Hemen zaude:Hasiera / Zure ekarpena / Palabek\nazaroa 29, 2019 Idazlea: juaninazio 125 iruzkinak\nHego Sudan 2011n nazio independiente bilakatu ondoren, berehala sortu zen gerra zibila, bereziki petrolio erreserbak eskuratzeko asmoz eginiko gerra. Gerra oso krudela izan zen.\nJende askok ihes egin behar izan zuen, inguruko nazioetara, euren bizitza salbatzeko, bake eta seguritate bila, askotan familiako kideak galdu ondoren, tortura eta biolazioak jasan ostean.\nUgandan dago Palabek. Errefuxiatuen eremua da. Eremu itxia da, zabalera handia badu ere.\nHan bizi dira salestarrak, errefuxiatuekin eguneroko bizitza konpartitzen. Lehenbizi toki segurua eskaini behar zaie iheslariei. Eguneroko ogia irabazten ere lagundu behar zaie, bizitza baldintzak eskasak baitira. Berebiziko garrantzia ematen diote eskolari eta heziketa teknikoari. Gerra laster bukatuko dela espero da, eta orduan ondo prestatuta egon behar dute, gizarte baketsua eraikitzeko, lana eginez euren bizimodua irabaziz… Etorkizuna Palabek eremuan bertan hasi da.\nZaila egiten zaigu jendeak ihes egin behar duela imajinatzea, baina munduan errefuxiatu ugari dago, gehienak euren herrialdeetan bertan edo gertu. Salestarrak lanean gogor ari dira errefuxiatuen alde. Palabek adibide bat da soilik. Antzeko lana egiten da Pakistan (Quetta), Mexiko (Tijuana, Padre Chava) edo Turkian… Espainian bertan ere lan handia egiten dute etorkinei gizarteratzen laguntzeko.\nMediterraneoa iheslari eta errefuxiatu askoren igarobide edo hilobi bihurtu da azken urteetan eta Europako gobernuek oztopoak jartzen dizkiete itsasoan salbamendu lanean ari direnei (Aita Mari untzikoei adibidez…). Giza Eskubideen aldarrikapeneko 13. artikuluan garbi onartzen da gizaki guztion libre joan eta etortzeko eskubidea. Euskadiko agintariek esaten digute gure gizarte zaharkituak etorkinak behar dituela, gaur egungo gizarte egiturari eutsi nahi badio; adibidez, jubilatutakoen pentsioei eutsi nahi badiegu…\nPalabek dokumentala ikusi eta Torre Zuriko erakusketa bisitatu ondoren, zer ikasi duzu? Eman ezazu zure iritzia errefuxiatu eta etorkinekin gertatzen ari denari buruz.\nIzaro Urquidi dio\nabendua 4, 2019 at 9:00 am\noso dokumental interesgarria iruditu zait beraiek duten egoera azaltzen digutelako. Nire iritzik gu hemen jaio garelako, dirua dugulako, janaria dugulako… pozik egon behar dugu baina errealitatean haiek dira ez dutenak eze, beraiek dira gerran daudenak eta gainera beraiek dira beti irribarre bat dutenak aurpegian, guk aldiz, beti haserre gaude ez digutelako erosten nahi dugun mugikorra,jokoak…\nAitzol Cabanillas Machado dio\nabendua 4, 2019 at 9:08 am\nOso dokumental ona iruditu zait. Nire iritziz, oso ondo irudikatzen du Sudanen dagoen gerra, eta zenbat sufritzen duten bertako haur eta helduek.\nAsko gustatu zait, emakumeak ere protagonismoa edukitzea, gizonek bezala, eta neskatila ere mekaniko lanetan egotea, eta gainera bere taldeko onena izatea.\nNorbaitek galdetuz gero, gomendatuko nion, dudarik gabe. Horrelako dokumental gehiago ikusi behar ditugu.\nTania Gonzalez dio\nOso pozik egon beharko ginetekeela hemen jaio izanagatik, han eta munduko beste leku askoretan oso egoera txarrean daude eta. Gu, askotan gaizki jartzen gara arazo txikiengatik adibidez: pertsona batengatik, azterketa bat suspenditzeagatik edota pertsona batekin hasarratzeagatik edo mobila puskatzeagatik…eta abar. Baina benetan merezi al du horrela jartzea gauz horiengatik? Niri ondo iruditu zait dokumental hau ikusi izana guk razonatzeko gure arazo larriena beraientzat ez dela arazoa. Beraiek ez dutela ezta etxerik, ezta janairik ere errefuxiatuen etxean bizi dira eta askok famili gabe. Eta oso pozik egon beharko ginetekeela guk hori guztia badugulako.\nSócrates Èla dio\nabendua 4, 2019 at 9:09 am\nUste dut ondo irudikatzen duela Afrikako zituazioa, hau da, gosez hiltzen diren: gerrekin, istilluekin, istripu, disturbixo eta gerra sibillekin.\nGainera, horrelako gobernuarekin, non ez duten/ezin duten zituazioa aldatu. Gustatu zitzaidan. Nire ustetan, oso dokumental ona da.\nUste dut dokumental hauen bitartez, gendeakn ikusiko duela errealitate eta honekin gehiago aportatuko dute kausan.\nMarta Gogorza dio\nabendua 4, 2019 at 9:18 am\nHego Sudanek independentzia lortu zuenea 2011n gerra zibila piztu zen. Gerra oso krudela izan zen eta askok ihes egin behar izan zuten. Palabek Ugandan dagoen Errefuxiatu zentro bat da.\nHan salestarrak zeuden gerratik ihesi zebiltzan errefuxatuei laguntzen.\nBeraiekin ikasi egiten zuten eta iragan batean beraiek gerratik irtetea lortzen badute lan bat edukitzeko eta familia bat.\nNiri asko gustatu zait dokumental au, ikusi dudalako nola bizi den jendea, ze gaizki bizi den eta beraien elburu bakarra ikastea eta lan on bat edukitzea dela, baina emen guk dena daukagula eta hori ez dugula aprobetxatzen.\nJone Etxenausia dio\nabendua 4, 2019 at 9:19 am\nDokumental honetan Palabek-eko bizimodua erakusten digute. Palabek Ugandan dagoen errefuxiatuentzako eremu bat da. Bertan gerra zibiletik ihes egin behar izan duten, biolazioak jasan dituzten edota beraien familiako norbait galdu duten pertsonak daude. Pertsona horiekin batera salestarrak bizi dira.\nBatzuk lana egiten dute eta beste batzuk ikastera dedikatzen dira.\nBizimodu gogorra jasaten dute, ez baita ezarra horrelako bizitza izatea. Pentsatzen duguna baino errefuxiatu gehiago daude munduan.\nBeraiek lan egiteko eta ikasteko gogoa dute, baina gehienak ezin dute.\nEta guk, berriz, ikasi eta lan egin ahal dugu, baina gogorik ez daukagu.\nEz gara ohartzen askok gure bizimodua nahiago dutela. Daukaguna baloratzen hasi beharko genukeela uste dut. Ilusioz joan beharko genuke lanera edota eskolara, ez baitakigu iraganean zer tokatzen zaigun. Aprobetxatu daukagun guztia!\nNerea Epelde dio\nabendua 4, 2019 at 9:20 am\nIkusi genuen dokumental hau oso interesgarria iruditu zitzaidan. Baita ere oso hundikarria izan zen guztiontzat.\nGu ez gara ohartzen gure inguruan dugun egoerataz eta gutxiago beste herrialde batzuetan bizitzen ari diren egoerataz.\nEuskal Herrian adibidez, oso komodo bizi gara. Nik esango nuke denetik daukagula hemen nahiz eta batzuetan momentu gogorrak bizi.\nAdibidez, ekonomia aldetik familia gehienetan bi gurasoek egiten dute lan. Ez dago gerrarik eta alde horretatik ere oso ondo eta lasai bizi garela esan ikusten da.\nHego Sudanen aldiz, momentu oro dauden arazoak kontatzen dizkigute. Ez dira toki egokietan bizi, kanpoaldean dauden eskuz egindako txaboletan baizik. Gizonak, gerrara joaten dira eta emakumeak berriz, umeak zaintzen gelditzen dira. Egoera larri baten aurrean korrika hasten dira umeekin beraien bizitza salbatzeko intenzioarekin. Baina batzuetan, ez dira bizirik irtetzen.\nEuskal Herrira errefuxiatu ugari etortzen dira maiz eta batzuetan ez diete uzten mugak pasatzen hobeto bizitzeko. Beti istiluak egoten dira eta hori ahal den gutxiena gertatzeko, Aita Mari itsasontzia daukagu. Honek errefuxiatuei laguntzen egiten dute lan.\nJulen Ocio dio\nabendua 4, 2019 at 9:26 am\nDokumental honetan ikisi dut zer sorte on daukagun Espainian jaiotzeagatik eta 2004an jaiotzeagatik. Afrinkan dagoen egoera penagarria da ume asko umezurtzak dira bere gurasoak hil egin dituztelako gerran ume horiek baraien anai-arrebak, bizirik badaude, eramaten dituzte leku seguru batean. Nora zindoazten ere jakin gabe aurrera ibili ibili eta ibiltzen dira leku seguru baten bila. Bidean pistiren batek, goseak edo deshidratazioak ez badituzte hiltzen agian errefuxatuen eremu batera iritsi daitezke. Ez al zaizue irudirtzen bizirik irautea oso zaia dela? Horregatik lagundu behar diegu. Egunean ume asko hari dira hiltzen egoera hauengatik. Zerbait egin behar dugu. Agian hasi gaitezke errefuxatue remuetan dauden salestarrei laguntzen eta gero ya hasi gaitezke afrikan zehar ihesi, galduta dauden ume horien bila artu eta laguntzeko.\nLaura Alberdi dio\nabendua 4, 2019 at 9:27 am\nOso dokumental gogorra. Nire ustez Salestarrek lan oso handia egiten dute egoera hobetzeko. Dokumental hau gomendatu egingo nioke nire lagun eta familiari.\nHasiera batiz bat oso hunkigarria iruditzen zait, emakume batzuk azaltzen dira korrika gerratik ihesean. Palabek errefuxiatu eremu bat da, biolentzia asko jasandako pertsonak iristen dira bertara eta hauen bizitzeko era erakusten da dokumentalean.\nJune Sanjuan dio\nabendua 4, 2019 at 9:35 am\nPalabek Ugandan dagoen errefuxiatuen eremu bat da. Bertan familiarik gabe, etxebizitzarik gabe, bakarrik… geratu den jendea dago. Horrez gain salestarrak daude han dagoen jendeari laguntzeko. Jolasak, dantzak etab. egiten dituzte han umeek ondo pasatzeko nahiz eta egoera latz batean egon.\nDokumental honetan agertzen den jendea bere egoera azaltzen digu.\nNeska batek kontatzen digu bera bakarrik geratu zela eta uzten zuela bere familia hilda zegoela edo ez zuela gehiago bizitzan ikusiko baina ondoren pLbekera iritsitakoan poz handia hartu zuen bere ama eta amona ikusitakoan.\nOso erraza da horrelako gauzetaz hitz egitea baina orain imajinatu zure burua horrelako egoera batean. Hango jendea ohituta dago horrelako gauzetaz eta beraien familia berriro ez ikustea oso normala iruditzen zaie eta berriro ikusten badute elkar izugarrizko poza hartzen dute batzuetan usten dutelako familiako kideak hilda egongo direla.\nElena Nogales dio\nDokumental honetan Palabek errefuxiatuen eremuan egoera ikus dezakegu.\nHemen hainbat familien istorioak azalduko zaizkigu, eta beraien esperientziak transmitituko dizkigute.\nUgandan, familia asko ihes egin behar dute gerrarengatik. Goseak jasaten dituzte. Emakumeak bortxatu eta torturatzen dituzte. Palabekera gehien bat emakume eta umeak iristen dira. Han dirua lortu behar dute harria zulatzen.\nGertutik ezagutuko dituzue bi nesken egoerak, baita orain dela urte bat, eremu horretan laguntzen hasi zen salestar baten ikuspuntua ere.\nGazte hauek egoerari aurre nola egiten dioten ikusiko dugu.\nEstibaliz Romero dio\nDokumental honetan, Hego Sudaneko errefuxiatuak agertzen dira. Gerratik nola egiten duten ihes eta nola iristen diren errefuxiatuen eremuetara. Han lan eta ikasi egiten dute eta oso gogotsu ikusten dira aukera hori dutelako.\nEz nintzen Torre Zuriko erakusketan egon, baina dokumentala ikusi ondoren, gauzak gogotsu egin behar ditudala ikasi dut, oso zorte ona dugulako eta ez garelako konturatzen.\nMohamed Hamli dio\nabendua 4, 2019 at 10:42 am\nNik ikasi dutena da, Afrikan errefuxiatu asko daude Europan baino eta hori arrebes izan behar du, ekonomikoki hobeto dagoelako Europan. Nik ikusi dutena da Afrikan inteligentsia dute ikasteko interesa dute eta nahi dutena da etorkizun hobea edukitzea eta beraien familia mantentzea. Errefuxiatuei janari asko z die ematen eta gehiago nahiezkeo lana egin behar zuten erosteko, pena bat da Afrikan pertsona inteligenteak egotea eta ez aprobechatzea. Egoera txarrean zeuden gerra ondoren famili asko galdu dutelako\nLide Alberdi dio\nabendua 4, 2019 at 10:43 am\nGai honi buruz gehiago ikusi eta gero, ditugun gauzak, pertsonak, familia, lagunak… baloratu egin behar direla ikasi dut. Oso garrantzitsua da zure inguruko pertsonei laguntzea eta beti beraientzat egotea. Baita ere, ikusi dut mundu hau ez dela batere justua eta jende asko oso kondizio txarretan bizi dela, beste batzuk oso oso ondo bizi diren bitartean. Errefuxiatuak txikitatik asten dira lanean eta askok beraien familiak galtzen dituzte, ondorioz, beraien bizitza aurrera eraman behar dute familia edo guraso gabe eta hori ez d batere erraza. Askotan naiz eta saiatu ez dute ezer lortzen edo hil egiten dituzte.\nIker Maldonado dio\nabendua 4, 2019 at 10:44 am\nPelikula honetan asko ikasteko dago. adibide bat afrikako errefuxatuei gehiago lagungu egin behar diegula,baita ere beltzak zuriak bezain ondo tratatu.pelikula hau niretzat oso ona izan da. gainera ikasteko asko du. nire momentu onenetarikoa da beltz danak juntatu egiten direnean.resumenean,pelikularik onenetarikoa da.intriga asko eman dit eta baita ere emozio asko esperimentatu ditut.\nMarta Olariaga dio\nabendua 4, 2019 at 10:47 am\nErrefuxiatuek oso bizitza gogorra bizi dute. Errefuxiatu kanpuetan bizi dira, baina hauek ez dira oso toki seguruak. Jende gehiegi egoten da eremu txikietan, janaria oso eskasa da eta ia debekatuta dute bertatik irtetzea. Torre Zuriko erakusketan ere errefxiatuen egoerari buruz gehiago ikasi nuen. Hamar bat totemetan errefuxiatuen egoera azaltzen zen eta gero fitxa bat bete genuen totem hauetan ematen zen informazioarekin. Mediterraneo inguruan errefuxiatu kanpu asko daude. Errefuxiatu kanpu hauetako errefuxiatuak gure herrialdeetan hartu beharko genituzke, gure gizartean pertsona hauek beharrezkoak direlako adibidez hirugarren adineko pertsonez zaintzeko.\nEkaitz Iriondo dio\nabendua 4, 2019 at 10:54 am\nNiri oso penagarria iruditu zait errefuxiatu eta etorkinen bizia gainera askotan bidean bizia galtzen dute. Askotan esaten zuten gurasoek bere seme-alabentzat eskola nahi zutela eta askotan ezin izaten zuten beste emakume batzuk asaltzen ziren eta haiek esaten zuten etorri nahi zutela baino askotan ezin izaten zuten. Palabek filmean gainera hainbat baso asaltzen ziren baina ala ere ez zeuden ia bate zuhaitzik, Palabeken salesiano batzuk aslatzen ziren eta askotan janaria ematen zieten errefuxiatu horiei. Ia beti arroza eta babarrunak jaten zituzten baina ala ere oso gustura egoten ziren. Azkenik nire ustez pertsona hauek gure eskubide berdinak dituzte eta gu bezela etortzeko eskubidea dute.\nEneko Galan dio\nPalabek dokumentala Hegoaldeko herrialdeko pertsonen egoerak aztertzen ditu banaka-banaka, egoera denak oso larriak dira, baina beste batzuk suizidioa ekar zezakeen, zehatz-mehatz. Dokumentalan esaera bat asko markatu zida: “Familia da, zure inguruko jendea maite dizuen tokia.”\nTorre Zurin ikusi genuen erakusketa askotariko datuak eman ziguten: zenbat herrialdeetan laguntzen zuten…zenbat herrialde sufritzen dute pobrezia edo injustiziak…Gero, orri batean galdera batzuk erantzun genituen. Bereziki, galdera horiek ziren inmigranteen eta errefuxiatuen desberdintasunak bereizteko.\nIrati Lizarralde dio\nabendua 4, 2019 at 10:55 am\nMunduan hainbat errefuxiatu egoera daude zoritxarrez, adibidez Palabek. Palabeken bezala oso egoera txarrean daude bertan bizi direnak. Handik irten nahi dute bizi hobe baten bila. Etorritako etorkinei edota errefuxiatuei lagundu egin behar diegula gure aldetik zerbait eginez. Beraien herrialdean ezin dute bizi dituzten bizi-baldintza txarrengatik edota gerran daudelako. Hona iristean baztertu egiten ditugu baina ez genituzke baztertu beharko eta gu egoera berdinean egon gaitezke. Gure herrialdea, gerran badago edota bizi-baldintza txarretan balego gustatuko litzaiguke beste herrialde batera joan eta ondo onartzea.\nHainbat kasutan, beraien herrialdetik ez diete usten kanpora joaten beste bizi berri baten bila, egoera hobe baten esperantzarekin, baina, hori giza eskubideen urraketa da. Guztiok dugulako eskubidea herrialde batetik irten eta sartzeko.\nOndorioz, esango nuke, etorkinei edota errefuxiatuei laguntza guztia eman behar diegula gure aldetik geu ere horrelako egoera batean egon gaitezkelako, beraiek ere gu bezalakoak direlako, pertsonak, beste kultura edota beste erlijio bat izan arren.\nJon Santizo Iturbe dio\nErrefuxiatuen egoera oso gogorra da. Zure herrialde utzi behar izatea gatazka armatu batengatik ez da batere erraza. Ezjakintasunez beste herrialde batera edo kontinente batera joate oso zaila da.\nPalabek dokumentalean ugandako errefuxiatu kanpo bat agertzen zen eta bertan bizi irauteko borrokatu behar dutena agertzen da. Kanpoan pertsona gehiegi daude eta janaria oso eskasa da hilabete baterako. Lanak egin behar dituzte diru pixka bat irabazteko eta janari gehiago erosteko.\nTorre zuriko erakusketan totem batzuk ikusi genituen. Bertan salestarren misio desberdinak agertzen ziren. Dokumentala ikusteko aukera ere bazegoen. Papel bat bete genuen galdera batzuk erantzunez.\nBeñat Exposito dio\nabendua 4, 2019 at 10:56 am\nPalabek ikusi nuenean ikasi nuen gure munduan gauzak zaindu egin behar direla eta baita ere dauden pertsonak zaindu egin behar direla eta gerra ez egotea eskatuko nuke herrialde pobreetan. Palabeken ikusi genuen bezala jendea ez zuten jateko gauzarik. Palabek dokumentalean herrialde gehienetan gerra egoten ziren et jendea bere herriadeetatik alde egiten zuten.\nTorre zurin ikusi genituen totembatzuk nun kanpo eremuan zenbat jende zegoen errefuxiatu bezala eta munduan kanpu eremu desberdinak daude eta adibidez bat Argentinan eta beste herrialde batzuetan ere bai.\nTotem batzuetan agertzen zen zamateko jende zegoen errefuxiatu bezala eta hori datu oso interesgarria da.\nMaren Casas dio\nGai honi buruz ikasi dudana da, Afrikako egoera ez dela batere erraza eta gu kexatu egiten garela zerbait ez dugunean lortzen edo janaria bota egin dugunean… Bestalde, Afrikako pertsonak pozik daude arroz pixka batekin. Ez zait batere gustatzen Afrikan gertatzen de egoerarekin. Palabek, ihesean ari diren pertsonen errefusatu eremua da, hara iristen diren pertsona guztiei janaria, lo egiteko lekua eta abar ematen dizkiote egoera hobeagoan egon daitezen. Gehienbat goseagatik, gerragatik, gaxotasunengatik eta diru faltagatik egiten dute ihes Palabekera, gehienbat sudanetik.\nAnder Zubizarreta dio\nabendua 4, 2019 at 10:59 am\nAzken batean, Palabek dokumentala ikusi eta erakusketa bisitatu ondoren, ikasi dut, nola bizi diren hegoaldeko umeak. Oso egoera txarrean bizi dira.\nNire iritziz hegoaldeko ume horiei laguntza handi bat eman behar diegu bizitza obeagoa izateko. Oso gaizki bizi dira, baldintza oso txarretan. Denbora guztian gerran dabiltza txiki txikitatik eta hori ez zait normala iruditzen. Horregatik laguntza pixka bat emango nioke nire partetik. Ez dute ez edatekorik eta ez jatekorik.\nAlba Nogales dio\nabendua 4, 2019 at 11:00 am\nDokumental honekin eta Torre Zuriko ikustaldiarekin gauz asko ikasi ditut errefuxiatuen gaiaren inguruan. Adibidez, pentsatzen nituen baina errefugio gehiago daude munduan, bai eta pentsatzen nituen baina errefuxiatu gehiago.\nOso tristea da oraindik horrela ibiltzea hainbeste herrialdeetan, pertsonak eskubideak dituztelako eta kasu horietan hauetako asko ez direlako betetzen. Azkenean, orain esan dudan bezala guztiok pertsonak gara eta eskubideak ditugu; zergatik haiek horrelako egoerak jasan behar dituzte eta guk ez? eta alderantziz?\nEz du zentzurik bakarrik sortea izanda eta han ez jaiota zure bizitza guztiz aldatzea, eskubide desberdinak izatea,hainbesteko sufrimendua jasatea… Kontzientziaketarako oso erabilgarriak iruditu zaizkit eta asko gustatu zait.\nSara Larrañaga dio\nIkasi dudan bakarra da, munduan gertatu daitezkeen gauzarik txarrenak, Afrikan gertatzen direla, gerrak ia egunero, lapurretak, hilketak, bortxaketak… umeek metrailetekin ikustea oso zaila da denontzat, edozer gauzagatik pertsona bat hiltzea ere oso zaila da guretzat. Denak ihes egin nahi dute bai famili osoan 6 baldin badira 3 edo 2k bakarrik irteten dira. Palabek eremua oso ondo iruditzen zait, bizirik irteten dutenak, babesean egoten direlako, eta gehienak beraien familiekin egoten dira. Janaria eta lo egiteko tokia dutenez, inoiz baino hobeto egoten dira…\nAimar Mugica dio\nPalabek oso dokumental suabea dela iruditzen zait. Eta uste dut errealitatean askos gauza okerragoak biziko dituztela. Dokumentalaz gain totemak ikusi genituen eta hainbat informazio gehiago jakin genuen. Dokumentaletik gehien gustatu zaidana nola jendea bizitzen den ikustea da zer errealitate bizitzen duen jakitea. Eta gainera zer ikaskuntza eta habar ematen dizkioten gazteei lan bat emateko gazteei. nere ustez futuro hobve bat emateko.\nUnai Leiro dio\nabendua 4, 2019 at 11:26 am\nNire iritziz, oso egoera txarrean bizi dira, zergatik gerran eta oso bizi txarrean bizi direlako. oso eredu ona iruditzezat pertsona horiei laguntzea eta beintzat\nbereaien bizitza pixkat hobetzea eta nik uzte dut urteak pasatzerakoan egoera aldatuko dela baina onera.\nMiguel Angel Granados dio\nabendua 4, 2019 at 11:28 am\nPalabek me parecio lo mas parecido a un lugar de esperanza donde los y las refugiadas de ese lugar pueden vivir de una nueva forma, pueden vivir de nuevo , empezar de nuevo , tambien implementando la religion en esos medios y aunque la vida alli no sea la mas facil, sin duda alguna es mucho mejor que estar en un ambiente de guerra donde la poca esperanza que les queda es palabek.comida,trabajo,infancia,libertad son solo algunas palabras que describen lo que puedes encon trar en palabek\nAimar Quintana dio\nNik ikasi dut nola bizi diren beste herrialde batzuetan, ze kondizio txarretan bizi diren. Nire ikuspuntutik dokumental hau oso interesgarria da, gainera pertsona batzuen bizitza kontatzen du.\nGehien gustatu zaidana izen da Palabek-era iristen direnean eta bizitza berri bat hasten dutenean.\nAzaltzen da neska bat egunero lan asko egiten duela bere semea zaintzeko eta bera lanea dagoenean bere amamarekin geratzen da.\nNaia Noriega dio\nabendua 4, 2019 at 11:29 am\nPalabek errefuxiatuak egoten diren toki bat da, eta toki hortan, bizi hobeagoa izateko aukera dute, beraien herrietan gerrak egon direnez, gehienak familiako kide batzurik gabe bizi dira, han, gehienak emakumeak eta umeak dira, gizonak gerretara eramaten dituztelako, etra ikusten da gazte askok esaten dutela hainbat ikasbide egin nahi dituztela, eta askok ez dituzte aukerak egiteko, Hego Sudanen dago kokatuta, eta egunero gutxinez, 400 iristen dira.\nNormalean apaizak egoten dira, eta hango kideei kristautzen laguntzen diete, edota beraien erlijioan lagundu ere.\nHan beroa egiten duenean, bero asko egiten du, eta euria edeota hotza egiten duenean , haize gogorrak eta euri asko ere, gehienak kanpinetan bizi dira, jura behar badute beste toki batera joan behar dira.\nBizikletatan edo beraiek egindako motorretan ibiltzen dira, han tailer bat dago, eta gazte askok motorrsak egiten dituzte eta esaten dute,, motorrak konpontzen ikastean badute, palabetik joaten direnean ez dituztela arazoak edukiko, konpontzen jakingo duteko .\nNire ustez, laguntza gehiago eraman behar lituzke zeragatik, oso jende gutxi joaten da, eta laguntza asko behar dute.\nIrati Mendizabal dio\nabendua 4, 2019 at 11:31 am\nDokumentalari eta Torre Zuriko erakusketari esker ikasi dut, gaur egun guk ez imaginatu harren jende asko oso bizi baldintza txarretan bizi dela. Adibidez Palabekeko errefuxiatuak.\nHauek beraien herrialdetatik ihes egin behar izan dute Palabekera, gerran edo oso bizi baldintza txarretan bizi zirelako.\nPalabeken hainbat salestar dituzte beraiei laguntzeko prest. Hauek hezkuntza bat ematen diete eta lanerako prestatzen dituzte. Bestalde, jaten ematen diete eta beraien etxeak eraikitzen laguntzen diete.\nHorretaz gain ohartu naiz hauek errefuxiatuen zentro batean bizi diren harren, beraien bizi baldintzak ez direla guk imaginatzen ditugun bezala. Palabeken egon harren gose asko pasatzen dute eta berdin berdin beldurtuta bizi dira.\nHauetako askok Europara etorri nahi izaten dute Mediterraneo Itsasotik. Horretarako paterak erabiltzen dituzte baina asko bidean hil egiten dira, bai goseagatik eta bai Europako gobernuak ez dietelako bertara sartzen utzi nahi.\nAriane Mateos dio\nabendua 4, 2019 at 11:32 am\nNormalean errefuxiatu hitza entzuterakoan Siriako jendea etortzen zaizu burura, baina dokumental honekin ikasi dugu Siriako errefuxiatuez aparte beste hainbeste errefuxiatu daudela, adibidez: Hego Sudanen.\nHego Sudan independizatu zenean, gerra asko jasan beharra izan zituen. Gerra bitartean, etxeetan lapurtu egiten zuten, etxe horretan emakumea soilik bazegoen bortxatu egiten zuten eta beharbada biolatu ere, herriak suntsitzen zituzten bonbekin eta jende errugabea fusilatzen zituzten.\nJendeak beldurturik handik alde egitea erabaki zuen eta Palabekera joatea erabaki zuten gehienek. Hor behar zituzten gauza guztiak eman zizkieten: janaria, kanpin denda, ura, arropa,…. Egunero edo astero ia 400 pertsona iristen ziren bertara babes bila.\nNire ustez, hango jendeari ez diogu behar adina garrantzi ematen siriakoei bezala eta guztiek garrantzi eta atentzio berdina merezi dutela. Ni prest egongo nintzateke Siriako, Palabekeko, Greziako eta hainbat tokitako jendea Espainiara ekartzera babestuta sentitzeko eta behar dituzten gauza guztiak emateko.\nYaiza Diaz dio\nabendua 4, 2019 at 11:33 am\nNik, Palabekeko dokumentala eta Torre Zuriko erakusketa ikusi ondoren, ikasi dut askoz bizi hobeagoa dugula eta ez garela konturatzen zer arazo dauden beste leku batzuetan. Pobreziaz gain, emakumeek jasan dituzte bortxaketa guztiak ikusi ditut. Emakumeen igarotako esperientzia txarrak eta familia galtzea. Emakume askori umeak lapurtzen zizkieten, beste batzuei kendu eta ume asko eta asko hil egiten ziren. Gu ez gara konturatzen oso bizi ona dugula Palabekekoekin konparatuta eta gure partetik oso gutxi jarrita, pertsona askori lagundu genezaiekela. Niri atentzio gehien eman didana umeen poztasuna izan da beraien egoera kontuan izan gabe,nola beraiek eta gurasoek aurrera jarraitzen duten. Beraien algarak, konfiantza eta aurrera jarraitzeko gogoa, idaztezina da. Nik uste dut asko dugula ikasteko beraietaz. Dokumentalean neska gazte batek ere atentzioa eman dit. Bera ikasten hari zen baina ez zitzaion gustatzen ikasten hari zena. Hortaz beste gauza bat ikasten hasi da. Bere familiakoak ez zeuden berarekin ados, gizon baten lana zela esaten zieten. Baina berak aurrera jarraitu zuen eta gustuko zuena egiten jarraitu zuen.\nAlex Juaristi dio\n2011kean hego sudanen gerra zibila egon zen.Gerra asko egon ziren.Eta jende asko hil egin zen.Jende askok hil egin behar zuen bizimodu hobeagoa edukitzeko.Ugandan dago palabek,\npalabek errefuxiatu eremu bat zen.Eremu txikia da baina zabalera handia du.Han bizi ziren salestarrak.Han partekatzen zituzten bere bizimoduak.Ikasi dutn jendea oso egoera larrian txarrean bizi direla eta ez direla kexatzen eta guk egoera ona dugu eta asko kexatzen garela.Baita ere harreman ona eduki behar duzula ondokoekin ikasi dut.\nUsman Ali dio\nHego Sudan 2011n nazio independiente egun al da eta gerra oso krudela izan zen. bake eta seguritate bila, askotan familiako kideak galdu.Han bizi dira salestarrak, errefuxiatuekin eguneroko bizita konpartitzen.Zaila egiten zaigu jendeak ihes egin behar duela imajinatzea, baina munduan errefuxiatu ugari dago, gehienak euren herrialdeetan bertan edo gertu.Giza Eskubideen aldarrikapeneko 13. artikuluan garbi onartzen da gizaki guztion libre joan eta etortzeko eskubidea. Euskadiko agintariek esaten digute gure gizarte zaharkituak etorkinak behar dituela, gaur egungo gizarte egiturari eutsi nahi badio\nAndrea Dieguez dio\nabendua 4, 2019 at 11:34 am\nPalabeken gertatzen ari dena da jende asko beren herrietatik ihes egite ari direla gerra dagoelako. Palabekeko errefuxiatuetako jendeak lagundu egiten die, mantak ematen, lo egiteko tokia eta jatekoa. Errefuxiatuetako neskek lan bat eskaintzen zaie harria txikitzea.\nDokumentala ikusi ondoren atentzio eman didan gehiena emakumeak eta umeak nola jarraitzen duten aurrera. Gu ez gera konturatzen jendea nola egoeratan ai den bizitzen eta guk zerbait txikia eginda asko lagundu dezakegu.\nNik uste det amendik urte batzuetara gutxiagotu egingo dela gerrak, jendeak beraien partetik jarriko duelakoan nagoelako.\nMaite Bastida dio\nabendua 4, 2019 at 11:35 am\nDokumentalari esker ikasi dut jende asko gu baino aldez bizitza egoera okerragoan bizi dela. Baita ere ikasi dut jendea gauza oso gutxirekin konformatzen dela. Afrikako herrialde asko arriskuan daude, gerraren ondorioz, eta jende asko dagoela beraiek laguntzeko ikusi dut.\nOso ondo iruditzen zait Palabeken egiten duten lana. Gazte asko salbatzen dituzte eta bizitzan beharrezkoak diren gauzak ematen dizkiete. Baina oso leku arriskutsua da, batzuetan umeak bahitzen dituzte eta emakumeak bortxatu. Ala ere, nire iritziz lan handia egiten dute bertako jendea aurrera ateratzeko, edukazioa eta dibertsioa ematen saiatzen baitira. Egunero egunero, gerran bizi diren pertsonak jasotzen dituzte eta laguntza handia ematen diete, hori egiteko ausardia handia behar da. Janari gehiago eman beharko zieten, dokumentalean jende askok esaten duelako gose handia pasatzen dutela. Asko saiatzen dira umeak dibertitzen eta hori nahiko garrantzitsua iruditzen zait.\nLaburbilduz, Palabeken egiten hari diren lana oso ondo iruditzen zait, nahiko leku arriskutsua izan arren. Horrela jarraituz gero, jende askori bizitza salbatuko diete. Asko gustatu zait gai hauek lantzea, nire iritziz garrantzitsua da jakitea zer gertatzen den gure inguruan.\nMiren Bastida dio\nPalabeken, Ugandan gerra hasi zen eta horren ondorioz jendeak ihes egin behar izan zuen beraien bizitza salbatzeko.\nErrefuxiatuen lekua bihurtu zen Palabek. Nire ustez, bertako gerratik ihes egin zuten guztiak zorte ona izan zuten eta asko sufritu ere bai gerratik ihes egiten.\nBertakoak eskolara joaten ziren batzuk, ikasketa handiak egitera iritsi ziren baina ez zeuden oso egoera onean ikasketak egiteko. Guk zorte handia dugu egoera onean bizitzean eta beldurrik ez izatean goiz batean altxatu eta beharbada ezbeharren bat gertatzearekin eta eskola egoera lasai batean edukitzean, beste ume askok ez bezala eta guzti hori dokumentalean ikusten da. Guk gure laguntza ematea ez litzateke gaizki egongo, beraiek gauza gutxirekin asko egiten baitute. Guk gure dirua edo janaria jar genezake.\nAusardia handia ageriarazten dute. Guztiak galdu dituzte beraien familiakoak eta hori gogorra da, ala ere, aurrera jarraitu dute eta lortu dute leku salbu batera joatea.\nNerea Etxaniz dio\nPalabeken errefuxiatu zentro bat dago, eta beste herrietako jendeak ihes egiten du bere herritik Palabekera joateko eta bertan errefuxiatzeko, gero eta jende gehiago dago horrela, bertan (Palabekeko) egoera ikusita atentzioa eman dit, haurrak zer egoeretan bizi diren, hau da, janari falta eta abar, eta egoera hori ikusirik asko arritzen nau nola jarraitzen duten aurrera. Nik uste dut daukatenerako oso ondo antolatzen direla eta ondo moldatzen direla, hau da nola egiten duten arropa beraiek eta abar. Nik ustedut etorkizunera begira errefuxiatuen kasue obetu egingodela jendeak bere partetik zerbaoit jartzen badu.\nNik dokumental hau eta Torre Zuriko erakusketa ikusita ikasi dut jende asko dagoela gu baina kondizio askoz okerragoetan bizi dena eta guk daukaguna gehiago apreziatu beharko genuela, gure bizia errefuxiatuenarekin konparatuta askoz ere hobeagoa delako. Baita ere errefuxiatuei begira, guk zerbait egin beharko genuela hau da guztiek zerbait jarriko bagenu.\nGarikoitz Gonzalez dio\nabendua 4, 2019 at 11:36 am\nJende asko dagoela gaizki gerran, eguraldien eta suen kulpaz, jende asko bere famili ia oso galdu du eta orain bakarrik daude gehienak ama gabe, beste batzuk aita gabe eta gehienak ama eta aita gabe geratu dira, nire iritziz oso tristea da 2 edo 3 urteko umeak famili gabe geratzea eta beste batzuk ikustea nola hil diren beharien famili osoa oso tristea da, ume batzuk horrela hegotea.\nMalaika Talib dio\nDokumentario ona zen informazio asko heman digu guk haiei buruz ez genekiena jakin dugu. Errefuxiatuak ez daude berarien oraingo bizimoduarekin gustura, lehenago beraien hirian askoz lasaiago bizi ziren baina orain jateko oso gutxi : bi kopa olio, bi babarrun kopa eta 12 kilo arto horrek guztiak hibate bat iraun behar du.\nZER IKASI DUT?\nEz gehiegi baina errefuxiatuei, nire laguntza oso pozik hartuko lukete eta nik pozik lagunduko nieke. Daukagunarekin pozik egon beharko genuke, errefuxiatuak dauden egoeran gu egongo bagina nola sentituko ginen? Normala da ez gustura, gure bizizan behar dugun dirua baino gehiago daukagu, baina errefuxiatuek ia ezer ez dute.\nAndrey Lizarralde dio\nabendua 4, 2019 at 11:37 am\nPalabek ez da Siria edo Afganistan baina hala ere gerra dago han eta jendeak Palabeketik ihes egin behar du. Kasu honetan jendeak Ugandara egiten du ihes baina ez dute denek lortzen iristea. Bidea ez da guztiz zaila baina ezer gabe egin behar dute palabekeko biztanleak.\nAstero 200 pertsona heltzen dira Ugandako errefuxiatu eremura eta han organizazio batek mantak, arropa eta janaira ematen diete. Organizazioak Palabekeko biztanleak pozik eta bakean bizitzea nahi dute, inongo gerrarik gabe.\nBaina ugandan errefuxiatzeak ez du esan nahi zeruan bezela bizi dezaketenik, sinpleki, lehen bezela bizi dira, soilik, gerrarik ez dagoela.\nAnnas Brahim dio\nUste dut oso ondo dagoela refugio bat egitea jendea laguntzeko oso ideia ona dela jende asko dagoelako behar duean janaria eta etxe bat\nPalabek jendeari janaria ematen dio eta kurtsoak (mekanika etab) erakusten dizkie gazteei eta astebukaeratan jarduera batzuk egiten dituzte eta jendea hor oso pozik dago\nAxel Amaro Martin dio\nabendua 4, 2019 at 11:38 am\nGerrak ondorio txar asko ekartzen dituzte. Adibidez Ugandako gerra zibilaren bitartean jende asko hil eta biolatu zituzten. Eta gerraren ondoren lanik gabe gelditu dira eta ez daukate ezer jateko.\nOrduan 2011ean Palabek sortu zuten Ugandako jendea laguntzeko eta bizi berri bat hasteko. Herrietako pertsonak hartzen dituzte eta autobuses Palabek-eko zentro batera eramaten dituzte, hor lan bat ematen diote pertsona bakoitzari.\nOso gogorra da bizi modu horietan egotea.\nPablo Carmona dio\nEuropan, bereziki mediterraneo ondoko herrialdeetan nagusitzen da arazo handi bat; errefuxiatuen arazoa, gehiegi etortzen omen dira eta ez dago danontzako lekurik.\nAfrikan errealitatea askoz desberdinagoa da, han batez ere gerratik ihes egiten du jendeak eta Europan baino askoz gehiago dira eta gainera hilero gehiago heltzen dira gertuko herrialdeetatik.\nPalabek Ugandan dago eta oso pobrea den gune batean kokatuta dago, baina errefuxiatuentzat Palabek ez da erreuxiatu gune arrunt bat, beraientzako itxaropen, bake eta gerraren kontrako sinboloa da. Jendea ezer gabe heltzen da Palabekera, han ez dituzte jango janari hoberenak, ez dituzte jantziko erroparik hoberenak eta ez dituzte izango bideojokorik hoberenak, baina etxe bat topatu dute Palabeken eta hori da garrantzitsuena beraientzat.\nRuben Fernandez dio\nabendua 4, 2019 at 11:39 am\nNire ustez gerrak egote normala da, baina beraien baldintzak ez direnez onenenak ezin dute beste toki batera alde egin eta oinez joaten dira beraien herrialdetik. Batzuk bizirik irtetzea lortzen dute baina beste batzuk ez. Jende gehienak ez du janririk baina ahal duten moduan elikatzen dituzte beraien semeak. Errefuxiatuen lekura joaten dira beraien bizitzak aurrera ateratzeko eta gehienak lortu egiten dute. Baina an denok lapurtzen dira.\nAlex Arambarri dio\nPalabek errefuxiatu zentro bat da. Palabekeko errefuxiatuak gerratik ihes egin dutelako daude hor edo bizitza obeago bat topatu nahi dutelako. Han beharrezko materiala ematen diete baina ez dute jateko asko edukitzen eta esaten dute hilabete bukaeran ez dutela nahiko janari edukitzen. Bestalde denak elkarren gainean bizi dira baina denak ondo eramaten dira beraien artean.\nBeraien denbora librean entretenitzeko futbolean jolasten agertzen ziren, baita ere dantzatzen edo jolasten.\nDokumental honen esker gauza asko ikasi ditut batez ere jende batzuk gauza oso gutxirekin konformatzen dela eta beste batzuk nahikoa ez eta gehiago nahi dutela.\nOso ondo iruditzen zait Palabekeko errefuxiatuen zentrua egotea pertsona asko salbatzen dituelako ez dutenak merezi hiltzea. Nahiz eta Palabek ez izan leku seguru bat hango jendeak arrisku asko hartzen ditu han errefuxiatuei laguntzeko eta hortarako ausardia asko behar da.\nPalabeken egiten ari den lana oso ona da eta horrela jarraitzea espero dut baita leku gehiagotan errefuxiatu zentru gehiago egotea.\nLuken Quintana dio\nPalabeken gerra asko daude ,bere etxeak eta familiak an laga izan behar dituzte .Beraien bizitza oso gogorra dira .Emakumeak bildurtuta bizi dira biolau egiten dituztelako eta gero akatu egiten dituztelako .Ugandara jan dira gehienak bizitzera biana esaten dute nahiago dutela beraien herrietan bizi zergatik or beintzat urea dute eta ugandan oso zaila da ura lortezea.Ugandan daude gerran daudelako bestela ez ziren an egongo .Ama batek lurrean lortzen dituen gauzak fronteran saltzen ditu et diru horrekin josteko makina bat erosi zuen eta horrekin ertetzen da aurrera, bere sema bere marekin laga zuen.\nAne Errasti dio\nabendua 4, 2019 at 11:40 am\nPalabek oso leku gerrazalea da. Gizon militarrak etxeetara sartzen diren eta dira gizona ez badago emakumearengana joaten dira eta beraiekin arreman sexualak edukitzera behartzen dituzte. Beraien umeak hartu eta beste leku batera joan behar dute.\nAsteak eta asteak oinez igaro ondore mogara irizten dira eta autobusetan beste leku hobeago batera eramaten dituzte. Bertan ordea lapur asko daude jendeari umeaklapurtzen dizkiote.\nEmakumeak harriak zulatzen ateratzen dute beraien bizitza eta emakume batek josten ikasi zuen eta arropak egiten ateratzen du bere bizitza eta bere semea zaintzeko.\nNire ustez opso egoera txarrean bizi dira baina asko zaiatzen dira beraiei laguntzen.\nAlazne Sudupe dio\nabendua 4, 2019 at 1:21 pm\nPalabek Ugandan dagoen errefuxiatuen eremua da. Honi buruzko dokumentalean asko ikasi dut. Izan ere, errefuxiatuen egoera ezagutzen nuen arren, ez nekien horrenbesteko gogorra zenik. Gladys-ek bere izebaren egoera azaldu zuenean benetan zur eta lur utzi nintuen. Dokumentalean agertzen diren umeak benetan tristura transmititu didate jasan behar izan duten guztiagatik.\nHorrez gain, egoeraren aurrean pertsona gutxi batzuk laguntzen dutela iruditzen zait, hau da, batzuek egoera ezagutu arren, ez dutela ezer egiten. Dokumentaleko salesianoek laguntza eskaintzen dieten arren, beste herri edo hiri batera iristea lortutakoan, onartuak izan behar direla uste dut eta hori da arazoa. Jendeak ez ditu onartzen, baina ez dut ulertzen zergatik. Ziur nago guk horrelako zerbait bizi izan bagenu, benetan zenbateraino sufritu duten ikusteko gaitasuna izango genukela. Onartzen ez dituzten pertsona gehienak ondo bizi dira, ez dute gerrarik edo goseterik jasan. Uste duzue horrelako egoeraren bat jasan izan bazuten orain bezala jokatuko zutela? Bada nire ustez ez. Besteen lekuan jartzen ikasi behar dugu.\nGainera, asko kexatzen gara etorkinak etortzen direlako, baina nire iritziz onuragarria da beste lekutako jendea etortzea. Hasteko, oso langileak direlako eta edozein lanetarako prest daudelako. Bestalde, kultura berriak ezagutzeko aukera paregabea da.\nNiri behintzat dokumental honek asko pentsarazi dit eta errefuxiatuen alde gehiago egiten saiatzera bultzatu nau.\nNaia Arrizabalaga dio\nabendua 4, 2019 at 1:24 pm\nPalabek dokumentala gogorra bezain ederra da. Oso ondo erakusten du errefuxiatu eta etorkinen egoera gogor eta krudela. Ez dira gu bezain ondo bizi eta ez dituzte guk adina baliabide eta aurrerapen. Baina gu ez gara ohartzen eta ez dugu baloratzen duguna.\nGuk duguna izan gabe behin baino gehiagotan edukitzen dute irri bat ahoan eta laguntzeko prest egoten dira.\nGaur egun boterea dute hainbat politikari ez dira ohartzen egoeraz eta ez dira kezkatzen sufritzen ari direnez. Aita Mari itsasontziari esaterako oztopoak jarri zizkieten. Ez zait normala iruditzen baina noski politikari asko nahi duten moduan bizi dira, diruz gainezka eta ez dira ohartzen edo ez dute ohartu nahi errefuxiatu zein imigranteen egoeraz.\nTorre Zuriko erakusketa oso egokia iruditu zitzaidan. Herriko jendeak jakin beharra duela uste dut itsasoaren beste aldean ezer ez dela berdin.Ez direla gu bezain ondo bizi eta laguntza eske daudela.\nIhesak eta itsasoa zeharkatzeak oso gogorra izan behar du. Familia utzita, lagunak,etxea… Bizitza arriskuan jartzea oso krudela da. Guk lagundu behar diegu eta errespetuz lortuko dugu mundu hobe bat. Arriskuetatik babestu behar ditugu, elkartu eta elkarlanean eurak babestu.\nAfrikarren esaera zaharrak egia dio. Palabek dokumentalak oso ondo trasmititzen elkarlanean lan egitearen eta talde izatearen balorea. Balore garrantzitsua eta gutxi baloratua.\nLaia Arambarri dio\nabendua 4, 2019 at 2:40 pm\nNola dagoen han jendea, nola bizi den eta zer egin behar duen bere herriko gerratik alde egiteko. Nire ustez, oso gaizki iruditzen zait han pasatzen ari diren gosea eta jasan behar dituzten gauza denak jasan behar izatea. Oso gogorra da hango bizitza, oso jende gaiztoa bizi da han eta beste pertsonei oso gauza txarrak egiten dizkiote. Oso bizimodu gogorra dute hango neskak oso gauza txarrak jasan behar izaten dituzte. Janaririk gabe eta ia urik gabe bizitzea oso gogorra da eta hango gerra oso txarra da beraientzat\nMaite Diaz de Zerio dio\nabendua 4, 2019 at 2:43 pm\nNik honi buruz ikasi dudana da guk uste duguna baina okerrago bizi direla. Baita hobeto tratatu behar dugula momentu, une gogor batzuk hari direlako sufritzen. Gure partetik ondo egongo zela beraien paperean jartzea eta laguntzea guri gustatuko ligukeelako. Lagundu behar dugula eta hori alde batera utziz baita bere bizitza nola ateratzen duten aurrera ikasi dut. baita nola gure lurraldeak ez dituen onartzen. ala eta guztiz ere badaude talde batzuk laguntzen dietela adibidez: ACNUR hau nazio artekoa da beste bat aita mari da euskal herria egin den barkua baita Aita Mariri laguntze dabilena Zaporeak da. bestalde, Espainian badago VOX partidu politiko bat ez duela legez kanpoko pertsonak onartzen ezta legea izaten laguntzen ere.\nJon Etxaniz dio\nabendua 4, 2019 at 2:44 pm\nMunduan zehar ume eta familia asko daude oso egoera txarrean bizi direnak. Hori ikusi dugu dokumental honetan. Jende askok egin behar izaten du ihesi bere jaioterritik. Herri horretan gerran ari direlako eta beraien familiako kideren bat hil nahi dutelako. Oso gogorra izan behar du horrelako zerbait pasatzea. Zure herrialdea utzi eta alde egin behar izatea familia osoarekin, jakin gabe nora joango diren, eta non jarraituko duen beraien bizitzak. Eta ez dakite han geratu den beraien familiarrak bizirik jarraitzen duten edo hil egin dituzten. Ezin izaten baitute familia osoak alde egin. Beste herrialde batera iristen direnean, gauza asko botatzen dituzte faltan. Adiidez, familia, lagunak… Eta bildurra izaten dute. Beraien bizitza zerotik hasi behar dute, guztia aldatzen baita beste herrialde batera joaten zarenean. Erlijio aldatzen da, ohiturak ere aldatzen dira…\nBaina badaude laguntza taldeak errefuxiatuak etxean bezela sentitzen saiatzen direnak.\nNire iritziz horrelako pertsonak asko sufritzen dute, tokiz aldatzeak, familia separatzeak edo galtzeak min asko egiten du eta beren jaioterria uztea, jakin gabe nora joan behar duzun horrela bizitzea ezin du ona izan.\nLuka Diaz de Cerio dio\nJende asko dagoela oso egoera txarrean eta egoera txar horien egileak gerra, muturreko pobrezia, diktadura eta barne arazoak. Niri pena ematen dit telebistan ikusten ditudanean ume txiki ia denak argal-argal daudela, baina beti irribarre bat edukitzen dute ahoan eta horrek asko harritzen nau. Horren beste galdu dutela bai familia, bai laguna. Ni beraien tokian jartzen banaiz izugarrizko tristura edukiko nuke, denbora osoan negar egiteko gogoa eta gerra bukatzeko gogoa, gerra hari da eta horrelako gauza txarrak egiten behar handiena duten pertsonei.\nMarina Zubizarreta dio\nabendua 4, 2019 at 2:45 pm\nEsan beharra daukat orain arte asko entzun izan dudala kontzeptu hau, baina ez nekien oso ondo zertan datzan.\nBai dokumentala ikustea, bai Torre Zurira bisita egitea, oso egokiak izan dira egoeraz ezagutza handiagoa izateko.\nBeti esan izan digute besteen lekuan jartzea ezinbestekoa dela guk daukaguna baloratzeko, eta hala da. Ezin dugu ez daukagunaz kexatu, beharrezkoa baino askoz gehiago baitaukagu.\nACNUR eta Aita Mari bezalako laguntzaileen taldeak aurrera ematera bultzatu beharko genituzke, lan handia egiten baitute hauen etorkizunaren alde.\nGainera, inoiz ezin dugu jakin zer izango dugun etorkizunean; beraz, agian gu izango gara haien laguntza behar dugunak.\nKhizar Shahid dio\nabendua 4, 2019 at 2:46 pm\nIkasi dut nola munduan hainbeste pertsonekin injustizia gertatzen da. Nire ustez, errefuxiatuak gu baino eskubide gehiago eduki beharko lukete, ez gutxiago. Dokumentalean ikus dezakegu nola gizon armatu batzuk herrialde batera joaten dira, eta han, dagoen lasaitasuna estropeatu eta familiei amenazatzen dute. Famili horietako kideak haien bizitza eta haien familiko bizitzak salbatzeko, alde egin behar dute. Haien herrialdea utzi, haien etxeak, gauzak, lagunak utzi. Fmailiak, kaos hortan banandu egiten dira, batzuk, denbora batera elkartzen dira, baina askok, ez dute inoiz haien familia ikusten. Oso tristea iruditzen zait niri, gorrotoa sartzen dit bihotzean gizon horientzako. Nik botere politiko handia edukitzen banu, errefuxiatu den horiek bilduko nituen, eta etxe bat egin haientzat. Leku seguru bat. Baina botere hori ez daukat, baina horrek ez du esan nahi ezin dutela ezer egin. Ni, herritar normal bat naiz, baina egin dezakeena da, haiek lagundu, onartu, babestu, garatu eta integratu nire bizitzan.\nJare Arrieta dio\nabendua 4, 2019 at 2:47 pm\nNik banekien Mediterraneo itsasoaren inguruan jende asko hil zorian dagoela eta baita ere hiltzen ari direla. Ez nuen pentsatzen itsasotik aparte lur bertan horrelako egoerak daudela. Hau da, ez nuen pentsatzen oinez ibiltzen zirela mundu berri bat aurkitzeko eta ondoko herrian gerran zeudelako. Beste gauz bat ikasi dudana etxeko gizonak gerrara bidaltzen zutela eta beraien familiak ez zutela berririk berari buruz.\nNik uste dut oso egoera larria dela orain ari dena pasatzen. Adibidez, lehen esan dudan moduan jendea hiltzen ari da txalupa txiki batzuetan ateratzen direlako mundu berri baten bila eta jendeak ez duelako ezer egiten. Nik uste dut jendea orain hona iristen ari direnak mundu berri bat nahi dutela, familia aurrera eramateko eta baita ere gerratik ihesik ateratzeko. Oso gogorra da beraiek iristen direnean politikari batzuk ez ustea gure lurretan bizitzen beste lurralde batekoak direlako eta ez dituztelako dokumentaziorik. Nire ustez, denok egin beharko genuke esfortzo txiki bat beraientzat. Adibidez, tratu on bat emanez edo babesten eta baita ere, laguntzen eta garatzen.\nNaroa Sayavera dio\nDokumental honetan,herri desberdinetako umeak ikusten dira.Ume hauek pobrezian daude,eta emigranteak dira.Gerra dago beraien herrietan eta denbora osoan herri batetik bestera doazte.Gero beste atal batean,baita ikusten da,beraien etxeak,nola egiten dute eta nola egiten duten beraien janariak.Oso bizitza diferenteak dauzkate gurekin konparatuta.Neska bat ere azaltzen da eta esaten du nola atera duen bere bizitza aurrera.Bideoan.Don Bosco taldea azaltzen da eta ikusten da nola laguntzen dioten familiei.\nNaia Del Carmen dio\nabendua 4, 2019 at 2:48 pm\nNiri iritziz, errefuxiatuak oso bizi gogorra dute, batetik, beren familia ez dutelako gehiago ikusten eta bestetik gerran daudela. Oso zaila izan behar du zure herrialdetik ihes egitea. Ez nekien hainbeste errefuxiatu daudenik munduan, baina munduan talde batzuk daude errefuxiatuei laguntzen ari direnak (adibidez: ACNUR).\nPelikula oso filma interesgarria iruditu zitzaidan baina gogorra ere bai. Gazte horiek, oso egoera larria zeukaten, alde txarretik, familia galduta zutelako eta biolentzia jasan zutelako eta egoera ona, etorkizuna Palabek eremuan zeuden bizitzen eta pertsona batzuen menpe zeuden.\nEtorkizunari buruz, eskubide berdinak ditugu guztiok orduan, errefuxiatu guztiak izan beharko zituzten eskubide berdinak. Adibidez, Europan ez dituzten onartzen errefuxiatuak.\nOier Andueza dio\nHerriande bat ustea eta beste batera joatea errefusiatua esaten zaio.\nEspainia estatua ere pasatu du olako gauz batetik, frankoko garaipenaren ondoren 1950. urtean, Euskal Herritik gende asko joan zen Estatu Batuetara gosete ikaragarria degoelako.\nHorrela dauden herriandeei lagundu, babestu eta integratu egin behar ditugu.\nSalestarrak gogor ari dira borroka egiten errefuxiatuen alde, Espainian ere lan haundia egiten dute etorkinei gizarteratzenlaguntzeko.\nAnne Urquia dio\nabendua 4, 2019 at 2:49 pm\nNik uste dut gure bizitzarekin pozik egon behar dugula eta besteekin gehiago pentsatu behar dugula. Besteek bizitza pobreak dituzte eta gu oso ondo bizi gara haiekin konparatuta. Nik uste dut haiek ahal duten bezala bizi direla eta ahalaere erdi pozik bizi direla, guk aldez bizitza hobeagoa dugu eta batzuetan ez gaude pozik. Torre Zuriko erakusketari buruz, oso interesgarria zela uste dut eta haiei ikustea gustatuko zitzaiokela. Eta dokumentalari buruz, polita zela ikusteko eta pertsona guztiei ikustea gomendatuko nioke, jakiteko nolakoa den beraien bizitza eta haiengan pixka bat pentzatseko.\nDouae Chiguer dio\nPalabek dokumentuan azaltzen dena oso gogorra da nire ustez. Jendea gerran dago eta beraien herritik alde egin behar dute, momentu horretan familia dena zatitu egiten da. Momentu horretan bakarrik ihes egiteaz pentsatzen dute. Batzuetan lortu egiten dute eta batzuetan ez, ihes egiteak lortzen duena zorionezkoa da. Ihes egiten dutenak emakumeak eta umeak dira gehienbat. Eta batzuetan familiako kide bat edo gehiago galduta egoten dira, batzuetan bilatzen dute eta batzuetan ez. Gero errefuxiatu izan behar dute beste herrialde batzuetan, eta hori oso gogorra da.\nJanire Gurpegui Flores dio\nabendua 4, 2019 at 2:50 pm\nDokumentalari buruz jende asko hari direla sufritzen baina, pozik daudela:dantza egiten, jolazten… Gainera ikasten egoten dira. Jende asko segurtasun leku bat topatzen (gehien bat emakumeak) bortzatu egin dituzte, beste batzuk umeak bere amarekin laga dituzte, familia falta eta lagunen falta sentitzen dute, asko sufritzen dute eta politikoak ez diete sartzen uzten.\nErakusketari buruz oso ondo zegoela eta nik pentsatutako herrialde gehiago ez dituzte errefuxiatuak sartzen lagatzen. Eta jende asko hiltzen da segurtasuneko leku bat topatzen.\nAsko ikasi egin det eta egora txarretan pozik daudela asko harritu zait.\nAnet Garate Aizpuru dio\nPalabek dokumentala ikusi eta gero ikasi dudana da ba errefuxiatu asko nahiz eta bizilekurik eta familiarik gabe egon esperatza izaten jarraitzen dutela eta beraien etorkizunerako ikasten jarraitzen dutela nahiz eta oso egoera txarrean egon. Gainera nahioz eta janari oso gutxi eduki eta dirurik ez eduki, beraiek era positiboan pentsatzen jarraitzen zuten, eta beraien bizitza aurrera ateratzeko moduak pentsatzen hasi ziren.Eta bideo hau ikusi eta gero, pentsatzen dut beraiei laguntzeko era egokiena lagunduz beraien egoera hobetzea lortuko genuela.\nJakes del Rio dio\nabendua 4, 2019 at 2:51 pm\nIkasi dut munduko edozein zatian errefuxiatuak daudela, gerra, pobrezia, edo diktadura dela. Orain bertan gertatzen ari laike eta gu ez gara konturatzen, ezta zer gaizki dauden, ezta zer ondo bizitzen garen. Errefuxiatu leku gehiago egin beharko luketela uzte dut, horrela asko hobeto eramango zuten egoera eta gutxiago sufrituko zuten. Hobetzeko beste forma bat izango zen gerrak saihestea, eta pobrezian dauden herrialdeak laguntzea. Gero ere egin zizakeena izango zen errefuxiatuak ez duten onartzen herrialdeak onartzea, baina oso zaila izango zen.\nNaikari Galarraga dio\nabendua 4, 2019 at 2:52 pm\nErrefuxiatuak bere herrialdea utzi etab beste batean babesa bilatu behar dutela.\nSirian, Hego Amerikan eta Birmaniako Rohinuak gerraren ondorioz alde egin behar dutela.\nEuskal Herritik artzain askok alde egin zutela Estatu Batuetara eta Amerikara.\nMariaren herrialdea gerran dela eta oso arriskutsua dela kalean jolastea.\nLehorte hansia izan dela eta uzta ez da nahikoa, horregatik jendea beste herrialde batera joaten da.\nMohamedm izeneko gizpn bat kamioi azpian ixkutaturik bere herrialdea utzi zuela bizitza hobeagoaren bila joateko.\nOndoren, tristura eta beldurra sentitzen dutela gerran.\nAzkenik beste herrialde batera joandakoan lekuz kanpo sentitzen direloa baina itxaropen onarekin egoten direla.\nElene Garate dio\nabendua 4, 2019 at 2:54 pm\nGelan dokumental bat ikusi genuen, dokumental horretan, Hego sudaneko jendea agertzen zen, eta beraien herrialdean gerra zegoenez Palabek izeneko errefuxiatuen eremu batera ihes egin behar izan zuten, Ugandan dago palabek, bertan salestarrak beraien bizia errefuxiatuekin partekatzen dute, errefuxiatuei egunero janaria ematen diete palabeken, eta heziketa teknikoari garrantzi handia ematen diote, gerra laister amaituko dela uste dute eta ondo prestatuta egon behar dute, gizarte baketsu eta hobeago bat izateko eta gerra bukatzerakoan lana edukitzeko eta beraien bizitza aurrera eramateko. Torrezuriko erakusketaren ondoren, gauz batzuk ikasi ditut, adibidez, toki guztietan ez dituztela errefuxiatuak ondo artzen, baina badaudela tokiak errefuxiatuak artzen dituztenak, adibidez, Palabek.Niri oso geizki iruditzen zait errefuxiatuei gertatzen ari zaiena, adibidez\nVOX partido politikoakez du legez kanpoko etorkinik onartzen , eta niri ori oso gaizki iruditzen zait.\nAitor Torronteras dio\npozik egon bear gure bizi moduarekin eta guk ez duguna bear berdunai eman =)\neta ze bizi modu txarretan bizi dira beste batzuek behar zaie iheslariei. Gerra oso krudela izan zen.\nHan bizi dira salestarrak, errefuxiatuekin eguneroko bizitza konpartitzen. Lehenbizi toki segurua eskain\nMalaika Batool dio\nabendua 4, 2019 at 2:55 pm\nNik uste dut, guztiok ditugula eskubideak bizitzeko, ondo elikatzeko, hezkuntza jasotzeko… Hori dela eta, inork ezin dizkio beste bati eskubide horiek kendu, gerran dauden pertsonei laguntzea ezinbestekoa da.\nBeste aldetik, bideoan ikusten den bezala gazte batzuk mekanika… ikasten ari dira etorkizun hobe baten bila, gehienek ez dute jatekorik, hilabeteko janaria dute gordeta familiarentzat, ezta behar bezain beste arropa ere. Guk gure egoera beraienarekin konparatuz gero oso ondo bizi gara, eta hala ere gehiago izatea espero dugu.\nOndorioz, errufuxiatuak jasotzea edo beraiei laguntzea ezinbestekoa da, gu beraien egoeran egonez gero berdina esperoko genuelako.\nJakes Larrañaga dio\nabendua 4, 2019 at 2:56 pm\nEtxe zurin ikasi nuen mundu osoan zehar eta batez ere herrialde ez garatuetan\njende asko dagoela sufritzen arrazakeriari edo erlijio kontuengatik etabar…\nbaina badago palabek izeneko errefusatu kanpamendu bat non hego\nSudaneko jendeari laguntzen ari diren aurrera irteten bai ekonomikoki\nelikagaiak ematen baita sentimentalki ere eta eliza txiki bat dute denen artean beraien alde otoitz egiteko.\nManex Salas dio\nabendua 4, 2019 at 2:57 pm\nMunduan dagoen injustiziari bidez ikasi dut gehienbat. Toki guztiak ez dira gu bizi garen lekuen bezalakoak. Toki askotan ez dago hemen dugun babes, ekonomia…\nHerrialde horietan errefuxiatu asko daude eta lurralde horietan gerra, ekonomia txarra. Erakusketan gauza asko ikasi ditut adibidez nola bizi diren kanpamentutan eta bizi berri bat astera joaten dira beste herrialde batera eta han ematen dizkiete gauzak bizi berri bat asteko. Baldintza oso gogorretan bizi dira.\nFamilia, jabetzak, lagunak… faltan botatzen dituzte. Eta behin herri batera iritsita beldurra, autoestima baxua edukitzen dute… Guk geure partetik onartu eta integratzen lagundu beharko genieken errefuixatuei.\nJulen Zendoia dio\nTorre zurin ikusi genuen munduan zehar dagoen injustiziari buruz ikasi dut .\nToki guztiak ez dira gu euskal herria bizi ditugun egoerak eta sufrimenduak europako herrialde askotan oso egoera gogorrak jasaten dituzte eta gu ez gara arduratzen baña nire ustez pentsatu egin behar genezake eta apurbat laguntzera aportatu.Torre zurin ikusi genituen gauzak oso interesgarriak zirela iruditzen zait.Dokumental bat ere ikusi genuen oso interesgarria eta arduratxua.Guk lagundu egijn beharko genuke.\nIzabela Fogarasi. dio\nabendua 4, 2019 at 2:58 pm\nOso ondo dago ideia hori, pertsona asko daude horrela pobrezian .\nGuk beste mente bat baldima bagenun (reala) mundua ondo juango zan..\nBaina mundua ez da ulertzen , beti zerbait dago. . .\nGure mentea ez da hain altua gauzak perfektoak egiteko, eta lagundu eta lagundu…\nbaina pertsonak gaiztoak dira.\nIgor Bravo dio\nabendua 4, 2019 at 5:47 pm\nDokumentala eta erakusketa ikusi eta gero ikasi dut ume askok ez dutela guk izandako zortea eduki. Hortaz aparte hainbat traumatik pasatu izan dira ( Gertukoen heriotza, gerrak…). Baina egoera hobetu nahian errefuxiatuen kanpamenduk daude. Ez dira gu bezalako bizia bizitzen ari, baina, behintzat seguru daude.\nIñigo Peña dio\nabendua 4, 2019 at 8:37 pm\nPalabek, Ugandan dagoen errefuxiatuen eremua da. Gerratik ihes egin behar izan zuten errefuxiatuez osatuta dago gehienbat. Hego Sudango gerra oso krudela izan zen. Palabeken jende asko dago eta salestarrekin bizi dira. Gaur egun, injustizia handia dago munduan eta jende asko egoera txarrean bizi da. Errefuxiatuen etorkizuna Palabek bertan hasten da.\nAurreko astean, Torre Zurira joan ginen totem batzuk ikustera eta oso interesgarria iruditu zitzaidan. Hainbat datu eta informazio ematen zizkiguten totem haiek. Egoera txarrean bizi dira eta errefuxiatu asko daude. Gaur egun, jende askok uzten du bere herrialdea hainbat arrazoiengatik eta alde egin beharra dute. Egoera honen aurrean zerbait egin beharra dago eta saiatu behar gara errefuxiatuak guregana ekartzen. Lagundu egin behar diegu geure laguntza behar dute eta.\nGobernuek ez dute ezer egiten baina guk zerbait egin ahal dugu, horretarako, garrantzitsua da jendea egoeraz ohartaraztea eta guztiok batera zerbait egitea!!\nNaiare Elorza dio\nabendua 4, 2019 at 8:55 pm\nDokumental bat da non Gladys eta Aliceren bizitza kontatzen da. Hego Sudanetik ihes egin behar izan zuten bi ama gazteren bizitza. Salesiano misiolarien laguntza eduki zuten. “5, 7 eta 11 urteko beste haurrekin ihes egin nuen. Korrika bakarrik egiten dezu bizitza salbatzeko” dio Alicek. Gladys-ek gogoratzen du gerran zehar bere izeba hil zutela. “Zortzi gizonen artean bortxatu zuten eta gero lepoa bihurritu zioten”, azaldu du.\nBeraiek bere lurralde utzi behar dute gerrengatik eta gu kexatu egiten gara gure herria ez zaigula gustatzen. Horrekin esan nahi dudana da, pozik egon behar dugula gauden herrian.\nGuk garrantzi asko ez diogu ematen janariari eta ez badegu janaria jaten zaborrontzira botatzen degu eta han berriz, janaria behar dute.\nIkasi eta eskolagatik kexatzen gara eta errufuxituak desiratzen daude eskola joateko.\nOso penagarria iruditzen zait: familia banandu edo hil egiten zaie askotan, lurralde gabe geratzen dira eta ez dakite nora joan, beldurrez bizi dira, ez dute mugikorrik beraien familiekin komunikatzeko…\nLaburbilduz, ditugun gauzak baloratu behar ditugu eta ez kexatu hainbeste zeren zure baino egoera txarragotan daude eta gure baino gutxiago kexatzen dira. Gauza bat falta zaigunean konturatuko gara zer balio duen zeren edukitzen badezu egunero eta ez bazaizu bukatzen, ez diozu hainbeste balio ikusten. Adibidez, ura.\nNida Sajjad dio\nabendua 5, 2019 at 7:03 am\nPalabek Hego Sudango gerratik ihesi etorritakoei ongietorria emateko Ugandan ireki duen azken errefuxiatuen akordioa da. Salesiarrak Palabekera iritsi ziren eta bertan bizi ziren iheslariekin bizitzera. Ikastetxeak, kaperak, prestakuntza tailerrak, kirol jarduerak eskaini dituzte eta eskola profesionala eraiki dute, prestakuntza eskaintzeko eta, batez ere, gazte errefuxiatuentzako itxaropena. Dokumentalak. Nire ustez iheslarientzako asko saiagoa izango zen egitea beraien herrialdetik baino egoera txarregatik ihes egitea komeni zaiote. Niri asko gustatu egin zait Salestarrak egiten ari diren lana. Eta holaxe segitu behar dute.\nIzaro Lete dio\nabendua 5, 2019 at 10:37 am\nPalavek dokumentala ikusi ondoren, jabetu naiz munduan bizi baldintza oso desberdinak daudela. Munduan zehar errefuxiatu zein emigrante ugari dagoela, gerraren, goseteen, bizi baldintza gogorren eta abarren ondorioz. Salestarrak gogor ari dira lanean. Baina, Europako gobernuak zenbait oztopo jartzen ditu. Adibidez, Aita Mari ontzikoei… Guk jakin behar duguna da, bizi baldintza onak ditugula eta ez ditugula behar adina apreziatzen. Janaria dugu, ospitaleak ditugu gaixotzen garenerako… Gainera, denok ditugu eskubide berberak eta gizaki orok du joan eta etortzeko eskubidea, Giza Eskubideen aldarrikapeneko 13. artikuluan agertzen den bezala.\nJokin Arregi dio\nUme asko oso egoera txarrean bizi direla eta gu haiekin konparatuta oso egoera onean bizi garela eta hala ere gauza gehiago nai ditugula eta haiek gauza askoz gutxigorekin konformatzen direla eta gu ez. Guk gauza gutxigorekin bizitzen jakin behar dugula eta haiei, beharrean daudenei eman guk naikoa dugulako.Haiek lan pila bat egiten dutela beraien familientzat eta eskolara joatea oso gauza polita dela eta guretzat eskolara joatea gauza ez gustuko bat bezala dela. Niri asko gustatu zait eta besteei ikusteko esango nien haien bizitza nolakoa den ikusten dugulako eta zenbat sufritzen duten familia gabe egunak egoten eta kilometro pila bat egiten beraien buruak babesteko eta janari bila joateko bestela hil egingo direlako.\nIraia Piris dio\nIkasi dut jendea oso gaizki hari dela pasatzen gerra eta goseteengatik. Eta jendeari lagundu egin behar zaiola gero guri ere gertatu ahal zaigulako. Errefuxiatu asko daude pentsatzen duguna baino gehiago. Jendea desnutrizioa eta goseteak pasatzen hari da gerrengatik. Jende asko eta askok beraien familiarrak galdu dituzte ihes egitean edo galdu dituzte gerran hil egin direlako edo beraien seme-alabak gurasoekin laga dituzte dirua lortzeko seme-alabak, familia, beraien burua, beraien etxeak mantentzeko… beraiekin egon nahi duten harren ezin dute. Beraien herritik irten nahi dute bizi berri bat izateko baina herrialde batzuek ez dituzte baimentzen beraien herrialdetara sartzen horregatik beraien herrialdetan geratzen dira hiltzeko moduan.\nZacarias Essalahy dio\nabendua 5, 2019 at 10:38 am\nJendeak oso gaizki pasatzen dulea . Oso bizimodu txarra dutela gurekin komparatuta, inork ezindu aukeratu non bizi edo non jaio. Bere familia, etxeak lagunak galtzen dituzte. Jatekork gabe ezergabe eskerrak oraindik salestarrak dauden jendeari laguntzeko,. jendeari jatekoa emateko, etxea emateko lana emateko…\nEtxezurira joan ginenean asko ikasi nuen podigumean jartzen zuenari buruz podigum asko zeuden eta podigum ohietan munduaren bizimodua agertzen zen toki batzuetako hieslari kopurua zembat jende joaten zen toki batetik bestera jakinda hain beste jendeb gaizki daudela eta gu ezer ere egin gabe.\nEneko Larrañaga dio\nabendua 5, 2019 at 10:39 am\nDokumental hau ikasi ondoren ikasi dut munduan zehar jende ugari dagoela oso egoera txarrean. Pertsona hauek gosetea, gerra, gaixotasuna, biolentzia eta beste hamaika arrazoirengatik sufritzen dute beraien eguneroko bizitzan. Palabek-en adibidea hartuta jendearen mina lehen planotik ikustea uzten digu eta bizia nolako krudela den erakusten du. Adibidez, Hego Sudaneko pertsona ugari Ugandara joaten dira errefuxiatu gisa bizi hobe baten bila. Beraien familia, etxeak eta urte askoren lanaren fruituak, hauek denak utzi behar dituzte gerraren ondorioz. Nahiz eta bizi hobeago baten bila joan oso zaila da herrialde berri batera moldatzea. Horregatik benetan aipagarria da salestarrek egiten duten lana. Beraiei esker pertsona hauek esperantza lortzen dute eta bizitza berri bat hasteko baliabidek dituzte. Janaria, lana, etxebizitza… Horretaz gain oso gaizki iruditzen zait gobernuak errefuxiatuei ateak ixtea ez dutelako 13. giza eskubidea errespetatzen. Honek aldarrikatzen du edozein pertsona dela joan-etorri libreak egiteko.\nLuis Gonzalez dio\nEs muy buena esta pelicula, nos da a enterder como es la vida en palabek que es un refugio de personas las cuales huyen de su pais para buscar una mejor vida .\nla mayoria deja asus padres para darle una mejor vida a sus hijos para que puesdan tener un mejor futuro y que no tengan que tener un mal futuro una mujer empezo a contar tdo lo quele paso que su madre murio y que solo pensaba en llorar por que habia perdido asus padres pero por otra estaba fliz por que pudo llevar asu hijo con ella para que tuviese una mejor vida y que pueda tener buenos estudios y que pueda cumolir sus sueños.\nElene Sudupe dio\nabendua 5, 2019 at 10:40 am\nGuk dugun suertea ez dugula apreziatzen , bizitzeko behar dugun guztia daukagu eta ala ere kexatu egiten gara eta beste batzuk berriz gerran daude eta bizitzeko oinarrizko gauzak ere ez dauzkate. Nire ustez utzi egin behar diegu gure herrialdera etortzen , beraien azalean jarri behar dugu, gu egongo bagina gerran ez genuke nahi familia eta lagunak utzi ihes egiteko eta gainera gero ez uztea beraien herrialdera sartzen. Txikitatik daukagu suerte hori jaio garen lekuan jaiotzeagatik eta daukagun familia edukitzeagatik. Oso dokumental hunkigarria iruditu zait, ze pertsona mota garen ikusten dugu bideoaren ondoren. Gure eginbeharra da BERAIEN AZALEAN JARTZEA.\nJon Agirrezabal dio\nUme asko gaizki bizi direla. Notizietan errefuxatuak ikusten direnean pateratan pentsatzen nuen egoera nahiko onetan etortzen zirela eta denak familietan etortzen zirela. Baita ere pentsatzen nuen denak identifikatuta eta diru nahikoarekin etortzen zirela. Dokumental hau ikusi eta gero erreflexionatu dut eta orain pentsamendu desberdinak dauzkat. Orain gaixuak direla pentsatzen dut eta beraien sufrimendua orain pixka bat sentitzen dut. Beraiek eskolara joan nahi dute eta guk berriz, ez dugu nahi ikastolara joatea eta oporrak iristeko irrikaten egoten gara. Beraien familian biolatu edo jo egiten dituzte eta guk ama gelatik joateko esaten diogu. Bestalde, Gure etxea oso onak dira eta beraiek teilatu batean lo egiten badute pozik daude\nAne Etxeberria dio\nabendua 5, 2019 at 10:41 am\nEkintza onek munduko gazte, emakume, ume eta gizonezkoak nola bizi diren konturatzen lagundu dit. Ze, gu oso aberatsak gara hemen jaio garelako baina, munduko herrialde guztietan; Pakistan (Quetta), Mexiko (Tijuana, Padre Chava) eta Turkian adibidez, ez dira gu bezain ondo bizitzen eta oso tristea iruditzen zait imajinatzea badagoela jendea lana, familia, etxea… uzten dituela, gerragatik edo dena delakoa; bere bizitza arriskuan jarri eta bizitza berriro asteko, jakin gabe bere helmuga zein izango den, zer tratu emango dioten… Horregatik pertsona horiei( errefusatuei ) laguntza eskaini eta Europako ateak ireki behar dizkiogula iruditzen zait. Ze pertsona guztiok berdinak gara eta, Giza Eskubideek diotenez ( 13. artikuluan) eskubide berberak izan behar ditugu. Eta ea, gu denok pertsona horien larruetan, segundu batean behintzat, jartzen garen.\nUnai Tena dio\nUmeak eta familia oso egoera txarrean daude. Elikagaiak kontsumitu gabe eta palebekeko errefuxiatutako kanpamentuetan babesa ematen diete eta gainera janaria. Lo egiteko tokiak ez dira onenak baina moldatzen dira. Pozik bizi dira familian eta jolastu egiten dute beraien eremuetan. Gerran daude beraien herrietan eta kanpamentu horiek beraientzat onena da. Suerte handia dugu Euskal Herrian jaiotzeagatik. Politikoak beraien azaletan jarri behar dira eta pentsatu han daudela sufritzen. EUROPAKO ATEAK IRIKI.\nDenis Valor dio\nabendua 5, 2019 at 10:42 am\nUmeak eta emakumeak oso gaizki bizi dira. Oso gaizki bizi dira gerra asko daudelako janari gutxi dituztelako… eta gerran daudenean jende asko hiltzen dira. Jendeak emigratu edo errefuxiatu egien dute ez hiltzeko. Neretzat oso gaizki iruditzen zait pertsona asko hiltzen direlako ezerez egin gabe. Eta aitak lana egiten duenean pertsona bat edo gehiago bere etxean sartzen dira eta sexoa egiten dute. EUROPAKO ATEAK IREKI.\nSaray Barquero dio\nabendua 5, 2019 at 10:43 am\nHori da nire ustez gehien ikasi dudana dokumental hura ikustean. Ez gara konturatzen zer ondo eta errez bizi garen gure begiekin ikusi arte.\nNire ustez dokumental hau mundu osotik zabaldu beharko zen, horrela pertsona horiek laguntza jasoko zuten eta hobeto bizi izan beharko zuten. Horrela ez baduzu ikusten hau pentsatu: “Niri gustatuko al zitzaidan horrela bizitzea?”.Ez bazenuke nahi horrela bizitzea,ez egin zuri ez zitzaizun gustatuko gauz bat.\nUxue Uranga dio\nabendua 5, 2019 at 10:44 am\nDokumental honekin beharrean daudenei laguntza eman behar zaiela ikasi dut. Beraien lekuan jarrita oso tristea da bizitzen ari direna bizitzea. Ez dute janaririk, arroparik, bizileku segururik…\nNire ustez oso gogorra da beraien bizitza eta lagundu egin behar zaiela uste dut. Umeek beharrezkoak dituzte arropa, jostailuak eta garrantzitsuena janaria. Umeak asko sufritzen dute goseak daudelako.\nGurasoek , ere asko sufritzen dute biolazioak eta sexu erasoak jasaten dituztelako. Beharrezkoak dituzte janaria, arropa, bizileku bat, bizimodua aurrera ateratzeko tresnak, lurrak lantzeko makinak eta abar.\nEneko Arrieta dio\nIruditu zait asko ikasi dudala. Hego Sudanen eta beste leku askotan ere oso gaizki bizi direla gurekin konparatuta oso egoera txarrean bizi direla eta gure aldean lan asko eta janari gutxi dutela. Baita ere gure aldean etxe txikiak dituzte eta askoz ere baliabide gutxiagorekin bizi dira. Oso arraroa da horrelako egoera txarrean bizi eta ain pozik egon eta esperantza handiak izatea, gainera lana ikasten dute beren herrira itzultzean lan egin ahal izateko. Nahiz eta bere familiagatik urrun egonda bere lagun eta bizilagun guztiak familia bat dela agertzen da eta elkarri laguntzen dietela.\nElene Elduaien dio\nabendua 5, 2019 at 10:45 am\nDokumentala ikusi ondoren, non eta nola bizi garen zorte handia dugula ikasi dut. Eta dauzkagun gauzak gehiago estimatzen ikasi dut. Lehen garrantzirik ez zuten gauzek orain badute, lehen garrantzia zuten gauzek orain gutxiago dute; gauza horiek gabe imajinatu ondoren.\nNire ustez testuan idatzita dagoenak arrazoi handia du, jende berria behar dugula hemengo gizarte zaharkitua gaztetzeko. Horrela, gazte gehiago egongo dira adin handikoak baino. Gainera, guztiok kultura ezberdinetan bustitzeko aukera izango dugu.\nZerbait egin behar dugu errefuxiatuei laguntzeko. Gobernu batzuen aurka kexatu, pertsona batzuen iritzia aldarazi… Bestela, milaka pertsonak hiltzen edo egoera txarretan bizitzen jarraituko dute.\nJorman Barralaga dio\nlos imigrantes hay que apoyarles porque todos somos imigrantes donde vayas siempre vas ha hacer imigrante los africanos sufren de pobreza y tambien de mucha hambre hay que apoyarles y apreciarles para todo tampoco hay que ser rasista con los africanos porque sean de color negro o otros imigrantes de color blanco tambien en otros paises hay mucha es una pelicula muy bonita pero ala vez un poco triste pero estan haciendo un trabajo en pakistan keta mexico tijuana trabajan duro.\nAgurtzane Fogarasi dio\nabendua 5, 2019 at 10:46 am\noso interesgarria, pena ematen dute hango jendea,beren gauza danak galdu dituzte eta gerran ere beren familia ere.Beren jolasak, beren lagunak, beren etxea dena galdu dute gerraren kulpez .\nBadago eska bat bere semea herri batean bere amarekin utzi duela eta bera beste herri batera joan dena lan egitera\nIbai Martin dio\nabendua 5, 2019 at 10:47 am\nJendea oso egoera txarrean dagoela ikasi dut eta gure bizitza irrifarrez hartzen, baita ere sortea eduki dutela emen jaiotzeko: gerra ez dugulako, gosea ez dugulako, gaixotasunak sendatzeko aukerak dugulako, lana bilatzeko aukerak dugulako, etxe bat edukitzeko aukerak ditugulako… Nere ustez errefuxiatuari utxi egin behar ditugu Europara sartzen, XIII. eskubidea dalako: joan-etorri libreak edukitzeko aukerak edukitzea. Eta lotsagarria da oraindiken hain beste jente egoera hoxetan egotea.\nRuth Sánchez dio\nabendua 5, 2019 at 10:49 am\nDokumentalean ikusi duguna da batzuk gaixki bizi direla eta guk sorte hau duguna gure bizitzarekin eta dugunarekin. Askok ez dira konformatzen dugunarekin eta gehiago eskatzen dute. Nik uste dut dugunarekin konformatu egin beharko ginela gehiago eskatu beharrean. Askok ez dute dirurik etxea erosteko eta guk etxe bat edo bi dauzkagu. Janaria erosteko ere badugu dirua. Guk ez daukagu diru asko baina nahikoa bada.\nNadia Rubio dio\nabendua 5, 2019 at 10:55 am\nIkasi dudana izan da, gu ondo bizi garela. Jende batzuek bere herrialdetatik ihes egin behar dutela gerren edo arrazoi garrantzitsuengatik. Askok ez dute lekurik errefuxiatzeko, herrialde batzuek ateak itxita dituztelako. Palabek errefuxiatuak hartzen ditu. Errefuxiatu eremua. Han salestar batzuek egon ohi Hangoko pertsonak, leku bizi eskasa dute. Zaila egiten da pentsatzea gu oso ondo bizi garela eta hala ere gehiago nahiago nahi dugula. Nere uztez laguntza gehiago hartu beharko zuten. Herri batzuetako ateak zabaldu beharko luketen.\nManex Platero dio\nabendua 5, 2019 at 10:57 am\nIkasi dudan gauza askotako bat pertsona gehiegi daudela bizitokirik gabe munduan eta bizitzeko eskubidea dutenez gure herrialdetara etortzen direnean eskuak zabaldurik jaso beharko genituen. Palabek laguntza handia da errefuxiatuentzat, materialak ematen dizkiote baina ez denez nahikoa etorri egin beharko zuten nire ustez. Azkenean, lana egiten dute eta ona da guztientzat, lan gehiago eta diru gehiago lotzen dugu haien esker. Gainera beraiek gerratik irten nahi dute eta hona etortzen badira poztu egiten dira.\nLeire Oteiza dio\nabendua 5, 2019 at 2:36 pm\nAsko ikasi dut dokumental honekin oso ondo adierazten du zer ari den gertatzen errefuxiatuekin. Oso gogorra da zure herrialdetik ihes egitea eta nik ez dut imaginatzen nire herrialdetik ihes egitea.\nOkerrena da Europara edo beste herrialde batera datozten pertsona horiek ez direla onartzen orduan kasu askotan itsasoan egon behar izaten dute ( Pateratan eta egoera oso gogorretan ). Baina ala ere badaude herrialde batzuk borondate onarekin eta aitortzen dituzte errefuxiatuak.\nPalabek dokumentalean erakusten duena da hego Sudanetik ihes egiten ari diren pertsonak Uganda dutela babesleku.\nHonelako egoerek pena handia ematen dute baina egunero gertatzen dira eta jendeak ez du onartzen jende pobrea beraien herrialdetara sartzea.\nPertsona asko hiltzen dira bidean itsasoan paterak ondoratuta…\nIbi Bahhadi dio\nabendua 5, 2019 at 2:37 pm\nEl refugio de Palabek acoge a millones de personas y les da un “hogar” las personas huyen de sus hogares se alejan de sus familias y pierden todo lo que tienen solo por una gerra que no saben por que ha empezado,empiezan una nueva vida ,Palabek es el último asentamiento abierto en Uganda para acoger a quienes huyen de la guerra en Sudán del Sur. Comenzó a funcionar en 2017, tiene capacidad para 150.000 personas y en la actualidad acoge a más de 40.000 refugiados, la mayoría mujeres jóvenes y menores de edad.\nJanire Carmona dio\nErrefuxiatuen eremuan jende asko dago eta oso gogorra da horiek han ikustea gainera dauden moduan. Eta hori ikustea bakarrik, imaginatu nola pasatu behar duten han dauden pertsonak. Kontzientziatu egin behar gara zenbat pertsona berri joaten diren egunero eremu horietara.\nGauza asko ikasi ditut.Adibidez, eskerrak eman behar ditugu bizitza on bat dugulako, eta horren barruan gauz hauek sartzen dira: janaria, bizitoki bat, arropa…\nHaiek euria egiterakoan lana egin behar dute buzti harren.\nEgoera horretan bizi harren, haiek pozik bizi ziren; dantzan, familiarekin, jolasten…\nMomentu txarrak ere badituzte baina, al duten hoberena egiten dute aurrera segitzeko.\nNora Errazkin dio\nabendua 5, 2019 at 2:38 pm\nOso gogorra iruditu zait errefuxiatuen egoera.\nEz da normala horrenbeste pertsona egotea modu horretan. Beraien familia, hizkuntza eta etxeak arrazoi bat edo besterengatik atzean lagata bizi berri eta hoberen baten bila joatea ez da batere normala izango.\nMilaka pertsona bihurtzen dira errefuxiatu egunero eta oso jende gutxik laguntzen diete.\nDokumental honek gauza asko irakatsi dizkit eta horietako bat orain dudan bizia disfrutatzea izan da ze… Nork esaten dit orain noiz egongo naizen ni egoera horretan?\nInork ere ez, izan ere horregatik bizi behar da orain bizia eta oraingo errefuxiatuei lagundu, agian hurrengo batean gu egongo garelako horrela eta guk beharko dugulako beraien laguntza orduan.\nIntza Garate dio\nabendua 5, 2019 at 2:39 pm\nPalabek-eko langileak lan bikaina egiten ari direla uste dut gure gizartea ez zelako berdina izango horrelako pertsonak ez balira egon. Bertan jende askok egiten dute lan pertsona horien bizitza hobetzen laguntzeko. Baita ere, Aita Mari-ko langileek egiten dutena ere oso garrantzitsua da.\nBeraien kasuarekin kontzientziatzea oso garrantzitsua da. Jende gehiagok ere bertan lan egitea edo nola hala, parte hartzea ere garrantzitsua dela uste dut.\nDokumentala ikusi ondoren, beraien bizitza oso gogorra dela ikus dezakegu, hala eta guztiz ere, beraien aurpegietan zoriontasuna ere ikus genezaken, beraien bizitza hobetzen ari baita denborarekin. Bertan, ekintza ezberdinak dituzte denbora-pasa edota lan ezberdinak ikasteko. Adibidez, lan ezberdinak ikasteko, tailerrak dituzte.\nOrokorrean oso garrantzitsua da horrelako taldeek edo hainbat ong-k egiten duten lana.\nRoberto Garcia dio\nGerra oso krudel bat izan ondoren jendea bere herrialdetik ihes egin izan behar zuen .\nJende askok ihes egin behar izan zuen,inguruetako naziotara, euren bizitza salbatzeko, bake eta seguritate bila, askotan familiako kideak galtzen zituzten, tortura eta bortxaketak jasan ostean.\nPalabek Ugandan dago.\nHan umeei nahiz, elduei laguntzen diote egoera larri hori jasaten laguntzeko.Ikasketak eta janaria ere ematen.\nNire ustez, oso ondo egin debe, salestarrak holako zentroak jartzerakoan horrelako jendeak gure eskubide eta betebehar berberak baitu.\nAlex Vargas dio\nPalabek dokumentalari buruz ikasi dudana da, edozer egin dezakeela jendeak dirua eta lurrak edukitzeko, eta edozein tipotako gerrak egin dezaketela. Mediterraneoa iheslari eta errefuxiatu askoren igarobide edo hilobi bihurtu da azken urteetan eta Europako gobernuek oztopoak jartzen dizkiete beraien lurraldeetan ez sartzeko. Erakusketari buruz, oso interesgarria izan zen eta gauz asko ikasi nituen, adbz.: nora joaten ziren errefuxiatuak eta Europako mapa bat koloretan adierazita nola zegoen jendea bizitzen jarrita. Soulymanek esan zigun non zegoen Senegal erakusketako Afrikako mapa batean. Jendea etortzen da pateratan eta asko bidean itota hiltzen dira.\nMaddi Larrañaga dio\nabendua 5, 2019 at 2:40 pm\nNiri iruditu zait, dokumental hau gazte edo pertsona gehiagori erakutsi beharko zitzaiela. Asko ikasi dut dokumentala ikustean, hor ikusten baita guk pentsatzen duguna gezurra dela, hau da, gure ustez jende guztia ondo dago eta ezer ez da egin behar hobetzeko, baina ez da horrela, jendea batzuk dauden egoera ez da normala eta zerbait egin beharko genuke egoeran on baten alde. Oso gogorra da hain beste errefuxiatu ikustea gerren ondorioz, eta horrelako egoeretan egotea. Ez zait batere justua iruditzen, horrelako egoeretan egotea ez baitu merezi inork.\nZer egin dezakegu hau aldatzeko?\nGaizka Nogales dio\nabendua 5, 2019 at 2:41 pm\nDokumental hau ikusitakoan ikasi dut munduak arazo oso larri bat duela. Oso tristea iruditzen zait egunero milaka pertsona errefuxiatu bihurtzea gerren ondorioz. Zergatik gertatzen dira gerrak? Pertsona boteretsuak gero eta gehiago nahi dute eta lurralde pobreen aurka gerrak egiten dituzte.\nLurralde aberats batzuetan errefuxiatuak ez dituzte hartzen “papelak ez dituztelako” eta oso bidegabea iruditzen zait hori.\nErrefuxiatu guneetan lan egiten dutenak jainkoak mundura bidalitako aingeruak dira, bakea ezartzeko eta errefuxiatuei laguntzeko.\nBaina gure mundua horrela jarraituko du politiko, alkate eta errege ezagunek ez badute ezer egiten.\nJune Badiola dio\nGauza asko ikasi ditut dokumentaletik eta Torre Zuriko erakusketatik. Banekien, Palabekeko egoera eta beste leku batzuetakoa zaila dela oraintxe bertan, baina ez nuen pentsatzen horren gogorra zenik, orduan gehiago kontzientziatu nintzen egoerarekin.\nErrefuxiatu asko daude munduan eta egunetik egunera askoz ere errefuxiatu gehiago ari dira juntatzen, baina gutako jende asko ez gara beraien postuan jartzen eta uste dut beraiei lagundu eta beraien postuan jarri beharko genukeela batzuetan.\nDokumentalean arritu nau, jendea jolasean, dantzan… hau da, aisialditako jolas desberdinetan nola dibertitzen ziren ikusteak eta baita bertan azaltzen zen neska bat eskola edo tailer moduko batean mekanika lanak egiten ikusteak. Ohartu nintzen dokumentalean, beraiek ere pasatzen dituztela une onak, une txarrak bezala.\nUste dut, denok dugula egoera onean egoteko eskubidea eta momentu onak pasatzeko eskubidea, beti ere momentu txarrak ere egongo direla jakinda.\nLander Galarza dio\nIkasi dut gure aldean oso bizitza gogorra dutela, jende askok hies egin behar izan dutela eta beraien familiako jende asko utzi behar izan dituztela. Gainera hiesi joaten direnean janaririk, edatekorik gabe eta batzuetan inor gabe hies egiten dute. Torre Zuriko erakusketan beraien bizia agertzen digu eta gehienak oso egoera txarrean iristen dira eta beste asko ez dira iristen. “Palabek” dokumentalean jendea agertzen da gerrengandik hiesi beraien familia utzita. Gero errefuxiatuen eremu batera iristen dira autobus batean Palabeken dagoena eta hor lana topatzen dute. Mutilak nekazaritzan eta artzain egiten zuten lan eta emakumeak berriz harria puskatuz eta irakasle bezala. Bertan jatekoa eta bizitzeko lekua ematen diete eta lagundu egiten diete. Eta tartean behin jolasak egiten zituzten beraien artean eta kantuak eta kantatzen zituzten. Eta izugarrizko lana egiten dituztela uste dut eta ez dakit zer izango zen jende askorengatik horiek ez baziren egongo.\nSufian Ali dio\nabendua 5, 2019 at 2:42 pm\nHego Sudan 2011n nazio independiente bilakatu ondoren, berehala sortu zen gerra zibila, bereziki petrolio erreserbak eskuratzeko asmoz eginiko gerra.Bost urte eta Zazpi urte eta hamika urte eta korrika bizitza segurua.euren bizitza salbatzeko, bake eta seguritate bila, askotan familiako kideak galdu ondoren, tortura eta biolazioak jasan ostean.Han bizi dira salestarrak, errefuxiatuekin eguneroko bizitza konpartitzen. Lehenbizi toki segurua eskaini behar zaie iheslariei. Eguneroko ogia irabazten ere lagundu behar zaie, bizitza baldintzak eskasak baitira.\nAsier Zubizarreta dio\nabendua 5, 2019 at 2:43 pm\nNiri asko gustatu zait ikusi dugun bideoa Palabeki buruz, eta gauza asko ikasi ditut eta asko gustatu zait. Pelikula onek gauza asko irakatsi dizkit, adibidez elkar lagundu behar dugula.\nFamili askok ihes egin dute beraien errietatik gerra dela, edota goseteak direlako. Espainiatik asko joan ziren lenoko garaietan eta orain Espainiarrei tokatzen zaie, aguantatzea zergatik orain beraiek ona datozelako eta ez diete uzten sartzen.\nEspainiarrek ez dizkiete ateak zabaltzen.Pelikulan ikusi genuen neska gazte bat mekanika ikasten ari zela, eta beraiek esaten dute lana egin gabe ez dagoela dirurik, eta diruarengatik borrokatzen dute.\nLierni Piris dio\nErakusketa eta dokumentala ikusi ondoren, beraien lurraldeetatik ihes egin duten jendea gure lurraldeetan jasotzea oso garrantzitsua dela ohartu naiz. Gure lurraldeetan onartu egin behar ditugu, zaindu eta gainera benetako pertsona bat bezala tratatu eta errespetatu; izan daitekeelako egunen batean horietako baten bat gure familiakoa, gure lagunik onena edo gure neska edo mutil laguna izatea. Iheslariek, errefuxiatuek, oso gaizki pasatzen dute beraien lurraldeetatik ihes egiten eta beste lurralde batera babes bila joaten. Bidai luze eta arriskutsua izaten dute aurretik; bidaiak hilabeteak iraun ditzake eta gainera izan daiteke beraien lagunak edo familiakoak itsasoan pateratan datozen bitartean hiltzea. Nire ustez, errefuxiatu eremuek oso ondo egiten dute lan: errefuxiatuak eremuetan jasotzen, laguntzen eta zaintzen. Baina, errefuxiatu kanpo gehiago jartzea ez zen gaizki egongo jende gehiago onartzeko. Horrela jarraitzea espero dut.\nHenar Galarraga dio\nGauza asko ikasi ditut Palabek dokumentalarekin eta Torre Zuriko erakusketarekin. Ni hala ere kontzientziatuta nengoen egoera horiekin, baina ezta gaizki etortzen gehiago ikastea.\nTorre Zurin gehien harritu ninduena egunean zenbat pertsona bihurtzen diren errefuxiatu da.\nDokumentalak asko arritu nau. Familia askok egin behar du ihes beraien herrietatik bertako egoera ezin dutelako gehiago jasan. Lehenengo aldiz jendea bertara iristen denean oso deseroso eta beldurtuta sentitzen dira ez daudelako beraien etxean baina bertako salestarrek asko laguntzen diete. Tailer desberdin batzuk zituzten adibidez josten ikasten zuten eta beste batzuek mekanika ikasten zuten.\nDenok dakigu zer gertatzen den errefuxiatuekin. Inori ez zaio gustatzen bertan pasatzen dutena baina herrialde askok ateak ixten dizkie errefuxiatuei. Jende aberatsa izango bazen, ateak ez genituen ateak itxiko. Baina ez direnez aberatsak… Ez dizkiete ateak irekitzen.\nNire ustez, denok eskubide berberak ditugu hona eta hara ibiltzeko eta ez genituzke juzgatu behar diru kantitatearekin.\nJakes Gogortza Paredes dio\nabendua 5, 2019 at 2:44 pm\nOraintxe bertan milaka eta milaka pertsona beraien etxeetatik alde egiten hari dira beraien bizia salbatzeko. Siria, Hego Sudan, Venezuela… leku askoetan hari da gertatzen arrazoi desberdinengatik: gerrak, egoera ekonomiko txarra, gobernu errukigabeak..\nHorrek errefuxiatuentzat arrera eremuak sorraraztea ekartzen du. Palabek horietako bat da, Ugandan dago eta bertan Hego Sudanetik datozenei laguntzen diete eta Salestarrak han bizi dira eta pertsonalki laguntzen diete.\nBaina Palabek ez da horrelako leku bakarra mundu osoan zehar daude eta Salestarrenak soilik ez, beste erakunde batzuenak ere badaude.\nDenok horrelakoak izanez gero munduan ez ziren horrenbeste arazo izango.\nInar Garate dio\nPalabek, Ugandan dago eta errefuxiatuak babesten dituzten talde bat da. Han bizi dira salestarrak, errefuxiatuekin.\nHego Sudan, Sirian, Estatu Batuetan… gerran daude eta familiar asko galdu dituzte gerraren erruz. Munduan errefuxiatu asko dago eta jendeak ihes egiten du herritik. Hango umeak triste eta beldurtuta bizi dira, edozein momentutan joaten direlako beraiek hiltzera.\nNire ustez oso bizi tristea dute eta oso egoera txarra da. Gerra munduan dagoen gauzarik txarrena da eta zerbait aldatu beharko banu gerra kenduko nuke eta bizi bakea izango litzateke. Palabekek egiten duena oso lan ona da eta gerra amaitzera doala uste dute.\nSoueymane Sall dio\nnourriture, hygiène ,\nsécurité (contre des agresseurs, contre l’environnement).s Ashkénazes et Séfarades. Sont inclus sous ce terme les Juifs arabes, aujourd’hui les réfugiés juifs des pays arabes, et ceux issus d’autres zones d’influences culturelles et linguistiques (caucasienne, turque, kurde, perse notamment). Sont ainsi inclus les Juifs d’Afrique du Nord, les Juifs d’Irak, les Juifs yéménites, les Juifs d’Iran, les Juifs de Boukhara, les Juifs d’Inde, les Juifs de Géorgie, les Juifs du Caucase ou Juhuro (parfois appelés « Juifs des montagnes ») et les Juifs du Kurdistan. J AI VIS DANS LE quelque soze je alis prie\nJoanes Karrera dio\nabendua 5, 2019 at 2:45 pm\nLehenik Palabek izeneko dokumentala ikusi genuen oso gogorra zen baina asko irakatsi eta sentsibilizatu ninduen.\nPalabek errefuxatuen babesgune bat da. Bertan salestarrek lan ikaragarria egiten dute errefuxiatuei janaria, bizilekua eta beraien bizi berregiteko leku bat ematen die.\nPalabeken denak famili handi bat bezalakoak dira, denak elkarri lagunduz pozik baina arriskuan bizi dira.\nPalabek dokumentalaren ondoren Torre Zuriko erakusketa ikusi genuen errefuxiatuek bizitako egoerei buruzko totemak zeuden.\nDenak oso interesgarriak ziren bakoitzean informazio ugari ageri zen agarzki batzuekin lagunduz ondoren argazkia atera genuen eta zenbat ikasi genuen ikusteko test txiki bat egin genuen denen artean.\nGaur egun errefuxiatu ugari ari dira Mediterraneo itsasoa ibilbide bezala beste herrialde batzuetara joateko.\nZoritxarrez guk ez ditugu onartzen gure gizartean eta horren ondorioz batzuk asko sufritzen dute eta batzuk bidean hiltzen dira\nJere Guerra dio\nabendua 5, 2019 at 2:46 pm\nHego Sudan 2011n nazio independiente bilakatu ondoren, berehala sortu zen gerra zibila, bereziki petrolio erreserbak eskuratzeko asmoz eginiko gerra. Gerra oso krudela izan zen. Jende askok ihes egin behar izan zuen, inguruko nazioetara, euren bizitza salbatzeko, bake eta seguritate bila, askotan familiako kideak galdu ondoren, tortura eta biolazioak jasan ostean. Ugandan dago Palabek. Errefuxiatuen eremua da. Eremu itxia da, zabalera handia badu ere.Lehenbizi toki segurua eskaini behar zaie iheslariei. Eguneroko ogia irabazten ere lagundu behar zaie.\nAlesha Ali dio\nabendua 5, 2019 at 2:47 pm\nPertsona askok ihes egin dute herrialde batetik bestera gerren ondorioz beraien bizitza salbatzeko, eta asko hil ere egin dira (janaria ez edukitzeagatik, gaixorik egoteagatik…).\nHorietako bat Palabek da, Ugandan dago eta pertsona askok Palabekera ihes egiten dute. Ez da Palabek hiri bakarra jendeak ihes eginten duen lekua eta salestarrek laguntzen dutena. Palabek-ez gain badaude baita ere, Pakistan (Quetta), Mexiko (Tijuana, Padre Chava)… eta beste asko ere salestarrak laguntzen dituztenak.\nHasieran, ez nuen pentsatzen muduan hain gauz txarrak pasatzen ari direla baina “Palabek. Refugio de esperanza” dokumentala ikustean harritu nintzen eta jakin nuen munduan oso gauz txarrak pasatzen ari direla.\nDokumentala ikustean bitartean pentsatu nuen ni beraien tokian izango banintz nola sentituko nintzen. Pertsona horiek ez daude oso egoeran onean, oso egoera txarrean baizik. Ez dute gu bezalako bizimodua.\nJulen Gogorza dio\nabendua 5, 2019 at 2:50 pm\nJende askok ihes egin behar izan zuen, inguruko nazioetara, euren bizitza salbatzeko, bake eta seguritate bila, askotan familiako kideak galdu ondoren, tortura eta biolazioak jasan ostean. Ugandan dago Palabek. Errefuxiatuen eremua da. Eremu itxia da, zabalera handia badu ere. Lehenbizi toki segurua eskaini behar zaie iheslariei. Eguneroko ogia irabazten ere lagundu behar zaie.\nNaira Benitez dio\nabendua 5, 2019 at 2:59 pm\nNere ustez, errefuxiatuek, atentzio gehiago behar dute. Beraien herrialdeak, gerraren ondorioz, destruitzen ari dira eta jende asko etxe, janari eta familiarik gabe geratzen ari dira.\nErrefuxiatuek egoera, oso gogorra da, batzuetan bakarrik bizirik iraun behar dute, familia galdu egin dutelako. Janaria lortzeko, oso saia izaten da, errefuxiatu asko daude eta batzuetan gosez geratzen dira. Etxe txiki batzuetan lo egiten dute salestarrekin. Eguneroko janari beraien lortu behar dute eta batzuetan oso gogorra izaten zen. Salestarren errefuxiatuen alde daude eta behar den danarekin laguntzeko. Errefuxiatuek, bakean egoteko, janaria eta etxe bat edukitzeko, gerrengandik alde egin zuten bitartean, kide batzuk galdu egin ziren, biolazio eta torturak eduki zituzten. Laguntza gehiago eman behar diegu errefuxiatuei.\nNahia Gonzalez dio\nabendua 6, 2019 at 1:15 pm\nDokumental honetan, Ugandako errefuxiatuen bizimodua erakutsi nahi digute. Pertsona hauek, hainbat arrazoiengatik daude bertan. Hauek dira horietako batzuk: biolazioak jasan dituztenak, gerra zibiletik alde egin behar izan dutenak, beraien familiako norbait galdu dutenak…\nBertara iristen direnean, erregistratu egiten dituzte. Gero, beste toki batera eramaten dituzte, bizi berri bat has dezaten. Salestarrak, bizi dira errefuxiatu hauekin batera. Salestar hauek, lagundu egiten diete errefuxiatu hauei, beraien bizimodua aurrera eraman dezaten.\nUmeentzat, eskola txiki bat dute, heziketa jaso dezaten. Eskola horietan, parke moduko bat dute, umeek jolastu dezaten.\nGazteei berriz, lanbideak erakusten dizkiete lana egin ahal izateko. Beraien denbora librean, jolastu, dantza egin, abestu… egiten dituzte.\nNik uste dut, horrelako tokietan egiten den lana txalotzekoa dela, zeren izugarrizko lana egiten dute, beste norbaiten bizimodua aurrera ateratzeko.\nMirari Iturbe Epelde dio\nabendua 8, 2019 at 11:08 am\nAsko gustatu zait dokumentala, baina oso gogorra iruditu zait. Hala ere, nahiz eta pertsona hauek bizi ahal izateko jasan behar dituzten egoerak oso traumatikoak diren, ez dute aurrera egiteko itxaropena galtzen, eta hori miresgarria iruditzen zait.\nDokumental honetan agertzen diren pertsonak Hego Sudaneko gerratik ihesi dabiltza, ez baitute nahi gerra horretan hil, eta beraien seme-alabei bizi hobe bat eskaini nahi diete. Salestarrak, pertsona horiei laguntzeko, oso lan ona egiten ari direla iruditzen zait.\nSinestezina egiten zait gu hemen telebista ikusten ari garen bitartean, beste batzuk nolako egoerak pairatzen dituzten ikustea. Nire ustez, ez da bidezkoa hori gertatzea, eta, horregatik, denok egon beharko genuke errefuxiatuak gure herrialdeetan hartzeko prest.\nLaura Larrañaga Madrid dio\nabendua 14, 2019 at 5:48 pm\nMunduan 30 milioi errefuxiatu daude. Hauek egoera gogorrengandik ihes egiten dute, hala nola, gerrak. Gu ,europarrak, zuriak… zortea izan dugu. Guztia dugu eta oraindik ez gara ohartzen gure inguruan zer nolako egoera dagoen. Edozer huskeriagatik gure bizitza gogorra iruditzen zaigu, Hego Sudaneko pertsonen bizitza bezalakoa…?\nGaur egun Hego Sudanen gerra izugarria dago; umeak eta helduak, emakumeak eta gizonezkoak, guretzat sinesgaitzak diren egoerak bizitzen ari dira, familia atzean uzten dute, herrialdea, ezer aseguratuta eduki gabe. Beraien bizitza arriskuan ipintzen dute, ez dakite zer dagoen beste aldean. Dadoa botatzerakoan bezalakoa da, ez dakizu zer zenbaki aterako den hurrengoan.\nPalabek errefuxiatuak onartuak izaten diren kokalekua da. 2017. urtean sortu zen, 150.000 pertsona sartu daitezke eta gaur egun 40.000 baina gehiago babesten ditu, gehien bat emakume gazteak eta adin gutxikoak.\nHunkigarria ezta? Dokumentala ikusi eta tristura sentitu. Gure etxe klimatizatuan pertsona horiengandik errukia sentitzen dugu. Gure sofa eroso eta atseginean eserita, gainean manta suabea botata, eskuan katilu bat kafe dugun bitartean pertsona horiengandik errukia sentitzen dugu. Ez da txarra errukia sentitzea ezta ere norberaren etxean gustura egotea, desegokia bihurtzen da ordea ikusi ondoren ez ikusiarena egitea. Izugarria iruditzen zait guztia edukita oraindik ez izatea gai ezer ez dutenei edota guztia galdu dutenei laguntzea.\nErrefuxiatuak zu eta ni bezalako pertsonak dira, inor ez da ilegala.\nUtzi erantzuna Nerea Etxaniz(r)i Utzi erantzuna


Vardzia-ko haitzulo-monasterioa - Diario de Noticias de Alava\nEhundaka urtetako gotorleku bitxiak eta etorkizunera lotu nahi dien azpiegitura erraldoiak, dena nahasten da egungo Georgian\nVardzia-ko haitzulo-monasterio ikusgarria E.E\nVardzia-ko haitzulo-monasterio ikusgarria\nHAIZEA gogor ari da jotzen alde batetik bestera, batzuetan albo batetik, besteetan kontrakotik eta tarte luzeetan zehar nire muturren paretik. Aurpegira dator zuzenean aizto bat bezain zorrotz eta mailu bat bezain bortitz urruneko mendi elurtuetatik. Alde guztietatik bai, baina bizkarretik inoiz ere ez, Eolok nire norantza zein den jakin eta adarra jotzen egongo balitz bezala. Lan nekeza da inguru hauetan bizikleta errepideko zulo ugarietatik urrun mantentzea, are gehiago alportxetako zama eta haize zoroa batuz gero.\nZuhaitzik gabeko lautada amaigabean poliki-poliki noa pedalei eragiten, Tourmaletean gora joango banintz bezain motel. Zoritxarrez, mendiko portuetan ez bezala, haizearen kontra zabiltzanean ez dago aldapa beheraka hasten den une gozagarririk. Hondeamakina bat agertu da errepidearen hegoaldean. Handiegia dela otu zait, eskalatik kanpo inguruan ikusten diren herrixka eta azpiegitura xumeak kontuan izanda. Pixkanaka kamioiak, garabiak eta hondeamakina geroz eta handiagoak agertzen hasi dira, lurrari barrenak husteko prest dagoen kuadrila handi bat osatzeraino. Eraikin txiki baten inguruan daude pilatuak, herri apal bateko tren geltoki xume bat izan daitekeenaren inguruan, hain zuzen. Photoshop bidez egindako argazki bat ikusi dut halakoan. Ikaragarrizko tren geltokia egin behar dute bertan, ezerezaren erdian. "Hemen ere ziri ederra sartu diete AHTren kontuarekin", pentsatu dut nire artean.\nErrepideko zulo batera bota nauen haize ufada batek nire pentsamenduetatik atera nau. Tren geltoki izugarriaren misterioa alde batera utzi eta haizearen kontrako borrokari ekin diot berriz ere, erabat kontzentratuta.\nAkhalkalaki herrira iritsi naizenean, azken kilometroetan haizearen nahietara mantendu nauen Javakheti-ko goi-lautada amaitu egin da niretzat. 2.000 metrora hotzak akatzen izan nauen lautadatik ihesean hasi naiz Paravani errekak ordokiari egindako arrakalan zehar. Kilometro batzuk egin ostean, harkaitz batetik maisutasunez zelatatzen nauen gaztelu baten azpialdeko bidegurutzean geratu egin naiz. Mapa atera, nire apunteak berrikusi eta errepideko seinaleak aztertzen jarri naiz, euren mezua deszifratu nahian. Ez da batere erraza georgiar alfabetoz idatziriko kartelak irakurtzea eta hemen, Georgiaren bihotzean, hiriburu kospomopolitatik urrun, bertako alfabetoa da bakarra eta nagusia.\nTurkiako lurretatik datorren Kura errekan gora joan naiz, bi aldeetan mendi ertainez babesturik. Goiz osoan zehar oskarbi agerturiko zeruari umorea aldatzen hasi zaio eta laino ilunak ekartzen hasia da ziztu bizian Eolo gaiztoaren laguntzaz. Indar-hustutzen ari naizenez, errepide bazterreko itxura eskaseko jatetxe batean indarberritzea erabaki dut. Janariaren zaporeaz eta kopuruaz dena den ez dut inolako kexurik, nire tripako zuloaren neurrikoa izan baita. Khinkali platerkada ederra atera didate, arkume haragi txikituz eginiko ravioli antzeko batzuk.\nTripa astunarekin eta zerua inpernuko ateen traza hartzen hasia delarik, martxari ekin diot. Nora noan esan ez badiot ere, zerbitzariak "ten kilometers" oihukatu dit ingelesez, Tbilisi hiriburutik kanpo nekez topatu daitekeen hizkuntzan. Zerbitzariak bazekien bai nora noan, Georgiako gune turistikoenetako bat inguru hauetan baitago, Vardziako haitzulo-monasterioa.\nAterpe eta hotelen kartelak ugaritzen hasi direnean eskubi aldeko mendi-magaleko harkaitzean puntu ilun mordoa ikusten direla ohartu naiz. Errepide bazterrean geldiune txiki bat egin behar izan dut begi aurrean dudanari zentzua eman ahal izateko, Vardziako haitzulo-monasterioa zaila baita ulertzen lehen begi kolpean. 500 metroko luzeeran zehar hedatzen den sator zulo erraldoia, bere garaian 6.000 gela inguru omen izan zituena, harkaitzean erreminta xumeez eta izerdi askorekin egindako hiri labirinto erraldoia da.\nOrain dela 800 urte hiria bor-borka (eta mongolen inbasioen beldur) zegoenean zuen bizia ez badu ere, gaur egun bertan bizi diren laupabost monjeek eta bisitan datozen turista mordoek garai oparoen inurritegi itxura ematen diote lekuari.\nTxundigarria den labirintotik kostata (eta irteerako geziei esker) atera ostean, eurijasa atertu bitartean tiket salmentako etxolaren ondoan gotortu naiz. Bertako saltzaileak harrotasunez Georgiako milaka urtetako historia zirraragarriaz hitz egin dit, euren hizkuntzaz, berezko alfabetoaz, erlijioaz, Vardzia bezelako harribitxiez€ Dena iraganean eta nostalgia puntu batekin baina. Etorkizunari buruz galdetuta, aurpegia piztu egin zaio eta berriz ere munduko erdigunera itzuliko direla azaldu dit. Europa eta Asia lotuko dituen zetaren bide berriaren erdian daudela eta trenbide berri bat eraikitzen ari direla azken urteotan... Hara, ezerezaren erdian topaturiko tren geltoki erraldoiaren misterioa argituta. Misterioaz gain, zerua ere apur bat argitu denez, bideari ekin diot, kontu zahar eta berriak nahasten dituen herrialde interesgarri honen barrenak ezagutzen jarraitzeko asmoz.