Spirala Czasu - Komentarze - lastinn\nSpirala Czasu - Komentarze\n« [Sesja] [SW] Dylematy | [Sesja] Przełęcz Śmierci »\n03-01-2008, 01:57 #1\nTutaj będziemy pisać co nam na wątrobie leży moi gracze. Może ja zacznę:\n1. Mamy w sesji trzech wiedźminów. Nie wyobrażam sobie sytuacji, w której mieli oni by biegać sobie razem jako drużyna. Jest sześciu graczy, więc drużyn będzie trzy. Chciałbym byście tutaj się dobrali w pary. Coś musicie sobie przekazać o sobie na wzajem.\nSzkoła do której należy wiedźmin będący w drużynie będzie więc wam wskazywała do kogo jest tekst.\nOd razu powiem, że jak ktoś znajdzie jakiś obrazek z talizmanem gryfa, to ozłocę .\n2. Znajdźcie sobie obrazki do sesji.\n3. Pamiętajcie - post na tydzień.\nOstatnio edytowane przez homeosapiens : 03-01-2008 o 03:42.\n03-01-2008, 09:50 #2\nNo to się wkopałeś homeo z tymi 3 wiedźminami\nJeśli można to zaproponuję inny wzór talizmanu kota Wydłubany z rysunku znalezionego na digart.pl, który mnie zainspirował. Musiałem go tylko ciut rozjaśnić bo obrazek trochę "mhrrroczny"\nŹródłowy rysunek TUTAJ\nHmm... co mamy przekazać o sobie homeo bo nie do końca rozumiem? I czy w te drużyny będziemy połączeni od samego początku? Jeśli tak to trzeba będzie dograć jak się poznaliśmy i co nas skłoniło do łażenia razem\nEDIT: Homeo, jeśli mógłbym prosić zmniejsz odrobinkę swój avek Króla Gonu. Nawet na rozdziałce 1400x1050 na moim lapku w pracy to wygląda niefajnie... A w domu mam 1024x768 więc wygląda jeszcze gorzej. Taka malutka prośba od gracza\nOstatnio edytowane przez Malekith : 03-01-2008 o 09:55.\n03-01-2008, 12:18 #3\nNo jak to mówią w temerskich karczmach: "od przybytku głowa nie boli, a od przechlania i owszem" :P. No jak widzę moja postać należeć będzie do drużyny trzeciej, reprezentuję bowiem szkołę Wilka, w prastarym Kaer Morhen wytrenowanym.\nCo mam powiedzieć o swojej postaci. Ot wiedźmak... z zabijania potworów żyjący. Czasem jakaś kikimora... czasem mantykora... a czasem inna potwora , zależy co się trafi... nie wybrzydzam szczególnie... oczywiście wszystko z zachowaniem porządku natury. Moja postać jest raczej towarzyską osobą, choć to zależy od okoliczności i oczywiście pewnych innych... czynników . No altruista to ze mnie żaden, chociaż czasem się i we mnie miłosierdzie odezwie, ale to rzadko...\nNa razie tyle o mojej postaci... Czekam na jakiegoś towarzysza, bo jak widzę w panelu sesji towarzyszek niestety brak .\n03-01-2008, 15:19 #4\nCzołem Panowie Szlachta chciało by się rzec na powitanie ale to niestety nie ta bajka, więc musi starczyć oklepane witajcie towarzysze szlaku\nDopiero co zaczynam zabawę tutaj, więc tym bardziej mi miło, że przy tak dużej konkurencji udało mi się dostać.\nOd razu chciałbym zapytać naszych drogich odmieńców, który to by chciał przygarnąć moją postać. Z góry ostrzegam, że nie będzie najmilszym towarzyszem wędrówki, a na dodatek ma on swoje kłopoty dość niezwykłej natury, które mogą niejednokrotnie namącić w planach. Ale o jednym zapewniam każdego wiedźmina, z moim elfem będzie można pogawędzić o zawodowych tematach. Bo zawołany z niego łowca i z niejedną bestią zdarzało mu się w szranki stawać.\nOstatnio edytowane przez Avaron : 03-01-2008 o 20:43.\n03-01-2008, 18:35 #5\nRównież pozostawię wybór wiedźminom. Jeśli któryś miałby ochotę na towarzystwo dość elokwentnej i wykształconej postaci, to zapraszam Ale z góry uprzedzam, nie jest to osoba nawykła do oręża, zatem przy mieczowej rozprawie pole do popisu zostawi towarzystwu.\n03-01-2008, 20:13 #6\nWitam szanownych współgraczy, tak tych, z którymi miałem już przyjemność się bawić <sesese > jak i wcześniej mi nieznanych.\nSkoro już ustaliliśmy, ze wiedźmini wybierają towarzyszy, to kilka słów o Bolku Cieśli, synu Hieronima Cieśli...\nOto chłop na schwał, ogromny jak tur, silny co niemiara, prosty, ludziom otwarty, radosny, o sercu dobrym i wielkim. Na zło wyczulony, niewinnym krzywdy robić nie da, jako tatko uczył.\nKto przygarnie kropka...?\n03-01-2008, 20:49 #7\nJak sie nie dogadacie co do połączenia to będę rzucał kostką . Pierwszy post dziś lub jutro.\nEdit: Pierwszy post jutro - dzisiaj MG idzie się napić .\nOstatnio edytowane przez homeosapiens : 03-01-2008 o 21:40.\n03-01-2008, 22:09 #8\nHmm z tego co widzę, to mój wiedźmin znajduje się już w grupie 2.\nCo można powiedzieć o mojej postaci: Wiedźmin - wiadomo czym się zajmują. Podróżnik (to trochę wpisane w zawód ), nie lubi rozmawiać o sobie. Najczęściej podróżuje samotnie, chociaż nie protestuje, kiedy ktoś chce się bliżej poznać (chociaż sam raczej do tego nie dąży).\nTo taka skrócona wersja, teraz przydałoby się jakiegoś towarzysza znaleźć\nEDIT: Okay myślę, że będę podróżował z Bolkiem. Cieśla może się przydać ;D\nOstatnio edytowane przez Hawkeye : 03-01-2008 o 22:32.\n03-01-2008, 23:43 #9\nNo to widzę że czas dokonać wyboru, jeśli Keth nie ma nic przeciwko to jego postać dołączy do ekipy spod znaku wilka .\n04-01-2008, 01:16 #10\nCzyli zostałem jeszcze ja.\nWiedźmin, jak to wiedźmin. Rzuca uroki, siły nieczyste z nim kroczą i chutliwy jest niezmiernie... Takowoż ludzie bajają.\nVildemor pochodzi z dalekiego południa, szkolenia wiedźmińskie zdobywając w Cytadeli Stygga będącej dziś opuszczoną ruiną. Jako że odmieńce i nieludzie wszelakie do siebie się garną zatem z nieludziem innym chętnie wędrować będzie. Zatem z Avnarem zapewne przyjdzie mu dzielić szlak jeśli przedstawiciel starszej rasy wyrazi na to zgodę.


Rząd poprawia projekt ustawy o PPK – jest lepiej : aleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów\naleBank.pl – Portal ekonomiczny – Najbliżej Finansów Komentarze ekspertów Rząd poprawia projekt ustawy o PPK – jest lepiej\n15.06.2018 15:07| Autor: MS, aleBank.pl\nNowy projekt ustawy o pracowniczych planach kapitałowych precyzuje kwestie prywatności środków, różnicuje wysokość wpłat oraz prowadzi do większej profesjonalizacji zarządzania PPK przez przedsiębiorców. Niestety nie wszystkie postulowane przez przedsiębiorców zmiany zostały wprowadzone.\n– Kolejna wersja projektu ustawy o pracowniczych planach kapitałowych uwzględnia szereg uwag zgłoszonych przez przedsiębiorców. Niektóre rozwiązania należałoby jednak poprawić, doprecyzować np. dotyczące prowadzenia dokumentacji PPK, komunikacji, wpływu na pracownicze plany emerytalne, czy sankcji karnych. Wciąż nie możemy abstrahować od szerszego kontekstu kosztów – mówi Robert Lisicki, radca prawny, dyrektor departamentu pracy, dialogu i spraw społecznych Konfederacji Lewiatan.\nRODO – portal powinien być bardziej funkcjonalny\nNie jest jasna kwestia zasad prowadzenia dokumentacji związanej z PPK (w szczególności związanej z obliczaniem wpłat). Ma to również znaczenie w kontekście RODO (zakres dokumentacji, okres przechowywania itd.). Projekt ustawy o PPK znacznie rozszerza zakres danych pobieranych przez podmiot zatrudniający w stosunku do regulacji prawa pracy. W celu uniknięcia dodatkowych obciążeń, tworzenia zbiurokratyzowanego systemu prowadzenia i obiegu dokumentacji postulujemy zmniejszenie obciążeń poprzez rozszerzenie funkcjonalności portalu PPK.\nMając na uwadze fakt, iż podmioty zatrudniające będą tylko przez ograniczony czas przechowywać informacje na temat byłych pracowników, osób zatrudnionych, informacje dotyczące uczestników powinny być gromadzone i przechowywane również w ramach portalu.\nKwestie obowiązków wynikających z funkcjonowania PPK mają duże znaczenie dla sektorów, w których jest duża fluktuacja kadr (np. w pracy tymczasowej przeciętny okres zatrudnienia wynosi nie dłużej 3 miesiące w roku kalendarzowym), a których specyfika nie została uwzględniona w proponowanych rozwiązaniach.\nDoprecyzowania wymaga kwestia współpracy podmiotu zatrudniającego ze związkami zawodowymi, reprezentacją osób zatrudnionych. Wybór reprezentacji osób zatrudnionych musi być wyraźnie dokonany dla potrzeb nowej ustawy, a to wymaga dodatkowych działań po stronie podmiotów zatrudniających.\nWprowadzanie pracowniczych planów kapitałowych nie powinno wpływać negatywnie na pracodawców, którzy już obecnie zdecydowali się na oferowanie pozapłacowego benefitu w postaci PPE, którego celem jest zabezpieczenie finansowe pracowników w okresie emerytalnym. Tymczasem obecna propozycja przepisów ustawy rodzi ryzyko objęcia ich podwójnymi obowiązkami, zarówno organizacyjnymi, jak i kosztowymi. Przepis dotyczący pracowniczych programów emerytalnych wymaga poprawienia. Zaproponowane rozwiązanie nie uwzględnia m.in. sytuacji firm, w których kwotowo określono składkę podstawową, a które osiągnęły bardzo wysoki poziom uczestnictwa pracowników, a z drugiej strony także firm, w których PPE o wysokim poziomie składki powyżej 3,5% są tworzone, wprowadzane, a nie uda się na dzień wejścia w życie nowych obowiązków osiągnąć 50% progu partycypacji.\nSystemy informatyczne i procedury – trzeba wydłużyć terminy na stosowanie ustawy\nKonieczne jest wydłużenie okresu na realizację obowiązków wynikających z ustawy, co umożliwi lepsze przygotowanie się zainteresowanym podmiotom, osobom i spokojniejsze wdrożenie całego systemu, z korzyścią dla wszystkich zainteresowanych. Realizacja obowiązków wynikających z ustawy PPK wymagać będzie, szczególnie w dużych podmiotach, zmian w wykorzystywanych systemach informatycznych i procedurach.\nSankcje oraz podatki\nProjekt przewiduje wysokie sankcje przy niejasno określonych działaniach/zaniechaniach, z którymi się one mają wiązać. Przykładowo nawet 1 000 000 zł kary za nieprowadzenie dokumentacji związanej z obliczaniem wpłat do PPK przez pracodawcę, przy braku jasności, co oznacza taka dokumentacja. Kodeks pracy za brak dokumentacji pracowniczej przewiduje sankcje w wysokości do 30000 złotych.\nProjekt nie przewiduje zwolnienia zakładów ubezpieczeń z podatku od aktywów (ustawa z dnia 15 stycznia 2016 r. o podatku od niektórych instytucji finansowych) – w zakresie aktywów PPK. Mając na względzie limity pobieranych opłat, oznaczałoby to, że zakłady ubezpieczeń nie będą oferować PPK. Pobierane opłaty nie mogłyby bowiem pokryć kosztów prowadzenia PPK ponoszonych przez zakład ubezpieczeń. Postulujemy wprowadzenie zwolnienia zakładów ubezpieczeń z ww. podatku w zakresie aktywów zgromadzonych w ramach PPK.\nZniesienie limitu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe\nRealizacja celów stawianych przez PPK, nie może abstrahować od kosztów działalności pracodawców i obciążeń pracowników. Mając na uwadze wzrost kosztów pracy w wyniku wdrożenia PPK (składki do PPK i koszty administracyjne) konieczna jest rezygnacja ze zniesienia limitu składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe. Ustawa z 15 grudnia 2017 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw podważyła zaufanie pracobiorców i pracodawców do pewności obrotu prawnego i gospodarczego. Wejście w życie ustawy znoszącej limit składek łącznie z przepisami ustanawiającymi PPK oznacza kumulację obciążeń i znaczący wzrost kosztów zarówno po stronie pracowników jak i pracodawców.\nPrzeczytaj więcej na ten temat: GDPR / RODOKodeks pracyPodatkiPolski Fundusz Rozwoju / PFRPracownicze Plany Kapitałowe / PPKPracownicze Programy Emerytalne / PPEProjekt ustawySkładkiZwiązki zawodowe


Żałosny pomysł rządu Francji na walkę z pandemią. Zakaz sprzedaży „zbędnych produktów” - Centrum Medialne\nŻałosny pomysł rządu Francji na walkę z pandemią. Zakaz sprzedaży „zbędnych produktów”\nRządy różnych krajów prześcigają się w pomysłach na walkę z epidemią koronawirusa. Są i takie, które prześcigają się w walce, ale z rozumem i logiką. Jak informuje money.pl, rząd Francji wprowadził zakaz sprzedaży „zbędnych produktów”.\n„Od wtorku w supermarketach Francuzi kupią jedynie niezbędne produkty. Decyzję władz w niedzielę wieczorem ogłosił premier Jean Castex. Już wcześniej ograniczono sprzedaż niektórych artykułów, jak choćby sprzętu ogrodniczego, telefonów komórkowych, zabawek, czy ubrań. Teraz zakaz obejmuje wszystko, co nie jest niezbędne do życia i funkcjonowania” - czytamy na money.pl.\nFrancuski rząd tłumaczy, że ma to być akt sprawiedliwości wobec małych sprzedawców, których sklepy zostały zamknięte. A co w takim razie z producentami tych „zbędnych produktów”, którym „sprawiedliwie” zabroniono je sprzedawać gdziekolwiek?\nPytanie, czy to jeszcze walka z koronawirusem, czy już z logiką i – przede wszystkim – z ludźmi?


Komfort w nowej lokalizacji\nAtut przy ul. Bunscha w Krakowie sukcesywnie buduje tenant mix obiektu. W ostatnim czasie do grona najemców dołączył sklep Komfort, zajmując lokal o powierzchni 500 mkw. KG Group, inwestor i deweloper centrum handlowego Atut Ruczaj planuje otwarcie obiektu w II połowie 2018 roku.\n– W naszej strategii rozwoju podążamy za miejscami w których odbywa się naturalny ruch klienta. Stawiamy na dobrze skomunikowane lokalizacje przy dużych osiedlach lub skupiskach domów. Pragniemy towarzyszyć klientom w ich codziennych zakupach, inspirując do modnej i funkcjonalnej aranżacji wnętrz – mówi Robert Stachniak, dyrektor ds. rozwoju i zarządzania nieruchomościami w Sklepy Komfort. – W przypadku sklepów Komfort bardzo ważny jest również łatwy dostęp do parkingu. Sprzedajemy asortyment o dużych gabarytach, dobrze więc, by klient mógł podjechać jak najbliżej sklepu. Atut przy ul. Bunscha w Krakowie spełnia wszystkie te kryteria, dlatego jest to idealna lokalizacja dla salonu Komfort – dodaje Stachniak.\nKomfort to sklep oferujący duży wybór dywanów, podłóg drewnianych, paneli oraz akcesoriów do montażu i pielęgnacji podłóg. – Z roku na rok rośnie zainteresowanie Polaków branżą wnętrzarską. Wzrost zamożności oraz większa świadomość w zakresie designu sprawia, że Polacy coraz częściej poszukują elementów wykończenia wnętrz o wysokim standardzie, oryginalnych. Nierzadko korzystają z doradztwa projektantów i architektów wnętrz. Sklep Komfort, będący liderem na polskim rynku w branży podłóg jest odpowiedzią na potrzeby współczesnego klienta. Najwyższej jakości asortyment oraz rzetelne doradztwo obsługi sklepu sprostają oczekiwaniom nawet najbardziej wymagających klientów – mówi Krzysztof Gaczorek, prezes zarządu KG Group.\nDekada Kraków dla przedszkolaków\nCentrum handlowe Dekada Kraków, usytuowane wśród dużych osiedli mieszkaniowych i domów jednorodzinnym kompleksowo odpowiada na potrzeby swoich klientów. Po ponad pięciu latach funkcjonowania stała się nie tylko popularnym miejscem codziennych zakupów, ale również realizacji innych ważnych potrzeb. Dużym powodzeniem cieszy się otwarte w obiekcie przedszkole Happy Kids, a rodzice przedszkolaków stali się lojalnymi klientami krakowskiej Dekady.\n– Przedszkole usytuowane w budynku Dekady Kraków jest dla wielu rodziców idealnym wyborem. W drodze do pracy mogą pozostawić swoje pociechy i odebrać je wracając do domu, a tym samym zaoszczędzić czas. Obecność przedszkola wpływa jednocześnie na wzrost footfallu w centrum. Wyraźnie widać przywiązanie rodziców do konkretnych najemców takich jak Rossmann, Pepco, Carrefour czy Empik – mówi Bartosz Soból, Dyrektor Centrum Handlowego Dekada Kraków.\nPrzedszkole Happy Kids w Dekadzie Kraków funkcjonuje od września 2017 roku. Obecnie uczęszcza do niego około 80 dzieci. Placówka zajmuje powierzchnię blisko 330 mkw., do dyspozycji najmłodszych jeszcze w tym roku zostanie oddany także nowoczesny plac zabaw.\nProces ich powstawania trwa. Staramy się rozwijać jak najszybciej, ale wiele zależy od sytuacji na rynku. Dziś jest duże nasycenie powierzchnią handlową nawet w przypadku obiektów typu convenience. Mamy kilka projektów w zaawansowanym przygotowaniu. Latem tego roku oddamy do użytku nowy, rozbudowany obiekt w Grójcu. Dobudowujemy tam kolejny budynek. Dwa nowe projekty realizujemy z PKP, to centra w Koninie i Mińsku Mazowieckim.\nCzęść z Państwa centrów handlowych działa we wspólnych budynkach z dworcami. Czy w związku z tym te centra są otwarte w niedziele niehandlowe?\nDworce są w naszych centrach wydzielonymi lokalami. W ustawie jest zapis, że otwarte mogą być sklepy służące do bezpośredniej obsługi podróżnych więc my nie chcemy nadużywać tej interpretacji. Ja osobiście głęboko wierzę, że będzie duże niezadowolenie społeczne z „zamkniętych” niedziel, że doprowadzi to do sytuacji takiej, jak zdarzyła się na Węgrzech, gdzie rząd wycofał się z wprowadzonych regulacji.\nCzy Dekady są otwarte w niehandlowe niedziele?\nOficjalnie informujemy najemców, że jeśli ktoś chce prowadzić działalność w niedzielę to my jak najbardziej jesteśmy za tym i udostępniamy infrastrukturę. Mimo tego, nie wierzę by miało to jakikolwiek sens ekonomiczny. Lokalni najemcy nie będą mieli siły ściągalności, by dla jednego czy dwóch sklepów, przy kilkunastu zamkniętych, ludzie odwiedzali centrum handlowe. Nowe prawo uderza więc w drobnych przedsiębiorców, których w galeriach też mamy.\nCzy ci, którzy mimo wszystko chcą otworzyć lokal w niedzielę będą musieli sami dźwignąć koszt obsługi powierzchni wspólnych?\nTo, że centra będą nieczynne w niedziele nie oznacza, że obniżą się jakiekolwiek koszty poza minimalną obniżką prądu na powierzchniach wspólnych. W naszych obiektach duża część jest bez powierzchni wspólnych więc można powiedzieć, że żadne koszty się nie obniżą. Nie ma więc możliwości ulgi czynszowej ani w kosztach eksploatacyjnych. Ci najemcy, którzy zamkną swoje sklepy w niedziele, bo tak im nakaże ustawa, będą ponosić takie same koszty jak najemcy, którzy będą mieli otwarte lokale siedem dni w tygodniu.\nLokalni najemcy w polskich centrach handlowych wciąż stanowią pewnego rodzaju wyjątek. Czy ta grupa najemców jest istotna dla funkcjonowania centrów takich jak Dekada?\nIstotą sprawy jest to, jaka to jest działalność. Wielu lokalnych najemców prowadzi działalność franczyzową pod szyldem znanych marek sieciowych. Są to lokale dobrze prowadzone, z wypracowaną przez lata koncepcją i utrzymują się przynosząc zyski lokalnym partnerom. Mamy również nie powodzenia, kiedy przychodzi lokalny najemca ze swoim pomysłem, nawet ciekawym, ale nie sprawdzonym i w praktyce w konkurencji z innymi sklepami przegrywa. W związku z tym występuje rotacja najemców. Uważam, że to dobrze gdy pojawiają się w centrum handlowym najemcy niestandardowi, spoza typowego zestwu marek, tacy, których nie spotkamy w każdym innym parku handlowym czy galerii. Lokalni najemcy dodają galeriom kolorytu, odróżniają je od innych obiektów. Na przykład w Myślenicach mamy sklep, który nazywa się Świat Dziecka, ma podobna ofertę do Smyka i robi obroty podobne jak Smyk.\nCzym Dekady wygrywają z innymi centrami?\nTo nie jest kwestia rywalizacji, ale dzielenia się tortem, który ma trzy podstawowe części. Pierwszą stanowią sklepy typowo osiedlowe, typu Żabka i to jest segment najbliżej domu. Potem są takie centra jak Dekada, które są w odległości kilku kilometrów maksymalnie, w których można zrobić zakupy w średnim wymiarze, czyli oprócz artykułów spożywczych, również buty, odzież, kosmetyki czy książki. Na końcu są duże galerie, lokalizowane w większych miastach, gdzie jedzie się na zakupy raz na jakiś czas, najczęściej na zakupy sezonowe. My działamy w segmencie convenience shopping center, dość blisko domu a jednocześnie z dość dużym asortymentem towarów i usług.\nCo jest obecnie dla centrów typu convenience największym wyzwaniem przy zmieniającym się rynku?\nWyzwaniem jest znaleźć jak najlepszy model dla funkcjonowania tego środkowego segmentu rynku. Szukamy najlepszego sposobu spełnienia potrzeb konsumenckich. Widzimy, że sprawdzają się obiekty proste, gdzie jest wygodny parking i wejścia do sklepów bezpośrednio z parkingu czyli obiekty typu strip mall (w kształcie długiego paska). Nasze centra handlowe spełniają warunek zrobienia szybkich zakupów. Przy powszechnym na całym świecie braku czasu, takie obiekty często lepiej sprawdzają się niż duże galerie, gdzie trzeba zaparkować na dużym parkingu podziemnym, jechać schodami ruchomymi czy windą na górę i szukać potem dość długo wybranego sklepu. Zmierzamy zatem do tego, aby robić proste obiekty, ale z dobrą architekturą, dobrymi, dużymi witrynami, aby zapewnić najemcom jak najlepsze warunki funkcjonowania i zaspakajania oczekiwań klientów.\nPolacy w miastach powiatowych chcą mieć swoje galerie?\nZdecydowanie tak. W centrach typu convinince także coraz większy udział zajmują usługi, których wcześniej właściwie nie było, np. pojawiają się kina wielosalowe. Klienci w mniejszych miastach chcą czuć się jak mieszkańcy dużych miast i mieć te same lub podobne towary na wyciągnięcie ręki, a my im to umożliwiamy.\nWspółpraca KG Group, inwestora i dewelopera centrów handlowych Atut z siecią Pepco przynosi efekty. Popularna sieć dyskontowa otworzy swoje salony w powstających w Krakowie obiektach Atut Ruczaj i Atut Bielany. Firma podpisała także w ostatnim czasie umowę najmu około 450 mkw. powierzchni w centrum Atut Złocień, którego otwarcie planowane jest w II połowie 2018 roku.\nMarka Pepco funkcjonuje już w otwartym od listopada 2017 roku centrum handlowym Atut przy ul. Grażyny w Krakowie, a także w pozostałych obiektach Atut, m. in. w Węgrzcach koło Krakowa czy w podwarszawskiej miejscowości Pruszków. W przyszłym roku otworzy swój salon także w łódzkim Atucie. Centra Atut to obiekty typu convenience, przeznaczone na szybkie i komfortowe zakupy. Za ich komercjalizację odpowiada BOIG Property Consulting.\n– Konsekwentnie realizujemy strategię rozwoju marki PEPCO w całej Polsce. Centra handlowe Atut doskonale wpisują się w nasze oczekiwania dzięki bardzo dobrej lokalizacji i formacie convenience, umożliwiającym codzienne, szybkie i wygodne zakupy. Klientom nowych obiektów handlowych zaoferujemy szeroki wybór odzieży dla całej rodziny i produkty dla domu w najniższych cenach. Wierzymy, że wraz z innymi najemcami stworzymy we wszystkich krakowskich Atutach kompleksową ofertę handlową – mówi Katarzyna Wilczewska, Kierownik ds. komunikacji korporacyjnej PEPCO.\n– KG Group to dla nas ważny partner biznesowy, jesteśmy bardzo zadowoleni ze tej współpracy. Funkcjonujące już w centrach handlowych Atut sklepy Pepco, m. in. w Pruszkowie i Węgrzcach koło Krakowa cieszą się dużą odwiedzalnością. Jesteśmy przekonani, że w przypadku nowych lokalizacji będzie tak samo – dodaje K. Wilczewska.\n– Obiekty handlowe typu convenience to idealne miejsca dla sieci stawiających na rozwój, takich właśnie jak Pepco. Bardzo dobra lokalizacja, dostępność komunikacyjna oraz kompleksowa oferta handlowa dopasowana do lokalnego klienta to gwarancja sukcesu centrów handlowych Atut i funkcjonujących w nich najemców. Polacy chcą kupować blisko i szybko, oczekują też dobrej jakości i ceny, dlatego sektor convenience będzie się nadal rozwijał, a dyskonty takie jak Pepco cieszyć się będą dużą popularnością – komentuje Krzysztof Gaczorek, prezes zarządu KG Group.\nW II połowie 2018 roku KG Group zaprosi klientów do centrum handlowego Atut Ruczaj oraz do obiektu znajdującego się na krakowskim osiedlu Złocień. Budowa Atut Złocień przebiega w dwóch etapach. Na ten moment zakończono komercjalizację I etapu. W II połowie br. rozpoczyna się także budowa centrum handlowego Atut w prestiżowej okolicy Bielany.\nSześć obiektów pod wspólną nazwą Atut działa już w Sosnowcu, Łodzi, Jaworzu, Węgrzcach k/Krakowa, Pruszkowie i w Krakowie przy ul. Grażyny. Planowane są także kolejne inwestycje na terenie Krakowa: Atut Ruczaj – aktualnie w przygotowaniu, Atut Złocień, Atut Bielany oraz obiekt w Suchej Beskidzkiej. Zaletą wszystkich obiektów jest lokalizacja – centra handlowe Atut powstają na terenie gęsto zaludnionych osiedli, w zamożnych strefach czy przy głównych szlakach komunikacyjnych miast. Format każdego obiektu dostosowany jest do potrzeb zakupowych okolicznych mieszkańców.\nMultibrandowy najemca w Silesia Outlet\nWzbogaca się grono najemców powstającego w Gliwicach centrum wyprzedażowego Silesia Outlet. Lokal o powierzchni 200 mkw. zajmie multibrandowy koncept Symbiosis.\n– Silesia Outlet to odpowiednie miejsce dla marek z segmentu premium fashion, dlatego zdecydowaliśmy się otworzyć salon obuwniczy Symbiosis właśnie w tym obiekcie. Usytuowanie Silesia Outlet tuż przy autostradzie A4 Kraków-Wrocław w okolicy ruchliwego węzła Gliwice-Bojków z pewnością zapewni obiektowi niesłabnący footfall, a szeroka, atrakcyjna cenowo oferta marek i sklepów lojalnych klientów – mówi Dariusz Kozorowski, Leasing & Franchising Manager w Marketing Investment Group. – W multibrandowym sklepie Symbiosis klienci Silesia Outlet znajdą szeroki wybór obuwia topowych marek, takich jak Lacoste, Timberland, Tommy Hilifiger, Guess czy Ecco. W salonach Symbiosis sprzedajemy najwyższej jakości obuwie dedykowane kobietom, mężczyznom oraz dzieciom – dodaje Dariusz Kozorowski.\nW Silesia Outlet swoje salony otworzą m.in.: Vistula i Wólczanka, Kubenz, Bruno Zinger, Lavard, Lancerto, Lee Cooper, Lee Wrangler, Cross Jeans, Pepe Jeans, Bagatelle, Martes Sport, Puma, Reebok, Adidas i New Balance, Guess, Kazar, Umbro i Pierre Cardin wraz z ofertą Bugatti i Milestone, Venezia, Unisono, Trespass, Volcano oraz Only. Sektor usługowy będą reprezentować m.in. restauracje Olimp i Mia Pizza, Lodowa Manufaktura Lovit, biuro podróży Sun-Way Travel, salon prasowy Tabak, punkt serwisujący telefony komórkowe 4Tel, salonik Lotto, perfumeria Amora oraz salon optyczny Soczekwki24.\nBudowa Silesia Outlet ruszyła w grudniu 2017 roku. Inwestorem Silesia Outlet jest 6B47 Poland, spółka z grupy 6B47 Real Estate Investors AG. Za komercjalizację obiektu odpowiada BOIG Property Consulting. Generalnym wykonawcą jest firma Erbud SA, finansowanie projektu zapewnił Bank Zachodni WBK SA. Otwarcie Silesia Outlet zaplanowano na wiosnę 2019 roku.


Ewelaina Nails: 136. Naklejki po raz kolejny\n136. Naklejki po raz kolejny\nDziś pokażę Wam naklejki BPY32. Są to naklejki wodne z Born Pretty Store.\nNaklejki mają dwa wzory, utrzymane w kolorystyce zielono-czerwonej. Są to geometryczne wzory jak i wzory roślinne. Arkusz takich naklejek kosztuje $2.99 bez promocji, ale pisując kod KTSQ10 możecie mieć go taniej o 10% :).\nA tak naklejki wyglądają na paznokciach:\nI jak, podoba Wam się? Co chcecie jako następny post: new in z listopada czy hybrydy z błyszczącym pyłkiem? :)\nLaura Cieciora 11 grudnia 2016 13:22\nJakie śliczne naklejki :)\nSyla 11 grudnia 2016 13:24\nnie do końca moje wzory, ale ładnie wyglądają na pazurkach\nAgnieszka Z 11 grudnia 2016 15:46\nŚwiąteczne zestawienie kolorów.\npodobają mi się takie naklejki :D\nada ha 11 grudnia 2016 17:50\nsuper te naklejki :) ten wzór fajnie sprawdziłby się w lato!\nPatrycja Gryszko 11 grudnia 2016 19:06\nJa nie lubie takich kolorów na pazurkach..no może samą czerwień :)\nCulturva 11 grudnia 2016 23:11\nTo się przykleja?\nLet it sparkle.... 12 grudnia 2016 14:53\nBardzo lubię tego typu naklejki :D\nJoanna 14 grudnia 2016 14:47\nJoanneD 16 grudnia 2016 17:02\nWow, ale fajne te naklejki, oryginalne :D


Bruk: Ogród przydomowy w eleganckich szarościach – Aktualności ogrodnicze | Zielony Ogródek\nAgito.pl: Odkurzacze ogrodowe do jesiennych...\nBruk: Ogród przydomowy w eleganckich szarościach\nMogłoby się wydawać, że o szarości powiedziano już wszystko. Nic bardziej mylnego. Szarość coraz częściej zapraszana jest do przydomowych ogrodów, gdyż w połączeniu ze zdecydowanymi, intensywnymi barwami o dużym nasyceniu, nada przestrzeni zupełnie niebanalnego charakteru.\nTaras, schody o ścieżka zostały wykonane z\nszarych płyt i świetnie się komponują z drewnem i\nz zieloną murawą (fot. Bruk).\nOgród przydomowy w eleganckich szarościach\nNajlepiej przy szarości poczuje się słoneczny żółty, szmaragdowa zieleń i głęboka, soczysta czerwień - niezależnie czy zdecydujemy się na żywe kwiaty, rosnące w ogrodzie czy małą architekturę w postaci betonowych ławek, leżaków, siedzisk - koniecznie w odważnych kolorach.\n- Ta skromna paleta barw króluje dziś na podjazdach, przydomowych alejkach, patio, a otoczona bujną zielenią nadaje miejscu bezpretensjonalnego szyku i ponadczasowej elegancji. Dlaczego tak chętnie stawiamy na szarość? Myśląc o naszym domu, coraz częściej patrzymy na kompozycję w sposób całościowy - zauważa Agnieszka Krasowska, ekspert firmy Bruk. Wizytówką nie są już tylko pięknie zaprojektowane wnętrza czy wyposażenie mieszkania, ale także to, co w pierwszej kolejności zauważają nasi goście - teren przed domem, podjazd, ścieżka, która prowadzi wprost do drzwi. Mamy świadomość, że pierwsze wrażenie możemy zrobić tylko raz - a szarość, która stanowi esencję elegancji, jest do tego stworzona - dodaje.\n- Współczesna technologia wytwarzania betonu architektonicznego oraz odrobina wyobraźni, pozwalają tworzyć zupełnie niepowtarzalne i zindywidualizowane bryły mebli zewnętrznych. W ten sposób każdy może oswoić brukowaną szarość alejek i połączyć ją ze swoimi ulubionymi barwami. - zauważa ekspert firmy Bruk.\nNawierzchnie w ogrodzie przydomowym\nGrey, steel, carbon - to tylko niektóre odcienie oferowanych na rynku kostek brukowych i płyt tarasowych. Oprócz barwy warto także zwrócić szczególną uwagę na dostosowanie kształtu wybranego materiału do aranżowanego miejsca. Proste, geometryczne formy idealnie sprawdzą się na podjazdach, parkingach i chodnikach, porządkując naszą przestrzeń. Kręte ścieżki, prowadzące do ogrodu, lepiej wypełnić kostką o nieregularnym kształcie dodając kompozycji wdzięku i naturalności.\nNawierzchnia z płyt betonowych (fot. Bruk).


Toster stalowy z długą komorą Classic Cilio - Sklep Taniej Dla Domu\n» Toster stalowy z długą komorą Classic Cilio\nKod produktu: CI-492637\nToster z serii Classic od marki Cilio. Toster ma klasyczny wygląd. Ten toster to wariant longslice, posiada tylko jedną komorę, ale za to szerszą i dłuższą, niż w przypadku tradycyjnych dwóch przegródek. Można w nim podpiec długą bagietkę, czy pajdę swojskiego chleba. Dzięki niemu wszystko smakuje bardziej chrupko.\njedna komora tostowania\n6 poziomów tostowania\nWymiary: 40 x 13 x 18 cm


Przejazdem przez alpejską wioskę - Blondynka za kierownicą - Blog motoryzacyjny\nPo przekroczeniu granicy poczułam się jak dziecko, któremu ktoś zabrał ulubioną zabawkę. No bo co w końcu, kurczę blade- trzypasmowe autostrady bez limitów prędkości mam zamienić na coś, co Szwajcarzy śmią nazywać autostradami? Kręte, dwupasmowe i z ograniczeniem do 120km/h? Okazało się, że dalej jest jeszcze gorzej.\nNa bardzo wielu odcinkach autostrad są ograniczenia do 100km/h. A Szwajcarzy jako bardzo spokojni ludzie- zazwyczaj jeżdżą jeszcze poniżej tych limitów– przynajmniej w swoim kraju. Po drugiej stronie słupków granicznych- na niemieckich autostradach- to Porsche na szwajcarskich blachach najczęściej sprawdza możliwości silnika na lewym pasie.\nW ogóle przestrzeganie przepisów ruchu drogowego to w Szwajcarii osobny temat. O ile opłaty za korzystanie z autostrad są bardzo niskie- 40CHF (140zł) za cały rok, to mandaty są horrendalne- za przekroczenie prędkości na autostradzie o 21-25km/h grozi nam mandat w wysokości 260CHF, co daje ok. 900zł. Za najdrobniejsze wykroczenie może czekać na nas znacząca kara, więc Zurych był miastem, w którym wszyscy, ale to absolutnie wszyscy- jeździli tak jakby o kierownicę oparty mieli kodeks drogowy, a prawo jazdy odebrali wczoraj.\nWyobraźcie sobie, że w jakimkolwiek polskim mieście zbliżacie się do przejścia dla pieszych, a 100m dalej jezdnią porusza się taksówka. Co robicie? Jeśli macie odrobinę instynktu samozachowawczego- stajecie i czekacie aż taksówkarz przejedzie. W Zurychu- taksówka zatrzyma się i przepuści pieszego nie próbując potem przejechać mu po plecach. Na przejścia można wejść z zamkniętymi oczami i niezłomną pewnością, że nie tylko ktoś nas przepuści, ale i pomoże w razie czego. Krzepiące uczucie.\nSzwajcarskie autostrady zaskakują jeszcze jedną rzeczą: odwróconymi kolorami na drogowskazach. Autostrady są na planszach zielonych, a pozostałe drogi- na niebiesko. Sprawia to, że jazda w oparciu jedynie o znaki drogowe wymaga wyłączenia autopilota i skupienie się na kolorach. Znam osobiście mężczyzn, którzy mieliby z tym spore problemy.\nŻałuję ogromnie, że tak szybko musiałam opuścić ten piękny kraj, pełen mostów, tuneli i przemiłych ludzi. Mimo, że spędziłam tam mniej niż 24 godziny, to Szwajcaria zdążyła mnie zadziwić uprzejmością, znajomością języków (sprzedawca naleśników z przyczepy na ulicy mówił w 3 językach!) i otwartością. Główny cel pobytu z Zurychu- koncert w klubie Komplex457 był fantastycznym zwieńczeniem pobytu w tej alpejskiej wiosce.\nA przy okazji- znacie najlepszy support na świecie- Itchy Poopzkid? Jeśli nie, to koniecznie musicie poznać!


Wywóz odpadów poremontowych - Sortownia Kraków śmieci odpady gruz Sortownia Kraków śmieci odpady gruz\nJeśli masz zamiar przeprowadzić w domu remont i martwisz się, co zrobić z gruzem, potłuczonymi szkłami, płytkami, starymi drzwiami i innymi odpadami po remoncie to zapraszamy do skorzystania z naszej oferty.\nNasza firma oferuje Państwu odbiór i wywóz odpadów poremontowych i gruzu. Przed rozpoczęciem remontu otrzymają Państwo od nas wygodny w użyciu pojemnik, do którego można składować wszystkie odpady budowlane podczas prac remontowych. Jeśli pojemnik będzie już napełniony, czy to jeszcze w trakcie remontu, czy już po jego zakończeniu, przyjeżdżamy szybko i sprawnie zabieramy od Państwa ten pojemnik, tak aby nie przeszkadzał Państwu i sąsiadom. Odpady wywozimy na wysypisko. Oferujemy atrakcyjnie niskie ceny.\nKosze na śmieci miejskie Kosze na ulicach Kosze na ulicach oraz kosze ustawione w parkach ułatwiają z pewnością utrzymanie czystości na wszystkich osiedlach, czy na ulicach każdego miasta. Kosze...


Pytanie „dlaczego”? – może zamykać rozmówcę… | Ciekawa Psychologia\nPytanie „dlaczego”? – może zamykać rozmówcę…\nGeller i Król (1987/91) ZWRACAJĄ UWAGĘ na niezręczność pytania „Dlaczego?”. Pytanie „Dlaczego trudno jest pani o tym mówić”? Jest na ogół zamykające. Tj. zamyka rozmówcę na dalszy dialog.\nPo pierwsze, pytanie to zawiera założenie, że coś nie jest samo przez się uzasadnione, zrozumiałe i wymaga uzasadnienia. Pojawia się założenie, że osoba badana powinna znać przyczyny, które mogłaby przedstawić diagnoście i jeśli nie potrafi (na przykład ma pustkę w głowie), to bardzo niedobrze.\nPo drugie, słowo „dlaczego” wiąże się, często podświadomie, z sytuacjami, w których zrobiliśmy coś złego, szczególnie w dzieciństwie. Kiedy dorośli pytali „dlaczego stłukłeś wazonik?”, wcale nie chcieli znać odpowiedzi na pytanie; chcieli raczej wyrazić swoją dezaprobatę wobec niecnego czynu, którego byliśmy sprawcą. Tak więc, zadając pytanie zaczynające się od niefortunnego słowa „dlaczego”, można liczyć się z tym, że nieświadomie zostaniemy odebrani jako osoby zagrażające i upominające rozmówcę, że nie powinien mieć trudności z podjętym tematem.\n« Zasada największej wiarygodności\n3 myśli w temacie “Pytanie „dlaczego”? – może zamykać rozmówcę…”\n9 kwietnia, 2015 at 8:11 pm\nTo ciekawe. Nie pomyślałam tak o tym\n11 kwietnia, 2015 at 4:28 pm\nNa pewno pytanie „dlaczego?” narusza strefę komfortu pacjenta. Wiadomo, że psycholog powinien zadawać pytania i kształtować sobie coraz bardziej rozbudowany obraz pacjenta. Jednak jeśli się zdarza, że sam pacjent nie wie co i „Dlaczego?” to zaczyna czuć się podenerwowany, oceniany. Ważne jest, żeby mu dać znak, że jak nie wie, to postaracie się wspólnie do tego dojść.\n14 kwietnia, 2015 at 4:07 pm\nCenna uwaga 🙂


Rozmawiali Kacper Suchecki, Piotr Wiśniewski 21.12.2014 09:02\n- Z Rafałem znamy się już od juniora. Śmiejemy się, że spędzamy ze sobą więcej czasu niż z rodziną. We Włoszech mieszkamy razem. Czasem nawet mam go dość [śmiech]. Ale nie mam kiedy od niego odpocząć. Kurczę, nawet wracam do domu, myślę sobie: ?O spokój, nie ma Rafała, patrzę a tu on w reklamie Citroena? [śmiech].\nObserwuj nas na Twitterze: @ka_suchecki i @PiWisniewski\nPaweł Poljański to 24-letni kolarz jeżdżący w jednej z najlepszych drużyn na świecie Tinkoff-Saxo. Młody zawodnik pochodzący z Rumi w swoim pierwszym roku w zawodowej grupie otrzymał szansę występu w jednym z najpopularniejszych wyścigów Giro d`Italia. W listopadzie razem z całym zespołem zdobył szczyt Kilimandżaro.\nJak wyglądały twoje początki. Dlaczego akurat rower, a nie np. bieganie, czy piłka nożna?\n- Kiedyś rower to była tylko przygoda. Ale z biegiem czasu zamieniło się to w pracę. Jednak zaczynając od początku: mój tata złamał kiedyś nogę i zaczął regularnie jeździć na rowerze. Otrzymałem wtedy swój pierwszy rower na komunię i tak się stało, że złapałem bakcyla na przejażdżki. Dziennie 2-3 godziny spędzaliśmy jeżdżąc m.in. po lasach.\nSporo. Wielu dorosłych w formie po takim czasie się męczy.\n- To prawda, nie było to mało, szczególnie dla młodego chłopaka. Miałem wtedy gdzieś z 10-12 lat. Tak się zaczęło. Zobaczyłem wyścig górski MTB i mnie wciągnęło. Zacząłem uprawiać kolarstwo górskie, pojawiły się pierwsze zawody, początek rywalizacji. Tak rozpoczęło się ściganie. Chciałem zobaczyć, jak wygląda taka walka, współzawodnictwo.\nŻeby nie było, że było kolorowo i wszystko od razu wygrywałem, to mój pierwszy wyścig zakończyłem chyba na dziesiątym miejscu. Z biegiem czasu kolarstwo, używając gry słów, coraz bardziej zaczęło mnie kręcić. Wtedy dowiedziałem się, że w moim mieście, w Rumi jest klub - Stefan Rumia. Tam zacząłem. Potem przeszedłem do Floty Gdynia, gdzie dalej prowadził mnie Dariusz Malecki, tak naprawdę mój pierwszy trener. Moim kolejnym klubem była Cartusia i to właśnie tam spędziłem wiek juniora oraz juniora młodszego, zaczęły się pierwsze poważniejsze wyścigi. Jednak już wtedy wiedziałem, że chcę jak najszybciej wyjechać z kraju. Wiedziałem jaki jest mój cel, co chcę robić w życiu, a największe możliwości były poza granicą. Po drodze miałem jeszcze Szkołę Mistrzostwa Sportowego w okolicach Wrocławia, gdzie mogłem trenować kolarstwo. To właśnie tam musiałem skierować swoje kroki w momencie, kiedy zacząłem bardzo poważnie myśleć o swojej karierze i przyszłości związanej ze sportem. Mieliśmy trzy godziny lekcji, potem kilka godzin treningu, po południu znów zajęcia, po nich trenowaliśmy, jeść, spać i dzień rozpoczynał się od nowa. To właśnie chodząc do SMS-u mogłem brać udział w największych zawodach na świecie. Wtedy już wiedziałem, że to jest to. Chcę być kolarzem.\nZdarza ci się jeszcze jeździć rowerem po trójmiejskich drogach?\n- Gdy jestem w domu, w Polsce, to dosyć często wracam na "stare śmieci" i jeżdżę dobrze znanymi drogami. W Trójmieście są wzniesienia, górki, jednak do tak specyficznego i profesjonalnego treningu jak mój, potrzebuję często podjazdów 20-kilometrowych, których na północy niestety nie ma.\n[Kelnerka przynosi podwójne espresso - red.] Włoskie przyzwyczajenia?\n- Chyba już za dużo piję tej kawy [śmiech].\nWyjechałeś za granicę.\n- Tak, trafiłem do Włoch, mimo że pojawiały się opcje m.in. z Francji. Na jednym z zagranicznych wyścigów podszedł do mnie dyrektor jednej z włoskich drużyn, który otwarcie zapytał, czy nie chciałbym jeździć w jego zespole. Zgodziłem się od razu, bo wiedziałem, że aby się rozwijać, muszę jak najszybciej wyjechać.\n- Tak, mamy z kolegą z drużyny Rafałem Majką mieszkanie w Toskanii. Tam tak naprawdę mieszkam przez cały rok.\nWe Włoszech jest łatwiej zostać profesjonalnym kolarzem?\n- Nie ukrywam, że tam kolarstwo jest bardziej popularne. Przez mój kilkuletni pobyt we Włoszech nauczyłem się, czym jest życie kolarza - co się je, jak odpowiednio trenować, jak jeździć.\n- Była to i jest nadal, niesamowita szkoła życia. W Polsce zostawiłem rodzinę, znajomych. Wyjeżdżając, nie znałem języka, tak naprawdę nie wiedziałem, na co mogę liczyć i czego powinienem się spodziewać. Znałem jednak swój plan - chcę zostać zawodowym kolarzem. I to właśnie ten kraj dawał największe możliwości.\nWe Włoszech jeździłem w wyścigach i chyba dobrze mi szło, bo zgłosił się do mnie menedżer Giovani Lombardi - w świecie kolarskim jeden z najbardziej znanych agentów, który pod swoimi skrzydłami ma najlepszych kolarzy. To był moment, kiedy pomyślałem, że może się udać.\nSkończyłeś wiek młodzieżowca. Udało się podpisać kontrakt zawodowy, jednak coś się posypało?\n- Związałem się z drużyną Vini Fantini, ale sprawy się zagmatwały. Nie wyszło tak jak zakładałem. Miałem kontrakt, ale przez pół roku nie mogłem się ścigać. Klub miał ogromne problemy finansowe i nie mogli opłacić mojej licencji. Byłem uwiązany. Trenowałem i ciężko pracowałem, aby nie stracić formy. Najgorsza była niepewność, bo nie wiedziałem, czy będę mógł się ścigać w tej drużynie. Był to cios zarówno dla mnie, jak i mojego menedżera, bo obaj nie wiedzieliśmy, na czym stoimy. Udało się jednak wyjść z tej sytuacji. Zacząłem rozmawiać z Tinkoff-Saxo, zresztą wcześniej też z nimi prowadziłem rozmowy, ale nie chciałem wskakiwać od razu na głęboką wodę. Wolałem rozpocząć od włoskiego klubu. Był to jednak błąd, ale na szczęście Włosi nie robili problemów, porozumieliśmy się, że rozwiązujemy z Fantini kontrakt za porozumieniem stron. Wróciłem do ścigania jako młodzieżowiec i wtedy do menedżera zadzwonił Bjarne Riss, dyrektor właśnie Tinkoff-Saxo. Zapytał, czy jestem bez kontraktu. Zostałem zaproszony na trzy wyścigi jako stażysta. Wtedy postanowili, że chcą mnie w ekipie.\nOsobom nieinteresującym się tym sportem można wytłumaczyć, że Tinkoff-Saxo, to taki Real Madryt albo Barcelona kolarstwa.\n- To jeden z najlepszych teamów na świecie. Podpisałem dwuletnią umowę i dopiero wtedy zobaczyłem, jak funkcjonuje niezwykle profesjonalna drużyna. Mogę współpracować z takimi ludźmi jak właśnie Bjarne. To były kolarz, który wie, jak wygląda życie zawodowca i czerpanie z jego doświadczenia, to niesamowita nauka dla młodego zawodnika. Podpisując kontrakt wiedziałem, że to był dobry ruch.\nNie chciałbyś się przenieść do Polski?\n- Tak się przyzwyczaiłem do mieszkania w Toskanii i tak polubiłem ten region, że jest mi tam po prostu bardzo dobrze. Mam mieszkanie, które dzielę z Rafałem Majką i praktycznie od stycznia do września tam żyjemy. Oczywiście staram się przyjeżdżać do Trójmiasta, ale życie kolarza, to ciągłe rozjazdy. Tak naprawdę mam tylko półtora miesiąca wolnego, kiedy następuje roztrenowanie. Szczerze mówiąc, to podczas takiego urlopu człowiek nie ma nawet ochoty wyjeżdżać na wakacje. Jak sobie myślę, że znowu muszę się spakować, lecieć samolotem, mieszkać w hotelu, to tak naprawdę najlepiej odpoczywam w domu przed telewizorem.\nW tym roku dodatkowo było sporo zamieszania, bo po tym głównym sezonie byliśmy jeszcze z Rafałem w Japonii na wyścigu, później z Tinkoff-Saxo polecieliśmy do Afryki, gdzie zdobywaliśmy Kilimandżaro. I tak naprawdę w domu z rodziną spędziłem niewiele czasu, bo dodatkowo w Polsce ciągle byłem w rozjazdach, w Warszawie, Krakowie, na oficjalnych spotkaniach.\nAle rodzina cię jeszcze poznaje?\n- Na szczęście tak [śmiech]. To właśnie ze względu na najbliższych staram się często odwiedzać Trójmiasto.\nCzy myślisz, że dzięki wam - Poljański, Majka, Kwiatkowski w Polsce "ruszy się" kolarstwo, właśnie, żeby młodzi nie myśleli o wyjeździe?\n- Będąc młodym zawodnikiem w Polsce i tak trzeba uciekać. Tak jest teraz, ale jak będzie w przyszłości, tego nie wiem. Przyznam, że widzę nawet po sobie, gdy chociażby tutaj w Trójmieście trenuję, czy, dajmy na to, siedzę w restauracji, da się odczuć, że ludzie cię rozpoznają. Dyscyplina także staje się popularna. I właśnie dzięki tak ogromnym sukcesom jak Majki czy Kwiatkowskiego - bo zdobycie mistrzostwa świata [Kwiatkowski - red.] czy wygranie Tour de Pologne i dwóch etapów na Tour de France [Majka - red.], to są to wyniki znakomite. O naszej dyscyplinie mówi się coraz więcej w mediach i to dzięki temu rośnie popularność naszego sportu.\nCzyli po sukcesach polskiego kolarstwa, ta dyscyplina wyprzedzi popularnością bieganie?\n- Nie wiem jak do końca jest u nas w kraju, bo jak już wspomniałem mieszkam we Włoszech. Jednak Eurosport podawał co ma u nas największą oglądalność, no i kolarstwo było na czwartym miejscu. Patrząc jak było kilka lat temu, to jest to olbrzymi progres. Zaczynamy interesować się tą dyscypliną. Oczywiście nie dogonimy popularnością piłki nożnej. Inne pieniądze, inna medialność.\nOpowiadasz, jak wygląda twój sezon, sezon profesjonalnego kolarza. Podobno musisz dodatkowo specjalnie jeździć do Włoch na... przypasowanie roweru?\n- To prawda. W kolarstwie jest tak, że każdy milimetr się liczy. Twoja pozycja na rowerze musi być idealna. Spędzamy sporo czasu w aerodynamicznych tunelach, gdzie wypracowuje się właściwą sylwetkę. Współpracuję ze sprawdzoną ekipą, która przygotowuje mój sprzęt. Gdy tylko dostaję np. nowy rower, to muszę tam jeździć i dopracowujemy wszelkie szczegóły.\n- Dziewięć. Podczas wyścigów mam do dyspozycji praktycznie właśnie taką liczbę jednośladów. Każdy rower jest przystosowany do innego rodzaju wyścigu - na etap płaski, czasówkę, górski itd.\nA ile taki jeden rower kosztuje?\n- Szczerze, nawet nie znam dokładnej kwoty. Wiem na pewno, że jest to kupa pieniędzy. Każdy rower, to koszt rzędu 15-20 tys. euro, więc dobry samochód można już mieć.\nCo to za samochód bez poduszki powietrznej, ABS-u, ba, drzwi, szyb i dachu?\n- Fakt [śmiech]. Na szczęście rowery gwarantuje nam drużyna, sponsorzy, więc nie musimy się martwić o koszt takiego sprzętu. Kolarza to nie interesuje. My przyjeżdżamy na wyścig i wszystko musi być przygotowane perfekcyjnie. My siadamy na siodełku i musimy wykonać swoją robotę.\nDa się wyżyć z kolarstwa?\n- Od kilku lat jakoś chyba daję sobie radę, także aż tak źle nie jest [śmiech].\nMożna porównywać z piłkarzami?\n- Najlepsi kolarze zarabiają naprawdę gigantyczne pieniądze [niektórych pensja oscyluje wokół 10 mln euro rocznie - red.], jednak w futbolu te pieniądze są dużo większe, to fakt. Ja na to jednak tak nie patrzę. Trafiłem do zespołu, który ma największy budżet ze wszystkich ekip kolarskich.\nPieniądze może nie są małe, ale trzeba pamiętać, że kariera sportowca jest krótka i mamy tylko kilka lat, aby zarobić często na resztę swojego życia. Niektórym od sum mogłaby uderzyć do głowy woda sodowa, jednak trzeba być rozsądnym. Należy odpowiednio lokować pieniądze. Jest to jednak sprawa indywidualna. Pomału zaczynam myśleć, w co dobrze zainwestować, samochodu megawypasionego nie potrzebuję...\nBo masz rowery za 20 tys. euro.\n- Firma płaci, a ja przynajmniej na aucie mogę oszczędzić [śmiech]. Ale mówiąc poważnie, to każdy jest kowalem swojego losu. Ja wolę zadbać o swoją przyszłość. Nic jednak nie przychodzi za darmo i, aby coś osiągnąć, trzeba sporo wysiłku i wyrzeczeń.\nMiałeś taki moment w życiu, że leżałeś w nocy i myślałeś sobie: "Kurde, udało mi się. Jestem tu gdzie chciałem"?\n- To nie jest tak, że coś mi się udało, bo mam kontrakt z drużyną z najwyższej półki. Oczywiście mam wielkie szczęście, że jeżdżę w takiej ekipie, ale dotarłem w to miejsce dzięki ciężkiej pracy, a teraz ciągle muszę udowadniać, że jestem lepszy i że się rozwijam. Największym grzechem byłoby teraz spocząć na laurach. Mimo że szefowie są zadowoleni, kibice się cieszą, to ty jako zawodnik, ale i jako osoba, musisz od siebie wymagać jeszcze więcej. Świetnym przykładem jest Alberto Contador, który jeździ w naszej ekipie. Numer jeden w kolarskim świecie, wygrywał wszystkie największe toury, ma 32 lata i nie ściga się już dla pieniędzy. On w każdym kolejnym wyścigu chce wygrywać i wciąż pracuje, aby być lepszym. I to jest właśnie przykład wielkiego zawodnika.\nW tym sporcie bez odpowiedniego charakteru i hartu ducha nic nie osiągniesz. Jeździmy w każdych warunkach - czy śnieg, deszcz, upał.. Raz na Giro różnica temperatur na etapie wynosiła ponad 15 stopni. A my ciągle w cienkiej kolarskiej koszulce. Innego dnia był taki upał na trasie, że aż się opony topiły. A my mimo wszystko musimy jechać kilkadziesiąt kilometrów na godzinę, czasami zjeżdżamy z taką prędkością, że często motocykle z operatorami kamer za nami nie nadążają, bo jest to zbyt ryzykowne.\nTy dotarłeś już bardzo wysoko. Rzadko się zdarza, żeby nowy i młody zawodnik tak szybko wziął udział w tak ważnym wyścigu.\n- To był mój pierwszy rok w zawodowym peletonie. Dużo się nauczyłem, bo pojechałem w Giro d`Italia. Było to niesamowite wyróżnienie, bo nie często młody zawodnik tak szybko otrzymuje szansę na jazdę w takim tourze. Ten rok był dla mnie sporym doświadczeniem, bo mogłem jechać ramię w ramię z moimi idolami z młodości.\n- Kolejny rok będzie sporą zagadką. Wiem z kolei, że w nadchodzącym sezonie będę miał większe możliwości, aby pojechać na własną rękę. [Poljański niedawno ogłosił, że wystartuje w trzech dużych tourtach - Giro d'Italia, Tour de Pologne oraz Vuelta Espana. Nowością jest trzytygodniowy wyścig w Hiszpanii, w którym zadebiutuje wczesną jesienią - przyp. aut.]\nW kolarstwie jednak ciężko o indywidualną jazdę. W tej dyscyplinie rządzi dobro drużyny.\n- W ekipie jedzie dziewięciu zawodników, ale wszyscy pracują na lidera drużyny. W zawodach nie liczy się drugie czy trzecie miejsce. Oczywiście przyjemnie jest stanąć na podium, ale najważniejsza jest wygrana. O zwycięzcach ludzie pamiętają.\nPóki co jesteś "gregario" [z włoskiego pomocnik - red.]. Myślisz, że niedługo uda ci się zmienić twoją rolę w ekipie?\n- Nie mam w głowie tego, że zawsze będę gregario. Jednak będąc obecnie w takiej ekipie jak Tinkoff-Saxo zdaję sobie sprawę z tego, że, aby być liderem w danym wyścigu, to trzeba być niezwykle mocnym. Jednak wszystko przede mną.\n- Oczywiście. Każdy kolarz chce wygrywać. Wiem jednak, że potrzebuję na to czasu. Nikt nie wie, co się wydarzy. Może okaże się, że wygram jakiś wyścig albo etap na wielkim tourze. Dążę do tego i robię wszystko, aby być w formie.\nNajbliższy sezon będzie weryfikacją, jakim kolarzem jestem. Przykład Rafała Majki pokazuje, że można z pozycji pomocnika przejść do bycia faworytem i wygrania etapów TdF czy całego Tour de Pologne. Kiedyś przyjdzie czas, że Bjarne powie: "dobra Paweł, teraz jedziemy na ciebie".\nWidzom przed telewizorem wydaje się, że zawodnicy wsiadają na rower i tylko jadą przed siebie. Jednak każdy etap macie niesamowicie opracowany.\n- Przed każdym etapem mamy odprawę, gdzie ustalamy, na którym kilometrze np. ruszymy, planujemy trasę, działania, kiedy kto ma się cofnąć po bidon, po batony, kiedy lidera osłaniać od wiatru itd. Każdy ma swoją pracę do wykonania, dosłownie każdy kilometr jest rozpisany. Dodatkowo zawsze w aucie za nami jedzie Bjarne, który jest najważniejszą osobą w zespole i to on decyduje, co i kiedy się wydarzy.\nKontaktujecie się przez radio. Macie podczas etapu słuchawki. Wiele osób uważa, że to zabija rywalizację, bo peleton zawsze przed metą dopadnie ucieczkę. Wszystko macie wyliczone co do sekundy.\n- No tak, mamy słuchawki i kontaktujemy się z dyrektorem grupy, z wozem technicznym. Mają w aucie telewizory, widzą, jak wygląda wyścig i wiedzą, jak to rozegrać. To wszystko poszło tak do przodu, że czasami wydaje się, że dyrektorzy w światowym kolarstwie grają sobie po prostu na PlayStation. Oni czasami nie czują, że warunki są złe, że pada. Dostajemy sygnał, że mamy jechać do przodu, a reszta ich nie interesuje. Takie jest jednak nasze zadanie. Na tym polega kolarstwo. Mamy z siebie dawać wszystko.\nCo do słuszności słuchawek: gdy ogląda się wyścig w telewizji, to ten system nie jest fajny. W jakiś sposób zabija się rywalizację. W peletonie wiemy dokładnie, kiedy ruszyć, wiemy nawet, na którym kilometrze dopadniemy ucieczkę. Jednak dla nas, kolarzy, na trasie słuchawki są nieocenione. Dają nam dużo komfortu i zapewniają w pewien sposób poczucie bezpieczeństwa. Czasami szybko zmieniają się warunki albo trasa nie jest odpowiednio zabezpieczona. Dyrektorzy na bieżąco mogą reagować na sytuację panującą podczas etapu i ostrzegają nas przed groźnymi sytuacjami. Dajmy na to, że na trasę spada drzewo albo na początku peletonu jest "kraksa". Dostajemy ostrzeżenie i możemy zareagować. Pamiętajmy, że chroni nas jedynie kask i tyle. Nie mamy ochraniaczy, kombinezonów jak motocykliści albo karoserii samochodowej, która nas chroni. W peletonie tak naprawdę nie ma szansy na reakcję. A przyznam, że wywrotka na asfalt przy np. 80 km/h pozostawia na ciele pamiątkę na długo. Na takie zdarzenie mówimy "szlif".\nJednak tak do końca tego radia mogłoby dla mnie nie być. Wychowałem się na kolarstwie bez łączności. Dodatkowo słuchawki są tylko na najważniejszych wyścigach z cyklu Wolrd Tour. W niższych kategoriach jest zakaz używania radia, podobnie rzecz ma się podczas mistrzostw świata.\nPrzykład Polski i Michała Kwiatkowskiego [zdobył złoto - red.] pokazują, że bez radia też da się pojechać.\n- Da się jechać, oczywiście. Jednak każdy zawodnik powie, że lepiej jechać z radiem, ze względów bezpieczeństwa i ja też mam takie zdanie.\nCo do mistrzostw, to był to świetny wyścig. Przed zawodami mieliśmy odprawę z trenerem Wadeckim i było powiedziane, że wyścig jedziemy na Michała, który sam nam mówił, że jest w superformie i przyjechał po medal. Nam nie pozostało nic innego, jak mu w tym pomóc. Podczas wyścigu odjechała ucieczka, w pewnym momencie mieli już nawet ok. 15 minut przewagi. Wtedy podjechał do nas "Kwiatek" i powiedział, że ruszamy. Myśleliśmy, że ktoś do nas podjedzie, że któraś ekipa pociągnie z nami, ale musieliśmy sami ciągnąć. Każdy z nas dał z siebie wszystko, aby Michał jak najmniej się zmęczył i to dało efekt.\nKwiatek to świetny zawodnik, niesamowity taktyk. Wie, kiedy ruszyć. Jest bardzo inteligentny. Umie odpowiednio rozgrywać wyścigi. Zawsze taki był. Już za juniora wygrywał wszystkie możliwe zawody. Niesamowity talent.\nAle ile trzeba mieć w kolarstwie talentu, a ile należy włożyć pracy?\n- Talent jest ważny, ale bez potów wylanych na treningu, nic się nie osiągnie. Nie ukrywam, że nigdy jakiegoś wielkiego talentu sam nie miałem. OK, patrząc po wynikach badań, po wydolności jestem na wysokim poziomie, ale sam wiem, ile wyrzeczeń i pracy mnie to kosztowało. U zawodowca trening to normalna część dnia. Musisz wstając rano wiedzieć, że trening jest koniecznością. W kolarstwie potrzebny jest czas. Do wszystkiego dochodzi się powoli. Nie można od razu skoczyć na głęboką wodę. Mimo talentu nie zdołasz pojechać w największych wyścigach. Życie kolarza można porównać do wchodzenia po schodach. Wspinasz się stopień po stopniu. Można oszukać i pokonywać trzy na raz, ale w pewnym momencie się potkniesz, wywrócisz i spadniesz na dół.\nJak wygląda dieta kolarska i ile spala się kalorii?\n- Na normalnym wyścigu trwającym 6-7 godzin spalam 5 tys. kalorii. Tyle się spala na każdym etapie Giro. To ważne, co jesz. Odpowiedni posiłek z poprzedniego dnia daje ci paliwo na wyścig. Mamy ten komfort, że w grupie posiadamy własnego kucharza i kucharkę. Oni odpowiadają za posiłki, bo nigdy nie jemy w hotelach. Mamy tyle kontroli antydopingowych, że każde odstępstwo od reguły w diecie może potem wyjść w teście. Tak było w przypadku Contadora, u którego norma została przekroczona minimalnie po zjedzeniu mięsa. Kontrola jest tak szczegółowa, że sprawdzają wszystko co do miligrama. Nawet idąc do restauracji, pytam się, skąd pochodzi dany produkt. Dieta podczas touru? Rano na śniadanie, przeważnie ok. godz. 7, omlet i musli. Ubytek kalorii podczas etapu uzupełniamy żelami, batonami energetycznymi. Około 120. kilometra jest bufet na trasie. Masażysta podaje wówczas torbę z jedzeniem. Po zakończeniu wyścigu czeka już na ciebie posiłek bogaty w węglowodany. Zazwyczaj jest to makaron. Im szybciej zjesz, tym lepiej. Jest na to czas, bo 2, 3 godziny jedziemy do hotelu. Wieczorem po masażu jest kolacja. Znów makaron, mięso.\nI taki rygor musisz trzymać przez cały rok?\n- Bez przesady. Wszystko jest dla ludzi [śmiech], tylko trzeba wiedzieć, kiedy i co jeść. Przecież nikt nie jest Robocopem. Czasem nawet po etapie Giro wypiję sobie małe piwo czy lampkę wina do kolacji. Oczywiście umiar musisz zachować. W okresie roztrenowania mamy więcej "luzu", gdzie nie musisz aż tak ostro pilnować się z dietą. Jednak będąc zawodowym kolarzem, musisz pamiętać, że jesteś nim prawie przez 360 dni w roku. Bo my swoim organizmem zarabiamy na życie.\nNie uciekniemy od trudnych tematów, czyli dopingu, który w ostatnim czasie był mocno napiętnowany w kolarstwie. Zauważyliśmy pewną regułę, że w miarę jak pozbyto się "czarnych owiec", sukcesy zaczęli odnosić Polacy. Kolarze jednak cały czas kojarzeni są ze "sterydowcami", a biorąc pod uwagę skalę zjawiska, okazuje się, że wasz sport jest jednym z czystszych pod tym względem.\n- Powiem tak: kolarstwo jest obecnie najczystszym sportem. 5-10 lat temu ten sport kojarzył się z wielkim wyścigiem dopingowiczów. Normalny człowiek otwierał książkę Lance'a Armstronga i co widział? Przepis na dobry doping. Teraz, gdy w kolarstwie pojawił się paszport biologiczny, dzień w dzień musisz trzymać się reguł. Mówiąc prostym językiem - każdy z nas ma swój kalendarz w internecie, w którym każdego dnia trzeba się meldować, pod jakim adresem się znajdujesz. W żadnym innym sporcie nie ma czegoś takiego. Nigdy nie wiesz, kiedy będziesz wezwany na kontrolę. Dla przykładu - dziś jestem w Trójmieście, a nocuję w Rumi i pod wskazanym adresem w godzinach między 6, a 8 rano może pojawić się ktoś z kontroli. Później sześć godzin przerwy. I znów od 16 do 22 muszę być non stop pod telefonem. Czasem sami mogą przyjechać o 18. Gdy okaże się, że nie ma mnie pod wskazanym adresem, dzwonią i mam godzinę czasu na stawienie się do kontroli.\nA co, jeśli się nie zjawisz?\n- Dostaję wówczas żółtą kartkę. Muszę przyznać, że we Włoszech czy w moim rodzinnym domu często miałem kontrole. W czasie, gdy byłem na Kilimandżaro, w Rumi pojawili się panowie, otworzyła moja dziewczyna i powiedziała, że mnie nie ma, bo wyjechałem na obóz do Afryki. A ja po prostu zapomniałem w kalendarzu zmienić datę pobytu. Gdy zbierze się trzy żółte karki, zostajesz zawieszony na trzy lata. Podczas etapów na tourze to już w ogóle kontrola za kontrolą. Ja, kolarz, który nie wygrał przecież ważnych etapów, miałem z 20- 25 kontroli w ciągu roku. Taki Alberto [Contador] w ciągu roku jest kontrolowany nawet 100-120 razy. Pamiętam, jak podczas Giro Rafał miał kontrolę przed etapem i zaraz po. Owszem, zdarzają się przypadki kolarzy biorących doping, ale są to naprawdę marginalne incydenty. W innych sportach dopingu jest o wiele więcej. W kolarstwie walka z nim poszła tak do przodu, że ten proceder w zasadzie został wyeliminowany. Pewnie, że da się wygrać wielki tour bez wspomagania. OK, bierzemy tabletki. Są to jednak aminokwasy i leki akceptowane przez lekarzy. Teraz, gdy ta dyscyplina jest tak czysta, wygrywają młodzi. Dzięki czemu rosną szanse Polaków.\nTo ważne co mówisz. Ludzie, którzy oglądają kolarstwo z doskoku, których idolem był Armstrong stracili wiarę w czystość tego sportu.\n- Wcale się tym ludziom nie dziwię. Ale zapewniam, że nie ma co porównywać kolarstwa kiedyś z tym dzisiejszym. Po prostu kontroli nie przeskoczysz.\nLepiej czujesz się jako "góral"?\n- Tak. Na płaskich etapach się męczę. A to z tego względu, że jestem lekkim zawodnikiem.\nMożna to jakoś wytrenować?\n- Akurat z tym trzeba się urodzić. Żeby być góralem, musisz być szczupły. Im mniejsza waga, tym lepiej. Wychowałem się na kolarstwie górskim, na etapach MTB. Dzięki temu zyskałem duży handicap. Dla mnie ważne jest na przykład ukształtowanie terenu, czy są duże wzniesienia, górki.\nZapewne twoim marzeniem jest podjazd pod słynne wzniesienia na Tour de France?\n- Kiedyś marzyłem, żeby zostać zawodowym kolarzem. Kiedy już to się spełniło, w głowie pojawiła się myśl o Tour de France. Bo to najszybszy wyścig na świecie. Gdy widzę te wszystkie media i ilość dziennikarzy, po prostu szok. Bez porównania do innych wyścigów. Do tego mnóstwo kibiców. Uważam, że przyjdzie i mój czas na Tour de France. Może nie w przyszłym roku, ale po kilku latach już tak. Zwłaszcza że lubię dobrą pogodę. W niekorzystnych warunkach się męczę. Tak było w Giro. Fatalna pogoda, niska temperatura. Nie lubię tego. Muszę też pamiętać, że będąc młodym zawodnikiem nie mogę od razu być rzucony na głęboką wodę. Nawet między Giro, a TdF jest ogromna różnica.\nCo czuje młody zawodnik, gdy pierwszy raz startuje w tak poważnym wyścigu jak Giro d`Italia?\n- Gdy byłem młodszy, to sam się zastanawiałem: "Kurczę jak to jest jechać non stop przez trzy tygodnie". Gdzie dzień w dzień są etapy po 200 kilometrów. Jedziesz niezależnie od pogody. Czy świeci słońce czy pada deszcz. Myślałem: "Czy ja w ogóle dam radę? Jak to będzie?". W tym roku dostałem duży kredyt zaufania od kierownictwa grupy. Jako jedynego z młodych kolarzy wysłali mnie na duży tour. To było dla mnie duże wyróżnienie. Nie ukrywam, że było ciężko. Nawet do tego stopnia, że gdy 13. dnia obolały obudziłem się rano po wcześniejszym wyścigu, miałem ochotę wrócić do domu. Otwieram okno, a tu jeszcze leje, a ty masz do pokonania kolejne 200 kilometrów. Trzeba mieć odpowiedni charakter. Wychodzi to, czego nauczyłeś się, gdy byłeś młody. Kolarstwo to cholernie ciężki sport.\nCzyli kolarstwo kształtuje charakter?\n- Dokładnie. Uprawianie kolarstwa wiążę się z wieloma wyrzeczeniami. Muszę uważać co jem, co piję, o której idę spać, jaki trening zrobiłem. Potem wszystko wychodzi w praniu. Roweru nie da się oszukać. Siedząc na rowerze 6-7 godzin muszę być na maksa wypoczęty. Przygotowania do touru trwają od grudnia do marca. Bo wiosną zaczynają się najważniejsze wyścigi.\nPrzykładem tego co mówisz jest Rafał Majka, który na Giro miał problemy żołądkowe. Niesprawność organizmu i człowiek wysiada.\n- Wygrywając etap Giro czy TdF trzeba być w 100-procentowej formie. Małe przeziębienie, choroba czy dolegliwości żołądka od razu odbijają się na dyspozycji. I już nie da się tego nadgonić. Dziś podstawa to dieta. Przez to, że mamy własnych kucharzy unikamy zatruć pokarmowych. Nawet śpiąc w czterogwiazdkowym hotelu, gdzie wydaje się jest jedzenie z wyższej półki, coś może zaszkodzić. Mamy własne talerze, sztućce.\nIle w ciągu roku robisz kilometrów?\n- Ok. 30-35 tys.\nA ile musisz trenować?\n- Zależy kiedy. W listopadzie wróciłem do treningu po pięciu tygodniach przerwy. Nawet odstawiłem rower, żeby na niego nie patrzeć. Teraz trenuję codziennie. Po ok. 3-4 godziny. Na razie sama jazda bez żadnych ćwiczeń. Później jeszcze siłownia, basen. I wychodzą dwa treningi dziennie. A od stycznia na rowerze będę spędzał od 6 do 7 godzin. Okres wyścigowy wiąże się już z mniejszą ilością treningów. Głównie startujemy w wyścigach. W tym roku miałem 93 dni wyścigowe - zazwyczaj były to "etapówki".\nJak się współpracuje z Rafałem?\n- Z Rafałem znamy się już od juniora. Śmiejemy się, że spędzamy ze sobą więcej czasu niż z rodziną. We Włoszech mieszkamy razem. Czasem nawet mam go dość [śmiech]. Ale nie mam kiedy od niego odpocząć. Kurczę, nawet wracam do domu, myślę sobie: "O spokój, nie ma Rafała, patrzę a tu on w reklamie Citroena" [śmiech]. Potem słyszę go w radiu. Dobrze się dogaduję z Rafałem. Jeździmy w tych samych wyścigach. Na współpracę nie mogę narzekać. Fajnie, że trzymamy się razem. Zawsze raźniej, gdy dwóch Polaków jest w jednym teamie. Teraz jest nas trzech [doszedł Maciej Bodnar - red.]. W ekipie non stop mówisz po angielsku, włosku. To męczące. Dlatego cieszę się, że możemy porozmawiać po polsku. Przede wszystkim Rafał to dobry kumpel.\nJak odbiera to zwycięstwo w Tour de Pologne?\n- Rafał otwarcie przyznaje, że nie wygrałby tego wyścigu bez wsparcia zespołu. Wygrał też dwa etapy we Francji, tam oczywiście pokazał swoją ogromną siłę w górach, ale nawet takie zwycięstwo jest powiązane z zaangażowaniem całej ekipy. Może nie uwierzycie, ale ostatnio rozmawiałem z Rafałem, który przyznał, że dla niego dużo ważniejsze jest zwycięstwo w Polsce niż we Francji. Podczas wyścigu w naszym kraju pamiętam pierwszy etap, kiedy nagle rozpętała się olbrzymia burza, drzewa się łamały i spadały na jezdnię. Dlatego nasza ekipa pojechała na przód, Rafał był schowany pomiędzy nami i tak dociągnęliśmy go do mety. Nie musiał bać się wiatru i kraks.\nNa pewno zaliczyłeś niejednego "szlifa".\n- Pamiętam ogromną kraksę na Giro. Upadło nas wtedy około 60 zawodników. Niektórym się wydaje, że kolarstwo nie jest sportem niebezpiecznym. Może tak to wygląda, jednak polecam przejechać się w 200-osobowym peletonie, gdzie każdy się przepycha, jest walka, czuć, że jest to "żywy organizm", a gdy któryś zawodnik się przewróci, reszta ma marne szanse, aby ominąć upadek. Wtedy działa efekt domina i kilkunastu, kilkudziesięciu zawodników ląduje na asfalcie. Jesteśmy chronieni tylko przez kask, a przy zjazdach osiągamy czasami ponad 100 km/h. Wystarczy, że pęknie nam opona i w najlepszym razie lądujemy w rowie. Wiele razy po przyjeździe do hotelu było trzeba patrzeć na rany. Rany, które często przyprawiały o mdłości.\nKolarze nie są typami gwiazdorów. Nie obnoszą się z tym, że są wielkimi sportowcami.\n- Zawodowstwo nie oznacza, że masz się zmieniać. Nawet gdy wygrywasz, musisz pozostać takim samym człowiekiem. Staram się być normalny. Wiem, że niejednemu od sukcesów mogłoby odbić. I potem ma się za nie wiadomo kogo, bo jeździ po świecie, zarabia dobre pieniądze, jeszcze w tym co lubi i nagle zapomina o znajomych. Ja taki nie jestem. Michał i Rafał są normalnymi ludźmi. OK, jesteśmy odbierani jako osoby publiczne, ale i z tym da się żyć. Oczywiście wiąże się to z pewnym zachowaniem.\nJesteś rozpoznawalny na ulicy?\n- Zaczynam to odczuwać. Ale znacznie gorzej jest na wyścigach, kiedy po ciężkim etapie, ludzie proszą cię o autograf czy zdjęcie, a ty jesteś po prostu zmęczony. Ale musisz pamiętać, że to część twojej pracy.\nPlaża trójmiejska czy włoska?\n- Powiem wam szczerze, że jednak włoska. Mieszkam nad morzem, a ostatni raz byłem tutaj na plaży chyba jak miałem 12 lat. Nawet jak mam wolne, to wolę siedzieć w domu z dziewczyną. Siedzieć i nic nie robić. Bo jak myślę sobie, że znów muszę się pakować, wozić ze sobą walizkę na lotnisko, lot, hotel, to wolę odpoczywać. Nigdy nie myślałem, że najlepszym odpoczynkiem będzie dla mnie leżenie przed telewizorem. Wyłączam wtedy telefon i staram się o niczym nie myśleć. Poza domem jestem 10 miesięcy w roku. Mnóstwo czasu spędzam we Włoszech. Co będę mówił - lubię Włochy. Przyzwyczaiłem się do ich stylu. Lubię tam spędzać czas, trenować, lubię tych ludzi. Mam więcej znajomych we Włoszech niż w Polsce. Tam człowiek czuje, że żyje. Ładna pogoda. Odpoczynek. A jak przyjeżdżam do Polski, to zazwyczaj w październiku i listopadzie.\nFajnie to brzmi: chłopak z Rumi na Kilimandżaro. Szkoda, że nie na "dachu świata". Za to na szczytach wielkiego kolarstwa.\n- Bjarne Riis zawsze słynął z integracji zespołu. Lubił integrować grupę w nietypowych miejscach. Gdy przychodziłem do Tinkoff-Saxo, pierwsze zgrupowanie mieliśmy na Gran Canarii. Obóz typowo zapoznawczy, bez rowerów. Zorganizował nam różne gry. Jeździliśmy na gokartach, skakaliśmy na bungee. To był team building. Pomagaliśmy sobie jak na wyścigu. O wyprawie na Kilimandżaro dowiedziałem się na krótko przed. Jakoś po sezonie. Sprawdzam pocztę, odczytuję maila, a tam wiadomość, że wysyłają mnie do Afryki. Na początku myślisz: "Ja pierdzielę, znów samolot". Ale z drugiej strony, to uświadamiasz sobie, że może to być fajne przeżycie. Nawet nie mieliśmy czasu, żeby przygotować się na wyprawę. Byliśmy z Rafałem w Tokio, potem jeden dzień w Polsce. I musieliśmy szybko wszystko załatwiać.\nSama podróż... to chyba pięć najgorszych dni w moim życiu. Na początku było łatwo. Chodziliśmy marszem po 5-6 godzin. Owszem byliśmy zmęczeni, ale to nic w porównaniu z życiem poza cywilizacją. Byliśmy odcięci od świata. Zero łączności. Telefon nie działał. Bez internetu [śmiech]. Zmęczeni docieraliśmy do obozu, a tam ciągle padało. A ty musiałeś rozbić namiot. Wszystkie ciuchy przemoczone. Ani się przebrać, ani nic. Noce były zimne. Temperatura spadała do pięciu stopni poniżej zera. Jednak największe problemy zaczynały się od wysokości 5 tys. metrów. Były przypadki, że na takiej wysokości ludzie mdleli.\nWy jednak byliście zahartowani. Jako kolarze jesteście przygotowani na duży wysiłek?\n- My tak. Wiedzieliśmy, jak znosić zmęczenie, ale oprócz kolarzy na Kilimandżaro wchodziła cała ekipa. Wszyscy. Nawet osoby, które na co dzień bookują nam bilety w hotelach podczas sezonu. Było nas 90 osób, a zawodników 20. Chodziło o zgranie całej drużyny, całej korporacji.\nJednak od 6 tys. metrów nawet my ciężko znosiliśmy wspinaczkę. Zaczęły się bóle głowy, wymioty. Liczy się jednak osiągnięcie celu, czyli zdobycie najwyższego szczytu w Afryce. Dodatkowo widać było zgranie zespołu. Contador, lider grupy, pomagał każdemu z grupy. W pewnym momencie zostawił swój plecak i zszedł kilkadziesiąt metrów w dół, aby pomóc tym, którzy gorzej sobie radzili.\nTrochę narzekasz na Kilimandżaro. Może chociaż były jakieś empiryczne pozytywy?\n- No tak, widoki były fantastyczne, jednak przez zmęczenie, przemoknięcie i niewyspanie bardziej będę wspominał trudność tej wyprawy. Niczym ta wspinaczka nie różniła się od jazdy w peletonie. Też przez kilka godzin dziennie musiałem patrzeć w dół na swoje nogi. Nic więcej.\nA teraz po tylu dniach od powrotu nie czujesz dumy?\n- Gdy wróciłem do domu, dopiero zdałem sobie sprawę z tego czego dokonałem; "kurczę, byłem niedawno na Kilimandżaro, dokonałem tego". Będę miał wspomnienia do końca życia. Przecież nigdy w życiu nie wpadłbym nawet na pomysł, aby porwać się na takie coś.\nDodatkowo byliśmy w typowo afrykańskich wioskach. Po takim przeżyciu zmienia się perspektywa patrzenia na własne życie. Zdajesz sobie sprawę, że dobra doczesne są mało warte. Przejmujesz się, że paliwo podrożało albo zastanawiasz się, do jakiej restauracji pójdziesz. Tam problemy są prawdziwe. U nas na siłę tworzone. Ale to jest efekt, na którym zależało Bjarne. On chce, aby ludzie jeżdżący w jego teamie byli świadomi życia, nie chronieni w bezpiecznym balonie.\nNie żałujesz czasami, że zamiast chodzić z kumplami na dyskoteki musisz tak restrykcyjnie patrzeć na swoją dietę i codziennie trenować?\n- Zupełnie nie. Wiem, że mam sporo wyrzeczeń, ciągle ciężko pracuję, poświęcam mnóstwo godzin na trening, nie mam życia prywatnego. Ale ja po prostu kocham ten sport! I daje mi niesamowitą satysfakcje to, że jestem zawodowym kolarzem!\nsłuchawki w peletonie


22 MAJA TO DZIEŃ HARVEYA MILKA • OMG!MAG\nMaj 21, 2016 Maj 18, 2016 Paweł\tMożliwość komentowania 22 MAJA TO DZIEŃ HARVEYA MILKA została wyłączona\nKim był Milk?\nTo pierwszy mężczyzna wybrany do Rady Miasta San Francisco, który ujawnił, że jest gejem. Co ciekawe dopiero w wieku czterdziestu lat stał się aktywistą ruchów walczący o prawa człowieka i prawa osób LGBT. 22 maja obchodzony jest jako Dzień Harveya Milka, bo urodził się On 22 maja 1930 roku.\n„Nie może być kompromisu w przyznawaniu ludziom Ich praw. Nie potrzeba żadnych pieniędzy, by respektować człowieka. Nie potrzeba żadnych badań, by usunąć represje”\nDo San Francisco przeprowadził się w 1972 roku. Wcześniej trzy razy próbował swoich sił w walce o fotel radnego. Udało się za czwartym razem, w 1977 roku. Harvey był radnym przez 11 miesięcy. Z Jego inicjatywy podjęto między innymi uchwałę zakazującą dyskryminacji gejów i lesbijek w mieście.\n„Posmakowałem wolności. Nie zrezygnuje z tego czego już posmakowałem”\n27 listopada 1978 Harvey Milk i burmistrz San Francisco George Moscone zostali zastrzeleni przez innego radnego. Zabójca chciał w ten sposób zemścić się na burmistrzu (Milk poparł burmistrza) za decyzję o odmowie cofnięcia Jego rezygnacji ze stanowiska radnego. Ów radny odszedł z Rady Miasta ze względów ideologicznych, a potem chciał wycofać swoją rezygnację z przyczyn ekonomicznych.\n„W całym kraju czytają o mnie, a to co czytają nie koncentruje się na tym, że jestem gejem. To tylko materiały o geju, który wykonuje swoją robotę”\nJak przeczytamy na Wikipedii, według profesora Petera Novaka z Uniwersytetu San Francisco, Milk stał się ikoną San Francisco i „męczennikiem walki o prawa osób LGBT”. W 2002 roku został nazwany „najbardziej znanym i znaczącym politykiem otwarcie mówiącym o swojej homoseksualnej orientacji wybranym w wyborach w USA”.\nPisarz John Cloud stwierdził, że po Milku wielu ludzi, zarówno hetero- jak i homoseksualnych, musiało przyzwyczaić się do nowej rzeczywistości, w której jawny gej nie musiał dłużej ukrywać swojej orientacji seksualnej i mógł osiągnąć sukces.\n„Jeśli wykonuję dobrze swoją pracę, ludzie nie będą zwracać uwagi czy jestem zielony czy mam trzy głowy”\nW 2009 roku Harveya Milka nagrodził pośmiertnie prezydent Barack Obama. Przyznał mu Medal Wolności.\nFilmy o Harveyu\nW 1984 roku powstał amerykański film dokumentalny pod tytułem „Czasy Harveya Milka” (The Times of Harvey Milk) w reżyserii Roba Epsteina.\nA w 2008 roku na Oskara za najlepszy scenariusz oryginalny zasłużył film Obywatel Milk (tytuł oryginalny: Milk) w reżyserii Gusa Van Santa. To amerykański dramat biograficzny, do którego nagrodzony scenariusz napisał Dustin Lance Black, czyli chłopka olimpijczyka Toma Daley’a.\n„Nadzieja nigdy nie będzie milczeć”\nTagged Harvey Milk, Przeciw homofobii\nLipiec 17, 2017 Lipiec 17, 2017 Paweł


[DK80] Bydgoszcz (ul. Grunwaldzka) | SkyscraperCity\nW związku ze zbliżającą się wielką przebudową ulicy Grunwaldzkiej na odcinku od Węzła Zachodniego do granic miasta, uważam, że zasługuje ona na oddzielny wątek. Projekt zakłada budowę drugiej nitki wzdłuż istniejącej Grunwaldzkiej i przebudowę skrzyżowań. Przebudowa przyniesie ulgę mieszkańcom Osowej Góry (też do nich należę ) którzy będą mogli szybciej i sprawniej dojechać do miasta. W kierunku miasta powstanie też buspas co znacznie przyśpieszy jadące tą ulicą autobusy i usprawni ruch. Wzdłuż przebudowanej ulicy powstaną również ścieżka rowerowa oraz chodnik. Według najnowszych doniesień budowa ma zacząć się w połowie tego roku. W tym wątku dyskutujemy na temat wybranych rozwiązaniach w projekcie, a w dalszym czasie będziemy śledzić budowę\nWięc zapraszam do dyskusji!\nZapraszam na mój kolejowy kanał "Kolejowa Bydzia"\n(Jarek675 to tylko mój nick)\nDiscussion Starter · #2 · Feb 2, 2016 (Edited)\nJeszcze wrzucę dwa artykuły z gazet na temat przebudowy:\nBydgoszczanie zgłosili wiele uwag do projektu przebudowy ulicy Grunwaldzkiej. Za trzy lata będzie to główna arteria, łącząca miasto z trasą S5.\nW przyszłym roku, kosztem 140 mln zł, zacznie się przebudowa ul. Grunwaldzkiej. Nie będzie nad nią kładek dla pieszych ani turbinowego ronda przy ul. Kolbego, nie będzie też buspasa od ul. Flisackiej. Tak zdecydowali mieszkańcy w konsultacjach społecznych.\nProjekt przewiduje budowę dwóch jezdni jednokierunkowych (po dwa pasy ruchu w obu kierunkach na całym odcinku). Dodatkowo na odcinku od ul. Skośnej do ul. Flisackiej w kierunku centrum miasta projektowany jest trzeci tzw. buspas dla autobusów komunikacji publicznej. W związku z rozbudową jezdni konieczna jest również modernizacja wszystkich skrzyżowań z ulicami poprzecznymi. Przebudowane zostaną między innymi fragmenty ulic: Czaplej, Łowiskowej, Zimorodkowej, Wroniej, Perliczej, Skośnej, Kolbego, Papuziej, Przejście, Filtrowej, Okopowej, Zielonej, Flisackiej i Wyrzyskiej. W wybranych lokalizacjach powstaną drogi serwisowe, równoległe do ulicy Grunwaldzkiej.\nKładek nie będzie\nProjekt zakłada też budowę nowych przystanków autobusowych, chodników, dróg dla rowerów, przebudowę mostu na strudze Flis oraz budowę ekranów akustycznych w rejonie zabudowy mieszkaniowej osiedli Osowa Góra i Czyżkówko. - Jednym z najważniejszych wyników konsultacji jest rezygnacja z budowy kładek dla pieszych w rejonie ul. Kukułczej, Kolbego, Filtrowej, Flisackiej. Promienie łuków w przypadku zjazdów do dużych firm będą pozwalały na wykonywanie manewrów dużym pojazdom ciężarowym. Projektanci w miarę możliwości uwzględnią też uwagi dotyczące zminimalizowania wykupów posesji, tak by uniknąć kosztownej wymiany ogrodzeń. - Zgodnie z uwagami środowisk rowerzystów, wszystkie przejazdy dla rowerów będą wyznaczone na czerwonym tle i zostaną wykonane w technologii grubowarstwowej - informują urzędnicy ratusza.\nZ Osowej Góry szybciej do centrum\nJak zaznaczali projektanci, dwa pasy do skrętu w lewo z ulicy Kolbego w Grunwaldzką zdecydowanie poprawią przepustowość skrzyżowania. Długość kolejek przed światłami nie powinna przekraczać na Kolbego 60 metrów. Od Osowej Góry do ul. Flisackiej poprowadzony zostanie buspas. I tu się urwie, bo przy różnych oczekiwaniach mieszkańców Czyżkówka projektanci nie zdecydowali się na budowę buspasa od ul. Flisackiej do węzła zachodniego. Akceptację zyskał wniosek o utwardzenie ul. Wyrzyskiej na odcinku od Filtrowej w kierunku zachodnim. Progi zwalniające na jezdniach serwisowych będą natomiast umożliwiały swobodny przejazd jednośladom.\nUlica po przebudowie połączy centrum miasta z drogą S5. Wpływ na projekt mieli mieszkańcy, który zgłaszali swoje uwagi.\nUlica Grunwaldzka zostanie przebudowana na odcinku od węzła zachodniego aż do granicy miasta. Kierowców czeka wiele pozytywnych zmian. Przede wszystkim - będzie szerzej.\nProjekt przewiduje bowiem budowę dwóch dwupasmowych jezdni w obu kierunkach, na całym odcinku ulicy. Dodatkowo na ok. trzykilometrowym odcinku od ulicy Skośnej aż do ulicy Flisackiej, w kierunku centrum miasta zostanie wybudowany buspas. Czas przejazdu autobusów skróci się o dobre kilka minut. Projekt zakłada także budowę nowych przystanków autobusowych, chodników, dróg dla rowerów oraz przebudowę mostu na strudze Flis.\nZ remontu bardzo cieszą się przede wszystkim mieszkańcy Górnego Tarasu Osowej Góry, ponieważ gruntowna przebudowa czeka skrzyżowanie ulic Kolbego i Grunwaldzkiej. To zmora zmotoryzowanych mieszkańców tej części miasta. - Przebudowa to dla nas świetna informacja. Dziś na tej krzyżówce duże korki to bowiem norma, szczególnie w godzinach szczytu - mówi Radosław Ginther, przewodniczący Rady Osiedla Osowa Góra.\nZa trzy lata mieszkańcy Osowej Góry decydowanie szybciej dotrą do i z centrum miasta. Lepszą przepustowość na skrzyżowaniu zapewnią dwa pasy do skrętu w lewo z ulicy Kolbego w Grunwaldzką. - Długość kolejek przed światłami nie powinna przekraczać na Kolbego 60 metrów - oceniają drogowcy.\nW związku rozbudową przebudowie ulegną fragmenty innych ulic, z którymi krzyżuje się Grunwaldzka, a więc: Czaplej, Łowiskowej, Zimorodkowej, Wroniej, Perliczej, Skośnej, Papuziej, Przejście, Filtrowej, Okopowej, Zielonej, Flisackiej i Wyrzyskiej.\nPo konsultacjach z mieszkańcami drogowcy zrezygnowali z budowy kładek dla pieszych w rejonie ul. Kukułczej, Kolbego, Filtrowej i Flisackiej. Przeciwnicy przepraw akcentowali, że są drogie, korzysta z nich niewiele osób i dodatkowo wydłużają czas przejścia przez ulicę. - Ponadto kładki stanęłyby bardzo blisko prywatnych posesji. To nie podobało się części mieszkańcom - dodaje Ginther.\nAby poszerzyć ulicę, miasto musi wykupić grunty od prywatnych właścicieli. Ich wartość to około 20 mln zł. Kwota została już zarezerwowana w budżecie miasta. Projektanci - w miarę możliwości - uwzględnią jednak uwagi dotyczące zminimalizowania wykupów posesji, tak by uniknąć kosztownej wymiany ogrodzeń. W związku z tym, że Grunwaldzka zbliży się do zabudowań, na Osowej Górze oraz Czyżkówku niezbędny będzie montaż ekranów akustycznych.\nW tym roku definitywnie zakończą się prace projektowe przebudowy Grunwaldzkiej. Realizacja inwestycji przewidziana jest natomiast na lata 2015-17. Ma kosztować 140 mln zł. Zmodernizowana ul. Grunwaldzka będzie stanowić najważniejsze połączenie Bydgoszczy z trasą S5.\nCały tekst: http://bydgoszcz.wyborcza.pl/bydgos...iemy__jak_bedzie_wygladala.html#ixzz3z32IoTfh\nI jeszcze pytanie do Was,\nCzy ktoś może wie jak został rozwiązany problem z tymi kładkami nad ulicą, które z tego co pamiętam nie wypaliły? W zamian powstaną zwyczajne przejścia dla pieszych?\nMetropolia Bydgoska.pl said:\nPrace nad rozbudową ulicy mają rozpocząć się już za kilka miesięcy - najprawdopodobniej w drugim kwartale 2016 roku.\nW 2019 roku bydgoszczanie mają poruszać się w pełni przebudowaną ulicą Grunwaldzką, która na najbardziej wysuniętym na północ odcinku ma łączyć się z drogą ekspresową S5. Aby tak się stało, ratusz złożył właśnie wniosek o wydanie Zezwolenia na Realizację Inwestycji Drogowej (ZRID).\nInwestycja obejmująca odcinek od Węzła Zachodniego do granic miasta jest jedną z największych, które realizowane będą w najbliższych latach na terenie Bydgoszczy. Łączny koszt rozbudowy kluczowej arterii ma wynieść nawet 150 milionów złotych. Trzecia część tej kwoty zapisana jest już w budżecie na rok 2016, jednak jej większość stanowią środki na odszkodowania dla właścicieli nieruchomości kolidujących z przygotowanym w ubiegłym roku projektem.\nI to właśnie między innymi na potrzeby wykupów terenów pod rozbudowę ul. Grunwaldzkiej potrzebne jest miastu ZRID. Ma otworzyć ono drogę do rozpoczęcia prac budowlanych, co zaplanowano na drugi kwartał bieżącego roku. Przypomnijmy, że modernizowana część ulicy zyska nie tylko dwa pasy ruchu w każdym kierunku, ale także (w stronę centrum) 3,5-kilometrowy buspas ułatwiający poruszanie się autobusów od strony Osowej Góry. Prace mają toczyć się w trzech etapach – najpierw zrealizowany zostanie odcinek od granic Bydgoszczy do ulicy Kolbego, następnie – od ul. Filtrowej do ul. Koronowskiej, a dopiero na końcu odcinek leśny (pomiędzy ul. Filtrową a ul. Kolbego). Taki harmonogram wynika z konieczności zbudowania na tym ostatnim systemu kanalizacji deszczowej.\nOprócz przebudowy drogi głównej, przeobrażeniom ulegnie również bezpośrednie sąsiedztwo ul. Grunwaldzkiej. Przebudowana zostanie część skrzyżowań, powstanie droga serwisowa łącząca się z ulicami lokalnymi (Wróblową, Zimorodkową, Łowiskową, Wronią, Perliczą, Papuzią, Zieloną, Okopową i Wyrzyską), a także infrastruktura rowerowa. Wybudowane zostaną ponadto nowe chodniki.\nJeszcze przed końcem pierwszej połowy roku miasto planuje skierowanie do Centrum Unijnych Projektów Transportowych wniosek o dofinansowanie inwestycji ze środków unijnych. Odcinek przeznaczony do rozbudowy jest częścią drogi krajowej nr 80.\nSuper, wątek się przyda. Ale to chyba do inwestycji drogowych trzeba przenieść.\nAle zrobić duplikat tego wątku w inwestycjach drogowych czy w jakiś inny sposób to przenieść? Sorry, że tak pytam, ale to mój pierwszy założony wątek i nie do końca się w tym wszystkim jeszcze łapię\nA i jeszcze jedno, nie uważasz, że tutaj będzie go łatwiej znaleźć osobom z Bydgoszczy? W końcu jednak to inwestycja w Bydgoszczy w bardzo dużym stopniu związana z Bydgoszczą\nEdit: Dobra, faktycznie to trzeba przenieść do inwestycji drogowych, teraz tak spojrzałem na wątki o Bydgoszczy i masz rację\nNapisz do księgi skarg i wniosków prośbę o przeniesienie. Podaj link do wątku i moderator powinien zrobić swoje.\nSęk w tym, że są osoby z branży które interesują się inwestycjami w różnych miejscach w Polsce i właśnie taki zbiór inwestycji drogowych jest na forum.\nPolecam projekt Grunwaldzkiej ze strony UM\nhttp://www.bydgoszcz.pl/binary/02_g... odc 1 od granicy do kolbego_tcm29-171455.pdf\nhttp://www.bydgoszcz.pl/binary/03_g... 2 bez kolbego bez filtrowej_tcm29-171456.pdf\nhttp://www.bydgoszcz.pl/binary/04_g...od filtrowej do koronowskiej_tcm29-171457.pdf\nReactions: medyk, XKF and krystiand\nI jeszcze taka ciekawostka na wysokości ulicy Zimorodkowej powstaną dwie zatoki autobusowe. Czy to może oznaczać jakąś linię autobusową czy tylko do użytku przez PKSy i FRbusy?\nFotorelacja pt. "Stan ul.Grunwaldzkiej przed rozpoczęciem prac budowlanych" cz.1 (od granicy miasta do skrzyżowania Kolbego-Grunwaldzka)\nZ powodu braku czasu dopiero dzisiaj publikują na forum moją fotorelację ze środy pt. "Stan ul.Grunwaldzkiej przed rozpoczęciem prac budowlanych". Oprócz tradycyjnego udokumentowania trasy przed przebudową postaram się Wam przybliżyć przyszły wygląd danych ulic czy też obiektów. Niestety nie mam zazwyczaj za dużo czasu na wyprawy, więc postanowiłem podzielić tą fotorelację na dwie lub trzy części (zobaczymy jak wyjdzie) Dziś przedstawiam pierwszą jej część na odcinku od granicy miasta do skrzyżowania Kolbego*Grunwaldzka. Dalszą część lub części będę przedstawiał gdy uda mi się pokonać dalszy fragment trasy. Przebieg przyszłej Grunwaldzkiej jest dostępny dwa posty wyżej w linkach.\nZaczynamy od granicy miasta.\n1.Mniej więcej tu zacznie się zmodernizowany odcinek ulicy Grunwaldzkiej\n2. I jeszcze jedno podobne ujęcie tyle, że robione ze zjazdu do schroniska\n3. I w drugą stronę\nGdzieś tutaj zbudowane zostanie nowe skrzyżowanie z ul.Czaplą, ale inwestycja zakłada również budowę kawałka tej ulicy w głąb\n4. Skrzyżowanie według projektu:\n5. Przybliżony przyszły układ ulic. (czerwone linie oznaczają kawałki ulic, w których zostanie wymieniona nawierzchnia lub dopiero położona)\n6. I rzeczywistość\nNastępna ulica, która obecnie jest niczym z piachu i żwiru, a stanie się jednym z ważniejszych skrzyżowań dla mieszkańców bloków przy Kormoranów, ale i całego górnego tarasu Osowej Góry. Oto jej nazwa i wygląd obecny\n8. Skrzyżowanie Zimorodkowa-Grunwaldzka\nReactions: Birdmanek1985, Chajrefont, Tomkisiel and 8 others\nProszę podziel te zdjęcia po 10 na post. Ta strona już jest długa, a co dopiero będzie później.\nMasz racje. Postaram się to zrobić po południu, gdy wrócę z pracy, bo z komórki dość ciężko.\n14. Ulica Łowiskowa (przedłużenie Zimorodkowej)\n19. Skrzyżowanie Kormoranów-Zimorodkowa\nReactions: Birdmanek1985, Chajrefont and Tomkisiel\nPo remoncie ul. Kormoranów stanie się ulicą ślepą, ponieważ w tym miejscu nie byłaby możliwa budowa skrzyżowania. Jej rolę przejmie ulica Zimorodkowa, która dostanie po części kostkę, a dalej asfalt.Tak jak już wcześniej pisałem przy skrzyżowaniu Zimorodkowa-Grunwaldzka pojawią się zatoki autobusowe, więc mogłaby je wykorzystywać komunikacja miejska, ale znając życie zostaną zbudowane na zapas, a potem nigdy nie użyte\n22. Teraz jeszcze skrzyżowanie według planów\n23. I na mapie\n24. Obecne skrzyżowanie Kormoranów-Grunwaldzka\nI ruszamy już wzdłuż Grunwaldzkiej w kierunku miasta\n29. Po drugiej stronie z lekka ucięte zostaną: Orlen, dealer Kia i parę firm\nReactions: Birdmanek1985, Chajrefont, Tomkisiel and 1 other person\n34. Miejsca na jezdnie jest. Przy tym, że obecna z lekka przesunie się w stronę zabudowań.\n37. Według planów z lekka oberwie również LIDL, ponieważ straci spory kawałek parkingu. Jestem ciekawy co w tym momencie wymyślą.\nNic nie pomogło, nadal na jednej stronie wszystkie są\nWszystkie są, ale teraz może przybyć mniej postów i strona już się tak nie wydłuży\nNo i ten ciąg dalszy od ulicy Wroniej.\n40. Ulica Wronia, Perlicza i okolice według projektu\n42. I według poglądowej mapki\n43. oraz rzeczywistość\n44. Nie wiem czy to też można tak zaliczać, ale ratusz wyremontuje jakieś gruntówki, więc nie ma co narzekać :lol:\n46. Gdzieś tutaj utną z lekka parking LIDLA\n49. I jako, że byłem w pobliżu to pomyślałem, że wrzuce pare fotek dla naszych fordońskich kolegów ze stacji Bydgoszcz Osowa.\n53. I wracamy do ulic, zakręt Wroniej równolegle do torów, podążamy w stronę Perliczej.\n56. I tutaj Wronia w drugą stronę, według planów kiedyś w przyszłości ma powstać tu łącznik z Czaplą.\n60. Dojście na stacje\nKOmiX 10 mo ago


Jesteś tu: Baza wiedzy / Historia / Życie codzienne w Polsce / Oświecenie i klasycyzm / Komunikacja\nW drugiej połowie XVIII wieku stan dróg lądowych nieco się poprawił. Nie zmieniły się co prawda sposoby wytyczania traktów - dalej były to głównie polne drogi, lecz bardziej o nie dbano: zasypywano wyrwy i wyboje, budowano kładki nad strumieniami lub rowami. Niemniej wciąż wielką przeszkodę w podróżowaniu stanowiły rzeki. Pokonywano je zwykle promami albo w bród, gdyż mostów było bardzo mało.\nSiłą pociągową w dalszym ciągu były konie, na wsi także woły. Do transportu na większe odległości służyły duże ciężkie wozy ciągnione przez cztery lub nawet więcej koni. Pojazdy takie miały stalowe resory, okute koła i żelazne osie. Ich ładowność sięgała 1000-1500 kg.\nDrobne udoskonalenia wprowadzono także w konstrukcji powozów pasażerskich, zwłaszcza luksusowych. Nie wpłynęło to na prędkość podróży. Zaprzęgiem pokonywano zwykle 30-40 km dziennie, podczas gdy piechotą - kilkanaście. Znacznie szybciej można było się przemieszczać jadąc wierzchem i często zmieniając konia, ale taka podróż wymagała od jeźdźca dużej wytrzymałości fizycznej. Poruszali się tak tylko specjalni posłańcy z wiadomościami dużej wagi.\nW końcu XVIII wieku zaczęła przyjmować się zasada trzymania się prawej strony przy wymijaniu na drodze. Wcześniej bowiem zjeżdżano na bok zatrzymując się, aż przejedzie pojazd należący do osoby stojącej wyżej w hierarchii społecznej. Zwyczaj taki wywoływał scysje o pierwszeństwo, a nawet bójki i zabójstwa z tego powodu.\nRozrastające się miasta potrzebowały jakiegoś sposobu komunikacji wewnętrznej dla tych, którzy nie utrzymywali własnego pojazdu. Pod koniec XVIII wieku w Warszawie pojawiły się dorożki do wynajęcia, które oczekiwały na klientów w stałych miejscach postoju w najruchliwszych punktach miasta. Można było też pożyczyć powóz, karetę lub lektykę w prywatnych remizach\nSpław rzeczny wciąż posiadał wielkie znaczenie dla transportu - był on bowiem dużo tańszy i sprawniejszy niż lądowy. Za panowania króla Stanisława Augusta podjęto akcję porządkowania rzek uznanych za spławne i udoskonalenia systemu szlaków wodnych w Rzeczpospolitej. Celem tych działań było usunięcie przeszkód w żegludze, takich jak młyny, jazy i zapory, oraz wytyczenie nowych dróg rzecznych. W latach 1765-1784 powstał na przykład Kanał Ogińskiego (nazywany tak od nazwiska jego inicjatora, hetmana wielkiego litewskiego Michała Kazimierza Ogińskiego), o długości 46 km, łączący dorzecze Dniepru i Niemna.\nJeszcze dłuższy był Kanał Królewski (powstały w latach 1775-1783), pomiędzy dorzeczami Dniepru i Wisły. Miał on skierować spław wiślany na Morze Czarne, gdyż dolny odcinek Wisły został zajęty przez Prusy w pierwszym rozbiorze. Upadek państwa przerwał porządkowanie systemu szlaków wodnych na ziemiach polskich. Jedynie pod zaborem pruskim dużą wagę przywiązywano do komunikacji rzecznej. Kontynuowano budowę kanałów, włączając rzeki na zagarniętych terenach do pruskiego systemu komunikacji wodnej. Na przykład w 1803 roku otwarto Kanał Bydgoski łączący dorzecza Wisły i Odry.\nTagi: historia komunikacja oświecenie klasycyzm życie codzienne w polsce


Archiwa: farbowanie - Co w modzie piszczy\nWygląd to sprawa nadzwyczaj ważna dla każdej pani. Chciałybyśmy czuć się pięknie i podobać się sobie, w przeciwnym razie błyskawicznie spada nasza samoocena i nic nie może polepszyć naszego samopoczucia. Jeżeli od pewnego czasu chciałabyś zmienić coś w swoim wyglądzie, najlepszym oraz najszybszym sposobem jest zmiana uczesania. Zdecyduj się na rekomendowany salon urody, a z pewnością będziesz zadowolona. Jakich usług możesz się spodziewać w fachowym salonie fryzjerskim?\nKażdy wie, iż ciągle marzymy o tym, czego nie posiadamy . Dlatego też kobieta, która ma kręcone włosy chce mieć wyprostowane, a ta z wyprostowanymi pofalowane. Dla tych z kręconymi włosami jest rozwiązanie, który ulepszy życie wielu kobietom.\nJakich środków używają fryzjerzy w czasie stylizowania włosów?\nWiosna i lato to pory roku, w ciągu których częstokroć ludzie decydują się na metamorfozy. Czasem są one poważniejsze, np. przeprowadzka, a od czasu do czasu mniejsze. Z reguły Panie chcące zobaczyć na sobie jakąkolwiek zmianę decydują się na odmienną fryzurę. Krótsze obcięcie lub inny kolor włosów to w wielu przypadkach wybierane możliwości. Jakich środków używają profesjonaliści do wykonywania tego rodzaju zabiegów?\nfarba, farbowanie, styliści, sylwetka\nZadziwiające kosmetyki Joico perfekcyjnie zadbają o witalność Twoich włosów


Przeciek zdjęć Xiaomi Mi Max oraz Mi Band 2 – Smarfony – wszystko o telefonach\nPrzeciek zdjęć Xiaomi Mi Max oraz Mi Band 2\nNa przyszły wtorek, 10 maja Xiaomi zaplanowało imprezę, która odbędzie się w stolicy Chin, Pekinie. Pewnym jest, że producent planuje zaprezentować wtedy dwa nowe urządzenia – phablet Mi Max oraz opaskę Mi Band 2. Dziś w sieci pojawiły zdjęcia obu produktów Xiaomi.\nW Xiaomi Mi Max znajdziemy płaską metalową ramę, pojemnościowe przyciski umieszczone pod 6.4-calowym ekranem. Pozostała specyfikacja to chipset Snapdragon 650 z 3 GB pamięci RAM i 32 GB pamięci wbudowanej. Phablet będzie posiadał konfigurację aparatów 16 MP (tylny) oraz 5 MP (przedni).\nJeśli chodzi o Mi Band 2, to posiadają podobną konstrukcję do swojego poprzednika, ale z tą istotną różnicą w postaci wyświetlacza monochromatycznego oraz fizycznego przycisku. Wyświetlacz Mi Band 2 pokaże czas i stan akumulatora oprócz kroków, tętna i innych statystyk.\nPoprzedni artykuł Microsoft Selfie na iOS z aktualizacją, nowe logo i interfejs użytkownika\nNastępny artykuł Od teraz będzie można oglądać tweety bez konieczności posiadania konta


Komornik Apelacja Warszawska - Komornik Warszawa Maciej Skowroński\nApelacja jest to maksymalny obszar działania komornika sądowego. Należy ją odróżnić od rewiru, na którym działa organ egzekucyjny. Rewir jest to teren Sądu Rejonowego w obrębie, którego komornik wykonuje swoje obowiązki. W naszym przypadku rewirem jest dzielnica Śródmieście m.st. Warszawy. Rewir określa minimalny zasięg terenu, na którym komornik może dokonywać czynności bądź czynności, które są przewidziane do dokonywania ich wyłącznie w rewirze danego komornika, takie jak m.in. egzekucja z nieruchomości. Nasza kancelaria może prowadzić egzekucję wyłącznie z nieruchomości, które położone są na obszarze dzielnicy Śródmieście m.st. Warszawy. Komornik sądowy to organ, który działa przy sądzie rejonowym określającym jego rewir. Do ustalenia apelacji, w jakiej dany organ egzekucyjny może działać konieczne jest sprawdzenie jednostki sądownictwa, której sąd rejonowy, przy którym działa komornik, jest podległy. Struktura podległości sądowej w przypadku sądu rejonowego, przy którym działamy przedstawia się następująco: Sąd Rejonowy dla Warszawy-Śródmieścia – Sąd Okręgowy w Warszawie – Sąd Apelacyjny w Warszawie. Sąd Apelacyjny w Warszawie obejmuje obszar właściwości dwóch sądów okręgowych: w Warszawie i Warszawa-Praga w Warszawie. Podsumowując, komornik sądowy może poprowadzić postępowania egzekucyjne z obszaru właściwości Sądu Apelacyjnego, na którym znajduje się siedziba kancelarii komornika. W takim przypadku wierzyciel jest obowiązany do złożenia oświadczenia o wyborze komornika na podstawie przepisu art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 22-03-2018 roku o komornikach sądowych.\nWyjątki od prawa wyboru komornika z art. 10 ustawy o komornikach sądowych:\nsprawy o egzekucję z nieruchomości;\nsprawy o wprowadzenie w posiadanie nieruchomości;\nsprawy o opróżnienie pomieszczeń, w tym lokali mieszkalnych, z osób lub rzeczy;\nsprawy, w których przepisy o egzekucji z nieruchomości stosuje się odpowiednio.\nW pozostałych sposobach egzekucji nie trzeba ograniczać się do wyboru komornika z danego rewiru, lecz można skorzystać z usług komornika znajdującego się w danej apelacji. Ażeby ustalić, czy wskazana sprawa znajduje się w zasięgu apelacji, w której działa komornik, należy posłużyć się adresem dłużnika. To ten adres decyduje, czy dany organ egzekucyjny będzie właściwy do poprowadzenia postępowania.\nRewir komornika sądowego Macieja Skowrońskiego.


• ***(z jednego...) • takie tam • Kawiarenka • sponsorska mi�o�� • Razem • Amelia roz dwudziesty czwarty • Poszukiwanie • Moje miejsce • Amelia roz dwudziesty trzeci • „Canis Maior” Rozdzia� I • Verri szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• mojeksiazki szuka ksi��ki\t• delfinn szuka ksi��ki\t• Aurea szuka ksi��ki\t• - Bywamy gorsi ni� zwierz�ta. Wywiad • Osaczy� to�samo��. Wywiad z Carlem • - Jestem bardzo bezwstydna. Rozmowa • Odczytywanie Afryki. Wywiad z Marcinem • „Inni" w�r�d dzieci. Wywiad • - Wierz� w drugie wydania. Wywiad • Chichotnik, czyli ksi�ga �miechu i u�miechu • "Podr�e po Mazowszu" Lechos�aw Herz • Trzy po 33. Tylko bez hejtu! • "Wilno. Rodzinna historia smak�w" • "Wilno. Rodzinna historia smak�w" STRONA G��WNA


Styczeń | 2017 | Mamy i maluchy w podróży\nPerły architektury – zabytkowe cerkwie na Podlasiu\nPodlasie to nazwa rejonu północno – wschodniej Polski, którego głównym miastem jest Białystok. Ta historyczna kraina znana jest przede wszystkim z wielu zabytkowych budynków oraz pięknej przyrody. Przybywając na Podlasie możemy zobaczyć nie tylko znany w całym kraju Białowieski Park Narodowy, ale jeszcze dwa inne parki narodowe – Biebrzański oraz Narwiański. W międzyczasie możemy odwiedzać liczne miejscowości, gdzie zobaczymy zabytkowe kościoły, cerkwie, domy i pałace pochodzące z ostatnich kilku wieków.\nPoruszając się po różnych miejscowościach na Podlasiu, możemy skorzystać z tutejszej rozbudowanej bazy noclegowej. W każdej miejscowości znajdziemy obiekty, które oferują nam noclegi. Podlasie to nie tylko Białystok ze swoimi hotelami, ale także wiele mniejszych ośrodków wczasowych, schronisk, gospodarstw agroturystycznych czy pól kempingowych. Na każdym kroku znajdziemy miejsca, gdzie można się zatrzymać. Jeśli jednak nie lubimy niespodzianek, to możemy wykorzystać internet i zarezerwować z wyprzedzeniem noclegi na Podlasiu na Meteorze.\nDużą atrakcją dla turystów przybywających na Podlasie są tutejsze cerkwie, których w takich ilościach nie ma nigdzie indziej w Polsce. W Białymstoku znajduje się największa cerkiew prawosławna w Polsce. Jest to nowa konstrukcja, pochodząca z końca XX wieku. Sam budynek jest olbrzymi, ale na uwagę zasługuje też dzwonnica znajdująca się obok. Ma ona 70 metrów wysokości, a w jej wnętrzu wisi 10 dzwonów. Jednak tym, co bardziej interesuje turystów, są małe, zabytkowe cerkwie, zazwyczaj zbudowane z drewna. Tak jest np. w Puchłach, gdzie znajduje się prawosławny ośrodek kultu maryjnego. Obecny budynek powstał na początku XX wieku na miejscu wcześniejszej świątyni. W środku znajduje się piękna ikona Matki Bożej Opiekuńczej.\nNiedaleko, w Narwi, znajduje się natomiast cerkiew Podwyższenia Krzyża Pańskiego. Ta świątynia powstała w XIX stuleciu, ale wcześniejsza cerkiew powstała w tym miejscu już w 1560 roku. Na początku lat 90. XX wieku wnętrza świątyni spłonęły, ale ze wsparciem wiernych, szybko przywrócono poprzedni stan. Inny styl przedstawia cerkiew Świętego Kosmy i Świętego Damiana w Rybołach. Jest to cerkiew parafialna, pod którą podlega kilka cerkwi cmentarnych i filialnych. Sam budynek wyróżnia się tym, że jest murowany. Pochodzi on z końca XIX wieku. We wnętrzu znajduje się interesujący ikonostas oraz freski. Wybierając się na urlop do tej niezwykłej podlaskiej okolicy warto odwiedzić przynajmniej kilka cerkwi, bo są to wyjątkowo różnorodne symbole kultury wschodniej.