W dokumencie 3 KONGRES PRAW OBYWATELSKICH (Stron 166-170)\nSesja 24 III KPO\n•\tRozstanie rodziców i ich konflikt o sposób wychowania dziecka zawsze to dziecko emocjonalnie obciąża. Sposób, w jaki to następuje, ma wpływ na jego przeżycia i rozwój psychofizyczny. Jednocześnie skutki rozstania angażują wielu ludzi wokół – znajomych, przyjaciół, pedagogów, psychologów, sędziów, kuratorów, adwokatów, policję, lekarzy. Wszyscy oni są ważni. Wszyscy mogą przyczynić się do tego, aby rozstanie rodziców nie było dla dziecka nieprzezwyciężalną traumą.\n•\tTymczasem w polskich sądach postępowania przeciągają się. To dodatkowa trauma. Choć każda kolejna noweli-zacja przepisów prawa ma na celu usprawnienie działań sądu, to ciągle zamierzony cel trudno jest osiągnąć.\n•\tDlaczego tak jest, w czym tkwi problem, jak możemy temu przeciwdziałać i czy w ogóle możemy temu przeciw-działać?\n•\tPrelegenci jako praktycy znają problem i wiedzą, jakie negatywne skutki niesie ze sobą przewlekłość postępowań w sprawach rodzinnych. Umieli więc rozbudować listę spraw do załatwienia.\nW Polsce rozpada się mniej więcej co trzecie małżeństwo – w miastach jest to już prawie co drugie małżeństwo. To ok. 65 tysięcy rozwodów rocznie. W 2013 roku ponad 51 tys. dzieci w wieku 0-15 lat doświadczyło rozwodu rodziców. A nie mamy przecież danych o rozpadających się związkach nieformalnych, w których rodzi się ponad 22% wszystkich polskich dzie-ci. Konflikt i rozstanie rodziców zawsze obciąża emocjonalnie dziecko. Sposób, w jaki rodzice się rozstają, ma wpływ na jego przeżycia i rozwój. Z drugiej strony – rozstanie to nie jest coś, co dzieje się tylko w rodzinie.\nZgodnie z prawem przedstawicielami ustawowymi dziecka są rodzice i pozostaje ono pod ich władzą rodzicielską. Jeśli rodzi-ce są razem, każde z nich może działać samodzielnie jako przedstawiciel ustawowy dziecka – tak stanowi Kodeks rodzinny i opiekuńczy. Sytuacja może ulec zmianie, gdy rodzice podejmą decyzję o rozstaniu oraz gdy rozpocznie się między nimi spór w sprawach wychowania i utrzymania dziecka.\nWtedy bardzo często to sąd decyduje, kto będzie sprawował opiekę, gdzie będzie mieszkało dziecko, jak będą wyglądały kontakty dziecka z drugim rodzicem. Każdy z rodziców może tu zająć odmienne stanowisko procesowe, a spory między nimi mogą znacząco utrudniać wydanie orzeczenia kompleksowo zabezpieczającego dobro dziecka.\nSpór między rodzicami ma niewątpliwie bezpośrednie przełożenie na długotrwałość postępowań.\nRzecznik Praw Obywatelskich w ciągu ostatnich lat wskazywał na kilka kluczowych kwestii, od których zależy poprawa tej sytuacji:\nWskazane byłoby, aby dziecko przed sądem miało swojego pełnomocnika (odrębnego od pełnomocnika procesowego rodzi-ców). We wrześniu tego roku weszły w życie nowe przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, regulujące instytucję kurato-ra reprezentującego dziecko.\nRPO wraz z organizacjami społecznymi promuje też Standardy pomocy dziecku w sytuacji rozstania rodziców, stwierdził bo-wiem, że sprawny i chroniący dziecko tryb postępowania przed sądem możliwy jest także dzięki dobrej współpracy wielu instytucji – nie tylko rodziców i sądu, ale także służby kuratorskiej, opiniodawczych zespołów sądowych specjalistów, placó-wek oświatowych, służby zdrowia, policji, instytucji pomocy społecznej.\nGłębsza analiza sytuacji samego sądownictwa rodzinnego możliwa była dzięki zorganizowanemu w 2018 r. przez RPO Kon-gresowi Praw Rodzicielskich. Panel zatytułowany: Efektywność postępowań sądowych w sprawach rodzinnych zakończył się wtedy konkretnymi postulatami, by:\n•\tprzemodelować sposób zarządzania sądami – funkcjonowanie sądów to problem systemowy, który w postępowa-niach rodzinnych ma szczególne znaczenie (czas dla dzieci płynie zupełnie inaczej);\n•\tzacząć od namawiania rodziców do terapii rodzinnej;\n•\tzmienić podejście sędziów do spraw (np. możliwość składania prywatnych opinii, uwzględnianie tych opinii);\n•\tdoprowadzić do tego, by sąd podejmował inicjatywy z urzędu, mając na względzie szeroko pojęte dobro dziecka – w szczególności mające na celu zawarcie ugody;\n•\tdoprowadzić do tego, by raporty kuratora przekładały się na rozmowę z sędzią;\n•\tuprościć postępowanie dowodowe – możliwość doprowadzenia świadków (zazwyczaj rodzina i przyjaciele) przez same strony, (po posiedzeniu w przedmiocie organizacji co do dalszego postępowania);\n•\twprowadzić instytucję skargi kasacyjnej w sprawach rodzinnych;\n•\tzmienić przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego – ich „unowocześnienie”;\n•\twesprzeć psychologicznie sędziów w wydziałach rodzinnych – którzy cały czas w tych trudnych warunkach pracują z pasją, dysponują z doświadczeniem życiowym\n•\tdoprowadzić do tego, by wszystkie rozprawy były nagrywane.\nCzy te postulaty należy podtrzymywać? Czy choć część z nich udało się wprowadzić w życie? Co jeszcze należy zmienić?\n•\tmec. Agnieszka Swaczyna, adwokatka specjalizująca się w sprawach rodzinnych i spadkowych\n•\tmec. Robert Ofiara, warszawski adwokat specjalizujący się w sprawach rodzinnych i kredytowych, reprezentant Fo-rum organizacji, które stworzyły „Standardy pomocy dziecku w sytuacji rozstania rodziców”\n•\tsędzia Dorota Trautman, przewodnicząca wydziału cywilnego rodzinnego odwoławczego Sądu Okręgowego w War-szawie\n•\tAnna Krawczak, członkini Interdyscyplinarnego Zespołu Badań nad Dzieciństwem UW\nModeratorem był Michał Kubalski, radca prawny, naczelnik Wydziału Rodzinnego w Biurze Rzecznika Praw Obywatelskich.\nZaczął od dodania do znanej już listy problemów kolejnych, , jakie – w jego opinii – są bolączką systemu sądów rodzinnych:\n•\tniewystarczająca liczba sędziów rozpatrujących sprawy – nieobsadzone wakaty sędziowskie;\n•\tkwestia losowania sędziów – w małych sądach, jeśli w wydziale jest np. dwóch sędziów, taki wymóg jest iluzoryczny, ponadto może prowadzić do sytuacji, w której jeden sędzia rozpatruje kwestię alimentów, drugi kontaktów, a trzeci ich wykonywania – a wciąż chodzi o to samo dziecko i tę samą rodzinę;\n•\twciąż zbyt rzadkie wysłuchiwanie dziecka i rozbieżna praktyka sądów w tej kwestii;\n•\tzapaść kadrowa Opiniodawczych Zespołów Sądowych Specjalistów, brak możliwości weryfikacji stosowanych metod badawczych i uzyskiwanych wniosków w OZSS, wstępowanie (czasem za sugestią sądu) w rolę sądu i formułowanie konkretnych zaleceń co do kształtu rozstrzygnięcia;\n•\twciąż niefunkcjonująca ustawa o psychologach – brak możliwości oddziaływań dyscyplinarnych, brak samorządu – każdy może prowadzić działalność gospodarczą jako psycholog;\n•\tzdarzają się pełnomocnicy, którzy nie dążą do finalizacji sprawy, a wręcz zaogniają konflikt, dążąc do wygranej re-prezentowanej przez siebie strony – co jest zrozumiałe, ale nie powinno skutkować naruszeniem dobra dziecka czy przewlekłością postępowania;\n•\tniedookreślenie obowiązków i uprawnień kuratorów np. w sprawach obecności przy kontaktach - kuratorzy zgłasza-ją, że nie wiedzą dokładnie, co mogą robić, a czego im nie wolno. Skrajnym przykładem zagrożeń takiego stanu była tragedia na warszawskim Bemowie, gdy podczas kontaktów z obecnością kuratora doszło do rozszerzonego samo-bójstwa – rodzic zabił dziecko, a następnie siebie;\n•\trozszerzenie obowiązków komorników, w tym doręczeniowych, w nowych przepisach, co budzi obawy komorników, że liczba spraw i obowiązkowych działań zmniejszy ich efektywność, w tym w sprawach o egzekucję alimentów;\nWynikiem tego wszystkiego jest długi średni czas postępowań, który w ogóle spraw wzrósł (5,4 miesiąca), a jedynie w niektórych kategoriach spraw uległ skróceniu – zauważył Kubalski.\nC Z Y D O T E J L I S T Y N A L E Ż Y C O Ś D O P I S A Ć , C O Ś Z M I E N I Ć ? J A K I E I N N E B O L Ą C Z K I S Y S T E M U P O W O D U J Ą N I E Z A D O W A L A J Ą C Ą E F E K T Y W N O Ś Ć S Ą D Ó W R O D Z I N N Y C H ?\nSędzia Dorota Trautman: Wszystkie nakreślone problemy zostały trafnie zdiagnozowane. Ale nie są to problemy nowe, obec-nie obserwować można pewne spiętrzeobec-nie tych problemów. Wynikło ono przede wszystkim ze zwiększenia liczby spraw w sądach rodzinnych. Większość tych spraw to sprawy opiekuńcze, co powoduje, że w większym zakresie sądy muszą korzystać z pomocy OZSS, kuratorów, pełnomocników. Częstsza obecność pełnomocników w sprawach rodzinnych pomaga stronom i uczestnikom orientować się w procedurze, której są częścią. Natomiast nie zawsze strony chcą słuchać swoich pełnomocni-ków.\nNiedostateczna jest świadomość tego, że sąd rodzinny zajmuje się także postępowaniami wykonawczymi, które są długo-trwałe, a niekoniecznie znajduje to odzwierciedlenie w statystykach, służących między innymi do oceny sędziów. W postępo-waniach merytorycznych terminy uzyskania opinii są bardzo długie – skoro w Warszawie na badanie w OZSS można czekać\nnawet 15 miesięcy, to jaka sytuacja jest w mniejszych ośrodkach?\nWskutek tego, że do sądu trafiają często rodziny w dużym konflikcie, sąd wydaje takie orzeczenia, które są konieczne, a nie te, które są dobre dla dziecka. Sytuacja takiej rodziny może być nie do uratowania. Nie działa w praktyce „dzieciocentrycz-ność” prawa i systemu sądownictwa.\nJest tyle przestrzeni do naprawy, że wszystkiego nie da się naprawić. Konieczna jest zatem refleksja: czy chcemy zmieniać system? Czy może stworzyć wyodrębnione sądownictwo rodzinne, z wyspecjalizowanymi i przeszkolonymi także psychologiczne sędziami? Stowarzyszenia sędziowskie dążą do tego, by wyspecjalizować sędziów, ale samo nagromadzenie spraw może spowodować, że sędzia nie będzie miał czasu na szkolenie.\n•\tPo pierwsze - trzeba zacząć od rodzica – to on powinien zdefiniować pojęcie dobra dziecka, jego konkretnego dziecka. Nie zawsze, nie ze wszystkim należy iść do sądu – powinno być to traktowane jako ostateczność.\n•\tPo drugie - najbardziej pilnym problemem do rozwiązania jest sprawna, merytoryczna diagnoza – czyli dostęp do biegłych i instytutów naukowych – a to już rola państwa, które ma zagwarantować sprawność funkcjonowa-nia postępowań. W ocenie sędziów termin do uzyskafunkcjonowa-nia opinii powinien wynosić maksimum miesiąc. To pozwoli uwzględnić w rozstrzygnięciu dobro dziecka.\nMec. Agnieszka Swaczyna:\nEfektywność postępowań w sprawach rodzinnych jest dramatycznie niska – „wszystko stoi”.\nNie tylko postępowania w tych sprawach, ale może przede wszystkim egzekucja wydanych rozstrzygnięć: rolą pełnomocnika jest także wskazanie klientowi, że niewykonanie rozstrzygnięcia sądu zapewne nie spotka się z żadnymi negatywnymi konse-kwencjami. Sądy bowiem nie mają skutecznych narzędzi do egzekucji swoich orzeczeń.\nTakże wnioski o zabezpieczenie są bardzo długo rozpatrywane; to samo dotyczy wniosków o zagrożenie nakazaniem zapłaty oznaczonej kwoty pieniężnej za niewykonywanie czy utrudnianie kontaktów.\nBrak jest specjalistycznych psychologów dziecięcych wśród biegłych, który sporządzają opinie. Jest także problem braku szkoleń wśród sędziów, którzy nie mają wiedzy na temat tego, jak wysłuchać dziecko.\nRaporty Instytutu Wymiaru Sprawiedliwości wykazały skrajnie odmienne praktyki wysłuchania dziecka w tych sądach, które w ogóle to robią. Nie ma powszechnie stosowanych standardów, a te, które mogą być stosowane, zostały opracowane przez instytucje pozarządowe, nie mają zatem oficjalnego waloru wytycznych. Być może gdyby ta kwestia – wysłuchania dziecka, standardów i szkoleń – znalazła uregulowanie, to wówczas zmniejszyłoby się zapotrzebowanie na opinie OZSS.\nWszyscy jesteśmy winni takiemu stanowi sądownictwa rodzinnego.\nMec. Robert Ofiara: Do listy problemów dopisałby też inne instytucje: szkoła, służba zdrowia, organizacje pozarządowe. Nie ma wsparcia psychologicznego dla dziecka i rodziców w trakcie rozstania – istniejące możliwości, w tym środki finansowe, są rozsiane i tymczasowe. Ten problem nie jest widzialny dla państwa. A przecież szczęście osobiste ludzi jest bardzo istotnym czynnikiem dobrobytu społeczeństwa. Nikt się nie zastanawia nad tym, w jakim stanie psychicznym wzrastają dzieci, które przechodzą rozstanie rodziców, a które za parę lat staną się częścią naszego „dorosłego” społeczeństwa. Nasza publikacja –\n„Standardy pomocy dziecku w sytuacji rozstania rodziców”12 – opiera się na założeniu, że nie otrzymamy wsparcia ze strony państwa, ze strony systemu. Dlatego konieczne jest działanie oddolne, działanie nad świadomością rodziców i innych ludzi, uczestniczących oficjalnie w ich rozstaniu, np. jako sędziowie, biegli, pracownicy urzędów.\nAnna Krawczak także dopisałaby kilka kolejnych składników kulejącego systemu: powiatowe centra pomocy rodzinie, ośrodki pomocy społecznej, mediatorzy. Jedna instytucja powinna być dopisana z uwagi na jej nieistnienie – pełnomocnik/adwokat dziecka, niezależny od rodziców (Obecnie weszły w życie nowe przepisy, silniej regulujące instytucję kuratora procesowego dla dziecka, jego działanie będzie można ocenić za jakiś czas).\nSytuacja dzieci nieuprzywilejowanych, z rodzin zagrożonych kryzysem, jest bardzo niedobra. Postępowanie o pozbawienie władzy rodzicielskiej trwa, wg ostatnich badań, średnio 3 lata i 7 miesięcy. Wiele miesięcy trwa nawet wyznaczenie terminu rozprawy, czyli zasadniczo „zdjęcie sprawy z półki”. Nie mówi się o tym, że upływ czasu dla dziecka jest czymś zupełnie innym niż upływ czasu dla dorosłego. Dorośli nie mają zwykle wielu momentów przełomowych, momentów, kiedy coś trafia się po raz pierwszy. Dla dziecka ma to ogromne znaczenie, co przy braku wiedzy o psychologii rozwojowej u osób odpowiedzialnych\nza rozstrzyganie o jego sprawach powoduje nieodwracalne szkody. W Polsce nie mamy żadnych limitów, które w sposób wią-żący regulowałyby czas, w którym sytuacja dziecka musi być ustabilizowana.\nNiezmiernie ważny jest język, jakim się posługujemy. To, że wciąż mówimy o władzy rodzicielskiej i to, jak mówimy o miejscu pobytu dziecka czy kontaktach, świadczy o przedmiotowym traktowaniu dziecka, które jest w tym świetle własnością rodziców. To nie dziecko jest w centrum aktywności i zainteresowania urzę-dów i sąurzę-dów, ale rodzina.\nW dodatku rodzina, wobec której obowiązuje zasada „wielokrotności dawania szansy”. Kodeks rodzinny i opiekuńczy pocho-dzi z 1964 r. i niezależnie od liczby nowelizacji jest instrumentem archaicznym, kompletnie niepowiązanym z aktualnym sta-nem wiedzy prawnej, antropologicznej, psychologicznej.\nPytania z sali dotyczyły wielu kwestii: edukacji społeczeństwa w kierunku zmiany nastawienia, uwzględnienia kwestii me-diacji oraz przemocy domowej i w rodzinie, dyskryminacji ojców, penalizacji „alienacji rodzicielskiej” oraz niedojścia do kon-taktów (bez wnikania w przyczyny, jak w sprawach o mandaty). Padło także pytanie, czy jest sens reformować i poprawiać istniejący system, czy nie należałoby napisać prawa całkiem od nowa?\nPrelegenci nie mieli prostych odpowiedzi na te pytania. Skala problemów i ich systemowość, wzajemne powiązanie, powo-duje, że trudno jest ruszyć jeden element systemu.\nW związku z tym podsumowanie panelu nie mogło być optymistyczne. Sędziowie rodzinni nie wykluczają penalizacji nie-których zachowań rodziców w sprawach rodzinnych, a przede wszystkim – jak stwierdziła sędzia Trautman – wskazana jest penalizacja niewykonywania orzeczeń sądów.\n•\tzmiana świadomości uczestników systemu, w tym rodziców, sędziów\n•\tszersze uwzględnienie woli dziecka – wysłuchanie dziecka, instytucja adwokata dziecka + szkolenia, wytycz-ne, standardy wysłuchania\n•\tzwiększenie skuteczności – sankcje za niewykonanie orzeczeń, w tym penalizacja\n•\tstworzenie systemu biegłych – szybkiego, rzetelnego, dostępnego\nW KULUARACH KONGRESU PRAW OBYWATELSKICH FOT. M. KLUCZEK\nObecna polityka penitencjarna\nrodzicielskie. Lista spraw do załatwienia staje się coraz dłuższa (Jesteś tutaj)


Superpuchar UEFA: Druga szansa Liverpoolu na trofeum - Piłka nożna - Sport - wydarzenia sportowe - piłka nożna, piłka ręczna, euro 2012, koszykówka, siatkówka - Dziennik.pl - Dziennik.pl\nSuperpuchar UEFA: Druga szansa Liverpoolu na trofeum\n14 sierpnia 2019, 07:13 Ten tekst przeczytasz w 1 minutę\nJuergen Klopp / PAP/EPA / PETER POWELL\nRozpędzony wicemistrz Anglii Liverpool oraz osłabiona Chelsea Londyn zmierzą się w środę w Stambule w meczu o piłkarski Superpuchar UEFA. "The Reds" mieli już w tym sezonie szansę na trofeum, ale przegrali spotkanie o Tarczę Wspólnoty z Manchesterem City.\nLiverpoolczycy, którzy w ubiegłym sezonie triumfowali w Lidze Mistrzów, musieli uznać wyższość mistrza Anglii w konkursie rzutów karnych (po 90 minutach było 1:1). Mogą sobie jednak poprawić humory już w środę w mieście, z którego kibice "The Reds" mają dobre wspomnienia.\nTo właśnie w Stambule w 2005 roku rozegrano słynny finał Champions League, w którym Liverpool, z Jerzym Dudkiem w bramce, przegrywał 0:3, ale doprowadził do wyrównania i triumfował w konkursie "jedenastek". Później zdobył też Superpuchar UEFA po raz trzeci w historii klubu.\nW miniony weekend odbyła się pierwsza kolejka angielskiej ekstraklasy. Liverpool na jej inaugurację pokonał beniaminka Norwich City 4:1, nawiązując do formy, którą prezentował w poprzednim sezonie.\n"Ludzie będą mówić, że jesteśmy faworytem, bo zajęliśmy drugie miejsce w Anglii i triumfowaliśmy w Lidze Mistrzów. Ale tu chodzi tylko o to, kto jest lepiej przygotowany. Mam nadzieję, że my" - powiedział niemiecki trener Juergen Klopp.\nPiłkarze i kibice Chelsea są natomiast w zupełnie innych nastrojach. Debiutujący na ławce trenerskiej londyńskiego klubu Frank Lampard, były znakomity piłkarz tej drużyny, musiał pogodzić się z najwyższą w historii "The Blues" ligową porażką na Old Trafford, gdzie Manchester United zwyciężył w niedzielę 4:0. Był to kolejny dowód na to, jak wiele znaczył dla zespołu Belg Eden Hazard, który tego lata przeniósł się do Realu Madryt.\n"Popełniliśmy pięć błędów, po których padły cztery gole. Taka jest smutna rzeczywistość. To boli i powinno boleć, ale otrząśniemy się. Nie należy się załamywać, trzeba jedynie poprawić te elementy gry, w których zawiedliśmy" - skomentował Lampard.\nNie wiadomo jednak, czy nie jest to początek poważnego kryzysu w londyńskim zespole. Opuścili go m.in. Hazard i brazylijski obrońca David Luiz. Z powodu zakazu transferowego Chelsea nie mogła natomiast sprowadzić nikogo w ich miejsce. Nie będzie mogła również wzmocnić się w czasie zimowego okienka w styczniu.\nPo raz pierwszy w historii Superpucharu UEFA o trofeum walczą dwa kluby z Anglii. Sześciokrotnie zdarzyło się natomiast, że rywalizowały zespoły z tego samego kraju: dwukrotnie były to ekipy z Włoch, a cztery razy - z Hiszpanii. Ostatnio było tak przed rokiem, gdy Atletico Madryt pokonało Real po dogrywce.\nSędzią środowego pojedynku będzie Francuzka Stephanie Frappart. To pierwszy przypadek, kiedy arbitrem meczu w jakimkolwiek europejskim pucharze męskich drużyn będzie kobieta.\nLiverpool Chelsea Superpuchar Europy\nAdrian bohaterem meczu o Superpuchar UEFA. Kontrakt z Liverpoolem podpisał dwa tygodnie temu\nSuperpuchar UEFA: Liverpool pokonał Chelsea po rzutach karnych


Z opowieści polskich Żydów (6) | Obyczaje | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nProponujemy cykl oparty na materiałach zebranych przez Ankę Grupińską i jej współpracowników w ramach projektów historii mówionej. Każdy odcinek jest portretem osoby lub próbą uchwycenia jakiegoś aspektu życia polskich Żydów: obrazem instytucji, zdarzenia, zjawiska. W poprzednich odcinkach: wspomnienia Michała Friedmana o Kowlu (1), opowieść o szkołach bundowskich w przedwojennej Warszawie (2), opowieści o mieszkaniach w dużych miastach (3) i w sztetlach (4), wakacje (5).\nNiewysoka, krucha staruszka o zaskakująco błękitnych oczach, które bardzo już źle widzą. Ma ciągle jasny umysł i trochę energii do żartowania. Tak było w 2005 roku, kiedy opowiadała Marcie Cobel-Tokarskiej o swoim długim życiu. Dzięki jej uporowi i sprytowi cała rodzina Birencwajg przetrwała Zagładę. W ostatnich latach życia pani Gustawa mieszkała z córką, Haliną Leszczyńską, w niewielkim mieszkaniu warszawskiego Mokotowa. Zmarła 25 grudnia 2007 roku, przeżywszy 99 lat i 10 dni. Bardzo się już męczyła – tak przed chwilą powiedziała mi pani Halina.\nNic nie powiem o żadnych dziadkach. Dziadki odpadają. Ja nie miałam żadnych dziadków. Nic, nic, nic, absolutnie. Miałam tylko dwie kuzynki, które pochodziły z małego miasteczka, chyba to był Tarnów. One przyjechały do Łodzi jako służące. Mój ojciec nazywał się Abram Blum, Awrom po żydowsku, a moja mama Chaja, z domu Ajchenbaum. Mój ojciec nie był religijny, natomiast moja mama nosiła perukę i była niegramotnaja, czyli nie pisata nie czytata, ale o ile chodzi o tradycję żydowską, to dzięki mamie bardzo się ją utrzymywało w domu. Moja mama była bardzo zgrabna, ładna kobieta, ruda, zielone oczy, a mój ojciec był chorowity człowiek. Może gdyby on nie był taki chory, to on by moją mamę nie wziął za żonę. Bo on był trochę więcej oczytany. W tamtych latach, przed I wojną światową, on należał do związku kupców! Ja się urodziłam w 1908 roku. A moje rodzeństwo? Była siostrzyczka, młodsza chyba ode mnie półtora roku, i braciszek mały, który leżał w kołysce. Pamiętam jak dziś, że ja tak rozhuśtałam tę kołyskę i przewróciłam ją razem z dzieckiem. Siostra nazywała się Laja, Lola, a chłopczyk Frojm. To było po ojcu mojego ojca. Taki jest zwyczaj u Żydów, że się daje imiona po zmarłych, nie po żywych.\nOjciec mój miał fabryczkę szczotek do szorowania podłogi. Te szczotki trzeba było robić od początku do końca, z dziurkami, ze wszystkim. Były maszyny, ale większość ręcznie się odbywała. Mój ojciec sam pracował przy takiej maszynie i jeszcze trzech chłopaków było, co w te dziurki wtykali ryż, właściwie to była słoma ryżowa, takie krótkie wiązki. Do tych dziurek wkładali. I drutem się przeciągnęło. To dzisiaj jest w ogóle niespotykane. Zniknęły te szczotki ryżowe. Były takie duże do podłogi, i ręczne szczotki, mniejsze. Pakowało się w tuzinach. Dwa tuziny, trzy tuziny. I moja mama zanosiła je do tego, co miał sklep. Nie było, żeby ktoś tam jechał samochodem… W ogóle samochodów nie było. To było w Łodzi na Nowomiejskiej, on się nazywał Segał, miał taki duży gospodarczy sklep, i tam przez cały tydzień się nosiło te szczotki, a w piątek mój ojciec poszedł, podliczył, i dostał zapłacone.\nJeszcze obok tego sklepu była cukiernia żydowska i mój ojciec zawsze wszedł tam, kupił kawałek biszkoptu. Ten biszkopt taki wysoki był, teraz to może i nie ma takiego, ja wiem, ile tam mogło być? Funt, czy półtora? (Wtedy jeszcze funty były, to około pół kilograma.) W piątek już było kupione na sobotę. To nie tak, jak teraz, że się piecze, że kupuje dużo… Nie. Bardzo skromnie było, ale bardzo kulturalnie.\nGustawa Birencwajg na wakacjach\nw Cieplicach, koniec lat 40.Teraz muszę powiedzieć, jacy byli lokatorzy w domu, w którym ja mieszkałam. Drewnowska 26/28. W Łodzi. Tam był gospodarz Polak. Tak, tam większość Żydów mieszkało. To było podwórko z oficyną, na dole była piekarnia. Nigdy się nie mówiło o sąsiadach po nazwisku, tylko po zawodzie. Mieszkała taka, co kołdry szyła, to się mówiło, że idzie się, po żydowsku, do „kołdermache”, mieszkał piekarz, co piekł pączki, to „pączkimache”, mieszkał taki, co bajgle piekł „bajgielmache”. (Po wojnie tego już nie było.)\nBogaci Żydzi żyli w zupełnie innej dzielnicy, a biedni Żydzi mieszkali w Łodzi na Bałutach. To była biedna dzielnica: i żydowska, i niemiecka, i polska, ale najwięcej było Żydów. I to była ciężka biedota. Dzieci, to była norma – sześcioro, i mieszkało się w jednym pokoju. Matka nie pracowała u takich. Były dzieci, miały po siedem, osiem lat, co się zajmowały handlem dla pomocy rodzinie. Jaki był handel? Przed wojną były takie balony z wodą sodową, po 10 czy 15 litrów, i oni taki balon z lodem w wiaderku nosili, taki kubełek, dwie szklanki, żeby, ktoś się napił wody. Ile kosztowała taka szklanka wody, to ja już nie pamiętam. I oni wołali: „Wody sodowy, zudewaser, zudewaser!”. Tak pomagali rodzinie. (Dlatego może była taka nienawiść miedzy Polakami i Żydami, bo Żyd zawsze coś wymyślił, żeby miał na utrzymanie.) Przed wojną byli tacy, co handlowali, worek nosił na plecach i wołał: „handel, handel, kupuję stare szmaty, kupuję stare ubrania!”. On tak na podwórku krzyczał. Jak ktoś miał, to wyniósł, on tam dał kilka groszy, i to poszło dalej, ktoś miał jakiś straganik i znowu sprzedał. I takie było to życie. Przed wojną jeszcze była rzeźnia, gdzie Żydzi chodzili, żeby zarżnąć kurę, albo kaczkę. I były kobiety, które ten drób skubały. A za to dostały kilka groszy, to też był zawód. Bo chodziło o to, żeby nie obedrzeć kury ze skóry, tylko samo to pierze wyskubać. Jakie jeszcze były zawody? Na przykład jechał taki z wózkiem i wołał: „smot, smot!” [gwarowe: szmaty], za stare szmaty dawał albo pierścionek, albo jakąś miseczkę. Były takie zawody, że trudno sobie wyobrazić, żeby można było rodzinę utrzymać. Nie do pomyślenia w obecnym czasie. Albo szklarz. Nosił cały warsztat na plecach i wołał: „Szyby wstawiam!, Kituję okna!”. Na przykład dziewczęta dziecko niańczyły, szły pomagać do sklepu. Dziewczęta przeważnie było oddane do krawcowej, do szwaczki, do gorseciarki. I modystki były, to już był taki inteligentny zawód.\nW naszym domu mieszkał taki Polak, tramwajarz, to była wielka szyszka wtedy. Mieszkała jeszcze pani Marcinkowska, jej mąż pracował w banku. On się z nikim nie zadawał, do nikogo nie mówił, ale pani Marcinkowska to umiała po żydowsku tak jak Żydówka. I to wszystko żyło w zgodzie. Naprzeciwko naszego mieszkania, drzwi w drzwi, mieszkała też polska rodzina. Oni przeważnie zimą nie mieli pracy, bo to byli murarze. Myśmy do nich wchodzili, żeśmy się zapraszali; jak było święto Boże Narodzenie, to jeszcze dały kawałek drożdżowego ciasta. Na ogół Żydom nie wolno jeść u Polaków. Ale ja… coś mi nie zabronili w domu, ja tam na Boże Narodzenie byłam u nich, i ciasto jadłam. Natomiast odwrotnie, jak było Pejsach, to oni dostali u nas orzeszki, kawałek macy.\nRodzina pani Gustawy. Pieszyce koło\nWrocławia, koniec lat 40.Jako dziewczynka mała nie miałam zabawek, jak obecnie dzieci mają, tylko ręcznik się zawinęło... Kiedyś nie były tak eleganckie ręczniki. Tu się zawiązało sznurkiem i były oczy, i nos, to była lalka. A przeważnie żeśmy się bawili w sklep. Polskie i żydowskie dzieci, nie było tam, żeby jakaś różnica. Na podwórku był trawnik. Myśmy urwali tej trawy i bawiliśmy się w sklep. A waga była zrobiona z pudełek od pasty do butów. Takie blaszane pudełka. Jedno pudełko otworzyło się, to były dwie części, i tu ktoś ze starszych zrobił wagę, były sznureczki, i kawałek drewna. I to był cały zestaw zabawek dla dzieci.\nU Żydów był taki zwyczaj, że w piątek trza było wymyć głowy, dziewczynkom wysmarować włosy naftą i zrobić kokardy. Był taki warkocz wpleciony do drugiego, przy głowie była kokarda czerwona, i na dole warkoczy kokardy, fartuszek czysty, buciki oczyszczone, to musiało być na piątek wieczór. (A dlaczego naftą? Bo nie było innych sposobów, żeby wszy się nie trzymały. Bardzo zwyczajnie. Było mydło szare, i kawałek mydła Schichta z jeleniem, to było najlepsze mydło.) Dzieci były tak ubrane na kolację. W piątek wieczór były u nas położone na stole dwie chały i przykryte specjalną serwetką. Tam było coś napisane po hebrajsku, nie wiem co. Ojciec poszedł, nie wiem gdzie – czy poszedł się modlić, czy tylko wyszedł z domu. Wszystko było elegancko położone na stole, i świece się paliły, moja mama się modliła. Co ona tam mówiła, to ja nie wiem. Chyba prosiła Pana Boga, żeby dzieci były zdrowe, mąż zdrowy, wszystko wypraszała u Pana Boga. Mój ojciec przyszedł wieczorem, tam jakąś modlitwę nad tą chałą zrobił, odkrył ją, kroił takie kawałki nam, każdemu dziecku. To się nazywało a mojca. I się siadło do stołu i się jadło rybę faszerowaną. To nie znaczy, że u wszystkich Żydów to było. Przeważnie nie było. Zamiast gefilte fisz, to zjadły ludzie kawałek śledzia. To byli ludzie bardzo biedni, żyli w bardzo ciężkich warunkach, jeszcze polskiego języka nie umieli, strasznie żydłaczyli. Jak myśmy jedli kolację, to zawsze była ryba, był jeszcze kielich wina. Kiedy ojciec jakąś modlitwę zrobił, każde dziecko troszeczkę popiło z tego kieliszka, to był taki duży kielich. I był rosół, z kluseczkami, łazanki z grochem, z fasolką, i mięso, i kompot. I to wszystko. Ale jak trza było zgasić światło, to przyszedł dozorca szabes goj. Bo Żydom nie wolno w szabes wykonywać żadnej pracy. Przyszedł dozorca, to już za to, że on przyszedł i zgasił, to dostał kawałek chały.\nW sobotę rano mój ojciec wziął tałes, to jest taka chusta modlitewna i poszedł się modlić. Chociaż… czy poszedł się modlić? Z tego, co ja wiem, to raczej poszedł do kolegów, czy tam na karty, czy na domino, albo na szachy… Myśmy byli w domu i mama przyszykowała znowu obiad. W piątek się zanosiło do piekarza taki garnek z kartoflami, to się nazywało czułnt. Jak Żyd był bogaty, to on włożył do tego czułentu spory kawałek mięsa, i to było dobre. I zazwyczaj w sobotę o dwunastej najmłodsze rodzeństwo poszło po ten czułnt, wzięło ze sobą szmatę. A ten czułnt był już zapłacony i numerek był naklejony, i ja dostałam taki numerek w piątek. A w sobotę według tego numerka się odebrało swój garnek. I bardzo często się zdarzyło, że byli tacy cwaniacy, co zabrali czułnt temu bogatemu, bo był lepszy jak jego. W tym garnku z czułentem jeszcze było takie naczynie jak mała doniczka, gliniane, i w środku był kugiel. Ten kugiel był z makaronu ugotowany, jabłuszko się wkroiło, rodzynki się dało. Dzieci ubrane były świątecznie, czysto. Na podwórku się poleciało bawić, to obcasem od butów się zrobiło w ziemi dziurkę i się grało w orzeszki. Najważniejsze, żeby trafić do tej dziurki.\nŚlub siostry męża Blumy Birencwajg, 1939\nI ojciec w sobotę zawsze ze mną poszedł do teatru żydowskiego na ulicy Konstantynowskiej. Teraz ona jest 11 Listopada. Ale ten teatr się spalił, mój ojciec umarł i więcej tam nie chodziłam. Później z moim mężem żeśmy chodzili na niektóre sztuki, co teraz w ogóle wyszły z planu i w ogóle nie istnieją. Moja mama nie szła, ani do teatru, ani nigdzie. Chyba że do znajomych. Jak się komuś dziecko urodziło, się go obrzezało, to było takie uroczyste. I jeszcze jak ten kawałeczek z członka się odkroiło, miseczka była z piaskiem, ten kawałeczek się włożyło. To była wielka uroczystość, a szczególnie jak to był pierwszy w rodzinie. To się modliło, i to dziecko się ochrzciło – to znaczy nie ochrzciło, tylko imię mu się dało.\nInne święta to były Wielkanocne, Pejsach. Sześć tygodni przed świętami kupiło się gęś i zrobiło się szmalec. Ale żeby ten szmalec wytopić, to musiało się przede wszystkim kuchnię zrobić koszerną. Tak podpalić, żeby to wszystko było czerwone, przepalone. I w specjalny świąteczny garnek się wlało ten szmalec, zawiązało się garnek szmatką, na szafę się postawiło. Na szafie leżały te naczynia, co były na Wielkanoc, ich się przez cały rok nie używało. Od święta do święta. Przykryte papierem. Jeszcze był zwyczaj, może i teraz jest, nie wiem, że jak garnek był obity, to już nie wolno go było na Wielkanoc używać. Zawsze chodzili tacy, wołali: „do lutowania, do drutowania!”, dwóch z takim wielkim, blaszanym kotłem. Kto nie miał na święta specjalnych naczyń, tylko te, co używał na co dzień, to on je wyszorował, wsadził do wody, i niby to już było koszerne. Właśnie najtrudniej było ludziom biednym, żeby oni mogli sobie pozwolić na wielkanocne naczynie i naczynie na cały rok. (Bo u Żydów nie wolno w tym garnku, co się gotuje mleko, żeby broń Boże coś mięsnego.)\nNa Wielkanoc u nas nie wolno jeść chleba. Przez osiem dni. Macę to ręcznie się robiło. U piekarza, specjalnie on piekł macę. I wynajmował kobiety, żeby wałkowały te mace – woda i mąka. Pszenica musi być siana, najlepszej czystości. Później to musi być koszerne, mielone, wszystko musi być czyściutko. Jak ta kobieta miała miesiączkę, to już jej nie wolno było się tym zająć. Bo już ona była trefna. Niekoszerna. Ale bardzo, bardzo te kobiety się starały. Bo mace trzeba było tak wywałkować, żeby nie było żądnej zagniotki, bo inaczej ona już jest niekoszerna. I następne święta to są te jesienne. To jest Roszaszuna i Sądny Dzień. Kobiety i mężczyźni się modlą. Ten, co był bogatszy, to poszedł do bożnicy. A ten, co był biedny, to ten jeszcze biedniejszy wynajął mu swoje mieszkanie, i w drugim pokoju mężczyźni mówili modlitwy, a kobiety powtarzały. W Sądny Dzień nie wolno nic jeść. Jak gwiazdka zapadła dzisiaj, to już nie wolno było jeść, dopiero nazajutrz, jak znowu gwiazdka się ukazała. Ale nic jeść. I nic pić. Absolutnie. Potem są Kuczki, sykes tak zwane. Wtedy mężczyźni robią takie pałaty, dachy okryte są choinkami. Kto był bogatszy i miał balkon, to robił na balkonie. A jak nie, to sąsiedzi się zbierali, ustroili na podwórku. Chłopcy jedli tam, ale dziewczynkom nie wolno było. Kobiety stały przy furtce przy wejściu, żeby słuchać modlitwy. I jedzenie nosiły do tych sykes. A jakie specjalne jedzenie było? Przeważnie rosół, to był wielki cymes, i ryby. To wszystko trza było zanosić dla męża. Nie spało się tam. To było tylko od modlitwy, od jedzenia.\nTak było przed I wojną. Ja sobie przypomniałam, że po pierwszej wojnie światowej to już mój ojciec i rodzeństwo nie żyło. Osierocona przez ojca zostałam mając chyba lat pięć. On miał gruźlicę. U nas był stały lekarz domowy i ciągle się go wołało, bo ojciec dostawał krwotoki. No i tak długo to trwało aż umarł, 29 lat miał. I rodzeństwo moje też umarło. I ja zostałam z moją mamą sama. Moja mama żyła z tego, co sprzedała: te narzędzia, co były w fabryczce szczotek ryżowych, po trochu wszystkie wyprzedała, bo wtedy nie było ani renty, ani emerytury, absolutnie. Już potem moje dzieciństwo było bardzo smutne.\nPamiętam 1914 rok, u nas mieszkały dwie kuzynki z małego miasteczka. Kozacy wtedy szukali tylko dziewczyn. „Diewoczki i diewoczki”. Myśmy mieszkali na parterze, moja mama trochę uchyliła okno: w razie jakby taki żołnierz przyszedł przez drzwi, to wylecą dziewczyny przez okno. A gdy odwrotnie, to przez drzwi. Raz przyszedł kozak, pamiętam jak dziś, i wsadził nogę przez okno. Mówi do mojej mamy, żeby mu dać dziewczynę. A moja mama mówi: – Ja nie mam dziewczyny. Ja stałam przy mojej mamie, on wyciągnął szablę, a moja mama była taka odważna kobieta i powiedziała: – Weź, zabij, nie mam dziewcząt. Ja zaczęłam strasznie płakać. On jakoś się opanował i tylko zawołał do mnie: – Nie krzycz! I poszedł.\nGustawa Birencwajg (pierwsza od prawej, w białej bluzce) w d\nomu dziecka w Pieszycach koło Wrocławia, koniec lat 40.\nW czasie I wojny światowej moja mama szmuklowała [szmuglowała]. Najwygodniej było iść z dzieckiem na szmukiel. Ja już miałam może lat osiem. Z Łodzi albo do Łęczycy. Bardzo daleko. Ja się strasznie bałam tych słupów telefonicznych, bo to strasznie szumiało, a krzyczeć nie można było. Ze strachu ja miałam wszystkie palce poobgryzane. Się szło pieszo! W nocy. Ciemna noc. Przeważnie to były kawałki płótna po 17 metrów, wtedy były arszyny. [dawna jednostka długości, około 0,7 metra]. Owinięte tym płótnem i się tak szło, a tam kupowali. I tak myśmy tak z mamą żyły z tego szmuklu.\nJa chodziłam do szkoły na ulicy Szkolnej 16. To była szkoła w prywatnym domu. Tam chodziły same żydowskie dzieci. To była szkoła państwowa. Religię wykładała Żydówka, nauczycielka. Nie było, żeby tam krzyż wisiał. Chłopcy bez czapek siedzieli. Nauka była po polsku, tak. Wszystko było po polsku. Nauczyciel śpiewu i mówił po polsku. Ja tej szkoły wprawdzie nie skończyłam, bo nie było takiej siły, żebym ja mogła skończyć.\nMoja mama zmarła w 1918 roku. Leżała w szpitalu w Radogoszczy. To jest za Łodzią. Jeszcze istnieje chyba. Ja przyszłam w odwiedziny do mojej mamy. Nie wpuszczali do środka, tylko można było patrzeć przez okno. I ja tak stałam, a moja mama już straciła widocznie przytomność, tylko pamiętam, że pielęgniarka doszła do niej i mówi: – Chajusia, wasza córeczka przyszła! I moja mama się uspokoiła trochę, ale później zmarła.\nJa nie miałam żadnej rodziny, tylko dwie kuzynki, które już były mężatkami. Jak się dorobili trochę moi rodzice, to kupili nie plater, tylko srebrne nakrycie, srebrne lichtarze, już widać, że zaczęli lepiej żyć, kupować lepsze rzeczy. To wszystko zostało: mieszkanie umeblowane było, srebrne nakrycia, srebrne przepiękne lichtarze… A co ze mną zrobić? Czy dać do domu sierot, czy dać do tej kuzynki, co wyszła już za mąż? Miałam dziesięć lat i poszłam do kuzynki. Ta kuzynka była z rodziny mojej mamy. Ona się nazywała Małka Szwarc. Oni byli z dobrego domu, ale jej mąż był karciarz i kobieciarz. Jak teraz się mówi: „molesterować”, to ja się śmieję, że on taki był. Nie odgrywało u niego roli, żeby zgwałcić. Ja jak już podrosłam, oni mieli swoje dziecko, to ja to dziecko niańczyłam. Nie było wózka, ani nic. Do szkoły mi nie dali chodzić. Ona ciągle mówiła: – Ja nie jestem uczona, ty też nie musisz być.\nJa byłam przez tego kuzyna strasznie bita. Dlaczego? Bo oni żyli z tego, że czyścili wołowe nogi: zeskrobały te włosy. I dawali do jego matki, ona miała sklep mięsny, to się nazywało jatka. Tam porąbali te nogi na kawałki i bogaci je kupowali, bo chcieli galarety. Te nogi trzeba było zanosić do jatki. Jechało się tramwajem, bo to był spory kawał. Bardzo ciężko. Był taki koszyk z pałęką [rączką]. Ja płakałam, nie chciałam. Teraz to wiem, że ten kuzyn był sadysta, wtedy nie wiedziałam i bardzo się go bałam. Jak podrosłam, to już tam nie chciałam mieszkać. Spałam u sąsiadki na podłodze. To, co zostało po mojej matce, wszystko przepił. To ja już byłam zbyteczna, ale z litości, jako że sierota, to mnie trzymali.\nPóźniej wyszłam od nich i poszłam do przyjaciela mojego ojca. On też był tego samego fachu co mój ojciec, szczotkarz. On się nazywał Chaim Oszpicen. Mieszkali w Łodzi na Ogrodowej 10. Jego żona była młoda, on był już starszy facet. Miał dwoje dzieci, a później im się urodziło jeszcze troje, to było pięcioro. Małżeństwo to siedmioro, ja byłam ósma. Wszystko w jednym pokoju. Ja miałam swoją pierzynę, ja miałam swoje łóżko polowe i ze mną spała ich córka. Nie chcieli wziąć pieniędzy ode mnie. Ja poszłam do pracy do wędliniarni. W Łodzi były tylko dwie takie firmy: Diament i Dyszkin. Ja poszłam do Diamenta. Cały dzień jadłyśmy tam, ile się chciało. Dobry był gospodarz, i wieczorem jeszcze była taka zasada, że dziesięć dag wędliny i dwie bułeczki wolno było ze sobą wziąć. Ja wobec tego, że nie płaciłam Oszpicenowi za mieszkanie, to oddawałam tę paczkę codziennie. Diament miał cztery filie w Łodzi. I do każdej kolejnej filii jak otworzyli, to mnie przesiedlali. Bo ja byłam bardzo zdolna, potrafiłam zważyć.\nPracowałam dużo, szorowałam podłogi, nosiłam wodę, bo Łódź była nieskanalizowana. Wtedy nie było ośmiu godzin pracy. Było czternaście godzin pracy. Ciężko. Człowiek nie miał dużo czasu, żeby się bawić albo hulać. Nie. Zarobiłam dziesięć złotych tygodniowo. W piątek, jak gwiazdka wyszła, to już sklep musiał być zamknięty. I ja miałam wolne do nazajutrz, do wieczora. W sobotę, jak gwiazdka wyszła, to już wolno było otworzyć sklep i znowu się targowało. Było nas pięć dziewcząt za ladą. Bardzo zgodnie żyłyśmy. Mnie nazywano „Żywe Srebro”, taka byłam żywa dziewczyna, ładna. Przywozili takie wielkie wiklinowe kosze z wędlinami, trzeba było zdjąć od tego furmana, wyładować, wywiesić, żeby to ładnie wyglądało. W tej wędliniarni nie było maszyny, tak jak teraz. Wszystko ręcznie, długie noże się ostrzyło, trza było wiedzieć, jak to wyregulować. Była wędlina „rozmaitości”, tam się dawało drogą wędlinę i trza było dodać tańszej, żeby to jakoś wyrównało tę cenę, żeby właściciel też zarabiał. To była duża firma.\nBył taki młody człowiek, wtedy już mówiono, że on – złota młodzież. Grał na mandolinie, wesoły chłopak. W każdym razie on tam się do mnie zalecał. Moryc. Zilber… Zilbersztajn? Nie, nie pamiętam. Na „zet”. W sklepie uważali, że to jest cudowna partia dla mnie. I koniec końców żeśmy się zaręczyli. A to jest nie tak, że na słowo, trzeba napisać całą taką kartę, to się nazywała ksyba. Przyszedł taki specjalny Żyd, wierzący głęboko, i on tam pisał, że ja… nie wiem, co on pisał! Że ja jestem narzeczoną, że zobowiązałam się przez całe życie być razem, nie wiem co. Ja cały posag miałam przyszykowany w koszyczku pod łóżkiem. W sobotę nie pracowałam, to nie miałam wyżywienia. Więc w sobotę się wydało, na spanie, na bieliznę, bardzo mało mnie zostawało. Ale zawsze byłam ładnie ubrana, elegancko, ale skromnie. Pomagał mi ten narzeczony, prawdę powiedziawszy. Dał mi pierścionek, palto z futrem i dobrze było.\nPowiem krótko, że ja zerwałam z tym narzeczonym. Bo ten przychodził, mnie prowadził do kina, tu, tam. I tak już zaczęłam trochę przechodzić na jego stronę – wolnomyślicielską. On chciał koniecznie, żeby zamieszkać bez ślubu. Ja cały czas pracowałam, starałam się, jak tylko mogłam. On już wtedy o coś był posądzony, o lewicowe sprawy, ja nie wiedziałam. I poszedł do więzienia. Ja miałam taki pęk listów, co on pisze z więzienia do mnie. Że ja mu się w nocy śnię, moja szyja wysoka, to było bardzo miłosne. Wiedziałam, że on jest tu samotny, to zawsze zorganizowałam mu paczkę do tego więzienia. To były takie chłopaki wesołe w więzieniu, że zjadali, jemu nic nie dali. Fabryka mojego szefa była naprzeciwko więzienia. Więzienie było na Gdańskiej 13, a mój właściciel miał fabrykę na Gdańskiej 14. Tyle siedział, że zdążył kilka listów miłosnych napisać i go wypuścili.\nDawid Birencwajg, mąż. Warszawa, lata 60.Dawid Birencwajg pochodził z Sosnowca. Ojciec nazywał się Abram, a matka Tema. W ogóle było ich sześcioro dzieci. Cztery córki, dwóch synów. Jedna córka nazywała się Rózia, druga Sala, a trzecia Łaja, a czwarta nazywała się Bluma. Obydwaj synowie prawie w domu nie byli. Bo Dawid kiedyś w sobotę se kupił butelkę Sinalco, taki napój orzeźwiający, lemoniada, a jego matka widziała to i powiedziała: – Czekaj, ja powiem ojcu, to on ci da. Jak ona tylko to mówiła, to on poszedł, i do widzenia, więcej go nie było. Wyjechał do Piotrkowa, tam pracował w kuchni. I z tego się wziął jego zawód kielner. To była taka religijna rodzina, bardzo. Chociaż moja teściowa nie umiała tej religii czytać z książeczki, ale zawsze na święta poszła do bożnicy.\nNo i żeśmy się pobrali… Pojechałam do jego rodziców i tam był ślub religijny. Pod baldachimem, i świeczki, i wszystko, co trza było, jak przykazane jest. I potem zamieszkiwaliśmy w Łodzi. Mąż mój zarabiał, on z zawodu był kelnerem. Aż do wybuchu wojny. PPS-Lewica budowała w Łodzi domy, troszeczkę za miastem. Tam wpłaciliśmy pieniądze i dostawaliśmy takie trzypokojowe mieszkanko, na facjatce. Na Lokatorskiej 11B, drugie piętro. Ślepa kuchnia, ale był gaz, była woda, już nowocześnie, ubikacja była na korytarzu, dwóch lokatorów na jednym piętrze. Ale mnie to mieszkanie się nie podobało, to później się przeprowadziłam w Łodzi na Żeromskiego. To już taka ulica inteligentna, lepsza.\nW 1929 roku się urodziła córka, Halina. Urodziła się, to było wielkie szczęście. Ja ją wychuchałam, wydmuchałam. Miałam wielkie kłopoty, różyczka na twarzy jej wyszła. Lekarz przyszedł i powiedział, żeby zrobić taką maskę z gazy i nasmarować borną wazeliną, której w tej chwili to u nas nie dostaniesz. No i tak to było. Nie było wózka, tylko taka chusta w kraty, i tak ją nosiłam na spacer. A później już powstały wózki, siostra męża Róża kupiła mi wózek w Sosnowcu. Jak moje dziecko miało jakieś cztery miesiące, mój mąż postanowił, żebym przerwała pracę. On przychodził z pracy bardzo późno i zawsze przyniósł kawałeczek sernika, robił herbatę i ja musiałam to zjeść i wypić, żeby był pokarm dla dziecka. Moja córka już w połowie lat 30. zaczęła chodzić do szkoły. Mąż sobie zażyczył, żeby Halinka chodziła do żydowskiej szkoły. I dlatego ona umie po żydowsku, bo myśmy w domu rozmawiali z mężem po żydowsku, a do niej to po polsku. Dwa razy do roku jechałyśmy do babci do Sosnowca. Na święta. Pojechałam na Wielkanoc zawsze, seder się uprawiał, były macy. Modliło się, modliło się, tam wszystko się opowiadało, jak to było w Egipcie, jak ich wyrzucono, a tak długo to trwało, aż dzieci usnęli.\nW tym czasie Chińczycy w Łodzi byli, sprzedawali różne rzeczy. Mąż kupił mi apaszkę, beżową z zielonym. I pyta mnie się, czy mi się podoba. A ja mówię: – No, nie bardzo. To powiedział: – Ja ci w życiu nic nie kupię. I dotrzymał słowa. Nigdy, nigdy nic nie kupił, nawet za pięć groszy. Nawet ze mną do sklepu nie poszedł. Absolutnie. Był bardzo dobry człowiek, oddałby wszystko, co miał, on nic nie potrzebował nigdy, i uczciwy aż do głupoty. Takie wieczorki były urządzane z soboty na niedzielę i bez biletu nie było mowy, żeby on najbliższego przyjaciela wpuścił.\nInstytut HistorycznyPrzyjaciół było bardzo dużo. Zawsze u mnie pełno było ludzi w domu, i później, w Warszawie, aż do męża śmierci w 1966. Chociaż oni mieli o wiele więcej ode mnie, ale zawsze przychodzili na coś dobrego. Prawie wszyscy byli bezrobotni, i jak przyszli w piątek, to się pytali: – Gucia, gdzie stoi drożdżowe ciasto? A resztę zjadły bez mojego pytania. Raz wyjechałyśmy na letnisko, i miałam wielką butlę z sokiem wiśniowym. Wypili ten sok i później zastanowili się, co powiedzieć. Chcieli potłuc tę butlę, żeby się nie wydało. A na letnisko jeździłam z dzieckiem. Pod Łodzią. Wiśniowa Góra. To było największe takie znane letnisko. Tam co roku jeździłam, bo tam moi fabrykanci mieli sklep z wędliną latem i ja chodziłam do pracy. No i tak to życie szło aż do wojny.\nDruga część historii Gustawy Birencwajg wkrótce w „Dwutygodniku”.


Moda dziecięca dla chłopca - Świat mody damsko męskiej zaklęty w jednejstronie\nKażda mama pragnie, żeby jej dziecko dobrze czuło się w wybranych przez nią ubraniach, a przy tym, żeby było modne. Tylko jak zabrać się za wybór chłopięcej garderoby? Czym się kierować przy wyborze ubrań dla chłopca i gdzie robić zakupy? Podpowiadamy!\nJak wybierać dziecięce ubrania dla chłopca?\nDzieci są często w ruchu, nie stronią od zabawy, w szczególności w przypadku chłopców. Dlatego, gdy będziemy na etapie wyboru ubrań, to warto postawić na praktyczność oraz wygodę. Idealnym wyborem będą zatem komplety dresowe, ponieważ to one nie krępują żadnych ruchów, a przy tym są bardzo wygodne i dostępne w wielu różnych rodzajach.\nOczywiście to, że ubrania dla dziecka powinny być praktyczne i wygodne, nie oznacza, że trzeba od razu rezygnować z najnowszych trendów. Jeśli interesuje nas aktualna Moda dziecięca dla chłopca i pragniemy, by nasze dziecko od czasu do czasu zabłysnęło oryginalnym stylem, to na pewno warto wziąć też pod uwagę t-shirty, koszule, czy jeansy, które dostępne są w wielu modnych odsłonach.\nCo więcej, jeansy dla dzieci są również bardzo wygodne, więc jeśli poszukamy czegoś odpowiedniego, to nawet w takiej odsłonie dziecko będzie czuło się wygodne.\nIstotne znaczenie ma nie tylko to, po jakie rodzaje ubrań sięgniemy, ale również, jakiej będą jakości. Godne uwagi produkty dla dzieci, to takie, które zostały wyprodukowane z naturalnych materiałów. Bawełna to oczywiście przykład jednego z nich i możemy być pewni, że sięgając po bawełniane rzeczy sprawimy, że skóra naszego dziecka nie będzie skłonna do podrażnień, alergii, czy innych zmian skórnych.\nPoza tym zawsze należy brać pod uwagę nie tylko swoje preferencje, ale również dziecka. Jeśli maluch nie czuje się dobrze w pewnych ubraniach, to nie ma sensu ich mu kupować, bo i tak nie będzie chciał w nich chodzić. Warto również pamiętać o tym, aby każde ubranie było też odpowiednio dobrane pod względem rozmiaru.\nGdzie kupować dziecięce ubrania dla chłopca?\nWystarczy zrobić małe rozeznanie na rynku, by dojść do wniosku, że na rynku nie brakuje sklepów, które mogą zapewnić dostęp do dziecięcych ubrań dla chłopca. Niektóre działają stacjonarnie, inne online, więc każda mama może zdecydować, w jaki sposób kupi coś dla swojego dziecka. Co ważne, aby zakupy zakończyły się sukcesem, zawsze warto stawiać na ofertę profesjonalnego sklepu z ubraniami dla dzieci, ponieważ tylko one będą w stanie zapewnić jakościowe produkty w szerokim wyborze, w tym również trendy z aktualnych kolekcji.


Wyświetleń: 479 Autor: Wojewódzki Urząd Pracy w Lublinie Data publikacji: 11.03.2020 Data modyfikacji: 11.03.2020\nW związku z działaniami ograniczającymi rozprzestrzenianie się koronawirusa podjętymi przez administrację rządową i samorządową oraz sugestiami GIS i Ministerstwa Zdrowia zwracam się z prośbą do wszystkich klientów Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Lublinie o ograniczenie do minimum wizyt planowanych w naszej placówce. Proszę również o rozważenie stosowania alternatywnych form i kanałów komunikowania się z pracownikami Urzędu, np. kontakt mailowy i telefoniczny.\nTel.:81 463 53 00\nTel.:605 90 34 76\nFax:81 463 53 05\nTel.:81 463 53 09\nPunkt Informacyjno-Konsultacyjny PO WER\nNumer komórkowy: 605 90 34 93\nNumer stacjonarny: 81 46 35 34\nAdres e-mail: power@wup.lublin.pl\nPunkt Kontaktowy RPO WL\nNumer komórkowy: 605 90 34 91\nNumer stacjonarny: 81 46 35 363\nAdres e-mail: punkt.konsultacyjny@wup.lublin.pl\nNumer stacjonarny: 81 46 35 349\nNumer pokoju: 100\nAdres: ul. Lubartowska 74 A, Lublin\nNumer pokoju: 330\nAdres: ul. Obywatelska 4, Lublin\nNumer komórkowy: 605 903 480\nNumer stacjonarny: 8146 35 350\nAdres e-mail: centrum@wup.lublin.pl\nIlość odsłon: 3874883


Category: Lavender Hills\nalbum / Lavender Hills / prace Marty\nby Marta · Published Luty 25, 2019\nWitajcie poniedziałkowo! Dzisiaj przychodzę do Was z lawendowym albumem typu folio. Jest on zbudowany na bazie z kartonu kraftowego, oklejonej wspaniałymi papierami z kolekcji LAVENDER HILLS.\nhome decor / Lavender Hills / Prace Asi Sz / Uncategorized\nby Joanna Sz · Published Grudzień 28, 2018 · Last modified Listopad 2, 2018\nHOME DECOR – kolekcja LAVENDER HILLS\nCześć, Świąteczne prezenty już za nami, a pogoda nie nastraja do aktywności ruchowej na świeżym powietrzu. Mimo tego, postanowiłam zrobić lekką, wiosenną dekorację z papierów z mojej ulubionej, lawendowej kolekcji. Zapraszam do wspólnej podróży:)


Orawskie “Złote Kłosy” – Kurier Orawski\n5 maja 2017 1 sierpnia 2018 Kurier Orawski 0 Comments\nPrzegląd Zespołów Regionalnych „ZŁOTY KŁOS” Euro-Folklor w Zebrzydowicach okazał się dla Orawy szczęśliwszy, niż wieściły to nasze pierwsze informacje.\nPoza zespołem Małolipnicanie wśród kapel ludowych, o czym pisaliśmy już wczoraj, po pierwsze miejsce sięgnęły również dzieci z zespołu Orawianie z Lipnicy Wielkiej w kategorii zespołów z programem artystycznie opracowanym.\nSpecyfikę tej konkurencji wyjaśnia kierownik zespołu z Lipnicy Wielkiej, Eugeniusz Karkoszka: Tym razem postanowiliśmy spróbować swoich sił w innej kategorii. A mianowicie “artystycznie opracowanej”, czyli prościej mówiąc w kategorii, gdzie wszystko musi być “pod nóż” (Do tej pory występowaliśmy zawsze w autentycznej). I chyba się nam znów udało,bo zdobyliśmy I-wsze miejsce! Było to dla nowe doświadczenie, które na pewno będzie w przyszłości w zespole procentować.\nMiędzynarodowy przegląd w Zebrzydowicach w powiecie cieszyńskim, w dniach 1-3 maja, odbył się już po raz 24. Uczestniczyła w nim setka zespołów z Polski, Czech i Słowacji. Do zwycięskich grup trafiły statuetki w formie “Złotego Kłosa”.\nZOBACZ TAKŻE: Małolipnicanie ze “Złotym Kłosem”\n← Orawski moj w stolicy Podhala\nBieg pasterski w Lipnicy Wielkiej po raz drugi →\nLipniczanin trenerem Kadry Narodowej Młodzieżowej mężczyzn w biegach narciarskich\n28 czerwca 2016 Kurier Orawski 0


Blisko 75% firm dokonujących inwestycji skierowanych na wzrost ponosi fiasko. Liczba bieżących wyzwań często powoduje, że zespoły zarządzające stosują doraźne rozwiązania, wzorowane wprost na wygrywających organizacjach. A to ryzykowne podejście. Bez odpowiedniej diagnozy i pełnej świadomości najsłabszych i najsilniejszych punktów wiele firm dokonuje złej alokacji środków. Teraz możesz temu zapobiec.\nnieefektywna i nieskalowalna działalność,\nrosnące koszty usprawnień operacyjnych nie przynoszą spodziewanego zwrotu z inwestycji,\nrozwój firmy wyhamował, a działania naprawcze nie dają oczekiwanych rezultatów.\nICAN Growth AuditTM – narzędzie diagnostyczne umożliwiające identyfikację czynników wzrostu organizacji. Szczegółowa analiza wyników jest wstępem do warsztatów weryfikujących stan firmy, podczas których przedstawimy efektywność organizacji w kilku obszarach: sprawności strategicznej, sprawności operacyjnej, projektowania oferty wartości, rozwoju przywództwa. Każdy obszar opisany jest szeregiem wskaźników definiujących najlepsze praktyki w zakresie rozwoju innowacji.\nDLACZEGO POWINIENEŚ WYBRAĆ GROWTH AUDIT?\ndowiesz się, co decyduje o wysokiej dynamice rozwoju organizacji i które czynniki wzrostu są najważniejsze dla Twojej firmy, dzięki czemu będziesz mógł dokonywać trafniejszych wyborów strategicznych\nzadbasz o rozwój czterech kluczowych obszarów działalności, tj. sprawności strategicznej, sprawności operacyjnej, projektowania oferty wartości oraz przywództwa\npoznasz czynniki wzrostu swojej organizacji, dzięki czemu ukierunkujesz wysiłki na działania przynoszące efekty\nICAN Growth Audit™ to wynik analizy wiodących teorii i modeli, na podstawie których wyłoniono 581 czynników wzrostu przedsiębiorstwa. W oparciu o analizę czynników sukcesu polskich spółek, rozwijających się w tempie powyżej 20% rocznego wzrostu sprzedaży i zysku w ciągu ostatnich 3 lat, wyłoniliśmy 70 czynników, które mają wpływ na utrzymanie wysokiego tempa wzrostu. Wyniki badanej firmy są porównywane do bazy dynamicznie rozwijających się spółek.\nWspólnie omówimy Twoje potrzeby i dobierzemy badanie, które przełoży się na podniesienie konkurencyjności Twojej organizacji.


Platynowe sandały z dżetami MARRADI\nNumer katalogowy 87-T003 LAMINATO.PLATINO\nSandały wykonane z wysokiej jakości laminowanego materiału w kolorze platynowym. Model z paseczkami sięgającymi powyżej kostki, ozdobiony dżetami. Fason na beżowej podeszwie i z regulowanym, podwójnym zapięciem. Komfort użytkowania zapewnia skórzana wkładka. Model prezentuje się niezwykle kobieco i pasuje do wielu letnich stylizacji.


Serwis KolejPodsudecka.pl do tej pory odwiedzono 10 981 325 razy. Dziś na naszą stronę trafiły 143 osoby. Aktualnie naszą stronę przeglądają 18 osoby.\nST43-2415 należący do PRKiI Wrocław ciągnie skład radwanów na szlaku Mościsko - Dzierżoniów. Pierwszy raz spotykam tego rumunka i tego przewoźnika na podsudeckiej\nŚroda, 7 maja 2014r.\nCzwartek, 8 maja 2014r. godz.: 16:48\nWyświetleń: 1390 Stacja:


Podział roślin akwariowych - A Jak Akwarium\nKlasyfikacja roślin wodnych, błotnych czy bagiennych mogących wszakże rosnąć w akwarium w całkowitym zanurzeniu może przebiegać według różnych kryteriów. Często przyjmuje się za podstawę ich klasyfikacji występowanie poszczególnych gatunków w określonych biotopach i szerokościach geograficznych. Dzielić je można też ze względu na budowę i stopień zaawansowania ewolucyjnego. Tak jak często wyodrębniana kategoria mchów i wątrobowców. Odrębną grupę stanowią zaś rośliny pływające, unoszące się na powierzchni i tuż pod powierzchnią wody.\nPodział ze względu na tempo wzrostu:\nRosnące w średnim tempie\nPodział ze względu na wymagania i stopień wrażliwości na warunki otoczenia:\nRośliny dla początkujących niewymagające\nRośliny dla średnio doświadczonych sredniowymagające\nRośliny dla zaawansowanych akwarystów wymagające\nPodział ze względu na osiąganą wysokość:\nRośliny niskopienne, pierwszego planu\nRośliny średnio wysokie, drugiego planu\nRośliny wysokie, trzeci plan


Co można robić na L4 w ciąży? Kontrola ZUS L4 w ciąży\nHome/Prawo/Co można robić na L4 w ciąży?\nKinga Matyasik-Ochlust 3 września 2021\nWiele kobiet zachodząc w ciążę zastanawia się nad skorzystaniem w okresie jej trwania ze zwolnienia lekarskiego.\nDla podjęcia decyzji o skorzystaniu z L4 ciążowego przydatne jest określenie co właściwie można robić przebywając na L4 w ciąży?\nZgodnie z art. 17 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa:\nArt. 68. w/w ustawy stanowi zaś, iż:\nNa tle wykładni art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa wyrażone jest stanowisko, że pracą w rozumieniu tego przepisu jest praca w potocznym tego słowa znaczeniu, w tym wykonywanie różnych czynności na podstawie różnych stosunków prawnych – stosunku pracy, stosunków o charakterze cywilnoprawnym, a także prowadzenie własnej działalności gospodarczej, samozatrudnienie. O zakwalifikowaniu wykonywania określonych czynności jako “pracy” nie decyduje charakter stosunku prawnego, na podstawie którego są one wykonywane, ale rodzaj tych czynności. Ponieważ w art. 17 pkt 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa brak jest odniesienia do wykonywania pracy na podstawie stosunku pracy lub innego stosunku zatrudnienia w szerokim tego słowa znaczeniu – nie chodzi w nim zatem w szczególności wyłącznie o wykonywanie pracy podporządkowanej czy zależności służbowej, co jest charakterystyczne dla stosunku pracy. Nadto, praca powinna być świadczona osobiście, choć nie musi to być praca fizyczna.\nPrezentowane jest również stanowisko, że praca, poza tym, że może być wykonywana “na każdej podstawie prawnej”, może być również wykonywana “bez takiej podstawy” (tzw. praca na czarno), bez względu na wymiar czasu tej pracy. Pracą zarobkową na gruncie komentowanego przepisu określa się zatem wszelką aktywność ludzką, która zmierza do uzyskania zarobku. Przy określeniu “zarobkowego” charakteru pracy wskazuje się także, że przepisy nie wymagają, aby praca była podjęta “w celu zarobkowym”. Jeśli zatem wykonywanie określonych czynności przynosi rzeczywisty dochód, wówczas problem, czy praca została podjęta “w celu” uzyskania tego dochodu, traci na znaczeniu, jako dotyczący motywów zachowania. Nie ma też znaczenia to, że określone czynności mogą być wykonywane odpłatnie lub nieodpłatnie – istotne jest, aby były wykonywane w rzeczywistości.\nTylko sporadyczna, wymuszona okolicznościami, aktywność zawodowa może usprawiedliwiać zachowanie prawa do zasiłku chorobowego. W innych przypadkach za okres niezdolności do pracy, w czasie której ubezpieczony wykonuje pracę zarobkową, nie należy się zasiłek.\nWiemy już że podczas L4 nie można pracować, ale czy podczas L4 w ciąży można wychodzić z domu?\nO tej okoliczności decyduje treść wystawionego zwolnienia lekarskiego. “Kod 1” oznacza, że trzeba leżeć w domu i nigdzie nie można wychodzić. “Kod 2” zaś oznacza, że pracownik może chodzić.\nZ godnie z treścią wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 12 listopada 2002 r. sygn. akt: III AUa 3189/01:\n“Adnotacja na zwolnieniu lekarskim o treści: “pacjent może chodzić” nie usprawiedliwia wykonywania pracy przez pracownika, którego taka adnotacja dotyczy. Taki zapis upoważnia go jedynie do wykonywania zwykłych czynności życia codziennego, np. poruszanie się po mieszkaniu, udanie się na zabieg czy kontrolę lekarską”.\nZgodnie z orzecznictwem sądów powszechnych oraz Sądu Najwyższego w żadnym przypadku zaświadczenie lekarskie nie może zostać udzielone osobie zdrowej i uzasadniać prowadzenia normalnego trybu życia .\nNawet w ciąży L4 nie jest udzielane celem podtrzymania istniejącego dobrostanu, a nawet osobie chorej, gdy jej choroba nie wpływa na zdolność do pracy. Samo bowiem „bycie w ciąży” nie jest przecież i nie może być chorobą, gdy brak jest jakichkolwiek naruszeń sprawności organizmu.\nZa wykorzystanie zwolnienia lekarskiego niezgodnie z jego celem może zostać uznany wyjazd na wakacje, czy też zrobienie remontu w domu.\nOczywiście restrykcyjna wykładnia przepisów stosowana przez ZUS może zostać zmieniona w drodze skutecznie złożonego odwołania od decyzji ZUS przez Sąd Ubezpieczeń Społecznych.\nWpis okazał się przydatny? Czytaj więcej na Wbrew ZUS\nNiedzielski: projekt ustawy dot. weryfikacji szczepień – na najbliższym posiedzeniu Sejmu\nPrzeliczenie podstawy wymiaru świadczeń z tytułu choroby i macierzyństwa, gdy zmieniono wymiar czas pracy na podstawie ustawy o COVID-19\n70 proc. chorych na stwardnienie rozsiane pracuje, a jakość ich życia jest coraz lepsza


Alkomat IBlow Policyjny Przesiewowy Żółty cena 1599.00 PLN\nStrona główna » Alkomaty do Firmy od 259.00 PLN » Alkomat IBlow Policyjny Przesiewowy Żółty\nCena:\t1 699,00zł 1 599,00zł\nUstnik Typu Lejek do Alkomatu iBlow Czarna Nakładka\nWytrzymała Walizka na Alkomat iBlow Promiler\nAlkomat IBlow (Policyjny) Profesjonalny Bezustnikowy dla służb mundurowych oraz firm + Wysyłka kurierem GRATIS + 5 lat Gwarancji na alkomat\nAlkomat IBlow firmy Promiler to nowość na rynku i jest wykonany naprawdę dobrze. W alkomat zostało wbudowane bardzo dużo opcji oraz ustawień, które nie przeszkadzają w normalnym użytkowaniu. Bez zagłębiania się w instrukcję, alkomat można obsługiwać tylko jednym przyciskiem "power" i bez najmniejszego problemu i przeszkolenia wykonywać pomiary. Odczyt wyników jest bardzo szybki i czytelny, ponieważ podświetlana "korona" alkomatu bardzo dobrze sygnalizuje obecność lub nieobecność alkoholu w wydychanym powietrzu badanego. Wyniki są wyświetlane na czytelnym i kontrastowym wyświetlaczu. Alkomat z powodzeniem może pracować w służbach mundurowych oraz firmach, gdzie oprócz szybkiej sygnalizacji wyniku jest potrzebna przybliżona informacja o stanie trzeźwości badanej osoby.\nKalibracje są odpłatne\nPasek na rekę zabezpieczający przed upuszczeniem alkomatu\nKupon działa tylko na produkt: Alkomat IBlow Policyjny Przesiewowy Żółty


Spotkanie IBB Polonii Londyn w telewizji Polsat - Volley Flash\nSpotkanie IBB Polonii Londyn w telewizji Polsat\n14 października IBB Polonia Londyn rozegra pierwszy mecz domowy w tym sezonie i będzie on transmitowany w telewizji Polsat i internecie.\nIBB Polonia Londyn jest prekursorem rozwoju siatkówki na Wyspach Brytyjskich. Pomysłów w klubie nie brakuje. Po zeszłorocznym debiucie na europejskich parkietach oraz transferze Krzysztofa Ignaczaka przyszedł czas na kolejny krok w przód. Tym razem klub ze stolicy Anglii zmierza w kierunku cyfrowej popularyzacji widowiska sportowego.\nJuż w najbliższą sobotę, 14 października pierwszy domowy mecz obecnego mistrza będzie transmitowany w telewizji Polsat i internecie. Takie rozwiązanie to początek nowej filozofii londyńczyków mającej na celu budowę profesjonalnego i liczącego się na siatkarskiej mapie świata klubu.\nSobotnie spotkanie traktowane jest jako ligowy hit, nie tylko ze względu na grające w nim drużyny (mistrz Anglii podejmie wicemistrza – Sheffield Hallam). Brentford Fountain Leisure Centre stanie się angielską wersją siatkarskiej świątyni. Teraflex, oprawa muzyczna, doping kibiców oraz transmisja to dopiero początek nowej siatkarskiej generacji jaką zapowiada londyński klub.\n– Już w ten weekend, w Londynie będzie można zobaczyć siatkówkę nowej generacji. W tym sezonie od samego początku ustawiamy sobie bardzo wysoko poprzeczkę. Czerpiemy inspiracje od najlepszych profesjonalnych klubów z całego świata i staramy się wprowadzać wiele rozwiązań w Londynie. Sobotni mecz to dopiero zapowiedź, tego na co nas stać i dokąd zmierza angielska siatkówka. Mam nadzieję, że kibice, zarówno w hali, jak i przed telewizorami, będą przeżywać emocje i dopingować naszych zawodników. – powiedział prezes IBB Polonii, Bartek Łuszcz.\nTelewizja Polsat w przeszłości transmitowała mecz IBB Polonii Londyn, który dzięki uprzejmości PGE Skry, rozegrany został w Bełchatowie, domowej hali klubu partnerskiego londyńczyków. Podopieczni Piotra Grabana pokonali wtedy węgierską drużyną FINO Kaposvar SE 3:1 (25:17, 25:22, 19:25, 25:19, złoty set: 15:10) i byli autorami historycznego awansu w rozgrywkach o Puchar CEV Challenge (grudzień 2016).\n« PL: Drużyna Espadonu Szczecin wygrywa z Łuczniczką Bydgoszcz\nPL: MKS Będzin pokonał ONICO Warszawę! »


Noclegi w Czarnym Lesie, Czarny Las (Woj. Mazowieckie, Pow. Piaseczyński): Kwatery, Pokoje – Tani Nocleg, Centrum, Cena » e-turysta.pl\nNoclegi Czarny Las (woj. mazowieckie, pow. piaseczyński)\nznaleziono 81 ofert noclegowychofert (0 w Czarnym Lesie oraz 81 w okolicy)\nNoclegi w Czarnym Lesie, województwo mazowieckie, powiat piaseczyński\nNocleg w Czarnym Lesie - Wasz sposób na wymarzony wypoczynek! Duży zakres ofert noclegowych w Czarnym Lesie w województwie mazowieckim tylko w portalu turystycznym e-turysta.pl. Wyszukaj opcje zakwaterowania zależnie od standardu miejsca noclegu i proponowanej ceny. Znajdź dla siebie najlepsze miejsce w Czarnym Lesie wśród oferowanych przez nasz serwis kwater prywatnych i gospodarstw agroturystycznych. Zobacz także ofertę rozrywkową i turystyczną w Czarnym Lesie.\nZrób coś dla siebie i swoich najbliższych - zamów tani nocleg w Czarnym Lesie\nKażdy z nas potrzebuje chwili odpoczynku. Czarny Las proponuje różnego typu noclegi, z roku na rok to miasto odwiedza jeszcze więcej osób.\nJeśli poszukujesz noclegów w Czarnym Lesie w przystępnych cenach, sprawdź propozycje w portalu turystycznym www.eturysta.pl. Dostępne tanie pokoje w Czarnym Lesie pozwolą na ekonomiczne spędzenie wakacji.\nJuż teraz zaplanuj wczasy w Czarnym Lesie w województwie mazowieckim i w zależności od pomysłu spędź aktywnie czas. Serwis e-turysta.pl dostarcza Ci aktualnych i atrakcyjnych pomysłów na nocleg w Czarnym Lesie. Nie przegap promocyjnych ofert! Dzięki naszej odpowiednio przygotowanej wyszukiwarce odszukasz bazę noclegową w Czarnym Lesie, która spełni wszystkie Twoje potrzeby.


Better Version Of The Truth: Stosik wrześniowy #24 (9/2014)\nAutor: Nevermore o 13:04\nMISTEJK. 27 września 2014 13:08\nMuszę się zabrać za "Rywalki" :) Fajny stosik :)\nbella198 27 września 2014 13:41\n"Powód by oddychać" to cudo! <3\nA na "Jedyną" mam wielką chęć :)\nKamil Bujny 27 września 2014 13:41\nCiekawy stosik ;)\nSylwia_85 27 września 2014 14:00\nInteresujący stosik. Czekam zatem na recenzje :)\nsfasd 27 września 2014 14:19\nŻyczę miłej lektury i z niecierpliwością czekam na recenzje :)\nCassiel 27 września 2014 14:40\n''Coś do ukrycia'' też mam i mam nadzieję, że będzie równie zabawne jak pierwsza część (chociaż czytałam recenzję jakąś i podobno jest gorsza :/). ''Jedyna'' - jestem dopiero w trakcie czytania tomu pierwszego i podoba mi się więc może kiedyś sięgnę też i po trójkę. I ''Nie pozwól mi odejść'' mam, i chcę niedługo przeczytać ^_^ Miłego czytania!\nFantasy World 27 września 2014 14:50\nŚwietne książki! Mam wielką ochotę na "Powód by oddychać" i "Marę Dyer" :) miłej lektury!\nUnknown 27 września 2014 15:08\nJa dopiero muszę upolować moją jedyną :D\nZapraszam do mnie-> www.between--books.blogspot.com :)\nAlicja S. 27 września 2014 15:12\nMiłej lektury, ja niestety nic z tego stosiku jeszcze nie czytałam :)\nAnn Wars 27 września 2014 15:15\nCudowny stosik ;D. "Marę..." i "Powód by oddychać" sama chciałabym zobaczyć na swojej półce ;)\nAgathe 27 września 2014 16:51\nBardz fajny stosik, trzymam kciuki, aby udało Ci się zrealizować wszystkie postawione cele! Ja osobiście nie czytałam żadnej z tych książek, ale będę wypatrywać Twoich opinii. :)\nUnknown 27 września 2014 17:05\nJa mam za sobą powód by oddychać, który był, jak dal mnie, średni. I Marę, którą bezgranicznie pokochałam\nJa też zdecydowałam się mniej kupować, bo z czytaniem w ciągu roku nie idzie. No, ale cóż. To rzadsze kupowanie też nie wychodzi xD\nUnknown 27 września 2014 17:13\nOjej, zbyt wiele tutaj książek, które chciałabym mieć. Ostatnia część "Monumentu 14, "Jedyna", "Powód, by oddychać"... Ah... :)\nUnknown 27 września 2014 19:34\nO "Monumencie 14" ostatnio dosyć głośno, a mój zapał do przeczytania tej książki zdecydowanie osłabł i jakoś na razie nie czuję, żebym musiała ją złapać w swoje łapki. "Mara Dyer. Tajemnica" narobiła wokół siebie szumu, a czy faktycznie jest taka dobra...? Coś czuję, że nie i na razie się na nią specjalnie nie nastawiam, ale moooże kiedyś przeczytam. A "Jedyną" właśnie poznaję :)\nMiłej lektury! :))\nZ książką w dłoni 27 września 2014 19:54\nPowód by oddychać mam za sobą i czekam z niecierpliwością na kontynuację. Ciekawa jestem tytułu "Coś do ukrycia".\nTirindeth 27 września 2014 20:01\nCiekawi mnie "Powód by oddychać" :) Miłego czytania, bo stosik naprawdę zacny!\nUjrzeć słowa 27 września 2014 22:29\nMiłej lektury i czekam na recenzję, powód by oddychać :)\nElżbieta 28 września 2014 08:05\nZ tego wszystkiego czytałam tylko "Jedyną":)\nŻyczę Ci miłej lektury ;)\nUnknown 29 września 2014 22:32\nWspaniały stos :) Życzę przyjemnej lektury\nUnknown 16 października 2014 15:41\nNie czytałam jeszcze serii Kiery Cass, ale po licznych pozytywnych opiniach chętnie się z nią zapoznam. Trochę obawiam się gatunku, w którym raczej nie gustuję, no ale trzeba się przekonać ;).


Kiedy wyszli z pokoju kontrolnego kontynuowali eksploracje. Znaleźli jeszcze więcej interesującej „sztuki”.\nZdjęcie 10 / 15\n– Czy dzisiaj wtorek?\n– Nie, kochanie, dziś jest dzień umierania.\n– Ale ja wolałbym wtorek.\n– Zamknij się już, dobrze?\nAnka sypnęła ziemią na pierś swego związanego kablem męża. Gdy tak leżał w głębokim dole, ubielony nieśmiałymi promieniami księżycowego światła, wyglądał jak porzucona marionetka, której poplątały się sznurki. Oczy też miał szklane jak......\nWill Harter był wściekły. Bezradnie miotał się po pokojach szukając kluczy od domu. Trzykrotnie zajrzał pod kanapę, dwukrotnie spenetrował wszystkie szafki i komody. I nic. Ważny przedmiot kpił sobie z niego pozostawiając poza zasięgiem jego wzroku.\nW końcu zrezygnowany wyszedł z domu. Miał dzisiaj podpisać ważny kontrakt. Jeśli doszedłby do skutku......\nNie mogli uwierzyć, kiedy usłyszeli, że mam w zasięgu otwartą sieć wi-fi, nazwaną zwyczajnie “Darmowe Wifi”. Połączenie było niezbyt szybkie, ale to najmniejszy problem. Bo widzicie, obozowaliśmy mniej więcej w samym środku niczego, totalne zadupie (dokładnie chodzi o lasy Tar Hollow, gdyby czytał to ktoś z Ohio). Półciężarówkę zaparkowaliśmy jakieś...\nMoi rodzice byli pierwszymi osobami które brutalnie zmarły przez chorobę obecnie znaną jako XoRax. Mogę sobie dokładnie przypomnieć, jak mój ojciec leżał w łóżku, gdy dławiąc się swoimi wymiotami, musiał wytrzymywać skurcze większości mięśni. Stałem u jego boku i odmawiałem odejścia, wstrzymując swoje łzy. Jego źrenice rozszerzały się, aż jego...


dlaczego mogliśmy być uzależnieni od mediów społecznościowych - duch hakerski\nGłówny Artykuły Dlaczego mogliśmy być uzależnieni od mediów społecznościowych\nMedia społecznościowe prawie zniszczyły naszą zdolność do niezakłóconej pracy. Ciągłe powiadomienia trzymają nas w chórze niezgodnego hałasu, podczas gdy niepokój narasta w głębi twojego umysłu: czas ucieka! Nigdy nie zrobię tego na czas.\nJednak jesteśmy posłuszni dzwonkowi i powiadomieniom, jak niewolnicy czynią panów. Nasze telefony stały się nieodzowną kończyną, bez której nie możemy się obejść nawet na sekundę. Nawet jeśli nasz kompulsywny nawyk zagraża naszej pracy.\n9 kwietnia edycja 60 minut z Andersonem Cooperem, byłym menedżerem produktu Google, Tristanem Harrisem, najlepiej opisał nasze interakcje z naszymi telefonami, jakie kiedykolwiek spotkałem. Porównywał za każdym razem, gdy sprawdzamy nasze telefony, do gry na automacie. W tym przypadku wypłata na automacie to wstrząs dopaminy, który nagradza nas, gdy robimy coś wartego wewnętrznej nagrody.\nW filmie na stronie Przedsiębiorcy Jestem aniołem mówi, że nasze zachowanie jest spowodowane warunkowaniem instrumentalnym.\nW latach trzydziestych B. F. Skinner opracował koncepcję warunkowania instrumentalnego. Używał go, aby zmienić zachowanie gołębi i szczurów, zapewniając nagrody i kary - jeśli wykonywali określoną czynność, otrzymywali pożywienie. Naszą nagrodą jest ping ogłaszający e-mail, polubienie na Facebooku lub nowy obserwujący na Twitterze.\nNagroda, którą otrzymałeś od ostatniego sprawdzania mediów społecznościowych, wpływa na to, jak będziesz się zachowywać w przyszłości. To jak ciągła pętla: sprawdź swój kanał na Instagramie lub Twitterze, zrób zastrzyk na dopaminę, powtórz. Dopamina jest oczywiście uwalniana za każdym razem, gdy odkryjesz coś nowego, więc kanały informacyjne na stronach internetowych odgrywają tę samą rolę, co media społecznościowe.\nAnioł kilka sugestii, które pomogą nam zejść z bieżni, aby zobaczyć, co się dzieje, na bardziej produktywny samolot.\n- Naszym wyzwaniem jest znalezienie bardziej konstruktywnych sposobów wytwarzania dopaminy w naszych mózgach, gdy jesteśmy zaangażowani w pracę - mówi.\nJednym z najlepszych sposobów na to jest nagrodzenie siebie za swoje osiągnięcia.\n„Świetnym sposobem na wykonanie dużych zadań jest podzielenie ich na serię mniejszych kroków. Poczujesz wzrost poziomu dopaminy, odhaczając każdy krok z listy w podekscytowanym oczekiwaniu ”- mówi Angel.\n„Oczekiwanie na wykonanie zadania może sprawić, że Twój mózg będzie skupiony, a jeśli na końcu możesz obiecać sobie nagrodę, to jest to podwójne trafienie”.\nSztuczka polega na zastąpieniu uderzenia dopaminy z mediów społecznościowych innym bodźcem.\nNa początek sugeruje, że możemy potrzebować pomocy. „Skonfiguruj więc niektóre programy blokujące aplikacje społecznościowe, aby ograniczyć się do określonych pór dnia, aby nadrobić zaległości, a następnie nagradzaj się za każdym razem, gdy je wyłączysz lub wrócisz do wykonywanego zadania, nawet jeśli jest to wyjątkowa przyjemność pod koniec tydzień.'\nDla mnie nagrodą jest zwykle kolejna filiżanka kawy lub spacer w słońcu do bramy iz powrotem, gdy tylko skończę artykuł. Co twoje?\nfaceci z gry fmk\njeśli chcesz się zmienić\nczy kucht to dobra marka\nFilozof mówi, że sensowne i satysfakcjonujące życie sprowadza się do 4 podstawowych filarów\n9 niezbędnych kroków do wyjścia ze związku\nJak długo trwa łosoś? (Świeże, Gotowane i Wędzone)\nRecenzja naczyń ceramicznych Xtrema na rok 2021\nWiele osób pozostaje samotnych - oto dlaczego to dobrze\n7 ważnych rzeczy, które silne kobiety chcą, aby mężczyźni wiedzieli o związkach


Głodna Wyobraźnia: Tajemnice Gasalabadu\nCo ucieszyło mnie najbardziej, wreszcie dowiadujemy się czegoś o wszystkich bohaterach – między innymi poznajemy przeszłość Varoscha i wiemy już, jak został kapłanem Borona, okazuje się też, że Poppet wcale nie jest ciągle paraliżowana przez Zokorę i ma okazję powiedzieć, że jest Natalyią z domu Berberach, która służyła dla władcy Thalaku jako skrytobójczyni. Uzupełnione są też tak istotne informacje jak wiek postaci czy też ich motywacje. Pojawiają się pierwsze niesnaski i konflikty, w formie czasem nawet zabawnych dialogów, czyli w stosunku do pierwszego tomu mamy tu znacznie bardziej wiarygodne relacje między członkami drużyny. Co więcej, nie ma już postaci nietykalnych – bo zarówno Havald jak i Zokora zostają tak ciężko ranni, że ocalają życia tylko dzięki magicznemu ekwipunkowi i pomysłowości towarzyszy. I najciekawsze jest to, jak różnorodna jest ekipa – mają przecież w swoich szeregach wszelkie talenty i wyznawców wszystkich istotnych bogów. Uświadomiwszy to sobie, Havald otwarcie zastanawia się, czy mają błogosławieństwo ich wszystkich. Również język jest na wyższym poziomie – mieszkańcy Besarajnu uwielbiają bowiem kwieciste przemowy, i właśnie takie serwuje zazwyczaj Armin, oswobodzony przez Havalda były właściciel cyrku, który w ramach wdzięczności przyłącza się do bohaterów, by im pomagać w obcym kraju.\nniemiecka okładka książki, źródło: https://www.abebooks.com/book-search/isbn/3492266290/used/, dostęp: 18.10.2018\nInna wersja okładki, źródło: https://www.ceneo.pl/20700680, dostęp 18.10.2018\nHop do recepcji trzeciej części, Oka pustyni.\nEtykiety: Drugi Legion, fantasy, Richard Schwartz, Tajemnica Askiru\nKatarzyna Żmuda 21 października 2018 12:33\nPóki co jedynie słyszałam o pierwszym tomie i mam w planach poznanie tej historii. Mam nadzieję, że mnie również zachwyci :)\nGłodna Wyobraźnia 21 października 2018 13:30\nW pierwszym tomie historia dopiero się rozkręca, drugi wypada jednak lepiej. Ja na pewno przeczytam całą serię!\nPatrycja Hrycak 27 października 2018 14:17\nNie znam się na tym i książkę już przeczytałam, ale moim zdaniem trochę zbyt dużo fabuły zdradziłaś w swojej recenzji...\nGłodna Wyobraźnia 27 października 2018 21:27\nSama z góry obaliłaś swoją wypowiedź pierwszym zwrotem, ale i tak dodam, że dzieje się tu tyle ważniejszych rzeczy, że bynajmniej nie zdradziłam nic istotnego.


darrr1 - Forum Audio.com.pl\ntopic odpisał darrr1 na temp w DIY, czyli Do It Yourself oraz serwis i modyfikacje sprzętu\nTak krótko o rękojmi. Do roku czasu ujawnione wady są domyślnie jako z winy producenta. Po roku od zakupu trzeba udowodnić że to wina producenta. Jak to wygląda w praktyce: na przykładzie iphona. Gwarancja 1rok, rękojmia 2lata. Po półtora roku psuje się. Do sprzedawcy na rękojmię, on do serwisu który orzeka że to nie jest wada ukryta i odmawia naprawy bezpłatnej. Sprzedawca podpiera się tym i odmawia naprawy z tytułu rękojmi. Gdyby gwarancja producenta była jeszcze ważna to nie byłoby problemu. Serwis by naprawił i nie byłoby problemu. Tu skoro minęla gwarancja to można liczyć tylko i wyłącznie na dobre serce sklepu/serwisu.\njaki dobrać rezystor\ntopic odpisał darrr1 na Fafniak w DIY, czyli Do It Yourself oraz serwis i modyfikacje sprzętu\nTaki IMHO kup. https://allegro.pl/oferta/potencjometr-precyzyjny-20r-64w-200-x-2szt-9677573628\nTo by się zgadzało te 200mA.\nDane znamionowe tego wentylatora( moc napięcie) Jeżeli dobrze podałeś to jego rezystancja to 12V/0,2A =60R Wychodzi więc że rezystor 7R potrzebujesz by obnizyc napięcie z 5.4 do 4.8V\nJakim napięciem zasilasz? 12v?\ntopic odpisał darrr1 na nowy78 w DIY, czyli Do It Yourself oraz serwis i modyfikacje sprzętu\nNie pisałem o prostokątcie w kontekście thd. Co masz na myśli pisząc o dynamice wzmacniacza?\n"Znaczna moc" to jednak nie maksymalna. Do tej pory nie widziałem aby ktokolwiek pokazując wykres thd wycinał sygnał podstawowy. W innym linku tu zamieszczonym wyczytałem że poziom sygnału prostokątnego ustawia się na okolo połowę mocy. Co do wzmacniaczy firstwatt to od razu N. Pass pisał, że to w tych konstrukcjach najważniejszy jest ten pierwszy wat i takie podaje dane. Wielkość zniekształceń zwiększa się wraz z mocą czego nikt nie ukrywa.\nDzięki za linka. Super dla laboratoriów ale w warunkach diy chyba za wiele do zrobienia Chyba nie ma tam nic o wartościach nominalnych dla sygnałów. Mówisz thd na max mocy ? Kto tak mierzy i jak wtedy porównać 2 wzmacniacze?\nOk. Ja Ciebie rozumiem ale pokaż mi jakiś standart w pomiarach abyśmy mogli sobie właśnie w ten sposób np. porównać thd+N. Np jak sprawdzić to dla wzmacniaczy o różnej mocy np mój 25(zmierzone 22.6W) i jakikolwiek o mocy np 100W?\nWięc powiedz jak mierzyć wzmacniacz skoro nie dla 1W? Możesz podać parametry techniczne pomiarów?\nWidzisz trzeba wiedzieć co szukać. Dlatego pisałem w skrócie co i jak mierzyć. To co ja robilem to : 1. Pomiar mocy - trojkat 1khz 2. Pomiar wzmocnienia - sinus 1khz 3. Kwadrat - tu o mało nie usmażyłem wzmacniacza bo dałem max amplitude na 1khz. 4. Charakterystyka przenoszenia - sinus od 20hz-200kHz dla 1vrms na wejsciu. Niestety ręcznie odczytywany na oscyloskopie Teraz próbowałem Arta ale nie bardzo wiem jak do tego podejść.\nSam jestem na etapie pomiarów wzmacniacza i jestem ciekaw jakie podstawy masz na myśli czyli w skrócie co i jak mierzyć?\nNie... . Pierwszy zbudowany przeze mnie;)\nNie. To prawdziwy firstwatt\nTo 10 Vpp czy rms? W moim M2x przesadziłem z amplitudą i usmażyłem rezystory biasu. Tzn jeszcze działały ale juz mocno się grzały. Tak to wyglądało. Ochrona głośników zadziałała.


Buty tekstylne Patryk szary Smykowo24\n» Buty tekstylne Patryk szary\nREN-BUT sandały REN-BUT 21-3199 koral\nSandały 87296 AMERICAN CLUB grey\nSandały REN-BUT 21-3253 moro\nREN-BUT baleriny 13-1405 czarny\nREN-BUT baleriny 13-1405 granat biały\nBaleriny REN-BUT 13-1378 KORAL\nPółbuty REN-BUT 13-268 fiolet-amarant\nPółbuty REN-BUT 13-268 amarant\nButy tekstylne Patryk szary\nKod produktu: 59034424712328\nObuwie dziecięce zapinane na zapinkę polskiej firmy Zetpol.\nWykonane z tkaniny w kolorze szarym. Na przodzie haft z koparką.\nWnętrze buta wykonane z kolorowej tkaniny bawełnianej. Usztywniana piętka.\nBEFADO Buty 273x247 skate soft B system granat piłka\nBEFADO buty chłopięce 273X275 skate dinozaur\nBEFADO sandały snake 250P068 niebieskie krokodyl\nBEFADO sandały snake 250P086 szare gwiazdki\nBEFADO sandały snake 350P001 skórzana wkładka piłkarz\nBEFADO sandały kapcie 969X120 max róż moro\nBEFADO buty 190P087 kapcie sandałki speedy szare motylki\nBEFADO buty 110P336 kapcie speedy soft B system granat kotek\nBEFADO sandały kapcie 869X132 max róż\nBEFADO buty kapcie 290X182 skate szare motor\nBEFADO Buty 290X180 skate soft B system niebieski piłka\nBEFADO buty 110P356 kapcie speedy rakieta\nBEFADO buty baleriny kapcie193x063 Blanca róż gwiazdki\nBEFADO buty baleriny 116x256 Blanca granat piesek\nBEFADO buty baleriny 116x237 Blanca soft B system róż konik pony\nBEFADO buty baleriny kapcie 114x356 Blanca ciasteczka\nBEFADO buty baleriny kapcie 114x331 Blanca jednorożec\nREN-BUT sandały 33-378-P granat mazany\nAMERICAN CLUB trampki TEN-19/19 róż kwiaty\nREN-BUT buty 13-110 kapcie popiel haft racing\nZETPOL buty tekstylne Daria serce kapcie polskie\nZETPOL buty tekstylne Wiktoria kapcie polskie szare\nZETPOL buty tekstylne Wiktoria kapcie polskie róż\n3-F sandały tekstylne Maja 8 kapcie\nMAZUREK trzewiki 1342 czarny niebieski 26-30


Historia 15-18 w,\nPaństwo Boże Osiemnastowie.filoz.\nW tych błyskotliwych i pełnych wdzięku esejach Carl Becker, wybitny amerykański historyk, wykazuje złudność dość rozpowszechnionego poglądu, że wiek XVIII był niezwykle nowoczesny w swoim charakterze. Przekonująca dowodzi, że okres, który przyjęto nazywać epoką rozumu, w istocie zasługiwał na to...\nNiebezpieczna wiedza. Wizje i lęki w czasach...\nTalenty i osiągnięcia Hrabiego de Saint Germain można by długo wymieniać. One wszystkie przyczyniły się do tego, że zyskał przydomek "cudotwórca". Hrabia potrafił nie tylko przy pomocy alchemii tworzyć kamienie szlachetne, czy zamieniać bezwartościowe metale w złoto, potrafił też tworzyć eliksiry...\n10 sierpnia 1519 roku z Sewilli wypłynęło pięć statków dowodzonej przez Ferdynanda Magellana Armady Molukańskiej. Wyruszała ona na poszukiwanie nowej, zachodniej drogi wodnej do Wysp Korzennych, skąd pochodziła większość goździków, pieprzu i gałki muszkatołowej, cenionych wówczas w Europie nie...\nCena: Nasza cena: 8,40 zł 10,50 zł\neBook Mowa na cześć ś. p. o. Hieronima Kajsiewicza, jeneralnego przełożonego Zgromadzenia Zmartwychwstania Pańskiego, zmarłego w Rzymie dnia 26 lutego 1873 r., miana podczas nabożeństwa żałobnego w kościele św. Marcina w Poznaniu w dniu 15 marca 18 epub\nEasy Stationery Plecak szkolno-sportowy 18-15\nCena: Nasza cena: 123,50 zł 140,34 zł\nCiężka haubica polowa 15 cm s.FH.18. Outlet\nW drugiej połowie lat trzydziestych ubiegłego wieku intensywnie rozbudowywany Wehrmacht był masowym odbiorcą wielu nowoczesnych typów uzbrojenia. Jednym ze standardowych dział niemieckiej artylerii polowej stała się wówczas ciężka haubica 15 cm schwere Feldhaubitze 18. Była to broń starannie...\nCena: Nasza cena: 12,76 zł 22,00 zł\nCiężka haubica polowa 15 cm s.FH.18.\nAmbitna dziennikarka Jessica Bannister sięga po nierozwiązane zagadki i zapomniane tajemnice. Nie boi się trudnych tematów, bo jako jedyna jest w stanie dojść do prawdy. Pomaga jej w tym szósty zmysł, dzięki któremu widzi to, co dla innych pozostaje niewidzialne… Tom 18 Doktor Flesh, poszukiwany na...\nCena: Nasza cena: 9,56 zł 10,99 zł\nCena: Nasza cena: 11,90 zł 29,00 zł\nMińsk Mazowiecki. Miasto i powiat w drugiej Rzeczypospolitej\nBardzo wysoko oceniona przez Andrzeja Kunerta monografia Mińska Mazowieckiego. Kolejna książka nagrodzona w konkursie Mazowieckie MAKI organizowanym przez Mazowieckie Centrum Kultury i Sztuki i Agencję Wydawniczą Egros.\nCena: Nasza cena: 11,76 zł 14,70 zł\nCena: Nasza cena: 11,26 zł 16,80 zł\nKelley R. Donald\nJuż po raz 15 mamy przyjemność zaproponować Państwu zbiór tekstów dr. Leszka Pietrzaka, odkłamujących naszą historię. Historia Polski musi być odkłamywana. Nasi sąsiedzi: Niemcy i Rosja uczynili z historii metodę prowadzenia polityki. Kłamstwa, które kolportują o Polsce i Polakach mają być...\nCena: Nasza cena: 17,33 zł 26,25 zł\neBook Opera selecta, t. 1. Polen und Preussen vom 15. bis zum 18. Jahrhundert . Bestandsaufnahme und Perspektiven pdf\nFünfunddreißig Beiträge wurden in fünf Kapitel aufgeteilt, die der Geschichte Polens und dessen nördlicher Provinz, Königlich-Preußen und dem Herzogtum Preußen gewidmet sind. In diesen Teilen werden der Reihe nach Historiographie, Politik, Religion, Kultur, Gesellschaft und berühmte...\nCena: Nasza cena: 67,28 zł 78,00 zł\nW publikacji m. in.: epoka Kongresu Wiedeńskiego i Świętego Przymierza geneza, funkcjonowanie i upadek systemu wiedeńskiego proces kształtowania się zachodniej hemisfery (Ameryka Anglosaska i Łacińska) początki rywalizacji mocarstw na Dalekim i Środkowym Wschodzie w epoce kolonialno - imperialnej...\nCena: Nasza cena: 66,53 zł 75,60 zł\nNajnowsza historia świata. Tom 2. 1963 - 1979\nJózef Janusz Węc Patek Artur Rydel Jan\nPrzystępnie napisana biografia Polki wszech czasów. Życie Marii Skłodowskiej-Curie może być inspiracją dla wielu osób, pokazuje, jak stawiać czoła wszelkim przeciwnościom i jak konsekwentnie dążyć do realizowania postawionych sobie celów. Oto osoba wywodząca się z niezbyt zamożnej rodziny...


Moralne elementy światłowodów zawsze patchcordy | huk\nMoralne elementy światłowodów zawsze patchcordy\nOpony aż do pigtaile sc/apc machiny agrarnych pracują poniżej stałym obarczeniem i najczęściej są z większym natężeniem wyzyskiwane niż przyjezdnego warianty opon. Należyte ogumienie to gwarancja bezpieczeństwa oraz solidności splitery plc. Bieżący artykuł obejmuje myśl przeglądowo – jako inspiracja aż do dociekania położeń, w których można nabyć opony agrarnego taniej. W finiszu uczonych ekonomizacji powinno się zabiegać zawżdy. Wielu agronomów następuje w makówkę, gdzie poszukiwać oszczędności, tak aby ich fabrykacja była z większym natężeniem zyskowna. Sposobów jest multum, przecież utrudniając badania jedynie do maszyn agrarnych, nieuczciwym i elementy sieci światłowodowej wypróbowanym zamysłem jest zakup opon aż do maszyn rolnych w niższej wypłacie. Oczywiście kupno ów powinien egzystować rozsądny. Nie sztuką istnieje skoro nabywać opony agrarne niższej postaci w milszej opłaty elementy sieci światłowodowej. Egzemplarzem jest kupować solidnego opony rolnicze w legendarnej wartości oraz w ten strategia nasycać się większym bezpieczeństwem tudzież solidnością niedaleko splitery plc sprawianiu obowiązków na gleby. Jak przeto przekuć w czyn ten myśl? Gdzie jest dozwolone tanio kupić porządnego opony rolne? Najprostszym sposobem opon agrarnych jest patchcordy sc/apc ich zakup w warsztatach wulkanizacyjnych czy też salonach ze przyrządem rolnym. Jest to plus natomiast podejście luby. W opłacie sprawunku opony musi odnaleźć się pośrodku nieprzyjezdnymi narzut zbywcy zaś splitery plc wartość transportu.\nW dużym stopniu tańszym ujęciem jest kupno opon agrarnych w sklepach internetowych. Ich liczba jest całkiem spora, w następstwie tego też personie bez ograniczeń emocjonalnego się po Internecie pigtaile sc/apc nie winniście posiadać większego paradoksu ze wytrzaśnięciem materialnego prototypu opon. Przeważnie jeszcze tańszym założeniem istnieje kupno opon z pozostałej ręki. Jest dozwolone go doprowadzić do realizacji na exemplum korzystając spośród sporych architektur ogłoszeniowych. Na nieszczęście jest to dodatkowo modus najbardziej groźny bo subiekt jest na ogół anonimowy, a nabycie komponenty światłowodowe tak bywa asocjuje zaliczce w ciągu artykuł, którego stan jest dozwolone zweryfikować dopiero po jego otrzymaniu. Podejściem które łączy obronność natomiast niższą pańszczyznę opon rolniczych. W olbrzymim uproszczeniu, są owo architektury internetowe skuteczne analogicznie dla sklepów internetowych, które gwarantują nabycie pomiędzy obcymi opon rolniczych wręcz od momentu zweryfikowanych wprzódy producentów patchcordy sc/apc, newralgicznych importerów i niepozostałych sprzedawców. W przypadku, kwota sędzie istnieje specjalistyczna aż do minimum, przy użyciu co unikatowa danina istnieje dostrzegalnie niższa niż w trafie nabytku patchcordy sc/apc nowatorskich uzysków spośród obcych pochodzeń. To język ojczysty motoryzacyjny, w jakim można nabyć sprzęt motoryzacyjny, osprzęt, części zaś opony, w tym również opony agrarnego, otwarcie od czasu producentów a potężnych pigtaile sc/apc importerów.\nBez kategorii | huk | 15 lutego 2021 |


Wydział Budowy Maszyn i Zarządzania jest najstarszym wydziałem Politechniki Poznańskiej. Dał on początek wyższemu szkolnictwu technicznemu w Wielkopolsce. Wydział Budowy Maszyn i Zarządzania został założony w 1919 roku, wówczas pod nazwą Wydział Mechaniczny, jako pierwszy, macierzysty wydział Państwowej Wyższej Szkoły Budowy Maszyn. Zgodnie z oczekiwaniami rynku i w związku ze zmianami struktury Wydział kilkakrotnie zmieniał nazwę. Pierwotnie był to Wydział Mechaniczny (1919 - 1952); następnie przekształcano go kolejno w Wydział Budowy Maszyn (1952 - 1967), w Wydział Mechaniczny Technologiczny (1967 - 1974), ponownie w Wydział Budowy Maszyn (1974 - 1998), a w 1998 roku w Wydział Budowy Maszyn i Zarządzania.\nNa kierunkach mechanika i budowa maszyn, zarządzanie i inżynieria produkcji, mechatronika, inżynieria materiałowa oraz inżynieria biomedyczna można studiować szeroko rozumianą inżynierię mechaniczną - konstrukcję, technologię, automatyzację, diagnostykę i informatyzację, ale również zarządzanie i inżynierię produkcji - poznawać systemy produkcyjne, czy zarządzanie jakością. Uzupełnieniem tych obszarów jest inżynieria materiałowa, w tym nanomateriały. Najnowsze kierunki studiów odpowiadają na zapotrzebowanie rynku pracy - zasób wiedzy inżynierów mechatroników łączy kilka obszarów wiedzy i umiejętności. Inżynieria biomedyczna kształci inżynierów - specjalistów budowy i eksploatacji urządzeń medycznych i protetyki.\nWydział posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych doktora i doktora habilitowanego nauk technicznych w trzech dyscyplinach naukowych: budowa i eksploatacja maszyn, inżynieria materiałowa oraz mechanika.\nAktualnie w ramach Wydziału działają 4 instytuty z 13 zakładami oraz 1 katedra


Od zera zbudował imperium, a jego nazwisko zna każdy. Zmarł znany Polak\ncze 22, 2022 hotele, nie żyje, śmierć, Tadeusz Gołębiewski, zmarł\nTo nazwisko kojarzy chyba każdy. Zmarł Tadeusz Gołębiewski – właścicieli i założyciel sieci hoteli a także fabryki cukierniczej. Jak poinformowała „PAP” osoba odpowiedzialna za kontakty z mediami w firmie TAGO Agnieszka Gawińska – biznesmen odszedł we wtorek 21 czerwca.\nWczorajsze pogłoski o śmierci znanego biznesmena potwierdziła Agnieszka Gawińska – na dzień po śmierci Gołębiewskiego.\n„Dziś ukaże się komunikat na stronach internetowych hoteli i przedsiębiorstwa TAGO. Upoważniona jestem tylko do przekazania informacji, że Tadeusz Gołębiewski zmarł w dniu wczorajszym” – potwierdziła w środę 22 czerwca Agnieszka Gawińska.\nMimo tego, że Tadeusz Gołębiewski zaczynał w branży cukierniczej, jego nazwisko jest znane głównie z potężnej sieci hoteli w całej Polsce. To właśnie do niego należały miejsca wypoczynku wielu Polaków – w Karpaczu, Białymstoku czy Wiśle. Pierwszy hotel Gołębiewski postawił w 1989 roku w Mikołajkach. Ostatnim, którego budowy doglądał, jest wciąż powstający „Hotel Gołębiewski” w Pobierowie. Ma to być klejnot koronny hotelarskiego imperium – największym obiektem należącym do sieci.\nZmarł w wieku 79 lat. Zaczynał jako prosty cukiernik\nUrodził się 1 stycznia 1943 roku. W czasach młodości Tadeusz Gołębiewski uczęszczał do technikum cukierniczego. Ukończył także Szkołę Główną Planowania i Statystyki w Warszawie (dziś Szkoła Główna Handlowa). W latach 60. ubiegłego wieku rozpoczął pracę, jako cukiernik, aby następnie w 1972 założyć swoje pierwsze Przedsiębiorstwo Przemysłu Cukierniczego Tago.\nTadeusz Gołębiewski zmarł w wieku 79 lat. Nie wiadomo, jaka była bezpośrednia przyczyna zgonu.


Morsmordre :: Wprowadzenie :: Biuro informacji :: Mechanika Share\nTemat: Misje poboczne [odnośnik] 16.07.16 17:50\nWykonywanie misji pobocznych jest specyficzną formą aktywności fabularnej. Dotyczą one wyłącznie członków grup: Zakonu Feniksa oraz Rycerzy Walpurgii. Wykonywanie misji pobocznych pomaga postaci wspiąć się po hierarchii ugrupowania oraz zdobyć powiązane z nimi unikalne biegłości lub powrócić do organizacji po utracie koloru.\nW odpowiednim wątku Mistrz Gry przed zmianą miesiąca zarządza rozpoczęcie zapisów. W trakcie jednych zapisów można zgłosić się do jednej misji. Członkostwo w organizacji nie obliguje do uczestnictwa: misje poboczne są przeznaczone tylko dla chętnych.\nPo zakończeniu zapisów Mistrz Gry wyłania wśród zgłoszonych postaci pary (i jedną trójkę, jeśli postaci jest nieparzyście).\nPo wyłonieniu par i rozpoczęciu właściwego miesiąca fabularnego Mistrz Gry wysyła w prywatnej wiadomości szczegóły dotyczące misji pobocznej. Następnie należy rozegrać w swojej parze (lub trójce) wątek według instrukcji zawartych w wiadomości. Każdy z graczy, żeby misja została uznana mu za zaliczoną, musi napisać minimum 5 postów po przynajmniej 300 słów każdy.\nW wątkach można korzystać z lustra Ain Eingarp, które spełni rolę mistrza gry. Postać pisząca z tego konta może wcielić się w rolę dowolnych NPC-ów, wymienionych w treści zadania lub niewymienionych, oraz kształtować rzeczywistość, zrzucając graczom różnego rodzaju przeszkody. Należy pamiętać, że osoba korzystająca z lustra nie jest uprawniona do podejmowania działań kontrowersyjnie zbyt mocno ingerujących w integralność fabularną postaci, tj. o uśmierceniu postaci, uwięzieniu jej, nakryciu na nielegalnej działalności, zadecydować może wyłącznie Mistrz Gry.\nNależy pamiętać, że wszelkie przedmioty wykorzystywane fabularnie (np. eliksiry) muszą zostać uwarzone zgodnie z mechaniką forum, podobnie jak rzucane zaklęcia wymagają korzystania z kości.


Ciągnik sadowniczy z instalacją LPG?\nPortal-sadownik - Technika sadownicza - Ciągnik sadowniczy z instalacją LPG?\nInstalacje profesjonalne i samoróbki\nPionierem w montażu instalacji LPG w ciągnikach jest firma Gaz Sytem Chojnacki z okolic Tomaszowa Mazowieckiego (woj. łódzkie). Ich rozwiązanie było testowane i sprawdzało się na wielu modelach ciągników, m. in. w Ursusie C-360. Wdrożono je także w nowoczesnym Zetorze Proxima. Możliwe jest zamontowanie instalacji w ciągnikach z silnikiem common rail.\nJak informowała prasę firma, stosowana przez nich technologia zmniejsza koszty użytkowania ciągnika. We wspomnianym Zetorze Proxima przed montażem instalacji gazowej silnik zużywał podczas lżejszych, jednostajnych prac 6 l oleju napędowego na godzinę. Po wdrożeniu instalacji LPG, wydatek paliwa wyniósł 3 l ON i 4 l gazu (LPG jest paliwem tańszym). Jednak przy wykonywaniu takich prac w gospodarstwie, które wymagają nierównomiernej pracy silnika, jego wyłączania i uruchamiania, krótkich podjazdów (np. transport) stosunek zużycia oleju napędowego do LPG jest odwrotny – silnik zużywa ponad dwukrotnie więcej ON niż LPG.\nW starszych ciągnikach coraz liczniejsi rolnicy decydują się na „samoróbki”.\nNie chodzi o oszczędności, ale większą moc\nRozwiązanie z instalacją gazową nie jest montowane dla oszczędności. W przypadku wielu prac, koszty paliwa są nawet wyższe niż w przypadku silnika pracującego wyłącznie na ON. Należy również pamiętać, że nie ma możliwości odliczenia akcyzy od gazu.\nCelem wdrożenia instalacji jest jednak zwiększenie mocy oraz momentu obrotowego. Rolnicy, którzy zdecydowali się na podłączenie instalacji LPG mówią, że ciągnik może być wykorzystywany do cięższych prac polowych (np. orki w trudnych warunkach, uprawy zwięzłej gleby) oraz ma większą siłę uciągu. W sadach zwiększenie mocy mogłoby ułatwić pracę na zboczach, umożliwić pracę z opryskiwaczem dwuwentylatorowym itp.\nWyeliminowanie zużycia oleju napędowego przez silnik nie jest możliwe. Podczas pracy pobiera on dwa rodzaje paliwa. Technicznie silnik Diesla nie może pracować tylko na gaz, tak jak ma to miejsce w przypadku silnika samochodu napędzanego benzyną.\nSilniki Diesla (o zapłonie samoczynnym) nie mają zapłonu iskrowego. Jednak gaz, w przeciwieństwie do ON, nie ulega samozapłonowi na skutek wysokiego ciśnienia. Tak więc aby silnik ciągnika pracował z instalacją LPG, musi pobierać ON (jest układem dwupaliwowym).\nPrzyjęło się uważać, że silnik samochodu napędzanego benzyną + LPG, kiedy przechodzi na gaz, ma mniejszą moc niż gdyby spalał benzynę. Jednak właśnie dlatego, że silnik ciągnika korzysta jednocześnie z dwóch rodzajów paliwa (ON + LPG), możliwy jest wzrost mocy. Spalanie ON w mieszaninie z gazem jest dokładniejsze. Z opinii rolników, którzy mają w ciągnikach takie rozwiązanie, wynika, że wzrost mocy jest ok. 20 – 30 – procentowy. Nie jest to jednak wartość potwierdzona badaniami.\nZ instalacji LPG, kiedy już jest zamontowana, można korzystać lub nie. Jeżeli w danym okresie nie jest potrzebna większa moc ciągnika, to po prostu nie tankuje się gazu. Silnik pracuje tylko na olej napędowy.\nOsoby, które zdecydowały się na montaż instalacji LPG piszą, że jest właściwie bezawaryjna. Tak jak w każdym przypadku, należy dbać o sprzęt i go konserwować. Układ silnika z instalacją LPG jest prosty. W najprostszych rozwiązaniach (własnej roboty) potrzebna jest butla, reduktor, który zmienia gaz z postaci ciekłej na lotną, wężyk oraz wtryskiwacz. Reduktor musi być ogrzewany płynem z układu chłodzenia ciągnika, gdyż w przeciwnym razie by zamarzł. Dawkę gazu trzeba regulować manualnie przy pomocy zaworu. Odkręca się go, gdy silnik rozgrzeje się już na oleju napędowym, po kilku – kilkunastu minutach od uruchomienia. Bardziej zaawansowane rozwiązanie pracują samoczynnie.\nButla z gazem, przy której znajduje się zawór tankowania, może być umieszczona wzdłużnie pod kabiną ciągnika. Niektórzy umieszczają ją także poprzecznie, między przednią osią a ramą do mocowania obciążników. Butla o pojemności 50 l ma kształt walca o wysokości 70 – 80 cm.\nZwiększając moc, nie można jednak zapominać o stabilności. Bez niej agregowanie do TUZ cięższych maszyn czy podłączenie cięższego transportu jest ryzykowne. Większość ciągników sadowniczych to pojazdy wąskie, aby zmieściły się w wąskich uliczkach roboczych oraz krótkie, dzięki czemu są bardziej zwrotne i łatwiej manewrować nimi na uwrociach. Niestety takie kształty skutkują mniejszą stabilnością. Ciągniki sadownicze o mocy > 60 KM są już innej konstrukcji. Projektuje się je dłuższe, cięższe, z dłuższym rozstawem osi, dzięki czemu przy większej mocy mają zapewniona jest lepsza stabilność.\nCo sądzicie o tym rozwiązaniu? Czy ma ono przyszłość w ogrodnictwie?\nCzy opadłe jabłka zakwaszają glebę?