I try to create sympathy for my characters, then turn the monsters loose.: I love you more than my Galaxy\nI love you more than my Galaxy\nOstatnie pożegnalne słowa, krzyk fanów,\noklaski i łzy szczęścia. Nie ważne który raz występowali, zawsze któryś się\nrozklejał. Jeszcze tylko kilka ukłonów i zbiegli ze sceny. Oczywiście Baekhyun\nz Chanyeolem jak zwykle wrócili żeby ostatni raz przesłać fanom buziaki. Nie\nważne czy byli bliżej dwudziestki czy trzydziestki - zawsze zachowywali się tak\nsamo. To w sumie było całkiem miłe. Dawało pewnego rodzaju poczucie\nZaraz po tym jak cała jedenastka znalazła\nsię za kulisami, do chłopców, a właściwie mężczyzn podbiegła masa asystentek i\nosób odpowiedzialnych za dźwięk, które zajęły się odpinaniem mikrofonów.\nAsystentki natomiast podawały członkom zespołu wodę tudzież ręczniki.\nZ hali dochodził głos menadżera EXO, który\nogłaszał zwycięzców loterii. Szczęśliwcy mieli niepowtarzalną okazję wejść za\nkulisy i osobiście spotkać się z członkami zespołu. Co i rusz słychać było\nokrzyki radości bądź zawodu. Menadżer starał się jak mógł przekrzyczeć tłum\nfanów, ale było coraz ciężej.\nZa kulisami członkowie zespołu powoli\nrozchodzili się do różnych pokojów lub po prostu siadali w korytarzach, chcąc\nzłapać oddech zanim grupa podekscytowanych fanów dostanie się za kulisy.\nNiektórzy już zdążyli się przebrać i zająć sobą. Jedynie lider sprawdzał czy\nwszystko jest na swoim miejscu i dopiero kiedy upewnił się, że nikomu niczego\nnie potrzeba, opadł na kanapę w garderobie. Całe szczęście nikogo tam aktualnie\nUśmiechnął się do siebie delikatnie i\nściągnął przez głowę ciemną, luźną koszulkę. Narzucił na siebie swoje zwykłe ubrania\ni kątem oka zerknął w lustro. Patrzył na dwudziestoośmioletniego mężczyznę z\nciemnymi, opadającymi na czoło włosami. Wyglądał na zmęczonego, ale\nszczęśliwego. W końcu dziś były jego urodziny. Pierwszy raz od czterech lat\nznów mógł świętować je na koncercie. Z jednej strony czuł się ogromnie\nwdzięczny i gdyby chociaż miał siłę, skakałby ze szczęścia. Każdy medal ma\njednak dwie strony, a świętowanie urodzin z fanami niosło ze sobą też przykre\nwspomnienia. No ale nie chciał w tej chwili o tym myśleć, więc po prostu oparł\nsię wygodnie i odetchnął głęboko. Czuł ból w zmęczonych mięśniach i najchętniej\npo prostu by zasnął, ale wiedział, że jeszcze nie pora. Chwycił butelkę wody i opróżnił ją do\npołowy. Powinien przypomnieć reszcie zespołu, że muszą zjeść coś porządnego i\nnajlepiej łyknąć witaminy, ale nie miał teraz na to siły. W samochodzie to\nParsknął słabym śmiechem, kiedy zdał sobie\nsprawę, że tak na dobrą sprawę cały czas myślał o wszystkich dookoła. Od\ndebiutu praktycznie nic się nie zmieniło. Może poza tym, że zamiast dwunastu\nbyło ich jedenastu i trochę się zestarzeli. O ile grupę młodych mężczyzn przed\ntrzydziestką można tak określić. Zwłaszcza, że Sehun niedawno skończył dopiero\ndwadzieścia cztery lata.\nKtoś zapukał cicho w drzwi i Junmyeon od\nrazu przybrał swój firmowy słodki uśmiech, po czym spojrzał ciepło na chłopaka,\na może nawet już mężczyznę, stojącego w drzwiach. Najwyraźniej był jednym z\nfanów, którzy wygrali wejście za kulisy. Junmyeon musiał przyznać, że\nspodziewał się raczej piszczących nastolatek, więc spokojny, wysoki brunet był\nmiłą odmianą. Nie to żeby Jun ich nie lubił! Był po prostu tak wyczerpany, że\nnajchętniej po prostu zasnąłby na tej kanapie.\n- Umm... Hej! Mógłbyś może to podpisać? -\nBrunet wyciągnął w stronę Junmyeona kwadratowe pudełeczko z nadrukowanym\nsrebrnym labiryntem EXO. Lider zdziwił się, widząc ich stary mini-album. Już\ndawno nie podpisywał się na "Overdose".\n- Jasne. - Junmyeon sięgnął po mazak i\nstarał się zignorować dziwne uczucie, które wywołał w nim głęboki głos\nnieznajomego. - Napiszę dla ciebie parę słów, skoro już przyszedłeś na nasz\nkoncert, hmm? - Lider uśmiechnął się ciepło i starał się jakoś ukryć\nwyczerpanie. W końcu fani powinni widzieć ich raczej w dobrej kondycji. Nie\nbyło potrzeby ich martwić ani nic z tych rzeczy.\n- Po tych wszystkich latach ani trochę się\nnie zmieniłeś... - stwierdził mężczyzna, czym nieco zbił Suho z tropu. Raczej\nnie przystało nieznajomemu zwracać się nieformalnie do idola. Dodatkowo jego\ngłos brzmiał dziwnie znajomo, ale lider wolał się w to nie zagłębiać.\n- Wiesz... Twój głos przypomina mi o starym\nczłonku EXO. - mruknął, kończąc pisać krótką wiadomość do fana. Nie planował\ntego powiedzieć, ale tak już jakoś mu się wymsknęło. - Cieszę się, że tak jest. - Mężczyzna uśmiechnął się smutno. - Proszę. - Junmyeon podniósł wzrok na fana,\npodając mu album. Coś w jego wnętrzu wykonało gwałtowne salto, a serce zaczęło\nbić dwa razy mocniej. Zaczął żałować, że nie przyjrzał się mężczyźnie od razu.\n- Tęskniłem. - Wysoki brunet westchnął\nciężko, wpatrując się w rozszerzone oczy Junmyeona. Wiedział, że lider go\nrozpoznał, bo miał rozdziawioną buzię i wyraz niedowierzania wypisany na\ntwarzy. Wyglądał jakby zobaczył ducha, co szczerze mówiąc niewiele mijało się z\n- Kris... - wyszeptał zszokowany. Nie\nwierzył własnym oczom.\n- Właściwie to już dawno nie używam tego\nimienia. - odparł, wzruszając ramionami. Jego nonszalancja sprawiła, że\nJunmyeona zalała fala gniewu. W jednej chwili przypomniał sobie co musiał\nprzechodzić razem z zespołem po odejściu Yifana. Mordercze treningi i poprawki\nna ostatnią chwilę. Wszystko byleby tylko zagrali koncert. Myślał, że po\nczterech latach ta wściekłość zniknęła, ale okazało się, że stare rany jeszcze\nsię nie zabliźniły.\n- Powinieneś chyba wyjść. - Junmyeon patrzył\nprosto w oczy starego przyjaciela, jednocześnie zaciskając dłonie w pięści. -\nNie życzę sobie żebyś pokazywał się któremukolwiek z chłopaków. - dodał\n- Junmyeon... - zaczął Yifan, ale przerwał\nmu stanowczy gest lidera.\n- Jestem wściekły, więc bądź tak miły i\nchociaż raz w życiu mnie posłuchaj. Przez chwilę obaj mierzyli się spojrzeniami,\npo czym Junmyeon spuścił wzrok. Może to i dziecinne, ale poczuł łzy wściekłości\ncisnące mu się do oczu, a jednocześnie jakaś drobniutka jego część cieszyła\nsię, że widzi Yifana w jednym kawałku. Szkoda tylko, że była za mała i\nprzyćmiła ją wściekłość.\n- W takim razie... wszystkiego najlepszego z\nokazji urodzin, Jun. - Yifan spojrzał niepewnie na drobną postać na kanapie i\nwestchnął ciężko. Nie tak to sobie wyobrażał. Wreszcie zarzucił na głowę kaptur\ni nie zastanawiając się dłużej, wyszedł. Jedynym śladem po niespodziewanym spotkaniu\nbył podpisany album, który wychodząc, położył na jednej z toaletek.\nJunmyeon opadł zmęczony na łóżko. Wczoraj z\npowodzeniem zakończyli swoją kolejną trasę koncertową. Oczywiście nie obyło się\nbez imprezy zorganizowanej przez wytwórnię i właśnie dlatego dopiero nad ranem\nmógł wreszcie wrócić do dormu. Co najdziwniejsze wcale nie mógł zasnąć. Całe\nszczęście, że Sehun i Tao odpadli na kanapie, a Kyungsoo jeszcze nie wrócił z\nwytwórni. Dzięki temu Junmyeon bez przeszkód mógł zapalić światło. Kiedy wracał\ndo łóżka, przypomniało mu się o paru pamiątkach, które chował na dnie szafy,\nwięc przykucnął przy niej i spróbował na oślep sięgnąć z pomiędzy stosu starych\nubrań niewielki worek. Przez przypadek natrafił na coś, co w dotyku\nprzypominało niewielkie pudełko o dość śliskiej powierzchni. Zmarszczył brwi,\nintensywnie zastanawiając się nad tym, co to może być, po czym po prostu\npostanowił wyciągnąć tajemniczy przedmiot.\nJego serce nagle przyspieszyło, kiedy\nzobaczył podpisany przez siebie stary minialbum. Blokowane do tej pory\nwspomnienia sprzed miesiąca wróciły i Junmyeon wziął głęboki wdech, by jakoś\nsię uspokoić. Nie chciał znowu się denerwować. W sumie było mu łatwiej, kiedy\nnie było przy nim Yifana. Usiadł na łóżku, trzymając kurczowo album i\ngwałtownie wypuścił powietrze przez nos. Nagły impuls zmusił go do otwarcia\npudełka, w które opakowana była płyta. Bezmyślnie przeglądał kolejne zdjęcia,\nczując jak wściekłość zastępuje żal i smutek. Wciąż nie rozumiał co się stało i\ndlaczego sprawy potoczyły się tak, a nie inaczej. Nie miał pojęcia dlaczego\njego przyjaciel jeszcze z czasów trainee pewnego dnia zniknął bez słowa, a w\nmediach aż huczało od wieści o wytoczonym przeciw SM pozwie.\nOpadł na poduszkę i odrzucił album gdzieś na\nbok, a wtedy zauważył, że spomiędzy stron książeczki z sesją wypadła mała,\nżółta karteczka, na której było coś wyjątkowo niechlujnie napisane. W pierwszej\nchwili chciał to zignorować, ale ciekawość wzięła górę. Usiadł na łóżku i\nsięgnął karteczkę, po czym uważnie ją przeczytał.\nNic nigdy nie zastąpi straconego towarzysza.\nNie można stworzyć sobie starych przyjaźni.\nJunmyeon przymknął powieki i odetchnął\ngłęboko. Yifan doskonale wiedział co robi, pisząc cytat z ulubionej książki\nstarego przyjaciela. Musiał zdawać sobie sprawę, że to przemówi do niego jak\nLider ścisnął kciukiem i palcem wskazującym\nnasadę nosa, po czym odetchnął głęboko. Numer telefonu, który był naskrobany na\nodwrocie sprawiał, że czuł się niespokojny. Był zbyt zmęczony psychicznie, by\nmyśleć racjonalnie. Może to i dobrze, bo dzięki temu, złapał w dłoń telefon i\nwystukał krótkie 'Dlaczego?' na\npodany numer. Nie bardzo wiedział, co nim kierowało, ale nie żałował. Może\njeśli wreszcie dowie się o co chodziło cztery lata temu jakoś mu ulży? Może\nwreszcie pozbędzie się gniewu i żalu? Może wreszcie spróbuje przebaczyć?\nOdpowiedź przyszła niespodziewanie szybko.\nJunmyeon miał wrażenie, że Kris doskonale wiedział, że już w pierwszej\nwiadomości padnie to pytanie. Ewentualnie wciąż miał jego prywatny numer i to\ndlatego wiedział kto do niego napisał. W każdym razie odpowiedź jaka przyszła\nbyła w sumie do przewidzenia. 'To nie\nrozmowa na sms-y.'\nJunmyeon odetchnął głęboko. Postanowił\nchwilowo olać sprawę i po prostu spróbować zasnąć. Może rano, kiedy będzie w\nstanie jaśniej myśleć uda mu się coś z tym zrobić. Może niepotrzebnie w ogóle\nzaczynał ten temat? Chociaż najdziwniejsze było to, że w głębi duszy wiedział\niż wcale nie żałuje. Może to najwyższy czas uporządkować stare sprawy?\n- Dzień dobry wszystkim! - zawołał od progu\nJunmyeon. Z kuchni dochodziły kuszące zapachy. Najwyraźniej któryś z chłopców\npostanowił uszykować śniadanie skoro już mieli wolny dzień, co oczywiście\nzdarzało się bardzo rzadko. Tym razem wyjątkowo z okazji zakończenia kolejnej\njuż trasy koncertowej. - Hej hyung! - zawołał siedzący przy stole\nSehun. Właśnie razem z Tao obserwowali jak Luhan w mgnieniu oka układa kostkę\nRubika. - Cześć eomma! - mruknął Tao, z\nzafascynowaniem przyglądając się kostce.\n- Dawno tak na mnie nie mówiłeś. - Junmyeon\npotargał czule włosy młodszego, po czym zwrócił się do Chanyeola i Jongdae,\nktórzy byli odpowiedzialni za kuszące zapachy. - Co tam dobrego robicie? -\nspytał zaciekawiony, starając się zajrzeć Chenowi przez ramię. Niemal\nnatychmiast został odepchnięty i usadzony na krześle przy stole.\n- Nie podglądaj. - rozkazał Jongdae,\nuśmiechając się uroczo, po czym wrócił do poprzedniego zajęcia.\n- Nam też nie dali podejrzeć. - Luhan\nodłożył na bok kostkę, którą od razu porwał Tao, a że Sehun też chciał się nią\npobawić, zaczęli się ganiać po dormie. - Nasi maknae z wiekiem robią się coraz\nbardziej dziecinni, nie uważasz? - spytał Luhan, imitując głos starej kobiety,\nco wywołało śmiech czwórki młodych mężczyzn w kuchni.\n- Przestań, bo mam wrażenie, że się\nstarzeję. - Junmyeon oparł brodę na dłoni i spojrzał poważnie na kolegę z\nzespołu. Już nie chodziło o wiek, bo to nieuniknione. Bardziej męczył go fakt,\nże spełniając jedno marzenie poświęca masę innych ważnych rzeczy jak chociażby\nmiłość. Nie był pewien czy kiedykolwiek się zakochał, ale może to i lepiej?\nCzłowiek mniej tęskni za tym, czego nigdy nie miał.\n- Pociesz się tym, że Minseokkie jest\nstarszy. - zażartował Luhan i nagle wyprostował się na krześle i zaśmiał\nnerwowo. - O wilku mowa. - Junmyeon-ah, chyba dostałeś sms-a. -\nNajstarszy z zespołu wszedł właśnie do kuchni i podał liderowi telefon. Suho przeczytał szybko wiadomość i zagryzł\nwargi, zastanawiając się nad odpowiedzią.\nbyć odpowiedzialny za to co oswoiłeś.' - facet, który pisał tę książkę miał\nrację. Pozwól mi wziąć na siebie tę odpowiedzialność.\n- Co tam masz Junmyeonnie? - spytał\nzaciekawiony Luhan, jednak zanim zdążył wyciągnąć rękę po telefon, lider\nschował go do kieszeni spodni i uśmiechnął się sztucznie. - Nic takiego. To wiesz... jakieś tam\nwiadomości z sieci. Piszą, że jest jakaś promocja na abonament. - odparł szybko\nSuho i wstał od stołu, usprawiedliwiając się wyjściem do łazienki.\nZamknął za sobą drzwi, opuścił deskę i\nusiadł na sedesie, po czym wyciągnął z kieszeni telefon. Przez dłuższą chwilę\nzastanawiał się co odpisać Yifanowi. Wiedział, że nie powinien nic mówić\nczłonkom zespołu. Przynajmniej na razie, a jeśli już to każdemu z osobna, bo w\ngrupie mogłoby być nieciekawie. Zresztą, powinni się teraz zrelaksować, a nie\nprzejmować dawnymi problemami.\nSkąd mam mieć pewność, że znów nie znudzisz\nsię tą odpowiedzialnością?\nMinęły cztery lata. Chcę naprawić to, co\n'Nie przeciągaj pożegnania, bo to męczące.\nZdecydowałeś się odejść, to idź.' - nie uważasz, że tak powinno być?\nnie służą do niczego. To tylko złośliwość kwiatów.' - nie bądź niemiły. Chcesz wiedzieć co się\nstało to ci powiem. Spotkajmy się.\nJunmyeon westchnął ciężko. Miał dziwne\nprzeczucie, że Yifan siedzi teraz z "Małym Księciem" na kolanach i\nszuka cytatów, ale nie to było w tej chwili najważniejsze. Musiał zdecydować.\nGdyby nie ta cholerna ciekawość nawet by się nie zastanawiał - z miejsca by\nodmówił. Sęk w tym, że chciał się wreszcie dowiedzieć dlaczego stało się tak, a\nnie inaczej. W końcu z ciężkim sercem odpisał.\nGdzie i kiedy? Od: Yifan\nPark przy rzece Han o 20.\nLider uniósł brwi, widząc odpowiedź starego\nczłonka zespołu. Yifan naprawdę chciał spotkać się w miejscu, w którym spędzali\nnajwięcej wolnego czasu jako zespół? To wszystko sprawiało wrażenie dziwnej\nułudy. Tak jakby Yifan nigdy nie odszedł i po skończonym grafiku chciał wyjść z\nkumplem na kosza albo coś. Tak jak to było kiedyś. Szkoda tylko, że to było\njedynie złudne wrażenie.\nNie chcąc dłużej zajmować niepotrzebnie\nłazienki, Junmyeon wrócił do kuchni. Nie odzywając się zbyt wiele, zjadł z\nczłonkami zespołu śniadanie, po czym wsiadł w samochód i pojechał do wytwórni.\nMoże i miał dzień wolny, ale kilka spraw musiało zostać załatwionych. Zanim się\nobejrzał, minął cały ranek, a także popołudnie i zbliżała się dziewiętnasta.\nWyciągnął z lodówki jakąś przekąskę i zimną kawę, po czym włożył coś\nwygodniejszego. Oczywiście nie mógł zapomnieć o bluzie z kapturem, inaczej\nfanki od razu by go rozpoznały. Dobrze chociaż, że park był raczej słabo\noświetlony. Na szczęście pod dormem było spokojnie, więc\nbez większych problemów się wydostał. Naciągnął na głowę kaptur, schował dłonie\nw kieszenie szarej bluzy i pochylony ruszył w stronę parku. Kiedy dotarł na\nmiejsce, zorientował się, że nie umówił się z Yifanem w jakimś konkretnym\nmiejscu, ale postanowił się tym nie przejmować. W końcu to nie jemu tak bardzo\nzależało na spotkaniu. Najwyżej potraktuje to wyjście jako zwykły spacer.\nOdetchnął głęboko, nieco świeższym\npowietrzem i przymknął oczy, rozkoszując się odgłosami parku. Gdzieś w tle\nsłychać było przejeżdżające samochody. Na boisku grupa młodych chłopców grała w\nkoszykówkę, ktoś przebiegł koło Junmyeona z psem, a jeszcze parę innych osób\nprzemknęło na rowerach. Musiał przyznać, że brakowało mu tego. Tęsknił za\nodgłosami nocnego Seulu. Miał wrażenie, że czułby się nie na miejscu, gdyby w\ntle nie było słychać szumu samochodów, czy rozmów nieznajomych. Automatycznie zawędrował nad brzeg rzeki Han.\nPrzysiadł na miękkiej trawie i oparł brodę na kolanach. Wpatrzył się w\nprzeciwległy brzeg rzeki, uśmiechając się delikatnie. Jakiś pies ujadał\nwściekle, zagłuszając uspokajający odgłos płynącej wody. Gdzieś w mieście wyły\nsyreny karetki, w parku roznosił się odgłos odbijanej o tartan piłki. To\nwszystko wydawało się być tak idealnie pospolite... Tak jakby Junmyeon znów był\ntym upartym trainee. Do tej pory nie wiedział jak udało mu się wytrwać przez\nsiedem lat morderczego treningu. Oczywiście nie żałował, że się na to\nzdecydował. W końcu dzięki temu spełniło się jego marzenie!\n- Jak za czasów trainee, co Jun? - głęboki\ngłos wyrwał Junmyeona z zamyślenia. Mężczyzna spojrzał przestraszony w bok i\nzauważył wysoką postać w luźnej, ciemnej bluzie. - Pamiętam jak tu\nprzychodziliśmy po treningach. Kupowaliśmy te kiełbaski na patykach i\nsiedzieliśmy do późna na brzegu... Piękne czasy. - Yifan westchnął smutno,\nsiadając koło Junmyeona. Spojrzał niepewnie na dawnego przyjaciela, zagryzając\nwargi. Nie wiedział jakiej reakcji powinien się spodziewać. - Chciałbym powiedzieć teraz wiele rzeczy...\n- odparł po chwili Junmyeon, patrząc przed siebie. Odetchnął głęboko. - Ale\nwypominanie czegoś, o czym prawdopodobnie nie mam pojęcia, nie ma sensu.\nYifan uśmiechnął się kwaśno. Wiedział, że\nJunmyeon chowa w sobie urazę, pomimo względnie grzecznych słów. W sumie tego\nsię spodziewał. Tylko dlaczego to wywoływało tak wielkie poczucie winy? Minęło\ntyle lat... Nagle jedno spotkanie sprawiło, że wszystko wypłynęło na\n- Nie krępuj się. Wiem, że jesteś wściekły.\n- Yifan westchnął ciężko. Poważnych rozmowy nie były jego mocną stroną, ale\nczas dojrzeć i uporać się z własnymi błędami. - Nienawidzisz mnie...? - zdanie\nzabrzmiało bardziej jak niepewne pytanie, za co przeklął się w myślach.\n- To zbyt mocne stwierdzenie. Bardziej mam\ndo ciebie żal. - Junmyeon starał się jak mógł by nie patrzeć na starego\nprzyjaciela. Chciał zachować między nimi jakiś dystans. Byleby tylko nie dać\nsię ponieść emocjom. Wtedy jakoś to przetrwa.\nPomiędzy dwójką mężczyzn zapadła cisza. O\ndziwo żaden z nich nie czuł się niezręcznie. Wpatrywali się w rzekę Han, każdy\nzagubiony we własnych myślach. Spotkanie nie było proste dla żadnego z nich,\nale nie mieli teraz możliwości wycofania się. Musieli brnąć w to, co zaczęli.\nRozdrapywanie starych ran mogło nie być przyjemne, ale kiedy dobrze się o nie\nzadbało, szybciej się leczyły i dobrze zabliźniały.\n- Odszedłem dla kasy. - mruknął Yifan.\nPrzeniósł wzrok na starego przyjaciela, badając jego reakcję, Miał wrażenie, że\nserce mu pęka, gdy widział ten sam spokojny wyraz twarzy. Junmyeon jedynie\nprzymknął powieki, co było znakiem, że stara się poskromić emocje. - Nawet\ndostałem jakąś propozycję filmową, ale okazało się, że aktorstwo to też nie\nmoja bajka. Wyszło na to, że zrezygnowałem i chciałem zniknąć z show biznesu.\nPrzez pierwszy rok było to dość trudne, bo wasze fanki praktycznie śledziły każdy\nmój krok, jednak z każdym tygodniem ich zainteresowanie malało i po pewnym\nczasie o mnie zapomniały. Stałem się kolejnym szarym człowiekiem i myślę, że\ntego właśnie potrzebowałem...\n- Samolubny dupek. - Junmyeon prychnął\ncicho. Miał się nie unosić i nie wypominać Yifanowi tego wszystkiego co\nspowodował, ale musiał się jakoś pozbyć duszących go negatywnych emocji. Poza\ntym stwierdzenie 'wasze fanki' ugodziło w czuły punkt. To tak jakby Yifan nigdy\nnie był częścią EXO, jakby nigdy nie byli blisko. - Tak trudno było dać znać,\nże coś jest nie tak? - Byłoby mi trudniej. - No tak, tobie byłoby trudniej... -\nJunmyeon wreszcie spojrzał w twarz starego przyjaciela. W jego oczach widać\nbyło smutek i stare krzywdy. - Nie ważne, że nam też było trudno, co?\n- Wiesz, że to nie o to chodzi... - Yifan\nspuścił wzrok. Czuł się jak dzieciak, dostający burę od matki. Jednak Junmyeon\nw ogóle się nie zmienił.\n- A o co w takim razie? Oświeć mnie, bo\nnaprawdę mogłeś nie robić z tego takiej szopki i odejść w pokojowej atmosferze,\njeśli tego właśnie chciałeś. Nikt nie zmuszał cię do bycia w EXO. - Junmyeon\nzacisnął mocno szczęki, odwracając wzrok. Nie chciał, żeby spotkanie skończyło\nsię kłótnią. Przecież nie po to tu przyszedł. Jednak mimo wszystko było mu ciężko\npowstrzymać się od wykrzyczenia wszystkiego co leżało mu na sercu. Dopiero\nteraz odżyły stare przeżycia. Czuł się wtedy oszukany, porzucony i niechciany. Wściekłość\nwciąż nie pozwalała mu do końca zrozumieć Yifana.\n- Ja... nie wiem do końca. Chciałem więcej\nzarabiać, ale ten cały syf stworzyły media. Nie twierdzę, że sam się do tego\nnie przyczyniłem, ale to oni zaczęli wymyślać plotki o mojej chorobie. Żeby\nchociaż wyniki rzeczywiście były moje... Nawet nie wiem kim trzeba być żeby\nsfałszować coś takiego. - Yifan wiedział, że próbuje się tłumaczyć, więc\nprzerwał i odetchnął głęboko. - W sumie to chyba podświadomie chciałem po\nprostu odejść, wiesz? Ten cały szum wokół idoli hallyu... presja, treningi,\nchore fanki i wmawianie ci, że sypiasz z każdym z zespołu... to było za wiele.\nPodziwiam każdego z was, że wytrwaliście tak długo. Ja po prostu byłem za\nsłaby. - Niepewnie spojrzał na siedzącego po turecku Junmyeona. Czuł, że jego\ngadanie nie ma większego sensu, a jedyne słowo, które mogłoby coś zmienić tkwi\nna końcu języka. Musiał tylko zmusić się do wypowiedzenia go. - Junmyeon\nsłuchaj... ja przepraszam. - westchnął ciężko i kontynuował. - Przepraszam, że\nto tak wyszło. Nie dbałem o to, co oswoiłem, a powinienem.\n- Używanie cytatów z 'Małego Księcia' wcale\nci nie może. - mruknął cicho Junmyeon. Mimo wszystko w głębi duszy musiał\nprzyznać, że w pewien sposób doceniał wysiłek Yifana. Zwłaszcza, że jego stary\nprzyjaciel nie był wielkim fanem tej książki, a mimo wszystko przeczytał ją\nżeby choć trochę go udobruchać. - Miałem nadzieję, że trochę zmiękniesz. -\nYifan wysilił się na drobny żart dla rozluźnienia atmosfery, ale niemal od razu\ntego pożałował, kiedy Junmyeon posłał mu mordercze spojrzenie. - Nie ważne...\nBudzik rozdzwonił się wściekle tuż przy uchu\nSuho, przez co mężczyzna o mało nie spadł z łóżka. Teoretycznie powinien już\nsię do tego przyzwyczaić, ale jakoś za każdym razem reagował tak samo. Co\ndziwne, mimo krótkiego jak zwykle snu, był wyspany. W sumie jakby się nad tym\nzastanowić to od kilku dni rzeczywiście czuł się bardziej wypoczęty.\nPrzeczuwał, że to może mieć coś wspólnego z rozmową z Yifanem. W końcu zrzucił\nz barków pewien ciężar, więc można się było spodziewać, że jego kondycja\npsychiczna nieco się poprawi, a co za tym idzie, będzie miał spokojniejszy sen.\nNiechętnie zwlekł się z łóżka i powlókł się\ndo garderoby, gdzie wpadł na Laya i Minseoka, którzy na wpół przytomni wkładali\njakieś dresy do sportowych toreb i przy okazji wciągali na siebie ciuchy, które\njako tako do siebie pasowały. Po chwili dotarł do nich dźwięk otwieranych drzwi\nłazienki, więc poczłapali tam by umyć zęby, ogolić się i zająć codziennym\nmyciem, przecieraniem i smarowaniem ich bezcennych twarzy. Tak to już jest jak\nchciało się być osobą publiczną. Twarz stawała się nagle najważniejszym towarem\ni trzeba było o nią szczególnie dbać, a to wiązało się z codziennym żmudnym\nprocesem golenia, mycia, tarcia, masowania, wklepywania i smarowania. Do tego potraktowanie\nprzesuszonych włosów jakimiś olejkami, których kazały im używać stylistki i\nbyli prawie gotowi do wyjścia. Jeszcze tylko zebrać wszystkie potrzebne rzeczy,\nodliczyć członków zespołu i mogli wsiadać do vanów.\nAktualnie przygotowywali się do nowego już\ncomeback'u, co wiązało się z dodatkowymi pokładami ciężkiej pracy. Mimo że\ndopiero co skończyli trasę koncertową, data wydania nowej płyty już została\nogłoszona. Zostały im niespełna trzy tygodnie do występu w pierwszym programie\nmuzycznym, więc musieli się sprężyć, żeby dopiąć wszystko na ostatni guzik. Zwłaszcza,\nże ostatni tydzień przed comeback'iem będzie praktycznie piekłem. Biorąc pod\nuwagę fakt, że mniej więcej wtedy fanki zaczynały wykazywały się wzmożonym\nzainteresowaniem ich fryzurami i czatowały na nich na każdym kroku żeby tylko zrobić\nnajlepsze zdjęcie, nie miało być lekko. Zdecydowanie lepsze były tygodnie,\npodczas których trenowali układ i swoje partie wokalne.\nMenadżer poinformował ich, że już w\nprzyszłym tygodniu zaczną ukazywać się ich pojedyncze zdjęcia, zaczynając od\nnajstarszych członków, a potem wydadzą zapowiedź teledysku, który będą nagrywać\nod jutra, bo tym razem po dzisiejszym wieczornym treningu stylistki zajmą się\nich włosami. Oznaczało to ni mniej, ni więcej tyle, że nadszedł czas na\nukrywanie głów pod kapturami i wszelkiego rodzaju czapkami. Dobrze, że\nwiększość z nich miała już na głowie praktycznie wszystko, więc nie było\nmożliwości żeby dziewczyny ze staff'u czymś ich zadziwiły. Chyba...\nJunmyeon siorbnął głośno kawę, którą\nprzytaszczył im menadżer i bezmyślnie szwendał się po internecie. Uśmiechnął\nsię, widząc wszystkie komentarze, zdradzające podekscytowanie fanów nowym\nalbumem. Do tego wyskoczyło mu powiadomienie z aplikacji Instagramu. To Tao\ndodał nowe zdjęcie. Jeśli Jun dobrze kojarzył, maknae zrobił je na ostatniej\nKiedy dojechali pod wytwórnię, przywitał ich\npisk fanek i kilku goryli, którzy mieli ich odeskortować do budynku. Dobrze, że\npo aferze z psycho- fanką Luhana SM wreszcie zdecydowało się załatwić im\nochroniarzy. Od tego czasu ilość incydentów z sasaengami diametralnie zmalała,\na do tego na lotniskach też łatwiej im się poruszało. Nawet jeśli początkowo\ndość niedelikatni goryle wywołali powszechne oburzenie fanów, tak po czasie\nmożnaby powiedzieć, że wytwórni udało się wychować fandom. Teraz dziewczyny\nstarały się zachowywać jak przystało na cywilizowanych fanów i skupiały się\nbardziej na wspieraniu idoli niż na chodzeniu za nimi do toalet. Suho odetchnął głęboko, po czym przybrał na\ntwarz swój firmowy uśmiech i zarzucił na głowę kaptur. Chwycił swoją torbę\nsportową i kiwnął na resztę mężczyzn w vanie, sygnalizując, że czas się\nprzemieścić. Nawet jeśli fanki nauczyły się względnie nad sobą panować,\nwszechogarniający pisk i wyciągane przed siebie telefony wciąż były stresujące.\nTak czy siak było lepiej niż kiedyś i te wszystkie dziewczyny przestały\nkrzywdzić siebie nawzajem. Potrafiły ustawić się w rzędzie i nie pchać. Zawsze\nto bezpieczniejszy sposób na nagrywanie każdego kroku swojego idola.\nMężczyźni przedostali się do budynku\nwytwórni w eskorcie ochroniarzy i menadżera. Zewsząd otoczyły ich wyznania\nmiłości i tego typu rzeczy. Oczywiście było to miłe, ale z rana kiedy jeszcze\nnie wszyscy byli do końca rozbudzeni, potrafiło przysporzyć o porządny ból\ngłowy. Ranek minął im dość przeciętnie, zważywszy\nna kilkugodzinne treningi wokalne i inne tego typu sprawy. Potem, jak to zwykle\nbywało, razem z resztą artystów i choreografów, tudzież nauczycieli śpiewu,\nudali się do bufetu, gdzie wreszcie mogli coś zjeść. Rzadko kiedy spędzali tę\nprzerwę całą jedenastką. Kai najczęściej siadał z SHINee, którzy mimo wieku\nstawali się chyba coraz głośniejsi i nieobliczalni. Sehun i Tao zwykle siadali\nz kilkoma tegorocznymi debiutantami, spora część zespołu zajmowała stolik z dziewczynami\nz Girls' Generation, tudzież f(x), bądź tego najnowszego zespołu, którego nazwy\naktualnie Junmyeon nie był w stanie sobie przypomnieć. On sam natomiast często\nspędzał czas z Yixingiem i kilkoma członkami Super Junior. To nie tak, że w zespole były jakieś poważne\nnapięcia czy coś. Nic z tych rzeczy. Po prostu mężczyźni spędzali ze sobą tyle\nczasu, że czasem potrzebowali odmiany czy nowych twarzy. Do tego właśnie\nsłużyły wspólne posiłki w SM Entertainment. Ktoś, kto to wymyślił musiał być chyba\ngeniuszem. - No chłopaki! Niedługo kolejny comeback,\nco? - Kyuhyun wskazał pałeczką na siedzącego przed nim Junmyeona i uśmiechnął\nsię ciepło. - Który to już?\n- Weź przestań. - Yixing machnął wolną ręką\ni władował dobie do buzi potężną porcję ryżu. - Macie kiedyś zamiar wrócić na EXO Planet?\n- Donghae parsknął śmiechem, najwyraźniej zadowolony ze swojego genialnego\nżartu, po czym kontynuował dogryzanie członkom EXO. Junmyeon jednak już go nie słuchał. Wrócił\nmyślami do momentu ich debiutu, kiedy wciąż byli na scenie jako dwunastka.\nWcale nie chciał znów tego rozpamiętywać, ale nie był w stanie zatrzymać\nnapływających obrazów. To były bez wątpienia piękne czasy. Po odejściu Krisa\nprzechodzili przez trudny okres, ale po roku wszystko się ustabilizowało i\nJunmyeon nie mógł powiedzieć, że było gorzej czy coś w tym stylu. Było po\nprostu inaczej, ale równie genialnie jak wcześniej. Aż do momentu kiedy znów spotkał Krisa,\nstarał się nie rozpamiętywać przeszłości. Teraz też robił co mógł, by nie wnikać\nco mógł kiedykolwiek zrobić lepiej. To nigdy nie prowadziło do niczego dobrego.\nKolejna seria ćwiczeń, przerwa na obiad, a\ntakże popołudniowy trening minęły całemu zespołowi bez zbędnych problemów.\nUkład do singla był dopracowany jak chyba jeszcze żaden inny, wokal czy też rap\nkażdego z członków, nienaganny, a stroje, które zaprezentowały im stylistki\nciekawe i wnoszące do comebacku coś świeżego. Tym razem wytwórnia nie postawiła\nna garnitury, które między sobą różniły się jedynie detalami, czy też jednakowe\nmundurki. Dla każdego członka EXO przygotowany był jego własny, unikalny zbiór\nstrojów z jakimś motywem przewodnim. W ten sposób na przykład Sehun na każdym\nwystępie miał mieć powycierane i nico podarte spodnie, a Luhan przewiązaną w\npasie koszulę w kratę. Z racji tego, że byli poniekąd weteranami w koreańskim\nshow biznesie, mieli prawo wypowiadać się o koncepcie. W ten sposób tu i ówdzie\ntrzeba było zrobić drobne poprawki, ale w ogólnym rozliczeniu koncept bardzo im\nsię podobał. Wieczorem zostali posadzeni na fotelach\nfryzjerskich, a sztab stylistek zaczął uwijać się wokół ich włosów. Jednym\nnakładały rozjaśniacz, jeszcze innym zwykłe farby. Kilku mężczyzn wciąż\nwymieniało ze stylistkami poglądy na temat planowanych fryzur, a reszta\nzajmowała się swoimi telefonami, bądź rozmawiała o nadchodzącym nagrywaniu\nteledysku i występach w programach muzycznych. Kilku nawet udało się przysnąć.\nW końcu przed comeback'iem każda minuta snu była na wagę złota.\nTo wszystko pozwoliło Junmyeonowi zapomnieć\no niedawnym spotkaniu z Yifanem. Wreszcie nie zastanawiał się nad tym, co\npowinien zrobić, skoro stary przyjaciel dość jasno wyraził chęć kolejnego\nDzień pierwszego występu w programie\nmuzycznym przyszedł szybciej niż Junmyeon się tego spodziewał. Właśnie\nsiedzieli za kulisami Inkigayo w pokoju, który został im przydzielony i czekali\nna swoją kolej. Stres już dawno przestał im przeszkadzać w występach. Jego\nmiejsce zajmowało raczej radosne podniecenie i przyjemny zastrzyk adrenaliny, kiedy\nbędąc na scenie słyszeli fanchanty. Lider opadł na jedną z kanap ze smartfonem w\ndłoni. Chciał sprawdzić najnowsze informacje, a zamiast tego zobaczył na\nekranie ikonkę informującą o nowej wiadomości. Serce zabiło mu mocniej, kiedy\nprzeczytał krótkiego sms-a od Yifana. Mężczyzna życzył mu powodzenia, a na\nkoniec dorzucił zwyczajowe hwaiting.\nNiby nie wiele, ale Junmyeon wiedział, że Yifan dotrzymuje danego słowa i stara\nsię naprawić więzi, które ich kiedyś łączyły. Co prawda nic nie było proste po tak\ndługiej rozłące i wydarzeniach sprzed czterech lat, ale może małymi kroczkami\nbyli w stanie dojść do punktu, w którym Suho będzie w stanie w pełni wybaczyć\n- Hyung, zaraz nasza kolej! - Sehun pochylił\nsię nad Junmyeonem i chciał zajrzeć mu przez ramię w ekran telefonu, ale lider\nw porę zareagował. Wrzucił urządzenie do plecaka i podniósł się z miejsca.\nWyciągnął do przodu rękę i reszta zespołu momentalnie zrozumiała o co chodzi.\nPołożyli dłonie na tej lidera, ustawiając się w kółku, po czym spojrzeli na\n- Raz, dwa trzy, EXO... - Kochajmy! - krzyknęło jedenastu mężczyzn,\nwyrzucając w górę dłonie. Adrenalina buzowała w ich żyłach i byli niemal stu\nprocentowo pewni, że zaraz wyjdą na scenę i pokażą się z jak najlepszej strony.\nOczywiście wszystko poszło zgodnie z planem.\nFanki krzyczały, żaden z członków zespołu nie pomylił kroków ani nie zapomniał\nsłów. Idealnie. Jeszcze tylko zakończenie i mogli wrócić do dormu odpocząć, bo\nteraz czekały ich dni wypchane po brzegi zajęciami.\nYifan codziennie wysyłał Junmyeonowi\npokrzepiające sms-y, co po pewnym czasie zaczęło zmieniać się w króciutkie\nrozmowy. Suho skłamałby, twierdząc, że nie imponuje mu wytrwałość starego\nprzyjaciela. Najwyraźniej mówiąc o odbudowaniu starych więzi, nie blefował.\nNim którykolwiek z członków zespołu się\nobejrzał, ostatni raz wystąpili w programie muzycznym z nowym singlem. Comeback\nmożna było uznać za udany. Zespół zdobył kilka tripple crown w różnych\nprogramach, a album sprzedał się w naprawdę dużym nakładzie. Co prawda nie\nudało im się pobić rekordu, który sami ustanowili ponad cztery lata temu, ale nikt\njeszcze po nich tego nie dokonał.\nPrzez te kilka tygodni, Junmyeon w pewien\nsposób na nowo zbliżył się z Yifanem. Zdarzało się, że stary przyjaciel dzwonił\nwieczorami i mimo że Jun wciąż starał się utrzymywać pewien dystans, rozmowy z\nnim sprawiały mu przyjemność. Czuł, że na nowo się otwiera. Lider zauważył pewną niepokojącą go\nprawidłowość. Im bliżej dopuszczał do siebie Yifana, tym spokojniejszy,\nbardziej skupiony i opanowany się stawał. Rozsądek podpowiadałby, że po tym co\nkiedyś się stało, Jun będzie roztrzęsiony po każdej wymianie sms-ów czy\nwieczornej rozmowie. Najwyraźniej nie zawsze wszystko dzieje się tak, jak się tego\nZnów próbował to zrozumieć, siedząc na kanapie\nw salonie i podświadomie czekając na kolejną wiadomość od starego przyjaciela.\nNie był jeszcze gotowy by samodzielnie wykonać jakikolwiek pierwszy krok. Mimo\nwszystko stare żale wciąż powstrzymywały go przed całkowitym zaufaniem\nYifanowi. Może to nawet i lepiej?\nTelefon nagle zawibrował w jego dłoni i\nJunmyeon podniósł się gwałtownie z kanapy, przykładając urządzenie do ucha.\nWszyscy w dormie już dawno spali, tylko on nie mógł się do tego zmusić. Chyba\njeszcze nie był gotowy na uświadomienie sobie, że po prostu czekał na telefon\n- Cześć Jun! - Zniekształcony głos starego\nprzyjaciela nagle wydał się Junmyeonowi czymś uspokajającym. Podszedł do\nwielkich okien, wychodzących na nocny Seul i usiadł po turecku na chłodnej\npodłodze, wpatrując się w niebo. Przez chwilę zastanawiał się czy Yifan w tej\nchwili też patrzy w gwiazdy, w końcu kiedyś miał świra na punkcie galaktyki...\n- Normalnie... - odparł beznamiętnie i\nwestchnął ciężko. Nagle poczuł się tak cholernie bezsilny! Cała energia jakby z\nW telefonie zapadła głucha cisza, przerywana\njedynie oddechem Yifana. Przez dłuższą chwilę Junmyeon wpatrywał się pustym wzrokiem w przestrzeń, nie bardzo\nwiedząc co się z nim nagle stało. Może to po prostu przemęczenie i stres? W\nkażdym razie czuł, że jeszcze chwila, a po prostu coś w nim pęknie. - Junmyeon... - w słuchawce dało się słyszeć\nszelest materiału, po czym Yifan znów się odezwał. - Wyjdź nad rzekę Han.\n- Co ty... Yifan, dochodzi jedenasta. -\nJunmyeon zaprotestował słabo, choć tak naprawdę wiedział, że robi to tylko dla\nzasady. Czuł, że powinien zobaczyć się z Yifanem, nie ważne dlaczego.\n- Będę tam za piętnaście minut. - Junmyeon usłyszał\nw słuchawce dźwięk zatrzaskiwanych drzwi i westchnął cicho. Nie miał wyjścia,\nmusiał po cichu wyślizgnąć się z dormu. Jeśli menadżer się dowie to będzie miał\nRozłączył się i złapał pierwszą lepszą,\nleżącą w salonie bluzę. Jeszcze tylko klucze i mógł wychodzić. Jak najciszej\nsię dało, zamknął za sobą drzwi i naciągnął kaptur na głowę. Wpatrując się w\nziemię, z rękami w kieszeni, zbiegł po schodach i szybkim krokiem ruszył w\nstronę parku nad rzeką Han.\nO tej godzinie ulice wydawały się wyjątkowo\npuste i ciche. Dosłownie jakby miasto opustoszało! Pojedyncze samochody\nwprawiały go w dziwny stan podenerwowania, a jakiś samotny człowiek na przystanku nagle\nwydał się niebezpieczny. Lider musiał przyznać, że nocny Seul jeszcze nigdy nie\nwydawał się tak przerażający.\nWyjątkowo szybko dotarł nad rzekę Han. W\npierwszej chwili zląkł się wysokiej postaci stojącej nad brzegiem, jednak po\nchwili zdał sobie sprawę, że to Yifan. Niespiesznie podszedł do starego\nprzyjaciela i odchrząknął cicho. Zanim się zorientował, duża, ciepła dłoń\nzacisnęła się na jego nadgarstku, a potem już tylko wtulał twarz w przyjemny\nmateriał bluzy Yifana. Nawet nie miał siły protestować. Mimo swojego wieku był\nprzestraszony po spacerze przez nocny Seul. Poza tym był dziś dziwnie przybity\ni chyba tego właśnie potrzebował - kogoś, kto go przytuli, pogłaszcze po główce\njak małego dzieciaka, który przestraszył się koszmaru.\n- Dziękuję. - wymamrotał, zaciskając palce\nna materiale ciemnej bluzy. Yifan jedynie w odpowiedzi zsunął mu z głowy kaptur\ni przeczesał kilkakrotnie palcami ciemne kosmyki. Mimo tylu lat rozłąki, on\nwciąż wiedział co uspokaja Junmyeona najlepiej. Nie ważne czy lider denerwował\nsię z powodu pracy czy też panikował z powodu ciemności.\n- Wciąż możesz na mnie liczyć. Pamiętaj o\ntym, dobrze? - Yifan oparł brodę na czubku głowy starego przyjaciela i\nwestchnął cicho. Dziwne ciarki wędrowały wzdłuż jego kręgosłupa i było to dość\nniepokojące. Dodatkowo serce biło mu niespodziewanie szybko. Nie był już głupim\nnastolatkiem, żeby zastanawiać się co to oznacza. Doskonale wiedział, co\nwłaśnie się z nim dzieje, ale też nie była to pora na robienie jakichś\npoważniejszych kroków w tym kierunku. To uczucie powinno zostać uśpione.\nPrzynajmniej do czasu. - Uhm... - Junmyeon kiwnął głową i odsunął\nsię wreszcie od Yifana. - Lepiej już? - Lider w odpowiedzi westchnął\nciężko i uśmiechnął niemrawo. Naprawdę czuł się lepiej tylko wciąż odczuwał\nresztki przygnębienia. - To dobrze. - stwierdził z ulgą Yifan i usiadł na trawie. Poklepał miejsce obok siebie,\nzapraszając Junmyeona do przyłączenia się.\nNiższy mężczyzna kiwnął nieznacznie głową,\njakby upewniając samego siebie, że może skorzystać z propozycji, po czym usiadł\nna trawie obok bruneta. Podciągnął kolana bliżej klatki piersiowej i wbił wzrok\n- Dlaczego kiedyś wiecznie mówiłeś o\ngalaktyce? - spytał Junmyeon, nie odrywając wzroku od nocnego nieba. Musiał\nprzyznać, że odkąd tylko Yifan pierwszy raz użył swojego ulubionego słowa\n"galaxy" w jednym z wywiadów czy też na portalu społecznościowym,\nwiecznie go to ciekawiło.\n- Bo tam są gwiazdy. - odparł prosto brunet,\nuśmiechając się tajemniczo.\n- Hm? - Junmyeon przechylił głowę nieco w\nbok, przenosząc wzrok na mężczyznę, siedzącego obok.\n- Zastanawiam się czy gwiazdy świecą po to,\nżeby każdy mógł pewnego dnia znaleźć swoją. - odparł Yifan, wpatrując się w\nniebo. Długie nogi wyciągnął przed siebie, a dłonie oparł za plecami tak, by\nwygodniej było mu przyglądać się nocnemu niebu.\n- Znowu cytujesz "Małego Księcia".\n- Junmyeon oparł brodę na kolanach. Nawet nie był już zły, że Yifan używa słów\nz jego ulubionej książki. - To właśnie dzięki niemu pokochałem\ngalaktykę, a ściślej rzecz biorąc, gwiazdy. - mężczyzna zmarszczył brwi,\nrozglądając się dookoła. Nagle spoważniał i gestem dłoni uciszył towarzysza. -\n- Co? - Junmyeon zmarszczył zdziwiony brwi.\n- Załóż jeśli nie chcesz potem tłumaczyć się\nhyungowi ze zdjęć. - wyszeptał Yifan, podnosząc się z ziemi. Pomógł wstać\nJunmyeonowi i teraz już obaj mogli doskonale usłyszeć szelest liści, ale\ndopiero migawka aparatu upewniła ich w przekonaniu, że fanki lub paparazzi\nwyśledzili lidera EXO.\nPowoli, nie chcąc wywołać czegoś gorszego,\nruszyli w stronę chodnika. Niestety ktoś ruszył za nimi, więc Yifan, nie mając\nwiększego wyboru, chwycił Junmyeona za rękę i puścił się biegiem ile tylko sił\nw nogach. Jeszcze przez kilka minut słyszeli za sobą tupot stóp i widzieli\nbłysk flesza, aczkolwiek mogli być pewni, że takie zdjęcia nie będą\nbezwartościowe. Yifan pociągnął niższego mężczyznę między drzewa, po czym przez\nchwilę czekali na dalszy rozwój wydarzeń, starając się uspokoić nierówne\nKilka minut później dało się słyszeć kroki,\na ich oczom ukazała się korpulentna Koreanka z gigantycznym aparatem w\ndłoniach. Przystanęła na chwilę, po czym skręciła w inną alejkę, po chwili\nznikając im z oczu. Obaj odetchnęli z ulgą, jednak odczekali jeszcze kilka\nminut zanim wyszli z ukrycia.\nNastępnego dnia Junmyeon obudził się jeszcze\nprzed budzikiem i spanikowany chwycił telefon. Zignorował nieprzeczytaną\nwiadomość i od razu zabrał się za przeszukiwanie stron, na których mogło\npojawić się zdjęcie z wczoraj. Wreszcie natrafił na jedną, gdzie jakaś fanka\npisała o tym, że wczoraj przed północą widziała nad rzeką Han lidera EXO wraz z\njakimś wysokim mężczyzną. Spekulowała, że mógł być nim Chanyeol, Tao, bądź\nSehun. Junmyeon odetchnął z ulgą, bo tylko\nbrakowało tego, żeby domyśliła się, że to Yifan. Co prawda byłoby to\nniedorzeczne, zważywszy na porę i naprawdę słabe oświetlenie. Do tego Yifan\nmiał przez cały czas kaptur na głowie. No a co najważniejsze, cztery lata temu\nodszedł z zespołu i słuch o nim zaginął. Nie było powodu żeby fani podejrzewali, że Suho potajemnie\nspotyka się z byłym członkiem EXO-M. Lider westchnął ciężko. Nocą przez chwilę\nmiał złudne wrażenie, że ten cały syf nigdy się nie wydarzył, a Yifan wciąż był\nz nimi. Pytanie tylko, na ile to było złudzeniem, a na ile ukrytym pragnieniem.\nJunmyeon zdawał sobie sprawę, że potrzebuje swojego dawnego przyjaciela. Odkąd\nYifan wrócił do jego życia, zniknęły bezsenne noce, zmalał stres, a Jun był w\nstanie bardziej się skoncentrować i w wolnych chwilach lepiej wypocząć.\nPostanowił skorzystać z tego, że reszta\nzespołu jeszcze śpi i wziąć długi, uspokajający prysznic. Odrzucił telefon na\nłóżko, chwycił z garderoby jakiś zestaw ciuchów i powędrował do łazienki.\nOdkręcił wodę, po czym szybko się rozebrał i wskoczył pod prysznic. W pierwszej\nchwili gorąca woda sprawiła, że skrzywił się z powodu nagłej zmiany temperatury,\nale szybko przyzwyczaił się do ciepłego strumienia.\nOparł czoło o szybę prysznica i odetchnął\ngłęboko. Czuł jak wszystkie mięśnie się rozluźniają, a myśli oczyszczają. Starał\nsię skupić jedynie na gorących strumieniach wody i zapachu płynu do mycia\nciała. Może i ponowne spotkanie z Yifanem zmniejszyło zwyczajowy stres, ale za\nto przysporzyło liderowi niekończących się myśli na wiele tematów. A jednym z\nnich było wyjątkowe przywiązanie Junmyeona do tego co było, gdy jeszcze EXO\nmiało dwunastu członków. Tęsknił za tymi czasami. Uświadomił sobie, że jeszcze\nbardziej niż czasów "Growl" i "Wolf" brakowało mu Yifana u\nDziwnego rodzaju, niesamowicie silne\nprzywiązanie do jednego mężczyzny wyprowadzało go z równowagi. Powinien być\nwściekły, powinien go nienawidzić, a co zamiast tego robił? Pozwalał Yifanowi\nwrócić do swojego życia i znów wywrócić je do góry nogami. Możliwe, że teraz\nnieodwracalnie i w dużo poważniejszy sposób niż, gdy jeszcze obaj byli nic\nnieświadomymi nastolatkami trenującymi pod okiem jednej wytwórni.\nNie ważne co Junmyeon by robił żeby wyrzucić\nz głowy myśli związane z dawnym członkiem EXO i tak nic nie dawało pożądanych\nskutków. Tak samo skończył się ten prysznic. Lider miał w głowie jeszcze\nwiększy mętlik niż przed chwilą.\nNiezadowolony z takiego obrotu wydarzeń,\nwrzucił mokry ręcznik do kosza na brudne rzeczy i poczłapał do pokoju, który\ndzielił z maknae. Wiedział, że coś jest nie tak już w momencie, gdy otworzył\ndrzwi i zobaczył Sehuna na swoim łóżku. Dodatkowo chłopak trzymał jego telefon,\na to już naprawdę nie zwiastowało niczego dobrego.\n- Hyung, możesz mi wytłumaczyć co ty do\ncholery odstawiasz? - Sehun posłał liderowi ponure spojrzenie i wrócił do\nprzeglądania jego skrzynki odbiorczej.\nJunmyeon westchnął ciężko. Spodziewał się,\nże wreszcie ktoś odkryje jego sekret, ale nigdy nie zastanawiał się co powinien\nw takiej chwili zrobić. - Porozmawiajmy. - westchnął i z ciężkim\nsercem usiadł obok najmłodszego członka zespołu. Mógłby zacząć się na niego\nwściekać za grzebanie mu w telefonie, ale czy to miało jakikolwiek sens? Robił\ncoś gorszego niż Sehun i wywlekanie tak błahych przewinień mijało się z celem.\n- Hyung, czy ty nie rozumiesz, że wracanie\ndo przeszłości tylko cię zrani? - Sehun zgasił wyświetlacz telefonu Suho i\nodłożył urządzenie na szafkę. - Nie pamiętasz co zrobił?\n- Pamiętam, ale... teraz jest inaczej. -\nJunmyeon spuścił wzrok na kolana. Wiedział, że ukrywanie prawdy jest\nrównoznaczne z kłamstwem. Dodatkowo w pewien sposób zdradzał osoby, które na\nnim polegały. Jako pierwszy mówił, że trzeba zapomnieć o tym co było i brnąć do\nprzodu jako jedenastka, a okazało się, że to właśnie on zaczął się cofać. - Nie\nmów reszcie. - poprosił po chwili ciszy. - Nie chcę żeby się wściekali.\n- Na ciebie czy na niego? - Pytanie Sehuna\nwręcz ociekało jadem i Jun zaczął żałować, że kilka miesięcy temu nie zgniótł\ntej karteczki z numerem Yifana.\n- Na mnie. - odparł niepewnie, co tylko\nwywołało pogardliwe prychnięcie maknae.\nJak się okazało, Sehun zatrzymał dla siebie\ninformację o potajemnych spotkaniach Junmyeona i Yifana. Dodatkowo z czasem\noswoił się z tym i sam zaczął kontaktować się z dawnym liderem. Czasem krył\nJunmyeona, gdy wymykał się nad rzekę Han. Co prawda nie zdarzało się to często,\nbo zazwyczaj Jun nie miał czasu na takie rzeczy, jednak pomoc młodszego była\ndla niego naprawdę ważna.\nNa początku września całe EXO wyleciało do\nChin na nagrania do jednego z tamtejszych programów. Yifan uznał to za niezłą\nsposobność do spotkania z Junmyeonem w cztery oczy. Tylko oni i żadnego\nukrywania się pod kapturami czy innymi tego typu rzeczami.\nPoczątkowo Junmyeon nie był pewien czy Yifan\npowinien lecieć za nimi do Chin i dodatkowo mieszkać w tym samym hotelu, ale w\nsumie wiele nie mógł na to poradzić. I tak nie zostałby posłuchany, więc nie\nbyło sensu się produkować. Zamiast tego postanowił się skupić na pracy.\nDał z siebie wszystko na nagraniach i\nzadowolony z siebie, wraz z resztą zespołu wrócił do hotelu. Większość\nczłonków, z Sehunem na czele, postanowiła zrelaksować się w jacuzzi czy też\nsaunie. W każdym razie w pokojach zostali jedynie Junmyeon i Kyungsoo, który\ntak skupił się na czytaniu, że nawet nie zauważył wyjścia lidera.\nSuho odetchnął głęboko, chcąc uspokoić\nszalejące serce. Nie wiedzieć czemu, denerwował się przed spotkaniem.\nNiewątpliwie był to kolejny krok w stronę kompletnego zaufania Yifanowi. Pomimo\nże coraz bardziej się do niego zbliżał, wciąż starał się zachować choć resztki\ndystansu w razie gdyby nagle wszystko runęło niczym domek z kart. Nie chciał\nznów zostać skrzywdzony. Z wahaniem zapukał w drzwi z numerem, który\nwcześniej podał mu Yifan. Z pokoju dało się słyszeć kroki, a potem w wejściu\nukazała się wysoka sylwetka tak dobrze znanego Junmyeonowi mężczyzny. Zanim zdążył się obejrzeć, został wciągnięty\ndo pomieszczenia, a drzwi zamknęły się z cichym kliknięciem. No tak, stanie na\nkorytarzu ze wzrokiem wlepionym w dawnego członka zespołu nie było dobrym\npomysłem. Nawet jeśli fanki od kilku lat zachowywały się dużo lepiej, nie było\npewności, że żadna nie wpadła na genialny pomysł zakradnięcia się do hotelu.\nCzasem nawet ochrona nie była w stanie ich powstrzymać.\n- Jak poszły nagrania? - Yifan popchnął\ndelikatnie Junmyeona w stronę kanapy, a sam sięgnął z hotelowej lodówki sok.\nNalał dwie szklanki i usiadł obok lidera, uśmiechając się półgębkiem.\n- Jak to nagrania. - Suho uciekł wzrokiem od\ndawnego przyjaciela. Z trudem powstrzymał się przed westchnięciem. Nie bardzo\nwiedział co ma ze sobą zrobić. Czuł się jednocześnie niezręcznie i niepewnie.\nNie wiedział dokładnie dlaczego, ale i tak mu się to nie podobało. Ciarki\nprzechodziły jego ciało ilekroć Yifan się poruszał. Siedział za blisko,\nzdecydowanie za blisko i to wcale nie pomagało mu się skupić. Przecież już\ndawno obiecali sobie, że powstrzymają się od takich reakcji, ale co on biedny\nmógł zrobić? Nie był w stanie zapanować nad swoim ciałem.\nWstał z kanapy, uprzednio odstawiając szklankę\nna niski stolik i podszedł do dużego okna. Odsłonił ciężkie zasłony, po czym\noparł dłonie o szybę. Obserwował panoramę Pekinu oraz nocne niebo. Niby to\nwszystko wyglądało podobnie jak w Seulu, ale z drugiej strony, nie był to widok\nznad rzeki Han. Yifan westchnął ciężko i również podniósł\nsię z kanapy. Otworzył drzwi tarasowe, dzięki czemu do pokoju wdarło się\nrześkie, nocne powietrze, które roztrzepało włosy obojga mężczyzn. Wraz z nim\ndo hotelowego pokoju napłynęły dźwięki nocnego Pekinu. Również przypominały te\nSeulskie, ale dla Junmyeona to wciąż nie było to samo.\n- Pytałeś mnie ostatnio dlaczego tak kręci\nmnie galaktyka... - Głęboki głos Yifana na chwilę przyćmił dźwięki dochodzące z\nzewnątrz. Gdyby Junmyeon zamknął oczy, z łatwością mógłby sobie wyobrazić, że\nsiedzą jako trainee nad rzeką Han, odpoczywając po ciężkim dniu. Brakowało\ntylko zapachu ich ulubionych przekąsek. - Mówiłem ci już, że chodzi o gwiazdy,\nale to tylko część prawdy. - Yifan przeniósł wzrok na Junmyeona, wpatrującego się\nw panoramę Pekinu. - Jeśli kochasz\nkwiat, który znajduje się na jednej z gwiazd, jakże przyjemnie jest patrzeć w\nniebo. Wszystkie gwiazdy są ukwiecone…\nJunmyeon oparł czoło o szybę, zagryzając\nmocno wargi. Nie był już naiwnym dzieciakiem, żeby rzucić się Yifanowi w\nramiona po takim wyznaniu. Co prawda nie był też na tyle doświadczony życiem,\nżeby nie zrobić czegoś szalonego i nieprzemyślanego. Dlatego właśnie starał się\nzrobić coś, co w tej chwili będzie najodpowiedniejsze, biorąc pod uwagę karierę\ni marzenia. Czy chciał doświadczyć czegoś, co do tej pory poświęcał? Sam\ntwierdził, że nie był jeszcze zakochany, ale prawda była taka, że po prostu nie\ndopuszczał do siebie uczuć jakie żywił do Yifana. Nie dlatego, że nie chciał.\nObaj już dawno postanowili, że albo kariera albo samolubne pragnienia.\nPostawili na to pierwsze.\n- Kiedyś umówiliśmy się, że z tym koniec, a\nty teraz do tego wracasz. - odparł cicho, nie bardzo wiedząc co innego mógłby w\ntej chwili powiedzieć.\n- Ile to było lat temu? Dziesięć?\nJedenaście? Junmyeon... Dorośliśmy. Nie uważasz, że to czas na bycie\nsamolubnym? - Yifan zaplótł ramiona na\npiersi i odwrócił wzrok. Po tym jak odszedł z zespołu zdał sobie sprawę, że\nukład z Junmyeonem był jednym z głupszych na które przystał.\n- Ja wciąż jestem w zespole w\nprzeciwieństwie do ciebie. - Jun chwytał się wszystkich argumentów, które mogły\nuratować go przed poddaniem się uczuciom. Ten był już chyba ostatnią deską\nratunku. - Dalej zamierzasz poświęcać wszystko dla\npracy? - To pytanie trafiło w czuły punkt lidera. Ostatnio za dużo o tym\nrozmyślał i jakby się tak głębiej nad tym zastanowił to Yifan miał rację. Czas\nzrobić coś dla siebie, a nie dla utrzymania. Co prawda zespół też był jego\nmarzeniem, ale nie ma się co oszukiwać, to głównie praca. Więc dlaczego by nie\ndać szansy miłości?\n- I jak ty to sobie wyobrażasz? - Uniósł\nwzrok i spojrzał niepewnie w oczy Yifana. To było bez sensu. Przecież takie coś\ni tak nie miało szansy się udać, więc po co w ogóle pozwalał sobie na nadzieję?\n- Nie mam pojęcia. - Odparł prosto Yifan,\nuśmiechając się cierpko. - Ale wiem, że mam dość czekania. Najwyższy czas\nzrobić coś dla siebie Jun.\n- A skąd pewność, że ja wciąż tego chcę? -\nSpytał lekko drżącym głosem.\n- Jesteś tu. Tyle mi wystarcza żebym miał\nstuprocentową pewność. - Mężczyzna odepchnął się od framugi i podszedł do\nniższego. - Ale...\n- Chcesz tego czy nie? Proste pytanie i\nkrótka odpowiedź. - Yifan zacisnął palce na nadgarstku Junmyeona, starając się\nopanować galopujące serce. Uniósł do ust jego dłoń i delikatnie ucałował jej\nwnętrze, patrząc prosto w oczy niższego mężczyzny.\nJunmyeon wstrzymał oddech, czując miękkie\nwargi Yifana na swojej skórze. Nie wiedział czy powinien w tej chwili iść za\ngłosem serca czy jednak posłuchać rozumu. To pierwsze biło szybciej przez\nintensywność spojrzenia Yifana i uczucia w nim zawarte. Jednak rozsądek\npodpowiadał, że nic nie będzie łatwe jeśli pozwoli sercu wygrać. Dlaczego w\nświecie dorosłych nic nie mogło być proste jak wtedy, gdy jeszcze byli\n- Chcę. - odparł cicho i zagryzł dolną\nwargę, bojąc się, że pożałuje tej decyzji.\nYifan odetchnął z ulgą i przyciągnął do\nsiebie Junmyeona, zamykając go w szczelnym uścisku. Zupełnie jak kiedyś nad\nrzeką Han, gdy chłodny, wieczorny wiatr mierzwił im włosy, a odgłosy miasta\nzagłuszały głośno bijące serca.\nNiby to, co teraz się stało bazowało jedynie\nna pustych słowach, ale w sercach obojga zakiełkowała nadzieja. Teraz wszystko\nzależało od czynów, bo to one mówią najwięcej. Pogrubione cytaty zostały zaczerpnięte z "Małego Księcia"\nNo i wreszcie jest - oneshot z okazji 200 obserwatorów, ale zanim zacznę ględzić, powitam tych najświeższych :) CarolineMarieAntonine KummieBummie, ollow, IswedWolf, Kicałkowata Kicałka, Black Moral, Kris być - czujcie się jak u siebie ^^\nZaczęłam pisać to opowiadanie jeszcze na początku tej całej afery z Krisem (to był chyba maj, nie?), a skończyłam niedawno. Przeczuwam, że sporo z Was może czuć niedosyt po takim zakończeniu :P Może kiedyś coś z tym zrobię... hahaha No i cóż... Dziękuję, że jesteście (i to w jakiej ilości!) Szczerze mówiąc nigdy nie spodziewałam się, że będzie tu tylu obserwatorów~ Taka liczba czytelników nie mieściła mi się w głowie kiedy zaczynałam ^^ A tu proszę, za miesiąc 2ga rocznica, a tu tylu ludzi~ Żyć nie umierać :P Od razu człowiek ma motywację >.<\nTak więc ten... no... ściskam każdego z Was osobno i jeszcze raz dziękuję! <3 Wiedzcie, że tworzycie tego bloga wspólnie ze mną :*\nWasza Maknae Star :*\n(chyba pierwszy raz się podpisałam hahahaha)\nMimi Uniie2 sierpnia 2014 22:47Czyżbym była pierwsza? Na pewno nie xd no więc... Świetnie ♥ jak nie TAOA to inne shoty, dzięki, którym kochan KrisHo ♥ To będzie mało ambitny komentarz, bo głowa mnie boli -.- Jak zwykle mnie czymś zaskoczyłaś, bo myślałam że liderzy zostaną w friends zone, a tutaj takie cuś *-* Myślałam również że Sehunnie wygada się i będzie afera ^•^ Na koniec jak zawsze życzę weny ~~~ czekam na TAOA ♥ Pozdrawiam, Mimi .❤ OdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆8 sierpnia 2014 21:32A jesteś pierwsza~ No, ale przyznaj, nie da się ich nie kochać ^^Zaskakiwanie czytelników to już chyba moje etatowe zajęcie <3 hahahahaUsuńOdpowiedzMIś Yogi2 sierpnia 2014 22:54Ryczę! Dosłownie ryczę! Nie mam pojęcia jak mam opisać swoje odczucia po przeczytaniu tego shota...Normalnie wygrałam życie, bo po pracy mogłam przeczytać sobie takie cudo *.* Oneshot genialny, i uwierz, że masz tyle obserwatorów, zasłużyłaś sobie na taką liczbę! Haha, tak łatwo nas się nie pozbędziesz! xDD Nie wiem co mogę jeszcze napisać...że Cię kocham? Tak...ja i moje uczucia xD Ślę Ci przytulasa, nwm z jakiej odległości, ale mam nadzieję, że dotrze xD Także weny i podziękowania za oneshota, który prawie doprowadził mnie do łez ;D Pozdrawiam - Miś YogiOdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆8 sierpnia 2014 21:34Nie płacz O.OWeź no aż cudo? Chyba się rumienię :PJa też Cię kocham hahahha ^^ Tak mocno jak każdego z pozostałych 202 obserwatorów :PDziękujęUsuńOdpowiedzShingShing3 sierpnia 2014 00:34Zdecydowanie czuję niedosyt, żal i znowu chce mi się okropnie płakać, bo jednak mocno przeżywałam aferę z Krisem. Mimo wszystko takie rozwiązanie po latach bardzo mi się podoba i podoba mi się również reakcja Jynmyeona oraz Sehuna, którzy dali Yifanowi szansę. Czasami sama się zastanawiam, co wydarzyłoby się, gdyby nagle EXO znów miało 12 członków. Ach...Nie wiem co więcej napisać, na pewno, że jestem zakochana w tej fabule i chciałabym wiedzieć co wydarzy się między nimi w przyszłości, więc mam nadzieję na sequel :)Czekam na coś nowego i jak zawsze dużo weny!OdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆8 sierpnia 2014 21:36Ech... nie lubię doprowadzać czytelników do łez :/ Niby czasem trzeba, ale nie kiedy nawiązuję do afery z Krisem :/Może kiedyś powstanie sequel ;) Jak się zbiorę i go wymyślę xDUsuńOdpowiedzIswedWolf3 sierpnia 2014 10:44Dziękuję za tak gorące powitanie! Na serio jest mi bardzo miło! Niedawno skończyłam czytać „The Art Of Attraction” i muszę przyznać, że bardzo mi się spodobało. Jeśli chodzi o shota to nie znam słów, by wyrazić swój zachwyt. Miło, że po tylu latach Kris postanowił odnowić znajomość z Suho. Był wytrwały i osiągnął swój cel. Znów mogą być razem. Ciekawe, czy Junmyeon pożałuje tej decyzji. Pewnie wiele osób będzie miało mu to za złe, ale to chyba czas by w końcu pomyślał o sobie. Przecież praca to nie wszystko! Pozdrawiam! :DOdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆8 sierpnia 2014 21:41A no to się cieszę, że mój pomysł z witaniem sprawia radość też tym witanym xDO rany~ zachwyt brzmi tak poważnie *.* Dobrze mówisz, kiedyś trzeba też pomyśleć o sobie ^^UsuńOdpowiedzSuza Na3 sierpnia 2014 20:52Oh! ♥ wyczekiwany one shot! powiedziałabym, że nareszcie, ale nie musiałam długo na niego czekać xd fabuła powala <3 w życiu nie wymyśliłabym czegoś takiego, w dodatku to nawiązanie do małego księcia nadało takiej słodyczy temu opowiadaniu ;3 strasznie milutko i puchato jakoś mi tak teraz xd no i oczywiście gratuluje tych 200 zasłużonych obserwatorów! ;D zapewne za niedługo będę gratulować ci 300 i 400 ale to później ;D na razie czekam z niecierpliwością na zakończenie TAOA (sama nie wieże że to mówie xd ) i twoje kolejne opko ;D cmokam ;*OdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆8 sierpnia 2014 21:43No teoretycznie to miał się pojawić już w maju, ale straciłam wenę, więc technicznie rzecz biorąc, trochę na niego czekałaś hahahahaNo tak mi się przypomniało, że Mały Książę jest ulubioną książką naszego Suho i postanowiłam to wykorzystać, bo w sumie masa cytatów pasowała do tej sytuacji jak ulał! Co w sumie widać :POby było tak jak mówisz *.* Im nas więcej tym weselej, nie? xDUsuńOdpowiedzKimiko Xiao3 sierpnia 2014 23:28Jak wybuchła cała ta afera w maju byłam pewna, że to będzie głównym tematem wszystkich blogerek piszących ff o EXO, a tak na prawdę twoje opo jest pierwsze, które dostało się w moje łapy. Jeju ja tyle razy zastanawiałam się co się z nimi stanie tak ogólnie :c jak oglądam Shotime i widzę stare relacje KrisHo to aż mnie skręca, że to się tak skończyło, chociaż i tak nie wiemy czy gdzieś nie spotykają się potajemnie jako bestfrendy :c Kuuurcze, nie wiem czemu, ale po przeczytaniu tego jest mi jakoś dziwnie smutno, bo wplątałaś tu tyle realizmu i sentymentów, że aż mi się trochę ryczeć chciało. Tak fajnie to zrobiłaś, że akcja dzieje się cztery lata później. W sumie chciałabym żeby tak się sprawy miały za parę lat to by było przepiękne <3 No i jeszcze cytaty z Małego Księcia dobiłaś mnie tym. Te ich rozmowy były takie wyjątkowe dzięki tej książce. Nie no to było świetne!I dzięki, bo w sumie czekałam na to, bo chciałam wiedzieć jak ty widzisz KrisHo po tej całej aferze, a mogę się domyślać, że chyba właśnie w taki sposób ^^" No bo jak by nie patrzeć myśląc o nich nikt inny niż Ty nie przychodzi mi do głowy :DDzięki i hwaiting! :DOdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆8 sierpnia 2014 21:53W sumie to już jest moje 2gie opo na ten temat xD Również jest na blogu i pisałam e wspólnie z Yuri ^^Nie ma opcji żeby się spotykali ;) Tak jak pisałam w opo - podejrzewam, że EXO jest tylko ich pracą. Ja wiem, że ciężko jest oddzielić nasze wyobrażenie o 12 BFF od 12 współpracowników, którzy sypiają w jednym mieszkaniu, bo tak wygodniej dla wytwórni, ale no... trzeba :P Może i są tam jakieś przyjaźnie, ale musisz przyznać, że niekoniecznie, bo w końcu są wybranymi przez SM przypadkowymi osobami, a nie kumplami z piaskownicy. No ale mniejsza xDNo starałam się opisać to najbardziej realistycznie jak tylko się dało ;) Praca i te sprawy... no takie tam xDHah~ Dzięki Ci Suho za ten wywiad, gdzie mówiłeś o Małym Księciu~ Właśnie to mnie natchnęło ^^Szczerze? Ja wcale nie widzę tak KrisHo xD Tak naprawdę nie uważam żeby cokolwiek kiedykolwiek było między nimi możliwe. Pairingi to fikcja, coś dzięki czemu możemy sobie wyobrazić, że znamy naszych idoli jak dobrych kumpli z podstawówki. Prawdopodobnie u podstawy większości pairingów nie stoi nawet przyjaźń :/ No ale... My się przynajmniej cieszymy z fanservice'u ^^No ale miło mi, że jestem pierwszą, która przychodzi ci na myśl w kategorii KrisHo ^^ Najwyraźniej spełniam swoje zadanie - rozprzestrzeniam miłość liderów kekekkeUsuńOdpowiedzpłomyczek saviano ❀5 sierpnia 2014 12:41Jeśli mam być szczera, to huh, nie powinnam tego czytać. To nie tak, że mam coś do Yifana. To zawsze będzie mój kochany oppa, któremu ktoś kiedyś skłamał, że jest fajny, a ten naiwny uwierzył. Ale problem polega na tym, że ja tak bardzo tęsknie za czasami XOXO, że aż mnie bardzo, bardzo skręca czasami. Ale nie będę się wypowiadać, bo ja po prostu rozumiem, że FanFan postanowił zmienić drogę życia i nam, fanom, nic do tego. Po prostu wszystko, że to wszystko się skończyło i z OT12 zostały tylko wspomnienia i głupie, zupełnie niepotrzebne nadzieje na powrót naszego kochanego EXO. Poza tym, z tego co ostatnio wiele czytałam, jednak ma być dodany jakiś członek. Zabrzmię dziecinnie, ale ja jestem na nie. Naprawdę będę mu współczuć, bo nie sądzę, by miał lekko. Nie tylko ze względu na fanki, ale samych chłopaków, bo w końcu nieważne, że Yifan odszedł. Przecież oni razem trenowali, zadebiutowali, przez dwa lata występowali razem i mam wielką nadzieję, że teraz też są w jakiś sposób razem. W końcu są rodziną, prawda? Ale to nie ma teraz znaczenia, miałam skomentować ficzka. Nie wiem czy Ci kiedyś mówiłam, unnie, ale wiesz, że przez Ciebie w jakiś sposób zaczęłam lubić/shipić KrisHo? No wiesz, nawet czytam ff z nimi. Ale nadal TaoRis i SuLay 5evera (kij z tego, że kocham TaoHuna, SeXinga i LayHana równie bardzo, jak KaiSoo czy HunHana...). Poza tym, lubię bardzo Twoje one-shoty. Naprawdę, są pisane takim fajnym, prostym językiem. Nie przerysowanym, jak większość opowiadań teraz. Chociaż pewnie moje też takie są, noale. Dobra, może przejdę do ff. Powiem szczerze, że jak przeczytałam o machającym BaekYeolu to aż się uśmiechnęłam, bo ich sposób okazywania miłości to drugie najsłodsze, co może być (przepraszam, nic nie przebija naćpanego Xiumina skaczącego po scenie, robiącego serce. Ewentualnie posyłającego buziaczka po tym swoim oh-so-sexy tańcu, no geeez). W ogóle, bardzo mi się podobało przedstawienie EXO. Że nawet bez Yifana dadzą radę. Denerwowało mnie w maju to, że dużo osób mówiło, że bez Krisa chłopcy nie dadzą rady. Dadzą. Dali. Nie zawiedli nas, z resztą jak zawsze. I że pokazałaś ich jako nadal jedność (dziecinny TaoHun >>>>>>). To było urocze. Właściwie, to najbardziej podobało mi się to, jak Wu walczył o Junniego. To tak mi przypomina moją obecną sytuację życiową i tak mnie podniosło na duchu, że och mój Siwonie, aż się uśmiechnęłam. To było cudowne i idealnie odnosiło sie do mojego wyobrażenia miłości - jako walki i stałego uczucia, nawet po latach. Chociaż przyznaję, że zrobiło mi sie smutno, że Yifan odszedł "dla kasy". Mam nadzieję, że w rzeczywistości tak nie było, no ale jednak... Ugh, nieważne. Okropnie podobało mi się zakończenie. I wiesz co? Wcale nie było jakoś mało satysfakcjonujące. Jak dla mnie wręcz idealne. Po co tworzyć jakieś wielkie poemy o ich życiu po piędziesiątce, skoro dopiero zdecydowali się na siebie? Taki koniec dawał więcej do myślenia i to mi się podobało. I mogłabym nawet powiedzieć, że wręcz byłam trochę dumna z Junniego, że się zdecydował. W końcu, czasami warto pozwolić sobie na happy end, prawda? Tak w ogóle, unnie, zabij mnie, ale z całego one-shota najbardziej podobał mi się... jego tytuł. No po prostu najsłodszy. Ale dobra, koniec. Niedługo pierwsza, zaraz wychodze... Podsumowując, mnie się bardzo podobało. Było bardziej dojrzale, ale udanie. Dobra robota, unnie! Więc teraz mogłabym chyba złożyć życzenia, tak? W końcu tak słodko mnie powitałaś, jak ja zaczęłam obserwować bloga, że aż po prostu muszę: więcej takich obserwatorów jak ja! *ba dum tss* Ah, to moje samouwielbienie. Nie, żartuję. Naprawdę się cieszę, że tyle ludzi czyta Twojego bloga i mam wielka nadzieję, że będzie ich co raz więcej, bo oh my gawd, jesteś świetna w pisaniu i uwielbiam Twoje prace. Także zbieraj tych obserwatorów, albo raczej nie musisz, bo sami przylatują jak pszczoły do miodu. Za miesiąc 2nd rocznica....? No, to będzie się działo! Nieważne, unnie. Chyba powinnam iść spać.Weny i czekam na TAO + nowego ff (SNSD <3 <3)xxOdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆10 sierpnia 2014 21:36O matko... wiesz, że odpowiedź na Twój komentarz mi się usunęła? :cja tam nie tęsknię za czasami OT12. To tak jakby stwierdzić, że EXO bez Krisa jest niczym, a to nie prawda, bo wciąż radzą sobie genialnie~ Nadziei to ja nie mam i nie miałam xD Gdyby wrócił to jego współpracownicy (czyt. OT11) nie daliby mu żyć. To tak jakby twój kolega z biura nagle postanowił porzucić pracę, wcześniej pozywając szefa, a potem wrócił, dostając awans. Trochę nie fair, nie uważasz? ;)Nowy członek? Jestem na tak. Przynajmniej jakiś młody-zdolny będzie miał szansę spełnić swoje marzenia/ambicje. Aczkolwiek nie wierzę w tą plotkę.Cieszę się, że przeciągnęłam cię na stronę puchatej miłości KrisHo ^^ Staram się pisać w sposób potoczny, bo spójrzmy prawdzie w oczy - w prawdziwym życiu nie ma patosu, więc po co go pchać do opowiadań, które mają być przecież realistyczne, a czasem nawet naturalistyczne :PCóż.... mam nadzieję, że teraz już będzie lepiej skoro podniosłam Cię na duchu :DTo, że odszedł dla kasy jest jedną z teorii i osobiście uważam ją za najbardziej prawdopodobną, bo jakby nie było, jego prawnik jako jeden z zarzutów podał zbyt niską płacę. Aczkolwiek nie mówię, że to jest powód, bo takowego akurat raczej nigdy nie poznamy ;)No i tu mnie zdziwiłaś :P Zakończenie pasowało, aż mi się wierzyć nie chce hahahahha Cieszę sie ^^Tytuł miał już tyle wersji... ale każda kręciła się wokół gwiazd czy galaktyki żeby nawiązać do cytatu z Małego Księcia. No i w końcu stanęło na I love you more than Galaxy :P Też uważam, że jest słodki ^^Oj mogą wbijać tacy jak ty! <3 Będę szczęśliwa xDWeź skończ, bo się rumienię xDUsuńOdpowiedzXia Lu ♥6 sierpnia 2014 20:03Ten komentarz został usunięty przez autora.OdpowiedzUsuńXia Lu ♥6 sierpnia 2014 20:08Twojego bloga czytam od jakiegoś czasu i postanowiłam w końcu napisać komentarz. Wprost zakochałam się w TAOA i w Krisho. Co do oneshota to cudowny, twoje opowiadania jako jedne z niewielu poruszają mnie to tego stopnia, że aż brak mi słów bo są tak strasznie realistyczne.Pozdrawiam i życzę weny!OdpowiedzUsuńOdpowiedziMaknae Star ☆10 sierpnia 2014 21:20Cieszę się, że się odzywasz ^^Omo~! Dziękuję *.*Pochlebiasz mi i aż nie wiem co napisać :PUsuńOdpowiedzDodaj komentarzWczytaj więcej...


Levi's kolekcja wiosna-lato 2015 - Trendy sezonu - Wiosna 2015 - Trendy sezonu - Polki.pl\nGorąca Kalifornia w wiosennej kolekcji marki Levi's\nW najnowszej kolekcji marka Levi's wraca do swoich korzeni - do San Francisco. Wpisane w krajobraz oraz historię tego miasta elementy i skojarzenia zainspirowały zespół projektantów podczas tworzenia kolekcji.\nWiosna i lato według marki Levi's\nJednym z najbardziej charakterystycznych motywów, które znalazły swoje odzwierciedleniew kolekcji jest mozaika cieni towarzyszących powoli zachodzącemu za horyzont słońcu. Gradientowe cienie łączą się w niej z ciepłymi, naturalnymi kolorami. W kolekcji odnajdziemy także kontrastowe akcenty w kolorach ciemnego bordo, czerwieni, szarości, aż po blado niebieskie odcienie.\nInspiracjami dla zespołu projektowego był także awangardowy ruch bitników oraz unikatowy klimat kalifornijskiej plaży. Z połączenia tych dwóch elementów powstał styl Beachnik. Słynne surferskie pasy w stylu lat 60. oraz proste, bawełniane i lniane tkaniny - to najmocniejsze strony tej kolekcji.\nPrzegląd wiosennych butów od CCC\n25 nowości z wiosennych kolekcji\nSeksowna i wyrafinowana wiosna w Mohito\nTagi: ubrania, trendy wiosna, ubrania na wiosnę\nHit sezonu: ubrania i dodatki zdobione frędzlami


środa, 3 lutego 2021 r.\nW końcu otworzyły się muzea i galerie sztuki! Zachęcamy do odwiedzania krakowskich instytucji. Nie zapominamy jednak o pozostałych dziedzinach kultury i wydarzeniach online. Sprawdźcie nasz kulturalny przewodnik na weekend!\nmateriały prasowe/Kino pod Baranami\nNa początek wystawy w MOCAK-u! Wśród ekspozycji czasowych jest m.in. „Artyści z Krakowa. Generacja 1950–1969”. Wystawa prezentuje twórców związanych z Krakowem urodzonych w latach 50. i 60. Jej celem jest ukazanie różnorodnych tendencji i źródeł inspiracji tego pokolenia. Polecamy! A poza tym proponujemy też inne wystawy czasowe w MOCAK-u: „Marian Eile. Artysta i redaktor”, „Marcin Berdyszak. Koła obłędu”, „Paweł Althamer”, „Artur Żmijewski. Pieśń ostateczna”, „Antropocen” oraz wystawę studentów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie.\nMuzeum Krakowa już od 1 lutego zaprasza do Celestatu, gdzie można zobaczyć pokonkursową wystawą szopek krakowskich. Oddział otwarty jest cały tydzień w godz. 10–19. 3 lutego zostały otwarte: Muzeum Podgórza, Muzeum Nowej Huty, Dom Zwierzyniecki i Rydlówka (czynne: środa–niedziela, w godz. 10–17), a od 6 lutego będą czynne Fabryka Emalia Oskara Schindlera (czynne: pon. 10–14, wtorek–niedziela, w godz. 10–18) oraz Rynek Podziemny.\nNa zwiedzających czeka również Muzeum Narodowe w Krakowie. W gmachu głównym dostępne są aż dwie wystawy. W sali wystaw na parterze zobaczymy ekspozycję zatytułowaną „Szymon Czechowicz. Geniusz baroku (1689-1775)”. Jest to opowieść o artyście, który swym talentem zrównał się z najlepszymi włoskimi malarzami swego czasu. Bogata prezentacja dorobku Szymona Czechowicza, ale też kilkudziesięciu innych artystów tamtej epoki – w sumie ponad 200 dzieł – to wyjątkowa okazja do spotkania z wielką sztuką późnego baroku. Wystawa będzie otwarta do 21 lutego. Z kolei na I piętrze gmachu głównego na widzów czeka eksperymentalna wystawa „Moc Muzeum”, na której znalazły się dzieła takich artystek i artystów jak: Olga Boznańska, Alina Szapocznikow, Aleksander Gierymski, Tadeusz Kantor, Jerzy Nowosielski, Jacek Malczewski. Zapraszamy!\nTeatr Łaźnia Nowa zaprezentuje po raz pierwszy online spektakl „Ginczanka. Przepis na prostotę życia”. Premiera spektaklu w reżyserii Anny Gryszkówny, z Agnieszką Przepiórską w roli poetki Zuzanny Ginczanki, odbyła się na kilka dni przed pierwszym ogólnopolskim zamknięciem teatrów. „Ginczanka. Przepis na prostotę życia” to spektakl o zbyt krótkim i brutalnie przerwanym wojną życiu utalentowanej polskiej poetki o żydowskich korzeniach. Ginczanka była legendą przedwojennej Warszawy, stałą bywalczynią kawiarni Ziemiańskiej i Adria, w których toczyło się życie literackie i towarzyskie stolicy. Przyjaźniła się z Julianem Tuwimem i Witoldem Gombrowiczem. Z życia chciała czerpać garściami. Spektakl będzie można oglądać na platformie VOD PLAY KRAKÓW od piątku, 5 lutego od godziny 20.00 do niedzieli, 7 lutego do godziny 20.00.\n„Krakowiak fantastyczny” z widokiem na Kraków, „Sonata księżycowa” z niebem o zmierzchu w tle czy „Bal zakochanych” w wieczornej scenerii – dzięki platformie PLAY KRAKÓW atmosferę każdego z tych utworów będziemy mogli odtworzyć we własnym domu! Już od 5 lutego każdy bezpłatnie będzie mógł rozsiąść się wygodnie w „Krakowskim Salonie Romantycznym”. Wśród artystów, których zobaczymy w foyer ICE Kraków, znaleźli się m.in. Grażyna Auguścik, Maja Barełkowska, Lena Ledoff, Ewa Warta-Śmietana i Piotr Cyrwus. W programie koncertu znajdą się m.in. utwory Fryderyka Chopina, Ludwiga van Beethovena, Ignacego Jana Paderewskiego, Stanisława Moniuszki, Witolda Lutosławskiego, Krzysztofa Komedy, pieśni Leonarda Cohena, wiersze Czesława Miłosza, W.H. Audena i Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.\nW weekend, 5-7 lutego zapraszamy wszystkich wielbicieli teatru na platformę e-kinopodbaranami.pl, na której ponownie zagości głośny spektakl "Powierzchnie gładkie". Zrealizowane przez zespół teatru Potem-o-tem przedstawienie, grane m.in. na scenie TR Warszawa, w całości rozgrywa się w wirtualnej przestrzeni. Spektakl skupia się wokół kilku bohaterów, spędzających czas na rozmowach na wideo czacie. Każdy z nich szuka tam czegoś innego. Niektórzy pragną tylko rozrywki i urozmaicenia codziennego życia, inni - marzą o wielkiej, romantycznej miłości lub oddają się niekończącym się szaleństwom. W spektaklu wystąpili m.in. Filip Kosior, Agata Różycka, Eliza Rycembel oraz Jerzy Radziwiłowicz.\nNa platformie Moje E-Kino czeka nas Weekend z Pedro Almodovarem! Będziemy mogli obejrzeć online kilka najważniejszych dzieł tego reżysera, m.in. najnowszy film "Ból i blask" z Antonio Banderasem, ale też inne dokonania takie jak "Julieta" na podstawie opowiadań Alice Munro, thriller "Skóra, w której żyję", czy film z Penelope Cruz w roli głównej - "Przerwane objęcia", a także "Przelotni kochankowie". Filmy dostępne będą od piątku do niedzieli na platformie Moje E-Kino.\nW niedzielę Klub Studio zaprasza na transmisję koncertu, podczas której zaprezentuje się krakowski zespół - Euforia! To grupa muzyczna, która w nieoczywisty sposób łączy dźwięki z emocjami. To rockowa rzeka melodii i ukrytych znaczeń. To piątka przyjaciół, którzy podchodzą do świata i swojej twórczości w niekonwencjonalny sposób - robią muzykę na swoich zasadach. Pierwszy album zespołu ukaże się w tym roku. Początek o godz. 20 na Facebook'u Klubu Studio.\nWygraj książkę wydaną przez Ośrodek Kultury im. C.K. Norwida\nWygraj książkę z Wydawnictwa Literackiego\nWygraj książkę z wydawnictwa Rebis


Wielka Sowa i Zamek Grodno - bibaba.pl\nDziś mam dla Was kolejną propozycję jednodniowej wycieczki z Wrocławia. Niecałe 1,5 godziny samochodem w jedną stronę. Najpierw jazda do Sokolca, w Góry Sowie i zdobycie ich najwyższego szczytu – Wielkiej Sowy. Potem krótki przejazd w Góry Czarne, do Zagórza Śląskiego. Zwiedzenie Zamku Grodno i spacer po okolicy. Na koniec dnia, jeśli starczy czasu, Jezioro Bystrzyckie. Aktywny dzień, różnorodne atrakcje, ale nie bardzo męczące. Spokojnie na wyjazd nawet z młodszymi dziećmi, ale dorośli też nie będą się nudzić.\nGóry Sowie, wejście na Wielką Sowę od Przełęczy Sokolej\nZdecydowaliśmy się na wejście na Wielką Sowę od Przełęczy Sokolej, ponieważ nie jest długie (szacunkowy czas wejścia na szczyt to nieco ponad godzina) i monotonne (po drodze mija się dwa schroniska). Przełęcz Sokola znajduje się dokładnie w miejscu, gdzie kończy się Rzeczka a zaczyna Sokolec (albo odwrotnie jeśli jedziecie z drugiej strony). Po obu stronach przełęczy są parkingi, latem miejsca jest sporo (zimą z pewnością niekoniecznie, bo w bezpośredniej okolicy jest sporo wyciągów narciarskich). Z Przełęczy Sokolej do pierwszego po drodze Schroniska Orzeł jest niedaleko, ale to najbardziej męcząca część szlaku. Nasłoneczniona, o dużym nachyleniu. Potem jest dużo łatwiej. Szlak biegnie głównie lasem. Minusem jest to, że w większości wyłożony jest luźnymi kamieniami. Dlatego mimo że trasa jest łatwa, w moim odczuciu wymaga co najmniej butów sportowych na grubszej podeszwie. Mniej więcej w połowie szlaku na szczyt mija się Schronisko Sowa. Nie zrobiło ono na mnie dobrego wrażenia. Do posiedzenia, zjedzenia, skorzystania z toalety zdecydowanie polecam Schronisko Orzeł.\nNa szczycie Wielkiej Sowy panuje swobodny, piknikowy klimat. Jest kilka wiat, sporo ławek, miejsce na ognisko, toaleta. Jest też zadaszone palenisko, gdzie pali się ogień i gdzie można usmażyć kiełbaski czy chleb. W niewielkim kiosku sprzedawane są pamiątki, przekąski, drzewo. Jest wieża widokowa, niewielka, ale warto wejść (bilet dla dorosłego 6 zł, dla dziecka 3 zł, maluchy do 6 roku życia wchodzą za darmo). Za szczycie znajduje się też malutka kapliczka. Kaplica powstała kilka lat temu i, jak dobrze pamiętam, w niedziele i święta odprawiane są w niej msze święte. Wielka Sowa przypomina mi trochę naszą pobliską Ślężę, tyle że tam jest więcej miejsca na górze, jest schronisko. Nie wiem, czy to jest norma, ale na Ślęży często wieje, przez to bywa dość zimno. Tymczasem w drodze na Wielką Sowę wiało, a na szczycie było spokojnie. Do parkingu wróciliśmy tą samą drogą.\nZ Przełęczy Sokolej, do której wróciliśmy z Wielkiej Sowy, do Zagórza Śląskiego jedzie się około 15 minut. Samochód można zostawić przy głównej drodze sąsiadującej z Górą Choina, na której znajduje się zamek. Jest tam trochę wyznaczonego miejsca. Stamtąd do zamku jest 15 minut pieszo gęstym liściastym lasem. Droga jest zacieniona, wiedzie łagodnie pod górę. Zamek czynny jest codziennie. Godziny otwarcia najlepiej podejrzeć na stronie, bo są różne w zależności od miesiąca i dnia tygodnia. W dni powszednie w wakacje ostatnie wejście jest o 17:00. My ledwo zdążyliśmy, bo wcześniej poszliśmy na obiad do mieszczącej się na terenie zamku Karczmy Rycerskiej. I tu zaskoczenie, bo w takim miejscu z dala od drogi jest czyściutko, smacznie i ceny są przystępne. Warto tutaj dodać, że karczma znajduje się na dziedzińcu zamkowym, na który wstęp jest bezpłatny, więc można tam zjeść będąc w okolicy nie mając w planach zwiedzania zamku.\nZamek Grodno można zwiedzać samodzielnie, z przewodnikiem lub wypożyczonym audioprzewodnikiem. Koszt biletu jest jeden, warto więc poczekać do pełnej godziny, kiedy oprowadza przewodnik. Bilety są w moim odczuciu bardzo drogie. Normalny kosztuje 20 zł a ulgowy 16 zł, więc za cała rodzinę zapłaciliśmy 72 zł. Zamek zwiedziliśmy z przewodnikiem. Trasa jest zaplanowana na około godzinę. Początki Zamku Grodno sięgają Średniowiecza. W międzyczasie był oczywiście niszczony i rozbudowywany. Dziś obejrzeć można między innymi salę rycerską, myśliwską, salę tortur i górny dziedziniec. Można wejść również na wieżę zamkową, z której rozciąga się przepiękny widok na Góry Sowie, Góry Wałbrzyskie i dolinę Bystrzycy. W salach nie ma zbyt wiele eksponatów. Widać jednak, że wciąż trwają prace mające na celu udostępnienie do zwiedzania kolejnych pomieszczeń. Wiem, że w planach jest również wystawa multimedialna i kino 3D. Znalazłam nawet w internecie zdjęcia z otwarcia, ale przewodnik mówił o tym w czasie przyszłym. Może coś poszło nie tak? W każdym razie warto zobaczyć ten zamek, mimo ceny biletów. Przewodnik opowiada bardzo ciekawie a godzina mija nie wiadomo kiedy.\nPonieważ byliśmy w okolicy, po zwiedzeniu zamku podjechaliśmy nad Jezioro Bystrzyckie zwane również Jeziorom Lubachowskim. Jest to jezioro zaporowe w dolinie rzeki Bystrzycy. Wybraliśmy się w pobliże tamy. Tam z przyzamkowego parkingu jedzie się dosłownie kilka minut. Zatrzymaliśmy się w restauracji pensjonatu Fregata, który co prawda ładnie wygląda, ale mam mieszane uczucia odnośnie tego obiektu. Bliżej zamku, w pobliżu plaży i hotelu Maria Antonina jest również kładka, którą można przejść z jednej strony jeziora na drugie. Kładka została otwarta w tym roku i zastąpiła dawny most wiszący, który był w kiepskim stanie technicznym. Przy hotelu jest małpi gaj, tyrolka, wypożyczalnia sprzętu wodnego. Nie byliśmy tam, ale wygląda na fajne miejsce na słoneczne popołudnie.\nOpublikowane w Podróże\tTagi Dolny Śląsk, Góry Sowie, Jezioro Bystrzyckie, można z dziećmi, podróże z dziećmi, Wielka Sowa, wycieczki z Wrocławia, Zagórze Śląskie, Zamek Grodno


Oddam koty syjamskie Gdańsk i okolice, kot syjamski do adopcji, kotki - oferty na Morusek.pl\nLista pozycji z kategorii "Oddam koty syjamskie Gdańsk i okolice". Przeglądaj ogłoszenia, zawęź wyszukiwanie kotów do kategorii, województwa lub miasta i znajdź interesujące Cię ogłoszenia. Wybrane pozycje "Oddam koty syjamskie Gdańsk i okolice" możesz też dodać do Twojego schowka by później móc do nich wrócić. Możesz dodać też swoje darmowe ogłoszenia w kategorii "Oddam koty syjamskie Gdańsk i okolice" i innych. Możesz też rozszerzyć wyniki wyszukiwania i zobaczyć wszystkie ogłoszenia typu "Oddam kota w Polsce"\nOddam koty syjamskie Gdańsk i okolice, kot syjamski do adopcji, kotki - oferty na Morusek.pl - hodowle, szczeniaki, psy, koty oraz inne zwierzęta i akcesoria dla nich - darmowe ogłoszenia i oferty dla zwierząt.\nTu jesteś: Strona główna » Ogłoszenia » Koty » Oddam kota » Koty syjamskie » pomorskie » Gdańsk\nOddam koty syjamskie Gdańsk i okolice, kot syjamski do adopcji, kotki


Służebnica Boża Rozalia Celakówna - Miesięcznik Egzorcysta\nwtorek, 03 wrzesień 2019 08:09\nDnia 17 IV 2007 roku zakończył się etap diecezjalny procesu beatyfikacyjnego Służebnicy Bożej Rozalii Celakówny. Dokumenty przesłano do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, a ta w 2012 roku wydała dekret o ważności postępowania beatyfikacyjnego na szczeblu diecezji.\nRozalia urodziła się 19 września 1901 roku w Jachówce koło Makowa Podhalańskiego, w ubogiej rodzinie Tomasza i Joanny Celaków. Rodzice oprócz najstarszej córki mieli jeszcze siedmioro dzieci, którym nie byli w stanie zapewnić wysokiego standardu życia. Najważniejsza była jednak dla nich wiara i tę wpajali swoim dzieciom każdego dnia. Czytali Pismo Święte, książki religijne. Cała rodzina klękała do modlitwy, często odmawiali różaniec, śpiewali Godzinki i obficie korzystali z sakramentów, przede wszystkim komunii świętej. Taka atmosfera kształtowała Rozalię od wczesnego dzieciństwa.\nJuż w wieku sześciu lat Rozalia doświadczyła pierwszych mistycznych spotkań z Panem Jezusem. W swoich wspomnieniach opisuje, że już wówczas zaczęła odczuwać szczególną opiekę Chrystusa, który wzywał ją, aby całkowicie się mu zawierzyła. Często przemawiał do jej duszy, czasami nawet codziennie. Mając siedem lat, rozpoczęła naukę w szkole powszechnej. W 1911 roku przyjęła pierwszą komunię świętą w kościele Trójcy Przenajświętszej w Bieńkówce. W wieku trzynastu lat obrała sobie św. Teresę od Dzieciątka Jezus za swoją szczególną patronkę duchową, a rok później także św. Józefa. W 1917 roku z rąk kard. Adama Sapiehy przyjęła sakrament bierzmowania w kościele Matki Bożej Pocieszenia w Budzowie. Pod koniec I wojny światowej Rozalia udała się przed figurę Matki Bożej Niepokalanej w parafialnym kościele w Bieńkówce i złożyła tam prywatny ślub czystości.


Toyota Avensis - 1.8 Benzyna 130 KM Dużo Faktur Serwisowych Klima + koła zimowe | Motosprzedaz.pl\nToyota Avensis - 1.8 Benzyna.\nToyota Avensis - 1.8 Benzyna 130 KM Dużo Faktur Serwisowych Klima + koła zimowe\n7 800,00 PLN -> Sprawdź kredyt <-\nCentralny zamek, Czujnik deszczu, Elektryczne szyby(przód), Elektryczne szyby(tył), Podgrzewane fotele, Wspomaganie kierownicy, Klimatyzacja manualna, Komputer pokładowy, Radio CD\nPrzyciemniane szyby, Światła przeciwmgłowe, Relingi\nTOYOTA AVENSIS KOMBI 1.8 VVTi Linea Sol\nData produkcji : 2001r.\nData 1 Rejestracji 18.04.2001 r.\nPrzebieg: 240168 KM\nKolor : Zielony ciemny metalik\nNumer Vin : SB172ZBN10E027774\nNumer Rejestracyjny : SMC966\nŚrednie spalanie : 7,8 l\nPo zakupie autem kupujący może wracać do domu na kołach , ma oryginalne tablice , aktualne polskie ubezpieczenie oc od dnia zakupu . Po sprowadzeniu zostało przygotowane do rejestracji , jest już po po opłatach celnych , ma zrobione tłumaczenia dokumentów, kupujący otrzymuje fakturę zakupu na auto i jest zwolniony z opłaty 2% w urzędzie skarbowym. Dalszy koszt rejestracji w wydziale komunikacji wynosi tylko 256 zł .\nDo zaoferowania mam niezawodną Toyotę Avensis wyprodukowaną w 2001 roku , model po Liftingu , z dynamicznym i nowoczesnym silnikiem benzynowym 1.8 VVTi o mocy 130 KM .\nAuto sprowadzone z oryginalnym przebiegiem , potwierdzonym fakturami na bieżące wymiany . Jest w bardzo dobrym stanie technicznym , silnik , skrzynia biegów, sprzęgło pracują wzorowo .\nWnętrze jest zadbane , utrzymane , tapicerka , żadnych zniszczeń , nic nie jest urwane lub powycierane .\nKlimatyzacja sprawna , doskonale chłodzi .\nLakier bez zarysowań , po mimo wieku jest dobrze utrzymany , auto w 100% bezwypadkowe , ma fabryczne szyby .\nDodatkowo komplet kół zimowych na felgach stalowych .\nPolecam bo warto obejrzeć to auto i zapraszam na jazdę próbną do Buska-Zdroju .\n- koła zimowe stalowe\nMożliwość zakupu gwarancją techniczna na okres od 1 do 12 miesięcy która obejmuje usterki techniczne związane z gwarancją wynikłe po nabyciu pojazdu , transport do warsztatu w razie awarii . Możliwość przedłużenia Gwarancji na okres 12 miesięcy .\n- Gwarancja działa na terenie Całej Polski .\n- Usterka naprawiana będzie najbliżej miejsca zamieszkania klienta lub miejsca usterki .\n- Naprawa i wszystkie części w okresie gwarancji usuwane będą bezpłatnie w Auto serwisach na terenie całej Polski .\nMożliwy jest zakup auta w formie ratalnej poprzez kredyt samochodowy na całkowitą lub częściową należność za auto , na naprawdę dogodnych warunkach .\nWstępna decyzja i wycena telefoniczna całkowitej kwoty kredytu już w 15 minut !!\nDodatkowe informacje: liczba poduszek powietrznych: 6, liczba miejsc: 5, status sprowadzonego: dorejestracji_oplacony


Milenka – dziewięciolatka, dla której najważniejsza jest uroda\nJesteś tutaj: Strona główna » Pedagog testuje » Milenka\nMilenka jest typową dziewięciolatką, z typowymi rozterkami i dość typową rodziną. Lubi swoje koleżanki, szkołę, lubi bawić się lalkami. W szczególności Ritą. I właśnie od Rity wszystko się zaczyna.\nDlaczego właściwie zależało mi na tym żeby ta książka zawitała u mnie na blogu? Nie jest jakimś pięknie wydanym albumem, nie ma powalających na kolana ilustracji. Mogłabym powiedzieć, że na pierwszy rzut oka nie wyróżnia się niczym szczególnym.\nJednak pokazuję ją, bo wpisuje się w ważny obecnie trend uświadamiania dzieciom – zarówno chłopcom jak i dziewczynkom – że uroda nie jest w życiu najważniejsza. Uroda nie jest tym, co definiuje człowieka. Nie musi być głównym tematem zabaw i zdecydowanie nie jest tym, co sprawia, że dziewczynka jest bardziej wartościową towarzyszką zabaw.\nSpecjalnie podkreślam, że chodzi o dziewczynki, bo – siłą rzeczy – ten przekaz kierowany jest bardziej do dziewczynek. Można o tym rozmawiać na wielu poziomach, tym razem skupiamy się na jednym konkretnym aspekcie – lalce Ricie i jej urodzie.\nMilenka chce być Ritą\nNikt tego wprost nie powiedział, ale od samego początku domyślamy się, że Rita jest odpowiednikiem lalki Barbie. Dla jednych to tylko lalka, dla innych uosobienie wszelkich stereotypów związanych z kobiecym wyglądem. Stereotypów zamkniętych w kawałku „kultowego” plastiku.\nWiem, że obecnie mamy też wyjątkowe linie lalek Barbie, które nieco bardziej przypominają kształtami prawdziwe kobiety. Mamy też serie lalek Barbie pokazujące sylwetki ważnych kobiet. (Nawet Martyna Wojciechowska doczekała się swojej!). Nie mam wątpliwości, że Barbie przechodzi pewnego rodzaju metamorfozę, choć będzie to kosztowało sporo energii, bo latami pracowała na to żeby jednak skupiać się głównie na jej (absurdalnym) wyglądzie.\nOczywiście Rita może być symbolem wielu innych stereotypowych zabawek proponowanym dziewczynkom. W każdym razie jest wysoka, szczupła, ma długie blond włosy, kształtne, spore piersi, a Milenka marzy o tym żeby wyglądać jak Rita. I to marzenie się spełnia.\nWłaśnie z powodu tego marzenia chciałam opowiedzieć o książce, choć nie ukrywam, że mam kilka zastrzeżeń co do samej fabuły, w której rodzice przedstawieni są jako para dość bezradnych dorosłych, a szkolna pedagożka, jako jeszcze bardziej bezradna dorosła. Optymistycznie zakładam, że ci bezradni dorośli to taki przemyślany zabieg artystyczny żeby w końcu do akcji mogła wkroczyć babcia. Ona ratuje sytuację.\nMilenka jest Ritą\nJestem przekonana, że choć historia jest bardzo typowa, prosta, momentami nawet zbyt przewidywalna, a ja mam ochotę udusić rodziców Milenki za to ich zdziwienie, że córka tak skupia się na urodzie, to wciąż uważam, że warto podrzucić ten tytuł dzieciom, które za często zerkają do lustra i za bardzo analizują popularność metek na swoich ubraniach.\nCennym elementem całego przekazu jest takt, z którym autorka podchodzi do rozterek dziewczynki. Ktoś mniej wrażliwy mógłby powiedzieć: Puknij się w głowę pusta dziewczyno, ciesz się, że jesteś zdrowa. Nie wymyślaj sobie problemów. Jednak uważny dorosły dobrze wie, że zawstydzanie czy moralizowanie, przynoszą tylko nerwy. Pogarszają sytuację. Lepiej do sprawy podejść z dystansem i poczuciem humoru, którego w zasadzie w książce nie brakuje.\nO wychowaniu przez zawstydzanie opowiedziałam trochę więcej tu:\nDoceniam też zaprezentowanie sylwetek kilku ważnych kobiet, które ostatecznie zajmą miejsce Rity w „milenkowym rankingu fajności” n.in.: Joanny d’Arc, Kleopatry, królowej Bony, Wisławy Szymborskiej, Róży Luksemburg, Mary Kingsley, Wandy Rutkiewicz, Emilii Plater, a nawet Tiny Turner. Szacunek za ten nie do końca typowy zestaw postaci, zwłaszcza za jeszcze jedną bohaterkę, o której opowiadam w filmie.\nWtedy możemy razem zajrzeć do książki, a ja mogę opowiedzieć, co ciekawego wypatrzyło moje pedagogiczne oko. Opowiadam sporo na temat treści więc weź pod uwagę, że odrobinę spoileruję. Nie przegapisz żadnego filmu subskrybując kanał TylkoDlaMam.pl na You Tube.\nAutorka Agnieszka Suchowierska