Carta Xeométrica: Ordenanza do galego, si\npor Antón Bao, no portal do BNG de Lugo:\nLugo, no ano 2012, cando se aprobou a ordenanza de uso do galego, era unha das dúas cidades galegas que non tiña establecido ningún regulamento que especificase os criterios á hora do emprego do idioma. A ordenanza, posta en marcha naquel pleno do 7 de maio do 2012, dá garantías a todos os servizos do Concello para o emprego tanto oral como escrito da lingua galega. Ademais, foi aprobada por unanimidade o que non só avalaba naquel intre a posición do goberno senón de toda a corporación formada por PSOE, BNG e PP (unha aperta a Arcadio Silvosa polo seu interese e traballo a prol desa unanimidade).“En Galicia, onde a inmensa maioría da poboación fala ou entende a súa lingua, as corporacións locais poden e deben desenvolver accións encamiñadas a recuperar o noso idioma para os usos administrativos. A lingua galega precisa o recoñecemento oficial previsto nas leis para que os complexos lingüísticos presentes na nosa sociedade desaparezan. O papel que xoguen os concellos resulta de gran relevancia en calquera proxecto oficial que busque unha grande efectividade social, por seren institucións de enorme espallamento e as máis próximas á cidadanía”.Esta parte do preámbulo da ordenanza deixa claro o obxectivo que se pretendía con ela. Entendíase por parte de todos que a situación do galego, con perda continuada de falantes e usuarios, precisaba e precisa de compromisos claros das administracións públicas. Ese paso dado polo concello é un exemplo da responsabilidade contraída para co noso idioma.Unha ordenanza sobre a nosa lingua nun concello ten, por un lado, o valor simbólico de amosar o compromiso desa institución para co noso idioma, co valor engadido da de Lugo terse ratificado por unanimidade naquela altura (e agora parece que tamén). Compromiso que, ademais, está indicado claramente en leis e normas de rango superior: Estatuto de Autonomía, Lei da Administración Local de Galicia, Lei de Normalización Lingüística, Plan de Normalización Lingüística.Por outro lado, ten o valor práctico de regular, organizar, planificar (como se queira chamarlle) todo o que rodea o emprego da lingua nos actos e relacións do concello. Exactamente igual que existen leis, normas, ordenanzas, para protexer e impulsar outros elementos importantes do noso patrimonio cultural, véxase a Muralla de Lugo, ou medioambiental, véxase o río Miño.Esta ordenanza non vai contra nada. Ao contrario, pretende axudar ao máis débil. E o débil hoxe en día, e cada vez máis, é o galego. Unha lingua que perde falantes, sobre todo nas xeracións máis novas, está nunha situación grave en canto ao seu futuro pois rompe a súa cadea de transmisión: se nenos e nenas de agora non o falan, mañá evidentemente non llo transmitirán aos seus fillos e fillas. Non vou citar aquí a abundante información obxectiva, estatística que avala este argumento por que se pode atopar por múltiples vías ou coa constatación directa da anemia da lingua galega que hai que solucionar con transfusións de compromiso con ela.Isto non o soluciona a ordenanza do galego do concello de Lugo por si soa, pero si é unha achega máis das moitas que aínda se deben facer para, polo menos, chegar a esa igualdade entre as linguas da que tanto se fala dende moitos sectores, pero que está lonxe de existir hoxe en día. Por que normalizar a lingua significa recuperar o seu uso en todos os ámbitos. A normalización lingüística é un proceso que ten como protagonista principal a sociedade galega e que os poderes públicos teñen a responsabilidade de apoiaren e promoveren, como fai e fixo daquela o concello de Lugo con esta ordenanza.Unha reflexión que debemos facer é aquela, constatada, de que nos catro anos de existencia desta ordenanza de uso do galego, non houbo ningunha queixa sobre ela en ningún ámbito de Lugo, nin daqueles que manteñen relacións administrativas co Concello. Dito doutro xeito, non provocou ningunha crítica, ningún conflito, agás de alguén que dende centos de quilómetros de Lugo presentou un recurso, creo que inspirada unicamente pola máis absoluta intransixencia e sectarismo.Perante situacións de conflito sempre agardo que impere o sentido común e a razón obxectiva. Creo que o sentido común significa que todo isto quede só nunha mala noite e que a ordenanza do galego siga viva dando algo de osíxeno á nosa lingua.Podería rematar escollendo variadas citas arredor do asunto, de Castelao e o seu por que somos galegos?, de Cunqueiro e as súas primaveras, pero prefiro deixalo en algo máis prosaico aínda que importante: ordenanza do galego si, por que non?\nEtiquetas: Anormalización, BNG, concello, Lugo, Opinión, Xustiza


A avoa de Rianxo cumpre 109 anos - Canal Rías Baixas\nA avoa de Rianxo cumpre 109 anos\nRIANXO > Nada máis e nada menos que 109 anos cumpriu a avoa de Rianxo na súa casa de Ourolo en Taragoña.\nA pesar de que leva encamada dous anos, Pilar Fernández Sobradelo, goza aínda dunha saúde de ferro e tan só toma pastillas para favorece-lo rego sanguíneo. O concello de Rianxo aproveitou esta data sinalada para render homenaxe á súa veciña máis lonxeva.\nEstes ollos viron pasar por diante cento nove anos de vida nos que se sucederon algúns dos feitos máis significativos da nosa historia. Pilar Fernández Sobradelo, celebrou o día 22 de febreiro o seu cumpreanos, rodeada da súa familia e coa visita dos representantes do concello que quixeron acompañala nesta data tan especial.\nEn presenza do alcalde, Pedro Piñeiro, e as edís Marisa Resúa e Mari Carmen Figueira, a homenaxeada fixo un repaso da súa longa vida. Unha vida chea de contratempos, na que Pilar lembra especialmente os duros traballos que tivo que soportar para sacar adiante á súa filla cando o seu home, como moitos outros galegos, decidiu emigrar a Bos Aires. A pesar dos longos anos de espera, non voltou xamais.\nCos cento nove cumpridos, Pilar vive rodeada dunha gran familia pois, aínda que só tivo unha filla, na actualidade ten catro netos, nove bisnetos e dez tataranetos. Goza dunha saúde envexable e dende sempre lle gustou dar paseos, afección que seguiu practicando ata hai dous anos cando o paso do tempo a obrigou a permanecer encamada.\nA aboa de Rianxo seguirá a ver pasa-lo tempo dende a súa casa de Ourolo, na parroquia rianxeira de Taragoña. Un tempo moi distinto ó que a veu nacer o 22 de febreiro de 1898; aló polo século XIX.\nArtigo anteriorA Xunta aproba o proxecto de urbanización do polígono de Baión\nSeguinte artigoPrimeiros pasos para a construción dunha nova depuradora en Boiro\nA policia local de Boiro traballou de balde na cabalgata de...\nO concello de Ribeira estuda reformar a estación de autobuses\nMuros sobe ao nivel máximo de restricións e aplicará novas limitacións...\nA Pobra pon en marcha un novo itinerario formativo sobre aplicación...


Na práctica só utilízanse dúas posturas e unha variante, aínda que o fundamental é lograr a maior comodidade posible para a nai e o neno\nA comodidade é esencial. Permite que o bebé se colla máis facilmente e que a nai poida gozar das tomas. Ambas as cousas favorecen, ademais, o mantemento da lactación. Isto significa que, en principio, é válida calquera postura na que ambas as partes estean a gusto e na que ao neno lle sexa posible collerse ben. Con todo, na práctica utilízanse só dúas posturas e unha variante.\nÉ a máis habitual mentres a nai atópase débil ou dolorida tras o parto e para as tomas nocturnas.\nA nai debe deitarse de lado, o máis comodamente posible, apoiando a cabeza e as costas en almofadas. O bebé colócase fronte a ela, tamén de lado, de modo que poidan manter contacto visual.\nPode empregar o brazo sobre o que está deitada para achegar o bebé e o libre, para coller o peito; pero se lle resulta difícil mover o brazo apoiado na cama, é preferible usar o libre para aproximar o bebé ao peito que para suxeitar o peito e levalo á boca do neno.\nÉ a máis clásica e a que adoita resultar máis cómoda.\nSentada nunha cadeira ou silloncito sen apoyabrazos (ou o suficientemente ancho como para prescindir deles)/deles) e non excesivamente abrandado, coas costas ben apoiadas nun respaldo recto de modo que sexa fácil incorporarse lixeiramente para que o peito caia cara a adiante, a nai colle ao bebé como para levalo nun só brazo da forma máis natural (suxeitándolle as nádegas coa man e coa cabeza á altura do cóbado e as costas apoiadas no antebrazo), coidando que o corpo do bebé este volto cara a ela e non mirando cara arriba.\nLoxicamente, o neno sostense co brazo do mesmo lado que o peito que se lle vai a dar, utilizando o outro para suxeitar o peito se é preciso. Nesta posición, moitas nais fano formando a letra C cos dedos, co pulgar por encima e os outros dedos por baixo.\nSe hai que levantar moito o antebrazo para que a boca do bebé quede á altura da mamila, será máis cómodo apoialo nunhas almofadas postas sobre a saia.\nÉ importante que a nai non se bote cara atrás, senón máis ben cara a adiante, para que o peito non quede plano, e adoita ser conveniente pór un coxín para soster as costas.\nA miúdo resulta máis cómodo ter os pés algo elevados, apoiados nun taburete baixo. En todo caso, os pés deben ter apoio.\nPosición ‘pelota de rugby’\nUnha variante é a posición de pelota ‘de rugby’, na que o bebé se apoia nunha almofada colocada ao carón da nai, que o colle de forma semellante á que empregan os xogadores de fútbol americano para levar a pelota debaixo do brazo mentres corren, coa cabeza sostida pola man e o ventre contra as costelas.\nSe fai falta suxeitar o peito, neste caso faise formando a letra Ou, co pulgar ao carón e os demais dedos ao outro.\nEsta posición pode ser útil cando os peitos son moi grandes, tras cesáreas e en nenos prematuros e con baixo peso de nacemento.\nbebé lactancia-gl mamar-gl materna-gl pecho-gl posturas-gl


Eu con María Wonenburger, ti co Santísimo Sacramento - Praza Pública\nEu con María Wonenburger, ti co Santísimo Sacramento\nXulio Ferreiro, na homenaxe a María Wonenburger © Concello da Coruña\nDebe unha institución pública -un concello- participar nun acto relixioso, tendo en conta sobre todo que vivimos nun Estado aconfesional e con separación entre a Igrexa e o propio Estado? Onde debe estar un alcalde? Cal é a súa función? Nos últimos días falouse moito da negativa dos novos rexedores da Coruña e Compostela, Xulio Ferreiro e Martiño Noriega, a asistir á Ofrenda ao Santísimo Sacramento do Antigo Reino de Galicia, que este domingo se celebrou en Lugo. Un acto católico no que se leva a cabo unha procesión baixo palio e unha ofrenda que "resultan contrarias" ao seu principio de "neutralidade relixiosa", como salientaron Marea Atlántica e Compostela Aberta.\nNa ofrenda, a alcaldesa de Mondoñedo, Elena Candia (PP), fixo varias referencias críticas á ausencia de Ferreiro e Noriega, e apelou á necesidade de manter as "tradicións". "Un pobo que fuxe das súas tradicións e da súa conciencia renuncia á súa identidade e á súa alma", dixo. "Estamos aquí rendendo homenaxe ao Santísimo Señor Sacramentado, pero tamén a nós mesmos como pobo, e iso é algo que non debemos esquecer ou confundir", engadiu.\nCandia pediulle ao Santísimo Señor Sacramentado "ser fortes e inflexibles con aqueles que seguen facendo unha política corrupta"\nCandia concluíu a súa intervención expresándolle ao Santísimo Señor Sacramentado a "gratitude e recoñecemento pola protección que nos brindaches dende a orixe dos tempos, e como constatación da devoción e do profundo respecto que vos profesamos". Así mesmo, pediulle "ser fortes e inflexibles con aqueles que seguen facendo unha política corrupta" e tamén axuda para "ser constantes no empeño de recuperar unha acción política que lles permita aos más desfavorecidos sumarse ao benestar económico, social e persoal". No acto tamén participaron os rexedores de Lugo, Lara Méndez (PSdeG-PSOE); Ourense, Jesús Vázquez (PP); Tui, Enrique Cabaleiro (PSdeG-PSOE); e Betanzos, Ramón García Vázquez (PSdeG-PSOE).\nJulián Barrio criticou "a indiferenza relixiosa, o esquecemento de Deus, a lixeireza coa que se cuestiona a súa existencia"\nNun ambiente alcanforado, propio doutros tempos e ante a presenza de autoridades civís e militares, o arcebispo de Santiago, Julián Barrio, criticou "a indiferenza relixiosa, o esquecemento de Deus, a lixeireza coa que se cuestiona a súa existencia" e sinalou que "o convite a esta celebración" é "universal", aínda que "non todos a aceptan". Barrio, xunto cos bispos de Lugo, Tui-Vigo e Ourense, asinou esta semana un artigo no que defendía que a propia "laicidade" do Estado obriga aos representantes públicos a asistir a este tipo de cerimonias relixiosas, acusando de forma indirecta aos rexedores ausentes de impoñer o seu "ateísmo".\nMentres, na Coruña...\nMentres todo isto sucedía en Lugo, na Coruña tiña lugar un acto ben distinto, dúas maneiras de facer política e de entender a función pública e o mandato democrático. No seu primeiro acto público como alcalde, Xulio Ferreiro participou na homenaxe que se lle realizou no Paseo da Ciencia do Parque de Santa Margarita á matemática coruñesa nacida en Oleiros María Wonenburger, no primeiro cabodano do seu falecemento. No acto, no que estivo acompañado polo concelleiro de Cultura, Deportes e Coñecemento, José Manuel Sande, participaron tamén os científicos Tino Fraga e Ana Tarrío.\nFerreiro afirmou que “o alcalde está hoxe onde ten que estar, nunha homenaxe á ciencia, ao coñecemento e a unha das coruñesas máis ilustres”\nFerreiro afirmou que “o alcalde está hoxe onde ten que estar, nunha homenaxe á ciencia, ao coñecemento e a unha das coruñesas máis ilustres”. O rexedor falou, ao igual que Elena Candia, de tradición e memoria, pero dunha memoria e tradición moi distintas: “Hai un día chegamos ao goberno local unha nova xeración; pero novidade non significa que non teñamos memoria. E a nosa memoria ten moito que ver con figuras como a de María Wonenburger, que nos demostra que antes que nós houbo moitos coruñesas e coruñeses que loitaron por un mundo máis xusto”, destacou Ferreiro, que tamén lembrou a faceta “rebelde” da homenaxeada, especialmente pola súa condición de muller, xa que “as mulleres no seu tempo pero tamén agora seguen a ser consideradas intrusas nalgúns ámbitos, sufrindo teitos de cristal que impiden alcanzar as cotas de igualdade que debería haber na sociedade”.\nPrimeira bolseira Fullbright en España, doutora por Yale, profesora durante varias décadas na universidade estadounidense de Indiana, catedrática dende os anos 70, María Wonenburger foi unha das referencias internacionais no mundo da álxebra, pero a pesar disto e de ter regresado a Galicia xa en 1983, tivo que agardar ata os últimos anos da súa vida para recibir recoñecementos e homenaxes públicas.\nNoriega: "Non lle corresponde a un alcalde pedirlle ao Apóstolo que remate co desemprego e coa corrupción. O que lle toca, é ser quen de impulsar políticas de transparencia e de fomento do emprego"\nSe Ferreiro estivo "onde tiña que estar", tampouco o novo alcalde de Santiago, Martiño Noriega, acudiu á cerimonia relixiosa. Xa a pasada semana Noriega lembrara nun artigo a aposta por "unha institución laica para Santiago, posición xustificada na separación Igrexa-Estado e na necesidade de que todos os actos institucionais onde participe o Concello teñan unha natureza civil". Así mesmo, salientaba que "non lle corresponde a un alcalde pedirlle ao Apóstolo que remate co desemprego e coa corrupción. O que lle toca, é ser quen de impulsar políticas de transparencia e de fomento do emprego".\nXulio Ferreiro co concelleiro José Manuel Sande © Concello da Coruña\nOfrenda do Antigo Reino de Galicia ao Santísimo Sacramento © Nuevas Generaciones\nO Goberno galego si participou, a través do conselleiro de Cultura, no acto relixioso © Xunta


Xornada de eAdministración para PEME na Cámara de Comercio de Santiago - Código Cero - Diario Tecnolóxico de Galicia\nXornada de eAdministración para PEME na Cámara de Comercio de Santiago\nmércores, 15 de abril do 2015 Redacción\nSantiago acolle este xoves un novo encontro sobre os camiños e feituras que van tomar os nosos xeitos de relacionarnos como empresas coas institucións públicas e os métodos TIC usados por estas para seren máis áxiles, eficientes e sustentábeis. A Xornada sobre o Fomento da Administración Electrónica nas PEME e autónomos vén da man da Cámara de Comercio de Santiago en colaboración co Concello. A inauguración correrá a cargo de Jesus Asorey, presidente da entidade cameral, e Reyes Leis, concelleira de Economía. O evento (de balde) desenvólvese a partir das 11.00 horas na sede da Cámara na rúa San Pedro de Mezonzo.\nO obxectivo é dar a coñecer os usos da factura electrónica entre as pequenas e medianas empresas, microempresas e autónomos da área de Santiago e as ferramentas do Programa eAdministración. A xornada estará impartida pola técnica da Axencia Tributaria (AEAT), Raquel Boiza, o coordinador nacional do Programa eAdministración da Cámara de España, Juan Miguel Cuellar, a directora xeral de Camerfirma, Rosario Márquez, e o director xeral de Coloriuris, Pedro J. Canut.


IES de Brión (Brión, A Coruña) » Os cetáceos son casi persoas.\n« CANÓNS DEBAIXO DA ANTÁRTIDA\nA equivocación dos científicos sobre Marte »\nOs cetáceos son casi persoas.\nUn recente estudio que analizou unhas 90 especies de mamíferos mariños (golfiños, baleas e marsopas) demostrou que estes teñen “culturas” similares ás dos seres humanos.\nÉ de sobra coñecido que algúns animais son máis intelixentes que outros, pero este estudio demostrou unha larga lista de similitudes condutuais que encaixan coas nosas e coas dos primates. Estas características sociais están relacionadas co tamaño do cerebro e coa expansión cerebral (encefalización). Aquí amoso algúns exemplos:\n1-Transferencia social de técnicas de caza: Ensinar a cazar e o uso de ferramentas.\n3-Vocalizacións complexas: Falar entre si, mímica vocal, silbidos característicos…\n4- Cooperación interespecífica con seres humanos e outras especies.\n5- Aloparental, cuidar dos fillos que non son seus.\n6- Xogo social.\nTags: animais, intelixenxia animais.\n4 Respostas a “Os cetáceos son casi persoas.”\nDomingo 29 de Outubro do 2017 ás 5:55 pm\nIncrible. Xa sabiamos de sobra que os mamíferos mariños coma os delfíns eran especialmente intelixentes pola súa forma de actuar. pero a verdade e que nin sequera me imaxinara que o seu comportamento podía ir tan alá e parecerse tanto ao noso nalgúns aspectos\nDomingo 29 de Outubro do 2017 ás 6:56 pm\nPareceume breve e directo, e como se di, bo e breve dúas veces bo. É interesante saber que os cetáceos se parecen tanto a nos e que non somos tan evolucionados en comparación.\nSábado 30 de Decembro do 2017 ás 6:00 pm\nPareceume unha noticia breve e clara, ademais de ser moi interesante.Como xa dixeron, xa se sabía que moitos mamíferos mariños tiñan un comportamento intelixente e que se parecía ao noso, pero nunca pensei que fose tan similar, e sorprendéronme moito os comportamentos que citou Daniel, pois só coñecía o da caza cooperativa e que utilizaban vocalizacións complexas. Penso que se debe seguir investigando sobre estas especies pero tamén sobre outras, xa que poden descubrir máis similitudes cos nosos comportamentos.\nLuns 12 de Marzo do 2018 ás 1:01 am\nOs cetáceos son unha orde de mamíferos completamente adaptados a vida acuática. O nome cetaceo provén do grego “Kētos” que significa «balea» ou «monstruo mariño» e foi acuñado por Aristóteles para referirse aos animais acuáticos dotados de respiración pulmonar. Baixa esta denominación coñecemos a unha gran variedade de especies mariñas, oitenta en total, das que podemos destacar aos xa citados golfiños, baleas e marsopas, pero tamén ás orcas, belugas, cachalotes, rocuales e narvales. En canto ao seu sistema nervioso, os cetaceos posúen un cerebro moi desenvolvido cun tamaño respecto ao seu corpo moi parecido ao que teñen algúns primates, incluido o humano.\nActualmente, existe un gran debate dentro da comunidade científica sobre canto de intelixentes son estes animais. Como xa se mencionou neste post, teñen un forma de comunicación elaborada que podería perfectamnete ser considerada como un linguaxe propia, similar a que nos mesmo utilizamos. Ademáis, varios estudos demostraron que os golfiños son os únicos animais, xunto cos humanos e algúns simios, que se poden recoñecer a si mesmos fronte a un espello, un feito moi esclarecedor sobre a súa gran intelixencia, pois demostra que teñen certo grao de conciencia. Por outro lado, tamén cumpre destacar que os golfiños son unha das poucas especies ademáis dos humanos e os bonobos que copulan por pracer, sen a necesidade explícita de reproducirse.\nNa miña opinión, os cetáceceos é unha das especies máis próxima á nosa en canto a intelixencia polo que a súa conservación debería constituír unha das nosas maiores preocupacións. A balea azul, o animla máis grande que xamáis existise na Terra, por exemplo, foi cazado durante decadas ata case a súa extinción, pasando de 300.000 individuos a uns poucos miles repartidos na actualidade polo mundo. Unhas criaturas tan fermosas e intelixentes como estas teñen o dereito de ser preservadas e de vivir no seu hábitat natural, os grandes e vastos océanos.


Cinema e librería NUMAX | Hábitat Social - veredes\n“NUMAX é un cinema, unha libraría e un laboratorio de deseño, comunicación e produción audiovisual”\nCando este reto chegou á nosa mesa, na primavera de 2014, axiña entendemos que se trataba da oportunidade de participar nunha iniciativa senlleira no país, cargada de valores (dinamización cultural, modelo cooperativo, etc.) e cun alto potencial transformador, capaz de acadar todo o noso interese e compromiso.\nPartíamos dun programa de necesidades complexo (sala de cinema para un mínimo de 70 persoas, librería, ambigú e oficina) a organizar nun baixo comercial atractivo (boa situación, esquina en edificio singular, luminoso), mais xusto de dimensións para os uso previstos (superficie e altura libre), e cunhas características que non eran as idóneas para todos eles. Limitado ía ser tamén o orzamento da obra, aínda máis cando a prioridade viña marcada cara un equipamento audiovisual de primeira orde.\nAintervención é completa e abrangue dende o reforzo da estrutura existente ata o deseño do mobiliario. No exterior, cínguese ás carpinterías para respectar á imaxe do edificio, deseñando unhas novas para a fachada de acceso e recuperando as existentes da outra. En canto aos materiais, aténdese á economía e a un uso sincero e directo dos mesmos, para o que se opta, no posible, por solucións de mínimos que, á vez que resolven as necesidades técnicas, achegan as calidades de imaxe e acabado.\nEn canto ao proceso, ademais do deseño (en estreita colaboración co equipo de NUMAX) e da dirección da obra, levamos a cabo a xestión da mesma, o que repercutiu positivamente tanto no calidade do resultado como no aforro económico.\nObra: Cinema e librería Númax\nEmprazamento: Rúa Concepción Arenal, nº9. Santiago de Compostela, Galicia, España\nPalestras e medios.\nIII Xornadas de Bioconstrución. Construción con terra / Asociación Espiga. Monforte de Lemos, Xuño 2015 >>\nCoop é activas. Procesos de autodesenvolvemento comunitario >>\nOrganizado por Arquitectura sen Fronteiras e o Fondo Galego de cooperación e solidaridade\nConstrución colaborativa do hábitat >>\nAcerca da integración das artes. Curso de interpretación da arquitectura. Fundación Luis Seoane\nUnión, acción, autoxestión v.3 >>\nPechar o ciclo, o valor dos recursos. >>\nUnión, Acción, Autoxestión v.2 >>\nSeminario Impulsos Creativos organizado pola USC.\nSeminario “Cooperativas e Coworking”, palestra de presentación da Cooperativa Hábitat Social >>\nOrganizado pola Fundación Juana de Vega.\nPalestra “Unión, Acción, Autoxestión” >>\nOlladas de preto. Escola Técnica Superior da Coruña\nOrganizada pola Universidade Internacional de Andalucía [UNIA]\nEntrevista a Hábitat Social no programa “Bos Dias” da Televisión de Galiza >>\n14 Outubro de 2012\nartigo para o xornal Novas da Galiza\nartigo no segundo número da Revista Márgenes titulado “Ciudades Lacradas”\nArquivado en: arquitectura, equipamento cultural, obras, reforma interior, rehabilitación\nTags: arquitectura española, arquitectura gallega, carolina jack lago, centro cultural, colectivos, cooperación, E3 arquitectos, equipamento cultural, España, Galicia, hábitat social, josé manuel sánchez vizcaíno, local comercial, Numax, ramón fernández sánchez, reforma interior, rehabilitación, Santiago de Compostela, xiao varela gómez


Shakespeare en Lalín | Si home si\nShakespeare en Lalín\n28 Venres Dec 2007\nHoxe todo se consume a tal ritmo, incluída a historia, que Xosé Cuiña acaba de morrer e xa se lle dá en certa forma trato de político amortizado. É dicir, aqueles nos que a morte física é unha consecuencia, máis ou menos demorada, da morte civil. E digo o do trato de amortizado, porque escoitando obituarios e pésames, parece que nos deixou alguén que suscitaba simpatías máis que unánimes, e non un político que se chegou a onde chegou, e se mantivo alí, e o defenestraron cando quixo subir máis, non foi precisamente suscitando consensos, senón polo método habitual de facer favores e causar desgrazas. O que o facía un tanto distinto é que combinaba unha ambición rotunda cun trato persoal agradable. E cunha certa inxenuidade que parece incompatible coas outras dúas características.\nO do trato agradable é matizable, naturalmente. Falo da miña experiencia, e doutras que coñezo de oídas. Cuiña era desa clase de persoas ás que lle gusta a xente, unha grande vantaxe se te metes a político ou a hostaleiro. Pero tamén era fácil de advertir que, como se soe dicir, debaixo desa capa hai outra que rapa. Da súa ambición política pouco hai que debullar, porque poucos casos coñezo con tanta e tan clara. Unha ambición que foi a causa primeira e última da súa perdición política, ó parecer de moitos que engaden a continuación os nomes de Xosé Luís Barreiro e Alberto Ruiz Gallardón como exemplos paralelos de propostas galeguistas/centristas que non chegaron a bo porto por iso, por ter demasiado empeño en corrixir o rumbo da dereita. É o parecer de moitos, pero non o meu. A ansia política de Cuiña excedía o seu ideario. Cando comezou a súa carreira, ser centrista consistía en non significarse ideoloxicamente. O mesmo despois, no PP de Fraga, o que había que ser era galego a secas, e Cuiña érao sen problemas e con nota.\nA historia de alguén que ascende meteoricamente e éo practicamente todo ata que tenta dar ese paso do “practicamente” ó “completamente” é das máis agradecidas literariamente. Desde o Ricardo III de Shakespeare, que ambiciona o poder pero sobre todo, ter o recoñecemento e o afecto que o poder proporciona. A de Xosé Cuiña pode ser unha historia shakespeareana, pero ten tamén algo do Rei Lear, o destronado pola impaciencia dos seus herdeiros e pola súa pouca habilidade en administrar a herdanza. O home que recibirá sepultura este domingo en Lalín non conseguiu o seu único soño político, ser presidente de Galicia, por inxenuo. Por subestimar a ansia de supervivencia de Manuel Fraga e doutros líderes do partido en Galicia, e por sobreestimar a fidelidade dos militantes ás ideas e ó proxecto que ergueron. Outro caso máis de “non-puido-ser”, iso tan galego.\n(LA OPINIÓN/FARO DE VIGO, sábado 29 de decembro de 07)\n12 thoughts on “Shakespeare en Lalín”\n29 Decembro 2007 ás 01:27\nUnha imaxe memorable.\n29 Decembro 2007 ás 09:43\nFoi a ausencia de poder o que matou a Xosé Cuiña? … pensar que xa estaba fora de calquer concurso político? Estaba Cuiña atado polo seu partido de tal xeito que non fose quen de rebulir cara outra formación? Por qué ficou completamente desactivado un home das suas características? De qué ten máis, de Ricardo III ou de Irmandiño?\n29 Decembro 2007 ás 13:28\nDigo eu que é mellor estar nas portas do ceo que na liña da autodeterminación.\nNon sei se fixo moito ou pouco para parar a destrucción cultural de Galiza.Seica algo fixo para parar a destrucción física do país cando o Prestige.E pagouno ben.\nD.E.P. o fillo do muiñeiro.\n29 Decembro 2007 ás 17:54\nA ambición ou a vocación política teñen a mesma relación coa ideoloxía que ten o amor co sexo. Cuiña, que me caeu sempre moi simpàtico como persoa e nada como político, penso que a ideoloxía que tiña era filla do sentido común e da súa orixe, é dicir, ben pouca.\n29 Decembro 2007 ás 19:28\nnon somos ninguén, quen lle iba decir a Fraga que había de asistir o pasamento de seu cachalotiño, digo delfin. Bueno, en calquera caso, respeto para o falecido e para a súa familia.\n30 Decembro 2007 ás 00:09\nA ausencia de ideoloxía,logo das desfeitas políticas do pasado,tende a citarse como louvanza e a (hiper)ideoloxización como unha doenza.Non é que eu sexa posmoderno,nin tan siquera centrista liberal(habéndoos xa tan bos en sHs:) ).A ideoloxía ten cousas boas, e así hai relixiosos que adican a súa vida toda a axudar ós necesitados.(Éche ben pavero,pero agora Zizek,Badiou e outros reivindican a revolucionaria figura de San Pablo).Outra cousa son os cregos que din “fai o que digo e non o que fago”.Pero estamos a falar de homes e non de santos.\nPara non andarme con andrómenas, direille de contado que se alguén fixo ideoloxía na Galiza dos 90,ese foi Pepe Cuíña.Nun país “non normalizado”que un líder político da dereita non agache a súa humilde orixe social e a súa cultura nacional é o máis radical dos manifestos.Lembro agora as poucas críticas a Aznar polos negocios do seu xenro e os paos que levou Guerra polos do seu irmao.Se aínda por riba Andalucia chega a ser unha nación….\nAs ideoloxías son para os santos e a vida para os homes.Esperemos que Cuíña non sexa o derradeiro delfín que fale galego”sen esforzo”.E que agora,por fin,pasara a raia da autodeterminación e viva no ceo da independencia.D.E.P.\n30 Decembro 2007 ás 16:07\nPolo que se le nalguns periódicos foi case que un martir\n1 Xaneiro 2008 ás 21:37\nMoitos beixos e un feliz 2008 da familia pelacha.\n2 Xaneiro 2008 ás 00:14\n3 Xaneiro 2008 ás 00:33\nSin desbotar a categoría literaria da túa analoxía teatreira, coido que Galicia pouco máis dá para imitar que as bruxas do Lear, e pode que algunha peza granítica postirmandiña. Pero a situación socioeconómica e cultural británica e galega (de entón ata hoxe)non permiten moitas máis comparanzas. Pode que onde si non o facemos mal, ven sendo neso de nos incordiar mutuamente (mesmo ata máis aló da tumba!). Pero neso de incordiar, sinceramnete e sen ánimo de ofender, temos máis das obras cómicas que das dramáticas. Podemos ter grandes cunqueiros, pero vin poucos persoeiros capaces de asumir a Shakespeare non literariamente.\n3 Xaneiro 2008 ás 11:54\nHome, cando algo é -ano ou -ista, soamente é un reflexo, un remedo ou incluso un reforzo do orixinal. Por moito que pasen cousas como as de Kenia, traxedias as de antes.\n4 Xaneiro 2008 ás 17:11\nPsssss….pois nom sei, Cuíña de meritório ao melhor tem isso, com efeito, o de ser como era e assomí-lo com naturalidade: pode ser umha qualidade humana, agora que politicamente o PP é o que é, e sinceramente tampouco há tanta diferença entre Baltar e Feijoo. O PP é o que é, é um projecto político totalmente comprometido (contra) Galiza, e quando vês a um militante do PP galego-falante natural e, digamos, com cultura “popular” parece-che umha maravilha, mas a maioria dos votantes e militantes do PP som assim. O que se passa é que os que dirigem o projecto, já som outra cousa.\nDeixa unha resposta a xaquin Cancelar a resposta


www.radioredondela.com Hoxe é Mércores, 12 de Agosto de 2020\nA esquerda gaña en Redondela malia ser o PP o partido máis votado\nPolítica • 13/07/2020\nO xa coñecido como efecto Pontón ten tamén a súa repercusión en Redondela, localidade na que o BNG supera con moito os resultados obtidos hai catro anos, pasando de 1.273 votos a un total de 4.085. O PSOE mantense ou incluso acada algún apoio mais con 3.999 papeletas, 389 máis que no 2016. O PP volve ser a forza máis votada con 5.035 votos, malia perder o apoio de 552 votantes. Uns comicios marcados na nosa localidade pola alta abstención, xa que votaron tan só o 59,51% dos electores, seis puntos por baixo da participación das últimas eleccións galegas.\nCunha porcentaxe de voto practicamente idéntica, en torno ao 28%, a suma de BNG e PSOE acadaría no noso concello o apoio do 56% do electorado, fronte ao 34,83 dos apoios que recibe o partido máis votado, o PP. Podemos foi a candidatura elixida polo 5% dos votantes, con 721 papeletas mentres que Vox logra 210 votos. O restos das formacións (Ciudadanos, En Marea) reciben apoios residuais sumando en torno a cen votos cada un en todo o municipio.\nSorprende o repunte do Bloque que logra facerse con boa parte dos votos que hai catro anos lograra En Marea e suma 2.814 votos máis, pasando de 1.273 a 4.085, apoios que sitúan a esta formación como segunda forza política en Redondela dando tamén o sorpasso aos socialistas.\nO pleno rexeita rebaixar as asignacións aos grupos políticos\nVolven as visitas guiadas ao casco urbano de Redondela e á Illa de San Simón.


CCC (Cóctel de Concurso de Cómic) | Literatura actual\nCertame literario CASA EOLO\n1. TEMA E XÉNERO. O tema e o xénero serán libres, aceptando todo tipo de obras de carácter literario, en calquera modalidade, incluído o cómic.\n2. CONTIDO. O contido será gratuíto. Non obstante, a organización resérvase o dereito de retirar do concurso aquelas obras que, polo seu contido, sexan ofensivas ou vulneren os dereitos das persoas, inciten ao racismo, violencia, discriminación por calquera motivo ou sexan de mal gusto. Esta decisión a tomará unilateralmente a organización baixo o seu exclusivo criterio e será inapelable. Calquera pode denunciar un traballo que participa no concurso se considera que viola estes principios e a organización estudará se debe retirarse.\n3. NÚMERO DE OBRAS. Cada participante poderá enviar cantos traballos desexe.\n4. PARTICIPACIÓN. A participación no concurso farase a través da páxina web do concurso.\n5. CARGA DAS OBRAS. As obras serán cargadas polo autor na páxina web do certame. Para acceder a ela, debe rexistrarse polo procedemento establecido a tal efecto.\n6. FORMATO. Os traballos subiranse en formato PDF e a portada nos formatos de imaxe indicados na páxina web.\n7. AUTORIDADE E PROPIEDADE DAS OBRAS. O autor recoñece a orixinalidade e autoría das obras presentadas ao concurso e que ten os dereitos para explotalas.\n8. CESIÓN DE DEREITOS. A participación no concurso implica a transferencia dos dereitos de comunicación pública, difusión, edición e explotación das obras, de xeito non exclusivo.\n9. PUBLICACIÓN. Todos os traballos recibidos e aceptados, excepto os que foron expresamente rexeitados, serán publicados nunha edición impresa pola Editorial. Casa Eolo. Os traballos poderán editarse individualmente ou agruparse do xeito que a organización considere oportuno segundo criterios de tema, tamaño, xénero, etc.\n10. DURACIÓN. O prazo para a presentación de traballos e a votación será a partir do 15 de decembro de 2010 ata o 28 de febreiro de 2011.\n11. DINÁMICA DO CONCURSO. O funcionamento do concurso dividirase en dúas fases:\n- Preselección. Durante toda a duración do mesmo, os usuarios rexistrados na web poderán emitir un voto cada hora.\n- Finalistas. Entre as 50 obras máis votadas, un xurado elixirá as tres mellores.\nPara participar nas votacións será necesario rexistrarse como usuario, pero non é necesario ser autor.\n12. PREMIOS DE AUTORES.\n- Todos os autores participantes recibirán unha copia do libro editado no que aparece o seu traballo.\nGAÑADORES: Entregaranse os seguintes premios aos gañadores:\n* 1o premio: 1.000 euros\n* 2o premio: 800 euros\n* 3o premio: 500 euros\n* Premio especial: 500 euros. Á mellor obra presentada por un autor con discapacidade. Para poder optar a esta opción, o autor debe poñerse en contacto coa organización a contest@casaeolo.com para enviar a documentación xustificativa adecuada.\n* Premio especial: 500 euros. Ao mellor traballo que reflicta unha situación, problema ou aborde o tema da discapacidade desde calquera perspectiva.\nNOTA: No caso de que concorran dous premios no mesmo traballo, só se outorgará o que teña o maior importe, o outro irá ao seguinte mellor traballo da categoría.\n- Os autores das 5 obras máis votadas polos usuarios recibirán 10 exemplares do libro no que están publicados.\n- Os 3 gañadores do concurso serán agasallados con 20 exemplares do libro no que aparezan as súas obras.\n13. PREMIOS E AGASALLOS ESPECIAIS. Entre os participantes, tanto autores como votantes, sortearanse diversos premios ou agasallos. Durante a duración do concurso, pódense engadir novos premios ou agasallos, que serán anunciados na páxina do concurso.\n14. XURADO. Para a selección dos gañadores finais constituirase un xurado que estará composto por 5 membros.\n15. DIFUSIÓN E PUBLICACIÓN EN LÍNEA DAS OBRAS. Todos os traballos presentados ao concurso poranse á disposición do público para a súa descarga a través de Internet de xeito gratuíto durante a duración do concurso.\n16. Aceptación dos termos. A participación neste concurso implica a plena aceptación das súas bases, así como a decisión do xurado, que será inapelable.\n17. MODIFICACIÓNS E CAMBIOS. Casa Eolo pode modificar as bases do concurso durante a duración do concurso, especialmente as referidas a premios, só comunicándoo nas bases publicadas na páxina web.\n18. INTERPRETACIÓN. Calquera dúbida ou interpretación sobre o funcionamento do concurso será resolta pola organización, que tomará as decisións oportunas dun xeito inapelable.\nXXV Certame de Cómic «Noble Vila de Portugalete» 2011\nCertame XUVEN CALAMONTE 2011\n1.- Poderán acudir a este certame todos os mozos de nacionalidade española ou mozos con documento oficial de residentes en España e con idades comprendidas entre os 14 e os 35 anos (rematado o 31/12/11).\n2.- Os traballos deberán dirixirse á UNIVERSIDAD POPULAR "PELAYO MORENO" C / Doctor Marañón, nº 3 (06810) CALAMONTE (Badajoz), teléfono: 924323600, fax: 924323826, antes das 21:00 horas do 17 de marzo de 2011, especificando a modalidade na que participa. Deben enviarse debidamente empaquetados para evitar posibles danos durante o transporte. Gastos\nO envío das obras correrá a cargo dos participantes.\n3.- Por cada obra presentada xuntarase un sobre (plica) no que deberá figurar no exterior o título da obra ou lema e dentro dela incluirase a seguinte información: Nome e apelidos do autor, fotocopia de DNI, idade, enderezo, teléfono, correo electrónico e título da obra. Se o considera conveniente, o Consello convocante poderá requirir un certificado de idade dos autores\n1.- Esta modalidade rexerase polas seguintes bases específicas, ademais das xerais que non as contradigan.\n2.- O tema será libre. Personaxes e guión inéditos. En lingua castelá. As obras premiadas noutros certames ou certames non poderán presentarse neste certame. Ao concurso só se pode presentar a obra orixinal, que se pode facer en técnica libre (non se admitirán fotocopias). A cor empregada tamén será libre. O tamaño das páxinas será DIN. Convenientemente etiquetados como A4 ou A3. O número de páxinas non pode exceder de seis. Os concursantes non poderán enviar máis de dous traballos. As obras asinadas serán motivo de descualificación.\n3.- As obras estarán expostas na Casa da Cultura de Calamonte na data programada pola organización e non se poderán retirar ata un día despois do remate da exposición. A entidade informará da data prevista da exposición a través da súa páxina web oficial www.calamonte.org\n4.- Outorgarase un primeiro premio de 350 euros e placa, un segundo premio de 250 euros e placa para o segundo clasificado. O premio especial ao mellor Calamonteño estará dotado con 150 euros e unha placa.\nXII Concurso de CÓMIC ACUP 2011\nLa Asociación Cultural Universidade Palentina anuncia a duodécima edición do seu concurso de banda deseñada. As bases son as seguintes:\n1º .- Poderán participar todas aquelas persoas individuais ou en grupo que non sexan profesionais.\n2o .- Aceptaranse traballos en calquera idioma.\n3o .- O / s autor / s conceden / n permiso para a publicación do seu traballo en GARABATO 2.0, revista dixital de banda deseñada, así como para a inclusión de subtítulos en castelán se o idioma orixinal non é o citado.\n4o .- A extensión mínima será de 4 páxinas. Non hai extensión máxima.\n5o .- O formato no que deben presentarse os traballos é de 1024 × 768 píxeles con 72 píxeles / polgada. Admítense formatos de compresión RAR e ZIP e imaxes JPG. O nome do ficheiro debe incluír o título da obra.\n6o .- O traballo enviarase ao correo electrónico acup@acup.es, sendo o título do correo electrónico "Concurso COMIC ACUP 2011: e o título do traballo".\n7o .- O / s autor / s deberán incluír noutro ficheiro adxunto os seguintes datos do concursante:\nNome do / s autor / s\nPóñase en contacto co correo electrónico.\n8o .- Non se poderán presentar traballos xa premiados noutros certames.\n9o .- O prazo de presentación rematará o 21 de marzo de 2011.\n10o .- O xurado estará composto por 3 ou 5 persoas. En ningún caso, un membro do xurado poderá participar no concurso.\n11 .- O certame está dotado cun único premio de 400 €. O xurado resérvase o dereito de declarar o concurso deserto.\n12 .- Calquera dúbida ou pregunta sobre a base que xurda será resolta polo xurado ou, no seu caso, pola organización do concurso.\n13o .- A decisión do xurado será inapelable.\nCamiño completo ao artigo: Literatura actual » Literatura » Concursos e premios » CCC (Cóctel de Concurso de Cómic)\nV Xornada Comiqueras FNAC / SD


As mulleres de EVD Galicia presentan o seu proxecto para a Aldea Alfacuca en Louredo — Xornal21\nAs mulleres de EVD Galicia presentan o seu proxecto para a Aldea Alfacuca en Louredo\nLeva por título ‘Alfacuca, natureza de todos. Espazo natural de oportunidades’ e combina o coidado do patrimonio e o medio ambiente coa potenciación da autonomía persoal das mulleres con discapacidade\nO pasado venres 22 de xuño as usuarias do Centro Ocupacional de EVD Galicia de Petelos presentaron o seu proxecto para a Aldea Alfacuca en Louredo. O acto de presentación celebrouse na propia Alfacuca ás 19.00 horas, contando coa asistencia da alcaldesa de Mos, Nidia Arévalo, e da concelleira de Política Social mosense, Sara Cebreiro.\nA presentación consistiu nunha xornada de convivencia á que as mulleres de EDV Galicia convidaron aos veciños e veciñas de San Antoíño, zona contigua á Aldea Alfacuca, para que coñeceran de primeira man o proxecto que, dende xa, van a comezar a poñer en marcha.\nO acto contou cunha actuación das Pandereteiras ‘Meigas Fóra’ da A.C. Tangaraño e unha ponencia do mosense Javier Baquero sobe a historia de Alfacuca. Tamén se convocara para a ocasión, enmarcada dentro da programación de actos da Festa da Rosa 2018, un concurso de debuxo no que había que representar unha rosa e do que se fixo público o fallo do xurado das obras gañadoras durante a tarde do venres.\nO xurado estaba composto por Javier Baquero, a atleta mosense Soledad Castro, que é tamén pintora, e as artesanas Gladis di Toro e Alba Tourón. Os gañadores do concurso creativo ‘Unha Rosa’ foron Noa Piñeiro na categoría de 6 a 8 anos de idade, André Vilas, na categoría de 8 a 12 anos, e Rosa María Veloso na categoría de adultos.\nO pasado mes de marzo asinábase no Concello de Mos o documento de formalización da concesión demanial sobre o complexo Alfacuca en favor de EVD Galicia. A sinatura foi formalizada o 15 de marzo pola alcaldesa mosense, Nidia Arévalo, e por Leví Olivares en calidade de Director Xerente de EVD Galicia; en presencia do concelleiro de Promoción Económica, Emprego e Novas Tecnoloxías, Óscar Soto, responsable do proxecto Alfacuca.\nA cesión de uso de Alfacuca foi o primeiro paso Plan Integral de Integración promovido polo Concello para promover a plena integración social das mulleres usuarias do Centro EDV Galicia sito en Petelos. Toda unha serie de iniciativas enfocadas cara ao fin último de que estas mulleres sexan e se sintan plenamente autónomas, autosuficientes e realizadas.\nO centro residencial ocupacional, entidade sen ánimo de lucro que traballa pola dignidade e acompañamento de mulleres con discapacidade intelectual, leva a cabo o proxecto de dinamización da aldea que leva por título ‘Alfacuca, natureza de todos. Espazo natural de oportunidades’. Este proxecto ten como obxectivo contribuír á mellora da calidade de vida das persoas con discapacidade intelectual, da súas familias e do seu entorno, promovendo o cumprimento dos seus dereitos e favorecendo a súa autonomía persoal e autodeterminación.\nA Aldea Alfacuca, rehabililitada durante diversos obradoiros municipais de emprego, e sita na parroquia de Louredo, cedéuselle a EVD Galicia, para que a asociación traballe nas instalacións a prol da defensa e mellora das condicións de vida, do fomento do desenvovemento cultural e social, da potenciación dos principios de solidariedade, igualdade, xustiza e liberdade, e promoción do dereito á saúde das persoas con discapacidade. No centro de Petelos das EVD viven 80 mulleres que diariamente esfórzanse por gozar dunha vida plena integrada na sociedade.\nA concesión do uso de Alfacuca a EVD Galicia é con carácter gratuíto e ten unha duración de cinco anos, tempo durante o cal levarase a cabo un proxecto medioambiental e cultural que incluirá obradoiros e actividades con escolares e veciñanza do Concello en xeral; así como propostas de actividades e festas tradicionais.\nOs obxectivos do proxecto presentado por EVD Galicia para Alfacuca son respectar e divulgar tanto a arquitectura tradicional existente como o medio natural, manter a contorna da aldea potenciado a flora e cultivos tradicionais, facer das casas tradicionais da aldea, espazos de traballo e lecer comunitario; sensibilizar sobre as diferentes capacidades das persoas visibilizando as tarefas realizadas por persoas con discapacidade e facéndoas encargadas de liderar e dinamizar as actividades; e xerar oportunidades en comunidade para as persoas con discapacidade intelectual.\nO proxecto de EVD Galicia para Alfacuca trata de aproveitar os recursos existentes na zona e acondicionalos para facer da aldea un lugar de lecer. Nel están contempladas diversas accións para atraer visitantes, tales coma talleres, zonas axardinadas, actividades para escolares, etc. Todo respectando e preservando tanto a tipoloxía arquitectónica da aldea coma o entorno natural. As actividades estarán orientadas a tódolos públicos e pretenderase que a Aldea Alfacuca sexa un espazo de participación, autoxestión, creatividade e tamén un lugar de encontro intercultural e interxeracional, a través de experiencias enmarcadas no ámbito rural e en contacto coa natureza. Búscase, deste xeito, ofrecer aos visitantes un espazo no que disfrutar de actividades lúdicas, educativas, sociais, culturais, de ocio e tempo libre, preservando en todo momento o privilexiado marco natural e rural no que se enmarca Alfacuca.\nO invernadoiro e as parcelas existentes en Alfacuca utilizaranse para facer talleres de xardinería ecolóxica. Por outra banda tamén se realizarán talleres de alimentación coma de elaboración de marmeladas, pan, de repostería, etc. E levaranse a cabo outros obradoiros creativos coma os de elaboración de xabóns. Tamén se proxectan posibles charlas, coloquios, exposicións, etc.\nPor último o gran espazo de xardín de Alfacuca adicarase a unha zona de lecer na que se revivirán e recuperarán os xogos tradicionais que actualmente, na actual era tecnolóxica, atópanse esquecidos e en desuso. E tamén neste espazo prantaranse árbores froiteiras.\nTodo elo para que as persoas que visiten ou participen en Alfacuca atopen á súa chegada un lugar con encanto, un lugar para o descanso e para pasear ao longo e ancho do seu entorno natural.


Cea Benéfica - Asociación Antidroga Renacer - Riveira\nA Asociación Renacer celebrará o vindeiro 29 de novembro a súa tradicional Cea Benéfica. O obxectivo da mesma é recadar fondos para continuar co desenvolvemento dos programas de prevención e inserción social das drogodependencias, que esta entidade ten en funcionamento desde hai vinte e dous anos.\nA realidade que estamos a vivir nestes últimos anos é como dende a administración pública está a desmantelarse unha rede de traballo que foi referente a nivel europeo no campo da asistencia, prevención e reinserción das drogodependencias.\nO argumento de que o investimento en prevención era prioritario para evitar custos sociais e sanitarios no futuro xa non está na axenda da administración o que desemboca no peche de entidades, desaparición de determinados programas, inexistencia de materiais, reducións de persoal, dificultades económicas das entidades que “sobreviven” , …. .\nPor este motivo consideramos que agora máis que nunca é preciso pór en práctica valores como a solidariedade e o compromiso social e por iso convidamos á poboación a participar na nosa Cea Benéfica.\nA cea terá lugar no Restaurante Baiuca sito no lugar de Goda en Artes, as nove e media da noite o sábado 29 de novembro. Para elo, os/as que o desexen poden adquirir unha entrada no local social da asociación situado na rúa Agustín Fernández Oujo número 15 A, entrechán; na farmacia Fernández de Sanmamed ou facendo un ingreso na conta que a entidade ten en Abanca (Ref. Cea Benéfica). O prezo da mesma é de 35 € por persoa.\nTamén se pode colaborar comprando algunha rifa para o sorteo que se celebrará durante a cea ou, se se trata dun establecemento comercial, doando algún artigo para o sorteo. Para facer unha doazón ou facerse socio poden pórse en contacto connosco chamando ao 981 87 40 86 ou achegándose ao local social, en horario de 9 a 14:00 horas.\nAgradecemos de antemán todo o apoio e colaboración que nos poidan prestar.\n“Non te preguntes que pode facer a túa comunidade por ti, senón que podes facer ti pola túa comunidade”.


Marzo « 2011 « Asociación de Mariñeiros Artesanais e Deportivos San Miguel de Bouzas\nArquivo para Marzo 2011\nJueves, 31 Marzo 2011, por Corso\nEstimados asociados de Mariñeiros Bouzas, recordámosvos que tal como di na convocatoria que se vos mandou por escrito, o vindeiro venres día 08 de Abril as 19 horas en primeira e as 19,30 horas en segunda, celebraremos no salón de actos do IES de Audiovisuais (o lado do Liceo de Bouzas) a Asemblea Xeral Extraordinaria.\nPregamos a todos a vosa asistencia.\nAsaltan o pantalán de tradicionais!\nViernes, 4 Marzo 2011, por Corso\nUnha orda de piratas de dubidosa procedencia asaltou o noso pantalán! Ó coller por sorpresa ós centinelas puideron facerse coas embarcacións que estaban amarradas e cos tesouros que tiñan nas bodegas, fruto das incursión conseguidas nos asaltos ós barcos que pasaron perto das Illas Cíes. O ataque puideron levalo a cabo gracias os encantos das piratas, que como podedes ver nas fotos deixaron abraiados os sentinelas.


Temas: ORQUESTRAS VERBENA CATOIRA VERáN NEW YORK\nPor Ángela Precedo | Dimo, Catoira, Pontevedra | 03/07/2018 | Actualizada ás 22:40\nA parroquia pontevedresa de Dimo, en Catoira, acolleu este sábado 30 de xuño unha das festas máis tradicionais da xornada estival: as celebracións na honra a San Pedro, ao Santísimo, a San Antonio e a San Roque; que todos os anos reúnen a grandes orquestras, xunto a todo un despregue de atraccións e colchonetas para os máis pequenos, unha grande cantina e incluso a compaña de disco móvil --Chocolate--. Ademais, este ano deuse a particularidade de que unha das formacións contratadas, a orquestra New York, ía ser unha forte aposta por espectáculo e entretemento para todos os gustos, sendo conscientes de que a maior parte do público era de mediana idade --familias completas--, aínda que na dianteira do escenario a medida que ía transcurrindo a noite se xuntaba máis xuventude.\nEscenario da orquestra New York, en Dimo (Catoira).\nPolo que respecta aos integrantes da propia New York, a noite non puido comezar mellor para algúns deles. Dj. Federato estaba moi contento pola victoria de Uruguay --o seu país de orixe-- nos oitavos do Mundial de Fútbol de Rusia 2018 e, durante toda a actuación, portou orgulloso unha bufanda coa bandeira desa selección. Neste mesma liña, seguindo co fútbol, entre o público asistente á verbena estaba Sergio Álvarez Conde, porteiro do Celta de Vigo, con quen Isabel Asensio sacou unha foto toda ilusionada. E a cantante tamén recibiu regaliños –ao igual que Alejandra Pais, a outra voz feminina-- polo seu recente cumpreanos; en concreto un que lle fixo moita ilusión: a camiseta do xogador do Real Madrid Marco Asensio, do que é unha gran fan.\nNa festa, Fede tamén fixo partícipe ao público, grabando tamén os seus pasos e coreografías, así como os propios gritos aplaudindo e alabando o traballo de todos os integrantes, co seu teléfono móvil, para subilo en directo á plataforma oficial de Instagram. Asi mesmo, lanzou un saúdo en agradecemento ao medio dixital Galicia Confidencial, polo apoio e a difusión recibido pola súa parte. Noutra banda, Santi Pulido e Diego Barbazán despuntaron e fixeron que o verán ardese aínda máis ao quitarse a camiseta durante as cancións de rock.\nE é que na orquestra New York, o público non só se entretén bailando, senón tamén vendo as peripecias dos cantantes, que en cada festa fan algo novo e diferente. Ademais, non hai que esquecerse da súa forma de concibir as coreografías, xa que os cantantes sinten aquelo que están interpretando, interiorizan as cancións até tal punto que se convirten en actores nun teatro, ofrecendo un espectáculo completo, polo que é normal que esa sensación se transmita ao público.\nSEGUNDO PASE DA NEW YORK\nO segundo pase da orquestra New York comezou con todas as súas voces, un total de nove integrantes, na dianteira do escenario, mentres se levantaba o telón. Isto é algo que xa de primeiras resulta impactante para o público, ten moitas persoas nas que pousar a súa mirada, todas igual de importantes. E, unha vez o telón está arriba de todo, comeza a música a ritmo de dj, como se dun auténtico festival se tratase, co coreo de “lo, lolo, lolololo!, lo, lolo, lolololo!”.\nAo tempo, todos os espectadores saltaban xunto aos cantantes da orquestra. Así, durante este tema, cada unha desas nove persoas que forman parte de New York van saíndo á parte central e van sendo presentados cómicamente por unha voz en off, ao mesmo tempo que eles realizan tamén bailes que fan rir, non coreografiados.\nTras as presentacións, a música de actualidade comeza a ritmo de ‘Machika’, de J. Balvin, cantada por Dj. Federato, na compaña das voces femininas de Alejandra Pais e Isabel Asensio, no papel da brasileña Anitta. Así, cada compoñente vai cantando un anaco da canción de tal xeito que todos adquiren participación e se ven atendidos polos seus públicos e seguidores, que poden estar pendientes das súas preferencias nun mesmo momento.\nSeguidamente, comezan as cancións individuais da man do canario Santi Pulido, que interpreta o tema de Nicky Jam ‘X’, con todos os seus compañeiros de fondo realizando coreografías 100% propias e moi ben coordinados entre sí, o que supón unha delicia para a vista. Deste xeito, ademais de ser cantantes, convírtense tamén en bailaríns, mostrando a súa parte máis polifacética. Nesta canción, Santi, pola súa banda, móvese máis no coro, á vez que canta, cun movemento natural que deixa a todo o público abraiado pola súa flexibilidade, capaz de facer que algo tan complicado pareza sinxelo. Todo un espectáculo de movemento que non sabes se che dan ganas de bailar ou de pasmar para non perderte detalle dos seus xestos.\nPor outra banda, nesta segunda parte tamén chega a interpretación do tema ‘Mi gente’, de J. Balvin, da man de Dj Federato, cun arreglo propio deste cantante e compositor uruguaio, cuxo videoclip pode visualizarse na súa plataforma de YouTube. Nesta canción, improvisa unha longa parte de reggaetón rapeado de colleita propia, con esa naturalidade que el ten para inventarse as letras das cancións nun intre. Mentres, todos os demais integrantes saltan coma nunha sesión de dj nun festival cada vez que Fede repite: “que levante la mano mi gente”. Logo segue, nesta mesma temática de festival, o canario Santi Pulido, co tema ‘Me rehúso’, de Danny Ocean.\nAsí continúa a noite, na voz da galega Alejandra Pais, coa canción ‘Issues’, de Julia Michaels, coa súa melódica e á vez potente voz que fai que pese aos difíciles acordes que compoñen este tema, pareza sinxelo de intepretar, aínda tendo en conta a súa complexidade vocal. Neste caso, o bonito do espectáculo da New York tamén reside en ver a todos os bailaríns nos laterais do escenario, coa coreografía deseñada en exclusiva para a interpretación deste tema.\nNun momento desta sesión dj sacan aos músicos á parte dianteira do escenario –o que inclúe ao saxofonista Edel Pérez (dende 2015), ao trompetista Germán Eduardo Acevedo Cortés (dende 2018), ao outro trompetista Jesús Cruz Rodríguez ‘Chuchi’ (dende 2016) e ao trombonista Alejandro Consuegra ‘El Flaco’ (dende 2015)--, que son os que fan que a formación poida interpretar todas as súas cancións, de maneira que, con este xeito, lle dan o recoñecemento que merecen tamén e que en poucas orquestras é visible.\nVACACIÓNS NOS NEWYORES\nTras este particular festival que a New York montou así improvisamente nas festas de Dimo, para partir a festa, chegou a interpretación do tema propio desta orquestra de recente formación –nada no ano 2015--, ‘Vacaciones en los Newyores’, no que cantan todos os integrantes para representar o sentimento de pertenza a un grupo, a unha orquestra, a unha comunidade de seguidores que cada ano que pasa é máis grande e que os levou a posicionarse como a quinta orquestra máis demandada polo público galego nas verbenas estivais. Ademais, cabe sinalar que o vídeo deste tema propio, coa actuación feita pola orquestra no programa da TVG 'Aquí Galicia', pode verse na plataforma musical de YouTube.\nXa entrada nesta dinámica de baile, a festa continúa a ritmo da canción ‘Que va’, de Dj. Alex Sensation e Ozuna, interpretada por Ricardo Blanco e Santi Pulido –nas súas partes rapeadas--, así como pola voz de Alfred Asensio en certos anacos de tonalidade cambiante. Este tema é unha canción de actualidade que, pese a pegarse moito nas discotecas, é moi pouco interpretada nas orquestras, o que constitúe unha diferenza por parte da New York con respecto ás demais. Vese continuada de ‘Robarte un beso’, de Sebastián Yatra e Carlos Vives, na voz de Santi Pulido e Alfred Asensio, respectivamente, que se abaixan a cantarlla ao público de preto nas partes máis lentas e sentidas.\nTamén outra diferencia chega da man do tema ‘We don’t talk any more’, de Charlie Puth, traducida case por completo ao español. Deste xeito, substitúense frases como “should’ve known your love was a game, now I can’t you out of my brain, oh it’s such a shame” por “onde ti estarás, con quen te bicarás, como o facía eu”, na voz de Alejandra Pais e Isabel Asensio. Ambas cantantes comparten o mérito de interpretar unha canción que orixinalmente está en inglés e facer que os tons coincidan coa traducción ao castelán.\nMOMENTO DO REGGAETÓN “DURO”\nDentro da orquestra New York, hai moitas cancións que marcan a diferencia con respecto ás outras formacións, que non as soen incorporar no seu reportorio, xa sexa pola complexidade de voces que requieren ou ben porque consideran que son unha aposta arriesgada. Sen embargo, esta orquestra consegue que estos temas que, ‘a priori’, parecen imposibles de introducir nunha verbena, sexan 100% bailables e un gusto para os asistentes, por poder sair da rutina na que ás veces se convirten os repertorios das festas en Galicia.\nNeste senso, hai que sinalar cancións de reggaetón antigo como ‘Te de campana’, de Atomic Otro Way, na voz de Santi Pulido, con arreglos do propio Fede nas partes de reggaetón rapeado, algo que fai que o tema sexa, en parte, propio da orquestra. O mellor nesta canción é o movemento de cintura de todos os membros da formación, principalmente de Santi, no frente, e tamén nos momentos en que se xunta con Fede de espaldas ao público para que se aprecie mellor o xiro de cadeira digno do xénero ‘twerk’, a ritmo de “échame agua que tú me tienes malo, que tú me tienes malo”.\nRetornando á actualidade, posiciónanse no repertorio cancións como ‘Chambea’, de Bad Bunny, interpretada pola voz profunda da orquestra a ritmo de rap de Dj Federato. Séguelle ‘Atrévete, te, te’, de Calle 13, na voz combinada de Fede e Santi Pulido. Tamén se incorpora o tema de recente creación ‘Dame tu cosita’, de El Chombo, na voz de Santi, cuns cambios de entoación brutais; e ‘Scooby Doo pa pa’, de Dj. Kass e Pitbull, na voz de Fede. Todas elas cancións sen descanso, todas continuadas, sen tempo para descansar, nun espectáculo completo de luces, sons e coreografías, diseñado para tornar ao público tolo e non deixar indiferente a ninguén.\nDe novo, máis temas como ‘Downtown’, de Anitta e J. Balvin, na voz do guitarrista Diego Barbazán, ao cal Isabel Asensio lle levanta a camiseta a ritmo da frase “no seu corpo podo ver a definición”, e pedindo un grito das mulleres da festa, facendo a parte da canción correspondente a Anitta. Ambos cantantes se complementan ao dediño nun baile que se torna en puro espectáculo que, inevitablemente, eleva a temperatura da festa. Nesta mesma liña vai a canción ‘Criminal’, de Natti Natasha e Ozuna, na voz de Alejandra Pais e Ricardo Blanco.\nComo novidade, a New York tamén incorporou ao seu repertorio a canción de ‘El Anillo’, de Jennifer López, interpretada por Alejandra Pais e Isabel Asensio, que se axeonlla no escenario, literalmente, para arrimar o micro a un público entregado cantando. De novo, destacar unha coreografía moi traballada e cantada con forza.\nBAIXADA DE RITMO E VOLTA DE AVICCI\nTras tanto movemento, prodúcese unha baixada de ritmo, unha especie de descanso para o público, coa interpretación da canción ‘Un beso y una flor’, de Nino Bravo, na voz de Ricardo Blanco. Toda a festa xa estaba entregada elevando as mans e movéndose de lado a lado. Outra cousa igual non, pero está claro que a New York sabe cómo ir subindo a intensidade e cómo conseguir que a xente se entregue incluso nunha canción tan lenta despois de tanto subidón.\nAproveitando este momento máis relaxado, os compoñentes da orquestra quixeron agradecer a labor da xente da mesa de sonido, en especial do técnico Juanma, ao que Ricardo definiu como "alma mater da orquestra, sen o cal nada sería posible", por estar de cumpleanos ese venres. Deste xeito, entre todos, orquestra e público, cantáronlle o cumpleanos feliz, mentres o homenaxeado era grabado polo móvil de Federato.\nLogo disto xa retorna o estilo de djs, festival e discoteca, a ritmo da música de Avicci, nunha homenaxe tras o seu falecemento. Na pantalla do centro do escenario aparecía o logo de Federato. As cancións do dj sueco sucédense: ‘Levels’, na pontente voz de Alejandra Pais, que proporcionou un subidón sen requerilo, sen pedirllo ao público, porque para ela non fan falta palabras, exprésase soamente coa música, sen necesidade de máis; ou ‘Hey brother’, na voz de Diego Barbazán, con todo o conxunto de cantantes bailando tras de sí e Isabel Asensio marcando o ritmo do movemento lateral do propio cantante, algo moi estético visualmente.\n“PERREO INTENSO” E ALGO DE ROCK\nCon todo, para rematar a festa por todo o alto, non puideron faltar as interpretacións dos clásicos do 'perreo', como foi ‘Mayor que yo 3’, de Daddy Yankee, na voz de Santi Pulido e Alfred Asensio, cun baile de Santi que abría bocas e das dúas mulleres da orquestra, cunha forte intensidade e o propio cantante abaixado de xeonllos para darlle maior dramatismo ao movemento, cunha parte rapeada de Fede.\nNesta liña seguiron os temas ‘Pobre diabla’, de Don Omar, interpretado por Alejandro Consuegra; ‘Noche de travesuras’, de Héctor el Father, na voz de Santi e Fede, cunha parte escenográfica máis teatralizada, que simulaba estar bailando nunha discoteca ou vendo o videoclip da propia canción; ‘Felina’, de Héctor e Tito, na voz das dúas mulleres, Alejandra Pais e Isabel Asensio, movéndose con gran flexibilidade e interpretando ser unhas gatas que rabuñan coas uñas aos seus compañeiros; ‘Tu gatita’, de JMP, tamén adicada ás mulleres; ou ‘Ella y yo’, interpretada por Ricardo Banco e Alfred Asensio, que simulan disputar polo amor de Alejandra, ao igual que Don Omar e Romeo Santos o facían no videoclip orixinal da canción, nunha maravillosa recreación.\nTras isto, un breve retorno á actualidade, da man da canción ‘Sin pijama’, de Natti Nattasha xunto a Becky G., interpretada dentro da New York por Alejandra Pais e Isabel Asensio, que tamén continúan cunha lambada, ‘Llorando se fue’, na versión de Don Omar.\nFinalmente, como sucede en todas as festas galegas, a orquestra puxo o remate a ritmo de rock. A cargo dos guitarristas Diego Barbazán e Nando Acevedo, con cancións de Fito e Fitipaldis --como 'La casa por el tejado'--, de Maná e de El Canto del Loco --como ‘La madre de José’--, todas elas cantadas á vez que tocaban a guitarra, nunha actuación moi completa, cunha perfecta integración de voz e instrumento.


O Sergas destina máis de 4 millóns de euros para equipamento electromédico destinado a diversos centros hospitalarios, entre eles o HCV, pero el nuevo TAC non aparece | Creando Tu Provincia\nO Sergas destina máis de 4 millóns de euros para equipamento electromédico destinado a diversos centros hospitalarios, entre eles o HCV\n12 agosto, 2015 12 agosto, 2015 Redacción CTP\tentre eles o HCV, O Sergas destina máis de 4 millóns de euros para equipamento electromédico destinado a diversos centros hospitalarios, pero el nuevo TAC non aparece\nO Diario Oficial de Galicia publica na súa edición de onte a licitación de subministro de equipamento electromédico con destino a diversos centros hospitalarios do Servizo Galego de Saúde. Esta actuación está cofinanciada pola Unión Europea nun 80%, no marco do programa operativo FEDER Galicia.\nEn concreto, o importe global ascende a 4.294.802,45 € e o seu subministro e posta en servizo está prevista para o último trimestre deste ano. Os equipos desta licitación, distribuídos nun total de 14 lotes, irán destinados aos centros hospitalarios das diferentes xerencias de xestión integrada do Sergas de A Coruña; de Santiago; de Ferrol; de Lugo, Cervo e Monforte; de Ourense, Verín e O Barco; e de Pontevedra e O Salnés. En canto á EOXI de VIGO, neste momento está introducindo o seu novo equipamiento e renovación tecnolóxica a través do equipamento do Hospital Álvaro Cunqueiro.\nA licitación deste equipamento permitirá a renovación dunha serie de equipos de alto valor tecnolóxico, así como a incorporación de novas tecnoloxías que melloren a calidade de imaxe médica e do tratamento dos datos xerados a través de tecnoloxía dixital. É dicir, poderase dispoñer de toda a información que se requira sobre o paciente dende calquera punto de asistencia da rede do Sergas, evitando a repetición de probas innecesarias, reducindo tempos de intervención e de espera de resultados, optimizando os recursos e aumentando a seguridade do paciente.\nDescripción do equipamento\nEntre os equipos licitados, destaca unha serie destinados ao diagnóstico ecográfico en distintos campos médicos como a xinecoloxía, cardioloxía, cirurxía vascular e radiodiagnóstico. Estes equipos incorporan tecnoloxía dixital e novas aplicacións médicas como a elastografía e o tratamento de imaxes con contraste, que supoñen unha importante mellora da calidade da imaxe, permitindo diagnósticos mais precisos e seguros, e evitando nalgúns casos a utilización doutras probas con técnicas invasivas para o paciente.\nTamén se inclúen equipos de tomografía de coherencia óptica, con adquisición de imaxe médica en 3D, que incorporan novas ferramentas para o diagnóstico e seguemento de patoloxías oculares.\nDentro da área cirúrxica realízase unha forte inversión destinada a introducir novas torres de endoscopia cirúrxica que permiten realizar novas técnicas de adquisición e grabación de imagen digital en 3D, permitiendo el aumento das capacidades técnicas cirúrxicas mínimamente invasivas.\nTamén se inclúen 13 novos equipos de anestesia que permiten a actualización tecnolóxica con equipos que posibilitan maior control e seguridade no proceso de anestesia, así como maior precisión no subministro de gases anestésicos que redundan na seguridade do paciente.\nA licitación que hoxe publica o DOG tamén incorpora seis novos microscopios cirúrxicos destinados a varias especialidades como neurocirurxía, ORL, oftalmoloxía e cirurxía plástica. Permitirán actualizar a tecnoloxías aos últimos avances dispoñibles, mellorando as prestacións e a seguridade para o paciente.\nEn canto aos novos sistemas radiocirúrxicos, destinados ao guiado radiolóxico dos procedementos cirúrxicos, incorporan novos sistemas de redución de doses a pacientes e traballadores expostos.\nAdemáis, incorpóranse dúas novas incubadoras de transporte de pacientes neonatos, que supón unha mellora sustancial nas condicións de transporte entre centros hospitalarios para neonatos; tamén se dota de seis novas cunas térmicas.\n← Activo o lume en Castro de Beiro, controlado en Entrimo e en pereiro de Aguiar e estabilizado en Viana do Bolo\nO Plan de Investimentos da ITV en Galicia suma máis de 7 millóns de euros ata 2017 →


Vieiros: Galiza Hoxe - O futuro inmediato das telecomunicacións debateuse en Vigo\nFORO ORGANIZADO POR GRADIANT\nO futuro inmediato das telecomunicacións debateuse en Vigo\nO director xeral de Comunicación Audiovisual explicou as posibilidades que ofrecen as frecuencias de UHF que quedarán libres despois do apagamento analóxico.\nRedacción - 13:00 01/11/2008\nTags: conferencia dividendo dixital frecuencias UHF Vigo\nO centro tecnolóxico galego das telecomunicacións, Gradiant, debateu este venres na escola de Enxeñaría de Telecomunicacións de Vigo sobre o futuro do espazo radioeléctrico e o chamado dividendo dixital. En pouco máis dun ano, co cesamento das emisións da televisión analóxica, quedarán libres moitas frecuencias que se poderán empregar para ofrecer novos servizos dixitais.\nNa xornada estiveron presentes os expertos internacionais Joseph Mitola e Peter Stuckmann e mais o director xeral de Comunicación Audiovisual, Manuel Xosé Fernández Iglesias. O representante do Goberno explicou que a banda de UHF que quedará libre é moi cobizada por proveedores de servizos de telecomunicacións, pois conxuga un alcance moi amplo cunha gran capacidade de transmisión de sinais.\nOs seus posíbeis usos van dende a telefonía móbil até a internet sen fíos, pasando por comunicacións oficiais e de emerxencia das administracións públicas, aínda que tamén pode manter as mesmas funcións que até agora e servir para aumentar aínda máis a oferta televisiva.\nNo Estado Español aínda non está regulado o futuro uso deste dividendo dixital, o que supón un reto para as administracións públicas, encargadas de xestionar e de asignar os recursos aos operadores. Noutros lugares do mundo xa se están a deseñar os próximos servizos. Así, por exemplo, Google xa amosou o seu interese por prestar o servizo de internet sen fíos nos Estados Unidos.\nFernández Iglesias tamén explicou un novo enfoque que existe para o uso desas frecuencias: os sistemas cognitivos de telecomunicación ou radio cognitiva. Consiste en que os equipos de radiodifusión non teñan unha frecuencia fixa asignada, senón que teñan a intelixencia suficiente como para detectar e analizar as emisións que reciben no seu contorno, seleccionar unha canle libre e usala do xeito máis eficiente.\nDe esquerda a dereita, Stuckmann, Fernández e Mitola


ÁNGELES VÁZQUEZ SALIENTA QUE O 2021 SERÁ O ANO DE IMPULSO AO PAZO DE DONA URRACA GRAZAS Á MODIFICACIÓN DO PLAN ESPECIAL E Á URBANIZACIÓN DUN NOVO ESPACIO NO BARRIO DA TINERÍA\n• A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda avanza que o acordo acadado hoxe permitirá crear un espazo público un 25% máis amplo e aberto, dando un valor incalculable a esta zona aos pés da Muralla\n• Ambas administracións destacan o positivo de traballar de forma coordinada e conxunta, para sumar un atractivo máis nun barrio emblemático da Cidade da Muralla, como é o Barrio da Tinería\n• Ángeles Vázquez adianta que as contas do seu departamento para o ano 2021 consignan 4,6 millóns de euros en actuacións de recuperación e rehabilitación de vivendas, así como a ampliación do polígono das Gándaras\nLugo, 23 de novembro de 2020.- A conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, salientou esta mañá que o 2021 será o ano de impulso ao Pazo de Dona Urraca, grazas á modificación do Plan Especial de Protección, Rehabilitación e Reforma Interior (Pepri) e aos proxectos de urbanización deste novo espazo do Barrio da Tinería, no Concello de Lugo.\nA conselleira de Medio Ambiente, Territorio e Vivenda, Ángeles Vázquez, e a alcaldesa de Lugo, Lara Méndez, asinaron esta mañá o protocolo de actuación entre a Xunta de Galicia e o Concello de Lugo, que inclúe a modificación do Pepri existente no que se recolle unha serie de edificacións e a creación dunha praza contigua á Muralla.\nSinalou que Xunta e Concello coinciden en que a recuperación deste ámbito quedaría máis completa e harmoniosa actuando de xeito coordinado e conxunto; polo que o Instituto Galego de Vivenda e Solo e o Concello levan meses traballando nunha solución que convenza a ambas administracións en beneficio e interese dos veciños da Cidade da Muralla.\nAsí, o protocolo asinado esta mañá establece que o Concello de Lugo adquirirá varios inmobles da contorna para ceder á Xunta; mentres que a Xunta redactará a modificación do planeamento do UI-8, a través dun instrumento simplificado que recolle a Lei de rehabilitación, e acometerá as obras de urbanización do ámbito, así como unha serie de inmobles colindantes, parte dos cales que deberá adquirir a Administración local e que sumarán aos que xa son propiedade do IGVS.\nÁngeles Vázquez recordou que esta proposta implica reducir nun 35% a edificabilidade dos terreos propiedade da Xunta, en aras de crear un espazo público un 25% máis amplo e aberto, dando un valor incalculable a esta zona aos pés da Muralla e un protagonismo total ao Pazo de Dona Urraca, e bríndase un novo atractivo para completar a recuperación patrimonial e social do Barrio da Tinería.\nA conselleira de Medio Ambiente explicou que, unha vez firmado o protocolo, o IGVS iniciará a redacción da modificación do Pepri, ao tempo que o Concello tramitará o convenio urbanístico, coa previsión de envialo ao Concello no primeiro cuatrimestre do ano para a súa tramitación. Engadiu que mentres a administración local tramita a modificación, o IGVS irá redactando os proxectos de urbanización dos espazos públicos e os proxectos de construción dos tres novos edificios.\nIndicou que, segundo as previsións do IGVS, serán necesarios máis de 4 millóns de euros para levar a cabo as obras de urbanización da UI-8, de rehabilitación do Pazo de Doña Urraca e de rehabilitación dos inmobles para vivendas de promoción pública. O vindeiro exercicio será o ano no que se aborden, fundamentalmente, os traballos técnicos: como a modificación do Pepri, o convenio urbanísitico, a redacción do proxecto de urbanización e dos proxectos de redacción, etc..; mentres que as obra comezarían no 2022, sempre que a licitación das mesmas se poida realizar a finais de 2021.\nA Xunta, acompañado polo Concello, dá un paso máis nas actuacións de rehabilitación e reurbanización da Tinería, un barrio clave e con moita proxección para a cidade de Lugo, a través do desenvolvemento dun espazo que se converterá nunha icona para toda a veciñanza.\nOrzamentos do ano 21\nA conselleira de Medio Ambiente aproveitou o encontro desta mañá para trasladarlle á alcaldesa de Lugo os puntos fortes do orzamento do seu departamento para a Cidade de Lugo, do que destacou catro actuacións en materia de vivenda, solo empresarial e coidado do medio ambiente que suman un orzamento de 4,6 millóns de euros.\nSalientou que o Goberno galego seguirá apostando pola rehabilitación do Barrio da Tinería en 2021, polo que se reserva un orzamento de 800.000 euros para actuacións de recuperación. Tamén en materia de vivenda destacou un orzamento de 200.000 euros para actuacións de reparación de vivendas de promoción pública.\nAs obras de urbanización da segunda fase do polígono das Gándaras, que comezarán antes de que remate o ano, terán un protagonismo importante nas contas da Consellería do vindeiro ano, pois resérvanse 3,1 millóns de euros para a ampliación do parque, que xa na segunda fase, se disporán case 90.000 m2 novos nesta zona.\nPor último, destacou a partida de 500.000 euros que a Dirección Xeral de Patrimonio Natural reserva dos seus orzamentos para levar a cabo a construción dunha nova nave no Centro de Recuperación de Fauna Silvestre de O Veral.


Robinson en Ithaca: Lastros\nNon me parece ben que perda o sono so porque xente coma min disfruta cos seus escritos.\nEu non son tan benévola.\nTantos días sen noticias!\nQue da outra vez con Polis aínda apañara un pc nas Italias.\nNon pense, non lle dea voltas a se lemos ou deixamos de ler.\nIso déixenolo a nós, que para iso estamos.\nPD: Ademais, lembre que vostede foi o culpable de todo.\nPois sinceramente, bestiña que é unha, vista unha pedra, vistas todas (outra cousa era poder apalpalas e ter ocasión de fotografalas eu, pero a iso chámaselle envexa). Do que non dispenso é de lelo. De maneira que xa sabe: escriba.\n(Ah, que xa escribiu, claro, pois sigo lendo.)


Urban - Desenvolve Lugo\nO Proxecto URBAN (Iniciativa Urbana) é un programa financiado polo Concello de Lugo e o Fondo Europeo de Desenvolvemento Rexional (FEDER) da Unión Europea, dedicado á posta en marcha de estratexias innovadoras de rexeración económica e social de zonas urbanas mediante un enfoque integrado e que favorezan un desenvolvemento urbano sostible\nO Ministerio de Economía e Facenda aprobou un proxecto URBAN (Iniciativa Urbana) para Lugo o pasado 11 de xuño de 2008, cun cofinanciamento do 70% da Unión Europea cuxa finalidade é o desenvolvemento integrado do centro histórico da cidade no seu ámbito coincidente coa área PEPRI.\nO obxectivo xeral do Proxecto URBAN é a rexeneración económica e social do centro histórico a través dun programa integrado que implique un aproveitamento dos recursos endóxenos da cidade, centrándose na rehabilitación, intervención en espazos públicos e a revitalización comercio-turismo dende unha perspectiva de sostenibilidade e participación cidadá.\nEste obxectivo xeral concrétase nos seguintes obxectivos específicos:\n- Revitalización comercial do centro histórico, aproveitando os recursos endóxenos da cidade.\n- Revitalización demográfica da zona URBAN.\n- Promover a creación de empresas e a xeración de emprego.\n- Humanizar a cidade e mellorar a súa habitabilidade.\n- Mellorar a oferta cultural e social dirixida especialmente aos mozos.\n- Ofrecer maiores posibilidades profesionais aos mozos titulados.\n- Favorecer a relación Administración- Universidade- Empresa.\n- Favorecer a inclusión social dos colectivos desfavorecidos.\nWeb do proxecto: www.lugo.es/urban


"Nos Xogos, a miña medalla vale o mesmo que a de Nadal” - Praza Pública\n"Nos Xogos, a miña medalla vale o mesmo que a de Nadal”\nJosé Antonio Hermida, na presentación do seu equipo © hermidabike.com\nSon os Xogos Olímpicos o desafío máis bonito para un deportista?\nOs Xogos, sobre todo polo carácter mediático que se lles dá, son un fito importante na carreira dun deportista. Pensas moito neles, pero ao final non deixan de ser unha carreira como outra calquera e no noso caso aínda máis. É como unha proba da Copa do Mundo porque en todas as competicións participamos os mesmos. No atletismo, por exemplo, a diferenza entre competir nun Mundial ou nun Europeo é moi grande porque o nivel elévase cando están todos; no entanto, en mountain-bike dominamos os europeos, así que os que nos imos xogar as medallas somos os mesmos que nos xogamos todo durante toda a tempada. Sempre somos os mesmos.\n"En Londres, xógaste todo nunha carreira e dependes do circuíto e do clima"\nTanto esforzo para xogalo todo nunha carreira...\nIso é o que ten este deporte. Xógaste todo nun día, pero pasa noutras disciplinas. Imaxínate ao que adestra durante catro anos para correr os cen metros lisos. Se a cagas nese día, é un desastre. Unha competición regular como a Copa do Mundo dáche unha marxe para errar, pero aquí estás exposto a moitos problemas porque dependes do tipo de circuíto ou do clima que faga. Isto non é natación nin atletismo, onde as piscinas ou o tartán son iguais en todo o mundo. Pero tamén é a grandeza do meu deporte e o que crea expectación. Tes que estar centrado, pero unha picada nunha roda estrágao todo.\nAgora que chegan os Xogos si se sentirá recoñecido, pero séntese igual durante todo o ano?\nIso é un clásico, non é algo novo dos Xogos Olímpicos. Pasa con Fernando Alonso tamén porque cando gañaba había moita marea azul, pero agora xa non hai tanta, aínda que estea en Ferrari. É normal no público. No entanto, os que son fans deste deporte ségueno igual. É certo que a nivel mediático terá máis repercusión, pero isto tamén é bo porque a xente decátase de que unha medalla de Rafa Nadal vale o mesmo que unha dun taekwondista, que unha miña ou que unha de David Cal.\nPoderemos incluílo entre as bazas galegas para Londres, verdade?\nSi, en certa maneira si porque falo galego e meus pais son galegos. Os cataláns dirán o mesmo porque falo catalán tamén e nacín en Cataluña, pero supoño que non se amolarán no caso de que o compartamos, non? Tamén é certo que o catalán aprendino na escola, pero o galego aprendino na casa, nunca fun a clase para poder falalo.\nÉ máis dura a bicicleta de montaña ou o ciclismo en estrada?\nComparar durezas é moi difícil. Os ciclistas de estrada adestran ou corren 30 ou 40.000 quilómetros ao ano e nós facemos entre 25 e 30.000, pero nun terreo moito máis duro porque son terreos de lama e montaña, un firme moi inestable. Fan máis quilómetros, pero nós con moito máis desnivel. É verdade que o desgaste dos ciclistas de estrada é maior que os de montaña porque vinte e un días nun Tour ou os adestramentos longos que fan son moi duros... Nós corremos só fins de semana, de maneira moi intensa, pero durante dúas ou tres horas. O resto da semana, adestramos. É difícil comparar. Ademais, cando che gusta algo, non lle atopas dureza ningunha. Por exemplo, para min o maratón sería a disciplina máis dura do mundo porque non me atrae nada.\n"Sufro a misma vixilancia antidopaxe que os ciclistas de estrada, pero é menos mediática"\nPero creo que no control da dopaxe sofren a mesma dureza...\nA bicicleta de montaña está lexislada pola UCI tamén e os ciclistas seguimos os mesmos controis que os de estrada. Non me é alleo cando falan dese tema porque á miña casa veñen de súpeto, sen avisar, a controlarme e teño vampiros polas mañás cedo moitas veces. Ademais, ao ser un dos mellores do mundo, estou igual de controlado que Valverde, Contador ou Óscar Freire. Fago entre vinte e trinta controis ao ano, teño que dicir onde estou sempre e estou sometido ao control de localización. A vixilancia é a mesma aínda que a nivel mediático non o sexa tanto.\nO feito de ser español tamén é un factor en contra neste aspecto?\nO feito de ser español era un handicap porque tiñas máis controis dos normais. Hai un mes corrín en Andalucía e en dez días fixen sete. Moita xente é moi cruel con isto porque os controis dos franceses ou os alemáns sempre son perfectos, pero cando os fan os españois non o son tanto. Se todos os deportistas de España pasamos controis antidopaxe, se cadra os dos españois aínda son mellores que os do resto.\nQue opinión lle merece o tema de Contador?\nO tema de Contador é difícil porque é compañeiro e hai que estar ao seu lado, pero por outra banda hai unha normativa que seguir. A el descubríuselle unha substancia e, igual que hai a quen sancionan sen dopaxe ningunha, para esa substancia hai unha norma e unha sanción. É complicado porque nin unha parte nin a outra souberon desvelar a verdade ao público. Nin uns demostraron que fora por causa dun filete nin os outros que houbese unha transfusión de sangue. O que a xente si pode pensar que lle puxeron seis meses máis do habitual de sanción para prexudicalo. De todos os xeitos, o ocorrido non é positivo para o ciclismo nin para o deporte porque nos toman como o pito dun sereno. Xestionouse moi mal a imaxe do ciclismo.\n"Nin Contador demostrou o do filete, nin os da UCI a transfusión; non souberon desvelar a verdade"\nVostede foi acusado por algún medio de estar implicado na operación Puerto cando ao final todo quedou en nada e ata lle tiveron que pagar unha indemnización. O dano está feito igual?\nCando aparecen noticias deste tipo saen en grande nos medios, pero cando se demostra que non é verdade e o tema desaparece, non aparece en páxina ningunha. Ese é o problema. Sempre o dixen; ata que un día un xuíz decida o peche dun diario durante cinco ou seis días, ademais de poñerlle unha multa, a xente seguirá publicando cousas de maneira impune, sen respectar os dereitos nin a presunción de inocencia. Seguirá así ata que alguén esperte. Ao Barcelona, por exemplo, unha emisora de radio acusouno de dopaxe. Ao final tivo que pagar 200.000 euros que se cadra lle compensaron por ser líder de audiencia durante varios días. Ao final é unha cuestión de cartos. Se atacasen ao carto, igual pensábano antes.\nSería unha medalla de ouro o broche definitivo á súa carreira?\nSó o feito de participar xa sería un fito porque serían os meus cuartos Xogos Olímpicos e iso xa son números importantes. Desde logo, se gañase o ouro, conseguiría o broche ao cerrar co único título que me falta tras gañar mundiais e europeos en todas as categorías. No entanto, hai que ser agradecido e non egoísta. A gloria olímpica xa a toquei en Atenas e incluso en Sidney. Síntome un privilexiado porque cando empecei neste deporte non pensaba chegar tan lonxe. O obxectivo é o podio, pero a miña carreira non quedaría deslucida por non logralo. O principal é ter forzas para loitar entre os cinco primeiros.\nDaquela, sacaría Pepiño as súas pistolas?\n(Ri) Non, só as sacaría se fago podio, se acado unha medalla. Iso faise en momentos especiais.\nHermida, durante un adestramento © hermidabike.com


Enfiando recordos - Xosé María Dobarro - Diario de Ferrol\nUn día deste pasado verán pasei nun autobús, camiño\nUn día deste pasado verán pasei nun autobús, camiño de non sei onde, por diante da mítica sala Olympia, no Boulevard des Capucines. Decidín ir dar unha volta por alí outro día, como así foi. Era agosto e a sala estaba pechada por ferias –xa é sabido que nese mes en París, como en Madrid ou Roma, podemos atopar de todo menos habitantes habituais da cidade–, mais había cartaces anunciando actuacións do mes de setembro e alí estaba ela: Sylvie Vartan. Lástima non poder ir vela, pensei. Porque a cantante francesa, nada en Bulgaria, fora un dos platónicos namoros adolescentes a distancia. E tanta! Nese momento, como agora, recordei cando Vicente Araguas e mais eu, no tempo de recreo, saiamos do instituto para ir á cafetería Ambos e poder vela cantando –paréceme que “Si je chante”, como se fose pour moi– nunha daquelas sinfonolas ou rockolas, tan comúns nas cafeterías, pero que neste caso tiña ademais vídeo. Exemplar único en Ferrol, penso. Era caro e, naturalmente, as visitas foron escasas. Sylvie Vartan na altura, como os lectores saben, era moza de Johnny Halliday –logo casarían, procrearían, divorciarían...–, xa daquela a grande figura do rock francés, cuxa recente morte motiva estas liñas.\nParisiense do 43, nado Jean-Philippe Smet, de nai francesa e pai belga, artistas de cabaret na Francia ocupada, o futuro cantante foi criado por uns tíos maternos que, finalizada a guerra, se instalaron por un tempo en Londres para fuxir de posibles represalias por colaboracionismo cos nazis. Xa de volta en París, despois de ver “Amour frénétique”, a versión francesa do filme de Elvis Presley “Loving you”, decidiu que quería ser cantante de rock. Mercou unha guitarra, formou un nome artístico co apelido dese tío político e púxose mans á obra.\nEn 1959 xa editou disco e no 61 acadaría o seu primeiro grande éxito cun SP que contiña “Viens Danser Le Twist” -–o célebre “Let’s Twist Again” popularizado por Chubby Checker ese mesmo ano– nunha cara en francés e na outra en inglés.\nO twist entrara con forza e lembro algunha que outra sesión de prácticas na miña casa co Araguas e con Santi Eizaguirre. Conservo clara a imaxe deste último bailando twist, con grandes maneiras, na explanada da Feira de Mostras, posiblemente no 63, o ano en que esta botara a andar.\nDe Joní –con í agudo, como era coñecido na Francia– conservo un EP de 1964, De donde vienes Johnny?/Canciones de este film, que contén “Pour Moi La Vie Va Commencer”, “Rien N’a Change”, “A Plein Coeur” e “Ma Guitare” e que tanto teño escoitado. Na capa do disco o parisiense, vinte anos, mans na cadeira, texano claro e rechamante camisa vermella. Durante anos quixen ter unha camisola así, mais nunca a atopei. Se cadra queríaa para namorar a Sylvie. O incipiente adolescente que eu era admirábao porque descoñecía que o artista era de dereitas, contrario. Agora acabou con el un cancro de pulmón. A xente segue sen tomar en serio o gravísimo problema do fumeteo.


Home Actualidad Monseñor Barrio bendice as novas instalaciones de OMP e preside o lanzamento...\nNo seu pregón, o bispo auxiliar indica que “é ousado falar de Deus, pero ao mesmo tempo non podemos calar acerca del”O arcebispo de Santiago, monseñor Julián Barrio, bendiciu esta tarde as novas instalacións en Compostela de Obras Misionais Pontificias (OMP), un acto no que estivo acompañado polo seu bispo auxiliar, monseñor Francisco José Prieto, o director nacional de OMP, José María Calderón, e o responsable de Misións da Arquidiocese, David Álvarez, e outros delegados diocesanos. A reapertura destas instalacións permitirá poñer este remozado espazo a disposición de todas as delegacións galegas de Misións, tal e como explicou David Álvarez. A inauguración era o primeiro acto do lanzamento da Campaña do Domund 2021, que tivo a súa continuidade coa celebración dunha Misa de envío na catedral, presidida polo arzobispo e co Pregón do Domund, que correu a cargo do auxiliar. Todo iso fíxose coincidir coa festa de Santa Tareixa de Lisieux, carmelita, doutora da Igrexa e patroa das misións. No seu pregón, monseñor Prieto resaltou que “é ousado falar de Deus, pero ao mesmo tempo non podemos calar no tocante a el, porque é Palabra que produce vertixe e misterio”.\nA ela, á santa patroa das misións, dedicou o arzobispo a súau homilía na Eucaristía de envío: “Na súa vida percíbese a forza contemplativa nas ocupacións do día, nas humildes realidades da vida, no rozamento difícil e amoroso da convivencia, na caridade fraternal cotiá. Non se pode confundir a infancia espiritual co infantilismo e a humildade do pequeno co vulgar. É fermoso ser pequenos ante Deus, incluso ser imperfectos, e paradoxalmente ser pecadores porque deste xeito resplandece mellor a misericordia amorosa do Pai”, dixo monseñor Barrio.\nO arcebispo recordou que “na escola do Evanxeo, Santa Tareixiña de Lisieux ensínanos o camiño da madureza cristiá, chámanos a unha infinita xenerosidade e invítanos a ser no corazón da Igrexa discípulos e testemuñas ardentes de Cristo. O seu testemuño de vida é a expresión luminosa do seu coñecemento de Cristo e da súa experiencia persoal da graza”. E á santa Tareixiña do Neno Xesús encomendou monseñor Barrio “as inquietudes de tantos misioneiros e misioneiras que están comunicando o que viron e oíron coa súa sinxeleza de vida”.\nCelebrar o Domund, no ADN do cristián\nAo remate da Misa, o misioneiro comboniano Daniel Cerezo, falou sobre a súa experiencia misioneira en Asia e tras unha intervención musical o bispo auxiliar, monseñor Francisco José Prieto, pronunciou o Pregón do Domund 2021, Xornada Mundial das Misións. Na súa intervención indicou que “necesitamos ser cristiáns en serio e non en serie. Falar do que debe abundar no corazón: de Deus non podemos calar, se deixamos que Deus fale en nós. En primeiro lugar debémolo escoitar, acoller, entrañar na nosa propia vida: ser testemuñas/rostro non é cuestión de cátedras nin de cursiños, senón de crer, de ter experiencia do Deus misericordioso. Deixarnos transformar individual e comunitariamente por esta experiencia e sentir a urxencia de comunicala e de transmitila pertence ao «código xenético» da fe cristiá: “Asegúroche que nós falamos do que sabemos e damos testemuño do que vimos” (Xesús a Nicodemo, Xn 3,11). Celebrar o DOMUND, ser misión está no ADN do discípulo de Cristo”.\nMonseñor Prieto comentou, ademais, que “debemos xerar, promover, soster “oasis de misericordia” na nosa Igrexa, nas nosas comunidades, na nosa sociedade porque o amor nunca abandona o home, esixe continuidade e fidelidade. Non se trata de coleccionar emocións, senón de asumir compromisos”.\n“Como cristiáns”, engadiu, o obispo auxiliar, “como peregrinos temos un longo camiño que se nos abre, un reto que se nos brinda. e, sobre todo, o convencimento de que temos algo valioso que ofrecer”.\nPrevious articleDirectrices para a peregrinación a Santiago das Parroquias, Delegacións e Institucións diocesanas\nNext articleXa se pode consultar o Programa Pastoral Diocesano


O sono nos bebés » Fundación Meniños - Somos a nosa infancia\nInicio / Fundación Meniños / O sono nos bebés\nFundación Meniños | Familia | Infancia | Maternidade\nEste mes de marzo conmemoramos o Día Mundial do Sono.\nOs seres humanos durmimos arredor dun terzo da nosa vida. Durmir é unha actividade necesaria que permite restablecer o equilibrio físico e psicolóxico básico. Por tanto, o sono durante os primeiros anos de vida ten un papel fundamental no desenvolvemento e benestar infantil ao favorecer os procesos atencionais e de memoria, a consolidación da aprendizaxe, etc.\nCando nace un ou unha bebé, vese na obriga de amoldarse a unha familia que xa ten unha estrutura establecida e cuns ritmos aos que se debe adaptar. Porén, é preciso ter en conta que un sono inadecuado por calidade e/ou cantidade pode afectar ao funcionamento de nenos e nenas de xeito significativo, alterando o seu comportamento e o seu estado de ánimo. Os proxenitores teñen a tarefa de brindarlle apoio aos seus fillos e fillas e axudarlles a desenvolver bos hábitos dende a primeira infancia.\nSabemos como é o sono en bebés?\nAs fases do sono xa aparecen no terceiro trimestre do embarazo e a partir da semana 36 os e as bebés xa teñen fases de sono e vixilia.\n• O sono do ou da bebé é independente do sono da nai. Incluso parece que precisamente cando ela durme é cando o neno está máis activo.\n• O sono da nai tamén cambia dende o primeiro trimestre de embarazo, xa que diminúe a cantidade total do sono e a eficacia do mesmo, hai máis espertares nocturnos e menos sono profundo que na muller non embarazada.\nComo é o sono durante os primeiros tres meses?\nUn neno ou nena neonato pode chegar a durmir de 14 a 18 horas. Dormen tanto de día como de noite dando pequenas cabezadas. Non distinguen entre día e noite.\nOs e as bebés pequenos dormen cando teñen as necesidades básicas cubertas:\n• Necesidade de contacto\n• Sentirse seguro ou segura.\nComo é o sono dos 4 aos 7 meses?\nPouco a pouco o sono deixa de ser tan caótico e impredicible e comeza a adquirir o ritmo circadiano ao concentrarse o descanso en varias sestas ao longo do día e un período máis longo (podendo alcanzar 5 horas de sono ininterrompidas) durante a noite.\nComo é o sono dos 8 aos 12 meses?\nArredor dos oito meses, a maioría dos nenos e nenas viven a angustia de separación: adoita manifestarse durante o día mediante choros ao existir unha separación coa persoa coidadora e mediante a noite cun maior número de espertares.\nQueren estar en brazos continuamente e non admiten estar máis que coa súa figura de apego, que adoita ser a nai.\nComo é o sono de 1 a 2 anos?\nO neno ou a nena xa é cada vez máis autónomo ou autónoma, e tamén é capaz de durmir máis horas sen interrupcións.\nAínda que a angustia de separación posiblemente estea superada, é probable que aparezan máis crises de forma cíclica que van afectar ao sono do ou da bebé.\nAparecen novos fitos: camiñar, correr, falar… que necesitan práctica e que os nenos e as nenas queren experimentar ao longo do día e da noite para chegar a controlalos. Para evitar que as crianzas adiquen a noite a tales ensaios, debemos facilitarlles a práctica durante o día.\nConsellos básicos para durmir a un ou unha bebé\nDescansar durante o día: está comprobado que un ou unha bebé demasiado cansado ou cansada vai tardar máis tempo en durmirse e espertará máis frecuentemente.\nEmpregar rutinas e rituais para preparar o sono:\n• Manter ao neno ou nena activo durante o día: saír ao parque, xogar, rir, correr… respectando o seu tempo de descanso.\n• Establecer unha hora relativamente fixa para ir durmir.\n• Dende dúas horas antes de ir durmir, evitar actividades excitantes, especialmente tablets ou a televisión.\n• Falar de como foi o día e analizar distintas situacións.\n• Baño e masaxe.\n• Ler un conto.\nPara minimizar os espertares, durmir cerca do ou da bebé.