Esperanza de vida do blogue positivo con VIH para sorpresa positiva do VIH\nDestacados esperanza de vida esperanza de vida para o VIH positivo VIH Vida con VIH\nPor Claudio Souza 12 / 06 / 2019 12 / 06 / 2019 5 4105\nO tratamento precoz é a clave para aumentar a esperanza de vida de VIH positivo.\n1 O tratamento precoz é a clave para aumentar a esperanza de vida de VIH positivo.\n1.1 A esperanza de vida de VIH positiva entre 2000 e 2007 foi maior para as mulleres\n1.2 Existe moita disparidade na esperanza de vida dunha persoa VIH positiva\n1.2.1 En determinados casos, a esperanza de vida por VIH positiva é maior que nas "persoas normais".\n1.2.2 Non obstante, a expectativa de que as persoas con VIH poidan usar fármacos inxectados non mellorou.\n1.2.3 A mortalidade proporcionalmente mortalidade por persoas con VIH de enfermidades non relacionadas coa sida é maior que na poboación xeral\n1.2.3.1 Mortalidade como consecuencia e non aparición de enfermidades relacionadas coa SIDA en persoas con VIH positivos\n1.2.4 Comparación de mortalidade en persoas VIH-positivas e VIH negativas\n1.2.5 Comparación de mortes relacionadas con VIH positivos relacionadas coa persoa non relacionada coa sida\n1.2.5.1 As baixas puntuacións de CD4 interfiren coa calidade de vida e a supervivencia\n1.2.5.2 Ben, a miña última observación neste texto, hoxe\nPero as disparidades enormes no tratamento das persoas que poderían aumentar a expectativa de vida n VIH positivo\nEste aumento en esperanza de vida para o VIH positivo, porque non é, por exemplo, para todos.\nParece que WASP (lol) ten unha tendencia a reaccionar mellor TARV (PQP), lol ...\nBen, mira o que di este texto, que comeza aquí:\nUn estudo estadounidense descubriu que algúns grupos de persoas con VIH, especialmente aqueles tratados antes que sua contagem CD4 caia abaixo de 350 células/mm3, tem agora expectativas de vida iguais ou até mesmo maiores do que a população americana em geral.\nNon obstante, o estudo tamén descubriu que a esperanza de vida da persoa VIH positivo para algúns outros grupos - máis principalmente mulleres e persoas doutras etnias que non os brancos - aínda considerablemente baixa comparadas aos membros da poboación xeral e que en persoas que inxectar drogas , a esperanza de vida da persoa VIH positivo na era da terapia antiretroviral (ART) non mellorou de ningún xeito.\nTodo isto leva a pensar que este estudo foi feito por WASPs\nUn segundo estudo, que analizou as taxas de mortalidade entre os membros do VIH positivos e os negativos do VIH de dous grupos de persoas con ou con risco de contraer VIH, descubriu que o rango de taxas de enfermidade non está definido por SIDA entre as persoas con VIH que comezaron TARV (a ligazón é case como chobver no húmido) por enriba das celas 350 / mm3 non eran e nunca foron máis que as comparables entre as persoas con VIH negativas.\nNoutras palabras, o único contribuínte ao incremento da mortalidade nas persoas que comezaron a temprana ARTE foi SIDA.\nÉ moi importante que fagas a diferenza.\nNon obstante, este non foi o caso nas persoas que iniciaron o ARTE máis tarde.\nEles reduciron a mortalidade debido a causas non relacionadas coa sida e á SIDA.\nVexa "tratar" de forma moi importante e, como xa dixemos tontos e correctos. Comezar de inmediato.\nEsperanza de vida para o VIH positivo entre 2000 - 2007 foi maior para as mulleres\nO primeiro estudo analizou as taxas de mortalidade entre e, a continuación, calculou a esperanza de vida da persoa VIH positiva, 22.937 persoas con VIH nos Estados Unidos e Canadá que comezou con ART\nentre o comezo 2000 e finais de 2007. O estudo entón comparou as expectativas de vida deles aos 20 anos coa da poboación xeral e notou como ela cambiara durante os oito anos do estudo.\nA esperanza de vida da persoa VIH positiva nos anos 20 na poboación estadounidense é de aproximadamente 57 anos en homes.\nEn media, e en ausencia de cambios importantes, o cincuenta por cento morrerá nos anos 77) e 62 anos en mulleres.\nE cincuenta por cento de posibilidades de morte por 82 anos. (Creo que vou cambiar o sexo 🙂)\nEn Canadá, os homes poden esperar vivir aproximadamente tres anos máis que iso e só dúas mulleres máis.\nPoida que me mova ao Canadá. (I.e.\nO estudo descubriu que para o grupo como un todo e ademais dos oito anos totais, a media da esperanza de vida da persoa VIH positivo en persoas con VIH estaba baixo de 43 anos, e cincuenta por cento morrerán ao redor dos 63 anos - 15 anos máis cedo do que os homes e 19 anos antes que as mulleres da poboación xeral estadounidense.\nExiste moita disparidade na esperanza de vida dunha persoa VIH positiva\nCon todo, había Esperanza de vida da persoa VIH-positiva entre os diferentes grupos.\nMentres que as persoas que injetavam drogas tiñan unha esperanza de vida da persoa VIH positivo de só 29 anos a máis aos 20 anos, para persoas brancas era de 52 anos, para os que comezaban o tratamento coa conta de CD4 sobre 350 células / mm3 era de 55 anos e para os homes gais era de 57 anos - o mesmo (ou algo máis) que os homes estadounidenses en xeral.\nAdemais, a esperanza de vida da persoa VIH positiva mellorou significativamente entre 2000 e 2008 para a maioría dos grupos.\nEn persoas doutras etnias que non os brancos, aínda que a esperanza de vida da persoa VIH positivo para aqueles en TARV entre 2005 e 2007 era aínda só de 48 anos a máis aos 20 anos - ie nove anos dos homes estadounidenses e 14 anos das mulleres americanas - esta foi unha mellora significativa desde 2000 - 2002. cando a xente doutras etnias que non os brancos que estivesen en TARV poderían esperar, en media, morrer aos 50 - un aumento de 18 anos.\nEn certos casos a esperanza de vida por VIH positiva é maior que na "xente normal".\nPersoas normais? Cal sería iso?\nEsperanza de vida para o VIH positivo aos anos 20 aumentaron 17 anos en homes, 10 anos en mulleres (aínda que notablemente, isto non mellorara desde 2005), en torno a 13\nanos en homes homosexuais, ao redor de 12,5 anos en persoas heterosexuais e ao redor de 20 anos nos que comezaron ART en contas de células CD4 por encima das células 350 / mm3.\nIsto significa que a esperanza de vida media da persoa VIH positiva nos anos 20 agora era igual aos homes estadounidenses da poboación xeral, entre persoas heterosexuais con VIH e persoas brancas.\nEra tamén un memorable 69 anos ós 20 anos en homes gays e en persoas iniciando a TARV antes 350 células / mm3 - significando que, se nada máis mudase estes grupos, sempre que permanecesen en TARV, teñen unha oportunidade de 50 / 50 de veren seu Aniversario 89!\nGuau !!!!! - Bia P. Dinllo !!!!!!!!! 🙂 🙂 🙂\nSETE ANOS máis que mulleres na poboación xeral estadounidense.\nNon obstante, a expectativa de que as persoas con VIH poidan usar fármacos inxectados non mellorou.\nEn contraste, a esperanza de vida da persoa VIH positiva nos anos 20 nas persoas que inxectan drogas non cambiou de ningún xeito e aínda foi 29 anos en 20 anos en 2007, xa que estaba en 2000.\nOutro descubrimento serio foi que só 28% do grupo comezara ART antes de que o reconto de celas CD4 caese\npor baixo das celas 350 / mm3 aínda que esta relación mellorou co paso do tempo.\nA mortalidade proporcionalmente mortalidade por persoas con VIH de enfermidades non relacionadas coa sida é maior que na poboación xeral\nUn dos problemas con este tipo de estudo é que como non está a ser comparado con gusto.\nA persoa positiva do VIH sempre terá moitas diferenzas ademais do seu estado serolóxico e a súa medicación que a media dos membros do público, entón as diferenzas na taxa de mortalidade poderían atribuírse a todo tipo de outros factores.\nUn segundo estudo de mortalidade intentou abordar isto comparando as taxas de mortalidade nas persoas que, illadamente ao seu estado de VIH, eran semellantes.\nAo facelo, foi posible acadar a proporción de mortes por sida e, así, descubrir se as mortes por enfermidades non relacionadas coa SIDA foron maiores en persoas con VIH ou en ART que na poboación en xeral.\nMortalidade como consecuencia e non aparición de enfermidades relacionadas coa SIDA en persoas con VIH positivos\nEste estudo observou a mortalidade no transcurso e non transcurso de enfermidades relacionadas coa SIDA en dous grupos de estudo americanos a longo prazo - o Multicenter SIDA Cohort Study (Macs) eo Women's INTERAGENCY VIH Study (WIHS).\nEstes grupos de estudo a longo prazo foron montados en 1985 e 1993 respectivamente. Os MACS reclutaron aos homes homosexuais 6972 que eran VIH positivos ou con alto risco de contraer a infección por VIH (41% dos participantes xa eran VIH positivos no inicio).\nE o WHIS recrutou 4137 mulleres que ou eran VIH-positivos ou próximamente ligadas ás mulleres VIH-positivos en termos de características (38% das participantes xa eran portadoras do VIH no inicio do estudo).\nComparación de mortalidade en persoas VIH-positivas e VIH negativas\nA morte é só unha viaxe ...\nEste estudo comparou as taxas de mortalidade entre os membros do grupo VIH negativo e VIH positivo que estaban en terapia antirretroviral combinada (CART).\nComo non había un gran número de membros do grupo CART que eran demasiado novos ou demasiado vellos, o estudo só observaba a mortalidade de "mediados de ano" entre 35 e 70.\nPara as persoas con VIH, o estudo só observou a mortalidade posterior a eles a partir do CART se tiñan máis de 35 anos cando comezaron.\nO estudo analizou a mortalidade ata o final de 2010, polo que algunhas persoas poderían estar en CART de varios tipos durante 15 ou máis se comezaron no medio de 1990 e tiñan 35 a 55 anos atrás.\nO rango medio de seguimento foi de 10.2 anos: 11.7 anos con persoas con VIH negativas e 7.6 e 8.1 anos (dependendo do reconto de CD4 na iniciación do CART) e persoas VIH-positivas en CART.\nUnha proporción alta do grupo - 60% ou 6699 individuos - foron inclusos neste estudo. O primeiro e máis evidente feito é que a mortalidade era moito máis alta nas persoas con VIH, como pode esperar: a través dos anos, 540 de 2953 persoas con VIH morreron (18,2%) en comparación con 165 de 3854 persoas VIH-negativo (3.4 %). En termos de taxas anuais de mortalidade, é dicir 2.32% ao ano en persoas con VIH e 0.37% ao ano en persoas VIH-negativo.\nComparación de mortes relacionadas con VIH positivos relacionadas coa persoa non relacionada coa sida\nA parte azulada desta foto é a superficie da célula CD4 e estes puntos verdes son virións ou, como desexas, VIH. Esta foto está de dominio público e pódese atopar na wikipedia.\nOs investigadores entón dividiron as mortes das persoas con VIH en relacionadas e non relacionadas coas causas da SIDA: 11.5% das persoas con VIH morreron de SIDA e 6.7% doutras condicións.\nNun grupo específico, persoas con VIH a saber que iniciaron a tarxeta cunha conta de CD4 superior a 350 células / mm3, a mortalidade debido a enfermidades non relacionadas coa SIDA non foi maior que foi nas persoas VIH-negativo.\nCon todo, mesmo neste grupo, predominaban as mortes por SIDA, máis que duplicar a mortalidade (a idea de arriscarse a contraer o VIH só é estúpida ", polo que a taxa de mortalidade total neste grupo foi aproximadamente de 1% ao ano en comparación con aproximadamente 0.4% en persoas negativas con VIH. Isto probablemente reflicta o feito de que si a xente morre por enfermidades relacionadas co SIDA, tendería a morrer moito máis nova. Modelos que, en función das taxas de mortalidade observadas, proxectaban a probable taxa futura de mortalidade en persoas maiores de 70. Estes estudos demostraron que en persoas que Comezou o cART cun número de CD4 por encima das células 350 / mm3 e que morreu por sida, houbo unha posibilidade de que o 50% morrese ao redor de 54 anos: nos que morreron por enfermidades non relacionadas coa SIDA, o cincuenta por cento non se chegou ata a idade de 75 anos, non ao contrario das persoas VIH-negativas, polo que as persoas que comezaron a ART precoz estaban a vivir dentro do rango de esperanza de vida preto sempre que impedisen a morte precoz relacionada coa SIDA, probablemente reflectían a mellora xeneralizada da esperanza de vida da persoa VIH-positiva e a diminución da incidencia de SIDA nos que sobreviviron máis alá do comezo do ano 2000.\nAs baixas puntuacións de CD4 interfiren coa calidade de vida e a supervivencia\nA mortalidade non relacionada coa SIDA en persoas que iniciaron a TARV nas contas baixas de CD4, con todo, era maior que en persoas VIH-negativo. Era 66% maior en persoas iniciando a tarxeta en contas de CD4 entre 200 e 350 células / mm3 e 115% maior en persoas iniciando a terapia en contas CD4 baixo de 200 células / mm3, reforzando a mensaxe que comezar a TARV precozmente e xeralmente mellor para a saúde, non só porque interrompe as enfermidades relacionadas coa SIDA. Outros factores que aumentaron a oportunidade de morte para persoas en cart foi o tabaquismo (é cincuenta por cento maior que a taxa de mortalidade por SIDA e 120% maior que a taxa de mortalidade non relacionada coa SIDA en fumadores); depresión (é de 65% maior mortalidade non relacionada coa SIDA e 58% maior mortalidade por SIDA); e presión alta (é de 42% maior mortalidade por SIDA e 30% maior mortalidade non relacionada coa SIDA).\nAs mulleres no estudo WHIS tiveron unha taxa de mortalidade 40% maior debido á enfermidades non relacionadas coa SIDA que os homes no estudo Macs, pero non tiveron unha taxa maior no transcurso da SIDA.\nA maior influencia na mortalidade non relacionada coa SIDA foi a co-infección por Hepatite B ou C. Esta máis que dobrou a mortalidade non relacionada coa SIDA. As persoas VIH-negativo con Hepatite B ou C morrían en media oito anos máis novos do que a xente sen, e persoas con co-infección en CART 15 anos máis novos do aquelas que eran portadoras soamente do VIH.\nCómpre máis datos comparativos\nEsta é a miña opinión, a gran merda. A vida e morte da persoa positiva é un feito estatístico. Para ilustrar, dúas cousas. Na primeira casa de apoio na que vivín, que foi, por suposto, de grande axuda, porque recuperei a miña mellor condición física, non permitindo que me busque traballo. O segundo, Inferno na Terra, controlado pola Igrexa Católica, entregoulle este discurso, a vida do Pai que o administrou: - "Por fin a alguén fermoso de amosar" ... É certo?\nNun editorial separado do segundo estudo, os investigadores Veronica Miller e Sally Hodder comentaron que se podería esperar que continuasen melloras na esperanza de vida da persoa con VIH positiva no MACS e WHIS. Eles engaden que o segundo estudo aumenta considerablemente a evidencia de que o inicio da terapia antirretroviral; observando que máis de 40% das mortes non relacionadas coa SIDA e a hepatite foron debidas a enfermidades cardiovasculares e que as mortes non sida foron maiores nas persoas que iniciaron a ARC máis tarde. Agregaron que o estudo segue a suplicar a cuestión de se os procesos inflamatorios en persoas con VIH que non son tratadas en realidade agregan o risco de enfermidades cardiovasculares para baixar os niveis de CD4.\nResaltar que a robustez dos descubrimentos do estudo en expectativa de vida da persoa VIH positivo e causa de morte no estudo é debido á acumulación de 25 ou máis anos de datos, fan un chamamento para o apoio continuo do goberno de grupos de estudo máis grandes, dicindo: "Fondos público continuos de grupos como o Mac, WIHS e outros serán máis importantes segundo nós entramos na cuarta década de tratamento antiretroviral e buscamos mellorar as estratexias para mellorar a saúde pública e individual".\nEste estudo tamén está dispoñible en Ruso.\nBen, a miña última observación neste texto, hoxe\nUnha nota de min: Isto ... cousa minoritaria me cansa. Si, estou entre as minorías, porque o meu certificado de nacemento di:\n"Cor: Parda ”.\nEu, Claudio Souza, fingindo que non estou envellecendo, nunha camisa de jeans con lentes espiadoras "aviador", nas que paguei dous dólares. KKKKKKK\nO que vexo é que as "minorías", se non loitan polos seus dereitos, morren. Afortunadamente teño a Mara, porque sempre loitou por min, nun momento no que non tiña forzas para loitar, dada a debilidade e incluso o estado inconsciente e "vexetativo", nunha ocasión estiven, onde incluso "instalación de marcapasos ” Foi suxerido por médicos, dada a bradicardia que diagnosticaron e que, de feito, nunca existiu.\nEsta merda ocorre porque algúns médicos ven, en medicina, un bloqueo para abrir as bóvedas doutra persoa, son a profesión. E todo o que queren é, de feito, enriquecerse coa dor allea. Se te molestas con algún destes, envíalles o meu saúdo, realmente desexo que os tomates crus (...) sexan a mellor comida diaria!\nTraducido por Rodrigo S. Pellegrni fai Otiginal en\n14 / 01 / 2020 14 / 01 / 2020 0310


Formación en mediación – Asociación Socio–Educativa para a Educación\n14 Decembro, 2017 10 Febreiro, 2018\nO pasado martes día 5 de Decembro, rematamos unha nova edición do curso de Mediación en Conflictos “A túa responsabilidade ante os problemas“. O curso forma parte do Programa PROMESA (Programa Municipal de Educación para a Saúde e a Prevención das Adiccións) do Concello de Oleiros.\nImpartida na Casa da Cultura de Perillo, tivo unha duración total de 12 horas, que estiveron repartidas en 6 sesións de 2 horas de duración, os martes de 16:30h a 18:30h.\nNesta formación participaron, este ano, 9 alumnos e alumnas do IES Neira Vilas dos cursos de primeiro e segundo da ESO.\nCategorías ASEDUC GL, Sin categoríaEtiquetas mediación conflictos\tNavegación de artigos\nCurso de monitorado de tempo libre 17 Xullo, 2018\nObradoiro de Cine “De maior… creativ@” 9 Xullo, 2018\nRemate curso PRAEMO 5 Xullo, 2018\nRemate Terapia Canina no CIS 29 Xuño, 2018\nDía Internacional do Orgullo LGTBI 28 Xuño, 2018


O alumnado da ESO da provincia mostra o seu talento na clausura de "DepoEMPRENDE" - Comarcas na Rede\nHomeÉ NoticiaO alumnado da ESO da provincia mostra o seu talento na clausura...\nEntrega diploma Cabriola do IES Illa de San Simón (Redondela)\nA zona exterior da Praza de Abastos de Pontevedra viviu unha xornada especial da man do programa da Deputación “DepoEMPRENDE na ESO”, que levou a case 140 escolares e 13 docentes de 7 centros educativos de Moaña, Pontevedra, Vilaboa, Cangas, Redondela, Gondomar e Tui a instalar postos de venta cos que puxeron o broche de ouro ao programa provincial de emprendemento. Neles ofreceron produtos ecolóxicos e artesáns cuxos beneficios estiveron destinados a distintas ONG da provincia centradas na loita contra o cancro, as persoas con diversidade funcional, a consecución os dereitos das nenas e nenos ou protectoras animais. Entre as persoas que se achegaron a este mercado solidario e entregaron ao alumnado os diplomas acreditativos da súa participación, estiveron a presidenta provincial, Carmela Silva; o alcalde de Pontevedra, Miguel Anxo Fernández Lores; a deputada Raquel Giráldez; a concelleira Yoya Blanco; o concelleiro Iván Puentes e representantes do sector comercial.\nFoi unha xornada festiva na que tanto as persoas que pasaban pola rúa como as e os propios comerciantes do mercado se interesaron polos artigos que a rapazada tiña nos seus stands. Moitas e moitos foron animados polo propio alumnado, que repartiu folletos polas rúas adxacentes para atraer ao maior número de persoas a esta feira. En cada un dos postos os alumnos e alumnas das 10 cooperativas que se constituíron ao abeiro deste programa explicaron as características dos seus produtos e fixeron as labores propias dun posto de traballo destas características, poñendo así en práctica o aprendido ao abeiro de “DepoEMPRENDE” e axudándose entre si. Entre os artigos destacaron os de alimentación ecolóxica como chocolate, marmelada de amorodo, mel de alcrique ou bicas. Nos stands tamén se podían atopar produtos de artesanía como carteiras, chaveiros ou colares, algúns deles realizados por persoas con diversidade funcional usuarias de COGAMI. Con este mercado, as alumnas e alumnos tamén puxeron en práctica as súas habilidades creativas ao decorar a man os stands para chamar a atención das e dos posibles compradores.\nEntrega diploma Chocosorpresa S.coop de IES San Paio (Tui)\nEntrega diploma TuronioBio S.coop do IES Plurilingüe Terra de Turonio (Gondomar)\nEntrega diploma Sweetcoperative de IES San Paio (Tui)\nEntrega diploma IVIs coop do IES de Rodeira (Cangas)\nEntrega diploma Vilaboa Inicia do CIP do Toural (Vilaboa)\nEntrega diploma Riss & Ross Cooperative do IES de Rodeira (Cangas)\nEntrega diploma LUSECOOP do IES Luís Seoane (Pontevedra)\nEntrega diploma ECOGZ do IES Plurilingüe A Paralaia (Moaña)\nCarmela Silva amosouse moi interesada polos produtos que ofrecía a rapazada e comprou varios deles en compañía do alcalde de Pontevedra. Visitaron todos os postos do mercado de “DepoEMPRENDE”, programa que a presidenta provincial definiu como “un proxecto fermoso que -engadiu- dá moito traballo pero logo é moi satisfactorio”. Esta iniciativa “pretende crear cultura emprendedora e facer que os centros educativos sexan un espazo onde a rapazada aprende a crear actividade económica á vez que afonda nos valores humanos”, sinalou, en relación ao carácter social do mercado que destina os seus beneficios a “diferentes causas sociais e, polo tanto, ten moito de compromiso coa sociedade na que van a vivir e na que se van a desenvolver como traballadoras/es ou empresarias/os”. Neste senso, animou a todas as persoas a deterse nos postos e adquirir os artigos xa que “comprar estes produtos é comparar solidariedade”. A presidenta lembrou tamén que con “DepoEMPRENDE” a rapazada aprende “como se constrúe unha empresa e cales son os postos imprescindibles para poñela en marcha así como cuestións de márketing, de comercialización e de internacionalización en traballos que teñen que ver coa creación de ideas que responden ás novas demandas”.\nPola súa banda, o alcalde Fernández Lores deulle os parabéns á Deputación “por facer este esforzo de formación e sacar adiante este proxecto que permite a moitas alumnas e alumnos meterse na mecánica do emprendemento”. Destacou que “elas e eles son o futuro do noso país e esta experiencia enriquecedora pode estimular futuros emprendementos”. O alcalde de Pontevedra secundou as palabras de Carmela Silva ao subliñar que o carácter solidario do proxecto e puxo en valor a implantación da Responsabilidade Social Corporativa “un concepto novidoso que fai reverter o aproveitamento económico das empresas na súa sociedade”.\nOs centros e as cooperativas\nDeste mercado formou parte alumnado e profesorado do IES Plurilingüe A Paralaia (Moaña) coa cooperativa “ECOGZ”; do IES Luís Seoane (Pontevedra) coa cooperativa “LUSECOOP”; do CIP do Toural (Vilaboa) coa cooperativa “Vilaboa Inicia”, do IES de Rodeira (Cangas) coas cooperativas “IVIs coop” (Iniciativa de Valientes e Inteligentes) e “Riss & Ross Cooperative”; do IES Illa de San Simón (Redondela) coa cooperativa “Cabriola”; do IES Plurilingüe Terra de Turonio (Gondomar) coa cooperativa “TuronioBio, S.coop.”; e do IES San Paio (Tui) coas cooperativas “GaliVedra”, “Sweetcoperative” e “Chocosorpresa, S.coop”. Elas e eles decidiron a que entidades destinar os beneficios deste mercado deste xeito elixiron favorecer á Asociación Española Contra o Cancro (AECC); Asociación de Redondela de Ayudas a Personas con Dolencias Psiquicas (LENDA); Asociación de Ayuda a Niños Oncológicos de Galicia (ASANOG); Confederación Galega de Persoas con Discapacidade (COGAMI) en Mos; Asociación de Apoio a Mulleres con Cancro de Mama (ADICAM); Asociación SOS Tomiño Baixo Miño; e Fundación Balms para la Infancia. Ademais beneficiaron a tres iniciativas de protección animal: a Protectora de Animais do Morrazo, Asociación Protectora de Animais Bai Senpulgas, e Aloia Protectora de Animais.\nO programa provincial “DempoEMPRENDE” arrancou no ano 2016 e nel xa teñen participado 132 centros educativos e 3.464 alumnas/os nas modalidades de Escola, ESO e FP. Todas elas están destinadas a fomentar o emprendemento no marco do sistema educativo e impulsar que o alumnado sexa protagonista. Neste senso, as alumnas e alumnos de 4º da ESO crearon cooperativas coas que adquiriron os produtos que se logo venderon neste no mercado e puxeron así en práctica as capacidades de negociación, toma de decisións, comunicación e resolución de conflitos.


Características da coroa mentalidade\nOs Daneses son, en moitos aspectos, as mesmas persoas como estamos, pero tamén en moitas formas diferentes de nós. Falamos sobre isto e a coroa mentalidade aquí e facer bosquexos de teatrais traxes. Se queres ver parentes distantes dos Romanov, ir ao teatro Real en persoa. E a estrea, na apertura e no final da tempada teatral, mirando para a terraza do Palacio o día do seu nacemento, entre os retratos dos czares, a imaxe do noso gran compatriota, un músico, agrada aos ollos Mstislav Rostropovich. sobre o tema da cidade dormitorios ás veces tocou: Cando Daneses están indo para destacar algo ruidoso na casa, eles poñer-se unha petición sobre o Taboleiro de anuncios, na entrada: el di, sentímolo para a interrupción, temos un evento alegre hoxe, pero servizos sociais pode comprobar onde eles foron emitidos. Ademais, os pais non teñen dereito a deixar os seus fillos autónoma durante as vacacións. É por iso que moitos alcohólicos e preguiceiro persoas»amor»animais tanto. Se quere obter un gato, ten que informar os creadores en detalle e asegurar-lles que o animal non vai estar na casa só por un longo tempo, Lembrando o envelenamento masivo de douscentos anos, pero os Daneses, os colonos, decidir para secar o branco bosque. E no negocio de un significativo boletus, é a pena, mesmo con nenos. Dise dos Daneses que eles non son sentimental, mesmo en prematrimonial período, e cando eles divorcio eles comparten ferro e outras pequenas cousas. E cando hai conflitos familiares, os descendentes dos Vikings non só pode ofender a súa esposa un pouco, pero a loita tamén atrae turistas. A partir de aquí pode tomar un ferry para a Noruega (na estrada á noite, na tarde de Oslo, na mañá de Copenhague).\nDurante a semana, o cruceiro custa menos. A esencia da lei foi que calquera persoa que inmediatamente quere subir por riba de outros membros do seu grupo social. É natural para nós, para gabar dos nosos fillos realizacións, tales como ser intelixente, talentoso, ou para falar con entusiasmo sobre un coche de luxo que o noso esposa irmán acaba de mercar, ou sobre un bonito salón de beleza construído por un funcionario. Son atraídos para algo inusual, calquera cousa que pode definir-nos separan do noso medio ambiente.\nNon é só posible para Dane\nCan pode facer unha cita para coñece-lo en calquera momento e en calquera lugar cómodo na superficie da terra. Danés sabe exactamente onde vai pasar dez anos no período de vacacións, o que vai facer en vinte anos, e o que vai ocorrer a el ao final da súa vida. Entón, todo está predeterminado, porque a persoa que era saudable. Todo o que fai a xente máis saudable está feito especialmente barato. Froitas e legumes, medicamentos, subsidios do goberno para o deporte\nA India sala de chat-India Falando sitio sen rexistro →


O FILIAL, A POR OUTRO PASO NO SEU CAMIÑO - NOIA PORTUS APOSTOLI FS\nO FILIAL, A POR OUTRO PASO NO SEU CAMIÑO\n- O Noia Portus Apostoli B irá en busca da súa terceira vitoria consecutiva.\n-Falamos con Pablo López na previa da décima xornada de Liga.\nPablo López en el Agustín Mourís\nO segundo equipo noiés cumprirá esta fin de semana o primeiro terzo do campionato coa disputa da décima data do calendario, na que recibirá no Agustín Mourís ao Jogafán Ordes FS. Logo do triunfo en Lugo, os brancos tentarán ampliar o seu gran estado de graza e conseguir os tres puntos por terceira xornada seguida.\nDe gañar, o golpe do noso filial, posicionado sétimo con trece puntos, podería ser dobre, xa que o conxunto ao que se enfrontan será outro rival directo tendo en conta os obxectivos noieses. O Jogafán Ordes FS sitúase 13o con oito puntos, despois de non sumar a pasada xornada ante o Opticalia Pontedeume.\nSerá un partido significativamente especial para o grande protagonista en Lugo e o xogador co que falamos na previa deste partido. Máis de oito meses despois da súa grave lesión, Pablo López volverá a xogar diante da súa xente, “creo que os nervios xa se me foron no anterior partido, agora estou motivado para conseguir os tres puntos e por volver a xogar no Municipal despois de tanto tempo”.\nUnha sensación ben distinta á vivida en terras lucenses, onde Pablo completou o seu retorno á competición, “estaba ansioso por poder entrar no campo, pero tamén tiña medo a que tantas ganas de xogar me fixeran fallar por ir moi acelerado”. Non sabemos se foi por ir acelerado ou non, pero a volta de Pablo non puido ser mellor, dúas dianas para a súa conta particular e triunfo con goleada, “a verdade é que me saquei un peso de enriba coa vitoria e os goles, que a decir verdade non me esperaba porque non son moi goleador”.\nUn peso acumulado durante máis de douscentos días, nos que se aprende, como nos di Pablo, “a apreciar o que teño, poder xogar un partido, que parece unha tontería, pero no tempo de recuperación se ve moi lonxe”. Durante ese proceso, tanto familiares, compañeiros, amigos e persoal do club estiveron ao seu lado, e non dúbida en devolver todo o afecto, “dar as grazas ao club e a toda a xente que me apoiou cando non podía xogar e me felicitaron despois do partido do outro día” .\nPero todo iso xa é pasado, e Pablo, terceiro capitán da escadra branca, mira con ilusión ao futuro. E o futuro máis próximo é o Jogafán Ordes FS. “Todos os sábados son bo momento para demostrar a melloría do equipo, da igual o rival, non debemos enganarnos pola posición do rival e temos que dar o 100%”. Un factor que será importante para chegar á terceira vitoria seguida é o da defensa, aspecto que destaca do último choque e a partir do cal quere seguir progresando, “o inicio de temporada está sendo bo, vese na clasificacion, se a Liga acabase hoxe teriamos o obxectivo cumprido, o paso da xornadas diranos se podemos mirar máis para arriba”. Ese obxectivo é o de evitar o descenso, co que se mostra positivo de levar a cabo, “con traballo seguro que si, temos que seguir na liña dos últimos partidos”.\nA temporada comeza agora para Pablo, da que espera a nivel individual “chegar a estar ao 100% e poder olvidarme de todo o que pasou durante estes oito meses e os anteriores, e recuperar as sensacións co balón”, mentres que colectivamente “está claro que temos que cumplir o obxectivo da salvación, pero a min gustaríame mirar un poco máis para arriba”.\nLograr os tres puntos este sábado no Agustín Mourís a partir das 20:30 sería outro paso para comezar a ampliar os horizontes do filial noiés. Para iso, Nikima contará por primera vez neste curso con todo o plantel á súa disposición, despois de que esta semana se reincorporarán aos adestramentos Maka e Pablo Sixto, ambos recuperados das súas doenzas.


O executivo sonense levará a pleno mañá venres a aprobación dos orzamentos - Canal Rías Baixas\nO executivo sonense levará a pleno mañá venres a aprobación dos orzamentos\nPORTO DO SON> O goberno sonense levará mañá a pleno para a súa aprobación inicial o orzamento para o vindeiro ano 2021. O documento presupostario ascende a preto dos nove millóns de euros, un 9% máis que o do 2019, o último presuposto aprobado.\nO retraso na súa elaboración e á chegada da covid, provocaron que o executivo sonense non puidera sacar adiante durante este 2020, tal e como pretendía, o documento orzamentario, polo tivo que tivo que traballar cos de 2019 prorrogados. Iso si, nos últimos meses, dende o executivo puxéronse mans á obra, e coa axuda dos técnicos municipais, traballaron arreo para poder presentar en tempo e forma o orzamento para o 2021. Mañá o documento será levado a pleno para a súa aprobación. O presuposto ascenderá a 8’9 millóns de euros, dos cales máis de dous irán destinados a investimentos.\nOutro dos apartados que máis medra será o de Servizos Sociais, para dar resposta as principais necesidades dos veciños do municipio, principalmente a aqueles que, por razóns evidentes, o están a pasar mal pola crise da covid.\nArtigo anteriorA mancomunidade Barbanza Arousa estrea a venda cruzada\nSeguinte artigoA Conferencia de Alcaldes e Alcaldesas marca o camiño cara á reconstrución económica da era poscovid\nIago López e Kahena Kunze participarán nunha xornada de concienciación ambiental na Aguieira\nO BNG de Porto do Son denuncia un vertido de fecais ó río Sancho\nPorto do Son estrea novos pantaláns\nEntrecontos animará ós cativos noieses a ler en galego


Entrevista a Patricia González, presidenta do Club Volei Praia Milenio Ourense\n5 Outubro, 2020 Competicións volei praia\nContinuando o ciclo de entrevistas da FGVb, contactamos ca Presidenta do club ourensán para que nos conte como foi esta atípica pero exitosa tempada de verán, na que o Club Volei Praia Milenio Ourense colleitou triunfos en probas celebradas por toda España.\nQue é o CVPMO? Que significa formar parte del?\nO Club Volei Praia Milenio Ourense é un clube creado na cidade de Ourense para fomentar o volei praia dende os máis pequenos ata os máis maiores, puidendo levar o nome da cidade tanto por Galicia como por toda España. Formar parte del significa querer formar parte dun clube onde traballar é o noso día a día e onde os esforzos e a ilusión son os que realmente valen a pena.\nComo afectou ao clube e aos deportistas esta crise sanitaria? Que medidas de seguridade estades a tomar nas competicións e nos adestramentos?\nA crise sanitaria supoño que afectou ao clube e aos seus integrantes como ao resto de deportistas, con moita rabia de non poder competir ao nivel doutros anos, organizar torneos na cidade, adestrar tanto como se quería,… Isto ademais afecta económicamente ao clube porque canto menos se compite e se organiza, a menos axudas se pode optar.\nO clube no comezo do verán intentou plantexar a posibilidade de organizar algunha proba no último mes do verán pero definitivamente o mellor era non arriscar a saúde de todos porque a pandemia non ía ir a menos. Puideron organizarse adestramentos tanto da base como das maiores cos protocolos de protección de desinfección de balóns, as mans co xel hidroalcoholico e a medición da temperatura.\nComo valorades os múltiples éxitos conseguidos nesta temporada?\nOs múltiples éxitos acadados este verán recibímolos con moita ilusión e moi agradecidos a todos os xogadores do clube que a pesar de todas as trabas que foron xurdindo, adestraron e competiron nas poucas probas que se puideron organizar en ámbito nacional.\nA parella masculina dos irmáns Monfort completou unha gran temporada, nada sorprendidos polos resultados, ou si?\nOs irmáns Monfort dende o primeiro momento que se incorporaron ao noso clube deron o seu 100%, xa que só fai falta botar a vista atrás á tempada pasada para observar todos os triunfos que trouxeron o clube. Certo é que aínda que pode parecer que non sorprende, este ano presentábase moi complicado para todos, os deportistas levaban moito sen poder adestrar ao máximo pero novamente os irmáns Monfort fixéronse co dominio do verán.\nNo apartado feminino, Nuria tamén conseguiu moi bos resultados cas diferentes parellas cas que competiu tanto en Madrid como Barcelona.\nSi, no apartado feminino Nuria Bouza tampouco deixou atrás os bos resultados que outras tempadas conseguía. Novamente a pandemia non foi quen de frear o seu traballo e esforzo e aínda de non xogar sempre coa mesma parella, que ao final dificulta o desenvolvemento do torneo, fíxose con grandes resultados que dende o clube valoramos moito.\nQueda algunha proba no calendario? Que obxectivos se marcan dende o clube para elas?\nAgora mesmo tras a final de Cambrils do circuito Catalán e da final de Madrid que foron os dous circuitos máis activos durante este verán, as nosas parellas deixaron de competir, algunhas seguen adestrando e outras comezaron a súa pretempada de pista. Sempre temos a posibilidade de ter representación en certas probas de inverno, pero todo dependerá da evolución da pandemia, que parece que se presenta complicada para os próximos meses. En función disto e de que se poida levar a cabo algún torneo máis, seguiremos competindo ou tocará esperar.\nComo afectou ao clube a recente cancelación por parte da RFEVB dos Campionatos de España de Volei Praia?\nA cancelación dos Campionatos de Volei Praia de España e da celebración do circuito do Madison afectou ao clube de forma que os nosos integrantes que loitaban contra os problemas de adestrar para poder competir, ían quedarse sen esa posibilidade de demostrar que o seu esforzo estaba valendo a pena, pero certamente, tal e como nos atopabamos en canto a pandemia, era moi complicado que se celebrasen certas probas pola saúde de todos. Ademais implicou que económicamente deixásemos atrás algún patrocinio.\nA organización do Circuito Oira Sousas de Inverno, tamén pendente sa evolución da pandemia supoñemos.\nSi, o Circuito Oira Sousas de Inverno non creo que poida ter algunha que outra proba neste ano porque xa están a presentarse moitos problemas no comezo das tempadas en todos os deportes e aínda por riba a enfermidade do covid non presenta unha evolución moi favorable e ou comezamos a ser todos máis responsables cos nosos actos ou penso que acabaremos sen moitas máis cousas e o deporte ao final e algo bastante importante na vida de moitas persoas, non soamente unha afección.\nCal é o futuro do CVPMO?\nO futuro do clube ven a ser o mesmo que se plantexa dende o seu comezo, seguir traballando para que o volei praia vaia tendo máis peso como deporte e seguir formando e axudando a todo aquel que queira formar parte del.\nPrevious Previous post: Composición oficial dos equipos 2020-2021\nNext Next post: A Federación Galega de Voleibol, a través do CTGA, convoca o curso de Árbitro Territorial B (Nivel I)


Función da linguaxe - Wikipedia, a enciclopedia libre\nAo longo da historia da lingüística foron propostas varias teorías sobre a función da linguaxe.\n1 A función da linguaxe para Martinet\n2 As Funcións da linguaxe para Bühler\n3 Funcións da linguaxe para Halliday\n4 Función de identificación\n5 Funcións da linguaxe para Jackobson\n6 Guillermo Rojo e as dimensións da linguaxe\n7 Función descritiva de Hans Hörman\nA función da linguaxe para Martinet[editar | editar a fonte]\nAndré Martinet mantén que a función esencial da linguaxe é a da comunicación, pero engade que deberá terse en conta, non obstante, que a linguaxe exerce outras funcións: serve de soporte ó pensamento, ten unha función expresiva e desenvolve unha función estética.\nAs Funcións da linguaxe para Bühler[editar | editar a fonte]\nPara Bühler a linguaxe é un órgano para comunicar 'un' a 'outro' 'cousas', de tal xeito que se constitúen tres fundamentos de relacións, e neste marco é onde distingue tres funcións:\nfunción expresiva (Ausdrück ou Kundgabe) ou disposición para manifestar a interioridade subxectiva do falante: Oxalá sande.\nfunción apelativa (Appel ou Auslösung) ou capacidade de actuar sobre o oínte para dirixir ou atraer a súa atención: ¡Cómeo todo todiño!\nfunción representativa (Darstellung) relativa a transmisión de contidos obxectivos. Asociada ó desenvolvemento do pensamento. Esta foi, e aínda é na actualidade obxecto de controversias. No centro destas atópanse Jean Piaget e Lev Vygotski. Para Piaget, a función representativa da linguaxe vai ligada ó pensamento. Este autor mantén a prioridade do pensamento, iniciado na acción sensomotriz aínda sen fala. Posturas máis inclinadas a destaca-lo papel da linguaxe na comunicación son H. Wallon e L. S. Vygotski. Para este último autor, representante da psicoloxía soviética, o neno adquire a linguaxe na relación social con outras persoas; posteriormente interiorizaríanse os signos e guiarían a conduta, converteríanse nun instrumento de coñecemento, organizador da experiencia, chegando a converxer comunicación e pensamento, o que posibilita unha linguaxe conceptual propiamente humana. Para Salvador Luria, a linguaxe posúe unha función directriz e organizativa da conduta. Máis radical é o condutismo de J. B. Watson, quen reduce o pensamento a un sistema de hábitos de linguaxe, supoñendo que o inconsciente ou non pensado correspondería ó non verbalizado. Común acordo acádase ó afirmar que a función lingüística potencia o pensamento abstracto e que as dificultades ou deficiencias na comprensión da linguaxe dificultan o desenvolvemento lóxico e cultural, tal como vén caracterizado pola sociedade actual\nFuncións da linguaxe para Halliday[editar | editar a fonte]\nPara Michael Halliday, as funcións da linguaxe son tamén varias; o progreso cara ó sistema adulto prodúcese en varias etapas:\na) función instrumental, satisfacción das necesidades inmediatas;\nb) función reguladora, control do comportamento das outras persoas,\nc) función interactiva, vehículo de relacións sociais;\nd) función persoal, instrumento de expresión das propias opinións e sentimentos;\ne) función heurística, actividade de coñecemento,\nf) función imaxinativa ou creativa, medio de superación da realidade (VER desenvolvemento da linguaxe).\nFunción de identificación[editar | editar a fonte]\nA linguaxe concrétase en determinadas linguas. Dentro dun mesmo idioma existen variacións lingüísticas ligadas á orixe xeográfica e social de diferentes grupos, polo que a linguaxe serve como medio de identificación e afirmación de pertenza a un grupo, con dimensións sociopolíticas importantes.\nFuncións da linguaxe para Jackobson[editar | editar a fonte]\nRoman Jakobson (1960) estudou as funcións da linguaxe partindo dos factores constitutivos de calquera acto de fala. Segundo Jakobson o falante ou emisor envía unha mensaxe ó oínte ou receptor, e ademais é preciso un contexto (tema) que poida ser verbalizado, un código coñecido por emisor e receptor, e un contacto ou conexión entre ámbolos dous. Cada un destes seis factores determina unha función específica da linguaxe:\nemisor → función emotiva (función expresiva de Bühler)\nreceptor → función conativa (función apelativa de Bühler)\ncontexto → función referencial (función representativa de Bühler)\nmensaxe → función poética: prodúcese cando a linguaxe chama a atención sobre a mensaxe mesma, empregando figuras estilísticas)\ncontacto → función fática ou de contacto: serve para comprobar, manter, ou establecer a comunicación co receptor a través do control da canle. Terían función fática os "diga", "si", "ola!", "oes?" dunha conversa telefónica.\ncódigo → función metalingüística: serve para explicar o código lingüístico\nGuillermo Rojo e as dimensións da linguaxe[editar | editar a fonte]\nGuillermo Rojo (1986) achegou a teoría hoxe comunmente aceptada. Para el, as acepcións do termo "función", tanto en Bühler coma en Jakobson, son inadecuadas. A verdadeira función da linguaxe é a comunicación, a representativa, a expresiva, a apelativa, a metalingüística e a poética son dimensións da linguaxe e do acto comunicativo ou da comunicación. A fática sería máis ben un dos diversos usos da linguaxe.\nFunción descritiva de Hans Hörman[editar | editar a fonte]\nHans Hörmann, desde unha perspectiva psicolingüística, considera unha función da linguaxe que sería previa á comunmente aceptada función comunicativa. Segundo este lingüista, a unión entre o lingüístico e o extralingüístico non procede dunha necesidade efectiva, senón que se realiza por disposición do home. O home pode comprender o mundo, o 'ser así' das cousas, con independencia da linguaxe. O que xa coñece desta maneira, desígnao con palabras elixidas ó seu arbitrio. Esta é a función descritiva da linguaxe. Un neno cando xoga só e fala non pretende comunicarse senón que está describindo o seu mundo, aprendendo.\nTraído desde "https://gl.wikipedia.org/w/index.php?title=Función_da_linguaxe&oldid=4617830"\nA última edición desta páxina foi o 15 de xaneiro de 2018 ás 11:49.


O ruído dos días: Unha avóa veneciana\nUnha avóa veneciana\nTiña eu catro ou cinco anos, tal vez seis, na época na que a miña avoa me pedía que a acompañase ó Vello Gueto de Venecia. Iámos a visitar a unha das súas amigas, a señora Bora Levi, que vivía nunha casa vetusta. Chegábase ó cuarto desta señora por unha escaleira exterior de madeira, chamada a «escaleira tola», a «escaleira das ratas de sumidoiro», ou tamén a «escaleira turca». A boa muller dabame un peladillo, unha taza de chocolate espeso e ardente e dous biscoitos sen sal que non me gustaban nada. Logo, a miña avóa e ela adoitaban a sentarse a xogar ás cartas, sorrintes, murmurando frases para min incomprensibles. Para entreterme, só me quedaba o recurso de pasar minuciosamente revista a cada un dos cen medallóns, colgados na parede forrada de terciopelo roxo escuro, que me observaban detrás do seu óvalo de cristal. Digo que me observaban, porque aqueles medallóns contiñan vellos retratos de severos cabaleiros con uniforme dos Hasburgo, ou retratos de rabinos confinas trenzas negras e sombreiros de ancha ala. Todos parecían mirarme cunha insistencia cercana á indiscreción.\nXa un pouco violento, ía á ventá da cociña e contemplaba dende alí unha praciña salpicada de herba e un pozo con brocal cuberto de hedra. O seu nome: Patio Segredo, chamado Arcano. Para chegar a el había que abrir sete portas, cada unha das cales tiña grabado o nome dun shed, demo da caste dos Shedim enxendrada por Adán cando éste foi separado de Eva despóis do seu acto de «desobediencia». Cada unha das portas amosaba ó abrirse unha palabra máxica: Sam Ha, Mawet, Ashmodai, Shibbetta, Ruah, Kardeyakos, Na´Amah.\nUn día, a señora Bora Levi tomoume da mane levoume ó Patio Secreto, aluemeando o noso camiño cunha menorah, o candelabro de sete brazos. Cada vez que ela abría unha porta, apagaba unha vela. O patio estaba cheo de esculturas e de graffiti: un rei armado de arco e frechas ensartando a un deus, un recén nacido, unha cazadora tamén con arco e frechas, unha vaca cun só ollo, unha estrela de seis puntas, un círculo trazado no chan para facer bailar nel a unha rapaza espida, os nomes dos ánxos caídos: Samuel, Satael, Amabiel. A dama xudea falábame de tódalas cousas e contestaba ás miñas preguntas. Logo, abría unha porta ó fondo do patio e conducíame por un caleixón no que medraba alta a herba, e que levaba a outro patio maravilloso. Crin voltar a velo moito máis tarde, cheo de flores, nunha casa da Xudería de Córdoba.\nLembro dque no Patio Secreto había unha señora moi fermosa, sempre rodeada de nenos e de adolescentes que xogaban arredor dunha xigantesca mariposa feita de anacos de cristal de cores. Era Aurelia, a mariposa gnóstica. A gnosis presentándose a si mesma coma fonte inagotable de sabiduría e ofrecemento, en mil reflexos coloreados, o que desexa cada cal.\nEstas dúas prazas, unidas entre si por este caleixón escondido, de nome «Pasaxe Estreito da Nostalxia», constituía o centro fabuloso no que se fundían dous mundos secretos: un, o das disciplinas talmúdicas; o outro, o das disciplinas filosóficas esotéricas xudeo-greco-orientáis. Todo aquel laberinto de escaleiras, ruas, patios e prazas chamábase «Serrallo das Belas Ideas», ou ben «Serrallo dos Hebreos». En tan espléndido lugar, eu xogaba no nenos xudeos que mesmo sabían cantar as cousas dos tempos antigos que escalar as tapias prohibidas. As nenas tiñan, ademáis, inquietantes sorrisos que eu lía nos seus ollos, á sombra dourada dos desváns. Todos eles foron os primeiros en facerme descubrir os Abraxas de Basílides e os símbolos pitagóricos, as serpes en crecente de lua e os debuxos de Menandro e de Saturnino. Foi alí onde por primeira vez, oín os nomes de Simón o Mago, Manes, Oríxenes, Arrio, Valentín, Xustino, Carpróctares, Epifanio, Tertuliano, Agustín, Hipatia e tantos outros. Foi nese mundo fascinante donde se me falou da Clavícula de Salomón e da esmeralda de Satán, a cal, segundo a tradición hermética, teríase desprendido da fronte do anxo do mal para convertirse no símbolo da «ciencia maldita» entre os homes.\nÓ cabo dalgún tempo, a miña avoa decidía que xa era hora de voltar a casa (nos viviamos ó outro lado da cidade, na Bragora), e con verdadeira dor física separábame daqueles misteriosos amigos. Eu era todavía xoven demáis para que os meus país me deixaran saír só e tiña que agardar toda unha semana, ás veces máis, para voltar ó ghetto. No camiño de volta pasabamos polo Rio della Sensa, na madonna dell´Orto, donde se atopan empotradas, nos muros do antigo «Fontegno degli Arabi», as estatuas de tres irmáns sarracenos: El Rioba, Sandí e Afani. CAndo eu preguntaba quénes podían esos persoaxes vestidos «á grega», a miña avoa respostaba que eran mouros, mamelucos turcos, dándome a enteder que aquelo era algo do que non había que falar. Despóis do cal, ela ía xugar un número da «loto», segundo a cábala veneciana das loterías.\nAquelas preguntas sen resposta acerca de turcos, sarracenos e árabes excitaba a miña curiosidade ata o punto de levarme a pedir explicacións ós moitos membros da miña familia. Así me enterei de que os Genero, por parte da miña nai, procedían da cidade española de Toledo, e eran de orixe xudeo-sefardita, convertidos ó cristianismo á raíz das crueis persecucións de 1390, en España. Os Genero tiñan lazos de parentesco cos Toledanos, os Greggyos e os Azim; estos últimos eran sopradores de vidro bizantinos en Murano.\nNa familia falábase a miúdo de mercaderes ou de espías árabes chegados a Venecia en busca do que os piratas venecianos lles quitaran. Pódese decir que este era incluso un tema cotiá entre nós. Lémbrome de que, un día, un dos meus tíos levoume a unha praza escondida moi preto de San Marsilian e ensinoume un morcego de mármore verde nun nicho de alabastro. Explicoume que era o símbolo dunha seita de aventureiros sarracenos relaccionados cos Templarios e os Cabaleiros Teutónicos. Foi pasando o tempo. Comencei a ir só ó ghetto, e frecuentaba cada vez con máis asiduidade ós amigos que vivían nas dúas prazas e tamén as súas casas.\nDespois, os acontecementos leváronme a África. En Etiopía, en Addis Abeda, atopeime o mesmo ambiente veneciano na comunidade greco-armeno-xudeo-exipcia. Nas bibliotecas de Debra Marcos, Debra Ghiorighis, Debra Mariam, nos libros e nas representacións coptas da raíña de Saba e do rei Salomón, descubrín que sempre están as sete portas segredas na vida dos homes que queren saber. Vin que as fórmulas máxicas sempre son sete, que os diáños son sempre os mesmos, que os libros ocultos parécense moito e que os anxos caídos son algo máis numerosos. Na literatura copta atópanse historias antigas con aditivos apócrifos. Os meus novos amigos de África oriental, un pouco máis vellos, contábanme historias maravillosas sobre os viaxes de Enoch e os Xardíns do Edén. As rapazas tiñan o mesmo sorriso inquietante que as nenas do ghetto, pero os ollos de maiólica das unhas eran moi diferentes dos ollos venecianos das outras.\nChegou a guerra e pasei algún tempos en Dancalia e en Ogadén, entre camelos e contrabandistas. Un cameleiro ensinoume que para entrar en Al-Jannha al-Adn, o xardín do Edén, hai que abrir sete portas no deserto, e que para iso hai que coñecer os nomes dos sete anxos terribles da tribo dos Shaitans, ou ben ir acompañado dun poeta que teña unha chave de ouro debaixo da lingua. Logo, un árabe eritreo informoume de que o Adriático se chamaba Giun Al-Banadiqin, o «Golfo dos Venecianos» e de que os exipicios denominaban a Venecia Al-Bunduqiyyah.\nCando regresei a Italia, índa non rematara a guerra: as casas do ghetto de Venecia estaban pechadas, e os xudeos que fuxiran delas escondíanse nas casas dos venecianos. Pola noite, en voz baixa, contábanse outra vez antigas historias hispano-árabes, falábse dunha cidade cabalística de Sefarad en Palestina, donde se atopaba a tumba de Simón Ben Yohai, a quen se lle atribúe a autoría da Zohar, o «Libro dos Esplendores». De novo, os días de festa, eu comía os biscoitos con sal que non me gustaban.\nAcabou a guerra. Dende entón vou e veño polo mundo, case sen rumbo. Pero sempre acabo voltando a Venecia. Paséome polos seus caleixóns, cruzo os canais, detéñome nas pontes e decátome de que, nas ribeiras, xa non se ven esos cangrexos que, pola tarde, lacazaneaban ó sol. Xa non existe a «escaleira tola», nin tampouco está a señora Bora Levi. As ventás da súacasa aparecen tapiadas: é outro sitio. As miñas preguntas quedan sen resposta, ben porque os xóvenes non saben, ben porque os vellos non se queren lembrar.\nUn día, atopei o nome da vella señora xudea que da daba o peladillo e a taza de chocolate ardente, grabado nunha placa de mármore xunto ó portal da antiga Schola Española, cos de outros xudeos deportados que non voltaron ó final da guerra. Estos nomes non son moi numerosos, pois Venecia agochou ós seus xudeos. Escondeunos nos seus «Patios Segredos», nos seus «Arcanos». Patios ocultos aínda hoxe detrás de celosos muro, os números dos cales cambian ante a ollada insistente de máis dun profano. Quedan os nomes vestustos que se van borrando nos seus grandes rectángulos brancos orlados de negro, coma esquelas mortuorias, e os gatos atigrados que parecen prantexar unha adiviñanza e suxerir que todo está alí, coma antes. Trátase de buscar. Dende o outro lado da Ponte Ebrea, pódese chegar ás tabernas onde aínda se xoga, coas antigas cartas árabes, á sarracena, á mahometana, á bela xudea. Xogos de oriente e de España. Os xudeos sefarditas conservaron as súas cartas, e as vellas chaves das súas casas españolas nos marcos das portas venecianas. Coma unha promesa para á diáspora debida á Inquisición española. Tamén na miña casa había unha chave española de Toledo; deixouma en herdanza a miña avóa, á vez que o seu fatalismo irónico e que un xogo de cartas árabes, que seguramente son máxicas.\nNa Fondamenta que vai cara a Madonna dell´Orto e San Marsilian, hai un pazo cunha cruz teutónica, unha rosa e un camelo de pedra. A moita xente, iso non lle dirá nada; pero, cando se é veneciano de corazón, compréndese axiña que detrás dun símbolo teutónico agóchase seguramente un enigma; unha roseira que se enrosca ó redor dunha cruz virá a engadir misterio. A presenza dun camelo acabará por seducir do todo a alma dun veneciano, infinitamente inclinado cara canto supoña intriga.\nAnque naceu preto de Rimini, Hugo Pratt sempre se considerou veneciano. Foi alí onde transcurreu a súa infancia, en parte narrada neste texto, que serve de prólogo a Fábula de Venecia, outra das aventuras do seu célebre persoaxe Corto Maltés.\nO Ghetto de Venecia é o máis antigo de toda Europa. Foi creado no 1516, e nel estiveron obrigados a residir os xudeos venecianos ata que Napoleón decretou a igualdade de tódolos cidadáns no 1797. Ó marxe da praca á que alude Pratt, Venecia lembra ós seus xudeos perdidos na Shoah cunha serie de sete baixorrelevos, obra do lituano Arbit Blatas, que tratan a traxedia. Entre eles unha execución, traballos forzosos nunha canteira, a Revolta do Gueto de Varsovia, ou un dos trens nos que os deportaban.\nComa ben di, Venecia agochou ós seus xudeos. Maila todo, foron deportados aquí dous centos corenta e sete, dos cales, ó remata-la guerra, só oito voltaron a casa. A día de hoxe todavía unha trintena viven nel, dun total de cincocentos que residen na cidade.\nPrecioso texto do gran Hugo Pratt. Máis unha vez a alma xudea de Europa.\nAugas de Março\nCymerman e Sardá\nKroke no Festigal\nVéspera do Día da Patria\nVinte mil madeleines\nEste domingo, Dutifri en Israel\nLibertade de expresión "bien entendida"\nO momento de marca-la liña\nO traballo pendente de Cunqueiro\nSiria invade o Líbano (outra vez)\nO galego na educación\nAgora vexo a luz\nUn chovinista da lingua\nSen termo medio\nArtigo de Ramonet


ROTEIRO – DÍAZ CASTRO - GUITIRIZ - Asociación de Amigos do Patrimonio de Castroverde\nROTEIRO – DÍAZ CASTRO – GUITIRIZ\n-9:20 h. Na gasolineira do Carqueixo.\nVisita aos lugares máis significativos vinculados ao poeta Díaz Castro;\ne tamén os Calvarios de Os Vilares e o de Buriz.\nComunicade asistencia, , antes do día 12 de setembro. Límite de prazas 24. Anotarase a participación por rigurosa orde de inscricióncon, preferencia dos/as socios/as. Xantar nun lugar o máis axeitado posible. Prezo da viaxe 30€. Percorrido duns 10 km. (Aproximadamente). Levar calzado axeitado. Se hai alguén que non dá camilñado, que non teña problema problema por iso,xa que irá o autobús cerca do roteiro.\nROTEIRO DÍAZ CASTRO_GUITIRIZ.docx


mochilas viaxeiras by matilda outeiro - issuu\nÉ importante ler estas indicacións antes de usar a Mochila viaxeira.\nO principio da educación é predicar co exemplo Turgot\nAs mochilas viaxarán de familia en familia durante quince días e seguindo un calendario que se establecerá en cada clase. Debedes coidar estes materiais para que todos e todas podamos gozar das obras.\nOBXECTIVO DAS MOCHILAS VIAXEIRAS: Trátase de compartir as lecturas, intercambiar opinións, expresar comentarios e emocións, ler xuntos polo puro lecer de comunicar intereses, temores e soños.\nMATERIAL DAS MOCHILAS VIAXEIRAS: Conto infantil e literatura xuvenil: con temas atractivos para vivir experiencias do máis imaxinativas. Contos e lecturas infantís ou xuvenís: en galego, castelán e inglés. Lectura para adultos: con temas interesantes e actuais. Poesía: para ler en voz alta ou para ti mesmo. Banda deseñada: unha forma de expresión moi interesante. Música: para escoitar moitas e moi variadas aventuras. Película: outra forma de “ler” con toda a familia. Caderno viaxeiro: para expresar as túas opinións, suxerencias e reflexións.\nINSTRUCCIÓN DE XOGO: Colocar todos os materiais nun lugar axeitado coa axuda de toda a familia. Cada membro da familia escollerá un libro e buscará o seu rincón favorito: a cama, unha hamaca, o sofá, a rúa… Ao rematar, podemos recomendarlle o libro a alguén para que, despois de lelo, podamos intercambiar opinións. Para ver as películas, xuntarémonos ao redor da televisión. Ao finalizar podemos falar e opinar sobre o que acabamos de ver. A música pódese escoitar sós ou acompañados, pero tamén é importante intercambiar opinións entre todos e todas. No caderno viaxeiro incluido na mochila, convidámosvos a escribir os vosos comentarios sobre as lecturas, as actividades que fixéchedes ou as vosas impresións e suxestións para o resto do alumnado. Podedes facer cun texto, un debuxo, etc.\nCONSELLOS: Achegarse a algunha librería e coñecer as novidades editorias. Agasallar libros nas ocasións especiais e nas celebracións. Crear unha biblioteca familiar con lecturas interesantes para toda a familia. Amosar o voso gusto pola lectura. É moi importante que cada familia comprobe que a mochila regresa con todo o material dentro da mesma e en boas condicións.\nInstrucions para as mochilas viaxeiras


Inicio » Cidade da Cultura » O Proxecto » Jean Nouvel\nJean Nouvel comezou a traballar nun despacho de arquitectura ao tempo que realizaba os seus estudos na Escola de Bellas Artes de París. Asociado con outros arquitectos, non tera un estudio propio ata 1994.\nO denominador común da obra de Nouvel, moi diferente entre si, é a procura da transparencia, o xogo de luz e sombras, e mais a integración harmoniosa no contorno.\nNouvel recibiu o Gran Premio de Arquitectura de Francia pola súa obra completa, na que cómpre salientar proxectos como o Instituto do Mundo Árabe de París, o Centro Cirúrxico de Val Notre-Dame de Bezons, a Ópera de Lyon, as galerías Lafayette de Berlín ou, máis recentemente, a ampliación do Museo Nacional Raíña Sofía de Madrid ou a Torre Agbar de Barcelona.\nPegada impresa, indeleble, inscrita no chan. A pedra, o duro… hai para moito tempo, moítisimo tempo. Pegada en sentido lineal e dinámico, a xeito de estela, trazo.\nUn trazo de luz atravesa e perfora o relevo enigmático, misterioso. Símbolo dun porvir, dunha confrontación da luz e da materia, xeralmente a materia para a luz. Aquí a materia é perforada pola luz, é o lugar de encontro dos extremos, da masa e a evanescencia, do grosor e da fineza, da sombra e da luz, do invisible e do visible, da opacidade e da transparencia, do agochado e do amosado, da desaparición e da aparición. Por esas razóns fráxiles, é unha inscrición da cultura.\nSobre ese trazado as pegadas vanse arraigando, sucedéndose no tempo. Sobre o suco de luz a cultura arráigase, desenvólvese sobre un ritmo e programas que só a historia definirá: bibliotecas, museos, salas de música, teatros… Pero tamén serán lugares do mañá.


Xogo Cowboy contra os indios\nUn cara veu coa idea de conquistar os indios Plateau e andeis, el foi en busca de aventura. Podemos supoñer que é un reto, xa que o único neno nas mans de espada e escudo.\nXogo en liña Cowboy contra os indios - xogar de balde sen rexistro Xogos xogo xogo flash Cowboy contra os indios en liña zxgame9.com .. Se che gusta de xogos online Cowboy contra os indios - compartilo con seus amigos.\nCowboy contra os indios\nComo xogar o xogo en liña. Cowboy contra os indios Control do xogo. Cowboy contra os indios Un cara veu coa idea de conquistar os indios Plateau e andeis, el foi en busca de aventura. Podemos supoñer que é un reto, xa que o único neno nas mans de espada e escudo. Se vai xestionar a conquista da tribo indíxena? Ten que asumir a xestión de temerario de cabelos vermellos e pavimentar o camiño a través tribo guerreira. Prepare-se antes de está esperando os soldados con machados e arqueiros, que maxistralmente mando das súas armas. Pero iso non é todo - a batalla co monstro, que será sobre a protección da meseta. Control o xogo usando as teclas de frecha do teclado á dereita, á esquerda e arriba, así como os botóns A - ataque, S - Block, D - salto.\nCowboy contra os indios ( Votos7, Valoración middlecover: 3.14/5)


Dúas mozas resultan feridas nun accidente en Rubiáns - Rubiáns\nvenres, maio 14, 2010\nDúas mozas resultan feridas nun accidente en Rubiáns\nTemos que falar dun accidente de circulación. Ocorreu esta mañá na N640, en Rubiáns, Vilagarcía, á altura do Hotel Restaurante Ciprés. Tres vehículos implicados e dúas mozas feridas, que foron trasladadas ao Hospital do Salnés. A menos grave, tivo que agardar unha hora sen ser excarcerada, ata que chegou a ambulancia.\nUn C5 matrícula 7816 FCY que maniobrou á altura do Ciprés para cambiar o sentido da circulación, tocou ao Renault Clío PO 5734 AP que circulaba en dirección a Vilagarcía. Como consecuencia do alcance, o Clío chocou cun Lacceti que circulaba en sentido contrario.\nO condutor do Citroen C5 atopábase ben e a Garda Civil estívolle a tomar declaración na furgoneta de Atestados, no lugar do accidente. O estado da estrada non influíu na gravidade do sinistro. A condutora do Lacceti, F.M.L. de 36 anos, estivo agardando unha hora, dentro do seu vehículo ata que chegou unha ambulancia, segundo fontes da Garda Civil, requirida por un deles, xa que nun principio, levaba camiño de Pontevedra.\nA máis grave, a condutora do Renault Clío, M.J.L.E. unha muller de 26 anos natural de Portas, tivo que ser excarcerada do seu vehículo. Logo de ser examinadas no Hospital do Salnés, as dúas feridas foron trasladadas ao Hospital Miguel Domínguez de Pontevedra, que é o que asume os casos de accidentes de circulación.\nDúas mozas resultan feridas nun accidente en Rubiáns RUBIANS 01:57


A Xunta ten aberto o prazo de solicitude das axudas para a formación a persoas desempregadas, que forma parte da Estratexia Galicia Retorna | GaliciaAberta - Secretaría Xeral da Emigración\nA Xunta ten aberto o prazo de solicitude das axudas para a formación a persoas desempregadas, que forma parte da Estratexia Galicia Retorna\nO Goberno autonómico destina 44,3M€ para a cualificación de 16.600 persoas, aumentando así nun 23% o orzamento con respecto á última convocatoria destas axudas.\nO obxectivo é poñer a disposición dos galegos e galegas unha formación de calidade co reto de incrementar as súas oportunidades laborais a través dunha oferta formativa de 1.100 cursos.\nAdóptanse medidas flexibles, como o impulso da teleformación, para facilitar o desenvolvemento dos cursos nun escenario de pandemia.\nTrátase dunha oferta formativa adaptada ás demandas do tecido empresarial e que permite acceder a certificados de profesionalidade con validez no Estado.\nEste programa formativo é unha das preto de 60 medidas que integran a Estratexia Galicia Retorna\nO Diario Oficial de Galicia (DOG) vén de publicar a convocatoria de axudas para a realización de cursos de formación para persoas desempregadas, unha iniciativa na que a Xunta vai investir preto de 44,3 millóns de euros, un 23% máis que o pasado ano para poñer a disposición de 16.600 galegos e galegas en situación de desemprego unha formación de calidade a través de máis de 1.100 cursos. Esta iniciativa inclúese dentro da Estratexia Galicia Retorna.\nA actuación permitirá incrementar as oportunidades laborais dos galegos e galegas a través dunha oferta deseñada pola Consellería de Emprego e Igualdade que está adaptada ás necesidades do tecido empresarial e ao novo contexto xerado pola covid-19. Así mesmo, a iniciativa permitirá ás e aos participantes acceder aos certificados de profesionalidade con validez en todo o Estado.\nOs interesados e interesadas teñen más información no seguinte enlace: https://www.xunta.gal/dog/Publicados/2021/20210430/AnuncioG0599-190421-0003_gl.html.\nA Xunta reforza a formación para persoas desempregadas dentro do marco do Plan de formación para o emprego ao que se irán sumando novas accións formativas co obxectivo de aumentar as capacidades dos galegos e galegas.\nA estas axudas poden concorrer ata o próximo 31 de maio, cando finalizará o prazo de solicitude, as entidades que sexan titulares de centros de formación acreditados e/ou inscritos para impartir formación profesional para o emprego no ámbito laboral naquelas especialidades formativas para as que se soliciten os apoios, xa sexa na modalidade presencial, de teleformación ou mixta.\nEsta convocatoria para os anos 2021/2022 inclúe algunhas novidades para adaptar a formación ao novo contexto xerado pola crise sanitaria. Así, adóptanse medidas flexibles para facilitar o desenvolvemento dos cursos nun escenario de pandemia como é o impulso da teleformación e a aula virtual para, por exemplo, os casos nos que o alumnado teña que estar confinado e responder, deste xeito, a causas sobrevidas como consecuencia da covid-19.\nTraballadoras e traballadores afectados por Erte\nAdemais inclúese como beneficiarias e colectivo prioritario destes cursos a aquelas persoas traballadoras afectadas por Expedientes temporais de regulamento de emprego (Erte), suspensións de contratos de traballo ou reducións de xornada por causas económicas, técnicas, organizativas ou de produción, ou derivadas de forza maior. Así mesmo, e, como novidade, potenciarase a realización de accións formativas dirixidas a persoas con discapacidade.\nOs cursos van dirixidos prioritariamente a persoas desempregadas, aínda que se admitirá a participación de ata un 30% de persoas traballadoras ocupadas, sempre e cando non se cubran as prazas ofertadas para as desempregadas. A formación que se impartirá será acorde ás necesidades que está a demandar o tecido empresarial de Galicia. Cómpre salientar ademais que un 50% do orzamento dos cursos para desempregadas e desempregados se destinará á formación en competencias clave, os sectores do metal, o naval, a automoción, as competencias dixitais e a construción. Ademais, priorizaranse os cursos relacionados coa Industria 4.0, as especialidades con maior demanda no mercado laboral ou maiores perspectivas de emprego.\nOs alumnos e alumnas poden acceder a estes cursos a través das oficinas de emprego de Galicia ou da páxina web: https://emprego.xunta.gal. Continuarase, deste xeito, ofrecendo ao alumnado a posibilidade de elixir o curso, independentemente do lugar de residencia, e as entidades e centros adxudicatarios das axudas poderán elixir de forma directa ás e aos participantes.\nA formación para o emprego é unha prioridade para a Xunta de Galicia que destina este ano máis de 72 millóns a diferentes programas -un 3,3% máis que en 2020- como son, entre outros, as unidades formativas na empresa ou a formación para persoas ocupadas. A Administración autonómica, ademais, conta con programas mixtos de formación e colocación como son os obradoiros e os programas integrados de emprego.\nA Xunta convoca hoxe as Unidades Formativas en Empresas coas que prevé 560 accións para a inserción laboral de máis de 2.100 persoas desempregadas 18.05.2022\nA Xunta destinará preto de 44,3 M€ para mellorar as perspectivas de inserción laboral de 16.600 persoas desempregadas 11.04.2021


Olalla González e Marc Taeger presentan este sábado "Un máis" en Moaña | Noticias Vigo\nOlalla González e Marc Taeger presentan este sábado “Un máis” en Moaña\nKalandraka publica en sete linguas esta historia sobre a chegada dun novo irmán ou irmá a unha familia.\nPublicado por Noticias Vigo o día 02/10/2017 na sección de Cultura,Galicia,Moaña\nO Espazo Lector Nobel de Moaña (Avda. Concepción Arenal, 7) acollerá este sábado 7 de outubro, a partir das 12:00 horas, a presentación de “Un máis”, o novo álbum ilustrado de Olalla González e Marc Taeger, publicado por KALANDRAKA e dirixido a primeiros lectores. Trátase dunha historia protagonizada por unha familia de coellos que vai medrar coa chegada dun bebé.\nO relato céntrase na curiosidade do personaxe principal, un pequeno coello, polo tempo que tardará en nacer o seu irmán ou irmá; unha dúbida que lle traslada de xeito insistente non só á súa nai, senón tamén a outros habitantes do bosque. Mentres, o coelliño imaxina os xogos que poderán compartir xuntos.\nTenrura, solidariedade, ledicia, emoción -e unha sorpresa final- son os sentimentos presentes neste libro, ilustrado con acuarelas de tons suaves sobre fondo branco. A nivel artístico, destaca a diferenza entre as escenas a toda cor e as imaxes monocromáticas, para distinguir a parte imaxinaria do conto que representa os soños e os desexos do protagonista.\nPublicado en sete linguas -as cinco peninsulares, inglés e italiano-, “Un máis” é o segundo libro conxunto de Olalla González e Marc Taeger despois da súa adaptación do conto tradicional “Garavanciño”. A mestra, contacontos e especialista en animación á lectura tamén adaptou “Chibos chibóns”, ambos de KALANDRAKA.\nNesta editorial publicáronse tamén varias obras de Marc Taeger, comezando por “A verdadeira historia de Carapuchiña”, que recibiu os Premios Daniel Gil 2005 de ilustración e de deseño.\nSeguíronlle “Aquiles o puntiño”, o libro-disco “Tic-Tac”, “Elefante comellón”, xunto con “Artur” e “A guía Necsia”, estas últimas no selo FAKTORÍA K. O artista suízo afincado no Morrazo é autor dun amplo abano de traballos de deseño, pintura, escultura e arte gráfica que foron expostos en Francia, Alemaña, China ou Costa Rica, entre outros países.\nSerá o seu terceiro encontro do público da bisbarra, logo das presentacións realizadas en Bueu e Cangas. Na súa visita ao Espazo Lector de Moaña, Olalla González e Marc Taeger ofrecerán unha sesión de contacontos mesturando narración e ilustración en directo, non só de “Un máis” como principal novidade, senón tamén doutras obras da súa autoría. Ao remate da actividade asinarán exemplares.


A Feira da Pataca e Maquinaria Agrícola contará con máis de trinta expositores e ofrecerá degustacións durante toda a fin de semana - Concello - Concello de Xinzo de Limia\nUn campo de cultivo no que xa se iniciou a recolección foi o escenario elixido está mañá para a presentación da Feira da Pataca e da Maquinaria Agrícola, Alimagro. Incluso os asistentes puideron comprobar de primeira man a calidade dos primeiros tubérculos que se están a obter nesta tempada. Coa elección deste emprazamento déuselle á feira a importancia que se merece, xa que nin a pataca nin a maquinaria puideron promocionarse neste escaparate o ano pasado por mor da pandemia e o Concello de Xinzo decidiu nesta edición xuntar as dúas citas nun mesmo espazo e nun mesmo fin de semana para convertela nun referente do norte de España.\nA alcaldesa, Elvira Lama; o concelleiro de Medio Rural, Amador Díaz, e o edil de Urbanismo, Ramón Gómez, foron os encargados de ofrecer os detalles da programación, que se celebrará os días 3, 4 e 5 de setembro no pavillón municipal e nos seus exteriores. Habilitarase non só a explanada da instalación deportiva, senón tamén a rúa 2 de maio dende a rotonda ata a ponte sobre o Limia e a explanada do Toural. No interior do pavillón instalarase todo o relativo á pataca, da man de produtores, asociacións ou almacenistas, entre outros profesionais relacionados co sector. Nos exteriores copará toda a atención a maquinaria agrícola. Serán máis de trinta expositores.\nNeste sentido pronunciouse a alcaldesa, Elvira Lama, destacando o compromiso que vén de deixar patente o Goberno central coa comarca da Limia: “A agricultura é aquí un sector fundamental e, proba disto, é o compromiso do Goberno para investir na mellora dos regadíos 28 millóns de euros. Esperamos que pronto sexa unha realidade para seguir colleitando pataca de tanta calidade como a que está agora recollendo e que se poida seguir exportando a todo o país e ao estranxeiro. Queremos que os nosos agricultores teñan futuro nesta comarca e hai que apostar por unha agricultura sostible”.\nPola súa banda, o concelleiro de Medio Rural, Amador Díaz, que ten na produción de pataca a súa principal actividade, asegurou que esta será unha moi boa colleita e insistiu na necesidade de que haxa unha maior transformación da pataca no concello: “É o que lle falta a un sector que xera moita riqueza. Así se crearían moitos postos de traballo”. Tamén recalcou a importancia da feira para “mostrar que nesta comarca hai unha pataca de excelente calidade e temos que seguir promocionado o produto para que chegue a todos os recunchos do país”.


O Dinamizador da Rede da Información do Concello de Camariñas. Óscar Clapés mándanos unha nota de prensa na que nos explica os próximos cursos que serán organizados pola citada rede neste mes de outubro en Camariñas.\nA Rede de dinamización presenta o seu programa para outubro en Camariñas\nO luns, día 5 de outubro, darán comezo dous obradoiros: “Redes sociais:Facebook”, e “Blog,participa en internet”\nCamariñas, a 30 de setembro do 2009. A Rede de Dinamización da Sociedade da Información, en colaboración co Concello de Camariñas, anuncia máis actividades de achegamento ás Novas Tecnoloxías que terán lugar no mes de outubro en Camariñas. Os obradoiros que se van desenvolver e as datas nas que terán lugar son os seguintes:\n“Blog participa en internet”:O usario/a será capaz ao finalizar este obradoiro de crear e manter o seu propio blog.. Desenvolverase de luns a xoves, do 5 ao 13 de outubro, de 17:00 a 18:30 .\n“Redes sociais:facebook”: O usuario ou usuaria ao finalizar este obradoiro coñecerá páxinas webs 2.0 para aproveitalas no seu beneficio persoal e/ou profesional.. Realizarase de luns a xoves, do 5 ao 15 de outubro, de 18:30 a 20:00 horas .\n“Memoria da muller”: Para mulleres maiores de 60 anos . A usuaria ao finalizar este obradoiro será capaz de elaborar un vídeo no que narre unha historia con imaxes, música e voz en off. Vai ter lugar do 19 de outubro ao 5 de novembro, de luns a xoves, de 18:30 a 20:30 horas.\nOvos xigantes en Camariñas


Filipe I de Parma - Howling Pixel\nFilipe I de Borbón-Parma\n18 de xullo de 1765\nIsabel de Parma, Fernando I de Parma e María Luísa de Parma\nMaria Antonieta de Bourbon, Mariana Vitória de Bourbon, Maria Rafaela Teresa de Espanha, Fernando VI de España, Luís I de España, Luis Antonio de Borbón y Farnesio, Carlos III de España e Filipe Pedro de Espanha\nEn 1744, durante a Guerra de Sucesión Austríaca,o infante Filipe asumiu o mando do exército conxunto hispanofrancés duante a campaña contra Carlos Manuel III de Sardeña. En 1748 en virtude dos acordo da Paz de Aquisgrán convértese no duque de Parma, Piacenza e Guastalla, a coroación foi o 18 de outubro dese ano .\nO duque Filipe desenvolveu unha política ilustrada, expansiva e xansenista, nomeou ministro a Guillaume du Tillot que introduciu reformas que sanearon as finanzas, reforzou o poder do Estado, creou escolas públicas. En 1768 decretou a expulsión dos xesuítas, a confiscación das propiedades da Igrexa Católica e a supresión dos tribunais eclesiásticos do ducado.\nFilipe de Parma\nFilipe coa súa dona e fillos\nFilipe de Parma deu orixe á póla Borbón-Parma da dinastía de Borbón, e tivo tres fillos\nMaría Isabel (1741 -1763), muller de Xosé II do Sacro Imperio Romano\nFernando I (1751 - 1759), duque de Parma á morte do seu pai.\nMaría Luísa (1751 - 1819), esposa de Carlos IV de España\nOs Farnesio, en italiano Farnese, foron unha influente familia da aristocracia italiana que ostentou o ducado de Castro, entre 1537 e 1649, e o ducado de Parma entre 1545 e 1731.\nEntre os seus máis importantes membros destacaron o papa Paulo III e os duques de Parma.\nFilipe I pode referirse a:\nFilipe de Bélxica (1960 - )\nFilipe I de Castela (1478 — 1506)\nFilipe I de Parma (1720 — 1765)\nFilipe I de Savoia (1207 — 1285)\nFilipe I de Borgoña (1346 - 1361)\nFrancisco de Asís María Fernando de Borbón e Borbón-Dúas Sicilias, nado en Aranjuez o 13 de maio de 1822 e finado en Épinay-sur-Seine (Francia) o 17 de abril de 1902), foi fillo do infante de España Francisco de Paula de Borbón e de Luisa Carlota de Borbón-Dúas Sicilias, foi rei consorte de España (1846-1868) e II duque de Cádiz.\nCo nome de Isabel de Francia se coñece a numerosas princesas francesas:\nIsabel de Francia, (1225-1270), abadesa de Longchamp, filla de Luís VIII de Francia e de Branca de Castela ;\nIsabel de Francia, (1242-1271), raíña consorte de Teobaldo II de Navarra, filla de Luís IX de Francia e Margarida da Provenza;\nIsabel de Francia, (1292-1358), coñecida como a loba de Francia, raíña consorte de Eduardo II de Inglaterra e filla de Filipe IV de Francia e Xoana I de Navarra;\nIsabel de Francia, (1312-1348), filla de Filipe V de Francia e de Xoana de Borgoña,\nIsabel de Francia ou Isabel de Valois, (1348-1372), duquesa de Milán, filla de Xoán II de Francia e de Bona de Luxemburgo;\nIsabel de Francia ou Isabel de Valois, (1389-1409), duquesa de Orleáns e raíña consorte de Ricardo II de Inglaterra e filla de Carlos VI de Francia e Isabel de Baviera;\nIsabel de Francia ou Isabel de Valois, (1546-1568), raíña consorte de Filipe II de España e filla de Henrique II de Francia e Catalina de Médicis;\nIsabel de Francia ou Isabel de Borbón, (1602-1644), raíña consorte de Filipe IV de España e filla de Henrique IV de Francia e María de Médicis;\nLuisa Isabel de Francia, (1727-1759), duquesa de Parma, esposa de Filipe I de Parma e hija de Luís XV de Francia e María Leszczynska;\nIsabel de Francia, (1764-1794), hija de Luís, Delfín de Francia e María Xosefina de Saxonia, morreu guillotinada durante a Revolución Francesa.\nJean Ranc, nado en Montpellier o 28 de xaneiro de 1674 e finado en Madrid o 1 de xullo de 1735, foi un retratista barroco francés, que serviu na corte de Luís XV de Francia e de Filipe V de España.\nLuís XV de Francia, nado no Palacio de Versalles o 15 de febreiro de 1710 e falecido no mesmo lugar o 10 de maio de 1774, foi rei de Francia e de Navarra e copríncipe de Andorra entre os anos 1715 e 1774. Ademais, ostentou o título de duque de Anjou.\nHerdou o trono do seu bisavó Luís XIV á idade de cinco anos, e pasou os seus primeiros anos de reinado en relativa tranquilidade, rodeado de preceptores que o proveron dunha gran cultura, mentres que o poder efectivo foi entregado a varios rexentes. Ao alcanzar a maioría de idade confioulle o goberno ao cardeal Fleury, o seu antigo preceptor.\nA diferenza de Luís XIV non tivo contacto directo coa vida política do seu país: reuníase con pouca frecuencia cos seus ministros e actuou en contra das súas expectativas, tramando unha rede de diplomáticos e espías. O seu desinterese pola política e a constante sucesión de ministros que debilitaban o poder de Francia en Europa contribuíron en sentar as bases para a Revolución Francesa.\nAo inicio do seu reinado foi amado polo pobo, que rapidamente o alcumou como O Ben Amado (en francés, Le Bien-Aimé). Porén, cos anos, a súa debilidade na toma de decisións e a constante e intrigante presenza das súas amantes dinamitou a súa popularidade, producíndose en París algunhas celebracións á súa morte. Por iso houbo de celebrarse en segredo o seu funeral, para evitar que se produciran burlas públicas ante o seu cadaleito, tal e coma ocorrera co seu predecesor.\nBaixo o seu reinado, Francia logrou grandes éxitos militares, como a anexión do Ducado de Lorena e Córsega; porén, perdeu gran parte do seu imperio colonial en favor de Gran Bretaña.\nMaría Amelia de Braganza\nMaría Amelia de Braganza, nada en París o 1 de decembro de 1831 e finada en Funchal (Madeira) o 4 de febreiro de 1853, foi unha princesa do Imperio do Brasil e membro da rama brasileira da casa de Braganza. Os seus pais foron o emperador Pedro I, primeiro rexente do Brasil, e Amelia de Leuchtenberg. Única filla do segundo matrimonio do seu pai, María Amelia naceu en Francia trala abdicación de Pedro I en favor do seu fillo Pedro II. Antes de que María Amelia cumprise un ano de idade Pedro I viaxou ata Portugal para restablecer a coroa da filla maior do seu primeiro matrimonio, María II, librando con éxito unha guerra contra o seu irmán Miguel I, quen usurpara o trono de María II.\nPoucos meses trala súa vitoria Pedro I faleceu a causa dunha tuberculose. A nai de María Amelia levouna a Portugal, onde permaneceu a maior parte da súa vida sen chegar a visitar o Brasil. O goberno brasileiro non recoñeceu a María Amelia como membro da casa imperial do Brasil xa que nacera no estranxeiro, pero cando o seu medio irmán maior Pedro II foi declarado maior de idade en 1840, este interveu en favor de María Amelia con éxito.\nPrometeuse co arquiduque Maximiliano de Austria a comezos do ano 1852, pero antes de que tivera lugar o matrimonio ela contraeu tuberculose e foi trasladada a vila de Funchal na illa portuguesa de Madeira. Malia o clima de saudable reputación que tiña aquel lugar, a saúde de María Amelia continuou deteriorándose, e faleceu o 4 de febreiro de 1853. O seu corpo foi levado ó continente e soterrado no panteón familiar do mosteiro de São Vicente de Fora. Uns 130 anos despois os seus restos trasladáronse ó Brasil. En conmemoración da súa filla, Amelia de Leuchtenberg financiou a construción do hospital "Princesa D. Maria Amélia" en Funchal. O prometido de María Amelia, Maximiliano, fixo unha peregrinación ata o Brasil e Madeira, viaxe que influíu na súa aceptación do trono de México en 1864.\nMaría Luísa de Parma, nada en Parma o 9 de decembro de 1751 e finada en Roma o 2 de xaneiro de 1819, foi raíña consorte de España como esposa de Carlos IV, de quen era prima carnal polo lado paterno.\nPedro II do Brasil, nado no pazo de São Cristóvão, Río de Xaneiro, o 2 de decembro de 1825 e finado en París o 5 de decembro de 1891, foi o segundo e último emperador do Brasil. Alcumado "o magnánimo", o seu reinado como emperador durou máis de 58 anos. Foi o sétimo fillo do emperador Pedro I do Brasil e a emperatriz María Leopoldina, e polo tanto membro da rama brasileira da casa de Braganza. A abrupta abdicación e marcha cara a Europa do seu pai en 1831 deixou a Pedro II como emperador, legándolle unha infancia e adolescencia desalentadora e solitaria. Obrigado a pasar o tempo estudando en preparación para o seu reinado, só conseguiu ter breves momentos de felicidade e tivo poucas amizades da súa idade. As súas experiencias coas intrigas da corte e coas disputas políticas durante este período afectaron en gran medida o seu carácter posterior, converténdose nun home cun forte sentido do deber e devoción cara ó seu país e a súa xente, mais resentido polo seu papel de monarca.\nHerdando un imperio ó bordo da desintegración, Pedro II levou o Brasil de fala portuguesa a ser unha potencia emerxente no ámbito internacional. A nación medrou ata distinguirse dos seus veciños hispánicos grazas á súa estabilidade política, a celosamente protexida liberdade de expresión, o respecto polos dereitos civís, un crecemento económico vibrante e especialmente pola súa forma de goberno: unha monarquía parlamentaria representativa funcional. O Brasil tamén obtivo a vitoria en tres conflitos internacionais (a guerra da Prata, a guerra do Uruguai e a guerra do Paraguai) baixo o seu reinado, e prevaleceu en varias outras disputas internacionais e tensións domésticas. Pedro II promoveu incondicionalmente a abolición da escravitude malia a oposición de poderosos intereses políticos e económicos. Considerado un sabio por propio dereito, o emperador estableceu unha reputación de vigoroso patrocinador da aprendizaxe, da cultura e das ciencias. Conseguiu o respecto e admiración de eruditos como Darwin, Victor Hugo e Nietzsche, e trabou amizade con Wagner, Pasteur e Henry Wadsworth entre outros.\nMalia que non existía un desexo de cambio na forma de goberno entre a maioría de brasileiros, o emperador foi derrocado nun repentino golpe de estado apoiado só por unha camarilla de líderes militares que procuraban instaurar unha forma de república liderada por un ditador. Para entón Pedro II estaba esgotado de ser emperador e perdera a esperanza nas perspectivas futuras da monarquía, malia contar cun apoio popular maioritario. Non permitiu que ninguén se opuxese á súa destitución e non apoiou ningún intento de restaurar a monarquía. Pasou os últimos dous anos da súa vida exiliado en Europa, vivindo só e cun baixo nivel económico. Algúns dos seus logros como emperador quedarían posteriormente en nada por mor dun longo período de gobernos débiles, ditaduras e crises económicas e constitucionais no Brasil, e os propios homes que o exiliaran acabaron por consideralo un modelo para a república brasileira. Poucas décadas trala súa morte restaurouse a súa reputación e trasladáronse os seus restos de volta ó Brasil, con celebracións a nivel nacional. A maioría de historiadores presentan a Pedro II dunha forma extremadamente positiva, e varios deles cualificárono como o "máis grande dos brasileiros".\nPedro I do Brasil, nado en Queluz, Lisboa, o 12 de outubro de 1798 e finado nesa mesma vila o 24 de setembro de 1834, foi o fundador e primeiro gobernante do Imperio do Brasil. Tivo tamén un breve reinado no Reino de Portugal coma Pedro IV de Portugal, onde foi alcumado como "o Liberador" e "o rei Soldado". Nado no pazo de Queluz, Pedro I foi o cuarto fillo do rei Xoán VI de Portugal e da raíña Carlota Xoaquina de Borbón, pertencendo á casa de Braganza. Cando as tropas francesas invadiron o seu país no ano 1807 fuxiu xunto á súa familia ó Brasil, naquel entón a maior e máis rica colonia de Portugal.


Curso de Monitor de Fútbol Sala\tVenres, 15 Febreiro 2013 07:49\tLa Delegación de Ourense de la Federación Galega de Futbol Sala organiza el curso que se celebrará los días 17,18,19,24,25 y 26 del mes de Abril.\nFicha Inscripción Curso FS67 Kb\nConvocadas as Copas Deputación de Ourense 2013, cunha dotación de 115.000 euros\tXoves, 14 Febreiro 2013 14:26\tAta o próximo 4 de marzo atópase aberto o prazo de solicitudes para as Copas Deputación de Ourense da temporada deportiva 2012-2013 que poderán solicitar federacións galegas e entidades deportivas da provincia de Ourense. Ler máis... Escribir un comentario\nUn lamentable Verín CF cae cunha goleada de escándalo ante o CD Lalín (2-7)\tMartes, 12 Febreiro 2013 22:10\tDifícil describir o vivido o 10 de febreiro no José Arjiz. Certo que é Entroido, e no Entroido pasan cousas de Entroido unha delas foi a derrota do equipo de fútbol.\nO Ourense perde un punto nos últimos minutos\tMartes, 12 Febreiro 2013 21:57\tO CD Ourense empata a un gol no Vao contra o Coruxo cando parecía que levaríase os tres puntos.\nTeijeiro e Márquez, campións ourensáns de campo a través\tMartes, 05 Febreiro 2013 21:18\tO primeira das probas foi a da categoría absoluta feminina, sendo a campioa Sonia Teijeiro (Veteranos Ourense); no segundo escalón do podio estivo copado por Iria Fernández (Atletismo Ourense), e en terceira posición rematou Silvia Teijeiro (Atletismo Ourense). Ler máis... Escribir un comentario\nO Ourense se mide ao Celta nun amigable\tMartes, 05 Febreiro 2013 08:19\tO mércores 6 de febreiro no estadio do Couto, o CD Ourense recibe a partir das nove da noite ao Celta de Vigo nun dos actos da entidade "rojilla" polo seu 60 aniversario.\nRoubo de puntos no último minuto\tLuns, 04 Febreiro 2013 20:42\tEl CD Ourense e o Cidade As Burgas empatan os seus encontros cando todo parecía que ían a sumar sendas victorias.\nPublicado o Barrios Deportivo Nº 70\tSábado, 02 Febreiro 2013 09:50\tNo número 70 do Barrios Deportivo falamos sobre o CD Ourense, do partido disputado contra o Tenerife e o que xogará contra o Getafe B. O Club Ourense Baloncesto descansa, pero comentamos o seu último encontro contra o Knet de La Rioja. Ler máis... Escribir un comentario\nO "Paco Paz" conciencia sobre a práctica da actividade física\nVitorias de Ourense e COB\nDulce derrota do Verín CF\nPublicado el Barrios Deportivo 69\nRugby: Campionato de seleccións autonomicas feminino\n2012: ano agridoce\nO Verín CF cae en Pontevedra 2-0\nDerrota feminina na final. Vitoria sub 18