Najkrótszy, ale wyjątkowo prawdziwy test – Nasz Kraj\nNajkrótszy, ale wyjątkowo prawdziwy test\nHumorystyczny, ale bardzo dokładny test do określania rodzaju osobowości. Dokładnie odsłania twoje podstawowe właściwości i cechy. Słuchaj swojego wewnętrznego głosu i odpowiedz tylko na dwa pytania.\nCo lubisz bardziej:\n1. ogórek czy pomidor;\n2. melon czy arbuz?\nTen wybór jest bardziej charakterystyczny dla mężczyzn niż dla kobiet. Mężczyźni tego typu są odważni i poważni. Rzadko znajdują się pod czyimś wpływem i nie są podatne na alkoholizm. Wśród nich jest wielu sportowców i miłośników podróży. Kobieta z takim mężczyzną poczuje się jak za kamiennym murem – jego odpowiedzialność rozciąga się na relacje rodzinne. Tacy ludzie są zdecydowani i łatwo osiągają zamierzone cele. Ale ten typ ma swoje wady – mężczyźnie ogórkowo-melonowemu brakuje romantyzmu, więc jeśli kobieta spodziewa się od niego kwiatów, lepiej nie czekać na pogodę nad morzem, ale transparentnie zasugerować, że chciałaby otrzymać bukiet w prezencie. Kobiety tego typu często stają się szefowymi, ale w życiu rodzinnym są bezradne, jak dzieci – nie gotują dobrze, nie wiedzą, jak zaplanować budżet, nie znoszą prania i zmywania naczyń. Jednak w osobie takiej kobiety mężczyzna znajdzie wiernego i wyrozumiałego przyjaciela.\nPomidorowo-arbuzowe osoby są radosne i aktywne. Charakteryzują się zwiększoną towarzyskością, ale nie zawsze są spokojne i równe w komunikacji: ich wybuchowa natura często prowadzi do skandali. Mężczyźni tego typu są smakoszami. Są leniwi i wolą kapcie i szlafrok od plecaka i śpiwora. Kobiety o typie pomidorowo-arbuzowym są emocjonalne, kochają zwierzęta i dom, a obok nich jest zawsze ciepło i przytulnie. Nie potrafią knuć intrygi, ale mogą dopuścić się nietaktownego zachowania, poniewać mówią to co myślą: szczerość i prostota to główna psychologiczna cecha ludzi arbuzowo-pomidorowych.\nLudzie tego typu ciągle doświadczają zamieszania psychicznego. Ich zewnętrzny spokój i powściągliwość są pełne wewnętrznego napięcia. O takich mężczyznach mówią, że cicha woda brzegi rwie. Z osobą ogórkowo-arbuzową żyjesz jak na wulkanie – nigdy nie wiesz, co stanie się jutro i jaki pomysł ma teraz. Kobiety typu ogórkowo-arbuzowego nie robią awantury z błachych powodów, ale są pamiętliwe, zapamiętują wszystko i pewnego dnia są w stanie potłuc wszystkie naczynia w domu, często o głowę biednego małżonka. Osoby ogórkowo-arbuzowego charakteru są najbardziej kreatywnymi typami. Potrafią myśleć i analizować, wśród nich często można znaleźć naukowców i wynalazców. Z drugiej strony, gdyby Czesław Wiśniak vel Jacek Ben Silberstein robił ten test, z pewnością znalazłby się w obozie ludzi ogórkowo-arbuzowych.\nMelon i pomidor\nJeśli wybierasz te owocy, jesteś zrównoważony, troskliwy, spokojny. Posiadasz wewnętrzny takt i zmysłowość. Kochasz piękne rzeczy i masz świetny gust. Melonowo-pomidorowe mężczyźni są nieco kobiece. Bardzo często stają się artystami, muzykami, ogólnie wyróżniają się kreatywnym podejściem do wszystkiego i odnajdują się w twórczości. Kobiety tego typu są kochliwe, wrażliwe, w miłości namiętne i wierne. Pomidorowo-melonowe kobiety stają się lojalnymi, czułymi i troskliwymi żonami. Natomiast mężczyźni tego typu mogą okazać się narcystycznymi egoistami.\nŻycie49 minut ago


Dostęp do leków – jakie mamy możliwości? – Meskierady.pl\nWśród nowopowstających hospicjów, domów spokojnej starości, czy ośrodków, w których seniorzy mogą spędzać aktywnie swój czas wolny powstają także apteki. Bez nich wiele osób starszych nie wyobraża sobie swojej okolicy. Leki na nadciśnienie, krążenie, czy specjalistyczne medykamenty dla osób chorych na poszczególne choroby sprawiają, że w większych miastach apteki powstają częściej, niż sklepy spożywcze. Jakie mamy możliwości zakupu najpotrzebniejszych leków?\nLeki, kosmetyki, suplementy diety\nNajpopularniejsze, a także najbardziej godne zaufania punkty sprzedaży leków to apteki stacjonarne. Ich działanie determinowane jest szeregiem norm, które trzeba spełnić przed uruchomieniem. Dotyczy to między innymi kwestii sprzedawcy medykamentów, a także odpowiedniego przechowywania poszczególnych artykułów leczniczych. W aptece stacjonarnej pracować może wykwalifikowany farmaceuta, którego wykształcenie uprawnia do obrotu lekami i wydawania specjalistycznych medykamentów na receptę. Leki przechowywane są w aptekach w indywidualnych warunkach- niektóre z nich wymagają bowiem przechowywania w niższej temperaturze lub zacienionych pomieszczeniach. W zależności od potrzeb apteki stacjonarne oferują zarówno podstawowe leki, jak i ich zamienniki.\nMożliwość zakupu leków istnieje także przez Internet. Wszystko za sprawą aptek online, które proponują wygodne zamawianie najpotrzebniejszych medykamentów prosto do swojego domu. Zaletą działania aptek w sieci jest fakt, że osoby mieszkające z dala od miast mają możliwość szybkiego zamawiania najpotrzebniejszych środków prosto pod wskazany adres.\nTagged dostępne leki, popularne leki\n2 komentarze do “Dostęp do leków – jakie mamy możliwości?”\n29 sierpnia 2018 o 06:07\nCzęsto zamawiam leki w sieci. To bardzo wygodne.\nRozwój w kierunku aptek online to bardzo fajny pomysł.


Układ urbanistyczny Iławy to też zabytek - Iława\n2014-12-09 15:14:35(ost. akt: 2015-01-23 14:33:09)\nOd razu musimy coś wyjaśnić. Pytanie w sondzie było sprecyzowane: Ile jest w Iławie zabytków objętych prawną ochroną konserwatora i wpisanych do rejestru? Pytaliśmy zatem tylko o te zabytki będące w rejestrze, tymczasem niektórzy internauci zarzucili nam, że zabytków w Iławie jest więcej.\nWiemy, o czym mówili (pisali): o obiektach zabytkowych niewpisanych do rejestru zabytków województwa warmińsko-mazurskiego, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, jak np. budynek poczty przy ul. Kościuszki, budynki mieszkalne przy ul. Grunwaldzkiej, Jagiełły, na Gajerku, hotel Kormoran, budynek stróżówki przy poczcie, na Jagiellończyka 2 itd.\nNa ich prezentację na łamach Gazety Iławskiej i portalu ilawa.wm.pl jeszcze przyjdzie czas. Teraz przedstawimy te obiekty, które są w rejestrze zabytków. Jako pierwszy zostanie jednak zaprezentowany nie budynek, a plan: układ urbanistyczny, bez którego żadne porządne miasto nie może rozpocząć swojego istnienia.\nOpis i zdjęcia zabytków, które będziemy prezentowali, pochodzą z dokumentu "Aktualizacja raportu: Gminna ewidencja zabytków Gminy Miejskiej Iława" stworzonego w 2013 roku.\nPrzy okazji namawiamy naszych internautów do wysyłania na nasz adres e-mailowy (ilawa@gazetaolsztynska.pl) zdjęć, map i pocztówek przedstawiających starą Iławę – zarówno tę przedwojenną jak i powojenną. Będziemy je publikować w fotogaleriach przy okazji prezentowania zabytków.\nZaczynamy – pierwszym zabytkiem, który przedstawimy, jest układ urbanistyczny Iławy.\nUKŁAD URBANISTYCZNY IŁAWY\nMiasto założył komtur krzyżacki Sieghard von Schwarzburg w 1305 roku. Wybrał miejsce gdzie krzyżowały się dwa szlaki komunikacyjne, biegnące z dwóch przeciwległych krańców państwa w głąb Prus i w kierunku Lubawy. O wyborze miejsca dla lokacji miasta przesadziły względy strategiczne. Miasto powstało na krańcu wód Jezioraka, gdzie półwysep był odcięty od lądu przez strumień Iławka, będący dopływem Drwęcy. Wysokość względna półwyspu wynosi 117 metrów n.p.m. Opada on stromym zboczem ku jezioru i dostępny jest tylko od wschodu. Miasto otrzymało obszar pod zabudowę i swoje własne fortyfikacje równe zaledwie ćwierci łana, czyli nieco ponad cztery hektary.\nMiasto położone było na półwyspie, a dodatkowo z trzech stron otaczały je fosy. Fosa od strony południowo-wschodniej miała szczególne walory obronne - większa niż inne szerokości, większa głębokość. Mury miejskie z bramami i basztami zbudowano w XIV wieku. Miasto lokacyjne rozplanowano harmonijnie i regularnie. Główne ulice przelotowe prowadziły na wschód i na zachód poprzez niemal kwadratowy rynek (60 x 65 m). Na środku rynku znajdował się ratusz, zbudowany w 1317 roku, obok którego znajdowała się studnia miejska. Niedaleko usytuowano budynek wagi oraz kramy. W środkowej części wschodniego odcinka murów była umiejscowiona Brama Lubawska, zwana też Polską.\nW przedłużeniu południowej osi rynku, w murze zachodnim, umiejscowiona była Brama Prabucka - największa, licząca 15 stóp szerokości i 18 stóp długości, z nadbudówką pełniącą później funkcje aresztu miejskiego z przystawioną od strony miasta wartownią.\nNa odcinku północno-wschodnim istniała trzecia brama, zwana Bramą Wodną. Szachownica ulic, złożona z ulic wybiegających pod kątem prostym z każdego rogu rynku, podzieliła zabudowę miejską na osiem bloków. Dwa bloki, północny i południowy, przecięte były dodatkowo tzw. ulicami tylnymi o charakterze gospodarczym. Wzdłuż murów miejskich, wokół miasta, biegła ulica okólna. W 1540 roku miasto liczyło w obrębie murów 70 domów, 4 domy budnicze i 7 przymurnych. Ważną rolę odgrywał drewniany most nad Jeziorkiem, zwany „Długim”, wspomniany w zapiskach z 1520 roku. Drugi most znajdował się na Iławce i nazywany był „Krótkim”.\nNa południe od Bramy Lubawskiej w stronę kościoła znajdował się dwór urzędników krzyżackich. Pełnił on funkcję siedziby urzędników. Był murowany i najprawdopodobniej zbudowany na kształt czworoboku, podczas gdy domy w mieście były drewniane z dachami krytymi słomą. Młyny usytuowane zostały poza miastem, jeden w pobliżu Iławki, a drugi przy Dziarnówku. W 1706 roku Iława spłonęła całkowicie, z wyjątkiem kościoła i trzech domów. Miasto zachowało średniowieczny układ przestrzenny. Do 1753 roku w zabudowie miasta nie nastąpiły znaczne zmiany.\nW 1778 roku w mieście zabrakło wolnych parcel. Zasypano wiec fosę od wschodu i zamieniono ją na ogrody warzywne. Rozbiórce murów obronnych przeszkadzały jednak przystawione do nich od wewnątrz domy budnicze. Dlatego miasto wychodziło poza mury obronne wzdłuż tradycyjnych traktów, biegnących na zewnątrz dwiema bramami.\nZa Bramą Prabucką, wzdłuż fosy miejskiej, powstało osiedle rybackie, które w 1753 roku składało się z około dziesięciu chałup. W 1797 roku rozebrano Bramę Prabucką, której remont uznano za niecelowy. Po zasypaniu fosy, wzrosła atrakcyjność parcel rybackich oraz przymurnych parcel budniczych. Były one wykupywane stopniowo przez bardziej majętnych inwestorów, co skutkowało wybudowaniem przez miasto ulicy, która biegła łukiem wśród parcel, śladem zasypanej fosy. Dzisiejsza ulica Konstytucji 3 Maja nosi w sobie czytelną tradycję tej właśnie ulicy.\nWraz z uruchomieniem linii kolejowej w 1872 roku na odcinku Toruń – Ostróda, potem Iława – Malbork (1876), Iława – Działdowo (1877) i Iława - Nowe Miasto (1892), miasto zaczęło wychodzić poza średniowieczne mury w kierunku dworca kolejowego. Ulica Dworcowa (dzisiejsza Królowej Jadwigi i dalej kardynała Wyszyńskiego) uzyskała najlepszą nawierzchnię i najgęstsze oświetlenie gazowe. Na odcinku od śródmieścia do torów kolejowych parcele były najdroższe. Iławski węzeł kolejowy zaznaczył swe istnienie także w inny, charakterystyczny sposób, doprowadził do budowy karczm, których w 1902 roku było aż 55. Atrakcyjny transport koleją żelazną ożywił stare tartaki, przyciągał inwestorów, np. dla zakładu budowy maszyn, kolejowej odlewni żeliwa, fabryki papy, fabryki mydła czy kamieniczników. Wiązało się to ze skokowym przyrostem ludności, a wraz z tym ze zwiększonym zapotrzebowaniem na mieszkania. W 1880 roku miasteczko liczyło 4.126 mieszkańców, a 20 lat później było ich dwukrotnie więcej.\nDo początku XX wieku miasto rozwinęło się głównie w kierunku wschodnim, czyli wzdłuż traktów prowadzących w stronę Lubawy i Ostródy oraz w mniejszym stopniu na północ, poza strumień Iławka (ul. Dąbrowskiego, Barlickiego, Polna). Pociągnęło to za sobą budowę w 1899 roku żelaznego mostu w ciągu ul. Dąbrowskiego. Miasto przeniosło się też na lewy brzeg Małego Jezioraka, rozbudowując się wzdłuż traktów do Prabut i na południe do Biskupca (ul. Sienkiewicza i Biskupska). Zagospodarowano tereny przydworcowe. Wtedy zabrakło miastu terenów otwartych, nadających się pod zabudowę, dlatego w latach 1900-1902 rozpoczęto wyrąb lasów miejskich. Potrzeby te ograniczyły się po przegranej wojnie światowej.\nW całym okresie międzywojennym zbudowano w Iławie zaledwie kilkanaście kamienic czynszowych, ale z widocznym rozmachem budowano wspomniane osiedla. Już w 1920 roku zostały opracowane plany perspektywiczne w następującym zakresie: rozwoju ogólnej zabudowy miejskiej, zabudowy strefowej dla różnych form budownictwa, rozwoju gospodarczego oraz komunikacji miejskiej. Do 1945 roku nie zdołano zrealizować osiedla za Krótkim Mostem (na północ od starego centrum), gdzie w dalszym ciągu znajdował się plac targowy dla jarmarków bydlęcych oraz rzeźnia. Nie dokończono budowy osiedla domków w rejonie koszar na zachód od dworca głównego, chociaż tereny te w znacznej mierze zagospodarowano. Zbudowano natomiast duże osiedle domków na południe od dworca Iława-Miasto, wzdłuż ul. Grudziądzkiej i Chełmińskiej. Powstały rozległe osiedla wcześniej nieplanowane. Należy do nich tzw. Osiedle Lubawskie, położone w znacznej odległości od dworca głównego w kierunku wschodnim.\nW 1996 roku władze miejskie przygotowały dla niego specjalny plan rewaloryzacyjny ze wskazaniem błędów w zabudowie uzupełnionej po ostatniej wojnie - np. przy ul. Długiej i Wąskiej. Drugim takim osiedlem jest tzw. Wesołówka, rozłożona wzdłuż szosy ostródzkiej.\nII wojna światowa zniszczyła miasto w prawie 80%, a jego zabytkowe centrum w 43%. Ubytki mieszkaniowe rekompensowano w latach sześćdziesiątych przez budowę bloków spółdzielczych oraz rozbudowę wspomnianych wcześniej osiedli w rejonie ul. Kwidzyńskiej, Grudziądzkiej, Chełmińskiej i Gdańskiej, u południowych brzegów Małego Jezioraka. Duże osiedle spółdzielcze zlokalizowano jeszcze dalej na południe, w obrębie ul. Wiejskiej i 1 Maja, czyli tzw. Osiedle Podleśne oraz podobne w obrębie ul. 1 Maja, Wiejskiej, Smolki i Andersa, zwane Osiedlem Trzydziestolecia.\nZnacznie rozbudowano zapoczątkowane przed wojną osiedle przy szosie ostródzkiej w obrębie ul. Ostródzkiej, Rolnej i Owocowej. Nowe osiedle, tzw. Lipowy Dwór, powstało w miejscu dawnej wsi o tej nazwie, na północ poza Iławką, w przedłużeniu ul. Dąbrowskiego w kierunku na Boreczno.\nNiewielkie osiedle domków zlokalizowano pomiędzy dawnym cmentarzem ewangelickim a torami kolejowymi, w pobliżu Jeziora Iławskiego. Tym nowym inwestycjom towarzyszyła widoczna dbałość o rewaloryzacje lub nawet rekonstrukcje starej, cennej substancji, z dawnym ratuszem na czele.\nWięcej tekstów o historii i zabytkach Iławy i okolic: kliknij tutaj\nTak wyglądała Iława Zobacz więcej zdjęć. Kliknij i otwórz galerię.\nIława historia zabytki sonda układ urbanistyczny historia Iławy


TOP 5 palety do makijażu - ranking najlepszych palet! - Poradyfit\nTOP 5 palety do makijażu – ranking najlepszych palet!\nSmoke eye, rozświetlony kącik oka, połyskująca powieka czy ujednolicony koloryt powieki – to tylko kilka z możliwości w makijażu oka. Paleta cieni stanowi za jeden z podstawowych i kluczowych elementów codziennego makijażu, dzięki któremu nadajemy głębi naszemu spojrzeniu. Odpowiedni dobór wykończenia i kolorów pozwala dostosować makijaż do odpowiedniej okazji – zarówno na wielkie, galowe wyjście, jak i na co dzień.\nW wyborze palety idealnej kierować się musisz kilkoma, podstawowymi cechami. To one świadczą o wysokiej jakości cieni, dzięki czemu makijaż będzie wyrazisty, trwały i niezwykle łatwy w nakładaniu lub blendowaniu. Wybierając więc palety cieni, zwróć uwagę na:\nich dobór kolorystyczny – wiele palet posiada od 8 do 12 okrągłych lub kwadratowych cieni pojedynczych. Rzadko jednak okazuje się, że wszystkie z dobranych przez producenta kolory są trafne i uniwersalne. Zastanów się ile faktycznie cieni z danej palety będziesz używać, jak mocno cię inspirują i czy ich połączenie jest wystarczająco ciekawe.\nzwróć uwagę na pigmentację – kolory które są wyraziste i nie wymagają wielowarstwowego nakładania doskonale łączą się ze sobą i pozwalają na swobodne blendowanie. Praca z nimi będzie nie tylko łatwa, ale także satysfakcjonująca\nosypywanie się – cienie zbyt suche, które nie trzymają się powieki, uwielbiają osypywać się na nasze policzki. To przez nie cały makijaż traci na estetyce. Osypujące się cienie szybko tracą na intensywności i wymagają wysokiej jakości bazy pod cienie.\nuniwersalność – odpowiedz sobie na pytanie, czy tą konkretną paleta jesteś w stanie wykonać cały makijaż? Czy znajduje się w niej beżowy kolor bazowy? Czy jest ciemny cień nadający się do kącika zewnętrznego?\nRanking TOP5 palet cieni\n5.Urban Decay – paleta cieni do powiek Naked 3\n4. Huda Beauty – Topaz\n3.Too Faced – Just Peachy Matte\n2.Zoeva – Naturally Yours\n1. Anastasia Beverly Hills – Soft Glam Palette\nJedna z najsłynniejszych palet, która doczekała się swojej trzeciej edycji. Uwielbiana przez największe sławy światowego formatu, doceniana przez wizażystów. Niezwykle kremowe cienie są wyjątkowo łatwe w blendowaniu, dzięki czemu każda osoba stawiająca pierwsze kroki w makijażu będzie mogła nauczyć się tej sztuki. Dobór kolorystyczny jest trafny, dzięki czemu cienie dowolnie łączą się ze sobą. Doskonałe dla słowiańskiej urody.\nW palecie znajduje się 12 pastelowych i satynowych kolorów, z opalizującymi i połyskującymi drobinkami. Do opakowania dołączono dwustronny pędzelek – puchaty i języczkowy. Cena za paletę to ok 220 zł.\nPoręczna, niewielka, doskonała do podróży i do torebki. KWadratowa paleta kryje w sobie 9 różnych cieni, o zarówno matowym jak i satynowym wykończeniu. Cienie Huda Beauty doceniane są ze względu na wysoką trwałość i niesamowitą pigmentację. Perłowe cienie zdobywają mnóstwo pochwał za trójwymiarowość barw.\nPaleta występuje w 6 klasycznych edycjach – Coral, Gemstone, Warm Brown, Mauve, Smokey i Electric Obsessions oraz w 5 zupełnie nowych, elektryzujących edycjach: Topaz, Sapphire, Ruby, Emerald oraz Amethyst! Cena to 130 zł.\nPaleta 12 matowych cieni, w ciepłych barwach różu, bakłażana i brązów. Doceniana ze względu na uniwersalność i kompozycję kolorystyczną. Niezwykle napigmentowane, łatwe w blendowaniu i łączeniu. Cienie znajdują się w trwałej palecie, przypominającej szkatułkę, dzięki czemu jest doskonała na podróże. Dodatkowo, kosmetyk pachnie soczystą brzoskwinią. Doskonała dla osób początkujących. Cena to ok 220 zł.\nJedna z pierwszych palet w barwach ziemi, która rozpoczęła trend na codzienne i stonowane kompozycje kolorystyczne. 10 cieni o wykończeniu matowym, satynowym i metalicznym idealnie nada się na zarówno wielkie wyjścia, jak i na co dzień. W palecie znajduje się wiele cieni neutralnych, doskonałych do blendowania i łączenia pozostałych kolorów. Cienie nie osypują się, a sama paleta jest cienka i lekka, dzięki czemu nie zajmuje dużo miejsca w palecie. Cena to około 100 zł.\nNa pierwszym miejscu plasuje się jedna z kultowych palet, która przez wiele tygodni nosiła miano wyprzedane. Mieści w sobie aż 14 unikatowych kolorów, które doskonale pasują do siebie, łączą się ze sobą i opalizują. Uwielbiana za niezwykle trwałą formułę, która ułatwia aplikowanie i blendowanie. Cienie są wystarczająco miękkie, aby się nie osypywać i zachować intensywność koloru. Z pewnością najbardziej uniwersalna, pozwalająca na wykonanie zarówno smokey eye, jak i codziennego, delikatnego makijażu. Cena to 250 zł.\nWyciskanie pryszczy, czyli jak poradzić sobie z odwiecznym problemem?\nJak zadbać o paznokcie w domu? Doradzamy!\nBy admin admin 27 marca 2021\nCieniowane włosy na czym polega i komu pasuje?\nBy admin admin 11 września 2020


Karolina Korwin-Piotrowska zachwyca się Natalią Sikorą w "Party". Felieton Karoliny Korwin-Piotrowskiej o Natali Sikorze w "Party" | Party.pl\nKorwin Piotrowska zachwycona odkryciem The Voice\nKarolina Korwin-Piotrowska co dwa tygodnie w magazynie "Party" najciekawsze zjawiska show-biznesu. W Najnowszym numerze dziennikarka wzięła pod lupę ostatni festiwal w Opolu. Felietonistka nie skomentowała fatalnego występu Joanny Moro (zobacz) czy sztywnej konferansjerki Maryli Rodowicz i Borysa Szyca. Skupiła się za to na jednym z najbardziej pozytywnych zaskoczeń wydarzenia.\nKarolina jest bowiem pod wielkim wrażeniem występu Natalii Sikory, która zwyciężyła konkurs debiutów.\n- To określona muzycznie dziewczyna, dlatego czekałam na jej pojawienie się w Opolu. Sikora zaśpiewała piosenkę "Konie" z repertuaru niegdyś niezwykle popularnego poety i pieśniarza rosyjskiego, Włodzimierza Wysockiego do słów Agnieszki Osieckiej. To nie jest "skoczna piosenka na festiwal". Tutaj trzeba wiedzieć nie tylko jak, ale i co się śpiewa, bo każde słowo jest jak uderzenie bicza w twarz (...) Wszystko się zgadzało: to, jak śpiewała, z jaką ogromną ekspresją, to, jak wyglądała, mając na sobie dopasowany do piosenki strój sceniczny, a nie sukienkę z eleganckiego butiku... - pisze dziennikarka.\nKorwin-Piotrowska bardzo chciałaby, aby tak wyrazista wokalistka nie przepadła w show-biznesie, tylko znalazła swoją niszę i zrobiła karierę po swojemu:\n- Życzę jej konsekwencji i siły w walce o siebie i swoje marzenia. Przy takim talencie i świadomości, że nie trzeba, a nawet nie powinno podobać się wszystkim, tylko trzeba być sobą, reszta zrobi się sama, bo publiczność kocha tych, którzy nie udają. Czekam na płytę...\nMy też bardzo jesteśmy ciekawi, jaki materiał przygotuje Natalia Sikora po wygranej w drugiej edycji "The Voice". Szkoda by było, aby taki talent i tak wyrazista osobowość sceniczna się zmarnowała.\nZobacz: Korwin zachwycona Podsiadło: Nie zrobił z siebie kretyna\nFenomenalna Natalia Sikora w Opolu:\nNatalia Sikora i inne gwiazdy podczas Sabatu Czarownic 2013 w Kielcach:\nWięcej na temat Party Karolina Korwin Piotrowska Natalia Sikora


Można powiedzieć, że na poziomie treściowej zawartości tekstów w literaturze modernizmu odbija się zainteresowanie zmianą postrzegania i rozumienia czasu oraz przestrzeni w stosunku do ludzkiej egzystencji. Projekt modernistyczny skupia się raczej wokół dogłębnych obserwacji oraz reprezentacji konkretnej chwili niż chronologicznych łańcuchów zdarzeń, które uważane są za główny przedmiot zainteresowania literackiego realizmu. Zmianę na poziomie przestrzennej i temporalnej konceptualizacji powodują socjopolityczne, kulturowe oraz ekonomiczne transformacje w historii światowej:\nPojęcie czasu jako stałego ciągu następujących po sobie chwil oraz poczucie przestrzeni jako zjawiska obiektywnego i stałego, a przede wszystkim wyrazistość temporalnych i przestrzennych wymiarów rzeczywistości, zostały całkowicie zakłócone. Ustanowienie obiektywnej ogólnoświatowej linii zmiany daty oraz nowe koncepcje czasu i przestrzeni podkreśliły ich zależność od obserwatora, a także kontekstu, w jakim działają, co radykalnie osłabiło pewniki oparte na idei stabilnego wszechświata oraz jego stałej, racjonalnej percepcji.\nLiteratura modernizmu kwestionuje pojęcie „przestrzeni absolutnej”, czyli „przestrzeni, która istnieje jako tło dla wydarzeń i procesów, a przedmioty i inne byty we wszechświecie nie mają na nią wpływu”. Ta koncepcja „przestrzeni absolutnej”, która przyczyniła się do pomysłu wzajemnego wykluczenia czasu i przestrzeni, została określona przez naukowe zasady oświecenia oparte na absolutyzmie i racjonalizmie. Wiąże się je zatem z Kartezjuszem (1596–1650), który założył, że przestrzeń jest nieskończona, oraz Isaakiem Newtonem (1642–1727), który stwierdził, że czas i przestrzeń są odrębnymi bytami. Punktem zwrotnym, będącym czynnikiem zmiany myślenia o czasie i przestrzeni pod koniec XIX i na początku XX wieku, były teorie względności Ernsta Macha (1838–1916) oraz pojęcie czasu jako czwartego wymiaru przestrzeni wprowadzone przez Hermanna Minkowskiego (1864–1909). Zarówno krytyka Macha Newtonowskiej koncepcji przestrzeni absolutnej, jak i pojęcie czasu jako czwartego wymiaru Minkowskiego stanowiły fundament, na którym Albert Einstein (1879–1955) rozwinął ogólną teorię względności – sformułowaną po raz pierwszy w roku 1905, a następnie skorygowaną w 1916. Teoria Einsteina obala pojęcie stałej ciągłości czasu i przestrzeni, utrzymując, że czas i przestrzeń są względne wobec każdego obserwatora. Pod wpływem Einsteina zatem literatura modernizmu kwestionuje realistyczną linearną narrację oraz pojęcie czasu i przestrzeni jako tabula rasa czekającej na zdefiniowanie bądź przypisanie znaczeń: „W powieści modernistycznej rozbito tradycyjną symetrię życia i narracji – w której opis późniejszego następuje po wcześniejszym, a jego logika odzwierciedla właściwie temporalny porządek ludzkiego życia”.\nJednak na poziomie teoretycznej periodyzacji naukowe próby definiowania oraz określenia modernizmu jako ruchu estetycznego i intelektualnego okazały się zawodzić ducha modernistycznego sceptycyzmu wobec stałości czasu i przestrzeni – tego eksperymentalnego ducha stanowiącego o jego wyjątkowości, opisanego przez Malcolma Bradbury’ego i Jamesa McFarlane’a jako „jedyna sztuka, która odpowiada na scenariusz naszego chaosu”. W jaki sposób periodyzacja modernizmu sprzeciwia się jego dekonstrukcyjnym skłonnościom? Wpisujące go w stałe czasowe ramy pomiędzy lata 90. XIX wieku a lata 40. XX wieku przyjęte definicje modernizmu, określające go symbolicznie jako „idzie nowe”, są zachodnio-europocentryczne, ponieważ za źródło i istotę ruchu modernistycznego przyjmują Europę Zachodnią. Choć podjęto próby poszerzenia czasowego zasięgu modernizmu, Susan Stanford Friedman ostrzega, że „realne jest zagrożenie ekspansywnego modernizmu, który popada w bezsens lub kolonizacyjne gesty”. Próby ekspansji mogą tylko potwierdzić oraz utrwalić zachodnioeuropejski modernizm i nowoczesność jako standard, wobec którego określa się wszystkie inne modernizmy i nowoczesności poza Zachodem. Mój argument znalazł oddźwięk w Planetarity: Musing Modernist Studies Friedman, gdzie autorka zachęca do opuszczenia bezpiecznej strefy periodyzacji poprzez ponowne przemyślenie jej polityki przestrzennej, propagującej wyższość nowoczesności i innowacji Zachodu nad innymi:\nCzyżby obawy o geohistoryczną i gatunkową ekspansję badań modernistycznych odzwierciedlały osobliwe pragnienie ponownego ustanowienia pewnego XX-wiecznego zachodniego stylu estetycznego jako sine qua non modernizmu? Czym jest etyka tej powtarzanej w nieskończoność strefy komfortu? Jak wyrwać się z uścisku starej modernistycznej formy?.\nW tym artykule pokazuję, że modernizm można lepiej zrozumieć jako ruch transnarodowy poprzez zbadanie niebezpieczeństw płynących z ukrycia w strefie komfortu temporalnej przestrzenności zarówno na poziomie treściowej zawartości modernistycznej literatury, jak i jej teoretycznej periodyzacji. Założenie, że modernizm miał miejsce tylko w określonym czasie, nie jest w stanie uchwycić dynamiki zmian oraz transnarodowej względności, które uczyniły literaturę modernistyczną „naszą sztuką” lub intelektualnym i estetycznym ruchem „nowego”, „tutaj” i „teraz”. Nacisk na wywrotowy aspekt modernizmu jako „oderwania” od starego i przeszłości w konkretnych kontekstach pozwoli istniejącym już, lecz częstokroć niewyraźnym nowoczesnościom i modernizmom ujawnić się w innych miejscach i czasach.\n„Odspacjalizowanie” czasu to niełatwe zadanie, ponieważ często uważa się, że czas można rozumieć tylko w kontekście przestrzeni, a jego przestrzenność ogranicza siłę tego, co abstrakcyjne lub dosłowne poprzez bezpośrednie uzależnienie od pożądanych warunków materialnych. Trudno zaprzeczyć, że w ciągu dnia dzielimy czas na obszary, na których rozplanowane są cele i działania. Można sobie wyobrażać poranki, popołudnia, późne popołudnia, wieczory i noce jako puste przestrzenie na kartce papieru. Każdy wytyczony czas przypomina stronę lub dział w terminarzach i kalendarzach, które należy wypełnić zadaniami do wykonania w tym konkretnym momencie. Nie da się też ukryć, że regularnie „spacjalizujemy” czas lub myślimy o nim na co dzień w kategoriach przestrzeni. Spacjalizacja temporalna, jak już wspomniałem, opiera się na założeniu, że czas jest stały – to tabula rasa, która zawsze oczekuje na zdefiniowanie i przypisanie znaczeń, podczas gdy my wytyczamy wciąż na nowo kartografię działań w każdej przemijającej minucie, a nawet sekundzie. Aby odprzestrzennić, odspacjalizować czas, czyli odizolować politykę przestrzenną od dominującego rozumienia czasowości, najlepiej zacząć od zbadania historii pojęcia przestrzeni.\nPojęcie przestrzeni jako stałego pojemnika sięga aż Fizyki Arystotelesa. Jego zdaniem, przestrzeń działa jak pojemnik pełen mniejszych przedmiotów, „forma” zawierająca „materię”: „Wobec tego miejsce jako dające się oddzielić od rzeczy nie jest formą, a jako obejmujące jest zgoła czymś innym niż materia. Oczywiście to, co istnieje gdziekolwiek, jest zawsze czymś, a co jest na zewnątrz, jest czymś zupełnie innym”. Myśląc o czasie w kategoriach naczynia, Arystoteles utrzymuje, że przeszłość i teraźniejszość można rozumieć w przestrzeni i poprzez nią: „Wyrazy przed i po odnoszą się najpierw do miejsca”. Ów paradygmat pojęciowy Arystotelesa, zakładający, że stałość stanowi istotę przestrzeni, jest szeroko akceptowany jako sine qua non. Literatura modernistyczna jednak poprzez eksperymenty stylistyczne stwarza kreatywną możliwość traktowania przestrzeni i czasu: spacjalną temporalizację, czyli sztukę obrazowania i postrzegania przestrzeni w kategoriach czasu. Na przykład narratorka w opowiadaniu Virginii Woolf Flying over London opowiada o swoim doświadczeniu lotu aeroplanem i opisuje widok Londynu z góry. Temporalizację przestrzeni, czyli oglądanie i doświadczanie krajobrazu Londynu w kategoriach czasu poprzez wyobrażanie sobie jego przeszłości, można zaobserwować w następującym fragmencie:\nTrudno sobie wyobrazić coś fantastyczniejszego. Budynki, ulice, brzegi, domy publiczne, habity, baranina i brukselki zostały zamiecione w długie spirale i zakręty różu oraz fioletu – jakie pozostawia mokry pędzel, kiedy zagarnia razem kleksy farby. Dało się zobaczyć Bank of England; wszystkie urzędy wyglądały przejrzyście; Tamiza była taką, jaką widzieli Rzymianie, jaką o świcie ze wzgórza porośniętego lasem widział człowiek paleolitu, podczas gdy nosorożec wykopywał rogiem korzenie rododendronów.\nPionowa odległość między samolotem a ziemią daje nową perspektywę, która zaprasza podglądacza/odkrywcę [voyeur/voyageur] do oglądania miejsca w kontekście historycznym. Narratorka wyobraża sobie Tamizę podczas epoki kamienia oraz Imperium Rzymskiego, a zatem temporalizuje widziany krajobraz. Należy tu jednak zwrócić uwagę na pewien paradoks. Myśląc o miejscu, którego nigdy w rzeczywistości nie widzieliśmy (ponieważ rzeczone miejsce istnieje tylko w przeszłości) w kategoriach czasu, jak to ma miejsce w opowiadaniu Woolf, nieuniknienie spacjalizujemy czas. Teraz już oczywiste jest, że temporalizacja przestrzeni opiera się w istocie na uprzestrzennieniu czasu i na odwrót. Jacques Derrida określa tę przestrzenno-czasową (inter)reakcję oraz logiczne współznaczenie jako rozsunięcie [espacement]: „Rozsunięcie nazywa powstającą przestrzeń czasu oraz powstający czas przestrzeni, czyli différance, która usuwa wszelką niemożliwą samoświadomość lub pełną samoobecność oraz prześladuje wszelką różnicę i powtórzenie tego samego”. Rozsunięcie pozostawia niedecydowalne, lecz powtarzalne ślady. Jest niezbędnym warunkiem śladu: „Derrida definiuje znak jako powstającą przestrzeń czasu oraz powstający czas przestrzeni, który skrótowo nazywa rozsunięciem [espacement]”. Nie da się odpowiedzieć na pytanie, czy obrazy Tamizy w paleolicie i czasach Imperium Rzymskiego w opowiadaniu Woolf wywodzą się bezpośrednio z temporalizacji przestrzeni, czy wprost z uprzestrzennienia czasu. Dowody są nie do wytropienia:\nPonieważ zdaniem Derridy, ślad jest śladem innego śladu, nie ma prostego źródła. Według Derridy ślad nie jest nigdy słowem oryginalnym, tylko zastępowalnym terminem w pozbawionej oryginału serii obejmującej différance, suplement, pisanie, popiół i tak dalej. O śladzie nie można też myśleć zgodnie z logiką obecności. Ponieważ każdy znak w swojej manifestacji lub pozornej „obecności” zawsze zawiera ślady innych, które są ponoć „nieobecne”, ślad nie może zostać zredukowany do żadnej ze stron opozycji obecności–nieobecności tak cenionej przez tradycję metafizyczną. Ślad zatem na nowo opisuje całe pole, które metafizyka obecności próbuje od wieków zdominować. Ślad określa ten niemożliwy do usystematyzowania zasób, który w obrębie takiego pola jest zarazem stanowiący i niereprezentowalny.\nPojęcie „śladu” zostało obszernie omówione w Głosie i fenomenie Derridy, wydanym w 1967 roku studium o Edmundzie Husserlu:\nPonieważ ślad jest stosunkiem intymności żywej obecności do jej zewnętrza, otwarciem na zewnętrzność w ogóle, na nie-własne i tak dalej, czasowanie sensu jest od początku „rozprzestrzenieniem”. Odkąd przyjmuje się rozprzestrzenienie zarazem jako „interwał” lub różnicę i jako otwarcie na zewnątrz, nie ma już absolutnej wewnętrzności, „zewnętrze” zainsynuowało się w ruchu, za pośrednictwem którego wnętrze nie-przestrzeni, to, co nosi miano „czas”, ujawnia się, konstytuuje, „uobecnia”. Przestrzeń jest „w” czasie, jest ona czystym wyjściem czasu poza siebie, jest poza-sobą jako stosunkiem czasu do siebie.\nDerrida podkreśla tutaj względny paradygmat czasoprzestrzenny w opozycji do absolutystycznego oddzielenia przestrzeni od czasu. Kiedy zewnętrzne (współczesna Woolf Tamiza) zostaje zinternalizowane, wewnętrzne (wyobrażenie Woolf Tamizy z przeszłości), jest zarazem jednocześnie eksternalizowane, czyli re-prezentowane w formie pisania. W nawiązaniu do pojęcia śladu Derrida rewiduje także Husserlowskie pojęcie augenblick, które tłumaczy się na polski jako „chwilę”, „moment”. Dosłownie znaczy „mgnienie oka”. Husserl opisuje „żywą teraźniejszość” – teraźniejszość, której doświadczamy teraz – jako percepcję i utrzymuje, że żywa teraźniejszość jest gruba. Dlaczego gruba? Teraźniejszość jest gruba, ponieważ obecny moment z natury składa się ze wspomnień najbliższej przeszłości aż do momentu, w którym przeszłość i teraźniejszość stają się niemal nierozłączne. Co więcej, zarówno teraźniejszość, jak i przeszłość nie są wynikiem powtórzenia ani reprodukcji. Husserlowskie uprzestrzennienie czasu prowadzi do założenia, że „teraz”, ten moment jest bieżącą chwilą. Derrida twierdzi odwrotnie – „teraz” nie jest bieżącą chwilą. Teraźniejszość sama w sobie jest reprodukcją. A zatem każdy kawałek najbliższego doświadczenia jest niepotrzebnie niesprawiedliwy lub pełen przemocy. Przemoc narzucona przez „teraz” i „tutaj” została wyjaśniona w książce Derridy Widma Marksa (1993), której tytuł nawiązuje do pierwszego zdania Manifestu partii komunistycznej Karola Marksa i Fryderyka Engelsa: „Widmo krąży po Europie – widmo komunizmu. Wszystkie potęgi starej Europy połączyły się dla świętej nagonki przeciw temu widmu”. Według Derridy widmo marksizmu staje się jeszcze bardziej namacalne po upadku muru berlińskiego w 1989 roku, który doprowadził do rozwiązania Związku Radzieckiego. Widmo krążące po Europie, nawiązanie do widma z Hamleta Szekspira, przypomina, że czas, podobnie jak nasze doświadczenie czasu, jest chaotyczny, połamany:\nSpocznij już, spocznij, udręczony duchu!\nWiem, przyjaciele, że mogę polegać\nNa was – wy za to także pamiętajcie,\nŻe nawet biedny Hamlet znajdzie w sercu\nDosyć przyjaźni, aby wam odpłacić.\nChodźmy. I proszę: odtąd już na ustach\nPalec milczenia. – Przeklęty mój los:\nTen czas j e s t k o ś c i ą, w y ł a m a n ą w s t a w i e [podkr. aut.] –\nJak można liczyć, że ja ją nastawię?\nW jaki sposób czas jest „kością wyłamaną w stawie”? Kiedy stoimy przed lustrem i przeglądamy się w nim, jesteśmy oddaleni [distanced] od lustra. To oddalenie jest niezbędnym warunkiem. Musimy być odsunięci [spaced] od siebie, aby móc jednocześnie patrzeć oczyma podglądacza [voyeur] i być oglądanym. Jednak przestrzeń między nami a lustrem pozostaje niewidzialna i dlatego, podobnie jak mgnienie oka, jest w stanie natychmiast nas oślepić. Widzimy swoją projekcję w lustrze, lecz tamten byt jest naszym „innym”. Nie da się postrzegać siebie jako siebie. Ta temporalizacja odsunięcia [spacing] między nami a lustrem jest „wyłamanym w stawie” mgnieniem chwili, niemożliwym do wytropienia śladem pozostawionym przez odsunięcie pomiędzy żywym a dręczącym umarłym, podglądaczem a obserwowanym, teraźniejszością a przeszłością.\nTezą tego artykułu jest stwierdzenie, że Budowa chińskiego muru [Beim Bau der Chinesischen Mauer] Franza Kafki, napisana w 1917 a opublikowana w 1931 roku, stanowi przykład pisarstwa modernistycznego, które nie tylko problematyzuje pojęcia czasu i temporalności oraz przestrzeni i spacjalności, lecz także koncentruje się na problemie teoretycznej periodyzacji modernizmu. Dzięki fizycznym i ideologicznym lukom oraz fragmentom, a także śladom iluzorycznego i niedokończonego znaczenia, „wyrywkowa” budowa Wielkiego Muru Chińskiego w opowiadaniu Kafki nie tylko obnaża proces spacjalizacji czasu, ale także odzwierciedla modernistyczną, subtelną (re)ewaluację takiego paradygmatu pojęciowego.\nZacznijmy od tego, że w fabule Kafki budowa Wielkiego Muru Chińskiego opiera się i jest napędzana przez silną wyobraźnię zbiorową. Robotnicy oraz nadzorujący pracują niezachwianie z wyobrażeniem obrazu ukończonego zamkniętego muru, obrazem przyszłości. Budowa muru nie posuwa się od punktu A do B. Zamierzenie przeprowadzana jest we fragmentach. Tak Kafka wyjaśnia powody stojące za „wyrywkową” budową Wielkiego Muru Chińskiego oraz kontrowersje, jakie z tego wynikają:\nCzy jednak mur, który nie stanowi zwartej całości, może chronić? Taki mur nie tylko nie chroni, lecz sam znajduje się w ciągłym niebezpieczeństwie. Odosobnione fragmenty muru w pustynnych okolicach z łatwością mogą być wciąż na nowo burzone przez koczowników, zwłaszcza że w tym czasie owe plemiona, przestraszone budową muru, z niepojętą szybkością – jak szarańcza przenosiły się z miejsca na miejsce i dlatego może orientowały się w całokształcie postępującej budowy lepiej od nas – budowniczych muru. Mimo wszystko jednak dzieło nie mogło chyba zostać inaczej niż w ten właśnie sposób wykonane. Żeby to zrozumieć, trzeba wziąć pod uwagę, że mur miał być naszą osłoną na czas długich stuleci; najstaranniej przeprowadzona budowa, wykorzystanie wiedzy wszystkich znanych epok i narodów w zakresie budownictwa, stałe poczucie osobistej odpowiedzialności budowniczych, należały do nieodzownych warunków wykonania tego dzieła.\nWidmem, które krąży nad narratorem w noweli Kafki, jest problem braku ciągłości. Pytanie „Czy jednak mur, który nie stanowi zwartej całości, może chronić?” jest retoryczne. Narrator, który je stawia, to chiński historyk. Spoglądając wstecz z perspektywy teraźniejszości, lub raczej „przyszłości jego teraźniejszości”, na czasy, kiedy budowa dopiero ruszyła, a kamienne płyty były świeżo osadzone, narrator doskonale wie, czy mur się sprawdził: „Moje dociekania mają wszakże tylko wartość historyczną, z rozwianych dawno obłoków żaden grom już nie spadnie […]”. Odpowiedź brzmi: nie, mur się nie sprawdził.\nKiedy czytamy Budowę… Kafki, również doświadczamy Derridiańskiego rozsunięcia [espacement]. Można powiedzieć, że czytając przedstawione przez narratora sprawozdanie z przeszłości, automatycznie spacjalizujemy czas, czyli myślimy o czasie w kategoriach przestrzeni, co jest normalną reakcją. Chciałbym jednak wyjaśnić, jak narracja Kafki subtelnie popycha czytelnika ku zabiegowi odwrotnemu.\nKiedy myślimy o czasie w kategoriach przestrzeni – w tym wypadku w kategoriach Wielkiego Muru Chińskiego – mamy skłonność, by wyobrażać sobie upływ czasu jako tor jednokierunkowy. Jeśli proces budowy muru od początku do całkowitego zakończenia, aczkolwiek wyobrażonego, przypomina proces czasu od przeszłości, poprzez teraźniejszość, do przyszłości, wyrywkowa budowa Kafki zaburza stopniowy przebieg czasu, podobnie jak samego muru. Do zrozumienia i podjęcia projektu Wielkiego Muru robotników i nadzorców skłania wyobrażenie przyszłości. Motywuje ich „obietnica”, że pewnego dnia mur zostanie w całości ukończony, czyli, innymi słowy, puste luki będą wypełnione, a fragmentaryczny mur spojony w całość:\nPrzy takim systemie powstały naturalnie w murze liczne poważne luki, które stopniowo i powoli wypełniano, chociaż niektóre z nich dopiero wówczas, gdy ukazało się już obwieszczenie o ukończeniu muru. Co więcej, istnieją podobno luki, których w ogóle nie zamurowano, jest to jednak twierdzenie należące być może do wielu legend, powstałych w związku z budową muru; człowiek sam na własne oczy i własną miarą wskutek olbrzymiej rozległości budowy w żadnym razie nie zdoła tego sprawdzić.\nPrzedstawiona zatem przez Kafkę fragmentaryczna konstrukcja Budowy… obrazuje chaotyczny czas teraźniejszości. Pokazuje, że nie ma w oprawie czasowej miejsca na „czas teraźniejszy ciągły”. W centrum przypowieści zawartej w tym opowiadaniu stoi więc także pojęcie czasu jako „wyłamanego w stawie”. Przypowieść, opublikowana osobno w 1919 roku jako Wiadomość od cesarza [Eine Kaiserliche Botschaft], opisuje historię umierającego chińskiego cesarza, który wyszeptał posłańcowi swoje ostatnie słowa. Posłaniec ów otrzymał zadanie przekazania wiadomości od cesarza do jednego z poddanych mieszkającego w najodleglejszym zakątku cesarstwa chińskiego: „ale Pekin jest dla ludzi ze wsi czymś bardziej odległym niż życie pozagrobowe”. Im dłużej posłaniec usiłuje przemierzać z wiadomością rozległe obszary cesarstwa, tym więcej czytelników zaczyna zdawać sobie sprawę, że to niewykonalna misja: „Kraj nasz jest tak wielki – żadna baśń nie odtworzy jego ogromu, wystarczy dlań zaledwie sklepienia niebios – ale Pekin jest tylko jednym małym punktem, a cesarski pałac co najwyżej drobnym punkcikiem”. Wiadomość, opóźniana przez niezmierzoną odległość i upływający czas, nigdy nie dotrze do swojego odbiorcy. Podczas gdy słowa umierającego cesarza podróżują przez ogromne tereny Chin, obietnica zawartości listu pozostaje dla narratora w opowiadaniu Kafki obietnicą złożoną w przeszłości przyszłości. Dla Kafki-pisarza to zobowiązanie, czyli Derridiańska obietnica została złożona w przeszłości przeszłości. Zaś z punktu widzenia czytelników cesarskie zobowiązanie zostało złożone w przeszłości teraźniejszości. Rozległy krajobraz Chin, który można uznać za metaforę nieskończonych granic czasu, powstrzymywał wypełnienie obietnicy Wielkiego Muru oraz wymazał zawartość listu od cesarza. Jednak praca w kierunku wypełnienia obietnicy oraz podróży mimo widma porażki w dotarciu do zamierzonego celu, okazuje się sama w sobie pewnym oświadczeniem:\nGoniec wyrusza natychmiast – silny, niezmordowany człowiek – toruje sobie drogę przez ciżbę, wysuwając przed siebie raz to, raz tamto ramię, jeśli spotka się z oporem, wskazuje na swą pierś, gdzie widnieje znak słońca; toteż łatwiej od innych przepycha się naprzód. Ale tłumy są tak liczne; mieszkania tych ludzi ciągną się bez końca. Gdyby otwarła się przed nim wolna przestrzeń, jakże raźnie pomknąłby przed siebie i chyba wkrótce usłyszałbyś już u swoich drzwi radosne uderzenia jego pięści. Lecz jakże bezskutecznie musi się trudzić; wciąż jeszcze usiłuje przecisnąć się przez komnaty centralnego pałacu; nigdy tędy nie przejdzie, a gdyby mu się to nawet udało, jeszcze by nic nie zyskał; trzeba by przebyć nowe dziedzińce, po dziedzińcach zaś drugi, okalający je pałac; i tak ciągle przez tysiąclecia; a jeśliby wreszcie wydostał się za ostatnią bramę – ale nigdy, przenigdy to się nie stanie – rozciągnie się dopiero przed nim stolica, środek świata, cała zasypana własnymi odpadkami. Nikt tamtędy nie przebrnie, zwłaszcza zaś z poselstwem od zmarłego. – Ty zaś siedzisz przy oknie i próbujesz je sobie wymarzyć, kiedy zbliża się wieczór.\nPodobnie jak wyrywkowa budowa, obietnica pozostawia ślad iluzorycznego i niepełnego znaczenia, które może zostać uzupełnione wyłącznie przez wyobraźnię czytelnika: „Przez taki świat przebijały się teraz wieści o budowie muru. One też przyszły poniewczasie, jakieś trzydzieści lat po ogłoszeniu”. Kiedy czytelnicy dochodzą do akapitów pochodzących z przypowieści zawartej w Budowie…, wiadomość cesarza jest już dawno wysłana do swojego odbiorcy. Jej odbiór już się opóźnia. Zatem rozsunięcie [espacement], jakiego czytelnicy wspólnie doświadczają w obrębie muru opowieści oraz samej opowieści, zdążyło już wytworzyć luki czy też szczeliny pomiędzy uprzestrzennioną temporalnością odległej przyszłości oraz obecną „przeszłością naszej przyszłości”, która w rzeczywistości jest teraźniejszością. Co więcej, wynikające z tego wyrywkowa budowa i rozsunięcie pokazują, jak chaotyczny czas teraźniejszości niezręcznie oczekuje wypełnienia luk poprzez wspólną obietnicę przyszłości. Czytelnicy w 2015 roku i później wiedzą, podobnie jak Kafka w roku 1917, że obietnica ukończenia Wielkiego Muru Chińskiego nigdy nie zostanie spełniona. Zwierzchnictwo spacjalizowanego czasu może najwyżej wskazać pustą obietnicę, podobnie jak niewyraźną, może nawet nieznaną, zawartość wiadomości od cesarza. Fragmentaryczna budowa jednak zaprasza czytelnika do wyobrażenia sobie zawartości tej obietnicy, niemożliwego projektu ukończonego Muru Chińskiego. Spacjalna temporalizacja jest modernistycznym zabiegiem, który zamienia pasywnego podglądacza [voyeur] w zaangażowanego odkrywcę [voyageur], podróżującego po niewyobrażalnej przestrzeni chińskich krajobrazów oraz wielkiej przestrzeni czasu. Według Derridy „obietnica” jest aktem performatywnym: „Nawet jeśli obietnica może być dotrzymana, nie ma to wielkiego znaczenia. Najważniejsze, że czysta obietnica nie może właściwie nastąpić we właściwym miejscu, mimo że obiecywanie jest nieuniknione, kiedy tylko otworzymy usta – a właściwie kiedy tylko pojawi się tekst”. Ponieważ obietnica, która się spełnia, przestaje być obietnicą, odzwierciedla „wyłamaną w stawie” temporalność. Mój argument znajduje oddźwięk w twierdzeniu Martina Hägglunda w jego Dying for Time: Proust, Woolf, Nabokov: „Warunek temporalności jest, ściśle mówiąc, «niedecydowalny», ponieważ składa się nań niepowstrzymane przeniesienie [displacement], które zakłóca definitywną pewność lub dane znaczenie”. Co więcej, obietnica jest strukturalnie otwarta na możliwość „innego” poza sobą, heterogenicznego „innego” i nadchodzącej „temporalności”: „Obietnica odpowiada na przyszłość oraz innego, jest zarówno performatywna, jak i zawiera zobowiązanie, afirmację lub dar, które nie jest po prostu identyczne lub wyczerpane przez swoją konkretną zawartość. Nawet jeśli obietnica nie zostanie dotrzymana, sam gest ma konkretne znaczenie”.\nKontekst narracji Kafki odkrywa pewną nowoczesność, która wynikła z niedotrzymanej obietnicy bezpieczeństwa państwowego. Narrator w opowiadaniu, Kafka oraz jego czytelnicy mają tę przewagę w swojej perspektywie, że znają „przyszłość przeszłości” Wielkiego Muru Chińskiego, czyli wiedzą, iż jego budowa nie została nigdy ukończona. Kafka oraz czytelnicy jego opowieści mogą wiedzieć o chińskiej rewolucji z 1911 roku znanej jako rewolucja Xinhai, która zakończyła ponad dwa tysiące lat cesarskich rządów i zapoczątkowała w Chinach epokę republiki. Fakt, że obalona dynastia Qing, ostatnia cesarska dynastia Chin, należała do etnicznej mniejszości Mandżurów, wydobywa głęboką ironię. Mandżurowie uważani są za część etnicznej grupy nomadów zwanej Xiongnu, uznani przez autorytety za barbarzyńców, byli właśnie tym wrogiem, przed którym cesarz w noweli Kafki chciał Wielkim Murem ochronić swoje imperium. Czas pokazał, że murowi daleko było do skutecznego narzędzia obrony. Podczas gdy Chinami rządzili na przemian cesarze i dyktatorzy, ludność wciąż brutalnie i niesprawiedliwie uciskano w imieniu wyobrażonego wroga:\nPrzed kim miał nas Wielki Mur chronić? Przed plemionami północy. Pochodzę z południowo-wschodnich Chin. Żadne plemię z północy nie może nam tutaj zagrozić. Czytamy o nich w starożytnych księgach; okrucieństwa, które ludy te zgodnie ze swą naturą popełniają, dobędą nam czasem z piersi westchnienie w cichej altanie. Na trafnie odmalowanych obrazach artystów oglądamy te twarze potępieńców, szeroko rozwarte pyski, szczęki najeżone ostrymi, długimi zębami, przebiegle zmrużone oczy, jak gdyby już z ukosa wypatrujące łupu, który zmiażdżą i rozerwą w swych paszczach. Gdy dzieci bywają niegrzeczne, pokazujemy im te obrazki i dziatwa z płaczem tuli się zaraz do naszej piersi. Ale nic więcej o tych północnych ludach nie wiemy. Nie widzieliśmy ich nigdy i jeśli pozostaniemy w naszej wiosce, nigdy ich nie ujrzymy, nawet gdyby na dzikich koniach zechcieli pędzić na oślep prosto w nasze okolice – zbyt wielki jest kraj, żeby mógł ich aż do nas przepuścić, zabłąkają się w pustce bez końca.\nPrzeszłość przeszłości pozostawia ślady na przeszłości teraźniejszości. Rewolucja Xinhai, która miała wpływ wyłącznie na klasę rządzącą, została zbudowana na fragmentach jej przeszłości. Los przeciętnego człowieka został zapieczętowany w czasach dynastii Qin, kiedy to chłopów zmuszono i wykorzystano do budowy Wielkiego Muru. Trudne warunki życia przeciętnego człowieka pozostały nienaruszone i nie poprawiały się z czasem. Lata uciążliwego reżimu Shi Huang Di (znanego też jako Qin Shi Huang), pierwszego cesarza Chin, oraz jego następców doprowadziły do nieuniknionych konsekwencji: „Istota ludzka, w gruncie rzeczy lekkomyślna, z natury podobna do unoszącego się w powietrzu pyłu, nie znosi żadnego skrępowania; nawet gdy sama sobie nałoży pęta, wkrótce jak szalona zacznie szarpać swe więzy i wreszcie mur, łańcuch oraz samą siebie rozerwie na strzępy”. Chłopi skutecznie obalili rządy dynastii Qin i położyli kres jej reżimowi. Obietnica bezpieczeństwa, jaką miał zapewnić Wielki Mur budującym go i mieszkającym w jego obrębie ludziom, sprowadziła się jedynie do potwierdzenia tyranii i nierówności – ot, gorzka ironia. Podobnie zagrożenie ze strony powszechnego wroga na północy okazało się widmem wspólnego strachu, który został do granic wykorzystany przez cesarzy i arystokratyczne elity. To widmo przeszłości powraca, by dręczyć współczesność. Mechanizm ten widać między innymi na przykładzie demonizacji Arabów oraz muzułmanów przez Stany Zjednoczone, zwłaszcza w obrębie psychologicznej wojny propagowanej przez reżim George’a W. Busha:\nWokół cesarza tłoczy się błyszczący, a jednak mroczny tłum dworaków – złośliwość i wrogość przebrana w szaty służby i przyjaciół, przeciwwaga cesarstwa – zawsze gotowych zatrutymi strzałami zestrzelić cesarza z chwiejącej się szali tronu.\nChoć Franz Kafka uważany jest zwykle przez wielu czytelników i badaczy „za jeden z klejnotów w koronie wysokiego modernizmu” oraz „niemieckojęzycznego modernizmu”, zarówno autora, jak i jego dzieła rzadko umieszcza się w „konkretnej nowoczesności” Austro-Węgier, w których mieszkał i tworzył. Wręcz przeciwnie, ranga Kafki jako pisarza od dawna jest częścią zachodnioeuropocentrycznej periodyzacji modernizmu, która wyznacza jego czasowe granice między 1890 a 1940 rokiem. Milan Kundera przekonuje: „Proszę mi wierzyć, nikt by dzisiaj nie znał Kafki, nikt, gdyby on był Czechem”. Zjadliwa uwaga Kundery na temat tego, że Kafka mógłby być mniej znanym lub rozumianym pisarzem, gdyby pisał po czesku i uważał się za Czecha, stanowi potwierdzenie założenia, iż literatura modernistyczna, a także jej nauczanie, jest produktem wykluczającej teoretyzacji i kanonizacji, przed którą stanowczo ostrzegała Stanford Friedman:\nNajwyższa pora odrzucić znajomą litanię estetycznych właściwości czerpanych z zachodnich stolic kultury początku XX wieku, która stanowi definicyjną podstawę modernizmu. Przyznaję, że jestem do niej przywiązana. Powinniśmy ją jednak sprowincjonalizować, czyli zacząć postrzegać modernizm „wysoki” lub „awangardowy” jako jeden wyraz konkretnie osadzonego modernizmu – ważny, ale niebędący miarą, którą będziemy mierzyć i oceniać wszystkie pozostałe. Zamiast tego lepiej rozejrzeć się po świecie, w głąb czasu oraz poziomo w obrębie różnych lokalizacji, aby zidentyfikować strony przecięcia – nowoczesność/modernizm – a następnie skupić naszą uwagę przede wszystkim na naturze tej nowoczesności, zbadać zajmujące ją kształty i formy kreatywnej ekspresji oraz postawić pytania o to, jaką istotną kulturową i polityczną pracę wykonują te praktyki estetyczne w jej obrębie.\nAby odspacjalizować łatkę okresu modernizmu, rozbierając pojęcie wysokiego modernizmu jako kwintesencji tej epoki, trzeba podjąć niezbędne kroki. Dzieło Kafki, napisane w konkretnym kontekście nowoczesności doświadczanej przez niemieckiego pisarza żydowskiego mieszkającego w Pradze podczas przełomowych momentów historii Austro-Węgier, które doprowadziły do I wojny światowej oraz jej następstw, dostatecznie dowodzi, że istnieje wiele nowoczesności oraz modernizmów. Moim zdaniem, dzięki zbadaniu jednego „konkretnego” można dostrzec całościowy fotomontaż różnorodności i dynamiki modernizmu. Choć często niezauważane, taka różnorodność i dynamika tkwią w istocie złożonych subiektywności modernistycznych pisarzy oraz niemożliwych do wytropienia „śladów” czy też nawiedzających niedecydowalnych widm, niezliczonych żyć, myśli i historii znajdujących odbicie w ich dziełach. Innymi słowy, studium (po)szczególnych modernizmów odkrywa nieograniczone wersje i odmiany nowoczesności, od początku głęboko zakorzenionych w ruch modernizmu. Na zakończenie tego artykułu ostatni akapit chciałabym poświęcić zastosowaniu mojej teorii w praktyce.\nFranz Kafka napisał Wiadomość od cesarza wiosną 1917 roku w domu swojej siostry Ottli przy Alchimistengasse (znanej po czesku jako Zlatá ulička [Złota Uliczka]) w obrębie kompleksu Zamku Praskiego. W tym samym roku wynajął także dwupokojowe mieszkanie w Pałacu Schönborn w praskiej dzielnicy Malá Strana. Ze swojego mieszkania miał dobry widok na Laurenziberg, wzgórze znane po czesku jako Petřín, gdzie w XIV wieku na rozkaz Karola IV (1316–1378) – pierwszego króla Czech, który został Świętym Cesarzem Rzymskim – wzniesiono Mur Głodowy [Hladová zed’]. Legenda głosi, że po głodzie w 1361 roku budowę Muru Głodowego prowadzono tylko po to, by zapewnić utrzymanie miejskiej biedocie. Ten praski mur nie miał zatem spełniać podstawowego zadania większości murów – ochrony militarnej. Dlatego w języku czeskim określenie hladová zed’ stało się eufemizmem oznaczającym bezużyteczną pracę społeczną. Ślady Muru Głodowego można odnaleźć w Kafkowskim przedstawieniu Wielkiego Muru Chińskiego: „Na pierwszych kilku stronach tak zwanego szóstego zeszytu octavo zaczyna się przydługa opowieść Budowa chińskiego muru, bardzo wyraźnie inspirowana historycznym miejscem w bliskim sąsiedztwie mieszkania Kafki”. Podobieństwo tych dwóch murów będących hladová zed’ – budowli, które nigdy nie spełniają swoich obietnic – staje się wyraźniejsze, gdy wziąć pod uwagę także szczegółowy kontekst czasów, w jakich Kafka żył i pisał. Wiadomość od cesarza napisał w 1917 roku, wiele miesięcy przed tym, nim dowiedział się o swojej gruźlicy. Było to jednak długo po wiadomości, z której dowiedział się, że obligacje pożyczki wojennej monarchii Habsburgów, w jakie zainwestował swoje oszczędności, nie przyniosą mu oczekiwanego zysku. W 1914 roku, po zamachu na arcyksięcia Franciszka Ferdynanda Habsburga, domniemanego następcy tronu Austro-Węgier oraz jego małżonki księżnej Zofii von Hohenberg, jego ojczyzna pogrążyła się w wojnie. Franciszek Józef I zmarł w 1916 roku. Wtedy też cesarstwo chińskie, które próbował przywrócić chiński generał Yuan Shikai (1859–1916), aby po rewolucji 1911 roku na nowo ustanowić w Chinach monarchię absolutną, przestało istnieć. Czytelnicy mają korzystniejszą perspektywę, bo znają społeczny i historyczny kontekst Budowy chińskiego muru Kafki, odzwierciedlający poczucie daremności i rozpaczy zarówno na poziomie osobistym, jak i zbiorowym, a także narodowym i transnarodowym. Unikając pułapki temporalnej spacjalizacji, która zwykła szufladkować opowiadanie Kafki tylko jako metafizyczną alegorię wysokiego modernizmu, można przyjąć, że przedstawienie chińskiego cesarza stanowi odbicie Kafkowskiego postrzegania przemijającego reżimu Austro-Węgier. Ludzie w czasach Kafki – czyli z przeszłości przyszłości – podobnie jak nam współcześni – z przyszłości Kafki – wspólnie tęsknili za pocieszającymi słowami z przeszłości, która już dotarła, lecz jednocześnie nie udało jej się dotrzeć, kiedy wyruszył goniec.\nprzekład z języka angielskiego: Anna Rogucka\nZazwyczaj przyjmuje się, że czas postrzegany może być tylko w kategoriach przestrzennych i że spacjalizacja czasu, uzależniając go ściśle od tego, co materialne, ogranicza moc jego abstrakcyjności lub wirtualności. Literatura modernistyczna, tak jak zwykle ją się rozumie, przyswaja ten paradygmat, sugerując jednocześnie, że również przestrzeń tłumaczyć można w kategoriach czasowych, temporalizacja przestrzeni dekonstruuje fasadę trwałych oraz skodyfikowanych znaczeń przestrzennych. Derrida definiuje tę czasoprzestrzenną (inter)reakcję i logiczną współznaczenie jako „rozsunięcie” (espacement). Niemniej jednak analizy czasu i czasowości, jak również przestrzeni/miejsca i przestrzenności w twórczości modernistycznej często wpadają w pułapkę z powodu problemu czasowego następstwa, a następnie z powodu błędnego przekonania, że przestrzeń jest nieruchoma. Problem następstwa znajduje się w przekonaniu, że czas płynie i przestaje być natychmiast(owy), pozostawiając po sobie tylko Derriański „ślad”, który jest przestrzenny. Pojęcie to jest problematyczne, ponieważ opiera się na implikacjach, że przestrzeń jest nieruchoma i pasywna, wbrew temporalnej „rozsunięcie” czy temporalnemu następstwu, i że ślady czasu są w niej biernie odciśnięte. Dowodzę, że przestrzeń daleka jest od nieruchomości i pasywności. Jej dynamika czyni spacjalizację czasu problematyczną. Opowiadanie Franza Kafki „Budowa Chińskiego Muru” (napisane w 1917 roku) jest dobrym przykładem modernistycznej twórczości, która nie tylko problematyzuje pojęcia czasu i czasowości oraz przestrzeni i przestrzenności, ale stawia w centrum problem spacjalizacji czasu.\n Modernism: Volume 1, red. A. Eysteinsson, V. Liska, „A Comparative History of Literatures in European Language” 2007, t. 21, s. 251.\n A Dictionary of Science, red. J. Daintith, E.A. Martin, Oxford 2010, s. 3.\n Modernism: Volume 1, dz. cyt.\n M. Bradbury, J. McFarlane, Modernism 1890–1930. Pelican Guides to European Literature, Harmondsworth 1976, s. 27.\n S. Stanford Friedman, Planetarity: Musing Modernist Studies, „Modernism/modernity” 2010, t. 17, nr 3, s. 474.\n M. Bradbury, J. McFarlane, Modernism 1890–1930…, dz. cyt.\n Arystoteles, Fizyka, przeł. K. Leśniak, Warszawa 1968, s. 100.\n V. Woolf, Flying over London, [w:] tejże, The Captain’s Death Bed and Other Essays, New York 1978, s. 204 [przeł. A.R.].\n S. Solomon, L’espacement de la lecture: Althusser, Derrida, and the Theory of Reading, „Décalages” 2012, t. 1, nr 2, s. 20.\n M. Hägglund, Dying for Time: Proust, Woolf, Nabokov, Cambridge, Massachusetts 2012, s. 15.\n Hasło trace, [w:] The Derrida Dictionary, red. S. Wortham, London 2010, s. 229-230.\n J. Derrida, Głos i fenomen. Wprowadzenie do problematyki znaku w fenomenologii Husserla, przeł. B. Banasiak, Warszawa 1997, s. 143-144.\n S.B. Rosenthal, Time, Continuity, and Indeterminacy: A Pragmatic Engagement with Contemporary Perspectives, Albany 2000, s. 33.\n Manifest partii komunistycznej, [w:] K. Marks, F. Engels, Dzieła, t. 4, Warszawa 1962.\n W. Szekspir, Hamlet, przeł. S. Barańczak, Kraków 1997, s. 52.\n F. Kafka, Budowa chińskiego muru, [w:] tegoż, Budowa chińskiego muru i inne nowele, przeł. A. Kowalkowski, R. Karst, Gdańsk 1996, s. 72.\n R.T. Gray i in., Eine Kaiserliche Botschaft, [w:] A Franz Kafka Encyclopedia, Westport, Connecticut 2005, s. 156.\n J. Derrida, Memoires for Paul de Man, przeł. C. Lindsay, J. Culler, E. Cadava, New York 1986, s. 98.\n W. Szekspir, Hamlet, dz. cyt.\n M. Hägglund, Dying for Time…, dz. cyt., s. 62.\n Hasło promise, [w:] The Derrida Dictionary, red. S. Wortham, London 2010, s. 146.\n The History of Chinese Civilization: Vol. 2. Qin, Han, Wei, Jin, and the Northern and Southern Dynasties (221 B.C.E.-581 C.E), red. Y. Xinpei i in., New York 2012.\n F. Kafka, Budowa chińskiego muru, dz. cyt., s. 77.\n Y.F.L. Zhao i in., An Outline History of China, China Knowledge Series, Pekin 1982, s. 127.\n F. Kafka, Budowa chińskiego muru, dz. cyt., s. 75.\n Jian B. i in., A Concise History of China, Pekin 1986, s. 21-22.\n F. Kafka, Budowa chińskiego muru, dz. cyt., s. 79.\n P. Bridgwater, Kafka, Gothic and Fairytale, Amsterdam 2003, s. 5.\n From Kafka to Sebald: Modernism and Narrative Form, red. S. Wilke, London 2012, s. 2.\n M. Kundera, Zasłona. Esej w siedmiu częściach, przeł. M. Bieńczyk, Warszawa 2006.\n S. Stanford Friedman, Planetarity…, dz. cyt., s. 487-488.\n Choć niemiecka nazwa uliczki, Alchimistengasse, oznacza „ulicę alchemików”, alchemicy nigdy tu nie mieszkali. Legenda głosi jednak, że XVI-wieczni alchemicy przychodzili na tę właśnie ulicę, by badać reakcje chemiczne, które pozwoliłyby produkować złoto. Stąd prawna nazwa ulicy: Zlatá ulička, czyli Złota Uliczka.\n K. Wagenbach, Kafka, przeł. E. Osers, London 2003, s. 112.\nTagged jesień 2015, Verita Sriratana\nPrevious Post: Dwujęzyczność w twórczości Jana Kochanowskiego\nNext Post: Poetyka transnarodowa


Performance Jagi Hupało na prestiżowym wydarzeniu NOISE w Londynie - KURIER FRYZJERSKI\nPerformance Jagi Hupało na prestiżowym wydarzeniu NOISE w Londynie\n13 października w sekretnej lokalizacji odbędzie się NOISE – najsłynniejszy, alternatywny event łączący fryzjerstwo, modę i sztukę. Podczas najbliższej, londyńskiej edycji ogólnoświatowego wydarzenia autorski performance zaprezentuje Jaga Hupało, designerka fryzur, Dyrektor Kreatywna warszawskiej Pracowni Born To Create.\nJaga Hupało jest jedyną polską stylistką fryzur, która kiedykolwiek otrzymała zaproszenie od Richarda Ashfortha, Dyrektora Kreatywnego SACO, do wzięcia udziału w wydarzeniu. Hasłem przewodnim performance'u designerki będzie „Face Yout Mask”. Do współpracy przy tworzeniu wizualizacji które będą prezentowane podczas wydarzenia, Jaga Hupało zaprosiła Andrzeja Dragana, polskiego fotografa i twórcę wideo, laureata wielu krajowych\ni międzynarodowych nagród. To będzie drugi występ polskiej stylistki fryzur\nw ramach NOISE. Pierwszy miał miejsce w 2016 roku.\nBilety wstępu będą dostępne na wejściu. Lokalizacja wydarzenia jest sekretem aż do dnia jego rozpoczęcia, czyli 13 października. W mediach społecznościowych @jagahupalo (Instagram) i @JAGA HUPAŁO_ born to create (Facebook) będzie prowadzona relacja na żywo z wydarzenia specjalnie dla osób, które nie będą mogły zobaczyć go w Londynie.\n661 714 970


Sebastian Klata. 3 awanse z Zagłębiem - Oficjalna strona Klubu Piłkarskiego Zagłębie Sosnowiec\nSebastian Klata - ur. 4 maja 1974 roku w Kozienicach. Wychowanek Zagłębia od 1984. Pierwszy trener - Andrzej Włosowicz, następny - Jarosław Jąder. Pozycja na boisku - obrońca, przeważnie po lewej stronie. Pseudonim - "Klacia".\nDebiutował w I drużynie 8 sierpnia 1992 w meczu II ligi z Wartą Poznań (0:3) w Sosnowcu za kadencji trenera Witolda Szyguły. W tym sezonie zagrał jeszcze dwukrotnie - z GKS Tychy (2:2) i Lechią Dzierżoniów (1:1). Po rozpadzie Zagłębia latem 1993, nie opuścił klubu. Występował w klasie okręgowej, gdzie był już podstawowym zawodnikiem. Przez kolejne lata uczestniczył w mozolnej odbudowie klubu, a sukcesy przyszły z chwilą przyjścia trenera Krzysztofa Tochela. Efektem tego były trzy awanse do wyższej klasy od V do II ligi w cyklu dwuletnim, czyli awans co 2 lata. W tym czasie skutecznie łączył grę w piłkę nożną ze studiami na Akademii Wychowania Fizycznego w Katowicach. Miał szansę na grę w ekstraklasie, przebywał na obozie z ekipą Górnika Zabrze, ale ostatecznie do transferu nie doszło.\nPo awansie z Zagłębiem do II ligi w 2000 roku, zagrał w niej tylko 9 spotkań i dość nieoczekiwanie (w wieku 27 lat!) przerwał karierę sportową, podejmując pracę zawodową. Ogółem w latach 1992 - 2001 rozegrał w Zagłębiu 214 meczów ligowych na czterech szczeblach rozgrywkowych i zdobył w nich 22 bramki. W odrodzonym Zagłębiu w klasyfikacji ilości występów zajmuje czwarte miejsce. Więcej gier zaliczyli jedynie Tomasz Łuczywek, Dawid Skrzypek i Arkadiusz Koster.\n- Sebastian był u mnie podstawowym zawodnikiem. W pierwszym sezonie, gdy awansowaliśmy do IV ligi, jako obrońca zdobył aż 13 bramek! Solidny chłopak, zawsze przygotowany do zajęć i meczu. Bez nałogów, dobrze ułożony, myślał przyszłościowo, postawił na naukę na AWF. Na boisku - obunożny, co nie zdarza się często, agresywny w odbiorze piłki, z ciągiem na bramkę przeciwnika. Myślę, że dla każdego trenera, byłaby to przyjemność pracy z takim zawodnikiem - opisuje trener K. Tochel.\nPo kilku latach przerwy, powrócił na boisko w barwach Sarmacji Będzin (2003 - 07) oraz Górnika Jaworzno (2009), gdzie po odejściu trenera Pierścionka, podjął się pierwszej pracy szkoleniowej z seniorami. Później prowadził zespoły Pioniera Ujejsce i Unii Ząbkowice. W listopadzie 2010, po prawie 10 latach powrócił do II - ligowego Zagłębia w roli asystenta Leszka Ojrzyńskiego. Ta przygoda nie trwała długo, gdyż pół roku później trener Ojrzyński odszedł do ekstraklasowej Korony Kielce. Sebastian Klata został wówczas w Zagłębiu (przez prawie 1,5 roku) dyrektorem d/s szkolenia młodzieży. Kolejne miejsca trenerskiej pracy to: Unia Dąbrowa Górnicza (Strzemieszyce), Zagłębiak Dąbrowa Górnicza, Tęcza Błędów i CKS Czeladź.\n- Dla mnie Zagłębie to zawsze była wysoka marka, bez względu na poziom, na którym przyszło występować. Po drugie ludzie, których spotkałem na swojej drodze. Na przykład Leszek Baczyński - człowiek bezgranicznie oddany sprawom klubu, pomagał wszystkim zawodnikom nie tylko w sprawach sportowych, ale także życiowych, egzystencjalnych. Także trener Krzysztof Tochel - ukierunkował mnie jako piłkarza, wiele pomógł w niełatwych czasach godzenia sportu ze studiami. Po trzecie - świetna atmosfera w drużynie, która miała istotny wpływ na nasze sukcesy. Zdecydowana większość zawodników to byli wychowankowie klubu. Rozumieliśmy się na boisku i poza nim. Robiliśmy sobie masę kawałów. Mnie koledzy upodobali sobie na notoryczne wkładanie pokojowej wagi do klubowej torby z podwójnym dnem. Bodajże 20 razy przywiozłem ją do domu całkiem nieświadomie - wspomina Klata.\nSebastian obecnie pracuje jako nauczyciel wychowania fizycznego w jednej ze szkół podstawowych w Będzinie. Ponadto, już od 2003 roku (z małymi przerwami) szkoli dzieci i młodzież w będzińskiej Sarmacji. Mieszka w Sosnowcu, rodzina to żona Agnieszka (od 26 lat) oraz synowie Marcel i Daniel.\nSebastian - wszystkiego najlepszego, a przede wszystkim dużo zdrowia!


GTA Online: Parametry postaci - jak szybko podnieść wszystkie? Porady wideo - GTA 5 - poradnik do gry | GRYOnline.pl\nParametry postaci - jak podnieść?\nGTA Online: Parametry postaci - jak szybko podnieść wszystkie? Porady wideo GTA 5 poradnik, solucja\nNastępna Porady wideo Pieniądze - jak uczciwie zarobić? Poprzednia Dzienne zadania Samochody dla Simeona\nJeśli chcesz się wyróżniać spośród innych graczy w Grand Theft Auto V: Online możesz zdobywać poziomy postaci i szpanować gotówką. Jednak pierwszą rzeczą, którą powinieneś zrobić, by móc konkurować z innymi graczami, nawet jeśli jesteś na znacznie niższym poziomie, a szczególnie gdy dopiero zaczynasz przygodę z tą pozycją, to jak najszybsze podniesienie parametrów postaci do maksimum. Poprawi to również twoją opinię wśród graczy, gdy będziesz dołączał do rozgrywek w trybie kooperacyjnym. Użytkownik Typical Gamer w swoim nagraniu pokazuje metodę na szybkie podniesienie każdego z atrybutów: siły, kondycji, skradania, celności, umiejętności prowadzenia i pilotażu oraz pojemności płuc. Na co szczególnie warto zwrócić uwagę w poradniku, to celność, którą szybko podniesiesz rozgrywając tryb survivalowy i najlepiej próbując trafiać w głowy przeciwników. Świetna metoda na podniesienie siły - która reprezentuje również ilość twojego zdrowia - to demolowanie samochodu, a żeby podnieść parametr skradania po prostu przechadzaj się w tym trybie. Te i inne wskazówki przyswoisz po oglądnięciu powyższego filmiku (treść mówiona w języku angielskim).


Dlaczego nieszczęśliwa miłość kochanków z Werony wciąż inspiruje artystów różnych dziedzin życia? - Szkola-edukacja.pl\nDlaczego nieszczęśliwa miłość kochanków z Werony wciąż inspiruje artystów różnych dziedzin życia? Dlaczego wybitni scenarzyści, autorzy najlepszych spektakli nadal przedstawiają tą historię w znakomitych filmach, przedstawieniach? Dlaczego dla malarzy ta opowieść jest nadal źródłem natchnienia? Gdzie kryje się jej ukryty sekret?\nNiewątpliwie ?Romeo i Julia? jest najsłynniejszym dramatem miłosnym, który do dnia dzisiejszego przeżywa dni swojej wielkiej sławy. W najsławniejszych teatrach na świecie dramat Wiliama Szekspira był niejednokrotnie wystawiany na ich scenach. Tragedia dwóch kochanków stała się inspiracja dla scenarzystów filmowych, pojawiło się wiele bardzo znacznych filmów opowiadających nieszczęśliwą miłość kochanków. Bardzo szanowani w swoim gronie malarze taki jak np. Edward Munch, który namalował dwa bardzo znane dzieła, których motywem przewodnim oraz natchnieniem dla nich była miłość kochanków Werony.\nNadal jednak nie wiadomo, dlaczego właśnie ta jedyna miłość jest aż takim natchnieniem dla artystów. Można sądzić, że nikt przed Szekspirem nie napisał takiego dzieła, które by aż tak dogłębnie oddawało istotę miłości, która jest gotowa ponieść najwyższą cenę, aby tylko trwać. Idąc w tym kierunku napotykamy problem, który jest nie do pokonania otóż, dla niektórych ?Romeo i Julia? jest jednym z wielu dramatów, jakie kiedykolwiek powstały i nie jest niczym nadzwyczajnym. Dochodzimy do wniosku, iż nie każdemu musi się to podobać. Na tym jednak nie możemy poprzestać, bowiem nie jest to wystarczający argument, który by był podwaliną pod nasze dotychczasowe rozważania.\nPosuwając się dalej można zacząć rozmyślać nad ofiarą, jaką ponieśli bohaterowie, aby tylko być razem. Dwa skłócone rody, które się wręcz nienawidzą. Potomstwo Capultetich i Montekich zakochuje się jednak w sobie i mimo przeciwności, jakie stawia przed nimi życie postanawiają być razem mimo konfliktu między swoimi rodzicami. Uczucie, jakim pałali do siebie było godne podziwu, woleli umrzeć razem niżeli żyć bez siebie.\nReasumując dotychczasowe przemyślenia można dojść do wniosku, iż miłość, jaką żywili do siebie Romeo i Julia jest tak rzadko spotykana w dzisiejszym świecie. Dla ludzi kultury stała się fascynacją, źródłem inspiracji dla niektórych wręcz sensem życia jak to było w przypadku Werończyków. Miłość, która staje się sensem życia była od dawna znana ludziom, jednak dopiero w czasach, w których liczą się tylko pieniądze będące sensem życia wielu osób artyści znaleźli to jedno zapomniane na lata natchnienie: Miłość, która nigdy ustaje. Właśnie to zawierzenie jest ukrytym sekretem dramatu napisanego przez Wiliama Szekspira.\n„Romeo i Julia” należy do najpiękniejszych tragedii miłosnych wszechczasów, która została napisana przez wybitnego dramaturga, buntownika przeciw klasycznym zasadom dramatycznym – Williama Szekspira. Jest to historia dwojga kochanków na...\nII. Argumenty:< p>\nObfitość dokonań artystycznych związanych z legendą Romea i Julii. Różnorodność przyczyn niezwykłej żywotności historii kochanków.\n1. Młodość, prawie dziecinność.


Obóz w Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu – V Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego w Kaliszu\nObóz w Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu\nUczniowie klas trzecich V Liceum Ogólnokształcącego w Kaliszu, ukończyli Obóz Klas Mundurowych realizowany w Centrum Szkolenia Wojsk Lądowych w Poznaniu . Certyfikaty ukończenia kursu odebrali w piątek 24 września.\nW obozie trwającym od 20 do 24 września, udział wzięli uczniowie klas: 3G i 3H. W programie obozu realizowano zajęcia na strzelnicy CSWL Śnieżnik. Uczniowie mogli ćwiczyć na wirtualnym polu walki. ,,Śnieżnik” to forma laserowej kino-strzelnicy. Sytuacje treningowe wyświetlane są na panoramicznym ekranie o wymiarach dwunastu metrów szerokości i trzech metrów wysokości. Ćwiczący mogli prowadzić symulowany ogień z broni treningowej wyposażonej w moduły laserowe.\nNastępnie adepci odbyli zajęcia doskonalenia zachowania żołnierza w punkcie kontrolnym oraz ćwiczenia dotyczące zachowania podczas skażenia chemicznego. Mieli okazję uczestniczyć w szkoleniach z taktyki, odbywających się na poligonie. Mogli sprawdzić swoją wytrzymałość, szybkość, siłę oraz motorykę. Elementem zajęć była jazda bojowym wozem piechoty oraz kołowym transporterem opancerzonym. W programie obozu znalazły się także zajęcia kreatywne, podczas których młodzi musieli wykazać się umiejętnością maskowania oraz umiejętnościami okopywania na otwartym terenie (w trakcie zajęć saperskich) .\nOstatnie dwa dni szkolenia uczniowie spędzili na zajęciach teoretyczno – praktycznych. Dotyczyły one obsługi łączności, zabezpieczenia medycznego w działaniach bojowych. Końcowe szkolenie dotyczyło musztry wojskowej. Poprowadzili je podchorąży z Akademii Wojsk Lądowych imienia generała Tadeusza Kościuszki we Wrocławiu.\nObóz zakończył się wręczeniem certyfikatów potwierdzających ukończenie Obozu Klas Mundurowych realizowanego w CSWL w Poznaniu .\nOpiekunami uczniów byli nauczyciele szkoły: mgr Aleksandra Żukowska i mgr Daniel Szumski , mgr B. Kwiasowski.\nJesteśmy z Was dumni ! Gratulujemy wszystkim !\nSzkolne obchody niepodległości\nPomoc maturzystom – skorzystaj i poznaj zasady obowiązujące podczas tegorocznych egzaminów\nDrzwi Otwarte Sobieskiego na dzień 21 maja 2022 r. zostają odwołane.\n“DRZWI OTWARTE” – w związku z przedłużeniem do 15 maja alertu trzeciego stopnia CHARLIE oraz drugiego stopnia alarmowego BRAVO Drzwi Otwarte Sobieskiego odbędą się 21 maja 2022 roku.\nUroczystość pożegnania Absolwentów V LO w Kaliszu\nUroczystość pożegnania Absolwentów, 29 kwietnia 2022 r. godz. 12.00\nOferta edukacyjna na rok szkolny 2022/2023. REKRUTACJA\nCopyright [oceanwp_date] - V Liceum Ogólnokształcące im. Jana III Sobieskiego w Kaliszu


New York :: Zobacz temat - Icon Parking System\nNew York Strona Główna » City of New York » Manhattan » West Side » Upper West Side » 1045 Fifth Avenue » Icon Parking System\nDała się unieść jak manekin, trochę sztywny, ale i bezwładny. Nie pomagała w tym, nie przeszkadzała. Nie chciało jej się już mówić, więc tylko wzrokiem wskazała na leżącą przy krześle swoją kurtkę. Kurtka to jedno, ale był w niej też telefon. I papierosy.\nStarała sięnie patrzeć wokół siebie i w zasadzie wstrzymywała oddech, kiedy niósł ją przez korytarze. Odetchnęła dopiero, kiedy jej twarz owiał podmuch powietrza na zewnątrz.\nNa ławce osunęła sięnajpierw, krzywiąc się płaczliwie z bólu, ale przytrzymała dłonią opartą o siedzisko i usztywiła, wbrew sobie panując nad mięśniami.\nNie będzie już płakania.\nSiedziała najpierw nieruchomo, ze wzrokiem wbitym w krawężnik naprzeciwko, a potem (jeśli Clarence zabrał z gabinetu prezesa jej kurtkę, a w niej telefon i papierosy) – wyciągnęła paczkę i zapaliła, zaciągając się spokojnie i długo, po czym jakby zapomniała o paleniu. Papieros tlił się w nieruchomej dłoni, opartej o siedzisko ławki. Clarence odszedł, a kiedy wrócił z kijem baseballowym i pytaniem, spojrzała na niego, po raz pierwszy trochę przytomniej, przy czym wstrząsnął nią lekko dreszcz – wygasający impuls neurologicznej pamięci po niedawnej traumie.\nPatrzyła chwilkę bez słów, wreszcie pokręciła głową: nie.\nI odwróciła się z powrotem. Być może w budynku panuje teraz gwałtowne poszukiwanie sprawców napaści. Być może dzwonią telefony. Być może zaraz będą tu psy. Być może nigdy nie będzie miała dzieci. Być może ktoś ich zaraz tu powystrzela. Być może nie będzie już potrafiła dotknąć mężczyzny. Umysł tragizował posępnie, próbując wrócić do ciała. Ciało drżało. Dusza milczała.\nWysłany: 2019-07-28, 10:04\nZrozumiał. Nie namawiał jej dłużej. Po prostu myślał, że Squint chciałaby się na nim odegrać. Nie. Chciała jak najszybciej opuścić to miejsce. Podszedł więc sam do samochodu Jacksona i porządnie go obił. Miał już pomysł. Pomysł jak się na nim zemścić. Już wydał polecenie zabrania go do bazy. Bazy, czyli jego klubu, tam gdzie z pewnością był Luis. Chciał, żeby ten skurwiel oddał oko za oko. I tak też się stanie. Ale trochę inaczej niż planował początkowo.\n- Zabierzcie tego chuja do bazy i oddajcie Luisowi, niech się nim zajmie w szóstce - wydał polecenie Chico i El Padrino, którzy skwapliwie wsadzili go do samochodu i odjechali. Clarence zaś wypatrzył inny samochód, którego zamek za moment rozmontował. Podszedł do Squint i wyciągnął rękę w jej kierunku.\n- Chodź, jedziemy stąd - powiedział cicho. - Chcesz jechać do mnie, czy jest jakieś inne miejsce? - pamiętał o jej prośbie związanej z wyprawą po bagaż, ale nie wiedział, czy w tym momencie nie chce czegoś innego.\nWciąż siedziała trochę jak manekin, ale przynajmniej paliła papierosa, więc poruszała się.\nNa pytanie Padróna podniosła wzrok.\n- Do ciebie - odparła tonem oczywistości, dodając: - No a przedtem po ten bagaż, nie?\nPoza tym nie miała żadnych planów. Po drodze do przechowalni wracała stopniowo gotowość do życia i zdolność racjonalnego rozumowania.\nMilczała wciąż, patrząc przez okno, zastanawiając się czy konieczna jest wizyta u lekarza. Chyba nie.\nJeśli los nie miał w planach dalszych przygód - w okolicach godziny 15.00 była gotowa do powrotu, razem ze swoją tanią walizką w niemodnym dizajnie oraz z gitarą miękkim futerał.\nW drodze z przechowalni też milczała ale widać było,m że istnieje już po tej stronie rzeczywistości.\nNa jakimś bliskim chyba domowi Clarence'a skrzyżowaniu zapaliła papierosa.\n- Nie wiem czy jeszcze mnie chcesz - zaczęła twardym bezdusznym głosem - ale ja cie nie chcę, jeśli mialbys się nade mną uzalac i wspominać to... jako jakąś jebaną tragedię życiową. Rozumiesz? - spojrzała na niego nieoczekiwanie surowym wzrokiem.\nWysłany: 2019-07-28, 13:44\nOdpalił samochód i ruszył w kierunku wskazanym przez Penny. Pozostało teraz pytanie na ile Chico okazał się skuteczny w gubieniu policyjnych patroli. Na szczęście El Padrino rozwalił kamery w budynku, więc raczej nikomu nic nie groziło. No chyba, że ktoś z nich będzie miał tak jebanego pecha, że natrafi na mieście na jakiegoś świadka, który go rozpozna. W tej chwili jednak, nawet jeśli trafiliby na jakiś patrol policji, najpewniej szukaliby Chico, a nie jego czy Penny. A młody umiał w te klocki, całą akcję odwalił w kominiarce i, rzecz jasna, na kilku samochodach. Więc gdyby nie z lekka nieprzewidziany wypadek Squint, cała akcja potoczyłaby się bez większych komplikacji. No i ostatecznie osiągnęli swój cel. Prawie.\nKiedy Clarence dochodził już do siebie, stojąc w korku na Manhattanie i próbując przebić się na Brooklyn, zaczął się zastanawiać czy na pewno dobrze zrobił w taki sposób upokarzając Jacksona. Ostatecznie zależało mu tylko na tym, żeby wyniósł się z Nowego Jorku i zostawił mu swój interes, dzięki czemu miałby nieco większą pralnię forsy, niż klub nocny, w którym przecież oficjalnie był tylko barmanem. Tymczasem teraz być może uda się wykonać pierwszą część planu (przy okazji napisał smsa do Luisa, żeby nagrał całą akcję, co pozwoliłoby mu szantażować tego złamasa), niemniej z tym drugim był już nieco większy problem. Nawet jeśli zostanie zmuszony do przepisania firmy na Clarence'a, jej pracownicy na pewno już go rozpoznają. Przynajmniej kilku. Zatem sprawa się nieco rypła. Przecież nie przetrzepie całej załogi, nie? Firma nie musiała zarabiać, zresztą z powodów podatkowych wręcz o wiele lepiej by było, gdyby przynosiła straty, jednak niedobrze jest, jeśli pralnia brudnej forsy przynosi REALNE straty. Trzeba było więc szukać czegoś innego.\nOdebrali wszystkie rzeczy Penny, po czym ruszyli w kierunku mieszkania Clarence'a. Squint wyciągnęła z kieszeni kurtki papierosa i odpaliła go. Wtedy ten wyciągnął paczkę Royali i zapytał:\n- Nie chcesz czegoś lepszego? - położył paczkę na podłokietniku. Kiedy jednak dojeżdżali już na miejsce, Penny jakby nagle się przebudziła i przedstawiła tę niecodzienną deklarację. Clarence w tej chwili był wdzięczny samemu sobie, że zajebał te ciemne okulary z samochodu, bo Squint dzięki temu nie mogła zobaczyć jego oczu. A miały one mniej więcej taki sam wyraz, jak te Jacksona w pierwszych chwilach wizyty Penny w jego gabinecie.\n- Pewnie, że cię chcę, chiquita - musiał odczekać chwilę zanim minął mu natłok myśli, który zaatakował jego głowę w tym momencie tak, że przejechał na czerwonym. Nie było to zbyt bezpieczne zważywszy na to, że dzisiaj i pewnie przez najbliższy tydzień nie jest dobrze zwracać na siebie uwagi psiarni. Trochę sam nie wierzył w to, co usłyszał. Squint, wbrew swojemu ostremu charakterkowi, wydawała mu się mimo wszystko do jakiegoś stopnia delikatna, zwłaszcza po tym co odwaliła w nocy. Teraz jednak wiedział, e skoro ona z czegoś takiego jest w stanie wyjść bez większego szwanku, jeśli jest w stanie i w takiej sytuacji nad sobą zapanować i w miarę normalnie funkcjonować, zaczął jej pragnąć jeszcze bardziej. I wiedział już doskonale, że nadaje się do companieros. - Jeśli chcesz, zapomnę o tym. Co nie zmienia faktu, że ten chuj zapłaci za swoje...\nDotarli na miejsce. No, prawie, bo Clarence nie chciał podjeżdżać pod swój blok kradzionym samochodem. Nie wjechał nawet na Windsor Place, zostawiając samochód trochę dalej. Z pół kilometra spacerku im nie zaszkodzi. W końcu doszli do celu.


Mieszkanie dla Młodych: Program dopłat do mieszkań może załamać rynek - GazetaPrawna.pl\n2 września 2013, 13:44\n– Program MdM jest dedykowany tylko do rynku pierwotnego, czyli nieruchomości nabywanych od deweloperów. To może spowodować manipulacje cenami. Z drugiej strony w mniejszych miejscowościach nie buduje się aż tak wielu nieruchomości i ta oferta jest dużo mniejsza – mówi Agencji Informacyjnej Newseria Sławomir Wrzosek z Wyższej Szkoły Bankowej we Wrocławiu. – W programie „Rodzinie na swoim" mogliśmy nabywać nieruchomości z rynku wtórnego i pierwotnego. Tutaj w dużej mierze rząd chce skierować wsparcie w obszar mieszkań nowych. Jest to spowodowane tym, że mamy do czynienia z małą zapaścią w tej branży gospodarki. A to ma wywołać poruszenie całego sektora i stworzenie nowych miejsc pracy, a co za tym idzie, wzmocnienie firm usługowych, produkcyjnych.\nDawanie bezpośrednich dopłat, to najlepsza droga do nadużyć. Kogo było stać na mieszkanie, kupił je już dawno, albo kupiłby wkrótce, nawet bez dopłaty. Jeszcze program RnS miał jakiś sens, bo pomagał młodym ludziom dając im możliwość spłaty w mniejszych ratach przez pierwsze lata. Zazwyczaj te lata pokrywały się z początkiem kariery zawodowej, czyli gorszą sytuacją materialną. Pomimo tego, wszyscy i tak wiedzą, że program ten powinien zmienić nazwę na Deweloper na Swoim.\nDziś problemem wcale nie jest to, że młodych ludzi nie stać na wkład własny, aby dostać kredyt, ale to, że nie stać ich na jego spłatę nawet gdyby go dostali. Sensowne rozwiązania tego problemu są tylko dwa:\n- poprawić sytuację materialną młodych ludzi;\n- sprowadzić ceny mieszkań co realnego poziomu, czyli ok. 1 średnia pensja za 1 m2 mieszkania.\nDziś mieszkania są nadal przewartościowane, a ludzi nadal zarabiają głodowe pensje. Alternatywą są jeszcze tylko czynszówki, aby młodzi ludzie, których nie stać na własne M mogli się usamodzielnić w inny sposób niż wynajem nory uwłaczającej godności za pieniądze które paradoksalnie wystarczyłyby na spłatę kredytu na własne mieszkanie.\nJak już ktoś napisał to jest "interwencyjny skup mieszkań". Ma na celu przewalenie pieniędzy z budżetu do kieszeni siedzących na niesprzedawalnych mieszkaniach deweloperów.\nRównocześnie zauważę iż wywalenie projektu Pendolino, interwencyjnego skupu mieszkań, oraz innych wywalczonych przez lobbystów (delikatnie mówiąc) wydatków i mamy domykający się budżet.\nTo pobuduj blok albo dwa i sprzedawaj je po zaproponowanych przez siebie cenach.\nCiekawa jestem co spowoduje wprowadzenie programu na rynku nieruchomości. My z mężem kupić mieszkanie z rynku wtórnego, nie pierwotnego. Mamy oszczędności, ale chcemy wziąć kredyt hipoteczny ze Skoku Chmielewskiego, bo mają fajną ofertę, jasną i przejrzystą.\nMoże doprowadzić do spadków na rynku wtórnym, a co za tym idzie pozwolić wielu osobom kupić mieszkanie i uważam, że na pewno jest lepszy niż RNS, który sztucznie napompował dopłatami rynek zarówno pierwotny jak i wtórny.\nJeżeli zwiększy się zapotrzebowanie na kupno mieszkań to wzrosną ceny ale i prowizje od banku. Gdy gospodarka "ruszy" wtedy kupujących za klika lat dorżnie rosnący procent i wysoki jak na Polskę Wibor. Przypominam oprocentowanie w Euro wynosi obecnie 0.5%. Banki tylko na to czekają. Pozdrawiam\nlepsze warunki kredytowe to spore ulatwienie, sam w koncu zdecydowalem sie na kredyt. Wzialem w skoku chmielewskiego bo tam mialem jedna z wyzszych zdolnosci kredytowych\nMDM był kiedyś taki program kabaretowy, więc pewnie jak nazwa wskazuje kabaret będzie


Grawitacja - abstrakcja - Plakat w ramie - Decor Mint\nWybierając Grawitacja - abstrakcja możesz eksperymentować ze stylami we wnętrzu. :style: może wyglądać zjawiskowo z taką dekoracją ścienną. Wykorzystanie ciekawych abstrakcyjnych plakatów w ramie doda pomieszczeniu artystycznego rysu i skłoni do świeżego podejścia do aranżacji. Abstrakcja na plakacie może być też punktem wyjściowym dla stworzenia stylowej galerii na ścianie.\nPlakat Grawitacja - abstrakcja drukowany jest na śnieżnobiałym sztywnym papierze. Ma eleganckie matowe wykończenie, nie ma więc mowy o nieestetycznych błyskach źle padającego światła na dekorację. Dekoracja oprawiona jest w drewnianą ramę z zawieszką. Produkt jest gotowy do powieszenia na ścianie już po odpakowaniu. Montaż na gwoździu lub haczyku, dla mniejszych formatów polecamy też haczyki z taśmą wielokrotnego użytku, np. Command.\nOpinie klientów o: Grawitacja - abstrakcja\nObraz [ Grawitacja - abstrakcja ] Plakat [ Grawitacja - abstrakcja ] Obraz w ramie[ Grawitacja - abstrakcja ] Plakat samoprzylepny[ Grawitacja - abstrakcja ] Plakat w ramie[ Grawitacja - abstrakcja ]


Udostępnij\tRavi Ross\nLuke nazywa go "Głąbem"\n10 (sezon 1)\n11 (sezon 2)\n12 (sezon 3)\n13 (sezon 4)\nChristina i Morgan Ross\nEmma RossZuri RossLuke Ross\n|} Ravi K. Ross (grany przez Karana Brara) to 11-to letni, adoptowany chłopiec państwa Ross. Uwielbia swoje rodzinne Indie i nie zmienia swojej tradycji. Ma zwierzaka Panią Kipling.\nRavi jest spokojnym i bardzo miłym chłopcem. Lubi pomagać, nie ważne co musi zrobić. Może wygląda na dziwaka, ale jest inny niż się wydaje. Mimo że czasami sprzecza się z Luke'm, często słucha jego rad: przydatnych i nie przydatnych. Można na niego liczyć i jest przyjacielem na dobre i na złe. Według Jessie jest najgrzeczniejszym dzieckiem państwa Ross (i ma racje...). Podkochiwał się w dziewczynie z Central Parku, lecz jego wybranka zakochała się Luke'u. Ravi zobaczył jak go tuliła, wściekł się i wszystko zakończyło się bójką. Dobrze się uczy i ma wysokie stopnie. Ale jego słaby punkt to W-F.\nRavi ma brązowe oczy, ciemne włosy i ciemną karnacje. Jest wzrostu normalnego nastolatka, a jego sylwetka jest chuda. Ubiera się w Hinduskim stylu, czyli kolorowe koszule, szerokie spodnie i rożne buty. Jego buty jednak często są czarne.\nAdoptowaną mamą Raviego jest Christina a tatą Morgan. Ma także przybranego brata Luke'a i siostrzyczki Emmę i Zuri. Swojego pupila, Panią Kipling traktuje jak członka rodziny. Nie wiadomo nic o rodzicach biologicznych Ravi'ego i nie wiadomo też czy ich posiada...(bo w końcu jest adoptowany).\nDo Christiny zwraca się "Pani matko" a do Morgana "Panie Ojcze"\nKiedy się denerwuje, krzyczy w języku hindi.\nPrzyjaźni się z Stuartem.\nProwadzi zajęcia z jogi żeby zarobić.\nJest wolniejszy od Zuri.\nJest dobry ze wszystkich przedmiotów prócz wychowania fizycznego.\nNosi majtki w wozy strażackie.\nRavi najpierw miał być chłopcem z Ameryki o imieniu Javier.\nJego drugie imię to Kay.\nMieszkańcy The Big Apple\nRelacje z Emmą\nRelacje z Zuri\nRelacje z Bertramem\nRelacje z Tonym\nRelacje z Stuart'em\nPostacie o brązowych oczach