Carme Toba. Na miña casa éramos tres grupos, dos denominados grupo “Elas”, que comprendían miña nai e tía, e o grupo “Eles”, que eran meu avó e pai. Logo viña o meu grupo, “Nós”, miña irmá e eu. Entre os membros de cada grupo rifábamos, pero cando había culpas sempre tratábamos de botarlles a culpa aos outros: “Nós non fomos, foron eles”, “Fixérono elas”… e así sempre. Continue reading Remendos de lembranzas →\nX. Ricardo Losada. Xa teño dito aquí que leo con frecuencia no paseo marítimo. Como é lóxico, a xente pasa e ás veces para (en ningún caso se levan botella de auga e chándal de marca) e ponse a falar comigo. Moitos deles a pesar de que temen molestarme ou facerme perder a concentración. Para nada, dígolles con sinceridade. Eu recupero a concentración moi rápido e encántame pasar do mundo da ficción ao mundo real e volta de novo, e con toda naturalidade, ao mundo da ficción. Continue reading A fama dos libros →\nAntón Riveiro Coello. No ano 1992, cando eu traballaba de funcionario no Ministerio de Educación en Madrid, solicitei o tempo de lactación da miña filla pequena, que era aleitada con biberón. Sumaba a esta circunstancia o feito de que a miña muller estaba en excedencia e tiñamos os meus sogros enfermos. Lembro a cara de estrañeza da muller que rexistrou a miña petición no Ministerio. Debeu de pensar que o meu sentido andaba polas silveiras ou que eu quería emular eses castrexos que, derreados, se deitaban uns días nas pallas logo de que parisen as súas mulleres. O certo é que a miña instancia provocou unha reunión do ministro Rubalcaba cos seus funcionarios para estudaren o tema. Continue reading Un paso cara á igualdade →\nMarina Losada. As tres en punto. Na man, a conta dos euros que tiña no carriño. A filla pesándome no colo. Os corredores silenciados pola hora da comida. Eu pegada ao chan, sen mover os pés. Non son quen de sacar a conta, cun cerebro atascado pola falta de azucre no café que soubo a veleno. As neuronas necesitan glucosa como a compra, efectivo ou tarxeta. Con cal me quedo? Continue reading Sen azucre, a vida é outra →


O proxecto LIFE BACCATA integra a súa información xenética en EUFORGEN e EUFGIS | LIFE baccata\nO proxecto LIFE BACCATA, cuxo obxectivo principal é a mellora do estado de conservación do hábitat 9580* na Cordilleira Cantábrica, cumpriu outra das súas metas previstas ao seu comezo. Tras a extensa mostraxe xenética das poboacións de teixo (Taxus baccata), especie principal do hábitat 9580*, o proxecto xerou unha valiosa información sobre estas que foi compartida co proxecto EUFORGEN, e a plataforma EUFGIS. EUFORGEN é o programa de cooperación internacional que promove a conservación e o usos sostible dos recursos xenéticos forestais en Europa, como unha parte vital da xestión forestal sostible. Pola súa banda, EUFGIS é o sistema de información xeorreferenciada acerca da conservación dos recursos xenéticos forestais en Europa, que proporciona acceso a unha plataforma con información detallada acerca das unidades de conservación xenética de especies forestais en diferentes países. A transferencia e integración da información xerada por LIFE BACCATA foi realizada coa colaboración das distintas entidades que xestionan ambas as dúas ferramentas en España: o INIA-CSIC, o CITA de Aragón e o Ministerio para a Transición Ecolóxica e o Reto Demográfico (MITECO).\nDa mostraxe xenética de LIFE BACCATA dispúxose de información dun total de 49 localidades de teixo na Cordilleira Cantábrica, repartidas entre Galicia, Asturias, Castilla e León, Cantabria, Euskadi e Norte de Portugal. Deste modo, o proxecto superou amplamente o obxectivo inicial de caracterizar 15 unidades (unha por cada ZEC onde se executan accións de restauración do hábitat 9580 *), incluíndo localidades dentro e fóra da Rede Natura 2000, e incrementando o espectro de rexións a caracterizar (Asturias, Cantabria ou Norte de Portugal non estaban nas previsións iniciais). A información das 49 localidades compartiuse co proxecto EUFORGEN e a plataforma EUFGIS, actualizando e mellorando en boa medida a información contida en ambas as dúas con respecto a Taxus baccata na Península Ibérica. Desta forma, na core network de EUFORGEN xerouse unha nova Unidade de Conservación Xenética Forestal (UCGF) en EUFGIS de acordo aos criterios da plataforma e do programa EUFORGEN, e redistribuirase unha das existentes grazas á información de LIFE BACCATA. Ademais, mellorarase a información dispoñible para o resto de unidades do Norte da Península Ibérica.\nNon obstante, o proxecto superou os obxectivos previstos ao seu comezo con respecto ás plataformas e entidades con quen se vai compartir a información xerada. Derivado da transferencia da información xenética a EUFORGEN e EUFGIS, e grazas ao importante papel xogado por INIA-CSIC, CITA e MITECO no devandito proceso, a información das 49 localidades tamén entrou a formar parte da Rede Nacional de Unidades de Conservación Xenética de teixo, cuxo ámbito normativo se está a desenvolver na actualidade en forma de Real Decreto. Isto posibilitará que á aprobación da devandita disposición, a súa información sexa subministrada ás CCAA correspondentes para a súa aprobación e incorporación ao marco normativo.\nO partenariado de LIFE BACCATA non podería estar máis satisfeito coa transferibilidade e replicabilidade do proxecto, así como co impacto alcanzado polo intercambio de información xenética de teixo entre proxecto, entidades competentes e proxectos/plataformas dispoñibles.


Portos de Galicia inviste máis de 100.000 euros en melloras para o sector profesional de Barallobre, en Fene\nPortos de Galicia vén de rematar os traballos de instalación de pavimento tecnolóxico nas instalacións flotantes e ten en execución a construción de vestiarios para os profesionais do sector marisqueiro.\nFene (A Coruña), 4 de novembro de 2021.- A Consellería do Mar, a través de Portos de Galicia, está a investir máis de 100.000 euros en diferentes actuacións de mellora no porto de Barallobre, no municipio coruñés de Fene. Así o comunicou esta mañá a presidenta do ente público, Susana Lenguas, nunha visita á zona na que estivo acompañada pola directiva da confraría de pescadores de Barallobre e de distintos representantes municipais.\nA responsable do organismo dependente da Consellería do Mar explicou que o ente público programou nos últimos meses dúas actuacións que melloran as condicións do sector profesional de Barallobre. De feito, vén de rematar os traballos de instalación de pavimento tecnolóxico nas instalacións flotantes e ten en execución a dotación de vestiarios e aseos para os profesionais do sector marisqueiro.\nA presidenta de Portos comprobou durante a súa visita o avance nos traballos de dotación dos vestiarios para mariscadoras e mariscadores. Estes locais estarán dotados de lavabos, aseos, duchas e armarios individuais para que poidan gardar os seus obxectos persoais. Dita instalación execútase na edificación anexa á nave da lonxa e complétase coa instalación dun panel sándwich na cuberta.\nSusana Lenguas visitou ademais as obras de renovación do pavimento dos pantaláns, rematadas recentemente. Estes traballos incluíron a retirada do pavimento de madeira dos brazos de amarre, ramplas de acceso e pantaláns e a instalación dun novo material tecnolóxico, con maior resistencia á acción do mar.


O Concello de Narón e o Fondo Galego apoian a municipios mozambicanos na loita contra a Covid - Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade\nO Concello de Narón e o Fondo Galego apoian a municipios mozambicanos na loita contra a Covid\nO Concello de Narón e o Fondo Galego apoian a municipios mozambicanos na loita contra a Covid https://fondogalego.gal/wp-content/uploads/alcaldias.jpg 1080 719 Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade https://fondogalego.gal/wp-content/uploads/alcaldias.jpg 2 Febreiro 2021 2 Febreiro 2021\nO Concello de Narón e o Fondo Galego de Cooperación e Solidariedade veñen de concluír o proxecto de prevención fronte a Covid-19 que permitiu reforzar as capacidades de nove municipios mozambicanos na loita contra o coronavirus. O goberno local destinou 12.000 euros a esta iniciativa, orzamentada nun total de 18.126 euros e canalizada a través da Asociación Nacional de Municipios de Mozambique (ANAMM).\nUnhas 10.000 persoas das vilas de Maxixe, Maganja da Costa, Quelimane, Mocuba, Monapo, Angoche, Lichinga, Metangula e Cuamba tiveron acceso a materiais de protección e hixiene que contribuíron a frear o avance da pandemia. Deste xeito, levouse a cabo adquisición e transporte de 10.000 máscaras, 900 barras de xabón e 45 baldes con billas, á vez que se informou á veciñanza das medidas preventivas que debían poñer en práctica.\nOs nove municipios foron seleccionados por concentraren unha intensa actividade de circulación de mercadorías e de poboación, resultando susceptibles de rexistrar un maior número de contaxios. Neste senso, optouse por priorizar as comunidades desfavorecidas e os lugares máis expostos, como os mercados, as morgues, o transporte público ou os centros educativos. Todos os produtos distribuídos seguiron as recomendacións emitidas polo Ministerio de Sanidade do Goberno de Mozambique e mais criterios de sustentabilidade.\nDesde a ANAMM salientan o elevado nivel de apropiación do proxecto por parte da poboación local, pois mesmo se crearon comités de control para advertir as persoas que circulaban sen máscara. Cómpre destacar tamén neste eido o papel da Policía Municipal, en coordinación cos citados grupos e mais cos líderes comunitarios.\nCon este proxecto, o Fondo Galego e o Concello de Narón avanzan no cumprimento dos Obxectivos de Desenvolvemento Sostible, especialmente no ODS 3, que busca garantir unha vida sa e promover o benestar para todas as persoas. Ao tempo, poñen de manifesto a importante contribución das administracións locais á superación desta crise global, mesmo a través da cooperación internacional, tal e como quedou patente na campaña #OsMunicipiosCooperan.\nActo de entrega dos materiais ás Alcaldías.\nA administración local achegou 12.000 euros á prevención fronte ao coronavirus en nove vilas africanas mediante a dotación de materiais e a sensibilización\nPublicado: Martes, 2 de Febreiro de 2021


Axudas ás teses en galego\nPremios á calidade lingüística dos TFG/PFC e TFM\nSomos a curta! (2017)\nA RAG supera os 15 millóns de buscas no dicionario da súa web\nFeijóo llama a ver el Pergamino Vindel por ser una “bocanada de autoestima”\nMes: 01 02 03 04 05 06 07 08 09 10 11 12 Ano: 201420152016201720182019\nO Servizo de Normalización Lingüística da USC convida as comisións de normalización dos centros a lle presentaren propostas de actuación a prol do galego para 2018.\nTres grandes descubertas para a música galega (e unha gañadora)\nGuille LP, Leda Atómica e Noemia foron as tres formacións que descubriu o I Certame de Música Galega da USC para o público. E Noemia, coa sinxela canción que resaltaba a súa engaiolante voz, foi a gañadora.\nHai agora cinco anos que desde o Servizo de Normalización Lingüística puidemos abrir bUSCatermos ás consultas de calquera persoa interesada. Despois deste tempo, este banco de termos conta con case 165.000 rexistros e arredor de 500.000 denominacións, que reciben unha media dunhas 100.000 consultas ao ano.\nMatemáticas, Filoloxía e Ciencias da Educación dispóñense a reflexionar sobre diversos aspectos que relacionan as súas materias coa lingua, en especial coa súa comunicación e ensinanza, en cadansúa xornada.\nFinais de setembro e finais de outubro encheron de nervios as persoas que se presentaron aos XIII Premios á calidade lingüistica dos traballos académicos, TFG-PFC e TFM. E non é de estrañar, porque decidir os traballos gañadores foi moi dificultoso para o xurado!\nO profesor Manolo Bermejo, primeiro galardoado co “Luís Porteiro Garea”\nA USC recoñeceu o profesor emérito de Química Inorgánica Manuel Bermejo Patiño co primeiro “Luís Porteiro Garea”, o premio á promoción e uso do galego na USC que rememora a lección en galego que encetou a docencia na nosa lingua hai 102 anos.\nEstudar é moi importante, mesmo imprescindible, para obter un bo proveito da estadía na universidade. Mais resulta tamén moi conveniente saber comunicar o que se aprendeu nos traballos de clase, nas exposicións orais, nos exames e, non digamos, nos traballos de fin de grao, nos de fin de mestrado ou nas teses de doutoramento!\nMúsica, curtas, literatura en galego e propostas normalizadoras: aínda podes participar\nO I Certame de Música Galega na USC, Somos a Curta!, o premio literario Mazarelos ou os premios Luísa Villalta a iniciativas normalizadoras son actividades que fomentan o uso do galego na creatividade das nosas alumnas e alumnos, e que aínda teñen o prazo de presentación aberto!


Fase Final de Copa Deputación e Campionato Galego Escolar - Club Ximnasia Pavillón\npublicado a la(s) 1 jun 2015 13:51 por carmen blanco [ actualizado el 1 jun 2015 14:06 ]\nFin de semana moi completiño para o noso club.\nO sábado tivo lugar a Fiinal da Copa Deputación na que participabamos en dúas modalidades, rítmica e trampolín, cos nosos ximnastas de nivel escolar.\nNa modalidade de ximnasia rítmcia, a única ximnasta individual que competía, Almudena Moreiras foi campiona. Dos catro conxuntos que presentamos, tres foron campións (prebenxamín, infantil e senior) e o conxunto cadete foi subcampión.\nEn trampolín, na modalidade de minitramp, trouxemos catro ouros (Mateo Rodríguez, Artur Permuy, Adriana Rodríguez e Sergio Rodríguez), tres pratas (Xiana Blanco, Guillermos Alonso e Sofía Novelle) e un bronce (Claudia Blanco). En tumbling Mateo Rodríguez foi segundo e Pedro Castaño foi terceiro.\nXa foi o domingo cando os nosos catro conxuntos escolares volveron competir, esta vez en Santiago, no Campionato Galego Escolar. Con doce particpantes en cada categoría, o noso conxunto senior (Estefanía, Ändrea, Marian e Clara) alzouse coa medalla de bronce. Supón unha bonita despedida para algunhas delas que nos deixan despois de moitos anos connosco, e un gran aliciente para as que quedan. Por súa parte, o resto de equipos fixo un gran papel, sendo quintas as prebenxamíns e sextas as infantíes e cadetes.\nUn bó peche de tempada para todos os nosos ximnastas escolares.\nParabéns e a vindeira tempada máis e mellor.


Unha repartición invidente para unha curtametraxe moi teatral -\nUnha repartición invidente para unha curtametraxe moi teatral\ne Talía Fose Cega é unha curtametraxe dirixida por Antonio Gil Aparicio no que se conta que pasase se a ONCE existise no século I, en tempos do emperador Trajano. Conformado por escenas rodadas nas representacións teatrais de once compañas dramáticas, conta coa interpretación dunha repartición con cegueira ou discapacidade visual grave, e ademais, con participación ourensá.\nA compaña «Muxicas» forma parte deste proxecto cunha sección da súa obra O Enfermo Imaxinario, dirixida por Tito Asorey e Melania Cruz. Nela o protagonista, Argán, é un home que se cre demasiado enfermo como para vivir se non é rodeado de médicos. A rodaxe levou a cabo este domingo entre un piso da capital e a localidade zamorana de Benavente.\nComentarios (0) - Categoría Actividade En Ourense - Publicado o 20-04-2021 23:35


Sección Áurea 13/08/2019 21:45 h\nA calquera cidadán que preguntes o significado de «ruínas» dirache que é algo que non vale nada, ruinoso, ruín, inservible. Pola contra, millóns de turistas pagan cada día por ver ruínas en Grecia ou Italia, mesmo na Guarda ou en Baroña. Para un xuíz ou para un concello, o concepto de ruína cambia totalmente o paradigma do concepto de propiedade e de intervención arquitectónica. Namentres o filósofo, sociólogo e literato británico John Ruskin admiraba as pedras dunha ruína como se de xoias se tratara, e dicía que calquera engadido podería perturbar o oficio fúnebre do recordo do que fora noutrora, o arquitecto francés Viollet-Le-Duc pensaba que recuperar unha ruína era como darlle o grao de integridade que puido non ter nunca.\nHai algúns días, comentábame un amigo de Porto do Son que herdara unha ruína e que non lla deixaban botar abaixo, pero ao final, tralas miñas verbas sobre o que podía representar, quedou convencido de que non era mala idea recuperala e conservar o pouco que quedaba. Por pouco que quede dunha casa do pasado, queda o inmaterial, o recordo, que non é nostalxia, senón orgullo e alicerces. Por pouco que quede dun inmoble antigo, débese recuperar con respecto e admiración, igual que coidamos as persoas maiores, que representan o noso apoio histórico.\nNon todos os arquitectos pensan como penso eu, porque para poder facelo hai que adestrar o coñecemento cara ao respecto polos valores nos que fomos medrando, sen os que non seriamos máis que persoas que transitan polo mundo sen principios firmes e sen fondas raíces.\nItalia Grecia Porto do Son Turismo


BNG e PSOE demandan que o novo hospital estea dotado co laboratorio central e o PP oponse - Novas - Bloque Nacionalista Galego de Vigo - BNG - Bloque Nacionalista Galego\nBNG de Vigo 29 xul. 2014 - 16:18\nbng novo hospital pp co psoe\nA reclamación produciuse tras a intervención dunha especialista en hematoloxía clínica que destacou a necesidade de que o novo centro conte co equipamento en todas as especialidades\nVigo, 29 de xullo de 2014.- No pleno celebrado esta mañá o BNG e o PSOE aprobaron sendas resolucións, ás que o PP votou en contra, reclamando que o novo hospital estea dotado de laboratorio central. É imposible comprender como un centro do máximo nivel como debería ser o novo hospital todas as especialidades médicas non estean equipadas ao 100% con laboratorios, manifestou a especialista en hematoloxía clínica que interveu na sesión.\nRecollendo o texto da emenda presentada polo Bloque a unha moción socialista no pleno anterior, e que xa foi aprobada, hoxe aprobouse que o centro hospitalario que se está construíndo en Beade garanta que os servizos de análises clínicas, microbioloxía, inmunoloxía e hematoloxía teñan a dotación necesaria, en recursos humanos e materiais, que permitan dar resposta ás necesidades da cidadanía no ámbito da sanidade pública.\nFacer da necesidade un negocio para as empresas privadas é o obxectivo da Xunta de Galiza coas súas decisións, criticou a voceira do BNG, quen denunciou que non incluír o laboratorio central no novo hospital é o primeiro paso para privatizar este servizo.\nContratación de traballadoras sociais\nPor outro lado, Iolanda Veloso preguntou ao goberno a súa postura sobre a proposta de celebrar un pleno extraordinario sobre a necesidade de contratar traballadoras e educadoras sociais. Ao respecto o alcalde respostou que contestarán por escrito.


Wikiloc | Ruta Camiño inglés: Sigüeiro - Santiago de Compostela\nCamiño inglés: Sigüeiro - Santiago de Compostela\n3.995 77 32\ncaracochas Todos los derechos reservados\n3 Aplausos 2 comentarios\nComo se dí, Santiago está á carreiriña dun can. O noso Camiño Inglés por mor da pandemia da COVID-19 foi bastante atípico. Fixémolo por dias soltos ao longo dun mes, e esta que viña por diante era a última etapa, máis agradable que a anterior, e un pequeno paseo ata a catedral.\nSigüeiro é unha pequena vila que medrou na marxe norte do Tambre como lugar durmitorio de Santiago. O seu pasado é medieval, e diso temos constancia xa en documentos da época. A nós todo iso danos igual, é unha pequena vila non moi bonita, onde avituallarse para realizar o último treito do camiño inglés.\nPor Sigüeiro como dixen pasa o río Tambre, e o primeiro que debemos de facer neste treito e atravesalo sobre a súa ponte. Na ribeira sur do Tambre comeza o concello de Santiago, nós no Camiño Inglés non imos a ter un Monte do Gozo, máis agora parecen que os quilómetros se fan mellor. Estamos na parroquia da Barciela e a poucos metros da ponte abandonamos a estrada xeral para camiñar pistas rurais.\nOs seis primeiros quilómetros son a través de pistas rurais a través de Marantes, imos en paralelo á estrada xeral que vai a Santiago, pero con unha distancia suficiente para non ser conscientes da súa presenza. Pistas asfaltadas, entre casas pequenas, prados e campos de millo. Cada poucos metros atopamos ciclistas en sentido contrario ao discorrer dos peregrinos.\nNa Sionlla tocamos brevemente a estrada xeral, pero a altura do seu centro educativo volvemos a tirar cara a dereita volvendo a gañar seguridade. Quen coñece a zona saberá que estamos entrando en Santiago polo polígono do Tambre, zona moi fea, pero o noso camiño volve a afastarse un chisquiño para darnos o treito máis bonito da etapa. Temos algunha que outra pendente, pero conxugaremos tramos boscosos con algunha que outra pradería.\nNo quilómetro 10 da etapa chegamos ao polígono do Tambre, que imos dicir de un polígono, son lugares de traballo, pero feos feos. Imos darlle vida ás botas ata chegar ata o Meixonfrío, primeiro bairrio compostelán no que se mestura o ambiente periférico medio urbano e medio rural. Pouco a pouco imos adentrándonos nas rúas picheleiras ata chegar á parroquia de San Caetano.\nEn San Caetano obtemos o último sello do camiño, estamos a tan só un quilómetro do final. O que nos resta e atravesar o casco vello compostelán pola zona dos Basquiños, San Martiño Pinario e rematar na porta de Praterías da Catedral.\nComo vedes o Camiño Inglés rematou para nós, tivemos que esperar moitas horas e case mil peregrinos para obter a Compostela, pero a experiencia peregrina pagou a pena.\nAlexandre S. 30 dic. 2021\nAgradable paseo. Ben explicada.\nDjalminha 30 dic. 2021


Tempo de lecer Ourense - A Limia\nO Concello de Rairiz de Veiga acollerá un ano máis a celebración da Romaría da Saínza, na que, entre outras actividades, rememora parte da súa tradición, co combate entre mouros e cristiáns, no que os veciños, ataviados cos traxes representativos daquela época, dan vida a unha histórica celebración da zona, que reúne a miles de visitantes. A presentación desta festa tivo lugar este xoves no Pazo Provincial, acto no que...\nTodos os días das Letras Galegas son importantes, pero para o ano 2017, Ourense celebrao dunha maneira especial. A Real Academia Galega (RAG) decidiu adedicar o Día das Letras ao escritor ourensán Carlos Casares, e traballa xa na homenaxe que todas as galegas e galegos lle renderán ao escritor ourensán o vindeiro ano. Carlos Casares foi un autor de éxito en vida, moi coñecido e popular, tanto polos seus libros literarios como...\nMúsica, deporte e medio ambiente no Laroucofest 2016\nO Laroucofest 2016, organizado pola Xuventude do Concello de Baltar e a Asociación de Mulleres Rurais da Raia, celebrarase os vindeiros días 8 e 9 de xullo no Concello de Baltar. Baixo o lema En defensa da nosa Serra e o medioambiente, esta segunda edición do Laroucofest pretende sensibilizar sobre o gran problema dos incendios e outras circunstancias de índole medioambiental. Así o informaron na presentación que tivo lugar este...


O número de persoas usuarias contaxiadas é de 457, ás que engadir 244 traballadores e traballadoras.\nRedacción 13:16 do 20 de novembro de 2020\nUn novo foco de contaxiados de Covid nunha residencia. Desta volta en San Antonio de Beariz, na comarca do Carballiño, e o número de positivos é 18: 15 usuarias e 3 traballadores.\nNos datos do total da Galiza o número de persoas usuarias contaxiadas é de 457, ás que engadir 244 traballadores e traballadoras.\nAsí, os datos globais achegados por Política Social reflicten que o xeriátrico de Vilalba é agora o de maiores cifras de contagios, cun total de 114 anciáns cunha PCR positiva, seguida de Doral Residencias de Mos, principal foco até agora, que se mantén con 96 usuarios infectados.\nSeguen a estas a residencia DomusVi Ribadumia, con 44 maiores coa enfermidade, a Ballesol de Vigo, con 39, a residencia San Cibrao de Cervo, con 23, e a de Salvaterra do Miño, con 19.\nTamén contan con grupos de usuarios diagnosticados de coronavirus a Nosa Señora dos Anxos de Ribadavia (15), a residencia San Antonio de Beariz (15) a DomusVi Coruña de Oleiros (10), a Pontevedra de Vilaboa (10), a San Salvador de Guntín (10) e a Santa Olalla de Boqueixón (9).\nA Vivenda Comunitaria Remanso de Paz da Fonsagrada ten oito, o CRAPD Vigo II ten sete, a residencia Nosa Señora dos Miragres de Barbadás ten seis, a Nosa Señora das Virtudes de Pontedeume cinco, a DomusVi Monforte catro e A Saleta de San Cristovo de Cea tres.\nFeixoo desvincula o aumento das restricións en Vilalba ao foco de coronavirus na súa residencia


Barriga Verde protagoniza o arranque de Ponte… en escena - Barriga Verde\nAltofalante / Notas\nBarriga Verde protagoniza o arranque de Ponte… en escena\npor MOD · 02/05/2014\nCartel de Ponte.. na Escena\nO Festival Internacional de Teatro de Gondomar aposta polo títere tradicional na súa segunda edición\nBarriga Verde, o títere máis coñecido do século XX en Galicia, protagoniza o arranque da segunda edición de Ponte… en escena. O Festival Internacional de Teatro que se celebra en Gondomar entre o 8 e o 11 de maio conta conta cunha importante presenza deste personaxe e máis do proxecto de recuperación que ao seu redor promove a Asociación Cultural Morreu o Demo.\nAsí, xa o cartel do evento lle outorga un papel destacado a varios dos coprotagonistas da obra Barriga Verde, que a familia Silvent levou por feiras de festas de Galicia durante varias décadas. Os bonecos do cura, do soldado e mais do demo, ocupan a foto promocional, a amosar xa a aposta que o evento fai por este personaxe.\nNo programa, o evento inclúe dúas representacións do espectáculo da man da compañía que o recuperou, Viravolta Títeres. Será o día 8 no Auditorio Lois Tobío en funcións as 12 e ás 21:30 horas.\nOs interesados en saber máis sobre este títere terán tamén ocasións no transcurso do festival. Así, o mesmo día 8 ás 20 horas, tamén no Auditorio Lois Tobío poderá verse o documental Morreu o Demo, acabouse a peseta. Dirixido por Pedro Solla, o filme percorre o proceso de recuperación do personaxe a amosa a situación da súa memoria actual ao tempo que verifica as múltiples conexións que esta obra ten coa tradición europa de títeres.\nAdemais, durante todo o transcurso do festival, o Centro Neural de Gondomar acollerá a exposicion Onde foi Barriga Verde?. A Asociación Cultural Morreu o Demo desenvolveu esta proposta didáctica para todas as idades que percorre a historia da familia Silvent e do seu espectáculo, dando a coñecer a importancia que tivo e a presenza que aínda mantén na memoria e na fala de persoas de todo o país.\nCanda a estes proxectos, a AC Morreu o Demo promoveu publicacións como José Silvent Martínez, o mítico Barriga Verde, de Xaime Iglesias, primeira biografía do máis coñecido manipulador deste títere. Tamén creou un catálogo de actividades e de produtos que pon a disposición da sociedade galega para coñecer máis a fondo a historia de Barriga Verde e das persoas que o fixeron famoso e ten en marcha un web e espazos nas redes sociais para popularizar de novo a existencia deste personaxe.\nBarriga Verde foi o títere por excelencia de Galicia entre os anos 10 e 60 do século pasado. Os membros da familia Silvent foron os encargados de o levar por todo o país este personaxe, deixando unha fonda pegada na memoria de moitas persoas con expresións como “Morreu o Demo, acabouse a peseta” coa que remataban os espectáculos.\nSeguinte nova Barriga verde : Un creador, un personaxe, un espectáculo de Xaime Iglesias\nNova anterior As fotografías históricas


Benestar Social presenta unha guía para corrixir condutas machistas - Pontevedra Viva\nBenestar Social presenta a guía "En Pontevedra sementamos igualdade"\nMartes 18 de Febreiro, 2020 ás 13:08 do Martes 18 de Febreiro, 2020\n"En Pontevedra sementamos igualdade". É o título da guía editada polo Concello de Pontevedra coa que se inicia a programación dos actos do 8- M, o Día Internacional da Muller, que ten como obxectivo combater condutas machistas en todos os ámbitos da sociedade. A tirada inicial é de 5.000 exemplares e os libros repartiranse en colexios, sedes de asociacións veciñais e demais colectivos sociais. "É para toda a cidadanía", asegurou a concelleira de Benestar Social, Paloma Castro, durante a presentación da campaña.\n"Vivimos nunha sociedade machista e violenta, recibimos inputs diarios de non á violencia nin aos asasinatos, pero fáltanos saber como evitar isto", expón a autora do libro, Llerena Perozo. Na súa obra, a escritora reúne toda clase de consellos aptos para calquera situación da vida: no fogar, no colexio, no traballo, cos amigos, na internet ou nas redes sociais. "Son tips para explicar como actuar non noso día a día", engade Perozo.\nNo interior desta guía, o lector pode atoparse cunha definición igualdade e unha explicación sobre as razóns polas que a sociedade aínda non é igualitaria. A continuación recóllese un amplo abanico de recomendacións para fomentar este principio en todos os aspectos da sociedade. Tamén están incluídos consellos para que a comunicación e a linguaxe sexa inclusivo, así como unha explicación dos motivos polos que é necesario desterrar o amor romántico e unha definición de como non ser un machista.\nO segundo capítulo da obra está dedicado á violencia machista e inclúe definicións, tipos de violencia machista, como actuar contra elas, dereitos das vítimas, a violencia machista entre a mocidade e, finalmente, un test para saber como ama cada persoa.\n"Non é para as mulleres, é para todas e todos os pontevedreses", concluíu a autora dunha guía que xa editaron outros concellos.\n"Dor e rabia" pola segunda vítima mortal da violencia machista do ano en Galicia\nPor Natalia Puga | Luns 10 de Febreiro, 2020\nConcentración feminista para condenar os asasinatos machistas de Lugo e Granada


Ignacio Vilar: “No meu próximo filme imos retratar unha muller libre, unha Maria Solinha 2.0” - CULTURA - Sermos Galiza - Diario de intereses galegos\nO CINEASTA REINTEPRETA ESTA FIGURA HISTÓRICA NO SEU NOVO PROXECTO\nIgnacio Vilar: “No meu próximo filme imos retratar unha muller libre, unha Maria Solinha 2.0”\nLaura R. Cuba 22 decembro 2017 15:57 h.\nO cineasta Ignacio Vilar asina o convenio de produción de 'María Solinha co alcalde de Cangas do Morrazo Xosé Manuel Pazos. Foto: cedida.\nO Concello de Cangas ven de asinar un convenio co director Ignacio Vilar para participar como “capital semente” no próximo filme do cineasta, Maria Solinha, que será rodado principalmente no municipio. “En todas as nosas películas comezamos coa procura de financiamento, e estamos moi agradecidos ao Concello de Cangas, que é un lugar onde o teatro está moi vivo, por poñer a primeira pedra”, explica Vilar.\ncultura cinema Ignacio Vilar maria-solinha\nUnha das localizacións estrelas do proxecto será o Cabo Home, lugar icónico para o director. “A min gústame moito este punto da península do Morrazo, desde onde podes ver a inmensidade do Atlántico, as Cíes, a ría...”, relata o creador, quen reside en Vigo desde hai dezasete anos e recoñece que a visión de Cangas desde a cidade é unha “paisaxe cotiá da miña vida diaria que me motiva a contar unha historia nesta contorna tan impresionante”.\nDe Cangas de Morrazo tamén sae a actriz protagonista do filme, Andrea Santos, unha rapariga de 19 anos estudante na ESAD (Escola Superior de Arte Dramático) de Vigo. “Coñecina a través de Ermel Morales, profesor no mesmo centro e que é tamén o meu asesor de intérpretes, e falando con ela foi como saíu o nome de Maria Solinha, unha muller tamén de Cangas do século XVII que optou por ser libre e acabou por ser queimada pola Inquisición”, narra Vilar.\nFoi a partires dese punto cando a historia do filme comezou a ser desenvolvida. “Xurdiu a idea de facer un filme sobre unha Maria Solinha actual, unha muller do século XXI, Elba, que soña con ser actriz, e enfronta moitos problemas impostos pola sociedade, a familia, os amigos… que non lle deixan ser libre”, indica o director.\nO argumento colle fundamento na obsesión da protagonista, encarnada por Andrea Santos, por dominar un método interpretativo baseado na premisa da Grecia clásica de coñecerse a un mesmo, semente do teatro clásico do estilo de Sófocles ou Eurípides. “Este método introspectivo foi estudado por Ermel Morales na súa tese doutoral, e consiste na adquisición de chaves científicas para que a persoa intérprete sexa quen de poñer distancia e fixar as súas reaccións naturais –bágoas, xestos, expresións...– ante conflitos reais seus para logo poder dotar a personaxe daqueles elementos persoais e intransferíbeis, de xeito que o espectador poida detectar o verdadeiro que existe dentro dunha ficción”, aclara.\nIgnacio Vilar leva xa un ano a traballar no proxecto, realizando unha grande labor de desenvolvemento deste método coa actriz principal, de quen xa fala como unha grande promesa interpretativa. “Andrea (Santos) está moi implicada nesta personaxe, que toma o seu nome –Elba– da muller que atoparon na escavación arqueolóxica de Pedrafita, que ten máis de nove mil trescentos anos e cuxo nome significa ‘a que ven da montaña’”, incide.\nEsta reflexión que o autor propón sobre o rito iniciático á idade adulta e a loita pola propia identidade poderá verse nas salas de cinemas na primavera do ano 2019. A producción, que é unha colaboración entre Vía Láctea Filmes e Vigópolis, ten programado comezar a rodaxe o cuarto trimestre de 2018, após finalice a procura de financiamento e o traballo cos intérpretes, parte vital do proxecto.\nFoto: a actriz Andrea Santos, protagonista de María Solinha.


Axencia Tributaria:Rendementos con período de xeración superior a dous anos ou obtidos de forma notoriamente irre...\nNormativa: Arts.23.3 Lei IRPF e 15 Regulamento\nRendementos aos que se aplica e porcentaxe de redución\nUnha vez practicada, se procede, a redución por arrendamento de inmobles destinados a vivenda, poderá efectuarse a redución do 30 por 100 do rendemento neto resultante nos seguintes supostos:\nRendementos netos cuxo período de xeración sexa superior a dous anos, sempre que se imputen a un único período impositivo.\nRendementos netos obtidos de forma notoriamente irregular no tempo, cando se imputen nun único período impositivo.\nTeñen a consideración de rendementos do capital inmobiliario obtidos de forma notoriamente irregular no tempo.exclusivamente os seguintes:\nImportes obtidos polo traspaso ou a cesión do contrato de arrendamento de locais de negocio.\nNos supostos de traspaso ou cesión do contrato de arrendamento de locais de negocio, debe precisarse que a cantidade que reciba o titular do inmoble, é dicir, o propietario ou o titular dun dereito de desfrute sobre este, ten a consideración de rendemento do capital inmobiliario obtido de forma notoriamente irregular no tempo.\nNon obstante, a cantidade que percibe o arrendatario polo traspaso ou a cesión do contrato de arrendamento, ao non ser titular de ningún dereito real sobre o inmoble, non constitúe rendemento do capital inmobiliario, senón ganancia patrimonial.Véxase o exemplo que se conteñen no Capítulo 11 de determinación da ganancia patrimonial nos supostos de traspaso ou cesión do contrato de arrendamento de locais de negocio.\nIndemnizacións percibidas do arrendatario, subarrendatario ou cesionario por danos ou danos no inmoble.\nImportes obtidos pola constitución ou cesión de dereitos de uso ou desfrute de carácter vitalicio.\nUnha vez aplicada, se procede, a redución por arrendamento de vivenda a contía do rendemento neto resultante sobre a que se aplicará a redución do 30 por 100 non poderá superar o importe de 300.000 euros anuais.\nTéñase en conta que no caso de que existan rendementos irregulares positivos e negativos a base máxima da redución será a súa suma alxébrica.\nNo caso de que se obteñan varios rendementos irregulares da mesma natureza, e que o seu importe supere o límite de 300.000 euros de contía máxima sobre a que aplicar a redución do 30 por 100, a redución máxima distribuirase proporcionalmente entre todos os rendementos desa natureza.\nRendementos percibidos de forma fraccionada antes do 1 de xaneiro de 2015 Réxime transitorio\nNormativa: Disposición transitoria vixésimo quinta.3 Lei IRPF\nOs rendementos que se viñeran percibindo de forma fraccionada con anterioridade a 1 de xaneiro de 2015 con dereito á aplicación da redución por rendementos con período de xeración superior a dous anos ou obtidos de forma notoriamente irregular no tempo prevista no artigo 23.3 da Lei do IRPF, na súa redacción en vigor a 31 de decembro de 2014, poderán aplicar a redución actual do 30 por 100 co límite da base máxima de redución de 300.000 euros, a cada unha das fraccións que se imputen a partir de 1 de xaneiro de 2015, sempre que o cociente resultante de dividir o número de anos de xeración, computados de data a data, entre o número de períodos impositivos de fraccionamento, sexa superior a dous.\nNon obstante, cando se trate de rendementos derivados de compromisos adquiridos con anterioridade a 1 de xaneiro de 2015 que tivesen previsto o inicio da súa percepción de forma fraccionada en períodos impositivos que se inicien a partir da devandita data, a substitución da forma de percepción inicialmente acordada pola súa percepción nun único período impositivo non alterará o inicio do período de xeración do rendemento.


Máis de cen intérpretes puxeron música ás letras galegas en Pontevedra | Actualidade\nCheo absoluto na celebración do Concerto das Letras Galegas, celebrado esta noite no Auditorio Sede Afundación de Pontevedra e organizado polo Consello da Cultura galega. Cento doce intérpretes entre solistas, coros e membros da Real Filharmonía puxeron música a un repertorio que contou con estreas absolutas de pezas e moita música inspirada na literatura.\nA Alborada galega de Pascual Veiga e Francisco María de la Iglesia abriu a sexta edición do Concerto das Letras Galegas, un repaso literario pola música galega que contou coa estrea da peza Duns folios que foron brancos, composta por Miguel Matamoro, elaborada a partir de varios versos de María Victoria Moreno que figuran no libro póstumo Elexías de Luz. Baixo a dirección de Maximino Zumalave, os asistentes puideron escoitar á Real Filharmonía de Galicia, a soprano Anaís G. Fernández Cerneira, o gaiteiro Xosé Vicente Ferreirós e integrantes dos coros Sólo Voces, Collegium Compostellanum e Coro de Cámara Rías Baixas, sumando máis dun cento de intérpretes.\nPontevedra acolleu hoxe por terceira vez o Concerto das Letras Galegas, unha iniciativa posta en marcha polo Consello da Cultura Galega en 2013 para celebrar o Día das Letras Galegas a través da cultura galega, sempre na localidade con maior vinculación coa figura homenaxeada neste día. Neste caso, a especial relación persoal e profesional de María Victoria Moreno con Pontevedra fixo que a cidade do Lérez fora escollida como sede deste concerto. O evento contou coa colaboración do concello de Pontevedra, Afundación e Abanca.\nO programa musical do concerto tamén inclúe tamén a Dolora sinfónica de Gregorio Baudot e unha escolma de Cancións xacobeas. Homenaxe á poesía galegado compositor Antón García Abril, que conta con textos de Ramón María del Valle Inclán, Álvaro Cunqueiro, Afonso X o Sabio ou Ramón Cabanillas. A inclusión no programa dunha selección de Tres estampas galegas, a obra escrita por Leandro Carré Alvarellos e musicada polo autor valisoletano Mauricio Farto, revela o interese que a temática galega suscitou entre os grandes compositores.\nA asistencia ao Concerto das Letras Galegas foi libre e gratuíta, previa retirada das entradas. As entradas esgotáronse días antes da celebración.


O Concello de Narón acolleu o acto de entrega de premios do “XI Concurso de Fotografía» ” – Galicia Ártabra Digital\n27 octubre, 2020\tComentarios desactivados en O Concello de Narón acolleu o acto de entrega de premios do “XI Concurso de Fotografía» ” 1,419 Vistas\nA concelleira de Turismo de Narón, Natalia Hermida, entregou na mañá deste martes no Concello os premios do “XI Concurso de Fotografía Cidade de Narón”. Á cita acudiron os gañadores dos mesmos: Marcos López Alonso, veciño de Ferrol, que obtivo o primeiro (750 euros) coa súa imaxe “Narón é outro conto”; un veciño de Neda, Diego Pita Díaz, obtivo o segundo premio, valorado en 300 euros, pola fotografía “Narón seguro” e unha veciña de Bergondo, Rocío Carro Vázquez, gañou o terceiro, de 150 euros, coa súa imaxe “Amor pola lectura”.\nA edil de Turismo felicitou aos gañadores desta nova edición do certame e agradeceu a súa participación, así como a dos resto de persoas –outras vinte e nove- que presentaron fotografías. Así mesmo, Hermida anunciou que ao igual que en anos anteriores o Concello editará un calendario de sobremesa coas doce imaxes que obtiveron a mellor puntuación do xurado de todas as presentadas, un total de oitenta e seis. O impacto visual, a calidade técnico artística e a creatividade foron os criterios que valoraron os integrantes do xurado, que se reuniron no Concello o pasado 2 de outubro, formando parte do mesmo tres fotógrafos profesionais: Carlos Carballeira, Francisco Delgado e Marisa Rivas.\nAs doce imaxes que ilustrarán o novo calendario poden verse na web do Concello de Narón, a través do enlace:\nPrevio Covid 19-Área Ferrol (27-X)-Detectados 73 positivos. Fallece una octogenaria hospitalizada en el Marcide. Aumento en centros escolares\nSiguiente La Guardia Civil, tras ardua labor, localiza al autor de un accidente ocurrido en Pontedeume


Alonso Pérez de Guzmán el Bueno y Zúñiga - Wikipedia, a enciclopedia libre\nAlonso Pérez de Guzmán el Bueno y Zúñiga nado o 10 de setembro de 1550 en Sanlúcar de Barrameda, Cádiz e morto o 26 de xullo de 1615 en Sanlúcar de Barrameda, fillo de Juan Claros Pérez de Guzmán y Aragón (IX Conde de Niebla) e de Leonor de Zúñiga y Sotomayor, foi comandante en xefe da Armada Española e dirixiuna durante a tráxica aventura da coñecida "Armada Invencible".\nRetrato de Alonso Pérez de Guzmán y Zúñiga, no Palacio de Medina-Sidonia.\n10 de setembro de 1550\n26 de xullo de 1615\nCapitán xeral do mar Océano\n1.1 Compromiso e matrimonio\n1.2 Honras recibidas\n1.3 Ao mando da Armada\nNado en Cádiz en 1550, en 1556 converteuse en X Conde de Niebla tras a morte do seu pai, en 1558 no VII Duque de Medina-Sidonia tras o falecemento do seu avó (Juan Alonso Pérez de Guzmán y Zúñiga), convertendose no posuidor dunha das maiores fortunas de Europa.\nCompromiso e matrimonioEditar\nO sétimo duque foi prometido en 1565 con Ana de Silva e Mendoza, filla da princesa de Éboli, que tiña nese momento 4 anos. En 1572, cando a duquesa tiña algo máis de 10 anos, o Papa Gregorio XIII concedeulles unha dispensa para a consumación do matrimonio. Foi o escándalo da época aínda que parece non ter ningún fundamento ao acusar a Filipe II dunha intriga amorosa coa princesa de Éboli. O invariable e inmerecido favor mostrado cara ao duque foi explicado por un interese máis paternal cara á duquesa.\nAlonso non fixo esforzos serios para salvar á súa sogra da persecución que sufriu a mans de Felipe II. A súa correspondencia está chea de ximoteos e queixas pola súa situación de pobreza e peticións de favores ao rei. En 1581 foi nomeado cabaleiro da Orde do Vélaro de Ouro e capitán xeral da Lombardía.\nAlonso foi tamén o patrón de Jerónimo Sánchez de Carranza, quen escribiu o primeiro texto sobre o sistema de loita española con espada chamado Verdadeira destreza e denominado o pai da esgrima española.\nAo mando da ArmadaEditar\nCando Álvaro de Bazán (marqués de Santa Cruz) morreu o 9 de febreiro de 1588, Filipe II insistiu en nomearlle capitán xeral do mar Océano (comandante da Armada). Foi obrigado a ir a pesar das súas declaracións acerca da súa inexperiencia, falta de capacidade e os seus mareos constantes no mar. O seu goberno da Armada xustificou a súa súplica. Ata lle acusaron de mostrar falta de coraxe e regresou completamente enfermo polos sufrimentos da campaña, que o encaneció. O duque retivo os seus títulos de Almirante do Océano e Capitán Xeral de Andalucía ata co desprezo que expresaba por el a nación enteira.\nCando unha frota anglo-holandesa tomou e saqueou Cádiz en 1596 , a súa lentitude e timidez foi en gran parte responsable da perda da praza. Foi levado ao ridículo por Cervantes nun soneto. Aínda así, o favor real continuou ata co sucesor de Felipe II. En 1606 a obstinación e torpeza do duque causaron a perda dunha escuadra nas proximidades de Xibraltar por parte dos holandeses.\n↑ Colección de documentos inéditos para a historia de España, vol XXVIII, páx. 369.\n↑ Op. cit., páx. 378.\n↑ Pedro de Abreu: Historia do saqueo de Cádiz polos ingleses en 1596, escrita pouco despois do suceso, foi vetada na súa época polas críticas vertidas contra a defensa española. Publicaríase por vez primeira en 1866.\n↑ o_duque_de_Medina_en_Cádiz Soneto á entrada do duque de Medina en Cádiz, en wikisource.\nTraído desde «https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Alonso_Pérez_de_Guzmán_el_Bueno_y_Zúñiga&oldid=6076231»


Galiciana. Arquivo Dixital de Galicia > Familia Mayor Rivas\nEstá em: › Familia Mayor Rivas\nFamilia Mayor Rivas\n1875-01-01 / 1950-12-31. 1875 a 1950\nMayor Rivas, familia, Productor\nJuan Mayor Rivas, falecido en 1893, foi axente de aduanas na Coruña. Despois da súa morte a súa viúva mantiña unha casa consignataria de barcos baixo a razón social "Viuda de Juan Mayor". Otro membro da familia foi Luis Mayor Rivas ou Luis Mayor Moreno, posiblemente fillo do anterior. Foi profesor e catedrático da Escola de Comercio da Coruña e profesor da Escola de Náutica da Coruña. Pertenceu á Mutua Mercantil da Coruña e á Asociación Xeográfica da mesma vila. Foi, tamén, vicecónsul e, logo, cónsul de Bélxica. Pertenceu á Cámara de Comercio da Coruña e formou parte da súa administración nos anos 1940. Esta institución, en marzo de 1969, cando Luis Mayor tiña 90 anos, concedeulle a súa Medalla de Ouro.\nDoado por Manuel Rodríguez Maneiro á RAG o 28 de agosto de 1971.\nNeste fondo consérvase un pequeno volume de documentos pertencentes á familia. Primeiramente temos correspondencia de Juan e Luis Mayor Rivas, consistenten en cartas, oficios e invitacións. Logo temos recibos soltos, varios de comidas en restaurantes, e o recibo dunha participación de lotería. Hai tamén o manuscrito dun poema asinado por Luis, e unha listaxe de cruceiros que recalaban na Coruña. Finalmente, e o que é o grupo máis grande de documentación, hai unha serie de impresos, con programas de exposicións, espectáculos (a maioría no Teatro Rosalía de Castro), tarifas, invitacións e anuncios publicitarios.\nPara organizar o fondo empregouse o cadro de clasificación elaborado polo arquivo da Real Academia Galega para os fondos persoais e familiares, realizado a partir do cadro proposto por Olga Gallego na súa obra "Manual de archivos familiares" (1995), tendo tamén en conta o cadro proposto pola "Sección Nobleza" do AHN. O cadro de clasificación resultante é o seguinte: 02.47.1 Persoal 02.47.1.1 Correspondencia 02.47.2 Persdoal 02.47.2.1 Recibos 02.47.4 Función privada 02.47.4.1 Manuscritos 02.47.5 Coleccións 02.47.5.1 Impresos\nDescrición e instalación do fondo: Nélida Cosme Abollo (2004) e Ricardo Axeitos Valiño (2010, xaneiro). Traballos realizados baixo a dirección de: Mercedes Fernández-Couto Tella (ARAG)


Nomada Studio celebra que GRIS vendeu mais dun millón de unidades – Revista Morcego\nNomada Studio celebra que GRIS vendeu mais dun millón de unidades\nA obra española GRIS foi unha das grandes revelacións do 2019, acumulando recoñecementos e premios en diferentes eventos de todo o globo, mesmo en cerimonias tan importantes como os Game Awards. Agora, os responsábeis de Nomada Studio están de noraboa, xa que o título acadou o millón de unidades vendidas. Xa a finais do ano pasado vendera 600.000 unidades confirmando o seu éxito após a súa chegada a Nintendo Switch, PC, PS4 e iPhone.\nDistribuído por Devolver Digital, GRIS é un videoxogo cuxo alicerce fundamental está na narrativa, no que as fases do loito é a temática principal, xunto con un apartado artístico baseado nas acuarelas e unha banda sonora a cargo de Berlinist. Para celebrar esta importante cifra, o equipo de desenvolvemento quixo agradecerllo a « equipo, familias, Devolver Digital e especialmente a todos o que fixestes isto posíbel».\nKonami suma outro título máis para PC en GOG: Silent Hill 4\nO: 3 Outubro, 2020\nMario Kart Live: Home Circuit detalla o contido dos seus packs\nO: 4 Setembro, 2020\nPlataformas : iOS , PC , PlayStation 4 , Switch\nXéneros : 2D / Indie


Mina - Faro de Vigo\nSanti Mina celebra uno de los goles marcados ante el Rayo // R. Grobas\n13·04·15 | 03:00\nPartidos como os da noite do pasado sábado en Balaídos amosan que non é tolería ningunha clasificar o fútbol entre as disciplinas das Belas Artes efémeras. Celta e Raio Vallecano, equipos humildes, ambos os dous dirixidos dende o banco por adestradores afoutos e xenerosos co espectáculo, ofreceron unha gran noite de fútbol. Unha auténtica marabilla na que moitas foron as cousas positivas para os nosos.\nPrimeira: faltando aínda sete xornadas, os nosos confirmaron que quedan fóra de todo perigo e, o que aínda é mellor, o fixeron recuncando no xogo de salón (dende os tempos de Mostovoi, a min me gusta cualificalo de "xogo da serpe") que a semana anterior tamén exhibiron (con escasa fortuna na táboa de marcas) diante do Barcelona. Segunda: esta é unha vitoria que confirma o proxecto de Eduardo Berizzo e lle facilita preparar devagariño a vindeira tempada. Terceira: esta goleada histórica pon en evidencia a calidade da canteira da Madroa, na que se formaron as nosas promesas internacionais, Jony Castro e Santi Mina, case uns xuvenís, as grandes revelacións desta tempada, cuxo valor no mercado internacional medrou estes últimos meses unha barbaridade.\nEntendo agora como premonitorio para os nosos que o golazo de Manucho, transcorridos apenas trinta segundos, nacese dunha asistencia do exceleste Trashorras, o xenio de Rábade, tras tres caneos en reviravolta e un despiste de Hugo Mallo na cobertura do seu extremo. Na seguinte xogada, os vallecanos puideron liquidar o partido tras unha cabezada de Amaya que o noso Sergio desviou cunha man milagreira por riba do longueiro. Unha parada que resultou esencial. Xaora, a clave da vitoria naceu pouco despois, no minuto cinco, cando Nolito, dende a liña de fondo, tirou un túnel sobre Amaya e lanzou o pase da morte sobre a área pequena para que Larrivey empatase. Das biqueiras dun Nolito extraordinario saíu tamén a asistencia para que Santi Mina marcase o segundo e comezase a que sería a súa noite de gloria.\nCoa táboa de marcas en inferioridade, aos 27 minutos, Jémez enérxico moveu peza no taboleiro. Abandonou o seu esquema de tres defensas e introduciu a dous laterais. Mais o Celta daquela xa expresaba na caligrafía da lameira toda a súa furia, non exenta de intelixencia e orde, un vendaval de xogo que os vallecanos agora cunha defensa de catro tampouco foron capaces de parar. O traballo duns excepcionais Augusto e Krohn-Dehli como pivotes e a mobilidade de Orellana na media punta fabricaban posibilidades para as chegadas de tres dianteiros famentos de área. Dese pulo naceu o terceiro tanto, dunha parede interior de Orellana sobre Mina que tras dar apenas dous pasos centrou á outra banda onde rematou Nolito sobre o porteiro e Larrivey remachou o rexeite de biqueira ás redes. A esa altura do encontro o Celta era unha máquina moi engraxada e poderosa. O cuarto gol foi outra obra de arte. Naceu dunha subida de Nolito pola banda e do seu pase a Orellana. O chileno no interior da área filtrou cunha reviravolta a pelota a Krohn quen asistiu a Santi Mina para que sen medo ningún superase ao porteiro. Na segunda parte continuou a festa do xogo celeste. Nolito e Orellana, os encargados do noso departamento artístico, teimaron no seu recital atacante, mais diante da portería non tiveron a fortuna de Mina que pechou a súa incrible conta goleira con outros dous tantos. O terceiro dunha cabezada axustada sobre o pao, rematando un centro do chileno, e o cuarto superando ao porteiro vallecano tras outra gran asistencia do extremo andaluz, que participou en case todos os goles.


Juan Mayo: «As axudas son unha lotaría, pensas que non che toca e logo levas unha sorpresa»\nA Deputación puxo en marcha unha serie de medidas para impulsar a creación de novos negocios\nRibeira / la voz 06/03/2018 05:00 h\nLevaba tempo traballando para unha empresa de perfís de aluminio cando Juan Mayo Agraso decidiu dar un xiro á súa vida e converterse nun emprendedor. Sabía que o camiño non ía ser sinxelo, que había unha crise económica que aínda non acabara de marchar e que tería que chamar a moitas portas para conseguir axuda. Sen embargo, a sorte sorriulle e na Deputación atopou a man tendida. «Así que busquei un oficio que puidera ter saída aquí en Noia, e decidinme a abrir unha empresa de multiservizos, onde se repara calzado, se fan chaves, costuras con coiro e todo tipo de traballos con pel», enumerou o empresario.\n-Acadou unha axuda de máis de 12.000 euros do programa PEL Emprende da Deputación. ¿Esta subvención animouno a saír adiante?\n-Por suposto. A axuda cubre o 50 % da inversión que fas, aínda que despois sempre tes moitos máis gastos a maiores. A verdade é que non pensei que foran a darme a axuda, porque sempre oes falar de subvencións de aquí e de alá, pero non coñeces a ninguén que as recibira. Para min as axudas son unha lotaría, pensas que non che toca e logo levas unha sorpresa que non esperabas. Desde logo que foi un gran impulso para poder comezar a traballar neste proxecto.\n-¿Sabía algo do negocio?\n-Non tiña nin idea, pero tiven que buscarme a vida para saír adiante. Noia sempre foi unha vila de moitas zapaterías, e pensei que podería ter saída un novo negocio dedicado á reparación de calzado, e que tamén ofrecera outro tipo de servizos a maiores.\n-¿Que foi o que máis lle custou?\n-Pois o máis difícil foi o de facer as chaves, porque hai moitos tipos e referencias distintas. O de reparar calzado, como é moi artesanal, fun sacándoo máis ou menos ben, pero o de facer as copias das chaves custoume algo máis de tempo.\n-Dicía que apostou por un oficio distinto, ¿non hai competencia en Noia de zapateiros?\n-Hai un par de negocios máis, pero o meu establecemento incorpora outros servizos novos que eles non ofrecen.\n-Este mes cúmprese un ano desde que puxo a andar a empresa, ¿que balance fai?\n-A verdade é que non me podo queixar. Todo o mundo di que o primeiro ano sempre é de transición, que hai perdas, moitos problemas... Eu podo estar satisfeito, porque non tiven perdas e conseguín ter un soldo digno.


Un ollo de vidro: Maio 2006\nA serie Baker Street trasladaba as claves do universo de Sherlock Holmes á escena punk do Londres dos 80: unha detective punk, unha estudante norteamericana de medicina como axudante e un Londres contemporáneo con elementos victorianos como trasfondo. A obra xurdía da colaboración entre o escritor Gary Reed, grande coñecedor das novelas de Conan Doyle, e o debuxante Guy Davis, punk militante naqueles anos. A premisa da serie pode non parecer excesivamente orixinal no contexto actual, afeitos como estamos ó pastiche e á revisión desmitificadora dos iconos da cultura de masas, pero si o era a finais dos anos 80, que é cando foi editada inicialmente.\nA editorial Norma recuperou nun volume único baixo o título Honor entre punks dúas historias da serie. A primeira, que da nome ó volume, establece o escenario no que se había de desenvolver a serie, presenta ós personaxes e comeza a elaborar o tecido de motivacións, intereses e relacións entre eles. Probablemente o maior acerto destes primeiros capítulos sexa a definición da atmósfera da serie, así como as múltiples posibilidades que xurden da premisa inicial. Non pode dicirse o mesmo da trama principal, unha historia detectivesca demasiado convencional e narrada con pouco pulso. O debuxo de Davis decepciona por primeirizo a calquera que coñeza a súa obra posterior, por máis que en ocasións determinadas deixe constancia do seu talento.\nO segundo arco do volume leva por título Fillos da noite e foi elaborado en solitario por Guy Davis. Paradóxicamente, a historia non se resinte da falta dun guionista senón que, pola contra, Davis é quen de explotar algunhas das posibilidades que nos episodios precedentes só se suxerían. Publicado algúns anos máis tarde, faise patente a evolución do artista, cuio debuxo comeza a amosar as súas virtudes máis salientables: planos orixinais e repletos de forza, composición intachable, traballo de planificación evidente, énfase na caracterización de personaxes, etc.\nO volume complétase con dúas historias curtas de escaso interese, ficando o lector coa sensación de que a potencialidade da serie estaba por enriba do resultado final.\nO prezo de Norma...\nPublicado por Ollo de Vidro en 4:13 da tarde Sem comentários:\nA derrota do pensamento é, cando menos, un libro estraño. Un ten a sensación de que ou Alain Finkielkraut se excedeu na exposición dos antecedentes ou se quedou curto na redacción da súa tese. Por outra banda, non é doado posicionarse perante ésta, xa que o autor se limita a expresar unha protesta fronte a unha situación de feito pero sen construir alternativas á mesma ou á corrente de pensamento que a propicia.\nO libro estructúrase en tres partes. A primeira adícase a contrapoñer o racionalismo francés ó concepto alemán de Volkgeist. A obra de Voltaire ou os enciclopedistas sostería a existencia de rasgos culturais comúns a toda a humanidade; a idea de Volkgeist ou “espíritu do pobo” baséase, pola contra, no carácter continxente e conxuntural de toda actividade humana. O auxe dos nacionalismos de finais do século XVIII viría a avalar esta segunda tese, segundo a cal as manifestacións culturais deben comprenderse dentro do seu contexto xeográfico e cronolóxico. Finkielkraut expresa a súa preferencia polo universalismo cultural, pero sen proceder á desactivación ideolóxica da liña de pensamento contraria.\nA segunda parte achéganos á actuación da ONU e máis concretamente da UNESCO con posterioridade á Segunda Guerra Mundial. Como antídoto fronte as arelas conquistadoras e asimilacionistas da Alemaña nazi plantéxase a necesidade de dignificar as culturas particulares, de xeito que se recoñece a pluralidade e igualdade das culturas do mundo. Esta idea, que permite desbotar a superioridade dunhas manifestacións culturais fronte a outras, desagrada igualmente a Finkielkraut, que destaca algunhas das contradiccións das súas versións máis exacerbadas pero, máis outra vez, sen dar alternativas.\nA exigua terceira parte adícase á exposición do corolario que o autor extrae de todo o anterior: que eses particulares xiros históricos conduciron a unha situación como a actual, na que se propugna non só a igualdade entre culturas senón tamén entre manifestacións artísticas, de xeito que un eslogan publicitario, un vídeo-clip ou partido de fútbol están a mesma altura que unha obra de Shakespeare, un cadro de Picasso ou unha ópera de Verdi.\nDebo recoñecer que os argumentos de Finkielkraut están en moitas ocasións cargados de razón, e iso fundamentalmente porque apunta case sempre cara as situacións máis extremas que se dan no contexto actual. Pero un non pode evitar pensar que se elude a confrontación con versións máis moderadas do mesmo pensamento é pola dificultoso que resulta argumentar en contra. A obsesión por xerarquizar maniféstase tanto en quen mantén a superioridade da música clásica sobre o rock como en quen sostén a súa paridade. A cuestión é se a música popular, o cómic, a publicidade etc. poden ou non ser depositarios de valores artísticos. Atrévome a pensar que a resposta debe ser afirmativa mesmo para alguén de preferencias tan distantes como as do autor.\nO problema non é, xa que logo, o posicionamento do autor, senón a vía pola que o mantén. Sabido é que non abonda con descalificar unha corrente de pensamento para dar por boa a que se lle opón; a antítese debe ser exposta, desenvolvida e fundamentada de seu e non só por oposición. Este segundo paso é o que elude Finkielkraut, que se limita a presentar as eivas dunha corrente de pensamento sen deixar claro se realmente el mantén o contrario (neste caso, que si hai valores universais e manifestacións culturais universalmente superiores ó resto) e, nese caso, en base a que ideas. Por se fose pouco, sempre escolle como branco das súas críticas á víctima máis propicia para os seus propios intereses, isto é, nunca amosa as versións máis significativas das teses ás que se opón senón as máis extremas.\nUnha mágoa, considerando que, cando mantén posiciones constructivas, Finkielkraut aporta ideas interesantes e perfectamente asumibles. Así o fai cando se refire á educación (“a escola é a derradeira excepción ó self-service xeralizado; (...) a escola é moderna e os estudantes son posmodernos”) ou ó fenómeno da inmigración en Europa (“Tratar ó estranxeiro como individuo non é obligalo a copiar todos os seus comportamentos das maneiras de ser en vigor entre os autóctonos, e é posible denunciar a desigualdade entre homes e mulleres na tradición islámica, sen que iso signifique querer revestir ós inmigrados musulmáns cunha librea de prestado ou destruir os seus vínculos comunitarios. (...) O espíritu dos Tempos modernos europeos, pola súa parte, acomódase perfectamente á existencia de minorías nacionais ou relixiosas, a condición de que estén compostas, a partir do modelo da nación, por individuos iguais e libres”).\nPublicado por Ollo de Vidro en 3:25 da tarde Sem comentários:\nEtiquetas: Ensaio, Literatura\nAdemáis de tópico, sería enganoso dicir que este primeiro tomo da serie O gato do rabino de Joann Sfar é un cómic de simplicidade só aparente. O debuxo de Sfar é de seu sinxelo e espontáneo, características que neste caso se ven potenciadas por unha estructura narrativa clásica (seis cadriños de iguais dimensións por plancha) e inamovible. O autor dota deste xeito dun envoltorio tradicional a unha historia que non deixa de ser unha fábula desenfadada e mordaz, un conto sutil pero sen excesivas pretensións. A sinxeleza non está, xa que logo, só nas formas, senón tamén no fondo, sendo ésta unha das maiores virtudes da obra e do seu autor.\nProtagoniza a historia un gato que adquire o don da fala despois de comer un loro. A humanización do felino conleva a súa infelicidade, xa que o seu amo, o rabino, decide arredalo da súa filla, que ata entón o coidara, por consideralo unha mala influencia. O gato expresa entón a súa intención de convertirse ó xudaísmo, para recuperar a respectabilidade fronte ó seu amo e que éste lle permita achegarse de novo á súa filla.\nParece obvio que a pretensión de Sfar recurrindo a un personaxe tan socarrón e descreído era a de cuestionar algúns dos fundamentos do credo xudeu dende unha perspectiva occidental, como de feito así se suxire no propio texto. Agora ben, o acerto fundamental da obra é facer predominar un tono desenfadado e irónico no canto de desenvolver unha profunda tese sobre o xudaísmo. O gato do rabino destaca algunhas contradiccións da relixión xudía e dos seus seguidores, pero a súa motivación egoísta e o seu espíritu bromista alónxano de pretensións moralizantes. Como mostra, a conclusión do tomo: abrupta, sarcástica e desmitificadora.\nPublicado por Ollo de Vidro en 12:55 da tarde Sem comentários:\nAchegándose ó final de Zarzarrosa, Robert Coover escribe: “o feitizo da fada [comprometeuna] non a unha incerta espera do que todavía podería ser, senón á eterna recreación do que non pode senón ser”. Ben podería ser un resumo da idea central da novela.\nOs contos populares, especialmente os contos infantís, conforman un terreo propicio para a lectura e reinterpretación en clave posmoderna, dado o conglomerado de claves literarias e morais que conteñen. Zarzarrosa supón unha peculiar recreación do conto da Bela Durminte, a través da cal o autor revela algunhas das (posibles) mensaxes soterradas da versión orixinal (se é que se pode manter a existencia dunha versión orixinal respecto dunha narración tan popular). A novela componse de narracións breves e repetitivas, que moitas veces adoptan a forma propia de relato e que, en calquera caso, destacan sempre os elementos máis crueis e contradictorios do conto. Os dous personaxes principais, bela e príncipe, permanecen atrapados na arañeira que o propio relato tece: ela nun pesadelo que se repite unha e outra vez e que a leva sempre a unha condición de durminte á que non é quen de sobrepoñerse; el prisioneiro entre as zarzas que rodean o castelo, preguntándose acerca de si mesmo, da súa condición heroica, da motivación dos seus actos. A fada exerce de contacontos perversa que introduce elementos de versións menos coñecidas do conto, como os fillos que a durminte ten durante o seu letargo ou a dona-ogro do príncipe.\nA obra condensa as virtudes e defectos da literatura posmodernista e autorreferencial. Á evidente intelixencia da análise e á incuestionable mestría narrativa de Coover cómpre contrapoñer o inevitable distanciamento dun lector ó que, necesariamente, lle resultará complicado implicarse emocionalmente nunha trama tecida coa fría exactitude dun reloxeiro.\nPublicado por Ollo de Vidro en 12:46 da tarde Sem comentários:\nFábulas: Unha historia de amor\nA política xeral de Planeta ó facerse cos dereitos de publicación para España do material de DC Cómics foi a de retomar as series que viña publicando Norma Editorial no punto onde ésta as deixou. Esta tendencia, lóxica e de agradecer, atopa unha inexplicable excepción no volume que nos ocupa, primeiro da colección Fábulas que edita Planeta. Baixo o título Unha historia de amor recopílanse non só os capítulos que compoñen tal arco argumental, senón os tres inmediatamente anteriores, previamente publicados por Norma, repetindo mesmo a cuberta que esta editorial escolleu para o seu último tomo. Por qué o lector ten que pagar eses tres números xa publicados e desconectados do arco principal do tomo (tan desconectados como o poden estar dentro da continuidade da serie) é un misterio que merece un serio reproche.\nA serie Fábulas ten unha premisa certamente imaxinativa: os personaxes das lendas e dos contos populares viven exilados no mundo real. Tan imaxinativa é que por intres semella un tanto forzada, por non mencionar que, como proposta de reciclaxe de mitos e lendas, non pode deixar de lembrarme ó Sandman de Neil Gaiman, grande obra fundacional do propio selo Vértigo que publica esta serie. Malia todo o anterior, coido que o escritor Bill Willingham foi quen ata o de agora de manter o interese da colección, situando primeiro a unha serie de personaxes no taboleiro de xogo e poñéndoos en movemento despois.\nAinda así e considerando as boas críticas da serie especialmente nos USA, un ten a sensación de que o labor do guionista presenta eivas salientables. A historia que nos ocupa, por exemplo, contén distintos momentos chamados a resultar esenciais na evolución xeral de historia e, por tanto, cargados de dramatismo: a confrontación entre Lobo e Barba Azul, a tensión sexual entre Lobo e Branca Neves ou o dó entre Príncipe Azul e Barba Azul. E sen embargo, o desenvolvemento de nengún dos episodios sinalados está á altura do requerido. Os diálogos carecen de forza, o mesmo que o plantexamento concreto das situacións. A resolución do conflicto Branca Neves - Riciños de Ouro parece o contrario do que debería ser: violento e pouco sutil. En conxunto, a potencialidade da serie vese claramente desperdiciada.\nNo tocante ós artistas que debuxan estes números, destaca o labor de Mark Buckingham, especialmente cando conta con Steve Lehialoha nas tintas. Ó contrario que a práctica totalidade dos seus antecesores, Buckingham preocúpase pola definición gráfica dos personaxes, ós que é capaz de perfilar máis aló do simple estereotipo visual, resultando especialmente interesante a súa versión do Lobo Feroz. Destacar igualmente o magnífico labor de James Jean nas portadas.\nPublicado por Ollo de Vidro en 9:13 da manhã Sem comentários:


AS MAMOAS DA SERRA DE PENAS LIBRES NO CONCELLO DE VILARDEBOS\nE sabido que un dos centros dolménicos mais importantes de Portugal, atópase na provincia de Tras-os-Montes e que dil téñense ocupado Ricardo Severo, Enrique Botelho, P. Rodrígues, e Leite de Vasconcellos que esproraron numerosas necrópoles, constituidas por antas, algunhas de grandor considerabre, mais de cote de formas sinxelas, con soio cámara po-ligonal e por vegadas cun comenzo de corredor cuios espolios, prescindindo dos estranos achádegos de Alvao desbotados ó noso sentir inxustamente dos inventarios prehistóricos, forneceron machados de pedra ordinaria, e non sempre ben polidos, pontas de saxeta e de lanza, goivas, eixadas, furadores, polidoras, facas e anacos cerámicos lisos e de feitio ordinario, material datado en parte no neolítico final e en parte no neolítico, no que deben crasificarse sen dúvida algunhas goivas ben polidas e sobor de todo a fermosa folla de lanza ou puñal fabricada con pedra calcedonia, que foi asoellada por Leite de Vasconcellos en Carraceda de Alvao, e cuia feitura e retoques son de unha adumirábel finura e regularidade.\nSinalan istas antas trasmontanas a esistenza de unha cultura anterga, onde perduran formas arcaicas e que se desenvolve de por si sen que nela escoen os ídolos placas, os cilindros de calcáreo, os ídolos de óso, a cerámica campaniforme e os demais elementos que tan fortemente caraiterizan a civilizazón dos dólmenes de formas desenroladas do sul do Douro.\nO conxunto da devandita cultura trasmontana, presenta moitos paralelismos coa dos dólmenes galegos, embora fallen nista os ouxetos típicos do neolítico final e acuse en troques un infruxo serodio da cerámica campaniforme chegada segurametne a Galiza po-lo val do Sil, asegún noutro lugar deixamos esposto.\nEra po-lo tanto ben interesante para nós, o determinar a esttensión e caraite dos núcreos de mámoas da serra de Penas Libres e tratar de establecer os seus paralelos arquitectónicos e de axuar coas suas veciñas de Portugal, precurando de iste xeito os dous vieiros por onde a civilización megalítica penetrou na nosa terra.\nDisgrazadamente o estado de ruina e acabamento en que atopamos as sepulturas rexistradas e a falla ausoluta de mobiliario non consinten nin inizar xiquera aquil traballo, ficando cinguida a nosa laboura a determinar a área xeográfica de unha bisbarra rica en antas e a mostrar certa curiosa particularidade de algúnha de elas, na agarda de que novas esprorazós rendan mais froito.\nAs mámoas da serra de Penas Libres, atópanse todas elas nas planuras que coroan o conxunto montesío e postas de core en col de outeiros domiñantes, a semellanza do que ocurre en moitas estazós (Laboreiro. Monte de San Cibrao, Pavia), Comenzan na mesma raia. En Cidadela, e seguen do W, o L, por Soutochao, Lamas de Eite, Salto do Cabalo, Pedra dos Lobos, Castelo de Vilardevós, Portela da Fraira, Foxo, Serra de Feilas e Pedra Boleira ata bater en Fontefría.\nCompre sinalar en primeiro lugar as denominanzas bensiñificativas dealgúns de istes lugares, espezalmente os de Cidadela e Castelo, que de ser como parez indcalo o seu nome, recintos castrexos, virían engader un novodatoen colda veciñanza, tantas vegadas ouservada dos castros e das mámoas.\nUnha das necrópoles achase situada no Salto do Cabalo, entre o hectómetro 8 do kilómetro 17 e o hectómetro 2 do kilómetro 21 da estrada de Verín a Braganza, e constabe inda fai pouco tempo cas nove sepulturas, das que foron derrumbadas unha ó abrirse a estrada devandita, duas por estar dentro do trazado da esplanazón e outras duas por procurar nelas o contratista pedra para o firme.\nComo é natural istes fortes remeximentos da morza tumular, rebaixaron considerablemente a sua outura e abriron na parte central grandes buratos, curcunstanza que impide o calcular nin aprousimadamente a fondura a que a cámara dolménica se acochaba, embora polos datos que se recolleron dos beizos dos espoliadores parez ser que os esteios pouco mais tiñan que un metro e que se espetan soio us centímetros no chan natural, estando sostidos principalmente pola terra da mámoa.\nErguese a direita e a veira mesma da estra, 250 metros denantes de chagar ó indicador do kilómetro 20. Ten de diámetro 18 metros e 2 de outura. Está formada por terra e algumhas pedras grandeiras procedentes cicais do labrado dos esteios. Fondamente atuado atopamos a mais de carbós de madeira de carballo, un anaco de vocal, ó parecer de un pote, mouro por fora e cinzento por dentro e trabailado á roda, vestixio sen dúbida de unha esprorazón anterior.\nSituada na veira ezqueda da estrada, xunta o hectómetro 2 do kilómetro 20. Ten 9 metros de diámetro e un de alto, e achábase formada case escrusivamente por terra.\nA ezquerda e a carón do devandito indicador do kilómetro 20. Atopábase tan plainada que non foi posibre determiñar o seu diámetro.\nA 150 metro para direita do hectómetro 2 do kilómetro 18. Mide o seu diámetro 22 metros e 2 de altor, embora o grande burato que presentaba na parte central. Contiña moitas pedras e carbós de carballo e de torgos de uz.\nErgueita nun dos cumes mais outos da serra, arredado 200 metros da estrada e a carón do hectómetro 8 do kilómetro 17. Ten 18 metros de diámetro ppor un e meio de outura e presentábase menos remexida que as suas compañeiras. Apareceu formada por terra misturada con pedras grandeiras e carbós.\nO metro e meio de fondura atopouse unha laxa posta verticalmente, ben aplainada polas duas caras, que media 80 por 60 centímetros e a veira apareceu un burato feito con instrumento de pedra na peneda esquistosa, de chan natural de forma irregularmente troncocónica, de 70 a 40 centímetros de anchura e de 68 de fondura, que a laxa cobriu sen dúvida denantes de sere maquiada do seu senso.\nConvén advertir, que o burato devandito áchase por baixo mesmo do centro da mámoa e que ista tivo en tempos un dólmen.\nO conxunto de ista sepultura tal e coma nós a atopamos é ben imitante á de certos túmulos bretós da primeira idade do bronce, coma son por exemplo os de Kergoniou e de Kerstrobel e mais ainda a algúns rounds baraws ingreses con focha escabada baixo o túmulo coma o de Bamboroagh Northumberland, mais a circunstanza de haber tido a nosa mámoa cámara megalítica, fai imposibres istes paralelos e obriganos a procurarlle semellanzas dentro da cultura dos dólmenes.


Inaguración do blog da Biblioteca Jose Fontenla Leal do CMUS "Xan Viaño"\nBenvidas e benvidos ao blog da Biblioteca José Fontenla Leal, a Biblioteca do noso centro. Comeza con el un novo foro onde podedes, e pídovos que o fagades, verter todas aquelas suxestións, propostas, actividades e ideas que teñan que ver en primeiro lugar coa Biblioteca, os seus fondos e as melloras que se podan levar a cabo nela e en segundo lugar có conxunto do Conservatorio. Estámos a facer dende vai varios anos un traballo de dinamización da Biblioteca no que estiveron e están implicados case que todo o profesorado. É un esforzo moi importante e non podo deixar de agradecerlles a todos eles o seu traballo. Agora só queda que vos o utilicedes porque para iso se creou... Parabéns a todas e todos.\nLocalización: Ferrol, España\nRecital final de G.P Tamara Santamariña\nConcerto da "Capella Groningen"\nTarde de tango no Xan Viaño\nCurso de Acordeón 2011- Profesor Fernando Fraga\nInaguración do blog da Biblioteca Jose Fontenla Le...


Dani Barcia a nova promesa do fútbol galego, campión de España e internacional coa Sub19 - Fútbol da Costa - Que pasa na costa\nEntrevistas deportivo seleccion\nDani Barcia, segundo pola esquerda, con Santi Denia, Noel e Trillo na concentración da Selección Española sub19\nDaniel Barcia Rama é unha nova promesa do fútbol galego, foi unha peza crave no Deportivo xuvenil que gañou a liga de División de Honor e a Copa de Campións. O mozo xogador de 18 anos, de familia cabanesa, que acaba de asinar o seu primeiro contrato profesional co club ata o 2024 debutou xa coa selección nacional Sub19. foi convocado xunto a dous compañeiros, tamén canteranos, Trilli e Noel; todos eles cunha traxectoria de máis dunha década de formación na cidade deportiva de Abegondo. Ás ordes do seleccionador nacional da Sub19, Santi Denia, o mozo xogador concentrouse na cidade alicantina de Alfaz do Pi para participar en dous partidos amistosos contra México. O estadio olímpico da Nucía e o estadio Guillermo Amor de Benidorm acolleron as vitorias do equipo español.\n”Foi unha experiencia única. Ata agora, unha das mellores que teño porque non se representa ao teu país todos os días. Foi unha recompensa a todo o traballo que levo facendo e, sobre todo, á perfecta tempada que fixemos o equipo en equipo. Cando vin que estaba na lista definitiva non mo cría e, tras asimilalo, estaba feliz e eufórico. Xa na concentración, realizamos varios adestramentos antes do primeiro partido e un cúmulo de sensacións invadíronme. Xa no partido, xogar de titular, co himno soando, o campo perfecto e cheo, o bo partido que fixemos, a vitoria 5-1, todo era impresionante. Foi unha experiencia que soñaba desde pequeno, que se fixo realidade e que espero teño a oportunidade de repetir”.\nDani Barcia reside no Temple cos seus pais Toni e Sandra e a súa irmá Lucía. Do seu pai, tamén futbolista de mozo, cre herdar a xenética futbolística e do seu veciño, un campo de fútbol, a motivación. Tanto este campo vecinal, como o do Atlético de San Pedro onde comezou como prebenxamín, recordan con agarimo as primeiras patadas deste estudante de Ciencias da Actividade Física e o Deporte (INEF) que, aínda que recoñece que o fútbol é un deporte sacrificado, gustaríalle estar relacionado con el no futuro.\n”Adestro case todos os días da semana e xogo os fins de semana. Esta disciplina deportiva implica estar moito tempo sen a familia e os amigos e pouco espazo ou ningún queda para gozar doutras afeccións. Cando era máis pequeno dedicaba o meu tempo libre a xogar ao fútbol; hoxe en día, ese pouco tempo dedícoo a desconectar del. É difícil. Hai momentos duros nos que unha contorna próxima que che apoie é primordial. A miña familia é o soporte moral fundamental que mantén a miña mente sa para afrontar o día a día”.\n10 anos de convivencia na cidade deportiva de Abegondo crea lazos e fortalece amizades. Un punto de encontro onde os traballadores das instalacións e dos diferentes equipos, ademais dos compañeiros de batalla, conforman unha segunda familia.\n”Sempre tiven un gran compañerismo ao meu ao redor pero, principalmente, o grupo da tempada pasada. Todos eramos un. Con algúns compañeiros levo seis anos compartindo risas, momentos bos e malos, triunfos e fracasos, viaxes, vestuario… Na selección, con todo, foi a miña primeira vez. Fómonos coñecendo aos poucos. É un bo grupo e traballan connosco para crear esa unidade necesaria de equipo, de vestuario, de compañeiros, de amigos”.\nDavid Lagar é o segundo adestrador e analista do Fabril, segundo equipo do Deportivo. foi e segue sendo unha das persoas que acompañou ao defensa central no proceso de formación desde os seus comezos en benxamíns.\n”Dani Barcia pertence á primeira xeración da historia do club nesa categoría. É zurdo e sempre destacou, ademais de polo seu físico, pola súa intelixencia á hora de anticiparse e situarse defensivamente. Ten boa capacidade de pase medio, o que lle permite filtrar pases coa tensión adecuada. Como todos os mozos, aínda ten moito marxe de mellora e, soamente, a través de traballo e estar concentrado para aprender algo cada día, pódeo conseguir”.\nEste novo talento deportivo ten as ideas claras e sólidas. É un traballador constante con pequenos descoidos de vagancia, como el mesmo narra. Encántalle gozar da familia, dos amigos e da comida aínda que de forma sa e saudable, ata se atreve a crear os seus propios pratos. De carácter alegre e tranquilo, os nervios non lle invaden nin rompen o silencio interior e observador que lle caracteriza. Gañar facerlle sentir unha das mellores sensacións posible e das derrotas, aínda que son frustrantes, sempre lle exprime unha crítica construtiva: “hai que mellorar que aínda queda moito camiño”.\nSergio Ramos foi o seu referente ata hai pouco. Agora fixa a mirada nos diversos centrais como Dijk, Laporte, Encomia... Competir axúdalle a mellorar día tras día e os retos a superarse e alcanzar metas. Os seus compañeiros son o máis importante, o traballo en equipo un apoio moral imprescindible e as vitorias en grupo moito máis satisfactorias. Dani Barcia, o zurdo defensa central, é unha nova promesa do fútbol cos pés na terra e a mirada no fútbol profesional, centrado en dar o mellor de si para chegar ao primeiro equipo e estar presente nas futuras convocatorias da selección e no europeo.


Sorteando os rigores do inverno\nfrolecen as sinxelas mimosiñas\nnos aspros lugares agochadiñas\nprantándolle cara ás leis do inferno.\nEntre augas e orballadas sen goberno\narrecenden as pompas mareliñas\nnos eidos das montañas e mariñas\nde inquedo desacougo sempiterno.\nEnféitase o Entroido de margaridas,\n(pequeniñas manzanillas belidas)\nque ainda dan os soutos na primaveira.\nAs requintadas pantallas doutrora\nnon hai piniqueiro que as leve agora,\nnin nas polavilas hai quen as queira.\nA Manuel, fillo do Poeta da Montaña\nde Pepe, bisneto de Félix\nEntroido do 2008\nComentarios (0) - Categoría: VERSIÑOS MEUS - Publicado o 01-03-2008 11:36


Uxío Benítez atende as peticións sobre mobilidade da alcaldesa de Oia | Xornal Galicia Sur\nUxío Benítez atende as peticións sobre mobilidade da alcaldesa de Oia\nO deputado de Mobilidade enviou ás brigadas e as máquinas da Deputación para conter un corremento de terras na estrada provincial que vai a Baiona\nO deputado provincial de Mobilidade Uxío Benítez reuniuse hoxe coa alcaldesa de Oia, Cristina Correa Pombal, para atender as súas peticións en materia de infraestruturas viarias. O nacionalista deu a orde de enviar as máquinas da Deputación de inmediato ao ter coñecemento dos problemas ocasionados por un corremento de terras sobre a vía provincial que vai a Baiona (EP-2202). Así mesmo, asegurou que os técnicos provinciais buscarán solución aos problemas de execución das obras nesa mesma estrada no lugar de Burgueira.\nBenítez, ante a incidencia do corremento de terras, deu orde inmediata para que a brigada de actuación número 8 se fixera cargo de limpar a zona e consolidar a ladeira, actuación que xa se fixo na mañá de onte. Así mesmo, mañá trasladarase á zona un camión grúa do parque de maquinaria provincial para rematar o traballo.\nRelacionada con esa mesma vía, que conecta os concellos de Baiona e O Rosal a través de Oia, está a actuación que a rexedora solicitou para resolver as deficiencias das últimas obras que fixo o anterior goberno provincial. O deputado de Mobilidade, ao coñecer que os problemas de execución afectan aos veciños -incidindo nas súas propiedades- comprometeuse a subsanar os traballos, localizados nas inmediacións da igrexa, no lugar de Burgueira. Así, buscarase solución para estabilizar un muro e derivar as augas que se están a filtrar a unha propiedade actuando na cuneta da vía.\nPor outra banda, o responsable de Mobilidade instou a Correa Pombal a solicitar actuacións da Deputación de Pontevedra para o concello de Oia ao abeiro de próximas fases do Plan MÓVESE, xa que este goberno local da comarca do Baixo Miño non presentou ningunha solicitude de obras no prazo aberto a primeiros deste ano. Benítez lembrou que máis de 40 concellos solicitaron a instalación de pasos de peóns sobreelevados, redutores físicos da velocidade e zonas 30 nas vías de titularidade provincial para reducir a velocidade do tráfico e a sinistralidade.\nO concello de Oia ten no seu territorio tres vías provinciais: a EP-3201 de acceso ao embarcadoiro de Oia, a EP-3202 entre Oia e Torroña e a EP-2202 que conecta os concellos de Baiona e o Rosal. En total suma máis de 20 quilómetros de estradas de titularidade da Deputación de Pontevedra.\nabril 21, 2016\ten Concellos, Deputación, Oia\nSaen á venda ás entradas para o concerto de Enric Montefusco e o monólogo de Miguel Lago\njunio 14, 2019\t0 comments 143 visitas\nAs demais actividades extra cinematográficas do 12º Festival Internacional de Curtametraxes de Bueu serán de ...\nenero 21, 2020\t0 comments 65 visitas\nDesde o Concello considérase que “estamos no momento de escoitar o que alega a veciñanza ...\nA Policia Local denunciou a 28 persoas por infrinxir o estado de alarma\nmarzo 23, 2020\t0 comments 48 visitas\nA Policía Local de O Porriño denunciou a 28 persoas durante a primeira semana do ...


A Guía definitiva de HomeKit e todos os dispositivos dispoñibles Novidades do iPhone\nHomeKit está en constante crecemento, a domótica e o fogar intelixente están cada vez máis ao día, tanto que as principais feiras de electrónica de consumo céntranse principalmente en produtos que nos facilitan a vida e que teñen como asistentes virtuais de referencia, no caso de Apple temos Siri con HomeKit.\nActualmente iPhone Queremos que saiba connosco todo o que precisa saber sobre HomeKit, todos os dispositivos e as posibilidades que ofrece a domótica de Apple. Entón, diríxete á nosa guía definitiva de HomeKit e comeza a construír a túa casa intelixente de inmediato.\nO primeiro que imos facer é facer un percorrido polas categorías, definindo en cada caso en que consiste cada unha destas categorías que Apple pon á nosa disposición e, por suposto, dándolle as nosas recomendacións de produtos compatibles con HomeKit que analizamos aquí en Novidades iPhone e que estamos seguros de que che farán a vida moito máis fácil e sobre todo que podes usar a través dos teus dispositivos iOS e macOS. Imos alí con todo o que precisa saber HomeKit, a plataforma domótica todo-en-un, casa conectada e asistente virtual que Apple ofrece a todos os seus usuarios.\n1 Pontes: compatibilidade HomeKit\n2 Cámaras: a seguridade tamén está ao noso alcance\n3 Luces e lámpadas: regras de iluminación en HomeKit\n4 Pechaduras: abrir a porta con HomeKit e Siri é posible\n5 Enchufes: elixe cando e como activalo\n6 Aire acondicionado doméstico: HomeKit mantén a temperatura\n7 Análise e guías que non debes perder\n7.1 Guías sobre HomeKit\n7.2 Mellores comentarios de HomeKit\nPontes: compatibilidade HomeKit\nMoitas veces podemos ter dispositivos separados que non están relacionados entre si, que podemos controlar aos poucos a través da nosa aplicación Casa. Estes dispositivos non requiren un Bridge, pero non se poden relacionar entre si automaticamente. Para iso temos dispositivos encargados de combinar e controlar todos estes dispositivos. Ademais, a maioría destes produtos teñen Switches compatibles que tamén nos permitirán acceder a dispositivos compatibles sen ter que pasar por HomeKit.\nTemos moitas pontes dependendo da marca do produto, un exemplo é Philips que ten unha ampla gama de sensores e dispositivos de iluminación para os que normalmente require o seu Philips Hue Bridge. É o xeito de garantir que estes dispositivos funcionen sempre, esteamos onde esteamos e realizan as accións que automatizamos previamente. Non todas as marcas requiren ponte, nin todos os dispositivos, pero incluso Ikea ofrece unha gama económica grazas á ponte TRADFRI por só 29,99 €, o que fai que toda a súa gama de lámpadas intelixentes compatibles HomeKit sexa doada. De feito, incluso pode conectar o cortinas intelixentes que Ikea xa anunciou.\nCámaras: a seguridade tamén está ao noso alcance\nA cámara é outro dispositivo moi útil no mundo da domótica, non podían faltar por suposto no entorno Apple HomeKit. Desafortunadamente é o campo menos estendido, é difícil atopar cámaras que sexan totalmente compatibles con HomeKit a pesar da enorme variedade de produtos que atopamos, pero podemos atopalo ofertas xeniais como o D-Link Omna 180 HD que analizamos aquí en iPhone News.\nGrazas a Apple HomeKit poderemos controlar moitos aspectos da cámara, como unha programada acendida e apagada para esas horas nas que saímos ou entramos na casa. Así recibiremos alertas intelixentes e instantáneas (con gravacións) no noso dispositivo que garantan a seguridade do noso fogar ou a vixilancia dos máis pequenos da casa. Grazas a HomeKit non necesitaremos instalacións estrañas nin demasiada configuración, só será para montalo e gozar.\nLuces e lámpadas: regras de iluminación en HomeKit\nA iluminación é quizais a sección que máis adoitamos automatizar a través de HomeKit, o máis sinxelo é instalar unha lámpada intelixente, unha tira LED ou calquera tipo de produto fantástico. de iluminación. Temos un exemplo en Koogeek, unha empresa que ofrece produtos de iluminación intelixentes, compatibles con HomeKit e prezos de abaixo, a marca que ofrece aos usuarios mellor relación calidade-prezo cando se trata de HomeKit.\nIsto pode gustarnos dille a Siri que acenda unha luz específica, que xestione as nosas rutinas e ambientes e que elixa a intensidade coa que brilla a nosa lámpada. Pero non todo ten que ser pura iluminación, tamén temos unha sección decorativa como a LIFX Beam que analizamos aquí en iPhone News e iso permítelle crear deseños personalizados cunha infinidade de posibilidades e cores.\nPechaduras: abrir a porta con HomeKit e Siri é posible\nPode que non o imaxinases, pero se a seguridade da túa casa pode depender de HomeKit, como sensores e cámaras ... Por que non deberiamos poder abrir a porta da nosa casa con HomeKit? Dito e feito, temos un bo número de accesorios para as portas, como peches e peches que son totalmente compatibles con HomeKit.\nUn exemplo é o Danalock V3, un bloqueo intelixente que poderemos abrir desde o noso Apple Watch Se o desexamos, para facernos unha idea de ata onde pode chegar a compatibilidade e seguridade de HomeKit, podemos prescindir completamente das chaves ou incluso abrir unha porta remotamente se o desexamos. Por suposto, abrir unha porta sen chaves xa é unha calidade grazas a HomeKit e a esta sección de pechaduras intelixentes.\nEnchufes: elixe cando e como activalo\nObviamente os enchufes intelixentes son o segundo gran gañador entre os produtos compatibles con HomeKit. Actualmente iPhone analizamos un bo puñado de enchufes intelixentes, incluso IKEA lanza a súa gama de enchufes compatibles con HomeKit a prezos accesibles.\nCos enchufes intelixentes que aparecerán na túa aplicación Home, poderás escoller cando e como acender os dispositivos. Qué máis, podemos escoller se nos comunicamos cos enchufes a través de Siri, o Apple Watch ou calquera outro dispositivo compatible con HomeKit.\nAire acondicionado doméstico: HomeKit mantén a temperatura\nPor último, pero non menos importante, temos un bo puñado de termostatos totalmente compatibles con HomeKit, Un exemplo é a significativa gama de produtos compatibles con HomeKit que Honeywell ou Eve teñen que son totalmente funcionais. Estes dispositivos analizarán a temperatura, a humidade e outras seccións da nosa casa para que poidamos axustar todos os parámetros de Siri.\nEstes produtos de varias marcas poden acompañarse dun bo puñado de sensores como os ofrecidos Elgato Eve, que analizamos aquí mesmo en iPhone News e que Permitirannos axustar os parámetros do resto de produtos grazas a sensores de humidade, sensores de movemento e todo tipo de tecnoloxíaque fan a nosa casa máis eficiente.\nAnálise e guías que non debes perder\nComo sabemos que pode ter algunha dúbida sobre o funcionamento de HomeKit en xeral, deixámosche as análises de queOs mellores produtos que pasaron polas nosas mans, así como as guías de configuración de HomeKit iso fará que saque o máximo proveito.\nComo usar HomePod con HomeKit\nPreguntas e respostas sobre HomeKit\nComo usar escenas HomeKit\nMellores comentarios de HomeKit\nEva Room: sensor de temperatura e humidade\nLifx Beam: a mellor iluminación decorativa para a túa casa\nAltofalantes con HomeKit: Sonos Beam\nCamiño completo ao artigo: Novidades do iPhone » iPhone » A guía definitiva para HomeKit e todos os dispositivos dispoñibles


O alcalde mantivo esta mañá un encontro co presidente e a tesorera de FEPROHOS (Federación provincial de empresarios de hostalería), César Ballesteros e Beatriz Carballido, respectivamente, ademais dos vogais Rubén Pérez e Marcelo Martín. Tal e como explicou o rexedor a reunión tiña por obxectivo trasladar ao sector a filosofía da ordenanza municipal de terrazas que se atopa nestes momentos en período de exposición pública. A nova normativa seguirá permitindo a aproveitamento do solo con taxa cero, facilitaranse ampliacións retirando prazas de aparcamento, se fora necesario, para que as beirarrúas permitan compatibilizar peóns e terrazas e autorizaranse instalacións permanentes para habilitar espazos abertos e ventilados. Neste punto, explicou que será preciso manter un criterio estético por zonas e precisou que non poderán ser ancladas. Ao respecto solicitou a FEPROHOS a suxestión de modelos ao tempo que avanzou que se estudará dar facilidades financeiras. Ademais, os establecementos que xa teñen sistemas tradicionais poderán mantelos durante un tempo para non sobrecargar nestes momentos os seus gastos. A intención do goberno local, dixo, é proporcionar máis e mellor espazo para que a hostalaría poida desenvolver o seu traballo ao tempo que se mantén unha estética común.\nEn rolda de prensa, Caballero avanzou que a semana que vén volverá reunirse co sector, unha vez rematado o período de exposición pública da ordenanza e unha vez celebrado o Consello de ministros -que probablemente será o venres – no que se dará conta de 11.000 millóns en axudas. Respecto dos resto das administracións, tamén lles trasladou que a Xunta non distribúe entre os damnificados do sector os 431 millóns que recibe de fondos europeos para compensar á hostalaría polos peches sanitarios.\nO alcalde tamén se referiu aos asesores covid, que xa retomaron a súa actividade de aconsellar a hostaleiros e clientes, nunca de sancionar.\nO alcalde garantiu esta mañá que Vigo contará neste mes de agosto co Festival O Marisquiño, para o que Concello e Deputación achegarán un ano máis 500.000 euros libres de IVE, ademais de pagar servizos como seguridade ou limpeza, o que supón outros 100.000 máis e eleva a 700.000 euros as axudas en termos equivalentes. En rolda de prensa, afeou á Xunta a súa contribución co festival xa que ata o de agora, achegou 80.000 euros unha cifra insignificante, que agora anuncian que subirán a 160.000 euros. En todo caso, apuntou, o importante é que o Marisquiño está asentado en Vigo e avanzou que no 2022, Vigo acollerá a máis importante edición da historia dado que a situación sanitaria estará controlada, segundo as actuais previsións.\nVigo promove ante Europa un proxecto de fábrica de baterías eléctricas para automóbiles\nA pedagoga "Chis" Oliveira, Premio de Igualdade Ernestina Otero 2021\nmércores, 10 marzo 2021\nvenres, 12 marzo 2021


En Marea formaliza a súa ruptura e Villares e tres deputados afíns pasan ao Grupo Mixto | Noticias de Galicia | CRTVG\nPublicado o 21/06/2019 15:01\nEsfe feito ten dúas consecuencia inmediatas. Dunha banda, a Cámara pase de tres grupos parlamentarios a cinco. Ademais, a partir do luns a primeira forza da oposición será o PSdeG con 14 escanos. Con todo, a Mesa do Parlamento decidiu, coa axuda dos letrados, respecta o nomeamento que En Marea fixo no seu día para o senador de designación autonómica: José Manuel Sande.\nPara Luís Villares, esta é a crónica dunha ruptura inevitable. Acusa a Podemos de exercer, co seguidismo de Anova e Esquerda Unida, unha purga ideolóxica. En Madrid, amordazando os deputados de En Marea. En Santiago, impoñendo a continuidade de Paula Quinteiro tras un incidente coa policía. Luís Villares, voceiro de En Marea: "Preferiron defendela unicamente porque tiña o carné de Podemos. Aí empezou a derrumbarse todo. Demandamos desculpas por non ternos emancipado antes no grupo de Madrid e tamén aquí por non telo feito antes"\nVillares, xuíz en excedencia, comprométese a seguir no grupo mixto cos outros tres deputados ata a fin desta lexislatura. Luís Villares, voceiro de En Marea "Se a pregunta é se vivía máis tranquilo antes, a resposta é que si, pero arrepentido non"\nVisión distinta ten o sector crítico. Luca Chao Deputada de En Marea "Tratar de sinalar un cabeza de turco paréceme unha distracción que non leva a ningunha parte. O espazo político é moito máis plural do que pretende a dirección de En Marea"\nCulpan a En Marea da ruptura e de por en risco o seu senador. Luca Chao Deputada de En Marea "Sería unha mágoa e unha decepción. Entendo que unha irresponsabilidade máis por parte da dirección de En Marea que estaría regalándolle un senador que tocaba a este grupo parlamentario ao Partido Socialista"\nOs críticos van reorganizar o grupo e posiblemente cambiarlle o nome. Aos deputados do mixto gustaríalles empregar a denominación de En Marea.