Co odróżnia Time for Nails od innych salonów manicure?\nNasze nowe dziecko w świecie beauty, czyli czym jest Time for Nails i co je odróżnia?\nNie ma już chyba kobiety, która regularnie albo chociaż okazjonalnie nie korzysta z zabiegów manicure, nie dba o dłonie, nie lubi mieć eleganckich i zadbanych paznokci. Są w tym względzie tradycjonalistki, są panie eksperymentujące, są fanki kolorów, wzorów, fanki hybryd i zwolenniczki kultowego i zawsze modnego, klasycznego manicure w wersji nude. I niemal na każdym kroku mijamy salony oferujące usługi manicure, punkty z usługami wyrastają jak grzyby po deszczu, ale... nie każdy z nich oferuje i gwarantuje to, co mamy my.\nFanki i stałe klientki naszych salonów Time for Wax już wiedzą, że na rynku trudno o taką pomysłowość i innowacyjność. A ponieważ Time for Nails to nasze nowe dziecko i tym razem nie będzie inaczej! 🙂 Nie stworzyliśmy TFN w oparciu o nasze “wydaje mi się”, ale po rozmowach z 1500 kobietami, którym zadaliśmy pytanie: “o jakim salonie manicure marzycie?”.\n1. Salon manicure bez umawiania\nDo Time for Nails, salonu manicure na Mokotowie, nie trzeba dzwonić, nie trzeba polować na wolne terminy i godziny. Przychodzisz, kiedy masz czas, ochotę, wolną chwilę, okienko, kiedy złamiesz paznokieć i chcesz go ocalić, kiedy nagle zmienisz koncepcję na manicure i chcesz go wykonać tu i teraz. Nie musisz już zapisywać terminów w kalendarzu, potwierdzać lub odwoływać.\n2. Strefa wyciszenia\nPrzyjemny zapach a nie opary lakieru, światło, kolor, wystrój wnętrza aż po pyszną kawę, to elementy naszego planu na komfort naszych klientek. Do tego wszystkiego postanowiłyśmy całkowicie zrewolucjonizować podejście do potrzeb naszych bywalczyń i zaproponować tym bardziej wymagającym, szukającym w zabiegu manicure chwili relaksu i przyjemności, naszą wisienkę na torcie – zabieg w strefie wyciszenia! Od dziś nie musisz aktywnie włączać się w niezobowiązujące rozmowy z kosmetyczką albo innymi klientkami, słuchać opowieści i aktywnie w nich uczestniczyć z poczuciem, że „tak wypada”. Możesz skorzystać z zabiegu w strefie wyciszenia, gdzie sam na sam z kosmetyczką możesz po prostu pić kawę i relaksować się w absolutnym milczeniu wybierając dla siebie medytację. Zapewnimy specjalne, dedykowane nagrania, przygotowane przez naszą zaprzyjaźnioną Gosię Mostowską. Początkującym zapewniamy miłe wprowadzenie w medytacje, a wprawionym szeroki wybór czegoś dla waszej duszy. Ot gratka dla tych małomównych, skrytych i tych pragnących ciszy, spokoju i relaksu jak kania dżdżu 🙂\n3. Higiena – wasz konik, nasz obowiązek\nDodajmy bardzo miły obowiązek, z którego do tej pory w salonach Time for Wax wywiązujemy się wzorowo. W Time for Nails macie gwarancję, że każda usługa wykonywana jest z należytą starannością i dbałością o zasady higieny. Nawet jeżeli gdzieś przesadzamy, to dla Waszego dobra i całkowitego bezpieczeństwa. Maksymalizujemy ilość jednorazowych, sterylnych narzędzi, pozostałe ZAWSZE i PO KAŻDEJ klientce poddajemy sterylizacji i na bieżąco kontrolujemy czystość wokół stanowisk i w każdym kątku i kącie naszych salonów. Gwarantujemy Wam bezpieczeństwo, bo używamy TYLKO jednorazowych pilników, które wyrzucamy. W każdym naszym salonie znajdziecie autoklaw, bo sterylność to dla nas podstawa! Bezpieczny manicure to przecież oczywista oczywistość!\n4. Specjalizacja – tylko manicure!\nTime for Wax to koncept, który pokochałyście. Specjalizacja w jednym typie zabiegów – depilacji woskiem okazała się sukcesem. Dlatego tworząc Time for Nails powtarzamy nasz ulubiony schemat, by być najlepszymi na rynku w jednej dziedzinie – manicure klasycznym i manicure hybrydowym. Nie zrobimy ci pedicure, nie doradzimy w kwestii stylizacji paznokci u stóp, ale o tym, jak zadbać o dłonie, jak je pielęgnować i jak wykonać najlepszy manicure na Ziemi wiemy wszystko!\n5. Jakość – autorska Szkoła Stylistek\nA, i co najważniejsze – ZAWSZE uzyskasz dokładnie taki efekt, na jakim ci zależało, niezależnie od tego, która z kosmetyczek będzie wykonywała zabieg, bo naszym sekretem jest odpowiednio przygotowane, autorskie wewnętrzne szkolenie oparte o Szkołę Stylistek Time for Nails. Już nie będziesz musiała wyszukiwać opinii o salonie w internecie, obawiać się o standardy obsługi i higienę wykonywanych procedur, a także o efekt końcowy, bo zawsze dostaniesz to, czego chcesz: ładnie wykonany manicure. Naszym asem w rękawie jest szkolenie z procedur, obsługi klienta i techniczne, fachowe szkolenie z najnowszych trendów w manicure.\nAutorska Szkoła Stylistek Time for Nails to miesięczny program szkoleń dla kosmetyczek, który odpowiada na wszelkie Twoje sugestie i potrzeby. Uczymy, szkolimy, wymagamy. Wiemy, że to zagwarantuje nie tylko wyjątkową atmosferę, lecz także bezpieczeństwo i trwałość zabiegu. Wszystko po to, aby efekt naprawdę był WOW!\nPracujemy na sprawdzonych lakierach marki Jessica – wybranych ze względu na ich bezpieczny skład, bez szkodliwych substancji, a także na ich trwałość i bardzo dobrą renomę.\n6. Bonusy dla stałych klientek\nPrzy pierwszej wizycie dostaniecie prezent. Zachowamy Wasze dane w systemie nie tylko po to, żebyśmy mogły wykonać zabieg zgodnie z waszymi oczekiwaniami, np. czy chcecie wycinać skórki, jaki rodzaj zabiegu wybieracie, czy wasze dłonie i paznokcie potrzebują regeneracji i zabiegów upiększających z naszej oferty, by przewidzieć czas wykonywanego zabiegu zgodnie z wybranymi przez was preferencjami, ale także po to, by móc włączyć was do naszego programu lojalnościowego, który promuje klientki odbywające regularne wizyty w naszych salonach i gwarantuje im bonusy w postaci choćby gratisowych zabiegów.\nI największy bonus – taki, którego często próżno szukać w innych ciasnych, tłocznych salonach manicure, na twarzach zmęczonych kosmetyczek. Zadbamy o twoje paznokcie i samopoczucie. Poza manicure dostaniesz od nas relaks i wyciszenie tak potrzebne w zabieganym świecie.


Kulinarna podróż w nieznane...: FARFALLE Z GRZYBAMI I Z ORZECHAMI\nKulinarna podróż w nieznane...\nFARFALLE Z GRZYBAMI I Z ORZECHAMI\nPogoda za oknem spowodowała brak pomysłu na obiad, brak inwencji twórczej. Z rezygnacją zajrzałam do zamrażalki, hmm, może tam znajdę jakiś "szybki obiad". Obiadu wprawdzie nie znalazłam ale pod ręką znalazły się mrożone grzyby, które mnie natchnęły do działania i wyszedł mi na prawdę przepyszny obiadek, FARFALLE Z GRZYBAMI I ORZECHAMI.\n500g grzybów leśnych (mogą być mrożone)\n1/4 szklanka wina\n2-3 łyżki oliwy (może być również masło)\npo jednej łyżce posiekanej: pietruszki, zielonej kolendry, koperku\nser parmezan do posypana\nGrzyby myjemy i oczyszczamy.Wkładamy do rondla, zalewamy wodą i gotujemy kilka minut, przekładamy na durszlak przelewamy zimną wodą, odsączamy i kroimy w plasterki. Kiedy nasze grzyby są mrożone odmrażamy je, a następnie odparowujemy na suchej patelni (w przypadku grzybów mrożonych czas przygotowania dania można trochę skrócić).\nGotujemy wodę, solimy i wrzucamy makaron i gotujemy go do momentu aż będzie al dente. Odcedzamy.\nNa patelni rozgrzewamy oliwę, szklimy drobno posiekaną cebulę, dodajemy grzyby i stale mieszając smażymy przez chwilę, następnie wlewamy wino, przykrywamy i dusimy kilka minut. Kiedy wino trochę odparuje podlewamy wszystko bulionem i dusimy pod przykryciem na niewielkim ogniu ok. 15min.od czasu do czasu mieszając.\nCzosnek drobno siekamy i ucieramy go w moździerzu z solą, pieprzem, orzechami, kolendrą i pietruszką, wszystko skrapiamy sokiem z cytryny.\nSzafran zalewamy łyżką wrzątku i dodajemy do grzybów, mieszamy.\nPrzygotowaną pastę czosnkowo-ziołową dodajemy do grzybów. Wszystko jeszcze raz mieszamy doprawiamy do smaku solą i pieprzem i gotujemy ok. 5min.\nDo grzybów dodajemy wcześniej ugotowany makaron, mieszamy i jeszcze 5 minut podgrzewamy całe danie.\nDanie rozłożyć do głębokich talerzy posypać Parmezanem i posiekanym koperkiem.\nAutor: Karola o 11/20/2010\narek 16 grudnia 2010 12:32\nMniam - klasyczne polaczenie i b smakowite. No i pasta fikusna - po prostu butiqueowe danie.\nAnonimowy 3 września 2013 10:28\nJakie wino należy dodać?\nLubię podróże śladami nowych smaków i aromatów ale także i te które odkrywają przede mną nowe miejsca i inny świat... Wciąż szukam swojego miejsca i wędruję w nieznane...\nMój niezbędnik podróżniczy:\n1 łyżeczka to 3-5 g produktów suchych\n1 łyżeczka to 5 ml płynów\n1 łyżka to 15-20 g produktów suchych\n1 łyżka to 15 ml płynów\n1 szklanka to 250ml.\nKto wyruszy ze mną w kulinarną podróż...\nW czasie podroży zaglądam do:\nUczestnicy podróży :\nAnanas (2) Bakłażan (2) Brokuł (1) Burak (3) Cukinia (1) Deser (4) Grzyby (3) Kaczka (1) Kurczak (11) Makaron (7) Naleśniki (1) Obiad (5) Orzechy (7) Owoce morza (2) Papryka (4) Przystawki (12) Rabarbar (2) Rukola (6) Ryby (8) Sałatki (16) Seler (4) Surówki (3) szpinak (2) truskawki (2) Wątróbka (2) Wieprzownina (8) Wołowina (2) Zioła (3) Zupa (4) żeberka (1) Żurawina (4)\nJestem tam gdzie jest :


Moskal w oczach Lacha, czyli jak nasi przodkowie patrzyli na sąsiadów ze wschodu\nCzym jest stereotyp? Według jednej z definicji jest on „wyobrażeniem o danej grupie etnicznej istniejącym w świadomości członków innej grupy w postaci zbioru powiązanych ze sobą sądów przekonaniowych”. Stanowi przy tym konieczny element wspólnego języka i kodu kultury, jest też swego rodzaju automatyzmem kulturowym, bez którego trudno byłoby nawiązać stosunki z innymi narodowościami.\nW którym momencie należy szukać źródeł stereotypów polsko-moskiewskich? Niektórzy badacze wskazują już na średniowiecze, jednak warto w tym momencie zwrócić uwagę, że czym innym jest stereotyp dotyczący Rusinów, a czym innym stereotyp dotyczący Moskali (późniejszych Rosjan), z którymi Rzeczpospolita, a nie tylko Litwa, uzyskała oficjalną granicę dopiero po Unii Lubelskiej.\nHieronim Grala uważa, że faktycznych źródeł stereotypów należy szukać podczas nawiązania pierwszych oficjalnych stosunków między państwami, a więc w trakcie wojen Batorego pod koniec XVI wieku oraz Dymitriad i wojen początku XVII wieku. To właśnie w czasach Wielkiej Smuty w szerzenie negatywnych stereotypów o narodzie moskiewskim zaangażowała się oficjalna propaganda królewska, prowadzona przez podkanclerzego koronnego Feliksa Kryskiego i wspierana przez takich poetów jak Sebastian Petrycy czy Jan Palczowski, a także przez Polaków, którzy zostali wypuszczeni z moskiewskiej niewoli po „krwawych godach” Dymitra Samozwańca.\nTo właśnie pamiętniki szlacheckie z lat 1605-1612 najlepiej pokazują początki wzajemnych stereotypów. Pamiętając więc o tym, jak subiektywnym źródłem są pamiętniki i diariusze, przyjrzyjmy się bliżej temu, jak nasi przodkowie postrzegali sąsiadów ze wschodu.\n„DAJ HOSPODY, HOSPODAR ZDRÓW BEŁ”, CZYLI STOSUNEK DO CARA\nCar w opinii obywateli Rzeczypospolitej był samodzierżawcą, czyli miał władzę absolutną nad swoimi poddanymi. Szlachta polsko-litewska wiedząc to, była jednak zdumiona, że poddani carscy aż tak są od niego zależni i traktują go niemalże jak Boga. W Rzeczypospolitej, po kilkunastu latach rządów Zygmunta III i rokoszu Zebrzydowskiego, gdy coraz częściej oddzielano urząd królewski od samej osoby monarchy, takie myślenie było już zupełnie obce.\nDlatego niektóre zachowania cara zdumiewały obywateli Rzeczypospolitej. Niemojewski pisał:\n„Drugiem zaś według woli łby ucinają, topią, dawią, powiedając, że: „My monarchowie jesteśmy klucznicy Boży, co nam Hospod Bóg do serca poda, tak się dziać ma, choczaż kto niewinien”. Pierszy beł Dymitr, który łaskawie się z niemi obchodzić chciał, czego sam przypłacieł.”\nJak widać uważał on, że poddani cara chcą sami być przez niego okrutnie traktowani, bo gdy Dymitr zmienił swoje zachowanie, został zrzucony z tronu. To samo zauważył Marchocki, opisując w jaki sposób Dymitr Samozwaniec II miał być rozpoznany: „porwał się do kija z furią, mówiąc:\n„to blednie dity, jeszcze wy mene nie znajete; osudar jestem”. Tą śmiałością swoją sprawił to sobie u nich, że go przyznali za cara i zaraz do nóg mu padali, [po]dając się winnymi za tę omyłkę, a mówiąc „Winowaty my. Osudar pered toboju”.”\nW społeczeństwie moskiewskim takie zachowanie cara było zupełnie normalne, a nawet pożądane. Postępowanie tego rodzaju mogło być pewną pozostałością średniowiecznego rytuału „gniewu władcy”, dla Polaków już mocno anachronicznego. Dlatego też doszło do zatargu pomiędzy drugim Samozwańcem a polskimi oddziałami, gdy car nie szanując poczucia polskiej wolności, wulgarnie uciszył Lachów, co skończyło się tym, że musiał następnie wycofywać się ze swoich słów i próbować wyjść obronną ręką z całej sytuacji.\nBardzo ważnym zjawiskiem w stosunku prostych obywateli do cara był przemożny strach przed jego władzą i karą za jakiekolwiek uchybienia. Z powodu tego strachu cierpiała bardzo administracja, o czym na własnej skórze przekonali się zesłani do więzienia Polacy, gdyż wszystkie ważniejsze decyzje musiały być uzgodnione z carem, ponieważ nikt nie odważył się podjąć ich samemu.\nCar otoczony był w społeczeństwie szacunkiem połączonym ze strachem, który był tak silny, że okazywano mu niemal boską cześć. Przejawiało się to bardzo wyraźnie w tytulaturze i specjalnej formule („daj Hospody, hospodar zdrów beł, car, wielkij kniaź Wasyl Iwanowicz wsieha Rusi”), bez której nie można było nawet wspomnieć imienia carskiego.\nBadacz Luca Bernardini uznaje ten zwyczaj za przejaw rytuału magicznego, a nieprzestrzeganie go miało być przejawem zamachu na świętość osoby cara. Szacunek dla władcy brał się także z powszechnego wśród moskiewskiego ludu mniemania, ze car jest bardzo mądry i to stąd należy mu się władza. Miał mieć niemal boską moc, dlatego mógł rządzić wszystkimi jak tylko chciał, a życie jego poddanych zależało wyłącznie od niego.\nIstniały jednak obyczaje, które miały pokazywać cara także jako dobrego ojca narodu. Przykładem było dzielenie przez niego jedzenia przy stole swoim poddanym. Poza tym szczególne znaczenie miał zwyczaj obdarowywania przez cara poddanych śliwkami, który dokładnie opisał Niemojewski:\n„Po skończeniu obiada postawiono przed hosudarem dwie tacy śliwek kwaszonych, niedojrzałych. Przyszli z sieni one 30 par trukczaszów, co jeść nosieli, po parze przystępując, po parze też każdemu z nich hosudar z ręki swej onych śliwek dawał, które oni jedni zaraz przy hosudaru jedli, drudzy też jednę zjadłszy, drugą do domu schowali, pokazując żonam i domowem swem, chwaląc się łaską a jako oni zowią, pożałowaniem hosudarskiem.”\nZwyczaj ten był bardzo ważny i pokazywał bojarom, czy car traktuje ich łaskawie czy też może mają się obawiać carskiej opały. Dzięki temu bojarzy otrzymywali ostrzeżenie i mogli odpowiednio dostosowywać swoje zachowanie, chcąc zadowolić władcę. Jednocześnie wszyscy obdarowani mogli się czuć równymi. Zwyczaj ten miał również charakter symboliczny, a car występował w nim jako dawca wszelkich dóbr.\nJednak władza cara nie była aż tak nieograniczona, jak to na pierwszy rzut oka mogło się wydawać. W dużej mierze zależała od przychylności bojarów, zwłaszcza w czasach Wielkiej Smuty, gdy tron moskiewski często zmieniał właściciela. Sam wybór cara w tych czasach zależał w dużej mierze od bojarów, dzięki czemu mógł zostać wybrany królewicz Władysław Waza.\nTakże abdykacja z tronu carskiego nie była prosta i miała zależeć od carskich poddanych: „Szujski, widząc oczywiste nieszczęście swe, laskę chciał położyć. Taki sam zwyczaj, gdy car carstwo porzuca. Ale mu tego pospólstwo nie pozwoliło rzekszy: „Aż póki ostatniego dziecięcia za płot nie wyrzucim, póty naszym carem być musisz”.”\nObywatele Rzeczypospolitej, którzy przybyli do Moskwy, interesowali się stosunkiem poddanych do cara, gdyż był on zupełnie inny niż w tym czasie ich stosunek do króla. Car wciąż był typowym władcą feudalnym, który dodatkowo przejął wiele cech od Chanów Wielkiej Ordy, której przez długi czas Państwo Moskiewskie podlegało.\nPoddani uważali cara za boskiego namiestnika na Ziemi, który dostał nieograniczone kompetencje i używa ich dla dobra państwa. Dlatego byli mu posłuszni, chyba że w samym państwie działo się źle. Polacy zauważali też, że poddani boją się podejmować decyzje samodzielnie, co mocno krępowało funkcjonowanie państwa, a za każdym razem, gdy tylko przywołują carskie imię, używają specjalnej, ustalonej formuły.\n„WASZA WOLNOŚĆ WAM DOBRA, A NASZA NIEWOLA NAM”, CZYLI JAK MOSKALE POSTRZEGALI USTRÓJ RZECZYPOSPOLITEJ\nKonfrontując się nie raz z poddanymi carskimi, obywatele Rzeczypospolitej przedstawiali im cechy ustrojowe swojego państwa i chwalili swoją wolność. Ku ich zdziwieniu, Moskwicini nie dość, że nie chcieli wprowadzać u siebie polskiego modelu, to wręcz otwarcie pogardzali szlacheckimi wolnościami.\nJak pisał Maskiewicz: „W rozmowach z nimi nasi zalecali im wolność, aby się z nami spoiwszy, tejże nabyli, a oni po prostu: „wasza wolność wam dobra, a nasza niewola nam; wolność bowiem wasza – prawi – swawolą jest; azaż tego nie wiemy, – powiada – że u was możniejszy chudszego gnębi; wolno mu wziąć chudszemu majętność i samego zabić, a przez prawo wasze dochodząc sprawiedliwości, powlecze się lat z kilkanaście, niż dojdzie, a na drugim nigdy. U nas – powiada – najbogatszy bojaryn najchudszemu nic uczynić nie może, bo za pierwszą skargą car mię od niego prosta, a jeśli sam car jakie mi bezprawie uczyni, to jemu wolno jako Bohu, bo on i karaje, i żałuje”.”\nPonadto Moskale uważali, że to właśnie ich ustrój jest lepszym ustrojem prowadzącym do zbawienia i bardziej podoba się Bogu, a to ze względu na pokorę wobec cara. Taka postawa zadziwiała Polaków, tym bardziej zwiększając negatywne myślenie o Moskwicinach, jako o narodzie niewolników i poddanych, w przeciwieństwie do wolnego narodu Rzeczypospolitej, w którym każdy ma wpływ na władzę i każdy decydował sam o sobie.\nJednak rozmówcy pamiętnikarzy bardzo dobrze rozumieli polską ofertę ustrojową. Nie zgadzali się z nią jednak, gdyż wyraźnie dostrzegali jej wady takie jak uzależnienie szlachty od magnaterii czy duże rozwarstwienie społeczne. Moskwicini zdecydowanie wyznawali „egalitaryzm niewolników”, tym bardziej, ze czuli dumę, że rządzi nimi najpotężniejszy ich zdaniem władca na świecie.\n„NAPÓJ U NICH PRZEDNIEJSZY GORZAŁKA, KTÓRĄ SIĘ NIE TYLKO MĘŻCZYŹNI, ALE I BIAŁEGŁOWY OBŻERAJĄ”, CZYLI MOSKALE I PIJAŃSTWO\nKolejny popularny stereotyp dotyczy nadużywania alkoholu. Choć niewątpliwie funkcjonuje on do dzisiaj, jest bardzo głęboko zakorzeniony w kulturze, czego odbicie znajdujemy w źródłach.\nPicie alkoholu spełniało bardzo ważną funkcję społeczną podczas uczt. Na dworze cara wznoszenie toastów przebiegało w ściśle określonym ceremoniale, co zaobserwowali pamiętnikarze. Toasty spełniano też na prywatnych imprezach rodzinnych, takich jak wesela, jednak w zdecydowanie mniej sformalizowany sposób.\nPijaństwo miało być jedną z głównych moskiewskich rozrywek. Udział w rytuale picia był obowiązkowy, a kto odmówiłby wychylenia toastu narażał się na podejrzenie:\n„Na weselach żadnej dobrej myśli, muzyki, tańców, prócz pijaństwa, nie masz choczaż zwyczaju pić do siebie nie mają, tylko, wypiwszy, postawi albo poda temu, co podle niego siedzi, a przecie nie trzeba się bać, żeby spełnić nie miał. Kiedy się rozchodzić mają, dopiero gospodarz stojąc czarę jaką sporą poda przez zdrowie wielkiego kniazia naprzód, potym przez zdrowie patryjachy, więc metropolita, gospodarza, bajtka, pana młodego, detynek – tak długo, aż się popiją, przeplatając to miód, to gorzałkę, to piwo. A gdzieby się kto onej kolejni uchronić chciał, bełby w podejrzaniu. Przy jedle także mieszają to gorzałki czarkę, to inszego napoju. A za każdem napiciem, odrzynając sobie, po brzuchu się pogłaskiwają.”\nLachy zwracali też uwagę na to, co piją Moskale, gdyż to również świadczyło o różnicach kulturowych pomiędzy dwoma narodami. W Rzeczypospolitej pijano na co dzień piwo, a w czasie uczt głównie miody i wina, chociaż w XVII wieku spożycie gorzałki rosło. W Moskwie według Niemojewskiego:\n„Napój u nich przedniejszy gorzałka, którą się nie tylko mężczyźni, ale i białegłowy obżerają. Używają też i miodów, ale kwasu naczęściej, który z jęczmiennego słodu warzą bez chmielu albo z leśnych jagód. Piwa mniej i barzo złego.”\nNatomiast Maskiewicz zwracał uwagę raczej na sposób picia i mieszanie przeróżnych alkoholi, co miało świadczyć o bogactwie kraju.\nStereotyp Moskali jako narodu rozpitego ponad miarę ma silne podstawy w źródłach. Każdy pamiętnikarz zwracał uwagę na nieumiarkowanie w piciu alkoholu zauważane w narodzie moskiewskim. Niewątpliwie wpływ na ten stereotyp miało również to, że głównym alkoholem spożywanym przez Moskwicinów była wódka, która wywołuje mocniejszy stan upojenia niż pite na zachodzie słabsze alkohole.\n„NAUK TEŻ TAM ŻADNYCH NIE MA ANI ICH UŻYWAJĄ, BO ZAKAZANE SĄ”, CZYLI GRUBIAŃSTWO MOSKALI\nSzlachta polsko-litewska, kształcona często na zagranicznych uczelniach, a w większości odbierająca podstawowe wykształcenie w jezuickich szkołach, znająca Biblię i pisma antycznych filozofów, władająca obcymi językami, a na pewno łaciną, w dużym stopniu mająca opanowaną sztukę retoryki, stała wyżej w porównaniu z poziomem kulturalnym ludności państwa moskiewskiego. W związku z tym kształtował się też stereotyp Moskwy jako narodu grubiańskiego i nieuczonego.\nNiemojewski porusza sprawę „grubości i sprośności tego narodu”, podając liczne przykłady. Pamiętać jednak należy o tym, że autor ten doświadczył krwawego rozgromienia Polaków towarzyszących Dymitrowi Samozwańcowi, a później przez kilka lat był więziony, czasem w naprawdę złych warunkach, co w znaczący sposób wpłynęło na jego opinię. Chyba najwięcej o jego zdaniu na temat Moskwicinów mówi fragment, w którym opisuje krwawe zajścia towarzyszące obaleniu Dymitra: „Snadnie beło poburzyć gruby (a snadź bodaj gdzie beł grubszy?) i głupi naród, w wierze swej bardzo superstitiosum, do tego ubogi, a w nędzy ich zbyt chciwy i łakomy”.\nTakże w tzw. Diariuszu Dyamentowskiego opisane zostało ciekawe wydarzenie, które niewątpliwie świadczy o obyczajach tego narodu i zestawia zachowanie Moskwicinów z zachowaniem Polaków wraz z wyraźnym pokazaniem, który naród według autora jest kulturalniejszy.\nChodzi o obyczaj rzucania przez cara monet po koronacji Maryny, na które od razu rzucił się moskiewski lud, bijąc się między sobą o pieniądze. Gdy car kazał rzucić monetami także w polską szlachtę, ta odtrąciła podarki. Niewątpliwie spokojni Polacy zostali przedstawieni jako wyraźne przeciwieństwo Moskali zachowujących się jak „motłoch”, na widok rzucanych przez cara monet.\nWarto też wspomnieć o tym, jak obywatele Rzeczypospolitej widzieli moskiewską edukację, a raczej, jak sami pisali, jej brak. Niemojewski wskazuje, że to car ogranicza naukę, nie pozwalając czytać książek i uczyć się języków. Zdanie to potwierdza Maskiewicz, dodatkowo przytaczając anegdotę, którą usłyszał od bojara Gołowina, według której car tak obawiał się tego, że poddani staną się mądrzejsi od niego, że gdy sam nie rozumiał treści uczonych ksiąg, kazał je po prostu spalić.\nNie dziwi w takim wypadku, że wiedza Moskali była niewielka, czego przykładem jest chociażby kiepska znajomość świata, która zaobserwował Niemojewski:\n„Ten gruby naród Litwą nas zowią, rozumiejąc, że tylko trzy narody w chrześcijaństwie: Ruś najprzedniejsza, którą się oni zowią, potym Litwa, a tymże nazwiskiem i Polaki zowią, trzeci Niemczyzna, wszystkie inne narody w to przezwisko inkludując, którzy w pludrach chodzą, zowiąc ich: Niemczyzna francuska, Niemczyzna duńska, szwedzka, brabancka. O tych tylko nieco wiedzą, commercia z niemi wiodąc, o inszych zaś narodach rzadki barzo, co by co słyszał.”\nLuca Bernardini sugeruje, że niewiedza o innych krajach zamieniała się łatwo w megalomanię narodową i ksenofobię Moskali. Nasza szlachta wytykała także Moskwie posługiwanie się starym kalendarzem. Ponadto wykształceni retorycznie obywatele Rzeczypospolitej, przyzwyczajeni do wykwintnych mów powitalnych czy kwiecistych toastów na ucztach, ewidentnie pozytywnie wyróżniali się pod tym względem we wzajemnych kontaktach z Moskalami, czego najdobitniejszym przykładem były kontakty między kobietami, co odnotował Niemojewski w czasie powitania Carowej Maryny przez żony bojarów moskiewskich: „Te wielką kniaziową przyjmowały, bez oracyj jednak, tylko co łby na nię kiwając, z karety zsadziły i pod ręce na pokój zaprowadziwszy, na stołku posadzieły”.\nObywatele Rzeczypospolitej, którzy niewątpliwie jak na swoje czasy byli dobrze wykształconymi i obeznanymi w świecie ludźmi, w porównaniu do ich zdaniem zacofanych kulturalnie Moskwicinów, zdecydowanie opierających się na wschodniej tradycji, wypadali bez wątpienia lepiej z punktu widzenia „człowieka zachodu”. Stąd stereotyp grubiańskiego i niewykształconego Moskala musiał powstać, gdyż różnice kulturowe były po prostu zbyt wielkie.\n„DZIWNEGO MORDERSTWA I OKRUCIEŃSTWA NAD NASZEMI CI BARBARY ZAŻYWALI”, CZYLI BARBARZYŃSTWO MOSKWY\nWyżej pokazano traktowanie Moskali jako narodu grubiańskiego, jednak jedno wydarzenie sprawiło, że pamiętnikarze używają mocniejszego określenia: „barbarzyńcy”. Chodzi oczywiście o obalenie Dymitra i wymordowanie przebywających przy nim Polaków. Pamiętnikarze opisują to w sposób bardzo krwawy, przypisując Moskalom liczne okrucieństwa i nieposzanowanie religii. Poza tym Moskwicini mieli bestialsko znęcać się nad ciałami pomordowanych, co było z pewnością traktowane jako barbarzyństwo.\nCzy wydarzenia moskiewskie były buntem przeciwko narzuceniu religii katolickiej? Niewątpliwie był to jeden z pretekstów, o czym możemy się przekonać czytając diariusz Dyamentowskiego. Podburzanie ludności przez popów niewątpliwie przyniosło skutek, co widzimy chociażby na przykładzie księdza Pomarskiego, sekretarza królewskiego, którego dotkliwie pobito podczas mszy, przez co następnego dnia zmarł. Samą świątynię zaś ograbiono.\nPomarski nie był jedyną ofiarą. Przy lekturze opisów mordowania Polaków zadziwiać może okrucieństwo, jakiego mieli dopuszczać się Moskale, co niewątpliwe pozwalało pamiętnikarzom nazywać ich barbarzyńcami. Niemojewski pisze:\n„Dziwnego morderstwa i okrucieństwa nad naszemi ci barbary zażywali, a zwłaszcza nad poddającemi się, zabijając ich zwyczajem bestyjalskim kijmi albo obuchami w głowy, nad drugiemi ukrzyżowaniem i do ściany przybijaniem, jako nieboszczyka pana Gołuchowskiego. Pana Lipnickiego, wypruwszy, na stole w sztuki rozsiekali, więc innem głowy i inszych członków ucinaniem, krwią się pastwiąc.”\nZ kolei Dyamentowski przytacza inne brutalne wydarzenie: „Nad tymi wielkiego okrucieństwa dokazywali, bo gdy na jednym miejscu kilku ich było, zgodzili się na to, żeby się poddać, nie broniąc, gdyż im przysięgali, że mieli być w pokoju – a gdy się poddali, pytano ich naprzód, który więtszy pan między nimi. Ozwali się: Skliński. Porwawszy go, rozkrzyżowali na stole, tamże obciąwszy nogi i ręce, brzuch rozprówszy, nadziali.”\nObie te historię mogą dotyczyć jednego człowieka – świadczy o tym podobieństwo nazwisk „Lipnicki” i „Skliński”, poza tym obaj pamiętnikarze w tym czasie przebywali w jednym dworze wraz z wojewodą Mniszchem, więc mieli dostęp do tych samych źródeł informacji. Co ważne, w relacjach wyraźnie podkreśla się fakt, że wszyscy ci tak brutalnie zabici wcześniej się poddali.\nCiosów nie unikały też kobiety, choć trzeba przyznać, że w przekazach nie ma informacji o celowym ich zabijaniu, ale raczej o przypadkowym postrzale niewiasty z fraucymeru carycy, czy historia przytoczona przez Niemojewskiego o bohaterskiej żonie chorążego Tarła, która prawdopodobnie uratowała mu życie, rzucając się pod ciosy Moskali i sama zostając ranna. O brutalności rozruchów może też świadczyć atakowanie niewinnych i bezbronnych, do których z pewnością można zaliczyć muzyków. Moskiewscy „barbarzyńcy” nie przepuścili nawet ciałom zabitych w pogromie.\nZrozumieć można natomiast chęć poniżenia ciała samego Dymitra, dzięki czemu chciano uzyskać efekt ostatecznego zakończenia sprawy Samozwańca (co jak wiemy, jednak się nie udało, i w niedługi czas później objawił się „cudownie ocalały”, tym razem z pogromu, kolejny Dymitr). Oprócz tego chodziło o desakralizację ciała, żeby nie dopuścić do jego kultu. Dla Polaków idea kultu władcy po śmierci jak świętego była już tak odległa, że uznali zbezczeszczenie cara samozwańca za zwykłe barbarzyństwo.\nPamiętnikarzom wydało się bardzo okrutne pośmiertne znęcanie się nad ciałami ich towarzyszy. W diariuszu Dyamentowskiego czytamy: „Tyraństwa i okrucieństwa srogie i niesłychane! Trupy bezduszne, pastwiąc sie nad nimi, kłóli, próli, ćwiertowali, sadło z nich topili, w błota, w gnoje, w wodę miotali i wszelakiego nad nimi morderstwa dokazowali”. Także Niemojewski poruszał problem bezczeszczenia zwłok.\nPo wydarzeniach w maju 1606 roku z pewnością utwierdził się stereotyp Moskali jako narodu nieokrzesanego, dzikiego czy wręcz barbarzyńskiego. Przyczynił się do tego zwłaszcza sam pogrom, o którym wiadomość dotarła do kraju ustnie, ale i poprzez relacje pamiętnikarzy, którzy go przeżyli i opisali, podkreślając brutalność tamtych wydarzeń i zapewne hiperbolizując niektóre z nich.\n„POTYKANIE SIĘ U NICH TAKŻE DZIEŁEM TATARSKIM: ALBO GONIĄ, GDY JEM KTO UCIEKA, ALBO UCIEKAJĄC STRZELAJĄ Z ŁUKÓW”, CZYLI JAK WALCZYŁA MOSKWA\nKolejną dziedziną, w której kreował się stereotyp polsko-moskiewski, były sprawy wojenne. Część pamiętnikarzy była zawodowymi żołnierzami i na ogół to oni bardziej doceniali męstwo i technikę wojenną Moskali.\nDobrym przykładem są fragmenty diariusza Maskiewicza, w których opisuje on obronę Smoleńska i dzielność dowódcy, doceniając sposób obrony Smoleńska. Męstwo Moskwicinów dostrzega też drugi pamiętnikarz, żołnierz Józef Budziłło:\n„Tam z sobą dość długo czynili, ale iż moskiewska jazda od naszej potężniejsza była, sparli naszą jazdę, a piechota porządkiem uszła do zamka, nic im radzić nie mogąc”.\nCiekawy jest też przykład, w którym pamiętnikarz ten wypowiada się lekceważąco o odwadze Moskwicinów, wyśmiewając ich sposób walki:\n„Boście podobni męstwem swym osłowi albo bobakowi, który, żadnej nie mając obrony, jamy się swej trzymać tylko musi(…) wszak widzieliśmy dobrze oczyma naszymi, jako jego mość pan hetman Wielkiego Księstwa Litewskiego z garścią małą ludzi wam srogi był.”\nCytat ten pochodzi jednak z listu, który Budziłło pisał dosłownie w ostatnich dniach oblężenia Moskwy, w odpowiedzi na propozycje kapitulacji. Żołnierze chcieli pokazać wrogowi, że są jeszcze mocni i gotowi na dalsze oblężenie, co było dalekie od prawdy. Dlatego list utrzymany jest w tak ostrym tonie i kategorycznie odmawia jakichkolwiek zasług wojennych stronie moskiewskiej.\nZ kolei osobą, która bardzo nisko oceniała poziom sztuki wojennej Moskali, był niewątpliwie Niemojewski, który w żadnym wypadku nie był żołnierzem, a raczej uczonym-amatorem:\n„Potykanie się u nich także dziełem tatarskiem: albo gonią, gdy jem kto ucieka, albo uciekając strzelają z łuków. Naszem przyznawają, że jem trudno wstręt uczynić, ale jako się jem też noga powinie, nie trzeba się obawiać, aby się obrócić mieli. Siebie chwalą, że i potykając się biją, i uciekając. Szkapy u wszystkich lada jakie, ale ciało przecie trzymają, choczaż ich lada czem karmią. Dryganta w wojski nie najdzie albo rzadki.”\nNa podstawie powyższych przykładów wyraźnie widzimy, że ci pamiętnikarze, którzy rzeczywiście znali się na sztuce wojennej, doceniali przeciwnika i jego może nie efektowną, ale z całą pewnością efektywną technikę wojenną. Natomiast pamiętnikarze-cywile dawali się zwieść pierwszemu wrażeniu i opisywali Moskali jako tchórzy, którzy nie znają się na sztuce wojennej.\nU ŹRÓDEŁ POSTRZEGANIA SĄSIADA\nPoczątku stereotypów polsko-moskiewskich można szukać w czasie Wielkiej Smuty. Powstawały poprzez starcie dwóch odmiennych rzeczywistości, dodatkowo wsparte własnymi, często przykrymi doświadczeniami. Tworzyły się one w oparciu o wyraźne przeciwieństwa, charakteryzujące relacje „swój-obcy”.\nGłówne stereotypy, które możemy zauważyć, to brak własnego zdania politycznego i niewolnicze oddanie władcy, uwielbienie silnej władzy zwierzchniej, grubiaństwo, barbarzyństwo, zacofanie kulturowe, pijaństwo, a w niektórych relacjach także tchórzostwo i brak znajomości sztuki wojennej.\nTaki wizerunek sąsiedniego narodu, podsycany zresztą przez królewską propagandę sprawiał, że szlachta nie starała się zrozumieć „obcego”, traktując go podejrzliwie i z wyraźną pogardą. Proces ten dodatkowo zbiegał się z samookreśleniem tożsamości narodowej szlachty i krystalizowaniem się polskiej megalomanii.\nW ten sposób obywatele Rzeczypospolitej stworzyli obraz sąsiada, który mocno ugruntował się w świadomości społecznej, co doprowadziło do ignorowania potencjału Państwa Moskiewskiego i nie dostrzegania w nim zagrożenia.\nTymczasem państwo to samo przezwyciężyło kryzys Wielkiej Smuty i stając się coraz potężniejsze zagroziło wkrótce bytowi państwa polsko-litewskiego. Stereotyp zaś, który wyrósł m.in. na relacjach pamiętnikarzy z lat 1605-1612, przetrwał nawet upadek Rzeczypospolitej i chociaż wielokrotnie modyfikowany przez liczne zawieruchy dziejowe, trwa do dziś, określając już nie Moskali, ale Rosjan.\nMaciej Zaremba Histmag.org Licencja: CC BY-SA 3.0\nPraca od podstaw (+2)\nKOD bis? (+2)\nZnani, którzy otwarcie mówią o swej religijności (+1)\nSir Łukasz (+1)\nDemotywatory CCXCIV - hipokryzja znanej dziennikarki telewizyjnej TVN (+1)\nNajgorsze wspomnienia z pierwszego związku (+1)\nGra „w dziada”… (+1)\nRoger Moore. Szpieg, którego wszyscy kochali (+1)\nApetyt królowej (+1)\nKSIĄDZ W CYWILU. Czy Kościół powinien płacić podatki? (+1)\nNa strajku szkolnym i w mediach nie pojawiły się postulaty, które są najważniejsze (+1)


Polak Potrafi – udało się! | Stowarzyszenie Lepszy Świat\nPolak Potrafi – udało się!\nUdało się!! Każdy z Was dorzucił cegłę do budowy szkoły w Nepalu! Wspólnie zrobiliśmy coś niesamowitego! Uzbieraliśmy 102 tys. za pośrednictwem Polak Potrafił, Maciej Pastwa sprzedał swoje mieszkanie, w skrócie: mamy fundusze na rozpoczęcie budowy szkoły!\nOstatnie dwa miesiące były absolutnie wyjątkowe, a Wasze wsparcie odczuwaliśmy na każdym kroku: w rozmowach, w mailach, na naszych stoiskach, w przybywających „cegłach” na Polak Potrafi i koncie bankowym.\nŚledźcie nasze działania i relacje. Czujemy, że to dopiero początek niesamowitej historii :)\nDZIĘKUJEMY od całej ekipy Stowarzyszenia „Lepszy Świat”: Maciej, Ania, Sylwia, Kasia, Paulina.\n← Wrześniowe warsztaty w ramach „Twórz-my”\n→ Szkolimy się ponownie


Sekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania – Vadim Tschenze | Ebook w epub, mobi | woblink.com\nCena ebooka: 44,40 zł\nEbook 44,40 zł\nSekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania ebook\nStrony: 388 w wersji papierowej\nMetody lecznicze szeptuch opierają się na pracy z energią. Ta publikacja Wydawnictwa Studio Astropsychologii podpowie jak pokonać problemy skórne, stany zapalne, bóle uszu, ale też troski życia codziennego jak zawód miłosny, niewierność czy zdradę.\nSzeptuchy cieszą się wielkim zaufaniem. To osoby posiadające ogromną wiedzę, przekazywaną z pokolenia na pokolenie, o dolegliwościach ciała, duszy i umysłu, które są ściśle ze sobą powiązane. Ich metody lecznicze opierają się na pracy z energią. Wykorzystują również zioła, okadzanie czy duchowe uzdrawianie. Towarzyszą temu różne rytuały z wykorzystaniem kart, kartek papieru, tablic, kamieni, cyfr czy świętych obrazów. Usuwają dolegliwości cielesne takie jak problemy skórne, stany zapalne, bóle uszu, ale też troski życia codziennego jak zawód miłosny, niewierność czy zdradę. Odblokowują te obszary życiowe, w których brakuje równowagi. Dzięki opisanym technikom, oczyścisz ciało i ducha oraz pozbędziesz się obciążeń karmicznych. Dawne rytuały na współczesne dolegliwości.\nSzczegółowe informacje na temat ebooka Sekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania\nRozmiary plików 5.14 MB (EPUB), 11.44 MB (MOBI)\nTytuły kupowane wraz z Sekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania\nWicca – religia czarownic\nAgnieszka Mojmira Antonik\nWojownicy (tom 3). Las tajemnic, Wojownicy, Tom III\nVadim Tschenze - pozostałe ebooki Więcej\nSekrety szeptuch w samouzdrawianiu. Rosyjska medycyna naturalna i energetyczna drogą do eliminacji powszechnych chorób i dolegliwości - PDF\n100 rytuałów szeptuch. Wzmacniające praktyki duchowe na spełnienie, ochronę i zdrowie - PDF\nSekrety odżywiania według szeptuch - PDF\nEbooki w formacie epub podobne do Sekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania Więcej\nOpinie i oceny ebooka Sekrety szeptuch. Ludowe sposoby uzdrawiania


We wtorek policyjne działania „Pieszy”. | TvRegionalna24.pl\nKPP Malbork/KPP Nowy Dwór Gdański\nWe wtorek, od wczesnych godzin porannych policjanci przeprowadzą działania pn. „Pieszy”. Ich celem jest zmniejszenie ilości zdarzeń drogowych z udziałem pieszych i rowerzystów oraz przypomnienie, że są oni pełnoprawnymi uczestnikami ruchu drogowego.\nWe wtorek, 9 czerwca br. policjanci z malborskiej i nowodworskiej komendy przeprowadzą działania pn. „Pieszy”. Ich celem jest zmniejszenie ilości zdarzeń drogowych z udziałem pieszych i rowerzystów. Przejścia dla pieszych oraz przejazdy rowerowe będą pod szczególnym nadzorem funkcjonariuszy. Policjantów spotkamy także w innych miejscach, w których najczęściej popełniane są wykroczenia mające wpływ na bezpieczeństwo. Kierujący w rejonie przejść dla pieszych powinni zwolnić oraz zachować szczególną ostrożność.\nPieszym policjanci przypominają, że podczas korzystania z przejścia, należy skupić się na bezpiecznym pokonaniu jezdni. Korzystanie z urządzeń elektronicznych, wchodzenie na jezdnię zza przeszkody lub bezpośrednio przed nadjeżdżający pojazd, przebieganie lub przechodzenie w miejscach zabronionych to najczęstsze przyczyny wypadków z winy pieszych. Pieszy oraz rowerzysta nie jest chroniony karoserią. Skutki zderzenia z pojazdem mogą być tragiczne.\nPolicja apeluje, aby podczas przechodzenia przez przejście dla pieszych nieustannie się rozglądać i stosować zasadę ograniczonego zaufania.\nInformację przekazały: podkom. Katarzyna Marczyk, KPP Malbork oraz mł. asp. Joanna Słowik, oficer prasowy KPP Nowy Dwór Gdański\nna sygnale działania pieszy policyjne działania akcja pieszy pieszy rowerzysta malbork policja malbork policja nowy dwór gdański powiat malborski powiat nowodworski


TOP 19 Inspiracji na Modne Paznokcie Które Musicie Zobaczyć!\nPaznokciowo — 11 maja 2018\nInspiracji na modne paznokcie nigdy za wiele! Jeśli jesteście na etapie poszukiwania modnych stylizacji paznokci, to jesteście w dobrym miejscu.\nStworzyliśmy dla Was piękną galerię, która zawiera top 19 inspiracji na modne paznokcie, które na prawdę robią wrażenie.\nJeśli chcecie zobaczyć jakie pazurki są na topie w tym sezonie, przejrzyjcie poniższą galerię, na pewno znajdziecie coś dla siebie. Zapraszam!\ninspiracje inspiracje na paznokcie manicure na wiosnę modne paznokcie paznokcie paznokcie na wiosnę paznokciowo pazurki stylizacje zdobienie paznokci\nCzym się rożni cleaner od acetonu


Polak będzie współdecydował o kierunku długofalowych inwestycji UE - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 12-06-2013, 14:22\nŁukasz Dziekoński zasiądzie w specjalnej grupie powołanej przy Komisji Europejskiej w celu ustalenia reguł wydawania unijnych pieniędzy.\nJako jedyny polski ekspert będzie doradzał w sprawie inwestycji m.in. w energetykę oraz infrastrukturę, w tym drogi i lotniska, które mają pomóc w przywróceniu wzrostu gospodarczego w Europie.\nDo powołanej przy Radzie do Spraw Gospodarczych i Finansowych (ECOFIN) Grupy Eksperckiej zaproszono 16 specjalistów z prywatnego i publicznego sektora. Grupa ta ustali zasady wydawania unijnych pieniędzy na długoterminowe inwestycje oraz finansowanie małych i średnich przedsiębiorstw. Pracom grupy będzie przewodniczył – reprezentujący sektor publiczny – John Moran, sekretarz generalny w Ministerstwie Finansów Irlandii oraz – ze strony sektora prywatnego – Alberto Giovannini, dyrektor generalny Unifortune Asset Management.\nObecnie Łukasz Dziekoński jest członkiem zarządu Marguerite Fund, gdzie jest ekspertem związanym z inwestycjami w infrastrukturę i energię.\nInfrastruktura , Eksperci , Drogi , Rada , Inwestycje\nInne / Polak będzie współdecydował o kierunku długofalowych inwestycji UE


Willa na sprzedaż, 7 sypialni, Sierra Blanca — Agnes Inversiones\nWilla na sprzedaż, 7 sypialni, Sierra Blanca\nPołożona na szczycie Sierra Blanca, jednej z najbardziej prestiżowych i ekskluzywnych posiadłości w Marbelli, ta oszałamiająca willa w stylu andaluzyjskim oferuje wspaniałe panoramiczne widoki na Morze Śródziemne.\nNaprawdę jedna z najlepszych lokalizacji, Sierra Blanca to bezpieczna dzielnica willowa oferująca prywatność i spokój, a jednocześnie znajduje się tylko kilka minut jazdy od centrum Marbelli.\nWilla jest zbudowana na 3 piętrach i ma doskonałe właściwości i materiały, oferując ponadczasowy i wyrafinowany design.\nZ podjazdu z naturalnego kamienia patrzymy na boczną fasadę wejściową z zachęcającą fontanną i zachwycającą werandą z zabytkowymi drzwiami wejściowymi. Podjazd biegnie dalej obok domu, aby zejść do podwójnego garażu po drugiej stronie domu.\nHol wejściowy z wyłączoną toaletą dla gości zapewnia natychmiastowy efekt wow z charakterystycznymi schodami, sufitem o podwójnej wysokości i wspaniałymi marmurowymi posadzkami.\nSalon jest obszerny z salonem, salonem z otwartym kominkiem oraz podniesioną jadalnią. Wszystkie te części salonu mają bezpośrednie wyjście na obszerny zadaszony taras za pomocą wysokiej jakości okien w drewnianych ramach.\nKuchnia, idealnie usytuowana obok jadalni i po drugiej stronie przedpokoju, jest w pełni wyposażona i posiada własny kącik śniadaniowy.\nNa tym piętrze znajduje się również sypialnia gościnna z prywatnym tarasem i widokiem na ogród, druga sypialnia obecnie wykorzystywana jako biuro oraz łazienka z wanną.\nNa piętrze znajduje się obszerny podest prowadzący do 2 kolejnych sypialni gościnnych, z których każdy posiada balkon francuski, ale obie z łazienkami i wspaniałymi widokami na wybrzeże.\nWreszcie mamy podwójną sypialnię główną z garderobą i łazienką, a także duży prywatny taras z najbardziej spektakularnymi widokami na La Concha na wschodzie, Morze Śródziemne, a nawet Gibraltar i afrykańskie wybrzeże.\nNa dole mamy wspomniany wcześniej podwójny garaż z maszynownią, pralnią i dużą ilością miejsca do przechowywania.\nNa tym piętrze znajduje się również niezależne mieszkanie z 2 sypialniami, łazienką, salonem i kuchnią. Wreszcie kolejna łazienka przy bezpośrednim wejściu z zewnątrz na to piętro.\nNieruchomość oferuje bujny, dojrzały ogród z przytulną altaną i pięknym basenem, a wszystko to naprawdę wspaniała posiadłość!


» Forum koniarzy » Zdrowie koni » skaleczenie\nskaleczenie » Nie Maj 26, 2013 20:02\nskaleczenie Witam mam pytanie. sprzedający konia powiedział mi ,że ten skaleczył się drutem na przodzie. rana się ładnie zrosła ale pomiędzy przednie nogi zrobiło się coś jak narośl, wezwał weterynarza ten naciął to miejsce i wyleciało jak to określił trochę oleiste jakiś płyn i koń dostał antybiotyki. teraz jest jeszcze taka gula jak dotknąć konia nie boli i jakoby jeszcze tam coś wypływa, smarowane jest kamforą i polewane rivanolem. czy ktoś może mi poradzić czy tego typu ranka to coś poważnego, czy bez problemów to się zagoi bez wpływu na zdrowie konia bardzo proszę o opinię.\n» Wysłany: Nie Maj 26, 2013 20:02\n» Nie Maj 26, 2013 20:19\nTrudno stwierdzić przez Internet. A w jakim miejscu jest to skaleczenie na nodze (dokładnie)? Jeśli możesz wstawić zdjęcia to wstaw, będzie łatwiej cokolwiek powiedzieć. Jeśli zamierzasz kupić tego konia, to wezwij niezależnego weta aby konia obejrzał, sprawdźcie jak koń chodzi i wtedy będziesz mieć pewność.\n» Wysłany: Nie Maj 26, 2013 20:19\n» Nie Maj 26, 2013 22:41\nskaleczenie już się zagoiło, jedynie pomiędzy przednimi nogami jest jakby narośl wielkości pięsci. tak chcialabym tego konia kupić. klacz ładnie chodzi, nawet gdt ścisnęłam to miejsce koń nie drgnął, a weterynarza raczej nie wezmę ponieważ to 300 km za dużo by chciał kasy,facet powiedział ,ze stało się to na wiosnę, mówił ,że było trochę ropy i ta jak pisałam substancja oleista może to limfa?\n» Wysłany: Nie Maj 26, 2013 22:41\n» Pon Maj 27, 2013 10:25\nNa forum nikt nie jest w stanie Ci pomóc. Nie widząc konia, nie widząc jak to wygląda. Zresztą, weterynarzami nie jesteśmy i nie damy Ci gwarancji, że to nic groźnego.\nJeśli nie chcesz wezwać weta, bo za drogo, to lepiej nie kupuj konia. Masz świadomość, że leczenie konia nie jest tanie? A jak koń u Ciebie będzie miał kolkę to też nie wezwiesz weta, bo za dużo by chciał kasy??\nSwoją drogą, kupowanie konia bez zrobienia podstawowych badań przez weterynarza jest ryzykowne. Ciekawa jestem co zrobisz, jak się okaże, że koń wcale nie jest taki zdrowy jak wygląda i będzie wymagał leczenia.\n» Wysłany: Pon Maj 27, 2013 10:25\n» Pon Maj 27, 2013 13:26\nwiele lat zajmuje się różnego rodzaju zwierzętami nie jestem weterynarzem , ale gdy raz przydarzy mi się jakaś choroba u zwierzaka to w następnych nawet podobnych przypadkach już wiem jak postąpić, m.in. czy wzywać weterynarza. myślałam, że skoro jesteście miłośnikami koni to macie doświadczenie z różnego rodzaju chorobami, chociaż jakieś podstawy, namiary, bo nie pytam o diagnozę lekarską, jak się okazało gówno wiecie i piepszycie na tym forum jak i gdzie dużo wydać kasy, ekscytując się jacy to z was koniarze.\n» Wysłany: Pon Maj 27, 2013 13:26\n» Pon Maj 27, 2013 17:28\nNo to skoro tyle wiesz, to po co się nas pytasz? Skoro mądrzejsza od weta jesteś i go nie potrzebujesz, bo za drogo\nWidzisz, my jesteśmy właśnie miłośnikami koni, którzy jak coś się dzieje, nie oszczędzają na weterynarzu, bo zdrowie konia najważniejsze. Więc zanim zaczniesz się unosić dwa razy się zastanów.\nCo Ci mamy odpisać? Nawet łaskawie zdjęcia nie wstawiłaś, to jak mamy napisać co to może być, skoro tego nie widzieliśmy? Nie wiemy nawet co to było wcześniej, bo tak lakonicznie napisałaś, że nic z opisu nie wynika. A skoro to się tak długo babra to może warto było by jednak weta wezwać.\nNa końskim zdrowiu się nie oszczędza, na czapraczkach, ochraniaczkach czy innych pierdółkach można.\nTak na koniec, są choroby, gdzie możesz wiedzieć co to, a i tak bez weta się nie obejdzie, więc głupie to twoje tłumaczenie.\n» Wysłany: Pon Maj 27, 2013 17:28\n» Pon Maj 27, 2013 19:04\nKonia nie ma sensu dyskutować, jeżeli ktoś na życzliwe uwagi obraża Cię i w taki sposób reaguje. Kolega/ koleżanka obstawiała że na podstawie opisu postawimy diagnozę.\nJak "między" nogami- gdziekolwiek to jest. Może to być nakostniak, może powodować ból, ucisk i cały szereg innych nieprzyjemnych objawów (w zależności gdzie DOKŁADNIE się znajduje). Są też takie powikłania, które mogą się pojawić przy zwiększeniu intensywności jazd, zmianie diety, zmianie pogody etc. Po Twoim opisie może to być WSZYSTKO i NIC, jeśli to co jest wielkości pięści, to obstawiam, ze jest to dość poważne powikłanie bo ja osobiście rzadko widuję (nawet chore konie) z takimi dużymi zmianami. Mamy jednego konia z taką wielką bulwą na tylnej nodze, leczenie trwało długo, nie przynosiło rezultatów, koń musiał jechać na operację do Wrocławia (z Poznania), więc łatwo wyobrazić sobie koszty takie długotrwałego leczenia+ operacji.\nJak chcesz się pakować w kanał, to rób co chcesz. Skoro wiesz lepiej to po co pytasz, twoje pieniądze, twój wybór.\n» Wysłany: Pon Maj 27, 2013 19:04\n» Forum » Zdrowie koni » skaleczenie\nKurs kowalstwa - co? gdzie? jak? 48 Zuzupower 84317 Wto Sie 08, 2017 20:11\nWiadomości o Centaurusie 1445 Marzenieokucyku 315949 Pią Sty 04, 2013 0:23\nJak rozluźnić przy pracy na lonży? 39 Chestnut_Stalion 74552 Sro Cze 06, 2012 17:07\nCo zrobić jak mój koń jest nerwowy??? 59 angelhorse 94141 Nie Maj 27, 2012 11:46\nNaczelny na wakacjach 31 xPatryk 53079 Pon Sie 04, 2008 21:06


ksw - wiadomości, informacje - str. 3 - ESKA.pl\nKSW 51 - karta walk to jedna z kwestii, która najbardziej rozgrzewa fanów mieszanych sztuk walk. Ogłoszono, że jednym ze starć będzie pojedynek pomiędzy starym wilkiem, a młodym wyjadaczem, czyli Mar…\nKSW 50 - wyniki walk na żywo przydadzą się osobom, które nie mogą oglądać kolejnej gali federacji MMA. 14 września, podczas jubileuszowej edycji wydarzenia zobaczymy łącznie 8 starć. Hitem wieczoru b…\nMamed Khalidov wraca do walki na KSW 52! Zaskakująca wiadomość została przekazana podczas jubileuszowej gali KSW 50 w Londynie. Zaskakująca, ponieważ legendarny zawodnik jakiś czas temu zrezygnował z…\nKSW 51 - kiedy, walki, bilety i gdzie, to cztery podstawowe kwestie. Wiele osób z niecierpliwością czeka na tę galę, bo całkiem możliwe, że w czasie jej trwania zobaczymy czołowych zawodników federac…\nFani po KSW 50 oczekują, że karta walk będzie wyglądać imponująco. Liczą, że do okrągłej klatki wejdzie Łukasz Jurkowski, Norman Parke, Michał Materla oraz po kontuzji wróci Mariusz Pudzianowski. W k…\nKSW 50: WAŻENIE. Kto, ile waży? WYNIKI\nKSW 50 - wyniki ważenia to jedna z ważniejszych kwestii dla kibiców. Na wadze oraz tradycyjnych spotkaniach twarzą w twarz kibice zobaczyli wszystkich uczestników KSW 50, w tym bohaterów walki wieczo…\nKSW 50 - DATA, MIEJSCE, BILETY, WALKI. Gdzie i kiedy KSW 50? Kto walczy?\nKSW 50 to jubileuszowa edycja wydarzenia, które od lat przyciąga nowych fanów mieszanych sztuk walki. W całej historii KSW oglądaliśmy starcia wielkich gwiazd sportu m.in. Mariusz Pudzianowski, Łukas…\nKSW 49 w trójmiejskiej ERGO Arenie już 18 maja 2019. W klatce pojawi się m.in. Michał Materla, Karol Bedorf, Roberto Soldić, Akop Szostak czy chociażby Artur Sowiński. Kto wygrał swoje pojedynki? Czy…\nKSW 49 KARTA WALK - kto walczy na KSW 49? [ZAWODNICY]\n48. Konfrontacja Sztuk Walki została zorganizowana w Lublinie w hali Olimp. Po tym wydarzeniu kibice sportów walki czekają na kolejne pojedynki w klatce. Kto będzie się mierzył podczas KSW 49? Fani c…\nKSW 48 WYNIKI - kto wygrał na gali w Lublinie?\nTo pierwsza gala Konfrontacji Sztuk Walk, która odbywa się w Lublinie. Do stolica województwa lubelskiego przybyli znakomici fighterzy, by 27 kwietnia w hali Globus mierzyć się w oktagonie. Karta wal…\nKSW 49 - kiedy i gdzie kolejna gala? [DATA i MIEJSCE]\n48. Konfrontacja Sztuk Walki została zorganizowana w Lublinie w hali Olimp. Po tym wydarzeniu kibice sportów walki czekają na kolejne pojedynki w klatce. Gdzie i kiedy zmierzą się fighterzy podczas K…\nKto walczy na KSW 48? Karta walk do sprawdzenia na ESKA.pl. KSW 48 po raz pierwszy w historii odbędzie się w Lublinie, a w najważniejszych walkach wieczoru kibice obejrzą starcie o tymczasowy pas mis…


Dragon's Lust / Smocza Rządza || Tłumaczenie - DurnaSroka - Wattpad\nDragon's Lust / Smocza Rządza || Tłumaczenie\n682 Reads 103 Votes 6 Part Story\nBy DurnaSroka Ongoing - Updated Nov 06, 2016\nKiana chce zabić smoka, który odebrał jej rodzinę. Jednak zamiast zemścić się, staje się jego początkowo niechętnym jeńcem. Początkowo niechętnym, ponieważ ten smok w swojej ludzkiej formie jest bardziej niszcząco zachwycający, niż jego kuszące znakowanie.\nOd dłuższego czasu Ranehz był bez towarzystwa i najwyraźniej to Kiana mogła być odpowiedzią na jego modlitwy. Ale Ranehz nie wiedział, czy może powierzyć Kianie jego tajemnicę, zwłaszcza, gdy został złapany przez jej uwodzicielski czar.\nAle czy Kiana będzie dla Ranehza nowym początkiem czy jego końcem?\n»Nieźle popieprzone opowiadanie«\nWystępują WULGARYZMY i SCENY SEKSUALNE❗❗❗\nDanaszja Sep 21, 2016\nGenialne.  Wreszcie jakaś porządna książka fantasy! Pisz pisz pisz dalej!\nGet notified when Dragon's Lust / Smocza Rządza || Tłumaczenie is updated\n271 24 8\nSkyrim,  wojna domowa chyli się ku końcowi, Alduin został pokonany i wydawać by się mogło, że wszystko zmierza ku lepszemu. Spokojne życie obywateli zakłóca jednak tajemniczy zabójca. Nie jest znana jego tożsamość, przynależność, wygląd, rasa czy płeć. Wiadome jest tylko jedno- przy ciałach swych ofiar pozostawia smocze kości.\n"W Pogoni Za Śmiercią"\n418 38 9\nApokalipsa zombie zaskoczyła wszystkich i tylko niektórym udało się przeżyć... narazie.\nLisa Devolin to dziewczyna, która przez apokalipse straciła według niej zbyt dużo ważnych dla niej osób. Postanawia, że już nikt kogo kocha nie zginie z rąk żywych trupów. Kiedyś była radosną i beztroską młodą kobietą, lecz teraz stała się twarda, nieustraszona i bez uczuciowa w stosunku do nowo napotkanych "ocalałych". Obrała sobie jeden cel. Zemsta za stratę najważniejszej osoby w jej życiu.\nKevin Feger to chłopak samotny całe życie, zarówno przed jak i w trakcie apokalipsy. Kiedy dołącza do grupy przyjaciół walczących o przetrwanie poznaje Lise i nie ukrywa, że dziewczyna mu imponuje. Jest dość nachalny i nie ma zamiaru odpuścić. Nie wie jednak, że dziewczyna nadal darzy uczuciem tego, który oddał za nią życie.\nCzy zdołają razem przetrwać? A może nowo poznany chłopak doprowadzi resztę do zguby przez swoje nieodpowiedzialne uczucia...\n4.6K 558 211\nCytaty Na Dzieńdobry I Dobrywieczór\nOna - dziewczyna, która znała całą przeszłość swojego zamordowanego brata.\nNikt nie miał pojęcia, co się stało.\nOn-Chłopak,który nie znosi dziewczyny, który nie wie jak okazywać uczucia.\nCzy dziewczyna i chłopak zaprzyjaźnią się?A może to będzie coś więcej niż przyjaźń?\nOPOWIADANIE NIE SPRAWDZONE!\n514K 107K 6.5K\n8.2K 1.2K 257\n128 22 62\nMoja prawdziwa przyjaciółka ~ Żyletka\nCzasem zwierzam się jej, z radosnych i tych przygnębiających zdarzeń. Jestem typowa ślamazarą, nie mam chłopaka, mam jedna przyjaciółkę. I kłopoty w szkole. Nie ważne jest to, moje postanowienie? Przestać bujać w obłokach za nauczycielem od Polskiego.\n~czysta smutno romantyczna fikcja~\nOdcień Czerwieni /18+!\n443 27 15\n25 letnia Amerykanka o polskich korzeniach,  uważająca się za przeciętną w świecie eleganckich, pięknych kobiet, wpada na jednym z bankietów w objęcia przystojnego mężczyzny, którego jak się okazuje, z jakiegoś powodu czuje, że zna ten uśmiech i piękne oczy. Skąd go znała?


moja filmoteka - blog filmowy: THE ROVER \nDavid Michod mocno podłechtał moją ciekawość. Zarówno jego ANIMAL KINGDOM, jak THE ROVER zmotywowały mnie, by szerzej przyjrzeć się jego twórczości, co pewnie wkrótce nastąpi.\nTHE ROVER to niezwykłe połączenie post-apo z westernem i filmem drogi. Gdzieś pomiędzy poszczególnymi kadrami możemy dostrzec inspirację serią MAD MAX, THE PROPOSITION oraz filmowymi adaptacjami prozy Cormaca McCarthy'ego - zwłaszcza THE ROAD, jak i NO COUNTRY FOR OLD MEN. Zarówno film Michoda, jak i wyżej wspomniane charakteryzuje mizantropia i całkowite zatracenie człowieczeństwa.\nMichod niewiele mówi o swoim bohaterze Ericu. Poznajemy go na australijskim odludziu, kiedy to miejscowi złodzieje kradną mu tytułowy samochód. Zdeterminowany Eric postanawia za wszelką cenę, nie bacząc na konsekwencje i środki, odzyskać auto. Do samego końca Michod trzyma nas w niepewności i niewiedzy. Dlaczego Ericowi tak bardzo zależy na aucie ? Co jest w nim tak niezwykłego, że poświęca ludzkie życie, by go zdobyć ? Odpowiedź na te pytania będzie niezwykle zaskakująca, a jednocześnie przeleje czarę goryczy, którą jest po brzegi wypełniony ten film.\nMichod nie bawi się w półśrodki, alegorie i zbędną symbolikę. Przedstawieni przez niego bohaterowie są jednostkami wybitnie negatywnymi. Nie polubimy ich, tak jak nie polubimy świata, którym się otaczają. Wokół zgliszcza i trupy, a człowiek nie ma kompletnie żadnej wartości. Codzienność przytłacza i wypełniona jest niepewnością i strachem. A brak wiary w człowieka i niechęć do zawierania relacji przez Erica dodatkowo wzmacnia uczucie rozgoryczenia.\nTen wybitnie pesymistyczny obraz ma równie przerażającą wymowę, co pustka w oczach bohatera. Humanizm utopiony w rynsztoku, a brutalność sposobem na samoobronę. Jak mierzyć zatem wartość człowieka, jeśli jest jej pozbawiony ? Gdzie znaleźć ukojenie, jeśli świat wokół jest jak limbo, a kolejny dzień zbliża na do ostatniego kręgu piekła ? Film Michoda jest wyzuty z nadziei. Zarówno bohater jest strzępem człowieka, jak świat wokół niego jest dziki i nieprzyjazny. A gdy człowiek nie ma już nic do stracenia staje się nieprzewidywalny i niezwykle niebezpieczny.\nUwielbiam filmy, które odzierają ludzkość z resztek humanizmu. Bezbłędnie puentują to co w nas tkwi, a co latami indoktrynacji zostało w nas ukryte, niczym kłęby brudu pod dywan. Ten brak iluzji i zaciemnienia obrazu wydaje się być nie tylko beznadziejnie przygnębiający, ale paradoksalnie pokrzepiający. Nie ma złudzeń. Wbudowany w nas egoizm jest jak zainstalowany program, który czeka na przycisk "enter", a świat wg. Michoda się w nim pławi.\nTHE ROVER jest filmem dopracowanym w każdym calu. Choć sącząca się opowieść może nużyć, a długie sekwencje scen wymagają odrobiny cierpliwości. Urzekły mnie zdjęcia, jak i piekielnie dobra ścieżka dźwiękowa. Niezwykle różnorodna. Od elektronicznych beatów poprzez instrumentalne utwory do surowych, rytmicznych uderzeń mocno inspirowanych japońskim teatrem No. Dodatkowej głębi i surowości nadaje THE ROVER wybitna kreacja Guy'a Pearce. Postać Erica wymagała niezwykłej umiejętności gry ciałem. Jego dialogi okrojone zostały do niezbędnego minimum. Pearce pokazuje, jak wiele emocji można przekazać nie mówiąc kompletnie nic. Również Pattinson mnie pozytywnie zaskoczył, ale nie jest to jego pierwsza rola, którą zrywa pępowinę łączącą go z "tłajlatowym" potworkiem. Te wszystkie składowe budują jeden wniosek... THE ROVER staje się pozycją obowiązkową nadchodzącej jesieni.\nMoja ocena: 8/10 [ale to mocne 8,5]\nEtykiety: australia, David Michôd, dramat, Guy Pearce, Robert Pattinson, Scoot McNairy\nKatarzyna Szolc 20 września 2014 09:43\nNamówiłaś mnie i wczoraj obejrzałam, jednak mam inne odczucia do Twoich. Zgadzam się oczywiście, że kreacje aktorskie są świetne, muzyka mnie urzekła, a zdjęcia to istna bajka - jeśli mogę to tak nazwać, biorąc pod uwagę kontekst filmu. Jednak fabuła i przede wszystkim zakończenie były tragiczne - w znaczeniu złe. Kompletnie mnie nie porwało, a zakończenie mnie dobiło, choć oczywiście można je odpowiednio zinterpretować. Jednak wydaje mi się, że film na siłę próbuje być niszowy, a wyszedł dla mnie trochę kiczowato:/\nToppsy Crett 20 września 2014 11:08\nTo tylko udowadnia jak różne spojrzenie na rzeczywistość mają ludzie... i dobrze. Dla mnie to kiczowate zakończenie było najmocniejszym i najdosadniejszym punktem tego filmu :-)


Rekompensaty za opieszałość sądu coraz bardziej obciążają budżet państwa - W sądzie i urzędzie - rp.pl\nAktualizacja: 27.01.2020, 18:48\nRekompensaty za opieszałość sądu coraz bardziej obciążają budżet państwa\nRośnie liczba skarg na przewlekłe postępowania sądowe. I choć budżet państwa z roku na rok płaci za nie coraz więcej, poprawy na razie nie widać.\nPrzybywa skarg obywateli na przewlekłe postępowania. Rosną też ich koszty. W 2015 r. budżet państwa zapłacił 1,3 mln zł rekompensat, a w 2018 r. już 5,8 mln zł. Mimo to średnia zasądzonych kwot utrzymuje się na podobnym poziomie. W 2018 r. było to 3,1 tys. zł – wynika z opublikowanego właśnie raportu Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości.\nDwa tysiące na osłodę\nWysokość przyznanej rekompensaty bywa różna. Dużo zależy od charakteru sprawy, która była prowadzona opieszale. Na przykład średnio na 2,6 tys. zł można liczyć w sprawie egzekucyjnej. W postępowaniu przygotowawczym na 3,4 tys. zł. Przed sądem rejonowym średnia rekompensata to 2,6 tys. zł, przed okręgowym – 3,8 tys. zł, a przed apelacyjnym zaledwie 2 tys. zł.\nWypłacane rekompensaty uzasadniane są najczęściej (w 70 proc. przypadków) długotrwałą opieszałością, krzywdą moralną, jakiej doznał skarżący (w 55 proc.), przewlekłością zawinioną przez sąd (w 31 proc.), szkodą, jaką poniósł skarżący – w 6 proc. przypadków.\nAutorzy raportu przyjrzeli się także relacjom żądanych kwot do tych ostatecznie zasądzonych. Okazuje się, że w większości spraw (83,5 proc.) kwoty przyznane przez sądy były niższe od żądanych. Tylko w 16 proc. sądy orzekły tyle, ile domagał się zniecierpliwiony obywatel, a jedynie w 0,5 proc. spraw sądy przyznały wyższą kwotę niż wnioskowana.\nRóżnice w oczekiwaniach skarżących i ostatecznych decyzjach sądów były w wielu przypadkach dość znaczące – w ponad 20 proc. spraw zawierały się one w przedziale od 14 do 20 tys. zł.\nIle się spóźniają\nZ raportu wynika, że okresy przewlekłości skarżonych spraw wynosiły od 20 dni do 26 lat i sześciu miesięcy. Przeciętnie wyniosły rok i siedem miesięcy. Najczęściej, w 40 proc. spraw, zawierały się w przedziale od sześciu miesięcy do roku. Najdłuższe okresy przewlekłości stwierdzono w sprawach procedowanych przez sądy okręgowe – w karnych średnia to dwa lata i osiem miesięcy. Najkrótsze były w sprawach rodzinnych i gospodarczych oraz w sprawach przed sądami rejonowymi – średnia to rok i pięć miesięcy.\nWiedzą, więc piszą\n– Nie dziwi mnie większa popularność skargi, bo świadomość tego instrumentu jest coraz większa – mówi sędzia Aleksandra Rutkowska z Sądu Rejonowego Wrocław-Śródmieście. I wyjaśnia, że widać to nawet w debacie publicznej.\n– Pojawia się coraz więcej danych o funkcjonowaniu sądów. Dlatego też strony częściej podnoszą zbyt długi, ich zdaniem, czas postępowania – mówi sędzia Rutkowska.\nJej zdaniem jednak skargi nie zawsze wiążą się z obiektywną niewydolnością sądów polskich. Dla wielu obywateli najważniejsze staje się uzyskanie rekompensaty.\nSwoją opinię o rosnącej liczbie skarg ma także sędzia Tomasz Krawczyk z Sądu Okręgowego w Łodzi. Bez wahania na pierwszym miejscu wymienia większą świadomość prawną obywateli. A to nie wszystko.\n– Problem najbardziej widać w sądach rejonowych. I dzieje się tak z kilku powodów. Są nie tylko najbardziej obciążone, ale też trafiają do nich stosunkowo proste sprawy. Jeśli więc dojdzie do przewlekłości, łatwo ją wykazać – tłumaczy sędzia Krawczyk. I dodaje, że konsekwentnie w sądach okręgowych spraw jest mniej, więc łatwo ich dopilnować, a dłuższą przerwę udokumentować złożonością czynności.\nJest jeszcze jedna sprawa: wieloosobowe konkursy. Kiedy ogłasza się konkurs na 128 wakatów, to przy odwołaniu załóżmy dwójki niezadowolonych z wyniku konkursu wszystkie etaty czekają (są zawieszone) do czasu rozstrzygnięcia przez SN.\nNim stworzymy nowe rozwiązania, przyjrzyjmy się starym\nRozprawa krótka i długa\nHFPC: przewlekłość w sądach wciąż sporym problemem\nAngelina Jolie sprzedaje obraz Churchilla. To unikat


Spotkanie opłatkowe lęborskich samorządowców - GazetaKaszubska.pl\nStrona główna Aktualności Spotkanie opłatkowe lęborskich samorządowców\nW lęborskim Starostwie Powiatowym odbyło się dzisiaj spotkanie noworoczne, na które zaproszeni zostali przedstawiciele lokalnych samorządów, duchowni oraz pracownicy urzędu. Z kolędą do Lęborka miał przyjechać Biskup Jan Bernard Szlaga, który nie dotarł do miasta.\n– Z powodów zdrowotnych Biskup Jan Bernard Szlaga nie dotarł do Lęborka – powiedział Tomasz Sopyłło, Asystent Starosty Lęborskiego – Biskup źle się poczuł, w związku z czym musiał wrócić do Pelplina.\nSpotkanie z Biskupem miało odbyć się także w Urzędzie Miejskim w Lęborku oraz w Urzędzie Miejskim w Łebie.\nspotkanie kolędowe w Starostwie


Splecione nitki i słowa: Minął rok... wspomnienia pozostają\nDwa dni temu minął rok, jak pożegnaliśmy nasz ukochaną sunię.\nMyślałam, że będzie trudniej, ale chyba dlatego, że przez ostatnie 3-4 lata, tłumaczyłam sobie, że moment pożegnania musi nadejść, a głaszcząc sunię, powtarzałam, że następnego pieska nie będzie, udało się wytrwać bez pieska przez ten rok i teraz już tak będzie.\nPo pożegnaniu pierwszej psinki nie było czasu na przemyślenia, bo po trzech dniach smutku i płaczu, pojawiła się ta malutka, potrzebująca opieki i absorbująca 48 na 24 godz. :)\nTeraz było inaczej, bo podjęta decyzja (powtarzana przez lat kilka), że następnej psiuni nie będzie, sprawiła, że nie myślałam, o nowym piesku, ale za to często wspominałam lata spędzone z obiema suniami.\nGdy pojawiła się pierwsza, malutka kulka, zastanawialiśmy się, jak ją nauczyć być samą w domu, gdy my pójdziemy do pracy.\nMała była wzięta od matki, więc było trochę trudno ją przyzwyczaić do nowych warunków.\nKilka nocy nieprzespanych, mała tęskniła, potem okazała się psotnicą, ale po krótkim czasie nauczyła się lepszych manier i stała się kochanym członkiem rodziny.\nO tym, co lubiła, a czego nie, o jej wybrykach... można by książkę napisać...\nOgraniczę się tylko do krótkiego... najbardziej lubiła bawić się piłką tenisową, nie znosiła czesania, uwielbiała marchew, jabłka i inne warzywa i owoce.\nGdy pojawiła się druga malutka, wzięta z Przytuliska, byliśmy mądrzejsi o prawie 14 lat doświadczeń z jedną sunią.\nTym razem miałam kilka dni wolnego, więc mała przeszła szybki kurs pozostawania samotnie w domu.\nNajpierw przez chwilę, później przez godzinę, później przez dwie, później kilka godzin i tak mała zdolniacha nauczyła się być sama w domu bez przeszkadzania sąsiadom jakimiś piskami czy szczekaniem.\nDo końca swoich dni była cicha, spokojna i... bardzo, bardzo mądra i bardzo kochana.\nCzęsto "czytała" w naszych myślach :)))\nŁapaliśmy się na tym, że o pewnych planach mówiliśmy poza domem, gdy małej nie było przy nas.\nMiała swoje zwyczaje, lubiła asystować podczas przygotowywania posiłków i zawsze była częstowana ulubionymi warzywami i owocami.\nJej poprzedniczka też była przyzwyczajona do warzyw i owoców, ale nie asystowała w kuchni, tylko przychodziła w konkretnej chwili i w konkretnym celu - otrzymać kawałek warzywka i pójść do swojego kącika.\nObie miały podobne zwyczaje, ale pierwsza była bardziej aktywna i mniej spokojna.\nJednak obie nie były uciążliwe dla sąsiadów.\nObie były BARDZO KOCHANE.\nTo pierwsza sunia, gdy miała pół roku\na to druga w takim samym wieku.\nPierwszej robiliśmy zdjęcia, ale jest ich mniej, bo nie było wtedy cyfrówek, za to fotek drugiej jest tyle, że trudno wybrać.\nWybrałam fotki obu w tym samym wieku - po dziesięciu latach;\nPozostałe fotki pozostają w domowym archiwum, a żywe obrazy w naszej pamięci.\nAutor: splocik o 09:30


Sesja na studiach - jak się do niej przygotować? - BaseCamp Student\nSystem zaliczeń i egzaminów na studiach znacznie różni się od tego, do czego przywykli absolwenci szkół średnich. Nagle znikają dobrze znane kartkówki i sprawdziany, a pojawiają się tajemniczo brzmiące kolokwia i sesje. Czym są, co ile się odbywają i jak prawidłowo przygotować się do najważniejszych egzaminów, czyli sesji?\nLiceum i technikum a studia – jak się zdaje egzaminy?\nNiektórzy mogą przeżyć szok. To, do czego przyzwyczailiśmy się przez cały dotychczasowy proces edukacji od podstawówki do zdanej matury, na studiach wygląda nieco inaczej. Jeśli chodzi o ogólną sytuację, zwykle jest tak, że na uczelni wyższej jesteśmy traktowani jak dorośli. Owszem, wykładowca zawsze może sprawdzić naszą wiedzę, bez wcześniejszej zapowiedzi, ale ci, którzy przyzwyczaili się do prowadzenia, przez całą drogę edukacji, za rękę, mogą się zdziwić. Na studiach zaczynamy być traktowani o wiele bardziej poważnie. Bez stałej kontroli i weryfikowania wszystkiego na bieżąco. To nasza sprawa, czy przygotujemy się, czy nie. To nasza sprawa, na kiedy się przygotujemy.\nOczywiście szanse na poprawienie swoich wyników też nie przeciągają się wiecznie. Ale ogólnie jesteśmy traktowani zupełnie inaczej niż dotąd. To nasz wybór i nasza sprawa, że znaleźliśmy się na studiach, a zatem to również po naszej stronie leży większość odpowiedzialności za wszystko. Owszem, uczelnia zwykle przewiduje dość czytelne procedury podchodzenia do egzaminów. Natomiast w większość przypadków nikt nas nie pilnuje, czy uczęszczamy regularnie na zajęcia. To leży wyłącznie w naszej gestii. Zdarzają się wykładowcy, którzy przywiązują uwagę do obecności na prelekcjach, czy ćwiczeniach, ale w większości, to my sami jesteśmy kowalami własnego losu. A na egzaminie i tak wszystko wychodzi. O czym należy wiedzieć, jeśli chodzi o zdawanie przedmiotów na studiach?\nZmienia się również skala ocen. Na uczelniach wyższych funkcjonuje system sprzed dekad. W liceum lub technikum, możemy dostać od jedynki do szóstki. Na studiach od dwójki do piątki. Nawet jeśli ktoś, w zachwycie, wstawi nam szóstkę, będzie się to liczyć tylko jako ocena uznaniowa. W praktyce jedynie jako plus do piątki. Ponad to warto wspomnieć o czymś takim jak system ocen ważonych – dziedziny są określone jako bardziej lub mniej istotne i oceny przeliczane są na punkty. Zwykle przedkłada się to na mniej lub bardziej zaawansowane systemy sprawdzania naszej wiedzy. Jeśli najważniejsze na studiach są zajęcia i oceny z przedmiotów A, B, C, to wówczas możemy liczyć na głęboką weryfikację (np. wielogodzinne i wielopoziomowe egzaminy). Jeśli przedmioty D, E, F są mniej istotne – z nich pewnie będziemy mieć jedynie prace zaliczeniowe, lub zostanie wyliczona średnia z kolokwiów.\nKolokwium to taka większa i bardziej poważna klasówka. Może być ustne lub pisemne. Może mieć formę testu lub pytania otwartego – wszystko zależy od prowadzącego zajęcia. Ich częstotliwość też od niego zależy. Zwykle komunikowane są wcześniej, czasami zdarza się jednak, że nauczyciel akademicki robi kolokwium na początku kolejnych zajęć, by sprawdzić stan dotychczasowej wiedzy. To on też ustala, jak istotne są oceny z kolokwium w kontekście pełnego zaliczenia jego zajęć na określoną ocenę. Nic nie jest pewne, prócz jednego. Nauczyciele akademiccy widzieli już wszystko i choć osobowości bywają różne, tu nie będzie miejsca na manewry i uniki, jak to czasem miało miejsce w czasach liceum. Jeśli naprawdę wiemy, zostanie to uwzględnione. Jeśli jesteśmy na studiach z innych powodów niż nauka, możemy mieć pewność, że to też będzie widać.\nMówi się, że student żyje od sesji do sesji. Że uczyć się przez większość roku nie musi, ale jak przychodzi sesja, to wtedy robi się ciężko. Jest to tylko pół-prawda, gdyż są dziedziny, z którymi jeśli nie będziemy stale na bieżąco, w przyszłości i tak prawda wyjdzie na jaw. Sesja egzaminacyjna jest to szereg egzaminów, które decydują o tym, czy zaliczymy dany przedmiot, czy nie. Sesja odbywa się dwa razy do roku: sesja wiosenna zimowa oraz sesja letnia. Warunki zaliczenia przedmiotu, ale również egzaminu są komunikowane znacznie wcześniej. Jego termin również – by każdy się mógł przygotować. Nauczyciel akademicki z pewnością poinformuje również, czy egzamin będziemy zdawać w formie ustnej czy też pisemnej, a może też będziemy mieć możliwość wyboru.\nZazwyczaj możemy się liczyć z następującymi wariantami:\n– forma pisemna otwarta (pytania otwarte, opisowe)\n– forma pisemna zamknięta (test wyboru lub test wielokrotnego wyboru)\n– forma pisemna mieszana (pytania otwarte i pytania zamknięte)\n– forma ustna (nauczyciel akademicki odpytuje nas z wybranego przez siebie zakresu materiału)\nSpokojnie. Termin egzaminu nigdy nie jest tylko jeden. Zwykle podaje się dwa lub trzy, często jeden z nich obejmuje okres przed sesją, wtedy można zdać przedmiot wcześniej. Jest to tak zwany termin zerowy. Zwykle mało osób się na niego decyduje. Licząc na to, że kolejne dwa tygodnie nauki mogą coś zmienić. Większość studentów zdaje w terminie ogólnym. Jeśli nastąpi niepowodzenie – we wrześniu czeka nas tak zwana sesja poprawkowa. Żartobliwie mówi się o niej „Kampania Wrześniowa”. Zdarza się też, że najbardziej leniwych lub mniej zdolnych czeka również „Rewolucja Październikowa”, a potem już tylko „Powstanie Listopadowe”. Tego typu „pomysły” są jednak stanowczo odradzane. Bo przecież już od października idzie kolejny rok i trzeba skupić się na nim.\nGdy student nie zgadza się z oceną, bo uważa, że zasługuje sobie na więcej, zwołuje się komisję. Zwykle w jej skład wchodzi nasz wykładowca tego przedmiotu, z którego zdajemy, inny wykładowca, który posiada odpowiednie kompetencje w zakresie danej dziedziny, dziekan lub prodziekan, przedstawiciel samorządu uczniowskiego.\nJeśli nie zaliczymy, to warunkowo możemy studiować dalej, kontynuujemy naukę w następnym semestrze, płacimy określoną kwotę za warunek, ustalamy z wykładowcą jaki mamy zakres do nadrobienia, umawiamy się na egzamin w następnym semestrze. Dla niektórych jest to znakomita metoda unikania odpowiedzialności. Na dłuższą metę jednak całkowicie niezgodna z etosem prawdziwego studiowania. Chyba, że zdarzy się losowy wypadek. Ale poza sytuacjami wyjątkowymi, powinniśmy raczej unikać warunku.\nJak odpowiednio przygotować się do sesji?\nPrzede wszystkim odpowiedzmy sobie uczciwie na jedno ważne pytanie: Po co tu jesteśmy? Jeśli już studiujemy, to chyba nie dla uprawnień czy papierków. A jeśli nawet, to przecież w jakiś sposób nasza przyszłość związana będzie z materią, którą poznajemy na co dzień. Studiujemy, bo rodzice nam kazali? Czas wziąć odpowiedzialność za siebie. Jeśli coś już robimy, to róbmy porządnie. Przecież jesteśmy dorośli i niczego nie musimy. W myśl tej zasady, starajmy się nie kierować wyłącznie kategoriami sesji. Kierujmy się kategoriami ogólnymi. Takimi wartościami jak: nauka, rozwój akademicki, dorosłość i odpowiedzialność. Innymi słowy: bądźmy uważnymi studentami na co dzień. A jeśli liczy się dla nas wyłącznie utylitaryzm pamiętajmy, że jeśli uzyskamy odpowiednio wysoką średnią, to mamy szanse na stypendium naukowe. Dodatkowe środki finansowe za naukę? To się chyba opłaca!\nJak więc przygotować się do sesji?\nGdyby zajęcia nie miały sensu, na pewno by się nie odbywały. Wykładowca nagrywałbym filmiki na YouTube, a zaliczenie polegałoby na lajkowaniu. Wróćmy na ziemię. Na szczęście nie żyjemy jeszcze w takim świecie. Zajęcia potrzebne są, by więcej zrozumieć. Czasami więcej niż z samych lektur. Poza tym warto budować sobie dobrą markę jako student. To też jest dobrze postrzegane przez prowadzących. Wykłady często nieobowiązkowe, ale i tak warto z nich korzystać. Ćwiczenia z kolei to już lista obecności i bardziej wskazana aktywność z naszej strony.\nBądź na bieżąco z materiałem\nDobrze jest przyswajać wiedzę stopniowo, a nie w ostatniej chwili. A najlepiej stopniowo i z przyjemnością. Wówczas będzie nam o wiele łatwiej, a czas przed sesją stanie się wyłącznie momentem na powtórki.\nSporządzaj własne notatki z zajęć.\nPisanie własnych notatek ma sens. Często kserowanie od kogoś jest jak czytanie hieroglifów. Stwarzajmy więc nasze osobiste materiały, tak, byśmy po jakimś czasie mogli do nich swobodnie wrócić.\nNauczyciele zwykle podają dodatkową bibliografię. Warto z niej skorzystać. Poszukujmy też na własną rękę- biblioteka, internet. W ten sposób zaskoczymy nie tylko naszych kolegów, ale i prowadzących zajęcia. Studia trochę są od tego by znaleźć swoją własną ścieżkę. Nawet jeśli będzie miała ona charakter mocno kompilacyjny, to i tak warto przecierać szlaki rzadziej uczęszczane.\nStwórz sobie harmonogram\nWarto rozpisać sobie dokładnie wszystkie terminy egzaminów, dobrze to rozplanować, ocenić swoje możliwości i poziom wiedzy, co musimy nadrobić, kiedy i co zdajemy. Wówczas nie tylko będziemy mieć jasny i przejrzysty plan, ale również wpłynie to korzystnie na naszą psychikę. Innymi słowy, uspokoimy się i będziemy mieć poczucie kontroli.\nJeśli nam czegoś brakuje, popytajmy znajomych z roku, upewnijmy się, że mamy cały zakres i nic nam nie umknęło.\nCzas nauki a czas zabawy\nWarto odpuścić sobie imprezy. Oczywiście nie wszystkie, bo na niektórych zwyczajnie wypada być. Ale studia to przede wszystkim czas nauki. Dodatkowo dbając o siebie, zadbamy o swoją psychikę, kondycję, a tym samym zdolność przyswajania sobie wiedzy i stawiania czoła wyzwaniom.\nJeśli ktoś sobie z czymś nie radzi, a my jesteśmy z tego dobrzy, warto pomóc. Nie tylko dlatego, że być może ktoś jest lepszy w czymś innym i będzie mógł nam się odwdzięczyć. Uczenie innych jest również znakomitym sposobem na własne utrwalanie materiału.\nNie długie godziny przy jednym materiale, ale dobrze rozplanowany czas, sposób, odpowiednie przerwy od nauki, wartościowy czas wolny. Warto pamiętać również o aktywnościach fizycznych, spędzaniu czasu np. na zewnątrz, dotlenieniu i zdrowym odżywianiu. Później to zaprocentuje.\nNajlepiej w ciszy, spokoju. Zadbajmy o warunki, które pozwolą się nam skupić.\nZrozumienie zamiast wkuwania\nPodstawą jest zrozumienie materiału, wkuwanie na pamięć jest bez sensu. Później to zaprocentuje.


Strona główna Tomy Tom 2 Burmistrzowie podgórscy w dobie autonomii... Franciszek Jerzy Maryewski\nFranciszek Jerzy Maryewski\nburmistrz 1 marca 1900 - 1 lipca 1915\nPoseł na Sejm Krajowy, kawaler Orderu Franciszka Józefa i Orderu Żelaznej Korony. Urodzony 10 października 1848 roku w Warszawie, syn Stanisława i Berty z Neumarków. W 1868 roku przybył do Podgórza, gdzie związał się z zakładami przemysłowymi Maurycego Barucha (młyny parowe, cegielnie, piekarnie). Początkowo pracował jako kasjer w młynach, następnie awansował na dyrektora zakładów, którym pozostawał przez szereg lat. W roku 1884 wziął udział w wyborach samorządowych i uzyskał mandat podgórskiego radnego. Radnym był przez ponad trzydzieści lat, czyli aż do rozwiązania rady miejskiej w Podgórzu w 1915 roku. Po rezygnacji Nikodema Garbaczyńskiego (nr 17) z urzędu burmistrza 1 marca 1900 roku w wyborach uzupełniających rada miejska powierzyła mu ten urząd, przedłużając mandat na kolejne kadencje – pełnił go przez piętnaście lat, stając się tym samym najdłużej urzędującym burmistrzem Podgórza epoki autonomicznej. W tym czasie był dwukrotnie wybierany na posła do Sejmu Krajowego we Lwowie. Od 1888 roku honorowy obywatel Podgórza. Dobrze zapisał się dla rozwoju gospodarczego i komunalnego. Stanął jednak przed w istocie dramatyczną decyzją w sprawie połączenia Podgórza z Krakowem w ramach projektu Wielkiego Krakowa. Nie był współtwórcą tej koncepcji, ale też nie stanął na czele jej kontestatorów. Do historii przeszedł w efekcie jako jeden z symboli połączenia obu miast, a jednocześnie likwidacji miejskiej podmiotowości Podgórza. Prowadził długie i skomplikowane negocjacje z władzami Krakowa, aby uzyskać optymalne dla Podgórza warunki kontraktu między miastami. Po połączeniu 1 lipca 1915 roku, oznaczającym rozwiązanie dotychczasowych władz podgórskich, wszedł do rady miejskiej w Krakowie oraz krakowskiego magistratu jako IV zastępca prezydenta, zasiadł też w radzie nadzorczej Wojennej Centrali Handlowej. Po roku złożył rezygnację z zarządu miasta, pozostał jednak radnym działającym w komisji tramwajowej i komisji dla dróg wodnych. W 1916 roku został dyrektorem Banku Odbudowy Kraju we Lwowie – pełnił to stanowisko do roku 1924. Od 1903 roku pracował w bankowości. Był właścicielem domu przy ul. Józefińskiej 33. Ożenił się dwukrotnie: z Wandą, córką Emila Serkowskiego (nr 14), a następnie z Józefą, urodzoną w Podgórzu. Miał syna Józefa Stanisława, prawnika, oraz dwie córki: Marię i Zofię. Zmarł 1 marca 1925 roku, jest pochowany na Starym Cmentarzu w Podgórzu w rodzinnym grobowcu Serkowskich i Maryewskich. Jest patronem ulicy w Podgórzu, u stóp kopca Krakusa. Jego imię nosi też reprezentacyjna sala na pierwszym piętrze dzisiejszego Urzędu Miasta Krakowa przy Rynku Podgórskim.\nFotografia portretowa Franciszka Maryewskiego (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. A III-858)\nZ Księgi Obywateli Miasta Podgórza: wpis z 1888 roku uwieczniający honorowe obywatelstwo miasta Podgórza nadane FranciszkowiMaryewskiemu (Archiwum Narodowe w Krakowie, sygn. P 33, s. 27)


Nauka chodzenia, t. 2: Teksty programowe późnej awangardy - Księgarnia Akademicka Kraków\nNauka chodzenia, t. 2: Teksty programowe późnej awangardy\nred. Wojciech Browarny, red. Paweł Mackiewicz, red. Orska Joanna\nCzęść druga monografii Nauka chodzenia, szeregując artykuły w problematycznie zbieżne serie i zarazem dobierając autorów w bliskie pokoleniowo zestawienia, okazuje się dzięki przyjętej koncepcji wyrazista tematycznie i spójna kompozycyjnie. W tym przeglądzie różnorodnych neoawangardowych propozycji lat 60. i 70. oraz wprowadzeniu w poezję dwóch następnych dekad na plan pierwszy wysuwa się tym razem nie tyle relacja z przedwojenną wersją formacji, która była szczególnie ważna w pierwszym tomie Nauki chodzenia, lecz aura politycznego zaangażowania oraz wszelkie paradoksy i niespójności poszczególnych awangardowych projektów, wynikające tak z lokalnych uwarunkowań „określonej epoki”, jak i różnic rodzimego wariantu awangardy, konfrontowanego tu z wydaniami europejskimi i amerykańskim, z uwzględnieniem zwłaszcza kontrkulturowego zaplecza formacji.\nFragment recenzji prof. dr hab. Joanny Grądziel-Wójcik Po lekturze drugiego tomu Nauki chodzenia stwierdzam jednoznacznie, że w niczym nie ustępuje on temu pierwszemu, konsekwentnie rozwija założenia całości projektu, składa się z wielu wnikliwych, znakomicie pomyślanych i napisanych tekstów. Przypominam w tym miejscu, że całe dwutomowe przedsięwzięcie jest efektem projektu badawczego, którego podstawy zostały gruntownie przemyślane w najdrobniejszych szczegółach. Nauka chodzenia to profesjonalnie przygotowana i napisana monografia zbiorowa, na którą składa się szereg głębokich, wnikliwych studiów analitycznych poświęconych „późnej awangardzie”. To właśnie wysoki profesjonalizm zebranych tekstów decyduje o tym, że do tej książki będzie musiał sięgnąć każdy, kto w przyszłości zechce zajmować się podobną problematyką.Fragment recenzji prof. dr. hab. Adama Dziadka\nO wpływie polityki na polską literaturę i sztukę lat 60. i 70., jak również dekad sąsiednich, nie trzeba nikogo przekonywać. Polityczności ówczesnej literatury – nie wyłączając dorobku sukcesorów awangardy czy też po prostu rodzimych twórców neoawangardowych – nie sposób jednak ograniczać do jawnych czy zawoalowanych wypowiedzi pisarzy komentujących poczynania władzy ludowej. Nie można jej także sprowadzać do krytyki systemu, na różne sposoby wpisywanej przede wszystkim w nowofalowe dezyderaty ideowe i artystyczne. Impuls polityczny – zwykle naruszający linie demarkacyjne między życiem w jego jednostkowym i społecznym wymiarze a sztuką nowoczesną i jej autonomią – obecny był nie tylko w samej twórczości, ale też w jej głębokich, niekiedy iście intymnych motywacjach. Bywał on we wskazanym okresie podnietą do snucia refleksji o własnym miejscu w historii pozbawionej punktu oparcia w historiozoficznych wielkich narracjach. Jeżeli bowiem poezja miałaby być niezgodą, jak u zarania lat 70. głosili członkowie grupy Teraz, to niezgoda ta musiałaby dotyczyć iluzji i fałszu symbolicznego porządku, podtrzymywanych przez oficjalną kulturę. Musiałaby być niezgodą na złudzenie stabilizacji, maskującej powrót dawnych, historycznych zagrożeń i nabrzmiewanie nowych w pozornie jednolitym społeczeństwie przełomu lat 60. i 70.\nFragment wstępu Pawła Mackiewicza\nCałkowita rewolucja. Status przedmiotów w poezji surrealizmu\nZaczynając od różnicy. Przemiany bohatera w powieści słoweńs