Trzy miesiące protestów w Białorusi. Jak to wygląda. | Outriders\nTrzy miesiące protestów w Białorusi. Jak to wygląda.\nBiałoruś protestuje od ponad 3 miesięcy – oto nasze podsumowanie.\nTo też pierwszy odcinek nowego formatu – Unblock – czyli magazynu o Ukrainie, Białorusi, Rosji oraz innych krajach dawnego bloku wschodniego. W odcinku rozmawiamy o tym, jak to wszystko się zaczęło, jak wyglądały pierwsze dni po wyborach 9 sierpnia, jakie są różne formy protestów.\nŁączymy się z Aliaksei Shota, redaktorem naczelnym Hrodna.Life i rozmawiamy też z uczestniczką protestów w Mińsku.\nJakub Górnicki: Dzień dobry. Bardzo się cieszę, że mogę was powitać w pierwszym odcinku naszego nowego cyklu wideo na tym kanale, cyklu o nazwie „UNBLOCK”. I teraz trochę wprowadzenia dla tych, którzy być może znają grupę, którą prowadzimy, właściwie Piotr prowadzi od września ubiegłego roku – Piotr zaraz do mnie dołączy, ja go przedstawię. I ta grupa na Facebooku w tym momencie liczy sobie już parę tysięcy osób. Osób, które chcą i dzięki nam śledzą to, co dzieje się na chwilę obecną na Ukrainie i Białorusi. Od dłuższego czasu zapowiadaliśmy, że chcemy się rozwijać i tworzyć rzeczy dookoła tego. Pierwszą taką rzeczą będzie wydawanie newslettera. I mam nadzieję, że w momencie, w którym oglądacie to wideo, jest już wtorek i ten newsletter się wysłał, i ci, którzy się zapisali, go dostali. Jeżeli to wideo uda się zmontować wcześniej, to polecamy się zapisać i we wtorek to wyjdzie.\nJ.G.: Wspomniałem już o Piotrze, który jest tu ze mną, Piotra teraz widzicie na ekranie. Cześć, Piotrze.\nPiotr Andrusieczko: Cześć.\nJ.G.: Piotr Andrusieczko, który z Outriders jest od samego początku, zawsze trochę tego żałuje, ale jednak nigdy nie uciekł. Piotr jest teraz w Kijowie, czego może nie widać, ale za nim jest piękna, kijowska ściana w dzielnicy….\nP.A.: Dzielnica Podil i to jest piękny, chruszczowski budynek. Ci, którzy byli gdzieś na Wschodzie, to na pewno takie budynki znają.\nJ.G.: Super. Słuchajcie, jak będzie wyglądał plan. No to rozkręcamy się. To znaczy: zwróćcie uwagę, że ja mam supertło, Piotr dopiero będzie miał supertło. Tworzymy to również zdalnie. I będąc oddalonym od siebie, ja jestem w tym momencie w Warszawie akurat na Starych Bielanach, więc chcemy wsłuchiwać się w to, co wy macie do powiedzenia. Więc jeśli chodzi o tę formę, to my na pewno będziemy ją sobie jeszcze dopieszczać. Jeżeli chodzi o treść, to już od dzisiaj będziemy zaczynać, tak na poważnie, będziemy się tu łączyć. Co jest ważne, jeszcze chciałem wspomnieć o Julii, która tutaj z nami pracuje i którą być może z grupy już kojarzycie, że ona na bieżąco wrzuca informacje o tym, co dzieje się na Białorusi, oprócz tego współpracuje z nami również grupa reporterów, która tworzy np. teraz artykuły właśnie stamtąd. I pomimo tego, że Piotr jest teraz w Kijowie, ja jestem w Warszawie, dzisiaj chcemy z wami porozmawiać i dokonać swego rodzaju podsumowania tego, co wydarzyło się na Białorusi od 9 sierpnia. I w momencie kiedy to wideo wychodzi, mijają dokładnie albo minęły wczoraj trzy miesiące, odkąd zaczęły się te protesty. Trzy miesiące to jest kawał czasu, jeżeli chodzi o protestowanie. Ci, którzy w Polsce również udzielają się w „spacerach”, trochę może już o tym wiedzą albo udzielali się wcześniej w jakiejś innej formie protestów. I trzeba oddać jedno, że trzy miesiące to jest jednak bardzo długi okres, jeśli chodzi o taką akcję uliczną, wyrażanie sprzeciwu wobec władzy, i chcielibyśmy na to spojrzeć. Ja już bardzo dużo mówiłem, więc może oddam głos teraz do Kijowa.\nP.A.: Kiedy to się wszystko zaczęło, to ty myślałeś, że to będzie tak długo trwało? Bo ja ci powiem tak: jak ja jechałem do Mińska, to jechałem z trochę takim sceptycznym nastawieniem. Zakładałem, że oczywiście te protesty będą, ale nie spodziewałem się takiej skali, nie mówiąc o tym, że mamy już właśnie trzeci miesiąc. Jest taka śmieszna historia: tutaj wspominam, jak jechałem na Majdan w Kijowie. W 2013 r. jechałem też bardzo sceptycznie nastawiony. Zakładałem, że nic z tego nie będzie.\nJ.G.: Ja pamiętam nasze spotkanie. W piątek, w dniu, w którym leciałeś, wybory były w niedzielę, widzieliśmy się gdzieś w centrum Warszawy. I pamiętam też taki proces decyzyjny, bo przecież przypomnijmy, że musiałeś lecieć przez Warszawę, żeby wlecieć do Mińska, w związku oczywiście z obostrzeniami covidowymi, i widzieliśmy się na te parę godzin. Jeszcze pamiętasz, że żeby twoją legitymację prasową wyrobić, musiałem zamówić jej 10 sztuk. Więc jakby ktoś chciał – pamiątkową – mamy tutaj na aukcjach, będziemy sprzedawać, jest jeszcze osiem sztuk, gdzieś zostało. I nasza rozmowa była taka, trochę zgodnie z prawem Murphy’ego: jak nie polecisz, to będziemy żałować, ale jak polecisz, to pewnie się nic nie wydarzy. I zdarzyło się dokładnie na odwrót. Ja absolutnie, przyznam szczerze, nie zakładałem, że to może aż tyle potrwać. I myślę, że niewielu ekspertów nawet i komentatorów zakładało, że tak to może być. Natomiast faktem jest, że po 9 sierpnia wydarzyły się takie rzeczy, które napędziły to wszystko. Niestety, jak mówię, że wydarzyły się rzeczy, to były to rzeczy po prostu negatywne i bardzo złe, i dotyczyły też nawet śmierci niektórych. W związku z czym patrząc teraz z perspektywy czasu na te trzy miesiące, ten okres przed 9 sierpnia od aresztowania Viktora Baberyki, co było bodajże w czerwcu, możemy go sobie oczywiście, mając już tę całą wiedzę, analizować, że faktycznie jaskółki aż tak dużego niezadowolenia związanego z Aleksandrem Łukaszenką i tym, że on jest u władzy, są. Myślę, że w tamtej chwili można było powiedzieć, że przebiegnie to w sposób tradycyjny, czyli trochę poprotestujemy i sprawa się rozejdzie po kościach. Część osób wyjedzie, część pójdzie do więzienia, rozegra się to standardowo. Ale tak się nie wydarzyło. Nie wiem, co ty myślałeś.\nP.A.: Ja ci się przyznam, że kiedy przyleciałem, tak jak mówisz, w piątek, czyli zaraz tuż przed wyborami, to w sobotę już mnie zaskoczyło to, że jak zobaczyłem, że te polowania, które się już odbywały, czyli podjeżdżające czarne, ciemne samochody bez numerów rejestracyjnych, które po prostu zabierały ludzi, którzy stali np. z flagami wzdłuż głównej ulicy, więc to oczywiście było takim sygnałem, że władza nie będzie tutaj luzowała, jeżeli chodzi o represje. Natomiast to, co się wydarzyło już po, dla mnie było zaskoczeniem. To znaczy z jednej strony ta ilość ludzi, która wyszła jednak protestować. Drugi taki moment, który mnie zaskoczył, to to, że oni nie poddali się. To znaczy widząc całą tę maszynę represyjną, czyli właśnie te oddziały OMON-u, mimo wszystko kontynuowali ten swój protest. Te pierwsze dni rzeczywiście robiły na mnie wrażenie, bo ja się przyznam, że np. wtedy dosyć dużo nabiegałem się, dlatego że po prostu uciekałem, tak jak wiele osób. Więc rzeczywiście ta skala była niewspółmierna zupełnie z tym, co ja zakładałem, że właśnie się odbędzie.\nJ.G.: Ja też muszę od razu powiedzieć, ponieważ ja i nasz kolega redakcyjny, Marcin, dolecieliśmy w kolejny piątek, czyli Piotr bodajże leciał 7, myśmy z Marcinem dolecieli 14. I przez te dni, w których Piotrek relacjonował w szczególności te takie najbardziej brutalne dni, to pamiętasz, Piotr, wysyłałeś mi teksty SMS-ami, ponieważ był tak zły dostęp do internetu, i po drugie nie było tego dużo, w sensie: nie dało się tego materiału przesyłać, nie dało się go też za bardzo wytwarzać, bo, jak sam mówisz, dużo się nabiegałeś. Natomiast kiedy myśmy z kolei wylądowali, to wylądowaliśmy w samym sercu tego festiwalu wolności i takiego okresu, który już potem był przecież te pięć – sześć dni do powiedzmy przyszłego czwartku, kiedy Łukaszenka się nagle zaczął odbijać, w takim sensie, że pamiętasz, to był taki moment, że widać było, że przez pierwsze dni wydaje mi się, że taki największy cios nie wiem, czy leżał na deskach – to jest tutaj dobre określenie, natomiast była ta niedziela, czyli pierwszy marsz niedzielny, i następnego dnia jego wizyta u robotników, tam, gdzie został nie tyle że wygwizdany, tylko było to skandowanie „Odejdź!”. I to był taki moment, pamiętasz, że on był chyba totalnie zagubiony, że jakby co się dzieje. Przypomnieć trzeba, że w tych pierwszych dniach po wyborach Łukaszenka zrobił to, co do tej pory robił, to, co do tej pory działało, czyli spacyfikował protesty, próbował je spacyfikować i próbował to zrobić w sposób bardzo, bardzo brutalny – do tego pewnie jeszcze wrócimy – i po drugie, pozbył się liderki, bo Swiatłana Cichanouska została wywieziona na Litwę. W ten sposób się to odbyło. Ona bodajże poszła w poniedziałek złożyć skargę do Państwowej Komisji Wyborczej.\nP.A.: Została zatrzymana.\nJ.G.: Tam to spotkanie trwało bardzo długo. Możemy się tylko domyślać, co jej powiedziano. W każdym razie już, nie pamiętam, czy to był poniedziałek wieczór czy noc, czy wtorek rano, kiedy doszła do nas informacja, że ona jest już na Litwie. Więc te dwie rzeczy zrobił. I okazało się, że dupa że tak powiem, bo przyszła niedziela – tydzień po wyborach – i ten pierwszy marsz wolności, pamiętasz go, to był naprawdę…\nP.A.: Rzeka ludzi, płynąca rzeka ludzi. Zresztą jak to widzieliśmy z góry, to…\nJ.G.: Teraz widzicie ujęcia, bo możecie się cofnąć do filmów, bo my akurat dobrze te osiem dni po wyborach mamy sfilmowane, ale widzicie teraz też, przez cały czas będziemy pokazywać. To też dla jasności, to może tak nienaturalnie wyjść, bo my nie nagrywamy, patrząc na to, tylko albo będą się pojawiać przebitki, albo my je wywołamy, a one już będą. Pamiętasz, mieliśmy to szczęście, że weszliśmy do tego hotelu, też żeby spojrzeć z góry na to, bo jednak ta perspektywa protestu, kiedy jest się pomiędzy ludźmi, to mamy ograniczony zasób, OK, jest fajnie, jest tłum itd., ale nie widzimy, jak to jest długie, zamaszyste, częścią czego jesteśmy.\nP.A.: Jaka jest skala tego protestu. Rzeczywiście, to z tego hotelu te ujęcia robią wrażenie. Ale pamiętaj, że tydzień później też. W zasadzie też mieliśmy takie ujęcia z marszu z góry właśnie, w innym miejscu, czyli w centrum zaraz przy Placu Niepodległości – to też robiło ogromne wrażenie.\nJ.G.: Tak naprawdę wszystkie te niedzielne marsze robią wrażenie. Oczywiście one się zmieniają, władza też inaczej reaguje. Ostatnio są trochę mniejsze, ale nadal mówimy o kilkudziesięciu tysiącach uczestników, myślę, że poruszamy się w okolicach 100 tys. Te pierwsze marsze były w okolicach 200 tys. Mówimy oczywiście o samym Mińsku w tej chwili, bo te największe odbywają się właśnie tam. Ale słuchaj, uporządkujmy to sobie. Bo naszym celem są dwie rzeczy: jedna to jest faktycznie takie podsumowanie, czyli moment, w którym teraz jesteśmy. Myślisz, że to jest moment, w którym połączymy się z Grodnem?\nP.A.: Ja myślę, że tak. Zobaczmy, co się dzieje teraz w Grodnie i jak to wygląda prawie trzy miesiące po tym, jak startowały protesty na Białorusi, tym bardziej, że my byliśmy wtedy w Grodnie w sierpniu. Spędziliśmy tam kilka dni i trochę wtedy widzieliśmy, jak to się odbywa.\nJ.G.: Czyli łączymy się z Grodnem, tam jest Aliaksei Shota, redaktor naczelny Hrodna.life.\nP.A.: Dzień dobry, cześć, Aliaksei. Ostatni raz widzieliśmy się w sierpniu.\nA.Sz.: Cześć, trochę czasu minęło.\nP.A.: Trochę czasu minęło i dużo się zmieniło w tym czasie i na Białorusi, i w Grodnie. Powiedz mi, proszę, jak teraz wygląda sytuacja w Grodnie. W porównaniu z tym, co było w sierpniu, jaka jest atmosfera w samym mieście?\nA.Sz.: Atmosfera jest trochę przygnębiająca i nie tylko przez to, że jest jesień. Nie ma już takich protestów, jak były w sierpniu. Już od kilku tygodni nie pamiętam, żeby w ogóle ludzie się zebrali, żeby choć dało się zebrać. Nawet jak kilkaset osób, co w ogóle jest bardzo mało, próbuje się zebrać, od razu ich rozpędzają. A oprócz tego władze zaczęły cichą wojnę z drobnym biznesem, który był na tyle śmiały, żeby tego 26 października na jeden dzień zamknąć tam, powiedzmy, swoje sklepy, restauracje, jakieś inne punkty, bo miał być ten słynny ultimatum Cichanouski, który trochę nie to, że się nie udał – ja nie wiem, czy ktoś wierzył w to, że on się uda, że 26 stanie wszystko, to było mało prawdopodobne. W Grodnie kilka drobnych biznesów typu kawiarnie, restauracje, sklepy zamknęło się wtedy w tamten poniedziałek, 26, i teraz niektórzy są zmuszeni, żeby się zamknąć w ogóle przez działania władz, przez ścisk ze strony Urzędu Skarbowego, Straż Pożarną.\nP.A.: Czyli różnego rodzaju kontrole.\nA.Sz.: Tak, przychodzą kontrole właśnie od strażaków, od działu Departamentu Finansowego, Komitetu Kontroli i różnych innych urzędów, które mają prawo kontrolować biznes.\nP.A.: Mówiłeś, że dawno już nie było protestów, nie udało się zebrać. A kiedy ostatni raz ludzie się próbowali zebrać?\nA.Sz.: Może to nawet koniec września albo początek października, czyli już dobry miesiąc na pewno, jak nie było jakichś większych akcji. Obecnie trwają m.in. sądy nad ludźmi, których zatrzymano jeszcze we wrześniu, nawet w sierpniu, to jest początek września.\nP.A.: Powiedz, jak wygląda ta kwestia właśnie tych ludzi zatrzymanych. Ile osób mniej więcej zatrzymano i wobec ilu spraw toczą się sprawy?\nA.Sz.: Dość dużo osób jest zatrzymanych. Nawet teraz, jak nie ma jakichś wielkich akcji, zbiera się kilkaset osób i nawet nigdzie nie ruszają, bo ich od razu wyłapują, to w Grodnie mogą np. w niedzielę… w październiku było tak, że w jedną z niedziel ponad 200 osób zatrzymano. To jest bardzo dużo w sytuacji, kiedy nawet nie było tak naprawdę akcji, protestów. Ludzie się po prostu zebrali, nic nie zdążyli zrobić. Tylko ich szybko sądzą następnego dnia już po nocy w areszcie. Niektórych z jakichś powodów trzymają dłużej – dwie, trzy doby. Na przykład słynny historyk, prof. Aleks Kraucewicz: z jakiegoś powodu jego trzymano trzy doby, choć mogli go wypuścić już następnego dnia, dając karę finansową. On prawdopodobnie poszedł, dlatego że to jest profesor, historyk, słynny, trzeba było go upokorzyć. Podejrzewam, że o to chodziło. Więc dużo jest tych spraw administracyjnych, już nawet nie setki, tylko tysiące idzie od sierpnia. Ostatnio mamy szybko, w ciągu pięciu minut, dajesz karę, wychodzisz.\nP.A.: To są w większości kary finansowe?\nA.Sz. Tak. Obecnie są mandaty, ale faktycznie ludzie dostają też karę aresztu. Nie dostają jej formalnie, ale czasami właśnie siedzą dwie doby w areszcie, żeby doczekać się sądu – też w pewnym sensie kara, choć nie wyniesiona przez sąd. Oprócz tego ostatnio wiem, że z zeszłego tygodnia zaczęto sprawy karne, czyli bardzo poważne, w stosunku do kilkuset – chyba dwu- czy trzystu osób. Oczywiście te sprawy karne prawdopodobnie się rozwalą w sądzie, nawet nie dojdą do sądu – ja tak myślę. Ale sam fakt, że taką sprawę wszczęto, znacznie utrudnia życie ludziom, chociażby dlatego, że nawet jak nie byli ukarani, tylko jak toczy się sprawa, to oni nie wezmą np. kredytu w tym czasie. A dla kogoś to może być bardzo ważne. Mogą niektórzy mieć problem z wyjazdem za granicę itd. Ja myślę, że te sprawy karne właśnie lokalne raczej są dla zastraszania, choć w stosunku do tych, którzy byli zatrzymani na ulicach ostatnio. Są też sprawy bardziej poważne w stosunku do – nie wiem, czy byli właśnie liderami – powiedzmy że liderów protestów, choć jak ja nazwę tych ludzi liderami protestów, ja robię im gorzej – załóżmy, że ja tego nie mówiłem. A niektóre osoby musiały po prostu wyjechać za granicę.\nW stosunku do niektórych trwają poważne sprawy, np. taka najgłośniejsza i najbardziej bulwersująca w Grodnie sprawa hospicjum dziecięcego, którego dyrektorka jeszcze w sierpniu chodziła na, powiedzmy, te rokowania pokojowe w urzędzie miasta, kiedy było na ulicach dziesiątki tysięcy osób. I oni chodzili do Urzędu Miejskiego, żeby rozmawiać o sytuacji z urzędnikami. I dlatego że ona była na tyle śmiała, żeby się wypowiedzieć, potem oczywiście zaczęły się jej problemy. Właśnie Departament Finansowy Komitetu Kontroli wszczął śledztwo w stosunku do hospicjum, że niby nie płacili podatków. Ona pojechała za granicę, bo miała możliwość wyjechania, miała jeszcze nierealizowany urlop w tym roku, ale teraz rozumie, że prawdopodobnie nie warto wracać w najbliższym czasie, bo grozi jej kara za to, że niby nie płaciła podatków. Wszystkie biznesy, które wspierały hospicjum dziecięce, np. webstudio, programiści, z którymi my też pracujemy, którzy dla nas robią niektóre aplikacje w internecie, oni wspierali hospicjum, teraz muszą na prośbę Departamentu Finansowego przedstawić strasznie dużo dokumentów na to, jaka zapomoga finansowa była, czy dostawali potem raporty od hospicjum, na co te pieniądze były przeznaczone. Czyli nie tylko konkretnie dyrektorka hospicjum cierpi, ale też całe hospicjum, a teraz jeszcze cierpią wszystkie biznesy, które wspierały to hospicjum, bo po prostu pomagały, i szukają jakiejś nieprawidłowości w finansowych dokumentach. To jest tylko jeden przykład. Nasz dziennikarz Rusłan Kulewicz – w stosunku do niego nie trwa żadna sprawa, ani karna, ani administracyjna, ale w obecnej chwili podejrzewam, że lepiej nie wracać. On się znajduje w Rydze, na Łotwie, i chyba lepiej najbliższe miesiące tam niech zostanie. Bo mamy takie różne sygnały, sporo jego znajomych zostało zatrzymanych. W stosunku do niektórych jego bliskich znajomych, bohaterów jego tekstów dawniejszych u nas na stronie – teraz są prowadzone sprawy karne.\nP.A.: Żeby mieć taki pełny obraz, bo tak mi się wydawało, że powiedziałeś, że owszem, nie ma tych dużych protestów, ale jednak tym niemniej małe grupy ludzi cały czas próbują się zbierać.\nA.Sz.: Tak. U nas w Grodnie nie ma jakichś marszy i demonstracji, ale niewielkie grupy tak bardziej partyzancko działające wspierają się na osiedlach. Teraz aktywnie właśnie taki ruch osiedlowy się rozwija. Ludzie się poznają nawzajem, bo tylko jak się mieszka na dużym osiedlu wielkiej płyty w takich blokach, to ludzie się nie znają nawet z najbliższymi sąsiadami. I teraz na takiej fali solidarności ludzie zbierają się, żeby się zapoznać, również poznają się osiedla między sobą, ktoś jeździ z jednego osiedla do innego w odwiedzimy na takie minifestyny wieczorowe, które prawdopodobnie naruszają prawa. Ludzie się zbierają, jest jakaś tam flaga, czekoladki, herbata, kawa, dzieci się bawią, jest fajnie, muzyka. Czujesz, że tam milicja, ale w tej chwili nikt nie rozpędza takich zebrań. Czasami się uprzedza, że to jest niby nielegalne, ale ludzie spokojnie się na to zbierają. Ale zaczynają prześladować administratorów czatów w Telegramie, bo jak ludzie się zbierają na osiedlach, jak się nikt nie zna na takim wielkim osiedlu, gdzie mieszka 10–20 tys. osób? Zbierają się ludzie przez czaty w Telegramie. Już kilkoro administratorów takich czatów lokalnych musiało wyjechać z kraju, bo zatrzymano ich, oni pewnie to, że niezbyt dbali o bezpieczeństwo, ale w jakichś sposób milicja rozpoznawała, kim jest ta osoba. Kilka osób wyjechało do Polski, na pewno, wiem. Były też sprawy w stosunku do nich wszczynane, bo milicja traktowała ich jako organizatorów protestów, organizatorów zamieszek.\nJ.G.: Z Aleksem na pewno będziemy się łączyć jeszcze nie raz, tak długo, jak ten program tutaj będzie trwał. To tyle z Grodna. Co o tym myślisz, Piotr?\nP.A.: To jest rzeczywiście ogromny problem, bo tak jak mówiłeś, protesty skupiają się teraz głównie w Mińsku. I tam rzeczywiście one cały czas mają dużą skalę, natomiast zawsze było problemem to, co się dzieje na tzw. prowincji. Dlatego że tam jest o wiele prościej spacyfikować właśnie, wprowadzić w życie tę maszynę represji. I niestety Grodno wydaje mi się, że jest takim przykładem tego, co się dzieje też zapewne w innych miastach Białorusi. Czyli że jednak skala jest o wiele mniejsza. Ale ja przepraszam, że to są błędne porównania, ale ja będę się odnosił do Ukrainy, do tego mojego doświadczenia ukraińskiego. Oczywiście porównywać jest to bardzo ciężko. Ale tym niemniej jak pamiętam to, co się działo na Ukrainie, to jednak protesty koncentrowały się w Kijowie. Stolica zawsze jest takim miejscem koncentracji i pokazu siły z dwóch stron zresztą.\nJ.G.: Są. Natomiast ja jeszcze ci przypomnę taką sytuację odnośnie Grodna. Aleksowi trzeba ufać, bo pamiętasz, kiedy wszyscy się rozpisywali „Grodno – wolne miasto”, był taki moment, w którym…\nP.A.: Dlatego pojechaliśmy. Pamiętasz, że właśnie pojechaliśmy dlatego, że ogłoszono, że opozycja porozumiała się z władzą.\nJ.G.: Tak, tam były zalegalizowane przez Radę Miasta bodajże protesty. I to był taki moment, tam nawet uchwała bodajże wyszła, pamiętam, my chyba nawet sami ją podawaliśmy dalej w mediach społecznościowych. I pamiętam naszą rozmowę z Aleksem, jedziemy, on mówi: „Nie, nie, nie”…\nP.A.: I przyjechaliśmy i rzeczywiście podczas protestu już był samochód milicyjny, z którego szły te komentarze, że protest jest nielegalny.\nJ.G.: Pamiętaj, że w Grodnie doszło, moim zdaniem, do tego odbicia Łukaszenki. To znaczy on tam przyjechał, w piątek chyba wymienił gubernatora okręgu na takiego bardziej lojalnego i siłowego, a w sobotę był ten jego wiec poparcia. I to jest bardzo ważne z tego względu, że Łukaszenka zrobił taki pierwszy wiec poparcia na parę godzin przed marszem wolności, czyli tym pierwszym dużym marszem po wyborach. Jeżeli wybory były 9, to ten marsz był bodajże 16. To był ten jego błąd: po pierwsze, on to zorganizował, a po drugie, mało ludzi zwiózł. I pamiętasz, że dał się porównać. Bo te 200 tys. ludzi, które rozlało się po centrum Mińska, i te zdjęcie, na którym było parę tysięcy ludzi tak naprawdę, które przyszło dla niego i on dał się porównać – to był ten jego taki błąd, to był faktycznie błąd. Więc później w Grodnie faktycznie już był taki wiec, który zgromadził – to jest takie słowo, bo raczej są ludzie dowożeni.\nP.A.: Pamiętasz, zresztą robiliśmy fotografię autobusów, które jechały w kierunku Grodna.\nJ.G.: Tak. I potem był faktycznie ten wiec, na którym on już w bardzo ostry sposób czy te jego słowa się nie zrealizowały, ale one były bardzo ostre. To znaczy, że on daje KGB dwa dni, jak to ujął, na spacyfikowanie czy na przywrócenie porządku w Grodnie, i to brzmiało bardzo ostro. I jeszcze wtedy, co jest akurat dla nas istotne, dużo było narracji antypolskiej i antynatowskiej. I pamiętasz, że myśmy nawet zachodzili w głowę, bo idealnie gdybyśmy tak zostali zatrzymani, można było wokół nas ukuć sobie taką małą teorię, że akurat cele dziennikarskie nam nie przyświecały w trakcie tego pobytu w Grodnie, bo wg niego Polacy stali za tymi wszystkimi protestami i oczywiście nadrzędnym celem polskiej polityki wschodniej jest odbicie Grodna i Brześcia. Mówię to sarkastycznie, ale Łukaszenka ma z tą Polską odwieczny problem.\nP.A.: Ale to pozostaje w tej retoryce cały czas. I zresztą to, że zamknięcie chociażby granic, bo to dotyczy też Polski, ale dotyczy też innych sąsiadów, Białorusi czy Litwy i Ukrainy, i też to niedawne zamknięcie granic, które oczywiście oficjalnie jest podyktowane kwestiami sanitarnymi, można też odczytać inaczej, dlatego że obcokrajowcy i tak mogą wjeżdżać na Białoruś poprzez lotnisko w Mińsku cały czas.\nJ.G.: Może zanim cofniemy się w czasie, podsumujemy sobie jeszcze to, gdzie jesteśmy. Mijają trzy miesiące i Rada Koordynacyjna formalnie jest, natomiast to już nie jest ta sama rada.\nP.A.: Ale poza Białorusią.\nJ.G.: Właściwie chyba wszyscy już w tym momencie wyjechali, nie mówię o zatrzymanej Maryi Kalesnikawej. Ona jest chyba jedyną członkinią z tego pierwszego składu, która jest obecnie w areszcie.\nP.A.: Chyba tak.\nJ.G.: Cała reszta tego składu, m.in. Paweł Latuszka czy właśnie Swiatłana Cichanouska są raczej w Wilnie, często pojawiają się w Warszawie. Już nieważne, gdzie kto jest, bo część ludzi uciekała do Warszawy, część ludzi przez Kijów do Warszawy, też polscy politycy byli zaangażowani bodajże w wyjazd Cepkały. I to w ogóle jedno z takich wydarzeń, które połączyło polską opozycję z polskim rządem, to też warto odnotować. I jest takich wydarzeń niewiele aktualnie, natomiast tak, tutaj była współpraca. Rada jest w miarę aktywna na YouTubie, stara się coś wrzucać, komentować. Wydaje się, że najbardziej aktywna jest w tym wszystkim Cichanouska, która teraz nie, ale miała taki tour – chyba teraz jest na kwarantannie albo już ją zakończyła – miała taki duży tour po Europie. Spotykała się z wieloma przewódcami. Tutaj warto odnotować, że w Polsce została przyjęta w sposób, wydaje się, zarezerwowany dla głów państwa. Nie zostało to powiedziane wprost – Polska nie powiedziała tego wprost, natomiast otoczka całego przyjęcia, przewóz samolotem rządowym do Karpacza – można było sobie pomyśleć, że faktycznie przyjechała prezydent innego kraju, a nie jakaś osoba, która jest działaczem aktywistycznym czy po prostu opozycjonistką. Więc to na pewno na takim szczeblu. I to też warto chyba dodać, że ta nowa siedziba dla Domu Białoruskiego przyznana przez Polskę na Saskiej Kępie to jest taki obszar w Warszawie, gdzie jest bardzo dużo ambasad tudzież domów ambasadorów, konsulatów. To również wydaje się w sferze symbolicznej bardzo istotne, że nie jest to jakiś głęboki Ursynów czy Grochów; nic do tych dzielnic nie mam, ale nie kojarzą się aż tak symbolicznie, jeśli chodzi o dyplomację. Protesty się odbywają, te marsze właściwie się odbywają co niedziela. W zeszły weekend był marsz ultimatum? To był ten?\nJ.G.: Co jeszcze mamy? Na pewno to, co już mówił Aleks: protesty w innych miastach ustają. Tutaj poza Mińskiem najbardziej aktywny był Brześć i Grodno. Były momenty, że różne miasta się włączały – Soligorsk, Lida, Homel, Mohylew.\nP.A.: W gruncie rzeczy wychodzono w większości tych miast na ulice.\nJ.G.: Dokładnie. Chciałbym jeszcze z tobą dzisiaj przejść przez te różne formy protestów, bo wydaje się, że została przyjęta taka bardzo pokojowa nie tyle że narracja, co pokojowy sposób przeprowadzania tych protestów. Można go różnie oceniać. Trzeba jednak przyjąć, że trzy miesiące to trwa, w związku z czym póki co to założenie jest skuteczne. Nie udało się. Wiadomo jest, że politycy, którzy decydują się na takie zachowania, które wiedzą, że spotkają się z jakąś odpowiedzią ludzi na ulicy, czasem biorą na przeczekanie, a czasem po prostu nie udaje się tego oczywiście przeczekać. Dlaczego to jest w ogóle pokojowe? I dlaczego taka, a nie inna narracja, tak zostało to przyjęte, wszystkie takie gesty bardziej agresywne, już nawet można powiedzieć: w fazie werbalnej czy okrzyków. Był taki moment, że najbardziej agresywnym okrzykiem było „Odejdź!”. Wulgaryzmów ja nie kojarzę na żadnym z protestów, wyrażania złości. Czy ty, Piotrze, chcesz trochę dodać o tym?\nP.A.: Mi się wydaje, że tak naprawdę to nie jest nic nadzwyczajnego. Na tym obszarze – ja nie lubię tego słowa – postradzieckim, dlatego że jak się cofnąć np., znowu przepraszam, że Ukraina, ale minęło niedawno 30 lat od takiej rewolucji ukraińskiej, która jest trochę już zapomnianą – „rewolucji na granicie”. I to był protest studencki, głodówka, całkowicie też pokojowy, czyli rzeczywiście on był skuteczny, dlatego że ta władza poszła na ustępstwa wtedy. Ale nawet jeżeli pójdziemy dalej, bo wszyscy teraz wspominają oczywiście to, co się odbyło na Ukrainie, ten krwawy majdan, ale on się tak nie zaczynał. On się zaczynał od pokojowej formy. I nawet po pobiciu studentów to jednak dalej ten protest miał formę pokojową. Nawet jeżeli dochodziło już w grudniu do takiego zetknięcia z Berkutem, czyli tym odpowiednikiem OMON-u, to tym niemniej nie było tak, że tam leciały jakieś koktajle mołotowa itd. Ja pamiętam, że przede wszystkim to były tarcze i napieranie na tłum, który po prostu się bronił. Więc wydaje mi się, że to nie jest coś nadzwyczajnego. Natomiast dla mnie nadzwyczajną w tej całej sytuacji białoruskiej jest jakby ta kreatywność, te różne formy, które ten pokojowy protest przybrał.\nJ.G.: No to od której zaczynamy?\nP.A.: Ja mogę zacząć od tej, którą pierwszą zobaczyłem po przemarszu. Zobaczyłem protesty rowerowe, czyli ludzie jeździli na rowerach. To były całe kolumny właśnie poruszających się, niekiedy z jakimiś tam sprzętem muzycznym, takim przenośnym, też z muzyką. Więc to było dosyć ciekawe i wydawało się dosyć taką bezpieczną formą protestu. Ale bardzo szybko okazało się, że to jest iluzoryczna kwestia bezpieczeństwa, dlatego że dzień przed wyborami, w sobotę, tych rowerzystów, który po prostu jeździli, zatrzymywano. Więc jakby tutaj to jest problem.\nJ.G.: Piotr, czy to jest dobry moment, żeby się połączyć z Mińskiem, zanim przejdziemy dalej do protestów, czy chcesz wszystkie formy omówić?\nP.A.: Myślę, że połączmy się z Mińskiem, bo to jest interesujące, co się dzieje. Mieliśmy już Grodno i co się dzieje obecnie w Grodnie usłyszeliśmy, natomiast co właśnie dzieje się w Mińsku chyba warto też usłyszeć.\nJ.G.: Zanim wrócimy do form protestów, przenosimy się teraz do Mińska. Tam będziemy rozmawiać z naszym gościem.\n[Rozmowa: 33:10 – 47.11]\nP.A.: Dziękuję bardzo za rozmowę. Natomiast wracając do tego, o czym mówiliśmy przed rozmową. Bo protesty rowerowe – bardzo fajna forma, ale okazuje się, że nie bardzo bezpieczna, dlatego że wydawało się, że jest bezpieczniejszą. I rozwinięcie tej formy – protesty samochodowe. Nawet można je podzielić, dlatego że one miały różną formę, czyli podstawowa taka, że kierowcy używają klaksonów, czyli widząc osoby, które stały na chodnikach z flagami, na znak solidarności właśnie trąbili. Ale później, to już, jak pamiętasz, przedostało się w takie formy już bardziej zorganizowane, czyli całe kolumny samochodów, które mogły blokować ulice, właśnie z wyciągniętymi flagami z okien tych samochodów, więc rzeczywiście to też robiło wrażenie. Tak mi się przynajmniej wydaje. Znowu – to nie jest nic nowego, bo takie formy protestów samochodowych oczywiście są wykorzystywane też podczas akcji w różnych innych krajach.\nJ.G.: Ja ci powiem tak: przede wszystkim ja sobie to trochę analizuję z troszeczkę innej strony, tzn. jak bardzo inkluzywne też te protesty były. Można sobie zorganizować protest i fajnie, ale natomiast celem każdej osoby, które organizuje protesty, jest mimo wszystko osiągnięcie jak największej ilości ludzi do tego, bo to pokazuje skalę. I im więcej ludzi, im więcej osób w to zaangażowanych, tym większa szansa na powodzenie. Więc ta możliwość, i też jest coś takiego, że mówimy o społeczeństwie, w którym gdzieś ten wymiar obywatelski się budzi, gdzie realizowanie tych swobód obywatelskich jest bardzo trudne, bo bardzo często kończy się to źle, jakaś formą aresztu, nacisku. Więc sam fakt tego, że możesz zacząć gdzieś wchodzić w ten wymiar buntu w bardzo prosty sposób, czyli właśnie poprzez korzystanie z klaksonu, jest moim zdaniem bardzo fajnym, pierwszym krokiem, że nie że musisz od razu tam we flagę się zawinąć, sześć godzin stać, pożegnać się z rodziną i powiedzieć, że wrócisz, jak już będzie sprawa załatwiona, albo nie wrócisz, bo po prostu nie. Tylko to jest akurat, moim zdaniem, bardzo fajne. Ja pamiętam, nawet były takie dni, że mi brakowało potem tego, coś tak za cicho było. Bo były takie dni, w szczególności wtedy, kiedy ja doleciałem na ten festiwal wolności, to można powiedzieć, że Mińsk unosił się w oparach klaksonów, już w szczególności, kiedy coś się działo. Ale było to też bardzo fajnie, wydaje mi się, powiązane z tymi protestami przy drogach, to znaczy: to też napędzało jedno z drugim, czyli ludzie ustawiali się przy drogach i machali.\nP.A.: W szeregi, łańcuchy osób. To właśnie wywoływało taką wzajemną reakcję, reakcje naczyń połączonych. Czyli z jednej strony jedni i drudzy się trochę napędzali na pewno pozytywnie tym, dlatego że dla tych osób, które stały na tych chodnikach, to było bardzo ważne, że właśnie słyszą to poparcie ze strony kierowców. I to też jakby kwestia solidarności, ale kwestia też pewnego poczucia siły, tak mi się wydaje, że nas jest po prostu wielu, to bez wątpienia. Ale zwróć uwagę, że był taki moment, że wydawało się, że chyba najbezpieczniej jest się poruszać samochodem podczas tych protestów. I to też szybko okazało się dość złudnym poczuciem bezpieczeństwa. Bo też zaczęto zatrzymywać te samochody, i to dosyć brutalnie: rozbijano niekiedy szyby, wyciągano kierowców i pasażerów i ich zatrzymywano. Więc to też powoduje, że i te kary, czyli mandaty, zatrzymania, spowodowały, że teraz ewidentnie jest mniej tych klaksonów. Ja nawet nie wiem, czy jak oglądamy teraz, ciężko mi sobie przypomnieć z tych materiałów, nie słyszymy ich.\nJ.G.: Też jedno klaksnięcie to jest coś innego. Tam niewątpliwie ta taka chmura tych klaksonów sprawiała, że było prosto się włączyć. Wszyscy to robili. Pamiętasz, nawet ktoś zepsuł, nie pamiętam, czy to był nasz kierowca czy jakiś znajomy, śmiał się, że zepsuł klakson, co myślę, że wiele rzeczy można w samochodzie popsuć, ale kto jest kierowcą, to wie, że akurat klakson to sztuka.\nP.A.: Ale wiesz co, ja tutaj chciałbym dodać jedną rzecz, bo ona wydaje mi się dosyć ważna, co przy takich protestach samochodowych i też tych żywych łańcuchach ludzi, którzy stali… to jest jeden element, który łączy. To znaczy: samochodami też np. podwożono zaopatrzenie dla tych protestujących osób.\nJ.G.: Przy tych żywych łańcuchach.\nP.A.: Dlatego że było gorąco, słońce i ludzie przywozili samochodami wodę, która zresztą była rozstawiana często podczas tego niedzielnego marszu w takim największym chyba upale. Ona była rozstawiona w różnych miejscach na całej trasie przemarszu. To mi się wydaje, ta kwestia takiej solidarności, poczucia wspólnoty pewnej, to bardzo ważna rzecz, która wtedy zapewne się narodziła, bo przynajmniej ewoluowała.\nJ.G.: Tam też były takie elementy, jak już jesteśmy przy tej solidarności, to było tak: miasteczko wolontariuszy przy Akrescinie, czyli przy areszcie w Mińsku, do którego zwożono osoby, które były zatrzymywane czy też nawet torturowane, w szczególności w tym pierwszym tygodniu po wyborach – to jest jedna rzecz. Druga to w momencie takich najbardziej brutalnych zamieszek były osoby, które – to ty, Michał, opowiadałeś, ja tylko relacjonuję – trzymały klatki, żeby można było wbiec w razie czego.\nP.A.: Tak. Drzwi do klatek, żeby w razie czego przed OMON-em rzeczywiście można było zbiec. Albo nawet publikowano te kody do tych drzwi, zewnętrzne, żeby można było sobie otworzyć właśnie takie drzwi. To rzeczywiście robiło wrażenie. W pewnym momencie, to chyba był pierwszy dzień po wyborach, gdzie rzeczywiście ludzie uciekali często, pamiętam, kobieta starsza, która w oknie właśnie wykrzykiwała ten kod w razie czego, żeby właśnie można było się schować. Tak, więc to jest kwestia takiej samoorganizacji, samopomocy, dosyć istotna w tych protestach.\nJ.G.: Tam jeszcze były. Sami nawet, pamiętasz, że raz zostaliśmy wpuszczeni do mieszkania, żeby móc zrobić np. zdjęcie. To już zupełnie inna kwestia, ale każdy, kto chciał, przy kamienicach położonych przy ulicy, tam, gdzie były protesty…\nP.A.: Trzeba było zdjąć buty.\nJ.G.: Trzeba było zdjąć buty, ale można było zrobić superzdjęcie. I nie trzeba było na dach próbować się wbijać. Oczywiście kto chciał, to mógł. OK, jeśli chodzi o te żywe łańcuchy, to faktycznie one robiły wrażenie, odbywały się też w wielu miejscach w mieście. Właściwie można było jeździć samochodem.\nP.A.: Ale też trzeba wspomnieć o tym, że te pierwsze żywe łańcuchy to była też niebezpieczna sprawa, dlatego że tam pierwsze dochodziły kobiety i to chyba był, ja już nie pamiętam, czy trzeci, czy czwarty dzień protestów, ale to było o tyle niebezpieczne, że to jeszcze było przed tym weekendem, że tak jak mówisz, to było święto takie trochę na wyrost, ale fetowano już jakby właśnie trochę zwycięstwo, natomiast wtedy jeszcze zatrzymywano. Ja pamiętam, że podczas takiego właśnie filmowania na jednej z takich pierwszych akcji tam byli zatrzymani np. ukraińscy dziennikarze.\nJ.G.: Tak było. Co my tu dalej mamy? Tak patrzę sobie na tę listę. Marsze. O marszach już mówiliśmy, marsze pokazywaliśmy – kluczowe w tym momencie. Też to jest o tyle fajne, że marsze odbywają się w niedzielę, czyli taki dzień, powiedzmy, który jest najmniej inwazyjny dla mieszkańców. O tych samochodach miałem jeszcze dopowiedzieć jedną rzecz dla tych, którzy nie byli w Mińsku. Mińsk jest wielkim miastem. I przemieszczanie się z jednego punktu do drugiego, mówimy nawet czasem o kilkunastu kilometrach, więc też dlatego samochody tutaj odgrywają ważną rolę.\nP.A.: Dlatego też, że przypomnijmy, że podczas tych właśnie dużych akcji, protestów stacje metra były często zamykane.\nJ.G.: Były zamykane. Logistyka” i zaplecze – to sobie omówiliśmy. Marsze – czy coś tu jeszcze można powiedzieć? Tak, one zawsze mają temat czy jakiś taki tytuł: „marsz wolności”, „marsz ultimatum” marsz bohaterów” – każdy ma inną nazwę. W tym momencie, też żeby było jasne, bo nazywamy to marszami, proszę sobie tego nie kojarzyć z tym, że spotykamy się w miejscu „a” i idziemy do punktu „b”. W tym momencie to bardziej wygląda w ten sposób, że różne chmary ludzi, które idą z różnych części Mińska, próbują się zbić w jedną wielką chmarę ludzi gdzieś w centrum, a OMON robi wszystko, żeby do tego nie dopuścić. I potem, jak już dojdzie do zbicia tej chmary, to tam jest bezpiecznie, bo taka grupa ludzi, kilkadziesiąt tysięcy, jest nie do rozbicia dla OMON-u, dla milicji czy dla wojsk wewnętrznych. Drugim takim niebezpiecznym momentem, czyli jednym jest gromadzenie się, drugim jest rozchodzenie się. Czyli w momencie kiedy już trzeba się udać do domu, to też ludzie rozdzielają się na grupy. To, co ważne, ludzie idą na nie w grupach przyjaciół po 8–10, rzadko się spotyka poszczególne jednostki. Ja pamiętam, jak się dziwnie czułem, kiedy szedłem w drugą stronę, żeby kręcić ludzi nie od tyłu, tylko od przodu – zawsze: „Hej, kim jest ta jedna osoba, która zawraca?”. Jakiś facet, sam, w czarnej czapce – to wygląda źle.\nP.A.: Przypomniałem sobie to, co Aliaksei mówił z Grodna: to, co w Grodnie, ale też w Mińsku jest widoczne, to jest to, że dzięki tym protestom, tym marszom odbywa się też takie zjawisko poznawania się ludzi na samych osiedlach. Dlatego że idą osiedla też często. Idzie jedno osiedle, drugie. I w dużej mierze właśnie życie przenosi się – to jest takie towarzysko protestujące życie, przenosi się właśnie na te podwórka osiedli. Czyli z jednej strony oni się tam gromadzą i gdzieś idą w niedzielę, ale też poza tą niedzielą odbywają się różnego rodzaju imprezy kulturalne, koncerty – to też taka fajna forma poznawania się, poznawania swoich sąsiadów i też tych osób, które są o takich samych poglądach. I to też jest możliwość zobaczenia, ile jest takich osób.\nJ.G.: Tak. I tu jest jeszcze o tych osiedlach bardzo ważna sprawa. Jak myśmy na samym początku byli z Piotrem, to bardzo dużo informacji odnośnie tego, gdzie możemy jechać, było ogólnie dostępnych. Czyli np. na tym placu o tej godzinie będzie protest kobiet albo będzie ustawiony żywy łańcuch, będzie marsz, w związku z czym z dziennikarskiego punktu widzenia bardzo prosto nam było wsiąść do taksówki, szybko się w to miejsce przemieścić, zobaczyć, co się dzieje, zrobić zdjęcia. Potem, kiedy OMON stawał się coraz bardziej agresywny, osiedla zaczęły odgrywać coraz ważniejszą rolę, bo właściwie to jest też fenomenalna sprawa i pewnie poświęcimy temu odcinek, czyli ta samoorganizacja. Dzięki technologii powstawały grupy osiedlowe na Telegramie po kilkanaście, kilkadziesiąt, kilkaset osób, w zależności oczywiście od ilości ludzi mieszkających na osiedlu, którzy potem protestowali, nazwalibyśmy to flash mobem, czyli wszyscy z bloku o 22 na dół, machamy światełkami, kręcimy filmik, wrzucamy w media społecznościowe i do domu. Po pierwsze ciężko było się o tym dowiedzieć, nie śledząc tych grup, po drugie ciężko było trafić w to idealne miejsce, bo naprawdę, wyobraźcie sobie, że siedzicie w domu i jest hasło: „Spotykamy się na dole przy Żabce, pokrzyczymy” – staram się to teraz spolszczyć – „i do domu”. Trwa to 10 min. Jest filmik, który jest potem wysyłany do mediów i media dalej to podają, w związku z czym jest takie silne wrażenie tego. I to też jest właściwie forma protestu.\nCzyli Telegram tak w skrócie to jest platforma, na której w chwili obecnej nie ma żadnego algorytmu, czyli kiedyś coś wyślemy, kiedy medium coś wyśle, na 100% to dotrze do wszystkich, więc jest też najmniej zablokowana. Inna sprawa jest taka, że też w sierpniu, wrześniu po kolei był odcinany dostęp i media niezwiązane z władzą były po prostu odcięte, więc na strony tych mediów nie zajrzycie bez VPN czy jakiejś innej formy obchodzenia zabezpieczeń, po prostu z terytorium Białorusi np. nie wejdziecie na te strony. Koniec, kropka, pojawi się komunikat, że zgodnie z wytycznymi Ministerstwa Spraw Wewnętrznych ta strona jest zablokowana. Więc Telegram to obchodzi, zresztą twórcy Telegramu powiedzieli, że oni ze swojej strony zrobią wszystko, żeby Telegramu jak najdłużej nie udało się zablokować. Więc to jest też bardzo ciekawa płaszczyzna tego, że media dostają te filmy, potem je podają dalej, co też buduje tego ducha, że to trwa. Przecież dziennikarzy nie jest tylu, że oni są w stanie obskoczyć wszystkie osiedla. Mam przed sobą naszą rozpiskę. Barwy w różnych formach.\nP.A.: Flagi. Ja właśnie mówię o flagach, bo to jest też związane z osiedlami. Czyli wywieszanie flag biało-czerwono-białych, niedużych niekiedy, a niekiedy bardzo dużych, ogromnych, które właśnie były wywieszone na tych wieżowcach. Pamiętasz, jak widzieliśmy takie. Natomiast to do pewnego czasu, bo później tak władza się też zajęła tymi flagami i pojawiły się specjalne drużyny, które zaczęły te flagi odcinać czy też zdejmować, a co gorsze – zbierać informacje o mieszkańcach danych budynków, w których takie flagi były wywieszane. Ale to też bardzo ciekawa wizualna forma protestu.\nJ.G.: Poza flagami co jeszcze było? Flagi też są rysowane. Ja np. wiesz, pamiętam, może znajdę te zdjęcia, to zobaczycie, byłem w pubie kraftowym i na menu, tak jak się pisze kredą, były dorysowane flagi białoruskie, czyli biało-czerwono-białe. Potem, jak zwiększyła się karalność za te flagi, to ludzie na balkonach robili: biały T-shirt, czerwony T-shirt, różne tego typu, to już kreatywność, zawsze na jakieś obostrzenia pojawia się gdzieś kreatywność. Więc flagi i barwy można w pewnym sensie gdzieś ze sobą połączyć, bo im więcej było obostrzeń związanych z flagami, tym potem była coraz bardziej kreatywna odpowiedź na to ze strony wszystkich protestujących. I też na wielu podwórkach, jak gdzieś się wejdzie, można właśnie spojrzeć, zobaczyć, że ktoś pranie wywiesił w ten sposób. To jest też fajne, śmieszne. Były bloki, na których były takie wielkie flagi spuszczane. Jak się potem nie udało, to się ludzie bawili światłami np., że biała, biała, biała, gdzieś ktoś czerwoną żarówkę wsadził i jak spojrzałeś na górę, to były te barwy. Więc to też jest o tyle istotne, co pokazuje upór, który jest kluczowy w tych wszystkich działaniach. To się ładnie nazywa po angielsku „resilience” – taki upór, że nie poddajemy się. OK, blokują, jest trudniej, odpuszczamy. To też jest, wydaje mi się, takim kluczowym wskaźnikiem sukcesu, który widzimy w takich protestach, które długo trwają, np. w Hongkongu: władza mówi: „Nie róbcie tego”, to dobra, nie robimy, więc będziemy robić to i władza musi znowu gonić. W takich typowych protestach to bardzo często działało tak, że się szło na zwarcie. Że władza mówi: „Nie róbmy czegoś”, to się dalej robiło, dawało też pretekst władzy do działania.\nP.A.: Wracając do tych marszów, bo w tych wskazówkach nawet przed tymi dużymi marszami było ściśle powiedziane, że jeżeli napotkacie opór, to wycofajcie się, albo jeżeli OMON pójdzie do szturmu, to w takim razie rozproszcie się i zgrupujcie się znowu później w jakimś innym miejscu. Rzeczywiście tutaj to masz rację, że totalne odejście od takiej retoryki konfrontacji. Zresztą słusznie, dlatego że sami wszyscy widzimy, co też władza potrafi na ulice wyprowadzić: mamy ciężki sprzęt, mamy uzbrojonych ludzi – to już nie chodzi o strzelby gładkolufowe, które są używane przez policję na całym świecie do rozpraszania akcji różnego rodzaju, natomiast tutaj mówimy też o broni ostrej, która jest w rękach czy to żołnierzy, czy to właśnie niektórych funkcjonariuszy OMON-u.\nJ.G.: Mam tu jeszcze muzykę zapisaną.\nP.A.: Muzyka jest istotnym elementem każdego protestu tak naprawdę. Ja myślę, że każde takie długotrwałe protesty mają jakąś swoją oprawę muzyczną. Tutaj tak naprawdę ta muzyka była przed tymi protestami czy przedtem, co się wydarzyło po wyborach, bo przede wszystkim oczywiście Pieremien, czyli zmian, ten taki hymn tak naprawdę czasów pierestrojki, Wiktor Coj. Rzeczywiście mi się wydawało, że to jest piosenka, którą tratowałem zawsze w takich kategoriach historycznych, związanych ściśle z tym właśnie okresem przemian końcówki Związku Radzieckiego. A tu się nagle okazuje, że ona odzyskała swoje drugie życie podczas tych protestów w Białorusi. Ją było słychać, jak pamiętasz, wszędzie w zasadzie, z samochodów, gdzieś z przenośnego sprzętu muzycznego i gdzieś stali i grali na gitarze, i śpiewali ludzie – to jest jedno. „Mury” Jacka Kaczmarskiego, tej białoruskiej wersji – to jest drugie. Ale też dla mnie było bardzo ciekawym, to było fajnie słychać, jak przyjechaliśmy do Soligorska i tam akurat była scena, jak pamiętasz, i ci górnicy już się rozeszli, potem większość z nich rozeszła się po proteście, ale właśnie ze sceny była ustawiona duża kolumna, którą przenieśli tam, ja usłyszałem, co mnie zainteresowało właśnie, co to jest. I okazało się, że jest białoruski zespół Tor Band i z taką piosenką. W tłumaczeniu na język polski: takie „my, nie narody”. I ona rzeczywiście bardzo żywiołowa i taka energetyczna. I ona też oczywiście pojawia się podczas tych protestów często.\nP.A.: Humor zawsze. Jak inaczej reagować na jakieś absurdalne rzeczy, absurdalne reakcje ze strony władzy. Więc jakby po prostu najczęściej ośmiesza się, i to tak się mówi często, że władza się boi właśnie tego humoru i tego, że może być śmiesznie.\nJ.G.: Chyba graffiti jeszcze mam. To już trochę omówiliśmy przy tych malowidłach, ale graffiti jest też bardzo specyficzne, bo jest to takie jedno bardzo znane miejsce, w którym jakby zamalowywane, a następnego dnia graffiti się pojawiało. Tam już potem regularnie przecież stali OMON-owcy i wieczorami tego pilnowali. Ale był taki moment, że było to miejsce takie, powiedzmy, nocnych wycieczek, czuwań niemalże i też to się zamieniło w jakiś taki symbol. Chcesz coś tu jeszcze dodać?\nP.A.: Te graffiti od takich rzeczywiście artystycznych zupełnie projektów do takich bardzo prostych jak, pamiętasz, te trzy procenty, które miały pokazywać, jakie jest rzeczywiste poparcie dla Łukaszenki.\nJ.G.: Wydaje mi się, że przeszliśmy przez większość tych form. Chciałbym trochę zmierzać do takiego podsumowania tych ostatnich trzech miesięcy. I wydaje mi się, że wchodzimy z punktu widzenia protestów też w taki chyba najgorszy okres, czyli na te kolejne trzy miesiące historycznie większość komentatorów, czyli nie nas, lubi zawsze patrzeć na temperaturę, która jest za oknem. Nie ma co ukrywać też, że przez to, że to jednak działo się latem, to na pewno pomogło, bo to przecież słoneczko, trawka – to pomaga oczywiście też, nie ma co ukrywać.\nP.A.: I wakacje, jeszcze ten pierwszy okres.\nJ.G.: Ja jestem daleki od takiego mówienia, że ludzie wiążą demokrację z pogodą, że oceniamy, jakie jest społeczeństwo. W Polsce się też to pojawia: „O, wyborcy tej partii – jak tam powyżej 25 stopni, to się z plaży nie ruszą”. Jestem przeciwny temu. Jednak wydaje mi się, że dużo ludzi wie, o co walczy. A absolutnie nie chcę tu porównywać Polski do Białorusi, tam naprawdę jest o co walczyć.\nP.A.: Wszystkie protesty na Ukrainie odbywały się między jesienią i wiosną. Mówi się wiele o tym, oczywiście bardzo stereotypowo, ja się śmieję z tego, że Ukraińcy to niby jest taka południowa nacja, więc pogoda raczej powinna odgrywać większą rolę, a tutaj okazuje się, że nie. Więc ja myślę, że w ogóle mamy wiele takich stereotypów i to, co dzieje się w Białorusi od tych trzech miesięcy, najlepiej świadczy o tym, jak bardzo często mylimy się w takiej ocenie, jak bardzo pomyliliśmy się w ocenie samych Białorusinów, mówiąc o tym, że tam nie ma tego ducha walki. Na Ukrainie często ja to słyszałem z takim troszkę wywyższaniem się, że my oto potrafiliśmy zrobić niejedną rewolucję, majdan, my wiemy, jak protestować, a ci Białorusini nic nie robią. I okazuje się nagle, że ci Białorusini, którzy niby nic nigdy nie mogli zrobić, nagle trzeci miesiąc protestują, i to jest dla mnie fenomenem, że oni protestują przy tych wszystkich represjach. To znaczy, że co tydzień masz ogromną liczbę zatrzymanych osób. Ogromna liczba osób, która już przeszła przez areszty. I oni cały czas wychodzą.\nJ.G.: A do tego trzeba pamiętać, że ich sytuacja polityczna, geopolityczna jest absolutnie trudniejsza i nie sposób z tego względu porównywać tego nawet do Ukrainy, gdzie sam wielokrotnie mówisz, że można sądzić różne rzeczy o oligarchach, ale oni dają jakiś tam pluralizm polityczny – to jest jedna sprawa. Druga to jest ZBiR, jednak trzeba przyznać, że Białoruś jest częścią Związku Białorusi i Rosji i to odkrywa jednak istotną rolę w tym wszystkim. Do tego naturalne bogactwo, powiedzmy gdzieś takie, że Ukraina jest jednak zupełnie innym krajem, są ci oligarchowie, jest jakieś bogactwo. To bogactwo, te pieniądze były nawet wykorzystywane przecież…\nP.A.: Ale wiesz, zasadnicza różnica to jest to, że kiedy zaczynały się protesty na Ukrainie, ten ostatni majdan, każdy zresztą, to tam była opozycja przedstawiana w parlamencie. Czyli masz zaplecze polityczne, które potrafi ci pomóc zorganizować te, nie ukrywajmy, to jest jakby jasne, że podczas wszystkich tych majdanów opozycja np. przywoziła namioty, była w stanie zabezpieczyć finansowo w pewien sposób te protesty itd. To, czego zupełnie nie ma w Białorusi, czyli od lat już nie masz przedstawicieli opozycji w parlamencie.\nJ.G.: Podsumowując, wróciłbym do tego pierwszego tygodnia i do tego, co trochę może sprowokowało ten festiwal wolności, to jest to, że owszem, tak jak te pierwsze dni po wyborach były bardzo brutalne, tam też doszło już do takiej skrajnej reakcji, to znaczy, że tego typu reżimy autorytarne w dużej mierze opierają się o strach – to są siły porządkowe, jest jakaś forma policyjności, wojskowości, która gdzieś tym wszystkim nadzoruje, represje itd. I nagle dochodzi do czegoś takiego… Ale zawsze to jest grupa mniej liczna. Ilościowo to jest grupa zawsze mniej liczna względem reszty społeczeństwa. I nagle się okazuje, pamiętasz te sytuacje, że ludzie już szli, to nie było oczywiście masowe, ale odpowiadali OMON-owi. Ludzie odbijali siebie z OMON-u. Nadal to robią. Kiedy OMON próbuje rozbić kogoś, ludzie się trzymają. To jednak ludzie próbują tego. I to jest, wydaje mi się, taka chyba największa zmiana w tym wszystkim, że owszem, i ty pamiętasz te nasze rozmowy czy z robotnikami, czy z innymi ludźmi, którzy mówili wprost: decyzja zapadła, idziemy do końca, najwyżej wyjedziemy. Ale że chcą, zobaczymy to do końca, w sensie: przejdziemy przez ten proces, nie będziemy się wycofywać jutro czy pojutrze. I to jest w tym wszystkim kluczowe. Czyli mamy te trzy miesiące i ta siła tego oporu jest jednak bardzo wielka. Owszem, być może to będzie mniej liczne, aczkolwiek też nie można sobie pozwalać na takie komentarze, że będziemy porównywać, że jak w daną niedzielę wyjdzie o 10 tys. mniej, to już będziemy wieszczyć koniec, że to już koniec tej rewolucji czy czegoś, bo zmiany, które zachodzą w takiej mentalności społecznej, w mentalności poszczególnych osób, są jednak bardzo duże. I tutaj, myślę, chyba wszyscy są zgodni co do tego, że już tej miłości – nie mówię, że ona była przez ostatnie lata itd., ale jednak przez wiele, wiele lat mówiono, że gdyby były w pełni demokratyczne wybory na Białorusi, to Łukaszenka mimo wszystko by wygrał. To znaczy, że jego poparcie może nie sięgało tych 80–90%, ale mógłby wygrać. Natomiast teraz jest to zupełnie też inne społeczeństwo, które gdzieś się w tym wszystkim odnajduje, uwierzyło w siebie i tak jak nie dawaliśmy tego kredytu zaufania trzy miesiące temu na start, to myślę, że przynajmniej ja ze swojej strony ten kredyt zaufania na kolejne trzy miesiące bym dał. I myślę, że spotkamy się i będziemy podsumowywać sześć miesięcy protestów na Białorusi, ale nie wiem, co ty myślisz.\nP.A.: Ja myślę, że to kluczowe, co powiedziałeś, to znaczy, że rzeczywiście Białorusini po prostu przestali się bać. Mimo tych represji, coraz ostrzejszych, oni nie boją się. Świetnie to powiedział nasz gość z Mińska. Jej historia pokazuje to, na ile ci ludzie są zdeterminowani.\nJ.G.: Moi drodzy, to był pierwszy odcinek historyczny magazynu Unblock w formie wideo. Potomni, adepci dziennikarstwa będą się z niego uczyć, jak to się robi tudzież jak się nie robi – zobaczymy, co zadecydujecie. 53 minuty, miało być 45, dla nas też to jest wskazówka, ale żeby było jasne, Piotrze, ja mam w ogóle wrażenie, że jakbyśmy tak jeszcze z godzinkę, to byśmy może wszystko powiedzieli, co chcieliśmy. Słuchajcie, jeszcze taka bardzo ważna sprawa. Jeżeli podoba wam się to, co robimy, jeżeli chcecie, żeby to było lepsze, wspierajcie nas. Teraz widzicie stronę z naszym programem www.outride.rs/world, tam można dołączyć i nas wspierać. Polecamy dołączenie na rok, żeby nie martwić się co miesiąc o to, tylko z góry załatwić sprawę, do końca listopada oferta specjalna. Z góry dziękujemy za całe wsparcie.\nCo jeszcze mogę powiedzieć? Zobaczymy, jak to wyjdzie, ja się już nie mogę doczekać, jak to zmontujemy i o czym będzie kolejny odcinek. Mogę wam tylko powiedzieć, że odcinki będą tematyczne. Myśmy sobie rozmawiali i przygotowali do tego. Pierwotnie chcieliśmy wydawać regularnie taką aktualizację tego, co dzieje się w poszczególnych krajach, o których mówimy, z dużym naciskiem na Białoruś i Ukrainę, i potem wspominanie, co się dzieje, ale stwierdziliśmy, że każdy odcinek będzie czemuś innemu poświęcony. Może będzie ich mniej, może więcej, ale raczej będziemy szli w stronę: omówimy np. wybory w Gruzji i poświęcimy temu cały odcinek, i do tego będą zaproszeni goście, aniżeli że będziemy sobie skakać z kwiatka na kwiatek, bo ja byśmy zaczęli skakać z kwiatka na kwiatek, od kraju do kraju, to cztery godziny by to trwało. Więc bardzo, bardzo wszystkim dziękujemy.\nP.A.: Dzięki wielkie. Do zobaczenia.


The cuckoo's calling - Robert Galbraith (188526) - Lubimyczytać.pl\n7,01 (6940 ocen\ti\t978 opinii) Zobacz oceny\nJ.K. Rowling, Kryminał, modelka, morderstwo, samobójstwo\nDetektyw Cormoran Strike bada sprawę zabójstwa supermodelki. Po tym jak stracił nogę na minie w Afganistanie, ledwo wiąże koniec z końcem jako prywatny detektyw. Stracił jedynego klienta, a wierzyciele dobijają się do drzwi. Na dodatek rozstał się ze swoją dziewczyną i teraz mieszka w swoim biurze. I wtedy w drzwiach do jego biura staje John Bristow z niesamowitą historią: jego siostra,...\nDetektyw Cormoran Strike bada sprawę zabójstwa supermodelki. Po tym jak stracił nogę na minie w Afganistanie, ledwo wiąże koniec z końcem jako prywatny detektyw. Stracił jedynego klienta, a wierzyciele dobijają się do drzwi. Na dodatek rozstał się ze swoją dziewczyną i teraz mieszka w swoim biurze.\nI wtedy w drzwiach do jego biura staje John Bristow z niesamowitą historią: jego siostra, legendarna supermodelka, Lula Landry, znana wśród swoich przyjaciół jako Kukułka, kilka miesięcy wcześniej poniosła sławetną śmierć na skutek upadku z balkonu w Mayfair. Policja uważa, że to samobójstwo, ale John w to nie wierzy. Przypadek sprawia, że Strike zanurza się we wspaniałym świecie multimilionera, gwiazd rocka i zdesperowanych projektantów, wprowadzając go tym samym do każdego rodzaju przyjemności, nakłaniania, uwodzenia i ułudy, jakie są znane człowiekowi.\nMożesz sądzić, że znasz detektywów, ale nigdy nie spotkałeś takiego jak Strike. Możesz sądzić, że znasz bogatych i sławnych, ale nigdy nie widziałeś ich wplątanych w takie dochodzenie.\nźródło opisu: http://www.blog.pl/blog-harry-potter-kolekcja_blog...(?)\nźródło okładki: http://www.mulhollandbooks.com/books/springsummer-...»\nOpinie czytelników (14268)\nPABLOPAN | 2014-01-19\n"Umarli mogą mówić jedynie ustami tych, którzy nadal żyją, i za pośrednictwem pozostawionych po sobie śladów". W przypadku Luli Landry, tytułowej "Kukułki" to zdanie okazuje się znamienne i tylko Cormoran Strike ma chęć i odpowiednie predyspozycje do słuchania ciągle żyjących i badania pozostawionych śladów. Robi to, trzeba przyznać, w zaskakujący sposób, dołączając do grona literackich detektywów, którzy z pewnością na długo pozostają czytelnikowi w pamięci. Jak przystało na porządnego detektywa, ma swoją uroczą i równie inteligentną asystentkę, Robin, która często ratuje śledztwo przez odkrywanie nowych informacji, jak również pomaga samemu detektywowi w jego trudnej sytuacji osobistej. Oprócz tej znakomitej pary, powołanej do rozwiązania intrygującej zagadki, J.K. Rowling pod pseudonimem Roberta Galbraith'a serwuje nam: paletę barwnych postaci, błyskotliwy, żywy język i doskonały styl przepełniony czarnym humorem. Przede wszystkim jednak, zapewnia nam doskonałą rozrywkę na kilka...\n"Umarli mogą mówić jedynie ustami tych, którzy nadal żyją, i za pośrednictwem pozostawionych po sobie śladów". W przypadku Luli Landry, tytułowej "Kukułki" to zdanie okazuje się znamienne i tylko Cormoran Strike ma chęć i odpowiednie predyspozycje do słuchania ciągle żyjących i badania pozostawionych śladów. Robi to, trzeba przyznać, w zaskakujący sposób, dołączając do grona literackich detektywów, którzy z pewnością na długo pozostają czytelnikowi w pamięci. Jak przystało na porządnego detektywa, ma swoją uroczą i równie inteligentną asystentkę, Robin, która często ratuje śledztwo przez odkrywanie nowych informacji, jak również pomaga samemu detektywowi w jego trudnej sytuacji osobistej. Oprócz tej znakomitej pary, powołanej do rozwiązania intrygującej zagadki, J.K. Rowling pod pseudonimem Roberta Galbraith'a serwuje nam: paletę barwnych postaci, błyskotliwy, żywy język i doskonały styl przepełniony czarnym humorem. Przede wszystkim jednak, zapewnia nam doskonałą rozrywkę na kilka godzin, wpuszczając nas raz po raz w maliny, aby na końcu zagrać nam na nosie, przez rozwiązanie intrygi w zupełnie niespodziewany sposób. Polecam!\nGosia | 2014-09-14\n"Wołanie kukułki" jest powieścią kryminalną autorstwa J. K. Rowling napisaną pod pseudonimem Robert Galbraith. Nie przeczytałam dotąd serii o Harrym Poterze, wiec styl autorki był dla mnie nowością.\nAkcja powieści toczy się w Londynie w czasach współczesnych, częściowo w świecie sławnych i bogatych ludzi mody, muzyki i filmu, a częściowo pośród ludzi z marginesu społeczeństwa.\nPewnego dnia do biura prywatnego detektywa Cormorana Strike'a przychodzi John Bristow, brat super modelki Lulu Landry, która popełniła samobójstwo, w które jej brat nie wierzy. Fabuła książki jest typowa dla tego gatunku powieści, czyli jest przestępstwo, detektyw i śledztwo. Ale to raczej nie fabuła zdecydowała o sukcesie książki, lecz jej całokształt. Cormoran Strike to prywatny detektyw, weteran wojenny i dość skomplikowana osobowość, różni się od innych detektywów, ledwie wiąże koniec z końcem, rozstał się z kobietą swojego życia, musi mieszkać w biurze, trudno go nie polubić.\nNie można też zapomnieć o...\nNie można też zapomnieć o drugiej ważnej osobie - jego przebojowej i pomysłowej sekretarce Robin. Razem tworzą fajny duet. Największym walorem powieści są, moim zdaniem, właśnie dobrze wykreowani bohaterowie.\nDetektyw wraz z nową sekretarką rozpoczyna śledztwo rozgrywające się w wyższych sferach, które potrafią skrywać różne sekrety.\nW tej powieści nie ma jakichś zaskakujących zwrotów akcji, wszystko rozwija się powoli wraz z przesłuchaniami i procesem dedukcyjnym detektywa aż do zaskakującego finału. W książce można wyczuć pewien klimat Londyńskich uliczek, kamienic, barów. Książka odsłania też prawdziwe oblicza sławy, żądzę bogactwa i władzy. W tym światku na porządku dziennym są intrygi, zakłamani i pełni obłudy ludzie, a przy tym nieszczęśliwi, ciągle poszukujący akceptacji i miłości.\nNie sądziłam, że autorce uda się napisać taki klimatyczny i niespieszny, ale mimo to cały czas trzymający w napięciu kryminał. Niby bez wielkiej rewolucji w gatunku, ale jednak było w tej książce coś, co wciągało. To taka powieść kryminalna z dobrym podłożem psychologicznym. Jeśli lubicie lekkie kryminały bez makabrycznych opisów zbrodni, to jest to idealna propozycja. Ja z niecierpliwością czekam na kolejne książki z tym bohaterem.\nStrega | 2014-02-04\nTak szybko jak ją przeczytałam, tak szybko i zapomnę. Nie świadczy to źle o książce, raczej oznacza, że jest ona z gatunku lekkich i mało angażujących. Chociaż autor(ka) nie zaskakuje nas niczym nowym, a osoba mordercy i motyw są przewidywalne, to nie czuję się w ogóle rozczarowana. Podobało mi się powolne, równomiernie rozłożone śledztwo, które zamiast krwawych jatek, pościgów i tym podobnych wzmacniaczy, skupiało się na ludziach. Za sprawą misiowatego detektywa i jego ambitnej, tymczasowej sekretarki książkę czytało się przyjemnie. Zakończenie sugeruje ciąg dalszy, a ja go chętnie przeczytam.\nKsiążkowo_czyta | 2014-01-15\nNa półkach: Przeczytane, Posiadam, Od Wydawnictw/Autorów - Recenzenckie, @FanPage, 2014, @Blog\nNa wstępie pragnę podziękować Wydawnictwu Dolnośląskiemu za udostępnienie egzemplarza do recenzji.\n"Wołanie kukułki" otwiera serię o prywatnym detektywie Cormoranie Strike'u, który od brata swojego nieżyjącego przyjaciela z dzieciństwa otrzymuje zlecenie, aby raz jeszcze zbadać sprawę rzekomego samobójstwa znanej modelki Luli Landry, która de facto jest również przyrodnią siostrą zleceniodawcy...\nŻycie nie oszczędzało Strika, relacje w jego rodzinie nie należały do łatwych, a podczas służby w Afganistanie stracił nogę. Aktualnie rozstał się po raz kolejny ze swoja partnerką, a z powodu trudnej sytuacji finansowej zmuszony jest zamieszkać w swoim biurze, które też podupada......\nŻycie nie oszczędzało Strika, relacje w jego rodzinie nie należały do łatwych, a podczas służby w Afganistanie stracił nogę. Aktualnie rozstał się po raz kolejny ze swoja partnerką, a z powodu trudnej sytuacji finansowej zmuszony jest zamieszkać w swoim biurze, które też podupada... Dodatkowo agencja przysyła tymczasową sekretarkę - Robin...\nW całym tym morzu życiowych zawirowań pojawia się nagle John Bristow i prosi o ponowne zbadanie śmierci Luli... W ten sposób zaczyna się zagmatwane i pełne mylących tropów śledztwo... Z biegiem czasu zaczynają ginąć kolejne osoby...\nJeśli chcecie dowiedzieć się czy Srike'owi i Robin, która okazuje się bardzo kompetentna i pomocna, uda się poznać prawdę na temat tej skomplikowanej sprawy i czy policja ma rację twierdząc usilnie, iż było to samobójstwo podążcie na kartach powieści śladami detektywa i jego asystentki, a przy okazji zajrzyjcie nieco do świata celebrytów, który w tej historii odrobinę uchyla swą furtkę...\nKsiążkę czyta się dobrze i w miarę płynnie chociaż przez pewną jej część akcja toczy się wolno i niezbyt porywająco... Niemniej jednak uważam, że warto zapoznać się z losami Kukułki i Cormorana ;).\nMarcin B | 2014-02-12\nZastanawiało mnie jak twórczyni „Harrego Pottera” poradzi sobie z nowym wyzwaniem, czyli napisaniem dobrej powieści detektywistycznej? Przyznam, że jak na swoistego rodzaju debiut wyszło jej to znakomicie.\nDo detektywa Cormorana Strike’a zwraca się brat supermodelki Luri Landry, który nie wierzy w popełnione przez nią samobójstwo. Dziewczyna wyskoczyła z okna swojego apartamentu, lecz znajdują się dowody przeczące tezie przyjętej przez policję. Detektywowi pomaga, zatrudniona przez agencje pracy tymczasowej – Robin.\nTrochę szablonowa pozycja, która po kilku rozdziałach skojarzyła się mi z „Dochodzeniem” David’a Hewsona, czyli: genialny, choć dość zapuszczony detektyw, któremu wali się życie osobiste, piękna asystentka (wzięta żywcem „z ulicy”), trup na wstępie, żmudne dochodzenie, poznanie głównego sprawcy, skrupulatne wyłożenie czytelnikowi jego misternego planu i opisanie całej drogi dedukcji, prowadzącej do jego schwytania.\nSpodobał mi się fakt, że akcja nie toczy się w...\nSpodobał mi się fakt, że akcja nie toczy się w szaleńczym tempie 24h, jak u Brown’a. Kormoran i Robin, choć są zupełnymi przeciwieństwami, świetnie się uzupełniają i rozumieją. Autorka dokładnie opisuje detektywistyczne rzemiosło i niezwykle wyczucie bohatera, lecz nie zawsze przekłada jego myśli na papier. Trzeba, chyba mieć to cos, by dojść do podobnych wniosków.\nPowieść nie ma nagłych zwrotów, brawurowych akcji i choćby zagrożenia życia głównych bohaterów, co powoduje, iż po przeczytaniu czuje się pewien niedosyt.\nCzyta się ją błyskawicznie, akcja wciąga, gdzie przez większość czasu zastanawiasz się kto z wąskiego grona podejrzanych mógł zabić modelkę a i tak na końcu przezywasz szok, gdy detektyw odkrywa wszystkie karty.\nkeys | 2014-04-15\nTak sobie czytałam, czytałam i myślałam, ze nigdy nie skończę. No ale na szczęście udało mi się i bardzo się z tego cieszę, że dotrwałam do końca.\nNiby kryminał, a jednak akcja toczyła się jak żółw. Najbardziej podobało mi się pierwsze i ostatnie 100 stron. Na nich akcja nabierała rozpędu i aż chciało się czytać. Sam środek mocno przynudzający. Dobra ale nic oryginalnego.\nAnna | 2013-12-07\nNa półkach: Przeczytane, E-booki, Książki 2013, Kryminał/sensacja/thriller\nNie podejrzewałabym, że Joanne K. Rowling - co prawda ukrywająca się pod pseudonimem - potrafi napisać tak wspaniały, trzymający przez cały czas w napięciu, kryminał. Nazwisko tej autorki kojarzy się wszystkim z Harry Potterem, bajecznym światem magii i tajemniczości, czarów i walki ze złem. Już "Trafny wybór" udowodnił, że Rowling to pisarka o szerokim spektrum twórczym, czego ewidentnym potwierdzeniem i dowodem jest "Wołanie Kukułki". Czyta się super, przez cały czas próbując podążać tokiem myślenia Cormorana Strike'a. Książka trzymająca w napięciu od pierwszej do ostatniej strony. Z niecierpliwością czekam na kolejne książki z tym bohaterem.\nnadzieja1925 | 2016-11-01\nNa półkach: Przeczytane, Ulubione, Posiadam, Wciągające, Moje...:D, *extra okładki*, Rok 2016, Wyjątkowa półka!\nJednonogi detektyw Cormoran Strike (tak, to syn tego sławnego gościa i były żołnierz) dostaje zadanie specjalne od brata jego nieżyjącego kolegi z czasów dzieciństwa. Kolejnemu dziecku w ich rodzinie trzeba przyszykować pogrzeb. Oczywiście nie byle jakiemu – sławnej modelce Luli Landry. Dziewczyna popełniła samobójstwo, ale jej brat się z tym nie zgadza, dlatego Strike zaczyna własne śledztwo.\nDetektyw wchodzi w świat celebrytów, próbując rozwiązać tę tajemniczą zagadkę. Dowie się kilku ciekawostek o świecie mody, porozmawia z różnymi osobistościami i napisze nam ciekawe zakończenie.\nNie wiedziałam o czy jest ta książka, jaki to gatunek, totalnie nic. Jedyną wiedzą było to, że napisała to J.K. Rowling, ale po kiego grzyba napisała to pod pseudonimem? Nadal tego nie rozumiem. Taki sukces HP, a ona się skrywa…\nOkładka jest przepiękna, przypomina mi tą z „Cienie Wiatru”. Nadaje atmosferę książce.\nLektura na całkiem przyzwoitym poziomie, ja nie spodziewałam się takiego...\nLektura na całkiem przyzwoitym poziomie, ja nie spodziewałam się takiego zakończenia. Spodziewałam się za to romansu z sekretarką i byłam niemile zaskoczona, że się pomyliłam… polecam!\nPS. Zauważyliście, że we wszystkich książkach, gdzie tylko wspomni się o Polakach, to zazwyczaj są to sprzątaczki? Widać z czego słyną nasi rodacy za granicą.\ndarkangel | 2014-03-07\nZgadzam się z opisem, że to ciekawie skonstruowany kryminal. Akcja choć powolna jednak wciągająca. Czasem po serii brutalnych thrillerów mam potrzebę zagłębienia się w nieco spokojniejszą literature, a kryminał calkowicie się do tego nadaje, by wyciszyć emocje i skołatane nerwy;)\nChicaDeAyer | 2014-07-26\nJ.K.R już niejako zaszufladkowano poprzez jej jakże udaną sagę o małym czarodzieju. Podjęcie wyzwania, jakim jest spróbowanie swych sił w zupełnie nowym i jakże różnym gatunku, postrzegam jako próbę zerwania z łatką przypisaną wcześniej autorce. Czy udaną?\nCóż, nie mogę powiedzieć że to lektura zła, jednakże nie jest to z pewnością powieść wybijająca się ponad przeciętność w swoim gatunku. Może także dlatego, że konkurencja na tym rynku jest ogromna i ciężko silić się na wymyślne zagadki oraz zawiłe knowania, gdy większość pomysłów już została wykorzystana? Jednakże jak pokazują coraz to nowi autorzy, ludzka natura może być zaskakująca i wciąż da się przyprawić czytelnika o szybsze bicie serca, unikając przy tym wtórności. Jednakże w przypadku 'Wołania kukułki' tak się nie stało. Akcja była niesamowicie rozwleczona, dopiero na sam koniec lektury coś się w końcu ruszyło i nabrało to nieco tempa. Pomysł na intrygę nie był odkrywczy, dało się większość (o ile nie wszystkie) rzeczy...\nCóż, nie mogę powiedzieć że to lektura zła, jednakże nie jest to z pewnością powieść wybijająca się ponad przeciętność w swoim gatunku. Może także dlatego, że konkurencja na tym rynku jest ogromna i ciężko silić się na wymyślne zagadki oraz zawiłe knowania, gdy większość pomysłów już została wykorzystana? Jednakże jak pokazują coraz to nowi autorzy, ludzka natura może być zaskakująca i wciąż da się przyprawić czytelnika o szybsze bicie serca, unikając przy tym wtórności. Jednakże w przypadku 'Wołania kukułki' tak się nie stało. Akcja była niesamowicie rozwleczona, dopiero na sam koniec lektury coś się w końcu ruszyło i nabrało to nieco tempa. Pomysł na intrygę nie był odkrywczy, dało się większość (o ile nie wszystkie) rzeczy przewidzieć, choć autorka całkiem zgrabnie zebrała poszczególne części składowe do kupy, co udowodniła w końcowym monologu Cormorana Strike'a.\nCóż, pierwsze koty za płoty. To powieść otwierająca cykl i podejrzewam (a raczej mam nadzieję), że powtórzy się reguła znana mi z autopsji - że kolejne części serii kryminałów będą lepsze. Ale nie wróżę, że J.K.R. powtórzy sukces Harry'ego Pottera - ten już na starcie osiąga taką przewagę, iż można go czytać wielokrotnie i do tej sagi się zwyczajnie wraca.\nzobacz kolejne z 14258\nChcę przeczytać 5281


Awantura podczas posiedzenia sejmowej komisji ds. nacisków - RMF 24\nWtorek, 23 listopada 2010 (21:48)\nSzef sejmowej komisji śledczej ds. nacisków Andrzej Czuma przerwał przesłuchanie dziennikarza "Gazety Wyborczej" Wojciecha Czuchnowskiego w związku z tym, że sali nie opuściła wykluczona wcześniej z posiedzenia komisji, posłanka PiS Marzena Wróbel. Komisja we wtorek zajmowała się sprawą kontroli operacyjnej dziennikarzy, którą służby miały prowadzić w latach 2005-2007.\nZiobro: Nie podsłuchiwano dziennikarzy\n"Państwo nadużyło władzy. To zagraża wolności słowa"\nJak tłumaczył Czuma, musiał przerwać przesłuchanie Czuchnowskiego na skutek "nieustannej obstrukcji" obrad ze strony posłanki PiS.\nZe względu na kilkakrotne naruszenie regulaminu przez panią poseł Marzenę Wróbel i nieustanne wchodzenie w polemiki z naszymi ekspertami i świadkiem, kilkakrotnie zwracałem jej uwagę, aby zadawała pytania i nie chciała tego uczynić (...) poprosiłem, aby opuściła salę - powiedział Czuma.\nZ kolei Wróbel oświadczyła, że nie zamierza zastosować się do decyzji przewodniczącego komisji i zażądała spotkania z marszałkiem Sejmu Grzegorzem Schetyną. To co pan robi to jest zwykła robota partyjna i skandaliczne zachowanie - tak oceniła posłanka PiS decyzję Czumy o przerwaniu przesłuchania.\nO sprawie inwigilacji dziennikarzy w latach 2005-2007 niedawno napisała "Gazeta Wyborcza". Dotarła ona do materiałów ze śledztwa, które prowadziła i w maju tego roku umorzyła, nie stwierdzając przestępstwa, zielonogórska prokuratura. Według informacji GW, służby sięgały do historii połączeń telefonicznych nawet sprzed dwóch lat, a jednym z celów było ujawnienie źródeł informacji dziennikarzy, krytykujących poczynania ówczesnych władz państwowych. Wśród podsłuchiwanych dziennikarzy byli reporterzy RMF FM Marek Balawajder i Roman Osica.\nOdnoszę wrażenie, że sprawa podsłuchiwania dziennikarzy zamiatana jest pod dywan. (...) W 2007 roku przed wyborami, kiedy to było potrzebne, sprawa była na ustach wszystkich polityków Platformy Obywatelskiej, natomiast teraz jest inaczej - powiedział Czuchnowski.\nDzisiaj służby i policja korzystają ze swoich uprawnień do tego, aby obchodzić przepisy chroniące tajemnicę dziennikarską. (...) Ostatnie dane o skali kontrolowania przez służby specjalne połączeń telefonicznych w naszym kraju pokazują, jak chętnie władza sięga po ten środek, skwapliwie korzystając z niedoskonałego prawa - powiedział Czuchnowski.\nSprawą zajęła się też w połowie października tego roku sejmowa Komisja ds. Służb Specjalnych. W wydanym komunikacie jej przewodniczący Janusz Krasoń z SLD stwierdził, że, "zastosowane techniki, z wyjątkiem jednego przypadku, były zgodne z przepisami ustaw regulujących działalność służb specjalnych.


Publiczna sekcja zwłok jako wydarzenie towarzyskie\nKrakowskie studia medyczne w XVI w. miały charakter czysto teoretyczny. Scholarzy z autopsji budowę ciała ludzkiego poznawali jedynie przy nadarzających się okazjach, jak zaświadcza choćby Marcin Siennik w Lekarstwach doświadczonych (1564): „Przyglądało się, skoro bito wieprze na Wielkanoc i na Gody, po której stronie leży serce, gdzie się najdują dziorki prowadzące od nosa do mózgu. [...] A skoro na rynku krakowskim ćwiartowano złoczyńcę, wówczas facultas medica z dziekanem na czele, wszyscy doctores civitatis, a z nimi i medycy szli, ażeby się przekonać, czy człowiek tak samo zbudowany jest jak wieprz”. Na ziemiach polskich pierwsza znana nam publiczna sekcja zwłok odbyła się dopiero w 1626 r. Dokonał jej w Gdańsku tutejszy wykładowca anatomii Joachim Olhafius na zwłokach noworodka.\nNa zachodzie Europy w dużych ośrodkach akademickich, takich jak Bazylea, Paryż, Montpellier, Bolonia czy Padwa, wykłady anatomii ilustrowane sekcją zwłok wprowadzono już w XV w. Szybko też doprowadziły one do przełomu w tej dziedzinie wiedzy. Dotąd przez trzynaście stuleci niekwestionowanym autorytetem medycznym pozostawał Galen (I w. n.e.).\nZa ojca współczesnej anatomii uznaje się twórcę szkoły padewskiej, Andreasa Vesaliusa (1514-1564). I choć Vesalius mylił się w wielu kwestiach szczegółowych, wydany w 1543 r. traktat De humani corporis fabrica libri septem zrewolucjonizował wiedzę o budowie ludzkiego ciała. Jej znaczenie zwykło się zestawiać z wydanym w tym samym roku traktatem Kopernika o obrotach ciał niebieskich, zwracając uwagę na koincydencję narodzin nowożytnej wizji zarówno makro-, jak i mikrokosmosu.\nDzięki Vesaliusowi Padwa stała się głównym ośrodkiem badań anatomicznych. Początkowo sekcje na potrzeby lekcji anatomii odbywały się w salach wykładowych, aptekach, prywatnych mieszkaniach profesorów, a nawet w kościele. W latach 1584-1592 funkcjonowała tu składany teatr, który w 1595 zastąpiono stałym drewnianym amfiteatrem. Sześć galerii, zajmujących dwa połączone piętra Palazzo del Bò, może do dziś pomieścić nawet do trzystu widzów. W aktach nacji niemieckiej zapisano, iż już w czasie inauguracyjnej sekcji w nowym teatrze na widowni zasiedli tłumnie widzowie spoza uniwersytetu: „Zdążało tam całe niemal mieszczaństwo, ludzie najniższej nawet kondycji zbiegli się jakoby do kramu z łakociami: ławki obsiedli Żydzi, nauczyciele, krawcy, szewcy, producenci sandałów, rzeźnicy, sprzedawcy wędzonych ryb, a także tragarze i roznosiciele”.\nPokaz anatomii przestał być wtajemniczeniem studenckiej elity w tajniki budowy ludzkiego ciała, stał się publicznym widowiskiem, gromadzącym ciekawską publiczność. Płacąc za bilet wstępu (wprowadzony w Padwie zwyczaj szybko rozpowszechnił się i w innych ośrodkach), każdy mógł obejrzeć widowisko. Odbywało się ono raz w roku. Używano zwłok skazańców w średnim wieku, dbając o reprezentatywność ich ciał. Preferowano zwłoki mężczyzn ze względu na ich muskularną budowę i brak grubej tkanki tłuszczowej. Denaci nie mogli pochodzić z miasta, w którym dokonywano sekcji, by zmniejszyć prawdopodobieństwo, iż wśród publiczności znajdzie się ich krewny lub znajomy. Sekcji dokonywano w okresie karnawału. W tym czasie studenci mieli wolne i pokazy anatomiczne nie kolidowały z wykładami kursowymi, a tym samym więcej widzów mogło obejrzeć spektakl. Co ważniejsze jednak zimowa pora zapewniała najlepsze warunki przechowywania ciała poddawanego przez kilka lub kilkanaście dni sekcji.\nSpektakl anatomiczny składał się z kilkunastu sesji przed- i popołudniowych, które łączyły wykład z pokazami, podczas których omawiano i prezentowano kolejne układy wewnętrzne. Zróżnicowana szybkość rozkładu poszczególnych części ludzkiego ciała wyznaczała kolejność tematów. Jak zaświadcza Wojciech Nowopolski w pierwszym polskim podręczniku anatomii z 1551 r.: „W naszym wieku w Italii zwykle po pokazaniu najpierw osteotomii, tzw. sekcji kości na szkielecie, że tak powiem: wysuszonych zwłokach, czyli na wyjałowionym i wysuszonym układzie kości, pokazuje się sekcję mięśni, żył, tętnic, nerwów i tym podobnych pozostałych części najpierw w jamie brzusznej, w której znajdują się narządy odżywiania, następnie w klatce piersiowej, w której są umieszczone narządy władzy życiowej, trzecie w głowie, w której znajduje się źródło energii duchowej, a na koniec w nogach”.\nJeszcze w drugiej dekadzie XVII w. kobiety nie miały w Padwie wstępu na sekcję wstępu, ale kiedy kilkanaście lat później budowano teatr anatomiczny w Bolonii, dla pań utworzono już dyskretnie osłonięte miejsca. Publiczna sekcja zwłok stała się wydarzeniem towarzyskim, miejscem modnym, gdzie nie tylko zaspokajano swoją ciekawość, ale gdzie warto się było pokazać.\nNic więc dziwnego, że publiczne sekcje zwłok przyciągały w Padwie również studentów z Polski. Preceptor kasztelaniców krzywińskich, Andrzeja i Wojciecha Radolińskich, którzy przybyli do Padwy w listopadzie 1662 r., odnotował fakt uczęszczania na pokazy anatomiczne, zachwycając się w równym stopniu złożonością ludzkiego ciała, co konstrukcji drewnianego amfiteatru: „Anatomicae lectiones za nas tu bywały, na których librum naturae eksplikowano. Byliśmy codziennie praesentes, przypatrując się w ciele ludzkim dziwnej od Boga i natury dyspozycyi. Theatrum anatomiczne bardzo dowcipnie w cyrkiel zbudowane”. Najbardziej frapującym rodzimym świadectwem literackim odwiedzin padewskiego theatrum anatomicum pozostają spisane na bieżąco na początku 1618 r. liryczne listy Hieronima Morsztyna Do p[ana] poznańskiego o anatomijej męskiej i Do Abrahama Maciejowskiego o anatomijej białogłowskiej.


Obowiązki pieszych na drodze | Szkoły nauki jazdy\nDziś wiele kolizji i wypadków drogowych w tym również kiedy uczestnikiem ruchu jest nauka jazdy Gdańsk są właśnie piesi. Bezwzględne stosowanie się do zapisów odnoszących się do uważnego obserwowania zarówno drogi jak i pobocza, na którym znajdują się chodniki to jeden z ważniejszych zapisów ustawy „Prawo o ruchu drogowym”.\nPrzestrzeganie przepisów ma też za zadanie uchronić osoby poruszające się pieszo przed niebezpieczeństwami które dla życia i zdrowia wywoływać będą przede wszystkim kierowcy. Niekiedy użyte przy skrzyżowaniach sygnalizatory świetlne na które szczególnie uwagę zwraca każda nauka jazdy Gdańsk stanowią również ważną sygnalizację dla ruchu pieszego..\nDodaj nowy komentarz do artykułu Obowiązki pieszych na drodze\nJakie obowiązki na drodze mają piesi? Oto kilka podpowiedzi.


Dalsze echa po wypowiedzi A.Dudy o LGBT. - Forum dyskusyjne w INTERIA.PL\nINTERIA.PL Forum Polityka Dalsze echa po wypowiedzi A.Dudy o LGBT.\nOcen na +101\nDalsze echa po wypowiedzi A.Dudy o LGBT. (2)\nDalsze echa po wypowiedzi A.Dudy o LGBT.\nNapisał(a): Ada777 - Wtorek, 16 czerwca 2020 (20:02)\nKomisja Zakładowa Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Inicjatywa Pracownicza Uniwersytetu Jagiellońskiego zaapelowała do rektora i rektora elekta tej uczelni o wsparcie osób LGBT i reakcję na słowa prezydenta Andrzeja Dudy, zatrudnionego na Wydziale Prawa i Administracji UJ.\nW opublikowanym na Facebooku apelu do rektorów Uniwersytetu Jagiellońskiego, Komisja Zakładowa OZZ Inicjatywa Pracownicza UJ zwróciła się o reakcję na słowa, które w ostatnim czasie padały w debacie publicznej, szczególnie z ust prezydenta Andrzeja Dudy, będącego też pracownikiem Wydziału Prawa i Administracji UJ.\nChodzi o wypowiedź o osobach LGBT, w której stwierdził, że "próbuje się nam wmówić, że to ludzie, a to jest po prostu ideologia". Ciekawe, kto urzędującemu prezydentowi narzucił taki temat, przypuszczam,że sam nie byłby zdolny do rozwijania takiego tematu. Uniwersytet Jagieloński już nie raz krytykował poczynania Andrzeja Dudy , jako swojego pracownika i najwidoczniej to grożenie mu palcem nie przyniosło porządanych skutków. U.J. teraz wstydzi się za swojego pracownika a wcześniej studenta..\nRe: Dalsze echa po wypowiedzi A.Dudy o LGBT.\nNapisał(a): Blandare51 - Sobota, 29 maja (00:02)\nWieści z Łowicza.....\nDo góry strony: Dalsze echa po wypowiedzi A.Dudy o LGBT.\nGowin broni środowisk LGBT\nAutor: uni - Nie, 20.06 (13:37)\nPIS ZAWSZE KOCHAŁ I TOLEROWAŁ LGBT\nAutor: Gość - śro, 24.07 (07:24)\nŻ y d z i Sorosa to antifa.........LGBT !\nAutor: ~Ludojad - Wto, 16.06 (16:11)\nPolska została skrytykowana za ataki na LGBT\nAutor: Ada777 - Pt, 17.04 (09:26)


Pilot MARANTEC D384-433 — obniżone ceny\nPilot MARANTEC D384-433\nVotre TELECOMMANDE D384-433 a bien été ajoutée à votre panier\nKod dostawcy : 122461\nPilot do bramy MARANTEC D304-433\nPilot do bramy MARANTEC D313-433\nPilot do bramy MARANTEC D214-433\nPilot do bramy MARANTEC D224-433\nPilot do bramy ZAPF 224-433\nPilot do bramy ZAPF 304-433\nInformacje produkt MARANTEC D384-433\nTwój pilot do bramy MARANTEC D384-433 przestał działać? Spokojnie, nasza strona internetowa to jeden z największych podmiotów na rynku pilotów zdalnego sterowania. Specjalizujemy się w pilotach do bram – nasi eksperci posiadają odpowiednie kwalifikacje, dzięki którym pomożemy Ci wymienić na nowy pilot MARANTEC D384-433.\nDlaczego dobrze jest kupić pilot MARANTEC D384-433 w Télécommande Express?\nPragniesz zaoszczędzić czas i móc od razu używać pilota do bramy MARANTEC? Pamiętaj, że wszystkie nasze piloty dostarczamy wraz z bateriami. Będziesz więc od razu cieszyć się z pilota MARANTEC D384-433.\nMasz trudności z zaprogramowaniem swojego pilota MARANTEC ? Bez obaw, jesteśmy tu, by służyć Ci pomocą. Na początku spróbuj zajrzeć do instrukcji, którą dostarczamy z każdym pilotem MARANTEC D384-433. Poza tym nasza strona internetowa oferuje możliwość obejrzenia filmików objaśniających do większości pilotów MARANTEC. Pamiętaj również, że jeśli będzie Ci potrzebna dodatkowa pomoc, nasza bezpłatna infolinia służy Ci swoją poradą. Jeden z naszych specjalistów wyjaśni Ci krok po kroku jak zaprogramować Twojego pilota. Możesz nawet wysłać nam zdjęcie przez tablet pod numer 0616.962.454. Numer ten przeznaczony jest wyłącznie do odbierania zdjęć MMS.\nnasza strona internetowa będzie towarzyszyć Ci na każdym etapie zakupu pilota MARANTEC D384-433.\nInstrukcja - Piloty MARANTEC D384-433


Wysłany: Sob 17:21, 25 Lut 2006 Temat postu:\nWatpie, ze akurat moje ulubione czerpaly z Metallicy/i, bo powstaly wczesniej.\nA co do reszty, to niepodoba mi sie przypisywanie Metallice takiego wielkiego znaczenia dla muzyki rockowej.\nDla mnie znacza mniej niz nic.\nWysłany: Sob 18:14, 25 Lut 2006 Temat postu:\nHmmmm... nie chcę być wredna, ale za cholerę nie mogę wyobrazić sobie Jaśnie Pana Molko szczającego w gacie na dźwięk solówek Hatfielda, albo Mr. Jonesa zachwycającego się Master of Puppets (Boże, jak ja się znam- potrafię wymienić 2 płyty metalyki i nazwisko wokalisty- jestem didżej ). Być może się mylę, ale brzmienie MOICH ukochanych zespołów czerpie tyle z twórczości Metalicki, co z Attomic Kitten\nnie przepadam za metaliką. kilka kawałków mają nawet fajnych ale ogólnie wolę czegoś innego posłuchać.\nCo tu w ogóle robi ten temat ? Dajcie spokój. Precz !\nWysłany: Sob 18:38, 25 Lut 2006 Temat postu:\nSzok, szok, szok, siostro respirator albo Briana , szybko bo się duszę: To Metalyka nie zalicza się do new rock revolution???!!! A tego to nie wiedziałam\nSkąd: Tysklands huvudstad\nWysłany: Sob 21:04, 25 Lut 2006 Temat postu:\no nenenene. i fu.\nWysłany: Sob 21:09, 25 Lut 2006 Temat postu:\nwymiękłam po drugiej przesłuchanej płycie.\npojedyncze piosenki mam. posłuchać z rzadka mogę.\none, for whom the bell tolls i until it sleeps.\nWysłany: Sob 21:29, 25 Lut 2006 Temat postu:\ntylko Unforgiveny obydwa. nic więcej. nie potrafię za długo, bo mnie glowa boli jak po kadzidełkach.\nWysłany: Sob 21:46, 25 Lut 2006 Temat postu:\nTomek, nie dziw się reakcjom, tu ludzie słuchają indie rocka. To po prostu nie nasze klimaty (ale z Johnnym i Brusem chyba się dogadasz )\nCo prawda miałam kiedyś taki epizod, ale potem przyszedł Brian Molko i szybko zrozumiałam, że metal nie dla mnie. Doceniam Metallikę jako prekursorów trash metalu, bardzo lubię wiele ich kawałków, ale słuchać tego po nocach nigdy nie będę.\nI naprawdę nie widzę w NRR żadnych wpływów Metalliki. Nawet The Datsuns rżną tylko z AC/DC i Led Zeppelin (to że Carlos słuchał ich w dzieciństwie, to też o niczym nie świadczy - Jacksona też słuchał).\nWysłany: Sob 22:29, 25 Lut 2006 Temat postu:\nNie widze tutaj wplywow i mam nadzieje, ze ich nigdy tu nie bedzie.\nWysłany: Sob 22:30, 25 Lut 2006 Temat postu:\nHmmmm... nie chcę być wredna, ale za cholerę nie mogę wyobrazić sobie Jaśnie Pana Molko szczającego w gacie na dźwięk solówek Hatfielda, albo Mr. Jonesa zachwycającego się Master of Puppets\nPrzecież zrobiłby z siebe idiotę. To jest proste. Ja się nie zachwycałem nigdy Master of Puppets.\nczołgaj się napisał:\nNapisz to jeszcze w kilku innych tematach.\nTo Metalyka nie zalicza się do new rock revolution???!!! A tego to nie wiedziałam\nposłuchać z rzadka mogę.\nWysłany: Sob 22:54, 25 Lut 2006 Temat postu:\nTaki jesteś cwany ? No, no... Uważaj.\nA najlepiej w temacie o Guns n' Roses.\nWysłany: Sob 23:59, 25 Lut 2006 Temat postu:\nNie rozumiem, czemu nagle tak się rzucacie Był przecież i temat o Motorhead, i parę innych w tym klimacie. Dział NRR to piętro wyżej.\nGunsi są fajni, zwłaszcza ich teksty:\n'Kochałem ją, ale musiałem ją zabić...'\nProstota przekazu ponad wszystko :]\nTylko zeby sie nie pojawil temat o Pink albo Birtney .... :p


Dbanie o skórzaną tapicerkę - Soczewki Kontaktowe\nSoczewki Kontaktowe Transport i motoryzacja Dbanie o skórzaną tapicerkę\n24 maja 202024 maja 2020 KrystianKrystian 0 Comments\nTapicerka w samochodzie, zwłaszcza ta wykonana ze skóry, wymaga odpowiedniego czyszczenia i konserwacji. Jeżeli o nią dobrze zadbamy, będzie ona dobrze wyglądać przez wiele lat użytkowania. W wielu sklepach z akcesoriami do samochodu możemy znaleźć duży wybór środków do czyszczenia skórzanej tapicerki. Jaki preparat będzie najbardziej odpowiedni?\nOdpowiednie czyszczenie skórzanej tapicerki\nZanim wybierze się odpowiedni środek trzeba najpierw ustalić jaki rodzaj skóry został zastosowany do wykonania tapicerki. Jak odróżnić naturalną skórę od ekoskóry, która wygląda często bardzo podobnie? Ten materiał syntetyczny różni się od naturalnego tym, że nie ma na nim żadnych zmarszczek, powierzchnia jest bardziej gumowata i posiada powtarzające się wzory na swojej powierzchni. Zatem czym umyć tapicerkę skórzaną? Musimy wyposażyć się w dobrą chemię, szczoteczkę ze średnio twardym włosiem, ściereczkę z mikrofibry o dużej chłonności, wiadro z czystą wodą oraz rękawiczki ochronne. Na mocno zabrudzonej tapicerce sprawdzą się preparaty z linii profesjonalnych. Są o wiele bardziej skuteczniejsze niż chemie, które dostaniemy w markecie. Dobre preparaty wyposażone są w tak zwaną pianownicę, która sprawia, że środek jest wydajniejszy i pozwala uniknąć nadmiernego zmoczenia skóry. Im bardziej zasadowy jest odczyn takiego preparatu tym jest bardziej skuteczny, ale ma również mocniejsze działanie, dlatego powinno się go używać tylko do mocno zabrudzonej tapicerki. Podczas kolejnych czyszczeń lepiej jest użyć środku o bardziej neutralnym pH.\nNaturalna skóra wymaga regularnego czyszczenia oraz odpowiedniej konserwacji, żeby mogła nam posłużyć przez długi okres czasu w stanie nienaruszonym. Nawet jeżeli wygląda ona dobrze to powinno się przeprowadzać profilaktyczne czyszczenie raz na trzy miesiące. Jeżeli natomiast nasza skóra jest brudna to należy szybko zadziałać, ponieważ może to doprowadzić uszkodzenia powierzchni.\nMyjnia bez obsługiMyjnia bez obsługi\nAuto służbowe to według żartobliwego powiedzenia, najlepsze auto terenowe. W tym zabawnym stwierdzeniu kryje się wiele prawdy, każdy kto sam...\nAuta transportowe zyskasz wynajmując je dla firmyAuta transportowe zyskasz wynajmując je dla firmy\nKoszta zakupu fabrycznie nowych samochodów potrafią być niestety ogromnie wysokie, jednak nie jest jedyną metodą objęcia w posiadanie maszyny nowoczesnej...\nJak dobrać alufelgi?Jak dobrać alufelgi?\nWielu posiadaczy wiekowych już samochodów zastanawia się jak odmienić ich wygląd bez ponoszenia sporych wydatków. Warto w takiej sytuacji rozważyć...


Kartka Świąteczna w formie pudełka FS984K\n> Kartki Świąteczne>Kartki Bożonarodzeniowe>Kartka Świąteczna w formie pudełka FS984K\nEkskluzywna kartka świąteczna w formie pudełka. Wierzch pudełka wykonany z matowego czarnego, ozdobnego papieru barwionego w masie. Uroku dodaje nowoczesne wycięcie laserowe znajdujące się na wieczku pudełka. Spód pudełka jest biały matowy. Wkładka wykonana z jednostronnie złotego papieru, który daje piękne złote tło wyciętej laserowo gwiazdce. Pudełko może służyć jako opakowanie drobnych prezentów bądź słodyczy. Karta do wręczenia osobiście lub do wysyłki w kopercie bąbelkowej, którą należy zakupić we własnym zakresie. Wkładka do nadruku tekstu złota metalizowana. Nadruk logotypu wewnątrz karty pod życzeniami GRATIS.


Jedenastu piłkarzy na zgrupowaniach reprezentacji - DumaKatalonii.pl- strona Barcelony\nJedenastu piłkarzy na zgrupowaniach reprezentacji\nAlex Song i Sergi Roberto to jedyni piłkarze FC Barcelony, którzy zagrają za kilka dni w oficjalnych meczach. Cesc Fàbregas i Lionel Messi są kontuzjowani i ostatecznie nie udali się na zgrupowania.\nGerardo Martino w tym tygodniu znów musi sobie radzić bez znacznej części swojej drużyny, ponieważ wielu zawodników udało się na zgrupowania swoich reprezentacji, dokładnie jedenastu. Prawie wszyscy gracze Barçy zagrają towarzysko, oprócz Alexa Songa i Sergi Roberto.\nKamerun walczy o awans\nW niedzielę (17 listopada) Kamerun z Alexem Songiem na czele zagra decydujące spotkania w ramach eliminacji do Mistrzostw Świata 2014. Rywalem będzie Tunezja, a pierwsze spotkanie zakończyło się bezbramkowym remisem. Teraz Kamerun jest gospodarzem, a pojedynek zostanie rozegrany w stolicy kraju – Yaoundé.\nKolejnym piłkarzem Barcelony, który zagra oficjalne spotkanie, jest Sergi Roberto. Hiszpania U21, dowodzona przez Julena Lopeteguiego, zagra eliminacyjne spotkania do MME przeciwko Bośnii w czwartek (14 listopada) oraz Albanii w poniedziałek (18 listopada). Do hiszpańskiej młodzieżówki został także powołanych piłkarz Barcelony B – Sergi Gómez.\nHiszpania wędruje po Afryce\nPięciu zawodników Dumy Katalonii będzie do dyspozycji Vicente Del Bosque na mecze przeciwko Gwinei Równikowej i Republice Południowej Afryki, a są to: Valdés, Sergio Busquets, Iniesta, Pedro i Marc Bartra. Stoper Blaugrany pojawił się na zgrupowaniu w miejsce kontuzjowanego Cesca Fàbregasa. Pierwszy pojedynek zostanie rozegrany w sobotni wieczór na stadionie narodowym w Malabo, a trzy dni później La Roja zagra Johannesburgu.\nKoledzy naprzeciw siebie w Toronto\n19 listopada, Neymar i Dani Alves (Brazylia) staną naprzeciwko Alexisa Sáncheza i reprezentacji Chile. Ponadto, Canarinhos zagrają także w Miami z Hondurasem, a Alexis w Londynie zmierzy sie z Anglikami.\nArgentyna będzie musiała sobie radzić bez Lionela Messiego, który jest kontuzjowany. Dostępny za to jest Javier Mascherano. Albicelestes podejmą Ekwador oraz Bośnię i Hercegowinę.\nPoprzedniBusi: Gdybym mógł, chciałbym być Messim\nNastępnyFC Barcelona przedłuża umowę z Unicefem\nRafinha przedłuży kontrakt na pięć sezonów


Powstało Europejskie Forum Żywności. Na czele nowej instytucji Róża Thun\n7 listopada 2019, 11:40\nW tym tygodniu w Brukseli rozpoczęło działalność Europejskie Forum Żywności (EFF - European Food Forum). Jedną z pięciorga europosłów założycieli jest Róża Thun z EPL. EFF zajmować się będzie usprawnianiem i regulowaniem zrównoważonej produkcji żywności, ochrony konsumentów i jakości żywności. Jego współinicjatorką i pierwszą przewodniczącą została Róża Thun, która obecnie zajmuje się kwestiami podwójnej jakości produktów w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów.\nEuropejskie Forum Żywności ma skupiać decydentów politycznych, wszystkie podmioty zaangażowane w system produkcji i dystrybucji żywności, organizacje pozarządowe, naukowców i uczelnie. W ten sposób mają zostać wypracowane rozwiązania problemów występujących w sektorze żywnościowym. Chodzi o kompleksowe podejście do kwestii systemu, który obejmuje takie zagadnienia jak: ochrona praw konsumentów, zdrowie, bezpieczeństwo i jakość żywności, ochrona środowiska i przeciwdziałanie zmianom klimatycznym, polityka rolna oraz rozwój gospodarczy.\nEFF jest otwarte dla wszystkich podmiotów związanych z szeroko rozumianą polityką żywnościową w UE - od europosłów, rolników i ich zrzeszeń, firm produkujących żywność zaczynając, poprzez firmy dystrybuujące żywność, europejskich i krajowych stowarzyszeniach i organizacjach sektorowych a kończąc na organizacjach pozarządowych w tym organizacjach konsumenckich.\nKluczowe cele, które stawia przed sobą Forum:\nStawić czoła wyzwaniom i nowym trendom związanym z transformacją systemu żywności w UE, w tym takim zagadnieniom jak ochrona konsumentów i zdrowie publiczne, jakość i bezpieczeństwo żywności, zmiany klimatu, rolnictwo, rybołówstwo, produkcja i wzrost gospodarczy\nSłuchać uważniej i szybciej reagować na obawy i aspiracje europejskich konsumentów\nWykorzystać zbiorową wiedzę i doświadczenie podmiotów w systemie żywnościowym, aby zmodernizować politykę żywnościową UE.\nOficjalna inauguracja działalności Forum odbędzie się w Parlamencie Europejskim 10 grudnia.\nWedług badań przeprowadzonych na zlecenie Komisji Europejskiej w 2018 roku z inicjatywy Europosłanki Róży Thun, 9 proc. porównywalnych produktów różniło się składem chociaż opakowanie były identyczne. Natomiast kolejne 22 proc. produktów o różnym składzie miało podobne opakowania. Według badań przeprowadzonych przez UOKIK, aż 30 proc. konsumentów wierzy, że istnieją różnice w jakości żywności w Polsce i krajach zachodnich. Polski regulator także przeprowadził swoje badania wg których istotne różnice dotyczyły m.in.: serków Almette z ziołami, czekolady Milka z orzechami i napoju FuzeTea.\nTagi: Róża Thun, jakość żywności, jakość żywności w Polsce, EFF, European Food Forum, Europejskie Forum Żywności,\nRóża Thun, jakość żywności, jakość żywności w Polsce, EFF, European Food Forum, Europejskie Forum Żywności, ">