para a compra do material escolar, ademais de que os bonos se poidan trocar neste tipo de establecementos, priorizando os pequenos negocios. "Que se regularice esa venda, que se faga por aqueles lugares nos que maioritariamente se mantén un espazo de libros o resto do ano".\nPilar Rodríguez agradeceu ademais a rapidez de resposta do Goberno galego ante a chamada do sector e asegurou que se mantén o contacto constante co responsable de Cultura e Turismo, Román Rodríguez, para analizar a situación e as medidas a adoptar.\nA conmemoración internacional do libro está a producirse, esencialmente, a través das redes sociais. Varias librarías de toda Galicia, autores e editoras trasladan as súas recomendacións para a xornada, como levan facendo desde que se iniciou o confinamento.\nOutras institucións e entidades están a ofrecer materiais gratuítos, como son os museos, as bibliotecas e os arquivos, con diversas obras, estudos e catálogos de exposicións. A Xunta, pola súa banda, distribuíu unhas 4.000 obras polos catorce hospitais públicos de Galicia adquiridos das editoras.\nEntre elas, atópanse obras como A peregrina gastrónoma, escrita por María Canosa; clásicos de autores como Ricardo Carvalho Calero ou monografías como 'Astronomía. A ollo ceibe', de Ramón María Aller.\nO obxectivo é visibilizar o "importante papel" que xoga a industria do libro dentro da sociedade, levando a cultura aos fogares galegos.\nImaxe dunha libraría. | Fonte: Europa Press


Que foi de . . . Burunda: toda unha vida adicada ao fútbol - Futbolinlugo\nQue foi de . . . Burunda: toda unha vida adicada ao fútbol\n“Eu nunca fun de darlle patadón pra arriba”. Con esta frase queda definido o estilo de Burunda, un dos emblemas do fútbol mariñán e lucense da segunda metade dos oitenta e primeiros dos noventa. Centrocampista de moita clase, Miguel Ángel Burundarena Fraga (Foz, 1964) foi un talento surxido da canteira do C.D. Foz que fixo carreira no equipo do seu pobo e sobre todo no veciño de Burela, onde a piques estivo de acadalo ascenso á división de bronce no xa mítico encontro ante o filial do Valladolid.\nLogo dunha retirada prematura dos terreos de xogo por mor dunha lesión, cumpre vintecinco anos adicados á súa gran paixón: o fútbol base. Actualmente adestra ao equipo cadete do Foz.\nFalamos con Burunda acerca da súa traxectoria como xogador e adestrador, pero sobre todo do que máis nos gusta, de fútbol.\nBurunda, preto de vintecinco anos na base do Foz. Foto: LVG\nFUTBOLINLUGO: Comecemos polo final, a que se adica agora Burunda?\nBURUNDA: Son adestrador do equipo cadete do C.D. Foz. Fai case vintecinco anos que comecei nas escolas deportivas Santiago de Foz como monitor e salvo un moi pequeno periodo, adiqueime á base que é o que realmente me gusta. Sempre no Foz, salvo unha temporada no xuvenil do Lourenzá e outra no Burela da liga galega xuvenil.\nFIL: Nunca tiveche tentado a adestrar algún equipo sénior?\nB: Non, soamente tiven unha breve experiencia no primeiro equipo do Foz, xunto a Rego Rei, pero non foi demasiado positiva. A temporada rematara en descenso e non me quedaron moitas ganas de seguir. Síntome moi cómodo adestrando aos infantiles, cadetes ou xuvenís, que son as categorías coas que normalmente traballo.\n“O partido do Burela ante o Valladolid B foi o máis concurrido da historia do fútbol mariñán”\nFIL: Como lembras os teus comezos como xogador?\nB: Non tiveron nada que ver cos que teñen agora os chavales. Era un fútbol de rúa, pasábamos o tempo xogando ata que un día achegouse un señor que nos dixo que ía montar un equipo de infantiles. Xa coa pandilla de amigos, sendo moi nenos soiamos ir ao Martínez Otero velo equipo sénior, e desde o 1974 xa formei parte do clube.\nFIL: Cambiou moito o C.D. Foz como clube desde aquela época?\nB: Xa era un equipo importante na Mariña no aspecto deportivo, pero moi precario no relativo a instalacións, carecíamos da maior parte de cousas, ata de auga quente, recordo que case sempre as duchas eran con auga fría. Co paso do tempo, mellorouse moito, ata chegar á actualidade, que creo que contamos cunhas moi boas instalacións.\nFIL: Debutache no primeiro equipo prácticamente sendo un cadete.\nB: Si, pasei de infantiles a xuvenís e xa con quince anos debutei en Preferente co Foz, sendo un dos máis novos en facelo, e a partir de ahí prácticamente non saín das alineacións. Xoguei varias temporadas ata que un desencontro coa directiva daquela época fixo que deixara o clube.\nFIL: E chegou a que posiblemente fose a túa mellor etapa como xogador, a da S.D. Burela.\nB: Foi unha época moi boa. O primeiro ano logramos o ascenso a Terceira, e dous anos despois xogamos a histórica promoción a Segunda B, co recordado partido ante o Valladolid B. Un dos máis concurridos da historia do fútbol mariñán.\n“Cheguei a ter o bolígrafo na man para asinar co Avilés e xogar en Segunda B”\nFIL: Como viviche aquel partido ante o filial do Valladolid? Tan só un gol vos separou do ascenso.\nB: Naqueles anos foi algo histórico, aínda hoxe o sería. Faltounos soamente un gol, xa que necesitábamos gañar e rematamos empatando a dous co Valladolid. Lembro ir con Pedro Tapia no coche e chegar á Marosa máis de dúas horas antes do comezo do partido e xa case estaba a grada chea de xente. Saír ao campo e ver aquel ambiente foi algo inolvidable.\nFIL: Seguro que naquel momento oportunidades de saír xogar fóra da Mariña non che faltaron.\nB: Algunha houbo. A que máis preto estivo foi a do Avilés, que daquela era un conxunto punteiro na Segunda B. Era un equipo que nos seguía moito, porque José López, o noso adestrador no Burela, estivera no Avilés. Practicamente tiña o bolígrafo na man para asinalo contrato, pero nese momento chegou unha oferta laboral da Alúmina (hoxe Alcoa) e deixei o fútbol nun segundo plano. Non me arrepinto, porque aínda agora sigo alí.\nSendo máis rapaz seguírame o Celta, Deportivo e Lugo, e incluso con quince anos, un intermediario que tiña o Barcelona en Coruña queríame levar probar. Reuníramonos con él no Hotel Finisterre e xa tiña billete e todo preparado para marchar, pero enfermei e pasóuseme a oportunidade.\n“Deixalo fútbol por lesión antes dos trinta anos foi un golpe duro”\nFIL: Non dar o último paso para fichar por un equipo dunha categoría superior, foi sempre por un motivo laboral?\nB: Pódese considerar o factor máis importante. Mentras xoguei sempre traballei, primeiro en Pescados Rubén, empresa hoxe moi vinculada ao fútbol sala, e logo en Alcoa. Moitas épocas saía de traballar pasadas as oito e ir adestrar…era un tute…pero é o que me gustaba. Pensaba en aproveitar algunha oportunidade, pero o deixar o traballo, a familia e os amigos pesou máis e sempre xoguei na Mariña.\nFIL: Tiveche que retirarte antes de cumprilos trinta anos por culpa das lesións.\nB: Foi un golpe duro. A miña vida é o fútbol, sempre o foi. A última temporada xoguei no Mindoniense. Fichárame o presidente Julio Rey, que confiou moito en min, malia a chegar xa algo tocado do Burela. Estaba Gayol de adestrador. Non puiden rendir alí como me gustaría e tiven que deixalo. Fun a moitos especialistas e todos coincidiron en que tiña que deixalo por unha tendinite na inserción do abductor. Aínda actualmente se xogo cos veteráns me doe bastante.\nFIL: Nos anos noventa viviuse o máximo esplendor do fútbol mariñán con moitos equipos en Terceira (Viveiro, Burela, Xove Lago, Mindoniense, Ribadeo), e varios pelexando incluso polo ascenso a Segunda B. Que crees que cambiou para que hoxe ningún xogue en categoría nacional?\nB: Era unha época dun nivel impresionante na Terceira. Xa sin saír da Mariña había grandes equipos. O Mindoniense contaba con moitos xogadores saídos do Foz e con Lemos, que logo xogaría en Segunda B no Endesa As Pontes, o Viveiro sempre tiña moi boa plantilla, ao igual que o Xove Lago e nós no Burela xa non che conto. Era un plantel para manternos sen problema nunha categoría superior.\nA clave é que o poder adquisitivo baixou moito, daquela o Burela tiña un presuposto moi alto e viña a maior parte de xogadores de fóra. O de máis preto era eu. A xente tamén deixou de ir aos campos. Antes nun derbi sacabas un diñeiro de entradas e hoxe non porque pouca máis xente vai que os socios. Ogallá volveran eses tempos! Logo pagáronse os excesos e a maior parte dos equipos remataron na ruína.\n“O actual C.D. Foz é un grupo moi unido e iso valórao moito a afección”\nFIL: Cando iso ocorre os equipos volven a mirar para a casa e recurren aos xogadores da base.\nB: Certo. Esa é unha das claves. Por exemplo o Foz prestoulle sempre moita atención á base e dalle a oportunidade aos rapaces no primeiro equipo sen dudalo. O Viveiro, que ten unha canteira moi boa ten que tirar máis dela, porque leva anos tendo moi bos equipos en liga galega xuvenil e logo miras o equipo na Preferente e ves un ou dous da casa, aínda que este ano está a darlles máis oportunidades e xa ves o ben que lles vai.\nFIL: Como ves ao C.D. Foz nesta temporada en Preferente?\nB: Non comezou ben, tivo un proceso de adaptación á categoría, pero nas últimas xornadas notouse moita melloría. Son un grupo moi unido, tanto dentro como fóra do campo, xa que, a maior parte son do pobo. Eso é moi importante xa que, a afección, que está a respostar moi ben gracias ao gran traballo da directiva, ve que é un equipo que se esforza e traballa. Houbo unha época que se apostou pola xente de fóra e para o afeccionado focense foi unha decepción e voltouse a apostar polos xogadores da base.\nFIL: O teu fillo, actualmente nas filas do Foz pode incluso superar a túa carreira no fútbol, que agardas de Asier?\nB: Ten unhas grandes condicións, pero está a pasarlle o que lle pasou ao pai. Ten moito arraigo ao pobo e aos amigos, pero eu confío que se lle sae algunha oportunidade que a aproveite. Estivo nas categorías inferiores do Lugo e eu confiaba en que seguise, pero quixo voltar a Foz e está a facelo ben. É moito do seu pobo, e ten que chegarlle unha moi boa oferta para que se plantexe aceptala.\nBURUNDA EN CURTO . . .\n– Un adestrador: o da miña época na S.D Burela en Terceira, José López.\n– Un gol: un que marquei en Meirás, xa que acababa de nacer a miña filla e adiqueillo a ela.\n– Un partido: sen dúbida o que xogamos co Burela na Marosa ante o Valladolid B, que puido valer un ascenso a Segunda B. Tamén foi de gran recordo o partido que nos valeu o ascenso a Terceira uns anos antes, nunha promoción ante o Tomiño, gañándolles 0-2 no seu campo.\n– Un compañeiro: prefiro non decilo, porque tiven moitos e moi bos.\n– Un compañeiro que debera chegar a unha categoría superior e non o fixo: Buyo chegou a xogar no Racing de Ferrol e Chicho no Lugo. Logo a min gustábame moito Fra, que estivo no Burela, era un mediocentro con moita calidade. De Foz\n– O mellor xogador ao que te enfrontache: Amavisca, que estaba o filial do Valladolid.