Konkurs - Konkurs -\nMalaga, Tiki Taki i Kasztanki to wyjątkowe czekoladki dla kobiet z charakterem. Poznaj historie różnych kobiet, które nie boją się nadać smak swojemu życiu!\nAnna Błaszczyk – prawdziwy geek\nPomaga kobietom odnaleźć się w typowo męskiej branży – IT. We wszystko, co robi, wkłada całe swoje serce i nie ma dla niej rzeczy niemożliwych…\nElżbieta Maruszczak – mistrzyni grywalizacji\nKreatywna bibliotekarka, dla której praca to życiowa pasja. Twórczo wykorzystuje elementy gier w swojej pracy, przez co zaraża innych swoją pasją i inspiruje ich do wspólnego działania…\nAgata Gwiazdowska – kulinarna wymiataczka\nJeden z najmłodszych i najbardziej upartych szefów kuchni. Niezłomna i pracowita, odważnie dąży do spełnienia swoich marzeń i od zawsze dokładnie wie, czego chce…\nMonika Bębnowska – nieustraszona pomagaczka\nZ zawodu konsultantka ds. komunikacji kryzysowej, z wyboru wolontariuszka, z zamiłowania podróżniczka. Kobieta odważna jak lew, a jednocześnie o gołębim sercu…\nPoznaj nasze ambasadorki\nKonkurs na „Historie z charakterem" został zakończony.\nWszystkim uczestnikom dziękujemy za udział! Nadesłane przez Was historie są niezwykłe i wyjątkowe.\nZobaczcie nagrodzone prace.\nBy inni mogli na nowo widzieć\nZnam taką superkobietę, niby niska, niby drobna, niepozorna, ledwo po 30-tce, ale to, co zdążyła już zdziałać naprawdę zwala z nóg. Mowa tu o mojej znajomej, dla mnie prawdziwej współczesnej bohaterce. Na co dzień świetny optyk i optometrysta, kilka razy do roku wyrusza jednak z mężem starym kamperem w daleką podróż jako misjonarka – na Ukrainę, Mołdawię, Rumunię. Zatrzymuje się w najuboższych wioskach by pomagać, badać wzrok i podarować za darmo okulary tym, na których inni już dawno postawili krzyżyk – czy to Romowie, dzieciaki z najbiedniejszych rodzin czy staruszkowie, którzy marzą o tym, żeby móc jeszcze cokolwiek w życiu samodzielnie przeczytać. Dla nas w dzisiejszych czasach to może być dziwne czy nieprawdopodobne, ale dla tych ludzi otrzymanie nawet używanych okularów to prawdziwy skarb, dla ludzi, którzy żyją bez prądu i bieżącej wody, zakup okularów pozostaje poza ich możliwościami (sama służba zdrowia też pozostawia tam wiele do życzenia). Dla nich okulary to jak przywrócenie wzroku. Tak więc podczas misji, koleżanka od rana do nocy bada dziesiątki pacjentów i próbuje im pomóc najlepiej jak potrafi, czasem zamiast okularów jest to na przykład odetkanie ucha, zakup podstawowych leków czy… butów. Co najciekawsze, nikt „z góry” nie finansuje tych wyjazdów, po prostu jest taka obrotna i bezinteresowna. Pozostaje przy tym niesamowicie skromna. Babeczka, której siły i odwagi może pozazdrościć niejeden facet 🙂\nNiesamowita Babcia Genowefa\nKobietą z charakterem jest moja Babcia Genowefa. Pomimo, iż ma 77 lat jest osobą pełną energii i uśmiechu. Do ubiegłego roku prowadziła swój własny mały biznes – kiosk spożywczy. Teraz mimo, że nie chodzi do pracy nadal nie leniuchuje. Wstaje wcześnie rano, i jak sama stwierdza ” Robię ćwiczenia : 150 wymachów rękami, 10 przysiadów, i parę minut biegu w miejscu”. Oczywiście nie jest to puste gadanie, bo często prezentuje mi swój aerobik. Później śniadanie, piesza wędrówka na zakupy, sprzątanie, gotowanie, opieka nad wnukami, ulubione seriale, mnóstwo książek, spotkania z koleżankami przy kawie. Naprawdę chciałabym w wieku 77 lat, pomimo tylu przeciwności losu, problemów, które babcia musiała przeżyć, mieć tyle siły wewnętrznej i zdrowia co moja Gienia. Podziwiam ją! Mam 25lat i często narzekam na to i na tamto. Jak spojrzę na babcię od razu zarażam się jej energią! Możecie Mi tylko pozazdrościć!\nONA - wielopokoleniowa siła napędowa\nMa ją moja Babcia, miała ją moja Mama, mam ją ja i patrząc na moje córeczki, choć są jeszcze małe – one też ją mają! Determinacja – bo o niej mowa – to tylko 12 liter ale zasięg działania ogromny! To ona napędza moje życie, angażuje mnie do działania, pomaga się podnieść po porażce, wciąż pcha do przodu. Dzięki niej właśnie uczyniłam zwrot o 180 stopni ku naturze. Zaczęło się od kilku grządek własnego ogródka a teraz mam już swoje ule a nawet swoją wędzarnie. Gdy tylko zaczyna się wiosna zaczynam swoje ogrodowo-warzywne aktywności. Do tego zbieram mniszek na syrop, młode pędy sosny, kwiaty i owoce czarnego bzu a także jarzębinę. Wszystko to sprawia, że otaczam moją rodzinę czystą naturą. Ona wspomaga nasze budowanie odporności, pomaga zwalczać choroby a także daje odpoczynek i wytchnienie po ciężkim dniu. To niełatwa pasja, wymaga wiele samozaparcia i pełnego przekonania, że tak! chcę to robić. Dzięki wyżej wspomnianej determinacji czuję się spełniona, wiem, że sobie i swojej rodzinie zapewniam to co najlepsze i najzdrowsze. Determinacja płynie w mojej krwi a w krwi mojej rodziny znajduje się na pewno od pokoleń. 🙂\nJestem kobietą niezależną, która postanowią stawić czoło męskiej wizji tworzenia samochodów i od 3 lat pracuje w Fiat Chrysler Automobiles w Turynie jako analista wirtualny. Jestem osobą ciekawą świata i zdeterminowaną, która zawsze dopina swego. Te cechy pozwoliły mi ukończyć studia na wydziale Inżynierii Mechanicznej i Robotyki na AGH w Krakowie, aby później wyjechać na doktorat do Centrum Badawczego Fiata w Turynie. Tam jako pierwsza kobieta w teamie zakochałam się autach a właściwie w ich modelach.\nJako osoba pragnąca uczyć się i być coraz lepszą, po ukończeniu doktoratu z wyróżnieniem, podjęłam pracę w głównej siedzibie FCA. Nie jest łatwo p pracować zwłaszcza z męską częścią Włochów, gdzie panuje jeszcze przekonanie, że kobieta powinna być w domu, ale dzięki mojej wierze w siebie oraz otwarciu na nowe kultury udało mi się. Moja ulubiona czekoladka do tiki taki\nMoja historia jest dość zwyczajna: ja po prostu wierzę, że jeśli czegoś naprawdę chcesz to świat stanie na głowie żeby pomóc Ci to osiągnąć. Jeszcze kilka temu martwiłam się, że jestem strasznie nijakim człowiekiem, gdy moje koleżanki doskonale wiedziały na jakie studia chcą pójść, ja nie potrafiłam wymyślić ani jednej rzeczy, którą mogłam nazwać swoim hobby. Nie wiedziałam czego chcę, nie miałam w życiu żadnego celu, czułam się zagubiona, nie znałam swojej wartości i byłam po prostu nieszczęśliwa. Postanowiłam wziąć się w garść i to zmienić. Na pierwszy strzał poszedł wybór kierunku studiów – zamiast pójść na cokolwiek, poszukałam w necie trochę informacji o inspirujących dziewczynach, które chcą się rozwijać i lubią działać ambitnie. No i padło na informatykę. I tak po pięciu latach, mając 100 kolegów i żadnej koleżanki (cóż, „męskie” studia :)) zrobiłam magistra i zajęłam się front-endem, czyli tworzeniem stron internetowych. Oprócz stałego rozwoju w pracy, chętnie douczam się we własnym zakresie i biorę udział w różnych szkoleniach, aby zdobyć jak najwięcej wiedzy. Brałam również udział w projekcie Girls Code Fun w ramach którego uczyłam dziewczynki w wieku 8-11 lat podstaw programowania, aby od najmłodszych lat zainteresować je branżą IT 🙂 Praca stała się dla mnie przyjemnym zajęciem, a nie przykrym obowiązkiem, ja natomiast coraz łatwiej zaczęłam zauważać zależność: chcieć to móc. Zawsze marzyłam też o podróżach, takich „na własną rękę”, w egzotyczne miejsca. Kupiłam więc świnkę skarbonkę, zrezygnowałam z kilku modnych bluzek w ulubionym sklepie i w ciągu paru miesięcy nazbierałam na pierwsze budżetowe wakacje – do Tajlandii i Kambodży. Były to najpiękniejsze momenty w moim życiu, dlatego też… zdecydowałam się je powtórzyć! Na początku roku pojechałam więc na Filipiny, by spróbować nurkowania z butlą i ponurkować z wielkimi żółwiami morskimi, które żyją tam w naturze. Coraz nachalniej po głowie chodzi mi nowy pomysł – poszukać zdalnej pracy i wyjechać do Azji na dłuższy okres czasu. Muszę tylko jeszcze wymyślić jak przetransportować tam mojego ukochanego beagla, bo bez niego nigdzie się nie ruszę. I wiecie co? Jestem pewna, że to zrobię – bo ja szukam sposobów na spełnianie swoich marzeń, a nie powodów, że „nie da się”!\nCiotka Lucyna - złota rączka\nCiotka Lucyna nie bez powodu nazywana jest przez nas „Majster – Lutką”. Od kilkunastu lat udowadnia, że kobiety potrafią coś więcej niż sprzątanie, czy gotowanie. Jej pasją jest majsterkowanie i nadawanie starym przedmiotom drugiego życia. Przez lata zajmowała się domem i wychowywaniem czterech córek, ale od zawsze chciała być architektem. Ponieważ na pomoc męża w drobnych naprawach domowych nie mogła liczyć, sama wzięła sprawy w swoje ręce. Dzięki poradom z internetu nauczyła się naprawić cieknący kran, czy położyć panele podłogowe. Mottem jej życia są słowa Walta Disneya „Jeśli potrafisz o czymś marzyć, potrafisz także tego dokonać”. I tak w wieku pięćdziesięciu lat ukończyła architekturę wnętrz. Z czasem założyła damską firmę, specjalizującą się w drobnych remontach oraz projektowaniu wnętrz. Podziwiam tę drobną, wręcz filigranową kobietę, w której drzemie potężna siła charakteru. Wrażliwa na piękno, swoją pracę wykonuje z niezwykłą dokładnością i wkłada w nią całe swe serce. Jest dobrze zorganizowana, pracowita i zaradna, dlatego zawsze dotrzymuje umówionych terminów. Ma głowę pełną pomysłów i niespożyte pokłady energii. Zmieniając wnętrza pomieszczeń sprawia, że ludziom żyje się w nich przyjemniej i wygodniej.\nKobieta - marynarz\nCzy jestem kobietą z charakterem? po latach zmagań by osiągnąć swój cel uważam, że zdecydowanie jestem.\nMając 16 lat, stwierdziłam, że nie ma rzeczy niemożliwych, a ograniczenia nie istnieją.\nMianowicie gdy miałam ów wiek, postanowiłam iść do szkoły morskiej z internatem.\nJuż wtedy wiedziałam, że kiedyś będę zwiedzać Świat.\nWiele osób mówiło mi, że to nie dla mnie, że po prostu nie nadaje się do tego, żeby być marynarzem.\nW 4 klasie poznałam na jakimś portalu książkowym Norberta z USA z New Britain.\nJak prozaiczne wydawało się wtedy pisać z kimś kto był kilka tysięcy mil ode mnie.\nPamiętam, że wtedy obiecałam mu, że kiedyś Go odwiedzę.\nPo Technikum morskim wybrałam się na Akademie Morską w Szczecinie.\nW trakcie 3 roku po 5 semestrze dostałam się na Żaglowiec Pasażerski Sea Cloud II. To była moja pierwsza przygoda, która zaczęła się na Kubie. Piękna, egzotyczna Kuba pachnąca cygarem.Po Kubie przyszła kolej na Jamajkę, Dominikanę, St.Barth. Po 5 miesiącach do Polski wracałam z radością powrotu i smutkiem końca przygody. Po ukończeniu studiów dostałam się na statek badawczy R/V Falkor. Statek stał przy brzegu w jednym z najpiękniejszych miejsc na świecie na wyspie Oahu w Honolulu. Po Honolulu wypłynęliśmy na pierwsze badania z moim udziałem. Podwodne roboty naszpikowane kamerami, zdolne do pobierania próbek i podwodne wulkany, które bulgotały setki metrów pod wodą. Po Honolulu przyszedł czas na San Francisco, Guam, Hobart, Perth, Indonezja, Wietnam… Miejsca, które są tak bogate kulturowo, miałam na wyciągnięcie ręki. Badaliśmy nawet Rów Mariański i wyłowiliśmy rybę z głębokości ponad 8000 m. Po jednym z kontraktów odwiedziłam swojego przyjaciela w Connecticut, dotrzymałam słowa. A dziś jestem Oficerem pokładowym.\nOna widzi światełko w tunelu, tam gdzie inni widzą tylko mrok…\nSą takie momenty w życiu każdego człowieka, kiedy uzmysławia sobie, że właściwie odnalazł drogę do domu… Podświadomie czuje, że jest na właściwym miejscu i z odpowiednią osobą. Gdy poznałem moją żonę Anię tak właśnie się czułem. Pokochałem ją za jej optymizm, radość życia, upór, który czasami doprowadza mnie do szału. Z nią nie można się nudzić, jest pomysłowa, aktywna . Wspieram ją, jak tylko potrafię, ale czasem trudno dotrzymać jej kroku. Przejmuje się losem innych, organizowała już tyle akcji charytatywnych, pomagała znajomym i rodzinie.\nPonad trzy lata temu stwierdziła\nże czas na zmiany… Zapragnęła zostać swatką. Na początku mało kto wierzył w powodzenie prowadzenia Centrum Zapoznawczego. Mówili, że w czasach wirtualnych znajomości, tradycyjne wieczorki, stacjonarne biuro i swatka nie ma szansy utrzymać się na rynku. Na szczęście Ania była innego zdania! Ja wymyśliłem nazwę, znalazła się garstka bliskich osób, które uwierzyły w powodzenie takiej działalności, a przede wszystkim, uwierzyli w nią. To jak mogło się nie udać? Uparła się, napisała Poradnik Randkowy, pragnęła uczyć ludzi randkowania, prowadziła Kącik Swatki w gazecie, napisała piosenkę, prowadzi bloga. Organizowała wiele wieczorków tematycznych dla samotnych, targi dla seniorów. Kiedy zachorowała jej mama na raka, a lekarze nie dawali jej nadziei, postanowiła leczyć mamę na własną rękę. Pracowała jak szalona po nocach ( wtedy jeszcze w finansach)czytała książki, sprowadzała leki z świata, ja oczywiście pomagałem i udało się, mama Ani żyje, a lekarze mówią o cudzie. Ona zawsze widzi światełko w tunelu, tam gdzie inni widzą tylko mrok. Jest kobietą z ciekawym charakterem, jest uparta, wytrwała, pomocna, ciepła i serdeczna i za to ją kocham.\nSportowiec i organizatorka :)\nZawsze myślałam, że mówienie o sobie i swoich sukcesach jest niegrzecznym procesem chwalenia, jednak nadszedł czas, by napisać o swojej osobie i docenić siebie za swoje starania. Cenię siebie za wytrwałość, siłę i determinację. Od wielu lat trenuję Kick boxing, zmagałam się z trudnymi walkami, niejednokrotnie dostawałam potocznie mówiąc tzw. „bęcki” od kolegów na treningu. Jednak wytrwałość w treningu i upór dały mi możliwość wystąpienia w zawodach międzynarodowych i niczym Justyna Kowalczyk musiałam pokonać same Norweżki. Udało się! Sukces! Zdobyłam Puchar Świata i byłam z siebie ogromnie dumna! Aktualnie trenuję również rugby, sport rzekomo uznawany za typowo męski i bardzo kontuzyjny. W nim również pomaga mi moja wewnętrzna siła i zdecydowanie. Te cechy na co dzień towarzyszą mi w moim życiu, w mojej pracy. Jestem nauczycielką wychowania fizycznego i zarażam swoją pasją dzieci oraz młodzież. Stanowię dla nich sportowy przykład nauczyciela, trenerki i… przyjaciela. Moja druga strona ma zupełnie inne oblicze, pełne wrażliwości i empatii, ciepłego serca. Prowadzę w szkole Koło Wolontariatu, współpracuję z wieloma fundacjami. Tak naprawdę co chwila stwarzam możliwość swoim uczniom udziału w działaniach charytatywnych. Robimy kiermasze fit ciast, ozdób. Bierzemy udział w zbiórkach finansowych, żywnościowych, charytatywnych maratonach zumby. Odwiedzamy zwierzaczki w schronisku i chore dzieci, osoby starsze. Sprzątamy opuszczone groby i zbieramy nakrętki oraz zabawki. Lista naszych działań jest bardzo długa. Gdyby nie moja komunikatywność i zdolności organizacyjne, na pewno nie umiałabym się podjąć takich wyzwań. Dlatego uważam siebie za mieszankę cech, z jednej strony silna i zdeterminowana, a z drugiej kochająca i pomocna kobieta. Jak mawiał Ziglar Zig „Jesteś jedyną osobą na świecie, która może wykorzystać swój potencjał”. Zachęcam wszystkie kobiety do odkrywania w sobie piękna, siły i woli walki. A tak już zupełnie na koniec… jak każda kobieta uwielbiam słodkości i chwilę relaksu:) – Kocham delektować się kasztankami! 🙂 Słodkie pozdrowienia:)\nGra na wyzwania :)\nPrzez trzydzieści lat swojej egzystencji , uzbierałam już spory bagaż cech które pozwalają mi (choć z różnym skutkiem) brnąć ciągle do przodu. Upór( muszę mieć te buty!), szczerość (no wie pani co?! tyle za sandały ? ) cierpliwość (poczekam na letnią wyprzedaż) i sztukę kompromisu (już jesień, wezmę czółenka).\nMyślę, że każda z tych cech jest ważna i potrzebna , w końcu by upiec tort potrzebujemy wielu składników. Lecz jest jeszcze ona ,tkwiąca na samym czubku tego właśnie tortu -wisienka. I u mnie tą właśnie wisienką, wśród innych składników jest optymizm .\nI nie mam tu na myśli różowych okularów typu „jestem happy i nic mnie nie obchodzi”, lecz raczej to, że kiedy życie rzuca mi kłody pod nogi zamiast się załamywać otwieram tartak.\nŻycie wiele razy weryfikowało moje plany. I kiedy tak beztrosko pędziłam sobie autostradą prosto do celu, ni stąd ni zowąd pojawiał się wielki mur . Czy rezygnowałam? Wracałam? Nie! Nawet nie traciłam czasu by próbować go zburzyć. Co więc robiłam? Tworzyłam objazd. Cóż , że przez pola i wyboje , cóż że wolniej skoro mogłam podziwiać piękne krajobrazy których nie widać z autostrady.\nŻycie traktuję jak godnego przeciwnika w grze na wyzwania. I kiedy pojawia się jakiś problem słyszę jak mówi do mnie : „Hej mała, i co Ty na to? Twój ruch! ” . Uśmiecham się wtedy z niekłamaną szczerością i cóż robić… wymyślam kolejny objazd 🙂\nWażne by pamiętać, że nie ważne gdzie: czy to na środku pustyni , w dżungli , czy wśród śniegów lodowatych krain , objazd ten zawsze istnieje . Warto z niego skorzystać, bo można stracić wiele pięknych chwil próbując rozbić mur(najczęściej głową). A przecież życie tylko czeka ,by zagrać z nim w grę na wyzwania 🙂\nMa 66 lat, kilka siwych pasm włosów, które przykrywa farbą w kolorze dojrzałej wiśni i energię, której zazdroszczą jej ludzie młodsi nawet o kilka dekad. Moja mama – najsilniejsza kobieta, jaką znam. Szalona, trochę „odjechana” i będąca w permanentnej fazie nauki. Teraz uczy się haftu Richelieu, rok 2016r. to był rok nauki hiszpańskiego, a jeszcze rok wcześniej chodziła na jogę dla seniorów. Gdy ktoś pyta ją o wiek, przez ułamek sekundy zawiesza głos i daję słowo – ona naprawdę nie pamięta! Musi się skupić, by przypomnieć sobie, która to wiosna już „leci”, bo wiek to dla niej jakaś tam liczba. 66 czy 63, co to ma za znaczenie?\nNie piszą o niej na „Pudelku”, nie zarabiała pięciocyfrowo i nie jest znanym lekarzem, prawnikiem czy politykiem. Nie dorobiła się luksusowej willi ani prywatnego jachtu, a jednak każdy dzień jest sukcesem, bo…ona tak go widzi! Straciła ukochanego tatę mając 10 lat i musiała z dnia na dzień stać się wsparciem dla swojej mamy, która była wtedy w piątej(!) ciąży. Bez pracy, bez perspektyw, bez pomocy…Dzielnie walczyła, by utrzymać całą rodzinę i jako jedyna z niej poszła na studia. A trzy lata temu żegnała swojego męża – a mojego tatę – który przegrywał z okrutną i podstępną chorobą…I choć płakała, tonęła w oceanie łez – to nigdy się nie skarżyła, nie marudziła, a wchodząc do szpitalnego pokoju wycierała dyskretnie rękawem wilgotne oczy i witała tatę wielkim uśmiechem… Raz w tygodniu chodzi na kijki ze swoimi koleżankami z klubu seniora oraz raz na basen. Kilka razy dziennie potrafi przemeblować cały pokój i wypielić pół ogródka, a potem jeszcze iść na kilkumetrowy spacer ze swoim psem wielkości małego cielaka;) Jest moją przyjaciółką i moją inspiracją, a tata często patrzył na nią z czułością i mówił: ”Nasza petarda!”\nMoja żona - czyli życie z kobietą z charakterem\nOd dziesięciu lat jesteśmy małżeństwem, a ona nadal potrafi mnie zaskakiwać. Dzisiaj przyniosła 20cm woblery na szczupaka – bo jakbyście nie wiedzieli, moja delikatna i pełna wdzięku małżonka uwielbia łowić ryby. Nie, żeby robiła to w sposób normalny. Za każdym razem coś nawywija i często wędkarze spoglądają na nią z przestrachem i lekkim podziwem. Bo mimo swoich dziwactw, lepiej łowi od tych starych wyg okupujących jezioro. Ostatnim razem łowiła na żabkę (taką gumową, bo żywe to przecież ratuje z opresji i przekłada na drugą stronę ulicy), wprawdzie złowiła 3kg szczupaka, ale w międzyczasie do jej kaloszy wślizgnęły się pijawki. Wiedzieliście, ze pijawki pełzają? Dopiero, kiedy ból nie dawał jej ustać, zdjęła kalosze i naszym oczom ukazał się niemiły widok – nogi całe we krwi i 5 przyssanych wampirów. W sumie to dwa przyssane, bo reszta zdążyła się już opić. Żona zdjęła spodnie, kurtkę owinęła wokół bioder i na boso pomknęła przez las w stronę auta. No widok cudowny, w końcu kobieta którą wybrałem na żonę, cieszy się nienaganną figurą. Trzeba też mieć niezły charakterek, aby po takim incydencie, z oślim uporem chodzić na ryby. Moja żona jest jednak wyjątkową osobą – często działa pod wpływem impulsu, ale jakoś zawsze udaje jej się wcielić swoje pomysły w życie. Nigdy nie sądziłem, że upór i determinacja to dobre cechy – a tu jakie zaskoczenie. Można więc powiedzieć, że się dopełniamy, bo ja nie posiadam żadnej z tych cech. Brakuje też mi cierpliwości, którą obdarzona jest moja droga małżonka. Czasem, gdy ową cierpliwość traci, oznajmia dzieciom, że miała zły dzień i prosi o całkowity spokój. Nie uwierzycie, ale to naprawdę działa – moje dwa diabliki, które doprawdy ciężko wyszykować do szkoły, nagle potulnieją i obrzucają mamę słodkimi słowami. Charakter mojej żony to dar, który naprawdę podziwiam.\nKotzianka - jednoręczna pozytywna wariatka nieznająca granic\nDo określenia „kobieta z charakterem” pasuje jak ulał moja przyjaciółka „Kotzianka”. Urodziła się bez lewej ręki ale jak pokazuje jej życie zupełnie jej to w niczym nie przeszkadza. Już w szkole grałyśmy razem na zawodach z koszykówki ! Kotzianka grała też w siatkówkę i brała udział w zawodach lekkoatletycznych.\nObecnie należało by raczej zapytać czego nie robi 😉 Wymiata na snowboardzie (Para Mistrzyni Pucharu Europy), trenuje szermierstwo, kajakarstwo (wzięła udział w Mistrzostwach Świata), ma patent żeglarski, zaczęła uczyć się kitesurfingu i nawet czasem się wspina na ściance! Razem próbowaliśmy też nurkowania a przez pewien czas fascynowało nas chodzenie po dachach 🙂\nOprócz osobistych pasji sportowych Kotzianka pomaga chorym dzieciom z rozszczepem kręgosłupa pracując w fundacji Spina – wyjeżdżają na zimowe obozy zjeżdżając ze stoków lub na obozy żeglarskie gdzie może przekazywać im swoją wiedzę.\nPodziwiam Kotziankę za to, że nie widzi przeszkód i nie wie co to niemożliwe. Imponują mi jej sportowe osiągnięcia, niespożyta energia i ciągłe pomysły na więcej. Ma ogromny dystans do siebie i zaraża swoim pozytywnym podejściem wszystkich dookoła !\nGdyby udało nam się wygrać to planujemy kurs surfowania w Portugalii 🙂\nJestem kobietą archeologiem- podróżnikiem. Z zawodu archeolog, który nie boi się ciężkiej i brudnej pracy oraz administrator sieci. Podróżuję po świecie i poznaję nowe kultury i tradycje, a w szczególności ludzi. Moim ulubionym kierunkiem jest Ameryka Płd. Sama objechałam Brazylię i Paragwaj. Aktualnie pakuję się na samotną wyprawę do Peru. Mogę więc o sobie powiedzieć, że jestem odważna i staram się żyć na 100%. W podróży czuję się szczęśliwa i spełniona…ale nie zawsze tak było, ponieważ pierwszy mój wyjazd to był jeden wielki stres i walka sama z sobą. Do dziś pamiętam pierwszą samotną noc w namiocie na pustyni, pierwszą rozmowę z obcymi ludźmi, zmęczenie, brak pieniędzy na wstęp do jakiejś atrakcji turystycznej czy niekiedy negatywne nastawienie do świata. Warto było jednak się przełamać, odważyć i wydobyć z tych podróży to, co najważniejsze. Teraz moje życie to ciągła przygoda, która pozwala mi wytrwać, doświadczać, odczuwać, daje mi energię i motywację do dalszych działań. To coś więcej niż realizacja marzeń, to odczuwanie wolności i swobody. To poczucie odrywania się od twardego stąpania po ziemi i uniesienie w powietrze. Przeżywanie każdego dnia inaczej na swój sposób i rozwijanie swoich pasji. To odwaga, która zawsze jest potrzebna, by coś zacząć nowego, by się odepchnąć i polecieć w nieznane. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że każdy człowiek ma swoje własne cele, motywacje, marzenia, realizację:) Żyjmy wszyscy na 100%, doceniajmy innych co robią, poszerzajmy swoje własne zainteresowania i pasje, realizujmy je, bo każdy dzień naszego życia jest cenniejsze niż złoto:) to chyba taki magiczny przepis na być spełnionym, szczęśliwym i na bycie sobą.\nNie ma negatywów - są nieodkryte pozytywy! :)\nKiedyś zawsze coś mi nie wychodziło. Zawsze miałam pod górkę. Często słyszałam: „Tylko Ty mogłaś mieć takie “szczęście!” To mi się pracy nie udało dostać, to mi się samochód zepsuł albo musiałam zrezygnować z wymarzonych studiów. Wykształciła się we mnie wtedy piękna maruda. Taka Mała Mi, którą karmiłam negatywami. Pewnego dnia, a pamiętam go jakby to było wczoraj, wynajęłam pokój na studiach w mieszkaniu studenckim.OJEŻU! Cóż to była za rudera. Bez łóżka, szafy. Tylko regał i obskurna wykładzina. I tak usiadłam i się załamałam, bo jak to? Chciałam się bawić w dorosłość, a teraz mam zamiar rodziców o meble prosić? I obudziło się we mnie wtedy coś, czemu nigdy już nie pozwolę zasnąć. POZYTYWNE MYŚLENIE, a co za tym przyszło – KREATYWNOŚĆ. Stworzyły one we mnie razem taki duet, o którym nawet nie śniłam. W ogłoszeniach znajdowałam meble za grosze, a niektóre nawet za darmo! I co z nimi robiłam? Malowałam,przerabiałam,przecinałam,doklejałam albo obklejałam. Duma mnie rozpierała! A później na spokojnie wszystko przemyślałam i okazało się, że dobrze, że nie dostałam tej pracy, bo firma się po kilka miesiącach zmyła. Że to, że mi się samochód zepsuł nie było takie złe, bo za pieniądze ze sprzedaży pojechałam na fajne wakacje z przyjaciółką:) A na koniec studia okazałyby się klapą, bo jednak nie to chciałam w życiu robić. Po 20 latach odnalazłam w sobie moc, która daje mi taką siłę na co dzień i dzięki której wydarzyło się wiele pięknych chwil w moim życiu:) Nawet jeżeli się na początku wydawały totalną klapą! Okazało się, że im bardziej idziesz pod górkę, tym piękniejszy widok na Ciebie czeka! A co najlepsze, to w trakcie tej wędrówki zawsze możesz znaleźć rozejrzeć się wokół siebie i znaleźć mniejsze, ale równie piękne,chwile.A meble dalej przerabiam i jest to moja największa pasja w życiu!:)\nOdkąd pamiętam była na emeryturze. Nauczycielka, polonistka. To po niej mam słabość do gier słownych, zabaw językiem polskim i łatwość nauki języków obcych. Pamiętam jak chodziłyśmy na lody przed wizytą w Ogrodzie Botanicznym, jak obserwowałyśmy tygrysy w zoo i uciekałyśmy przed hałasującymi papugami. Pamiętam jak oglądałyśmy kwitnące kwiaty w Palmiarni albo razem rozwiązywałyśmy krzyżówki w Przekroju. Nie było internetu, nie było smartfonów, ale nie zdarzyło się nigdy, przenigdy, aby nie miała pomysłu jak mnie zająć i zainteresować. Kiedy rodzice pędzili do pracy była moją opiekunką, wspólniczką i nauczycielką.\nPo latach okazało się, że swoimi grami i zabawami nauczyła mnie czytać i pisać zanim poszłam do podstawówki, że szkolny materiał nauczania początkowego miałam w małym palcu, a ciekawość świata i otwartość na nowe rzeczy zaszczepiła we mnie niemalże mimochodem, pomiędzy wspólnym doprawianiem cukrem kiszonej kapusty a rysowaniem szlaczków kiedy na dworze padał deszcz. Kiedy po latach urodziła mi się córka wiedziałam, że chcę ją wychować na takiego samego człowieka jakim była moja babcia – na kobietę pełną werwy, energii, pełną pomysłów i radości życia. Babciu, mam nadzieję, że mi się to udaje.\nW życiu wiele rzeczy wychodzi mi całkiem nieźle.\nWiem, nie brzmi to zbyt skromnie, ale wcale nie zamierzam być tu poprawna politycznie 😉\nNieźle gotuję, mam cudowne dzieciaki, jestem całkiem fajną mamą, żyję jak chcę, realizuję swoje pasje…..\nAle jest jedna rzecz, którą przez moje dotychczasowe życie, opanowałam faktycznie do perfekcji. Tą rzeczą jest PODNOSZENIE SIĘ PO UPADKU.\nTak, moje życie nie było, ani nie jest usłane różami. Za mną masę przykrych doświadczeń, kłopotów osobistych, finansowych, które w danej chwili wydawały się nie mieć rozwiązania. Ja jednak nigdy się nie poddaję.\nWciąż bywa tak, że gdy wydaje się , że już teraz droga do sukcesu będzie prosta i przyjemna, nagle pojawia się jakiś zakręt, czy rzucona pod nogi kłoda.\nMam jednak pewną filozofię, której trzymam się odkąd pamiętam.\nUważam, że jesteśmy na tym świecie po to, by się czegoś nauczyć, odrobić powierzone nam z góry lekcje.\nDlatego, kiedy upadam zawsze wstaje, kiedy widzę kłodę próbuję przez nią przeskoczyć. Nie biorę innej opcji, ani możliwości. Czasem gdy upadam, pozwalam sobie chwilę poleżeć, po to by popatrzeć w niebo, nabrać siły i zmienić perspektywę. Ale tylko chwilę. Wstając uczę się pokory i cierpliwości.\nI to jest właśnie moje życie, które kocham, z którego jestem dumna i którego nie zamieniłabym na żadne inne! 🙂\nA na koniec dodam, że w tym moim życiu towarzyszką jest mi wiara w MIŁOŚĆ, ODWAGĘ , DZIAŁANIE oraz pełne zaufanie do siebie.\nUpadam siedem razy, powstaje osiem…. krocząc z uniesiona głową po swoje marzenia na swój kobiecy biegun.\nKobieta, której świat padł do stóp\nProponuję kandydaturę swej Stryjenki – Cioci Lucy – której perypetiami niejedną biografię można by obdzielić. Zaczęła jako projektantka szkła artystycznego; terminowała u Zbigniewa Horbowego, niegdyś najlepszego polskiego twórcy szkła unikatowego. Pod jego okiem cyzelowała warsztat, dojrzewała. Swego nauczyciela szybko przerosła. Na niwie szkła artystycznego działała jednak względnie niedługo; niosło ją w świat i wkrótce stała się członkinią teatralnej trupy Jerzego Grotowskiego, jednego z najwybitniejszych rewelatorów światowego teatru. To u Grotowskiego – reżysera, pedagoga i teoretyka – poznała Ryszarda Cieślaka (dziś uważa się go za aktora kompletnego – możliwe nawet, że najlepszego w historii), z którym związała się zawodowo na kolejne lata. Nie mam wątpliwości, że gdyby nie przenikliwość i intuicja Cioci Lucy, obaj artyści nie odnieśliby znacznej części swych sukcesów. Stryjenka inspirowała ich, służyła im radą, dyskutowała z nimi artystyczne idee. U progu nowej epoki –kończył się wówczas komunizm – Ciocia postanowiła zerwać z teatrem, wejść na nową niwę. Zajęła się… polityką i biznesem. Początkowo działała jako czołowa dolnośląska polityk (przebąkiwano nawet, że – gdyby bez reszty zechciała się oddać sprawom publicznym – zostałaby prędko prezydentem Wrocławia), potem zaś weszła w świat wielkich interesów (poznała wówczas małżeństwo Kulczyków, z którymi prędko się zaprzyjaźniła). Stryjenka jest w naszej rodzinie legendą: w czasach komunizmu podróżowała po świecie wykładając na najlepszych amerykańskich uczelniach, potem współtworzyła awangardowy teatr Grotowskiego i Cieślaka, a ostatecznie… została prężnym przedsiębiorcą. Jeśli nie ona zasługuje na miano najbardziej „charakternej” kobiety, to – doprawdy! – nie wiem, komu ten laur powinien zostać przyznany.\nWystarczy chcieć ...\nMiałam jeden cel w życiu, postawiłam go sobie, będąc małą dziewczynką. Postanowiłam, że będę pracować na poczcie, zapewne dlatego, że w listonoszce która, przynosiła mi paczki, widziałam drugiego „Mikołaja”. Ta nieopisana słowem radość, jaką mi sprawiała oczekiwanie na przesyłki i listy. Gdy rodzina i znajomi pytali: Co chcesz robić w życiu ? Mówiłam, szczerze o moich planach, lecz słyszałam tylko śmiechy. Szybko postanowili wybić mi z głowy moje plany. Los jednak inaczej chciał i za wszelką cenę postanowił jednak mi pomóc. Nawet nie zauważyłam, jak szybko się potoczyła sprawa, a ja siedziałam na rozmowie o pracę. Oczywiście, nie obyło się bez śmiechu i drwin, gdy pierwszego dnia weszłam do sali pełnej mężczyzn, gdy się odwróciłam, to robili zakłady, ile wytrzymam najdłużej. Nie dawali mi nawet jednego dnia w pracy. Sądziłam, że te czasy z podziałem na kobiety i mężczyzn już minęły, oj jak bardzo się myliłam. Zaskoczyłam przełożonego, zaskoczyłam kolegów z pracy, zaskoczyłam rodzinę i udowodniłam, że kobieta może pracować jako listonoszka. Nie ukrywam, że bywało bardzo ciężko, mamy czasy takie, że ludzie kupują wszystko przez internet, paczek bywało kilkadziesiąt, moi koledzy ze wszystkim jeździli samochodami, nie dźwigali wszystkiego na sobie. Ja zagryzałam zęby, zaciskałam pięści i pomimo lodu, śniegu deszczu czy upału, dawałam z siebie sto procent. Efekty przyszły szybko, ludzie na rejonie bardzo mnie polubili a ja ich. Doszło do tego, że gdy wiedzieli, że mam być u nich przygotowywali dla mnie zawsze coś ciepłego w zimowe dni, a w upały zawsze schłodzona woda na mnie czekała. Naczelnik także widział we mnie potencjał, efekty pracy widziałam po swojej premii. Nie ma rzeczy niemożliwych, wystarczy bardzo czegoś chcieć i uparcie dążyć do wytyczonego celu. Chyba teraz rozumiem, dlaczego wszyscy mówią, że posiadam mocny charakterek.\nReakcją na nowe, nieznane rzeczy, które zaburzą istniejąca równowagę jest strach, jest to uczucie zupełnie naturalne, będące częścią naszego systemu obrony. Są jednak takie momenty kiedy lęk nas ogranicza i nie pozwala realizować upragnionych celów. Myślę, że każdy miał w swoim życiu taki moment, że czegoś nie zrobił, ponieważ bał się porażki, ośmieszenia, utraty ważnych dla siebie osób czy dóbr materialnych itp. Ja jednak od najmłodszych lat byłam tą upartą krową, co będzie robić wszystko po swojemu i pokaże, że bać się nie trzeba. Krok za krokiem pokonuję swoje lęki i realizuje swoje marzenia te małe i te duże. Startuję w ultramaratonach górskich, podróżuję autostopem, co raz częściej występuję publicznie. Za każdym razem, gdy coś mnie wystraszy, staram się zrozumieć, co się za tym kryję i jak pokonać ograniczający mnie strach. Ale nie poprzestaje na sobie, chcę motywować też inne osoby, szczególnie gdy słyszę „też bym tak chciała”. Wiadomo, nie od razu Rzym zbudowano. Gdyby ktoś parę lat temu powiedziałby, że ukończę stukilometrowy marszobieg w górach, wystartuję w maratonie czy zacznę mówić do ludzi bez głosu stylizowanego na kozę, też bym nie uwierzyła, a jednak miało to miejsce. Mieszanka ciekawości świata i determinacji jest tym co pcha mnie w życiu do przodu i pozwala pokonać każdą przeszkodę, nawet jeśli czasami wymaga to obiegania jej 😉\nNie będzie to historia rodem z Hoolywood, ani nawet z brazylijskiej telenoweli, ale mam nadzieję, że nie będziecie ziewać z nudy. Chciałabym podzielić się z Wami opowieścią o… SOBIE. Mam na imię Zdzisława, dla przyjaciół Dzinka albo babcia. Tak, jestem babcią, co wcale nie jest zadziwiające, bo urodziłam się w (podobno) deszczowy i paskudny wrześniowy poranek 1944 roku. Nie będę dzielić się całym swoim życiem, chyba, że wpadniecie na kawusię i Kasztanki, ale chcę Wam powiedzieć, że NIGDY NIE JEST ZA PÓŹNO NA SPEŁNIANIE MARZEŃ! I jeszcze 6 lat temu wcale tak nie sądziłam. Dorosłe dzieci, pięcioro wnucząt, maleńkie mieszkanko w bloku, skrzętnie liczona każda złotówka i choroby związane z wiekiem wchodzące przez zakluczone na dwa zamki drzwi. I wtedy mój najstarszy wnuk, Bartek, poznał Sandrę. Sam zmienił się niezwykle, dorósł, ale Sandra zmieniła też mnie. Po wielu wspólnych wieczorkach uświadomiła mi, że przecież nie jestem wcale za stara, za stara na rower, smartfon, internet, podróże, po prostu na to, by marzyć! Po wielu godzinach nauczana przez wnuki opanowałam obsługę smartfona. Później był laptop i cała otchłań cudownego internetu. A teraz z wnukami na obiadki i słodkie spotkania umawiam się przez Facebooka. Jestem też babcią 403 osóbek na Instagramie, a selfie nie ma przede mną tajemnic. Jestem z siebie dumna i teraz sama uczę i namawiam koleżanki. Spełniłam także swoje największe marzenie i zamiast nowego telewizora, na który odkładałam 4 lata, by oglądać seriale na wielkim ekranie, pojechałam na pierwsze w życiu zagraniczne wakacje i to SAMOLOTEM!!! Towarzyszyła mi Sandra i Bartek. Byliśmy na Krecie, Kochani, R A J ! A już sam lot to wielkie przeżycie… Dziś mam 73 lata i jestem SPEŁNIONA, ale… lista marzeń czeka na realizację!\nRządzić z charakterem.... i sercem\nMówią o niej „ta to ma charakter“, mówią o niej różnie, zazwyczaj kochają, lubią, szanują. Ale także zazdroszczą, pomawiają. Życie. A zwłaszcza życie na lokalnym szczycie, bo o takim będzie tu mowa. By rządzić, trzeba mieć charakter. By rządzić tak jak ona, trzeba mieć także i wielkie serce. Zresztą rządzi, to złe słowo, powinno być „zarządza“, nadaje kierunki. Bo taka właśnie jest ona – prezes średniej wielkości firmy. Służbowo- moja szefowa, prywatnie –moja bratowa. Co takiego ja wyróżnia? Co nadaje jej osobie „charakter“?\nPrzede wszystkim ciągła chęć rozwoju, przebijanie głową murów oraz fakt, że ona nie ma marzeń, tylko cele. Za to ja podziwiam. Podziwiam również za to, że w swoim dążeniu do sukcesu potrafi i (co ważniejsze) chce pociągać za sobą także innych, wartościowych ludzi, których spotyka na swojej drodze. Podziwiam za dawanie szansy i świadomość, że nie myli się tylko ten, kto nic nie robi. Za to, że znajduje wspólny język zarówno z kierowcami i magazynierami, jak i prezesami wielkich korporacji, uznanymi sportowcami, każdemu dając odczuć, jak bardzo jest ważny dla misji i strategii rozwoju jej firmy. Szanuję za przemyślane działania, w których jest miejsce na nutkę szaleństwa i otwartość na niestandardowe rozwiązania. Uwielbiam, bo jest to kobietą, która motywuje swoim oddaniem, zachęca sercem i mobilizuje osiągniętymi wynikami. Jedna na sto, jedna na milion, jedyna na świecie.\nSTWORZONA, BY KOCHAĆ\nKilkadziesiąt oczu w nią wpatrzonych, śledzących każdy jej ruch. Kochających bezwarunkowo, skrzywdzonych i chorych. Ona dała im szansę i nadzieję, które chcieli odebrać im inni.\nMoja przyjaciółka dobiega pięćdziesiątki. Dekady spędziła pracując w korporacjach na wysokich stanowiskach. W 162 cm wzrostu mieści się kobieta „z ikrą”, która umie zarządzać innymi, ale i od siebie wymaga wiele.\nKilka lat temu zaczęła mi opowiadać o tym, że chce robić coś co ma sens i przyczyniać się do tego, by świat był lepszy. W tej kobiecie, na pozór silnej jak stal, jest masa wrażliwości i empatii wobec słabszych.\nW rok po tym wyznaniu zwolniła się z dobrze płatnej pracy i założyła fundację dla zwierząt. Wynajęła dom, przyjęła pierwszych pacjentów, zaczęła walkę, która trwa do dziś. Pukanie od drzwi do drzwi, szukanie sponsorów, patronów, pieniędzy, by utrzymać powiększające się grono psów i kotów, które uciekły śmierci. Walczy o nie jak lwica, nigdy nie oddaje walkowerem ich życia nawet, gdy rokowania są słabe, ona chce, by wykonać zabieg, spróbować. Najczęściej się udaje.\nMoja przyjaciółka poświęciła swoje prywatne życie, mieszka w domu pełnym psów i kotów. Mimo że jest tam wiele różnych zwierzęcych charakterów, zwierzęta się kochają i kłótni prawie nie ma.\nCenię ją za upór i działanie. Problemy pojawiają się każdego dnia – rachunek za weterynarza się wydłuża, auto, którym wozi zwierzęta psuje i trzeba szukać nowej siedziby… Ta mała, a jakże silna kobieta zebrała pieniądze, kupiła kawał ziemi i wybudowała dom dla zwierząt.\nMimo wszystkich obciążeń jakie ma na głowie wciąż jest moją przyjaciółką. Potrafi mnie wysłuchać i doradzić. Ostatnio powiedziała mi, że zwycięzca to przegrany, który spróbował ponownie. Ona taka właśnie jest – wstaje z kolan, otrzepuje spodnie i robi dalej swoje.\nMa na imię Teresa, jej mąż (mój ojciec) czasem dla żartu mówi do niej „Matka Teresa” bo ciągle jest zapracowana pomaganiem nam – swoim dzieciom. Z wyglądu niepozorna, życie odcisnęło na jej twarzy ślady w postaci wielu drobnych zmarszczek. Przez ponad 50 lat swojego życia mieszkała i nadal mieszka na wsi – jednej z wielu, niczym niewyróżniającej się, gdzie każdy każdego zna. Ale dla mnie jest kimś więcej – wzorem, autorytetem, moją cichą bohaterką. Kobieta, którą poznacie jest moja mama. Nie napisała książki, nie opatentowała żadnego wynalazku i nie poleciała w kosmos a jej powołaniem okazała się rodzina i to jej poświęciła cały swój czas. Wiem że dla kogoś z zewnątrz może się wydawać że nie zrobiła nic szczególnego ale uwierzcie mi, dokonywała cudów niemal codziennie! Jak ugotować obiad nie mając prawie nic w lodówce? Utrzymać czystość w domu przy czwórce brykających urwisów? Zdążyć z pracami polowymi? Do tego upiec ciasto w każdą sobotę? Nie wiecie? Ja też nie mam pojęcia – ale ona ma na to wszystko sposób. Dzięki swojemu uporowi, pracowitości i ogromnej dawce pozytywnego nastawienia potrafiła w ogromnym chaosie zapewnić nam – swoim dzieciom, poczucie bezpieczeństwa. Ona nigdy nie opowiadała nam jak mamy się zachować, jakimi wartościami się kierować, przekazywała nam to zawsze swoim zachowaniem, sposobem w jaki radziła sobie z codziennymi problemami. Nie zawsze życie było dla niej łaskawe, czasem wręcz dawało w kość ale ona nigdy nie narzeka, nie szuka winnych. Jej ulubionym powiedzeniem jest „nie szukaj problemów, szukaj rozwiązań”. Zawsze była i nadal jest przykładem i wzorem. Dobrze jest mieć przy sobie taki kompas moralny. Dziś to my staramy się jej odwdzięczyć, ja jestem odpowiedzialna za sobotnie ciasta 😉 Ale i tak pączki robi najlepsze na świecie.\nSłaba płeć - silne stalowe serce\nLos skrzyżował moje drogi życia z starszą Panią o gołębim sercu. Jej radość życia, energia , chęć pomocy oraz ciepłe życzliwe słowo zawsze podnoszą na duchu i dają nadzieję na lepsze jutro. Jest to kobieta o stalowych nerwach i wielkim sercu pełnym miłości. Na co dzień zajmuję się pomocą w dziecięcym hospicjum – czyta bajki małym dzieciom, rozbawia je, pomaga w opiece i pielęgnacji. Oczarował mnie jej wigor i wielka chęć pomocy. Czyniąc dobro powraca ono do nas. Jest to kobieta o wielkim sercu choć ona sama tak nie myśli. Poza hospicjum, każdego dnia dokarmia bezdomne koty i psy oraz szuka domu dla bezpańskich pupili. Czerpię od niej radość i energię do życia, bardzo podoba mi się jej postawa wobec losu pokrzywdzonych ludzi i zwierząt. Dzięki niej każdego dnia świeci słońce. Jest jak Anioł który czuwa aby na świecie żyło się lepiej. Drobne a jakże cenne i wartościowe gesty. Patrząc na jej postawę nie raz popłynie łza z oka. Jest charyzmatyczna, pracowita, zdeterminowana i niespotykana .Cieszę się, że poznałam ją i jej zapał i chęć niesienia pomocy. Lubię spędzać z nią czas i wysłuchiwać jej życiowych opowieści. Jak tylko czas pozwala spacerujemy i dzielimy się wspólnymi troskami i radościami.\nOd kiedy tylko sięgam pamięcią, zawsze starałam się być niezależna. Już jako mały szkrab ,nie chciałam żeby mama trzymała mnie za rękę kiedy stawiałam swoje pierwsze kroki .\nJakieś dwadzieścia lat później, nic się nie zmieniło poza tym, że to ja prowadzałam swoje maluchy za rączki. Pracowałam też na pół etatu , aby nie stracić poczucia swej niezależności. Nie było też problemem dokręcenie cieknącego kranu, naprawa kontaktu czy położenie tapety w przedpokoju . Jednak niczym wielki znak STOP na mojej drodze do niezależności stanęło PRAWO JAZDY. Przeżycia z przeszłości spowodowały paniczy strach przed jazdą za kierownicą, jednak coś w środku pragnęło odzyskać całkowitą kontrolę nad swoim życiem.\nPostanowiłam walczyć, postanowiłam pokonać siebie.\nPod okiem męża (o anielskiej cierpliwości) zaczęłam „oswajać” się z autem. Najpierw tylko siedziałam trzymając kierownicę, z czasem odważyłam się nawet ruszyć z miejsca. Trwało to wiele długich godzin aż w końcu zauważyłam, że mój strach zniknął ! Wtedy postanowiłam zrobić kolejny krok i zapisałam się na kurs. Pierwszych godzin jazdy „z prawdziwego zdarzenia” oczekiwałam z lekkim niepokojem. Jednak okazało się , że bez problemu odnalazłam się w nowej sytuacji i szło mi naprawdę nieźle. Kiedy nadszedł czas egzaminu zdałam go za pierwszym razem.\nDziś czuję się stuprocentowo niezależna 🙂 Jestem dumna z tego czego dokonałam .A mój mąż ? Cieszy się , że nie musi już zanudzać się , czekając na mnie pod salonem fryzjerskim 🙂\nNadaj swojemu życiu nowy smak\nPrzyznanie się do cechy charakteru, którą lubię w sobie najbardziej zawsze było równoznaczne z byciem nieprzygotowaną i wyrwaną do odpowiedzi. Trzeba było podejść do tablicy i wskazać na mapie konkretne miejsce. Człowiek jest jak taka mapa, ma w sobie doliny, góry, słoneczne i deszczowe rejony. Każdy z nas chce coś ukryć lub podkoloryzować historię, miewamy też lepsze i gorsze dni. Ale tylko kilka miejsc jest naszymi ulubionymi. Moim jest TOLERANCJA. Zawsze staram się przejechać palcem po duszy drugiej osoby, poczuć to co ona uczuje, uwierzyć w to co ona wierzy, dostrzec że za wyglądem kryje się doświadczenie i inne życie. Dzięki niej widzę więcej kolorów, poznałam wiele wspaniałych osób, a życie nabrało smaku.\nPodczas rocznego wyjazdu na stypendium we Włoszech, moja współlokatorka powiedziała, że jest pięć rzeczy w naszym życiu, które nas zmieniają. Miłość, jedzenie, muzyka, sztuka i porażka. Pierwsze cztery utrzymają nas w dzikości i życiu pełnym pasji. Ale tylko porażka może uczynić nas odważną. Nasze środowisko bardzo często nas ogranicza. Wiele razy moje wybory życiowe były niezrozumiałe dla rodziny i otoczenia, ale podświadomie wiedziałam, że nie mogę odpuścić i dostosować się do ich poglądów. Błądziłam, ponosiłam porażki, ale wreszcie po kilku latach za znakiem równości widzę właściwy wynik. Jestem odważna, bo wiem że nie ma przeszkód nie do pokonania. Kocham i jestem kochana. Uwielbiam jeść i smakować życie. Dużo podróżuję i niemal zawsze towarzyszy mi przy tym muzyka. Na końcu wypracowałam sobie szczęście jakim jest połączenie pasji z pracą. Nie osiągnęłabym tego wszystko, gdybym skupiała się na walce ze wszystkimi, a nie z samą sobą. Tolerancja jest początkowym i końcowym punktem na mapie mojej osoby i wynika z niej każda inna cecha mojego charakteru.\nCo to znaczy: mieć charakter? Albo: kim jest „kobieta z charakterem”? Tego się uczę od mojej kuzynki, Ani. Mając kilkanaście lat straciła wzrok. Zawiniła genetyka, przypadek, po prostu: nieszczęśliwy los na loterii. Owszem, było wygrażanie Panu Bogu, były kryzysy, były czarne myśli. Dziewczyna znała przecież „zwyczajne” życie; chodziła do kina, grywała w tenisa. Zdołała się jednak nauczyć nowego życia: opanowała bezwzrokową obsługę komputera, liceum ukończyła z wyróżnieniem. Studiowała na dwóch wymagających kierunkach, i to w dwóch różnych miastach. Dziś jest samodzielna: rozwija swe pasje, podróżuje po świecie, nie ucieka od życia. Myśli o założeniu rodziny. Pracuje jako psycholog, pomaga innym. Śpiewa, grywa na flecie, pianinie i gitarze. I robi to dobrze. Niekiedy pisuje poezję – nie tylko do szuflady. Jej wiersze podobają się czytelnikom, zapewniają jej laury ogólnopolskich konkursów. Niedawno zainteresowała się żeglarstwem. I, jak to z nią bywa, nie skończyło się na podchodach, gdybaniu, nieśmiałych próbach; zapisała się na stosowny kurs, zdała teorię (zapytana o cokolwiek wylicza terminy, omawia przepisy prawa morskiego, opowiada o żeglarskich węzłach i miejscach, w które chciałaby kiedyś popłynąć). Żeglarzem nie będzie, bo – jak sama mówi – nowych oczu sobie nie kupi. Ale nie przeszkodziło jej to we wzięciu udziału w tegorocznej paradzie żaglowców – Tall Ships Races (pod rękę z innymi załogantom paradowała ulicami Szczecina, uprzejmie pozdrawiała zebranych, rozsyłała uśmiechy). Od Anki uczę się hartu ducha, niezłomności. Wdzięczności za to, co mam. Brania życia takim, jakie jest. Bez narzekania i stęków. Moja kuzynka jest dla mnie wcieleniem Hemingwayowskiej maksymy, że jeśli człowiek pokona swe słabości – okiełzna lęki – świat nigdy nie będzie mu straszny.\nMagda była pierdołą. Wiem, nie można tak pisać. Nie można tak nawet myśleć. To nieładne i niegrzeczne. Ale Magda właśnie taka była. Cicha, spokojna, taka gapa, tło. Nie unosiła się, nie miała własnego zdania. Dziś psycholog określiłby ją mianem „sterowna z zewnątrz”. Dokładnie tak! Konformizm myśli i ciała. Magda nie była szczęśliwa, bo wydawało jej się, że nie ma do tego prawa. Nie była ani ładna, ani zgrabna. Ani nawet zabawna.\nMagda wyszła za mąż i urodziła dzieci. Proza życia. Nieprzespane noce, problemy wczesnego macierzyństwa, kolki, gorączki, brudne nocniki. Tylko kasze i kupy, i tak wkoło Macieju.\nIm mniej sprzyjających sytuacji w życiu młodej matki, tym bardziej Magda się stawiała. Życiu. Przeciwnościom. Sobie. Swojemu wyglądowi, braku swojego zdania, ogólnego wstydu.\nMagda podjęła walkę. Wypisała sobie na desce (kartkę można wyrzuć, skreślać – pisanie na desce nie było takie łatwe) co chce osiągnąć, kim chce być. Chciała być silna, pewna siebie, piękna i mądra. Chciała, aby z jej zdaniem liczyli się ludzie. Chciała grać pierwsze skrzypce. W życiu. Swoim życiu. Chciała być szczęśliwa. Po prostu.\nMagda wychodzi ze swojego cienia. Cienia, który tkała misternie przez lata. Magda się uśmiecha. Celebruje życie. Biega, tańczy, skacze, pisze, fotografuje, szyje, śmieje się w głos i tańczy w deszczu. Magda wie, po co żyje.\nCześć, jestem Magda.\nKobieta z charakterem? Oczywiście, że moja mama, która powala nie jedną osobę na łopatki swoim optymizmem. Nie ma rzeczy niemożliwych, a gdy przejdziesz przez życie ze szczerym uśmiechem to dobro zostanie odwzajemnione. Godzina 5 czy 24 nie ma znaczenia uśmiech, miłość a przede wszystkim optymizm to Jej motta. Pracuje,sprząta,gotuje tylko z uśmiechem. Dzięki niej każdy dzień jest piękny, ta chęć życia dodaje mi sił, wiarę w siebie. Nauczyła mnie czegoś bardzo ważnego! Pamiętaj, że chociaż masz ciężki dzień, uśmiechnij się powiedz dzień dobry 🙂 spraw by ten dzień był niezwykły dla otaczających Cię osób. Nie oczekuj nic w zamian, zrób to bezinteresownie, bądź pomocą dla innych. Każdy miewa gorsze dni, nie bądźmy chytrusami i pomóżmy tej osobie przejść przez ten uporczywy dla niego dzień z łatwością i czułością.Po prostu bądźmy dla siebie mili i szerzmy tą radość na odległość. Ta Kobieta pozytywnym nastawieniem może obdarzyć cały świat. Pogoda ducha nie opuszcza jej nawet w deszczowy dzień, jak to stwierdza moja mama pada?ok. Deszcz jest niezbędny dla roślin. Wieje, o niepotrzebny jest fryzjer, włosy same się ułożą. Pełne słońce, fantastycznie, dostarczy nam mnóstwo witaminy D. Jej życiowy słownik nie zawiera takich słów jak pesymiz,negatywy,wrogość. Uczmy się od takich osób jaką jest moja mama chęci życia! Nie ma tygodnia by mama nie przyszła do domu, bez słodkich podziękowań za swoje dobro, chęć wsparcia, bezinteresownej pomocy drugiemu człowiekowi. Może sekret naszej rodziny istnieje w tych właśnie czekoladkach, które dodają nam endorfin szczęścia. Naprawdę dobro wraca ze zdwojoną siłą, chociażby miłym gestem uśmiechu od pana sklepikarza. Ukryte piękno istnieje w każdej minucie, tylko od nas samych zależy czy potrafimy je dostrzec, moja mama opanowała to do perfekcji i zawsze powtarza mi te motywujące zdania. Jest wspaniałą osobą, pełna ciepła, miłości. Jej uśmiech hipnotyzuje do działania, do dzielenia się cząstka siebie. Ona najzwyczajniej w świecie obala mit urzędnika u którego nie idzie nic załatwić, stanie na głowie i przewróci cały urząd by jej petent dostał to czego szuka plus mile spędzone chwile z ogromną ilością uśmiechu i optymizmu na życie. Jestem dumna, że mogę nazywać się jej córką. Dziękuję❤\nKonkurs "Historie z charakterem" został zakończony.\nZapraszamy do przeczytania nagrodzonych historii.\nWycieczka z charakterem\nPodróż zagraniczna dla zwycięzcy i osoby towarzyszącej.\nsłodyczy z charakterem\nbombonierka Malaga, Tiki-Taki i Kasztanki (430g)\n+ puszka prezentowa Wawel\nPisz do nas na mkt@wawel.com.pl.


Michael Mark Duncac - biografia, życiorys\nMichael urodził się 10 grudnia 1957 w Chicago, zmarł 3 września 2012 roku po komlikacjach jakie miał po zawale serca. Gdy ojciec zostawił rodzinę wychowywała go matka. Od zawsze jego marzeniem było zostać aktorem, w szkole średniej chciał grać w futbolowej drużynie "Chicago Bears", jednak nie pozwoliła mu no to matka z obawy, że może zrobić sobie krzywdę. Więc skupił się na aktorstwie, studiował na Alcorn State University, ale niestety musiał rzucić studia gdy jego matka bardzo ciężko zachorowała, nie mieli pieniędzy na życie i dlatego Duncan musiał iść do pracy. Był bardzo postawnym mężczyzną, muskularnym, wysokim dzięki temu nie miał zbyt wielkich problemów ze znalezieniem pracy, kopał rowy, był bramkarzem w paru klubach nocnych.\nMichael przeniósł się do Los Angeles pracował jako ochroniarz paru gwiazd m.in takich jak Will Smith, Jamie Foxx, Notorious B.I.G w tym czasie starał się dostać do reklamy ,co mu sie udało. Znalazł agenta i dzięki temu coraz częściej udawało mu się otrzymywać drobne epizody w serialach telewizyjnych m.in. w operze mydlanej "The Bold and the Beautiful" .Po zabójstwie Notorious B.I.G zrezygnował z zawodu ochroniarza.\nNa dużym ekranie zaczął pojawiać się w rolach ochroniarzy i bramkarzy. Takie epizody otrzymał w komedii "Striptizerki". Przełomem w karierze aktora była rola w filmie ,,Armageddon'' na planie filmu zaprzyjaźnił się z Bruce'em Willisem, który pomógł mu w zdobyciu roli w filmie ,,Zielona Mila''. W filmie zagrał rewelacyjnie. Wiele osób zapamiętało go jako człowieka z wielkim sercem i ujmującą osobowością, za ten film dostał nominację do Oscara za rolę drugoplanową. W roku 2000 Duncan otrzymał tytuł ,,Męskiej Gwiazdy Jutra" podczas zjazdu ShoWest Convention.\nMichael Clark Duncan mierzył prawie 2 metry wzrostu, często nazywany był ,,Wielkim Mikiem''.


Patrycja Karczewska - wiek, wzrost, Projekt Lady, chłopak, kariera, Instagram - ESKA.pl\nKim jest Patrycja Karczewska? To celebrytka, która zyskała popularność dzięki udziałowi w pierwszej edycji telewizyjnego programu Projekt Lady. Co musicie o niej wiedzieć? Najważniejsze informacje na jej temat, znajdziecie w tym artykule. Poznajcie ją bliżej.\nPatrycja Karczewska - wiek\nPatrycja Karczewska - wzrost\nPatrycja Karczewska - chłopak\nPatrycja Karczewska - PunchDown\nPatrycja Karczewska - Instagram\nPatrycja Karczewska - wiek, wzrost, Projekt Lady, chłopak, kariera, Instagram - takie frazy są najczęściej wyszukiwane przez internautów w sieci. Patrycja Karczewska, znana również jako Patusia, to polska celebrytka. Choć ma na swoim koncie sporo występów w telewizji, to widzowie najbardziej kojarzą ją z programu Projekt Lady. Oprócz tego można było ją zobaczyć również w takich produkcjach jak serial 19+, Szpital, Fachowcy, Gry Małżeńskie, Randka z nieznajomym, Selfie po polsku, czy też Hardcorowa miłość. Jeśli chodzi o Projekt Lady, widzowie mogli oglądać ją w pierwszej edycji show. Uwagę wszystkich przykuwały nie tylko odważne stylizacje, ale także jej charakter. Choć nie wygrała programu Projekt Lady, to mocno jest z nim kojarzona i oczywiście dzięki niemu bardzo popularna. Co jeszcze musicie o niej wiedzieć?\nIle lat ma Patrycja Karczewska? Patusia ma 32 lata i pochodzi z Krakowa.\nIle wzrostu ma Patrycja Karczewska? Takiej informacji nie znajdziemy w sieci.\nCzy Patrycja Karczewska ma chłopaka? Czy jej serce jest zajęte? Tego na 100% nie wiemy, jednak możemy tylko podejrzewać, że tak. A to wszystko przez zamieszczone zdjęcia na Instagramie.\nPatrycja Karczewska zmierzy się z Esmeraldą Godlewską na gali PunchDown 5, która odbędzie się w piątek 22 października 2021 roku.\nPatrycja Karczewska jest aktywna na Instagramie. Znajdziecie ją bez problemu, wpisując jej imię i nazwisko lub nick @patusia__show_xoxo.


Półtora roku za Jeniffer | Ja, Rock!\nPółtora roku za Jeniffer\nLawrence stała się twarzą skandalu z 2014 roku\nGłośna sprawa z 2014 roku, kiedy to do sieci trafiły prywatne zdjęcie wielu celebrytów, doczekała się swojego końca. 36-letni Ryan Collins ze Stanów Zjednoczonych został skazany na 18 miesięcy więzienia. Jennifer Lawrence, Kirsten Dunst, Kate Upton, Scarlett Johansson czy Rhianna to tylko niektóre z gwiazd, których nagie zdjęcia trafiły do sieci w 2014 roku. Sprawa odbiła się na świecie głośnym echem i sprawiła, że częściowo straciliśmy zaufanie do ''chmur'', w których bezpiecznie i wygodnie mogliśmy przechowywać swoje dane. W latach 2012-2014 Ryan Collins ze stanu Pensylwania wyłudził hasła i nazwy użytkowników od ponad 600-set internautów. Wysyłając maile z adresów takich jak ''[email protected]'', ''[email protected]'' czy ''[email protected]'' podawał się za obsługę techniczną Google czy Apple'a. Ufni użytkownicy internetu, w tym wielu celebrytów, ujawniało hasła broniące dostępu do ich danych.\nCollins spędzi 18 miesięcy w więzieniu\n''W niektórych przypadkach Collins użył programów, dzięki którym pobierał całą zawartość iCloud swoich ofiar'' powiedział prokurator Bruce Brandler. ''Dodatkowo Collins zorganizował oszustwo, w którym wyłudzał od ofiar ich nagie zdjęcia''. Foty z szybkością błyskawicy rozeszły się po internecie, głównie za sprawą Reddita i 4chana. Mimo iż Reddit próbowal zamknąć podstronę, na której użytkownicy wymieniali się zdjęciami, to na jakąkolwiek próbę usunięcia fotografii z internetu było już za późno. Sprawa włamów była jednak poważna i zajęło się nią FBI. Wczoraj, po dwóch latach śledztwa, ofiary doczekały się częściowej sprawiedliwości. Dlaczego tylko częściowej? Bo choć Ryan Collins przyznał się do winy jeśli idzie o włamania na konta, to prokuratorom nie udało się udowodnić, że to on stał za ich rozprzestrzenieniem. Dlatego Collins za kratami spędzi jedynie półtora roku, choć groziło mu znacznie więcej.\nW styczniu rusza proces Edka\nCo ciekawe drugim z oskarżonych w tej sprawie jest Amerykanin polskiego pochodzenia Edward Majerczyk, który również przyznał się do wykradania prywatnych zdjęć z kont celebrytów. Dlaczego to zrobił? Sam przyznaje, że chodziło jedynie ''o własną satysfakcję i przyjemność'', ale nie planował rozpowszechniać zdobytych zdjęć. Pod koniec września przyznał się do stawianych mu zarzutów i oczekuje na proces, który ma rozpocząć się w styczniu. Grozi mu pięć lat więzienia. [źródło: bbc.com. theguardian.com, independent.co.uk, chicago.suntimes.com]\nIle są warte Twoje dane?\ndata publikacji: Październik 19 19.10.2015\ndata publikacji: Lipiec 29 29.07.2016


Fototapeta Wyspy na bajkowym morzu wykonana na wymiar | SURPRINT.PL\nStrona główna / Fototapety / Przeznaczenie / Dla dzieci / Dla chłopca\nFototapeta Wyspy na bajkowym morzu\nautor: Toltemara\tid motywu: 13652\nTapeta Sand Vinyl\nFototapeta winylowa na podkładzie z flizeliny o delikatnej strukturze piasku . Materiał do złudzenia przypomina delikatną fakturę jaką zostawia farba nakładana wałkiem. Łatwa w montażu, klej nakładamy tylko na ścianę.\nGramatura: 290g/m2, Maksymalna szerokość brytu: 105cm, Sposób łączenia brytów: na styk, Certyfikaty: Greenguard Gold, ognioodporności.\nTapeta Canvas Vinyl\nFototapeta winylowa na podkładzie z flizeliny o strukturze płótna. Materiał do złudzenia przypomina tkaninę na ścianie. Łatwa w montażu, klej nakładamy tylko na ścianę.\nGramatura: 265g/m2, Maksymalna szerokość brytu: 105cm, Sposób łączenia brytów: na styk, Certyfikaty: Greenguard Gold, ognioodporności.\nTagi: Fototapety dla chłopca,\nFototapeta Wyspy na bajkowym morzu , które przygotowaliśmy są wzorami energetycznymi i dynamicznymi - są to niezwykle oryginalne fototapety do pokojów chłopców. Motywy i wzory dostosować można do pragnień i zainteresowań dzieci w dowolnym wieku, oferujemy dekoracje pokoju przeznaczone dla najmłodszych, dzieci w wieku szkolnym oraz dla młodzieży. Młodsze dzieci preferują wzory wzięte z bajek i świata wyobraźni, w tym radosny świat kreskówek i baśni, dla młodzieży właściwe są motywy związane z podróżami, nauką, ciekawością świata i sportem.\nFototapety chłopięce robiące wrażenie\nWzory fototapet dla chłopców rozwijają rozwój intelektualny i wyobraźnię dzieci, zwłaszcza gdy zastosowana tematyka przedstawia świat przyrody, świat techniki, naukę i podróże. Potrzeby psychologiczne młodszych dzieci to motywy wizualne, w których ważne są klasyczne bajki i seriale animowane, wesołe misie, baloniki i zabawki a także delikatne, pasujące do każdego pokoju dziecięcego dekoracje. Szczególnie ciekawe i pobudzające wyobraźnie są fototapety piłkarskie, projekty fototapet 3D i ukazane w najdrobniejszych detalach dinozaury.\nFototapeta Samoloty nad niebieskimi górami\nFototapeta rodzina dinozaurów\nFototapeta Akwarela krajobraz era dinozaurów\nFototapeta Słodki Dinozaur\nFototapeta słodkie dinozaury\nFototapeta Ręcznie rysowane balon zielony\nFototapeta Rysunek balonów na ciepłe powietrze\nFototapeta Samoloty nad górami\nFototapeta Mapa świata dla dzieci samoloty\nFototapeta Trzy samoloty nad górami\nFototapeta Słodki wieloryb w morzu\nFototapeta Mapa świata dla dzieci z samolotami\nFototapeta Mapa świata dla dzieci błękitna\nFototapeta Niebieskie samoloty nad górami\nFototapeta Mapa świata dla dzieci ze zwierzętami\nFototapeta Kolekcja samolotów retro\nFototapeta Samolot akwarela\nFototapeta Dwupłatowce nad górami rysunek\nFototapeta Mapa świata dla dzieci pomarańczowo niebieska


Dzielnica Białołęka Informacje Lasów Miejskich o akcji usuwania chorych drzew\nBiałołęka - bialoleka.waw.pl\nZałatwianie spraw a epidemia koronawirusa\nZałatwianie spraw a epidemia...\nJesteś tutajAktualnościZ życia dzielnicyInformacje Lasów Miejskich o akcji usuwania chorych drzew\nInformacje Lasów Miejskich o akcji usuwania chorych drzew\nPismo Lasów Miejskich Warszawa [151 kB]\nPismo Lasów Miejskich Warszawa z 8 września 2020 [55 kB]\nPrzedstawiamy pisma Lasów Miejskich Warszawa informujące o planowanych działaniach w okresie jesienno-zimowym 2020 roku.\nPismo z 8 września 2020 r.\nLasy Miejskie – Warszawa informują, że w trakcie lustracji drzewostanów w kompleksach leśnych: Las Henryków, Las Wiśniewo oraz Las Dąbrówka w dzielnicy Białołęka m.st. Warszawy, przeprowadzonej wraz z Zakładem Ochrony Lasu Lasów Państwowych (ZOL), stwierdzono masowe występowanie drzew zaatakowanych przez całą gamę wtórnych i technicznych szkodników sosnowych, w złej kondycji oraz obumarłych, które stanowią bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa osób i mienia w ich otoczeniu. W opinii ZOL, pozostawiony w tym stanie sanitarnym drzewostan stanowi przede wszystkim duże zagrożenie dla trwałości i stabilności sąsiednich wydzieleń, jak i całych kompleksów leśnych.\nJednocześnie informujemy, że pierwotną przyczyną osłabienia sosny i upodatnienia jej na działania szkodników owadzich są nasilające się w ostatnim dziesięcioleciu niekorzystne zjawiska klimatyczne i pogodowe. Długotrwałe susze okresu wegetacyjnego oraz bezśnieżne, łagodne zimy wpłynęły na osłabienie drzew poprzez obniżenie poziomu wody dostępnej w gruncie dla ich korzeni. Sosna rosnąca w warunkach deficytu wilgotności traci naturalną odporność i zdolności obronne. Wysokie letnie temperatury oraz wydłużone, bezdeszczowe okresy wegetacji sprzyjają namnażaniu się szkodników owadzich.\nW opinii Lasów Miejskich – Warszawa oraz ZOL, lustrowane kompleksy leśne wymagają niezwłocznych działań mających na celu poprawę ich stanu sanitarnego. Pozostawienie zamierających sosen bez ingerencji może poskutkować w panujących skrajnych warunkach pogodowych niekontrolowanym rozwojem populacji szkodników wtórnych. Bezpośrednią konsekwencją ewentualnych dalszych zaniechań może być utrata stabilności drzewostanów i wielkopowierzchniowe zamieranie sosny w wyniku żerowania kornika ostrozębnego. Obecność tego owada w ostatnich latach silnie zaznacza się w drzewostanach sosnowych sąsiednich nadleśnictw, ale także ogółem centralnej i wschodniej części kraju.\nW związku z powyższym, planujemy przystąpić od dnia 10 września 2020 r. do usuwania drzew\nw poniższych lokalizacjach:\nw Lesie Henryków, oddz. 4m przy ul. Papieskiej/ul. Klasyków,\nw Lesie Wiśniewo, oddz. 6i oraz 6 h przy ul. 15 sierpnia,\nw Lesie Dąbrówka, oddz. 2w przy ul. Chlubnej.\nW czasie prac związanych ze ścinką i porządkowaniem powierzchni zostanie wprowadzone czasowe ograniczenie dostępności części terenów leśnych. Kontrola drzew wytypowanych do usunięcia nie wykazała obecności na nich gniazd lub dziupli lęgowych ptaków.\nProsimy o opublikowanie ww. informacji przy pomocy dostępnych Państwu środków masowego przekazu, tak aby informacja trafiła do jak największej liczby osób.\nNa ww. powierzchniach zostaną jesienią br. przeprowadzone nasadzenia rodzimymi gatunkami drzew i krzewów – prawie 35 tys. szt., dostosowanych do występujących siedlisk.\nW przypadku pytań w przedmiotowej sprawie, prosimy o bezpośredni kontakt z naszym pracownikiem odpowiedzialnym za obwód Bielany - Młociny, Maciejem Wroniewskim, pod nr tel. 600 020 748.\nPismo z 16 września 2020 r.\nLasy Miejskie – Warszawa informują, że w okresie jesienno-zimowym 2020 roku, na terenach administrowanych przez naszą jednostkę realizowane będą wymienione poniżej zabiegi gospodarcze związane z wycinką drzew.\n1. Obwód leśny Las Sobieskiego.\nTrzebież późna na terenie Lasu Bródno pomiędzy ul. Malborską a ul. Głębocką realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy Targówek m.st. Warszawy sporządzonego na lata 2016 -2025.\nTrzebież późna na terenie Lasu Sobieskiego pomiędzy ul. Kościuszkowców a ul. Korkową realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Uproszczonego Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy Wawer m.st. Warszawy.\n2. Obwód leśny Kabaty.\nPrzebudowa drzewostanu na terenie rezerwatu przyrody „Las Kabacki im. Stefana Starzyńskiego”, cięcia przebudowy wykonywane będą na podstawie wskazań Planu Ochrony Rezerwatu Przyrody „Las Kabacki im. Stefana Starzyńskiego”.\n3. Obwód Bemowo – Koło.\nTrzebieże wczesne i późne w kompleksie leśnym Las Bemowo realizowane na podstawie wskazań gospodarczych Planu Urządzenia Lasu Kompleksu leśnego Las Bemowo na lata 2014 - 2023.\nTrzebież późna na terenie Lasku na Kole realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Uproszczonego Planu Urządzenia lasu dla Dzielnicy Wola m.st. Warszawy na lata 2016 - 2025, prace te są kontynuacją zabiegu rozpoczętego przed rozpoczęciem się sezonu lęgowego ptaków.\nRębnia IV d na terenie Lasku na Kole realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Uproszczonego Planu Urządzenia lasu dla Dzielnicy Wola m.st. Warszawy na lata 2016 - 2025, prace te są kontynuacją zabiegu rozpoczętego przed rozpoczęciem się sezonu lęgowego ptaków.\n4. Obwód Bielany – Młociny.\nTrzebież późna na terenie Lasu Młociny realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy Bielany m. st. Warszawy sporządzonego na lata 2018 – 2027.\nTrzebież późna na terenie otuliny Lasu Bielańskiego realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy Bielany m. st. Warszawy sporządzonego na lata 2018 – 2027.\nTrzebież późna na terenie Lasu Henryków realizowana na podstawie wskazań gospodarczych Planu Urządzenia Lasu dla Dzielnicy Białołęka m. st. Warszawy sporządzonego na lata 2018 – 2027.\nPrzeprowadzenie powyższych prac, oznaczonych jako trzebież późna, ma na celu poprawę warunków wzrostu drzew poprzez rozluźnienie zwarcia koron, umożliwiające rozbudowanie aparatu asymilacyjnego, rozrost koron, wzrost grubości pnia oraz poprawę stabilności rosnących drzew. Dodatkowo w trakcie realizacji prac usuwane będą drzewa zainfekowane i obumierające w wyniku żerowania kornika ostrozębnego. W przypadku gdy konieczność usunięcia drzew zasiedlonych spowoduje powstanie luk, w tych miejscach wprowadzone zostanie odnowienie sztuczne. Zabieg trzebieży obejmie również drzewa posiadające pokrój wskazujący na podatność na złamania, drzewa uszkodzone, zamierające, martwe, głuszące cenne podrosty gatunków biocenotycznych oraz gatunków zgodnych z występującym lokalnie siedliskiem leśnym. Istotnym elementem planowanych prac jest również usuwanie gatunków drzew obcego pochodzenia i inwazyjnych (np. czeremcha amerykańska, klon jesionolistny, dąb czerwony, robinia akacjowa).\nRealizacja rębni stopniowej gniazdowej udoskonalonej (rębnia IVd) związana jest z osiągnięciem przez drzewostan wieku dojrzałości rębnej, zabieg ten pozwala na przeprowadzenie procesu odnowienia lasu w warunkach zbliżonych do naturalnych. Celem zastosowania rębni IVd jest uzyskanie drzewostanu o złożonej postaci, zróżnicowanej strukturze gatunkowej, przestrzennej oraz wiekowej, odpornego na czynniki zewnętrzne i dobrze chroniącego biologiczne bogactwo środowiska leśnego.\nPrzebudowa drzewostanu w rezerwacie przyrody „Las Kabacki im. Stefana Starzyńskiego” dotyczy obszarów lasu będących w złym stanie sanitarnym, posiadających skład gatunkowy niezgodny ze składem potencjalnego zbiorowiska naturalnego oraz wykazujących nieprawidłową strukturę pionową, są to głównie jednopiętrowe drzewostany sosnowe na siedlisku Lśw. Celem przebudowy drzewostanów rezerwatu jest wzbogacenie ich składu gatunkowego i struktury pionowej poprzez dostosowanie składu gatunkowego do warunków siedliskowych. Działania te prowadzą do zwiększenia zdolności przystosowawczej lasu do zmian zachodzących w środowisku fizycznym i społecznym,\na zatem stanowią formę ochrony celu powołania rezerwatu przyrody „Las Kabacki im. Stefana Starzyńskiego”.\nW czasie realizacji powyższych zabiegów gospodarczych zostanie wprowadzone czasowe ograniczenie dostępności terenów leśnych, na których będą one przeprowadzane. Kontrola drzew wytypowanych do usunięcia nie wykazała obecności na nich gniazd lub dziupli lęgowych ptaków. Planowany termin zakończenia powyższych prac to koniec grudnia 2020 r.\nCzytaj inne aktualności w kategorii: Z życia dzielnicy\nUtrudnienia w kursowaniu linii 211,516\nW związku z organizacją mobilnego punktu pobrań przy ulicy Milenijnej 4 i utrudnieniami w przejeździe tą ulicą autobusy linii 211 i 216 jeżdżą w jednym kierunku na zmienionej trasie.\nNowe opłaty za śmieci\nOd grudnia 2020 r. mieszkańcy będą płacić według ilości zużytej wody, czyli 12,73 zł za każdy m3; wykorzystanej kranówki.\nRemontujemy park Picassa\nRozpoczęliśmy realizację projektu zgłoszonego do budżetu obywatelskiego na 2020 rok "Nowoczesny Park Picassa - rewitalizacja parku".\nZ życia dzielnicy\nUrząd Dzielnicy Białołęka\nul. Modlińska 197\n22 44 38 400\nWięcej na temat działania urzędu w komunikacie...


Nowa gama sprężarek Sonetto - Air Compressors - Air treatment - ALUP Global\nNowa gama sprężarek Sonetto\nSprężarki powietrza ALUP Sonetto i 8-20 to na nowo zaprojektowana seria w segmencie jednostek niewielkich mocy. Te nowe sprężarki śrubowe mają zarówno zmieniony wygląd jak również całą konstrukcję. Seria Sonetto jest oparta na koncepcji modularnej i jest dostępna w wersjach ze zbiornikiem lub osuszaczem sprężonego powietrza. Najbardziej uderzającymi zmianami technicznymi są nowy sterownik Infologic2 i najnowsza generacja stopni śrubowych.\nNajnowsza generacja stopni śrubowych\nOpcjonalnie ze zbiornikiem lub ze zintegrowanym osuszaczem\nCicha dzięki specjalnej izolacji wygłuszającej\nSprężarki powietrza Sonetto uzyskały znaczące ulepszenie w postaci sterownika Infologic 2. Jest on łatwy w obsłudze i czytelny, dzięki zastosowaniu ikon na ekranie. Ponadto, Infologic 2 oferuje możliwość zdalnego wyłączenia/załączenia do pracy, weryfikacji ciśnienia i temperatury, automatycznego uruchamiania po zaniku napięcia, zaawansowanego monitorowania dla potrzeb obsługi serwisowej.\nNowa generacja stopni śrubowych ALUP zapewnia doskonałą wydajność, niskie zużycie energii i długą żywotność. Dzięki temu, sprężarki śrubowe Sonetto charakteryzują się wzrostem wydajności nawet o 13% dla niektórych modeli w stosunku do poprzedniej generacji tych sprężarek.\nSeria Sonetto 8-20 jest zbudowana modułowo i oferuje klientom konkurencyjne rozwiązanie potrzeb sprężonego powietrza. Obok modelu wolnostojącego ta sprężarka powietrza jest dostępna również, ze zbiornikiem wyrównawczym o pojemności 270 lub 500 litrów i opcjonalnie ze zintegrowanym osuszaczem sprężonego powietrza. W ten sposób uzyskujemy kompaktowe źródło zasilania sprężonego powietrza, które wymaga wyjątkowo niewiele przestrzeni. Ogranicza to również, ryzyko nieszczelności sieci sprężonego powietrza. Sprężarki powietrza Sonetto mają również, cenne rozwiązanie opcjonalne w postaci zintegrowanych filtrów sprężonego powietrza. Dzięki temu sprężarki śrubowe Sonetto mogą dostarczać sprężone powietrze o wysokiej klasie czystości.\nSprężarki powietrza Sonetto charakteryzują się wyjątkowo cichą pracą od 64 db(A). Efekt ten uzyskano dzięki specjalnej izolacji akustycznej. Dzięki temu, możliwa jest eksploatacja sprężarki w bezpośrednim sąsiedztwie środowiska pracy. Wszystkie części podlegające serwisowi znajdują się z przodu maszyny i dlatego możliwe jest umieszczenie tych sprężarek jako przylegających do ściany lub nawet w narożniku. Pozwala to na jeszcze większą oszczędność miejsca.\nDowiedz się więcej o gamie Sonetto\nPobierz katalog o najnowszej gamie sprężarek śrubowych Sonetto 8-20\nSprężarki powietrza śrubowe Sonetto 8-20.PL 1.2 MB, PDF


Sylwester z "Dwójką" ponownie w Zakopanem. Burmistrz i prezes TVP podpisali porozumienie - podhale24.pl\n12.10.2017, 17:21 | czytano: 4289\nPrezes Telewizji Polskiej Jacek Kurski i burmistrz Zakopanego Leszek Dorula podpisali dziś umowę dotyczącą wspólnej organizacji Sylwestra 2017. Koncert z zimowej stolicy Polski będzie transmitować TVP2.\nOkoło 40 tysięcy gości powitało nowy rok na "Sylwestrze z Dwójką" w Zakopanem (zdjęcia)\nUmowa określająca zasady wzajemnej współpracy została podpisana w Zakopanem, a jej uroczyste podpisanie widzowie "Dwójki" oglądali w dzisiejszym wydaniu „Pytania na Śniadanie”. Telewizja Polska już po raz drugi zorganizuje szampańską imprezę sylwestrową pod Giewontem. Podobnie jak w ubiegłym roku na Równi Krupowej wystąpią największe Gwiazdy polskiej muzyki rozrywkowej. Koncert rozpocznie się 31 grudnia o godz. 19.00, a zakończy 1 stycznia 2018 o godz. 02.00.\n- W ubiegłym roku to był najwspanialszy Sylwester od wielu lat w Polsce. Zakopane się sprawdziło. Jeżeli setki tysięcy Polaków przyjeżdżają witać Nowy Rok, to jest to narodowe miejsce do odbycia Sylwestra. Fantastyczne gwiazdy, fantastyczna publiczność. W tym roku powtórzymy ten sukces. Wchodzimy w bardzo ważny rok, w stulecie polskiej niepodległości, więc chciałbym byśmy weszli w 2018 rok z przytupem – powiedział Jacek Kurski, prezes TVP.\n- Zakopane to najwspanialsze miejsce na powitanie nowego roku. Góry i Podhale zawsze kojarzą się z najlepszymi Świętami Bożego Narodzenia i Sylwestrem. Zostają w pamięci każdego, kto przyjeżdża w tym czasie pod Tatry. A teraz jest do tego jeszcze dodatkowy powód. Myślę, że wszyscy Polacy są zadowoleni, że Sylwestra 2017 będziemy mogli spędzić wspólnie. Górale słyną przecież z gościnności - dodał Leszek Dorula, burmistrz Zakopanego.\nW ubiegłym roku pod Giewontem razem z TVP2 bawiło się ponad 60 tys. osób. W sylwestrową noc padł też rekord oglądalności, kiedy w szczytowym momencie wspólny występ Maryli Rodowicz i Zenona Martyniuka obejrzało 5 mln widzów.\nPrzystanki nowej autobusowej linii transgranicznej już gotowe\nTorfowisko w Czarnym Dunajcu znalazło się w finale konkursu Komisji Europejskiej\nWierchowe Spotkania, czyli niezwykłe muzyczne duety (zdjęcia)\nKNT13:06, 15 października 2017\nMilosc milosc w Zakopanem polewamy sie szampanem :)\nbrunhilda19:47, 14 października 2017\nDisco polo takie głupie prymitywne i nikt go nie słucha i w ogóle takie bee i taka siara to ciekawe czemu w Warszawie na stadionie ten rodzaj muzyki przyciągną fanów którzy wypełnili każde miejsce na widowni ... i to gdzie ? w Warszawie a tam przecież nikt nie słucha takiej muzy buu ha ha\nbozedajboze14:01, 14 października 2017\n@Kaśka.Nowy Targ to miasto.Na sylwestra do ,,zakopca,,nie zdążą,korki. U NAS(N.Targ,Białka,Bukowina,Jurgów) będzie szał!!!.\nantynazi12:56, 14 października 2017\n*** już plują lewackim jadem,aż miło POczytac jak wAM żal d... ściska:)\n@ Brubhilda09:26, 14 października 2017\nCo jest wspaniałego w muzyce disco-polo? Kicz,banał w rytmie bum cyk cyk. Owszem ma swoich zwolenników tak samo jak mecze piłkarskie kiboli. Nie jestem zwolennikiem ani jednych ani drugich w przeciwieństwie do ciebie jak widzę/bingo/\nBrunhilda21:48, 13 października 2017\nLitości bongo jakie ty prymitywne wpisiątko napisałeś ...nie wypowiadaj się za tych którzy tam byli i świetnie się bawili czyli między innymi za mnie...\nBuka14:57, 13 października 2017\nNikt nikogo nie przykuwa łańcuchem w celu oglądania sylwestra z dwójką.\nZostańcie lepiej przy swoich "Zdradach" i "Dlaczego ja" te programy z pewnością spełniają wasze oczekiwania, nawet w sylwestrową noc!\nbongo09:03, 13 października 2017\nOglądanie Marylki z Zenkiem jest tak samo przykre jak Doruli z Kurskim. O słuchaniu z litości nie napiszę.\nOstrożnie z gwiazdami - wapniakami07:45, 13 października 2017\nTylko niech nie pozwolą przygasającym niby gwiazdom typu maryla czy krawczy, podpinać się pod faktyczne gwiazdy dzisiejszych czasów, które tworzą przebój za przebojem, przy których ludzie naprawdę się bawią (nie męczą), a nie żyją z jednego czy dwóch wątpliwych przebojów z lat 70-tych.\nObserwator07:10, 13 października 2017\ndo @Hoj reklama , czego pytam? zapchanych ulic, restauracji w których należności reguluje sie tylko gotówka, karty niemile widziane i jakaś samoobsługa w tych przybytkach. Zaparkować nie ma gdzie. to ma być reklama? Paranoja\nPremier23:28, 12 października 2017\nDo Miejscowy NT\ntrochę edukacji by się przydało\nPrezydent a Burmistrz to dwie różne osoby i funkcje.\nHoj23:25, 12 października 2017\nJesteśmy mieszkańcami regionu turystycznego więc to dobrze, że sylwester się odbędzie. - A jeszcze w telewizji to już bajka. Reklama dla całego podhala, spisza, Pienin.... Skoki narciarskie oraz inne transmisję przyciągające rzesze widzów przed telewizory to nieątpliwie bd reklama.\nJak wiadomo napływ turystów ma swoje plusy i minusy ale w dobie znikomego przemysłu i podupadajacego handlu wolę widzieć tylko te plusy i na nich się skupić a nie szukać niebotrzebnych problemów w każdej nadazajacej się okazji.\nTak samo jest z ludźmi. Są w śród nas plusy i minusy i każdy wybiera których chce mieć wokół siebie więcej.\nSkała23:21, 12 października 2017\nBardzo dobrze ! Piękna promocja całego Podhala i oczywiście stolicy polskich Tatr: Zakopanego. Byłem w zeszłym roku na Równi Krupowej, takiej wspaniałej atmosfery nie pamiętam od wielu lat.\nEla22:01, 12 października 2017\nDziadowski, kiczowaty sylwester\nczytelniczka21:43, 12 października 2017\nno i dobrze, ze bedzie, innym widac z zazdrosci d... sciska OSTATNI sylwester pokazal klase, mega impreza\nDo MNK20:33, 12 października 2017\nDo Miejscowy NT. Nie musisz podawać ręki Kurskiemu, tylko zrób zdjęcie jak masz ją obciętą....\n...20:28, 12 października 2017\ndemokrata,ale jesteś żałosny....taki smutny skwaszony cebulak...\nwidać20:25, 12 października 2017\nkudeł, no witamy czołowego krytyka z pod warzywniaka w pipiduwie dolnym:D:D:D To nic że WIĘKSZOŚĆ zgodnie stwierdziła że był to najlepszy Sylwester z pośród tych które były w TV w zeszłym roku - ty wiesz lepiej :D:D:D:D\ndemokrata18:38, 12 października 2017\nJakie to wszystko żałosne. Ten prezesik, ten burmistrz, ten sam garnitur, ten sam prymitywny pis i cała reszta zenków i kiczowatych marylek.\nPodpisują jakieś szpargały, ale góralska oprawa musi być. Pytam, po co? Wy górale zniżacie się do poziomu jakiegoś durnia z wawy i macie radochę, że zrobią wam fotkę. Nie macie już gdzie występować?\nMiejscowy NT18:29, 12 października 2017\nAle macie prezydenta, wolałbym obciąć rękę niż podać kurskiemu.......\nkudeł17:46, 12 października 2017\nZeszłego roczny sylwester był taki sobie. Bez szału. D...y nie urwało. Dobrze ze się nie podusili w tym smogu. Ale jak widać Dorula problemu nie widzi. Z gościnnością górali też bym nie przesadzał. Jak zarabiają kasę to drzwi otwierają szerzej. Nie słyszałem żeby było odwrotnie.\nKasia17:43, 12 października 2017\nŚwietnie jeszcze w Nowym Targu musi byc, moga byc nawet podrzedne gwiazdy ale najlepiej byloby puscic stare przeboje i zrobic dyskoteke ;)


Syndrom fałszywych wspomnień – przemilczany aspekt w dyskusji o pedofilii | proKapitalizm - Portal zwolenników wolności\n27 września 2013 Temat dnia, Publicystyka, Społeczeństwo, Książki, Jan Bodakowski, Recenzje 4 komentarze\nOskarżenia rzekomych ofiar pedofilów są jeszcze na razie w Polsce czymś sensacyjnym. W ciągu ostatnich dwóch dekad przez kraje Ameryki Północnej i Europy Zachodniej przetoczyła się fala oskarżeń ze strony dorosłych rzekomych ofiar. Długotrwałe śledztwa i procesy sądowe ujawniły, że szokująca większość z tych oskarżeń była bezpodstawna. Co ciekawe rzekome ofiary często nie były cynicznymi oszustami, tylko cierpiały na syndrom fałszywych wspomnień. Zjawisku temu swoją książkę „Molestowanie pamięci”, wydaną przed kilku laty przez wydawnictwo Fronda, poświęciła Barbara Gujska.\nSyndrom fałszywych wspomnień (False Memory Syndrom) w ostatniej dekadzie najsilniej dał o sobie znać w sprawach dotyczących aktów rzekomej pedofilii. Oskarżeni o akty nadużyć seksualnych pozostali bezsilni wobec bezpodstawnych oskarżeń, którym dawana była bezkrytyczna wiara. Fałszywe oskarżenia padały często pod adresem autorytetów, rodziców, księży i nauczycieli. Ataki na lokalnych liderów społeczności skutkowały rozbiciem więzi społecznych i likwidacją alternatywy dla despotyzmu biurokracji państwowej – co może wyjaśniać czemu establishment rozkręcił medialnie temat.\nPsychoterapia opiera się na teoriach Freuda. Freud uznawał seks za główny determinant działań ludzkich. Zdaniem Freuda zaburzenia były wynikiem traumy z przeszłości, źródłem histerii były seksualne doświadczenia z dzieciństwa. Wielu krytyków oskarżało freudyzm o brak logiki, liczne błędy, opieranie teorii na doświadczeniach z osobami chorymi, co czyni teorie nieprzydatną w terapii osób zdrowych. Zdaniem krytyków, pomimo, że psychoanaliza jest traktowana serio i bardzo popularna, nie udowodniono jej skuteczności.\nZdaniem krytyków psychoanalitycy dogmatycznie wierzą w dobroczynność psychoanalizy, odpowiedzialnością za niepowodzenia obarczają pacjentów. Psychoanaliza ma też deprecjonować wolną wolę człowieka. Zdaniem Barbary Gujskiej „psychoterapia analityczna ma na celu wywołanie fundamentalnej i trwałej zmiany w strukturach osobowości” co wymaga minimum 2 lub 3 lat terapii. Terapia może trwać kilkanaście lat. Koszty finansowe terapii są ogromne, pomimo, że może ona nie przynosić pożądanych efektów. Według autorki „Molestowanie pamięci” terapeuci wykorzystują finansowo pacjentów i czerpią sadystyczną przyjemność z dominacji nad nimi.\nWedług krytyków najłatwiej syndromowi fałszywych wspomnień ulegają kobiety poddawane psychoterapii. Zdaniem Gujskiej terapeuci sugerują pacjentkom, że są ofiarami nadużyć seksualnych, pacjentki pełne zaufania do terapeutów najczęściej przyjmują ich sugestie. Pod wpływem sugestii terapeuty pacjentki mają kreować fałszywe wspomnienia – nawet z czasów wczesnego dzieciństwa. Terapeuci mają, według krytyków, sugerować kobietom, że padły ofiarami nadużyć w dzieciństwie – w psychoterapii obowiązuje teoria, że korzenie problemów w dorosłym życiu tkwią w przeszłości. Objawami nierozwiązanych problemów z dzieciństwa mają być, według psychoterapeutów, migreny, niska samoocena, nadużywanie leków.\nWedług krytyków, destruktywna psychoterapia polega na wdrukowaniu pacjentom przekonania, że powszechne u dorosłych objawy – bóle głowy, niska samoocena i nadużywanie leków- spowodowane są urazami z dzieciństwa. Pacjenci pod wpływem terapeuty mają kreować fałszywe wspomnienia, w których w roli oprawców osadzani są najbliżsi krewni. Skutkiem wykreowania takich fałszywych wspomnień jest zniszczenie więzi rodzinnych niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania w rodzinie.\nZdaniem krytyków, w kreowaniu fałszywych wspomnień, nazywanym procesem odzyskiwania wspomnień, terapeuci wykorzystują tendencyjnie dobrane zdjęcia. Pacjenci mają być podpuszczani przez terapeutów i przyjmować ich sugestie jako prawdę.\nTerapeuci stosują hipnozę, by pacjent odzyskał wspomnienia i wyleczył szok pourazowy. Podczas seansu pacjent w stanie hipnozy ma powrócić do wydarzeń z przeszłości. Terapeuci kierują powracaniem do przeszłości i odzyskiwaniem wspomnień.\nTerapeuci, zdaniem autorki „Molestowanie pamięci”, kreują fałszywe wspomnienia poprzez fantazje kierowane, hipnozę i masaże ciała. Wszystko to powoduje spór o to, czy wspomnienia są odzyskiwane czy kreowane. Wspomnienia wykreowane są niezwykle szkodliwe dla pacjentów. Zwolennicy psychoterapii twierdzą jednak, że odzyskuje się wspomnienia prawdziwe, wyparte przez pacjentów z powodu ich bolesności. Terapeuci wierzą w prawdziwość wspomnień i skuteczność terapii, pomimo, że eksperymentalnie udowodniono łatwość wmawiania wspomnień.\nPodobnie wykreowanie przez media marginalnego w rzeczywistości problemu pedofilii doprowadziło do dostrzegania jej wszędzie, a w konsekwencji rozbicia rodzin i więzów społecznych, oraz do histerii podejrzliwości. Dzieciom wmówiono lęk przed pedofilem, co doprowadziło do nieufności dzieci wobec wszystkich.\nLewica wykreowała problem przemocy w rodzinie, w tym problem przemocy seksualnej. Działania te wspierała awangarda rewolucji lewicowej czyli ruch feministyczny. Feministki uważają, że wszelkie relacje kobiety o molestowaniu seksualnym w dzieciństwie są zawsze prawdziwe. Feminizm swój rozwój w latach 70 i 80 zawdzięcza histerii rzekomych molestowań seksualnych, rzekomych gwałtów, rzekomej przemocy w rodzinach, a w konsekwencji rzekomej pedofilii. Feministki w USA głosiły, że 25% kobiet było zgwałconych, 33% kobiet było w dzieciństwie wykorzystywanych seksualnie (w UE 50% kobiet miało paść ofiarami pedofilii), 60% molestowanych w pracy. Zdaniem feministek jesteśmy świadkami epidemii gwałtów i molestowania. Jeśli – twierdzą – kobieta cierpi na depresje, lęki, utratę apetytu, problemy seksualne lub jest nieśmiała to znaczy, że była ofiarą molestowania.\nHisteria wywołana przez lewice doprowadziła do opierania oskarżeń o pedofilie na podstawie surrealistycznych rzekomych dowodów. Setki rodziców oskarżono o pedofilie na podstawie zdjęć ich nagich dzieci – zdjęć niemających podtekstów seksualnych i przez lata uważanych za coś całkowicie normalnego. Tysiącom rodziców odebrano dzieci, tysiące rodziców społecznie zlinczowano i bezpodstawnie skazano. Działo się to wszystko pomimo, że eksperymentalnie dowiedziono, że dzieci zmyślają pokazując na lalkach gdzie były dotykane. Pożywką dziecięcych fantazji jest wszechobecna pornografia. Fałszywe założenia prowadziły do fałszywych dowodów jednak kończyły się prawdziwymi wyrokami.\nOfiarami nagonki w USA i Wielkiej Brytanii stawali się księża katoliccy. Wiele z tych oskarżań było prawdziwych, plaga pedalskiej pedofilii w kościele amerykańskim była owocem zmian posoborowych, a szczególnie posoborowej tolerancji dla pederastów wśród księży. Wiele innych oskarżeń było fałszywych. Oskarżenia wobec 4000 księży (10% amerykańskich duchownych) kończyły się wypłacaniem przez kościół pieniędzy [sama sprawa wypłacania odszkodowań jest bulwersująca, majątek kościoła pochodzi z ofiar wiernych, nie jest majątkiem księży, nie było więc podstaw, by za zbrodnie księży pedofilów odszkodowania płacili niewinni wierni]. W USA ofiarami księży pedofilów padali w 81% chłopcy [pederaści w populacji stanowią do 5%, wśród pedofilów byli więc szokująco nadreprezentowani], był to owoc tolerowania przez modernistyczny episkopat USA subkultury pedalskiej w seminariach i parafiach.\nDodatkowo, by zdobyć kontrolę nad wyznawcami, kreowanie fałszywych wspomnień u wyznawców wykorzystują sekty (byli o to oskarżani scjentolodzy).\nPowodem lawiny oskarżeń o pedofilię w sądach było to, że rzucanie ich było wygodne podczas rozwodów, czy prześladowania nielubianego sąsiada albo współpracownika. Podczas trwania procesów rozwodowych matki uczyły dzieci jak szkalować ojców. Uniewinnieni od oskarżeń o pedofilię i tak nie mieli po procesach możliwości utrzymywania kontaktu z dziećmi. Matki wmawiające swoim dzieciom fałszywe wspomnienia często same miały fałszywe wspomnienia nabyte podczas psychoterapii. Fałszywe oskarżenia skutkowały załamaniami psychicznymi fałszywie oskarżanych. Matki i terapeuci, by pogrążyć ojców wymuszali na dzieciach głoszenie, że były molestowane. Dzieciom, by rozbudzić ich fantazje pokazywano materiały pornograficzne. Nieprawdziwe okazywały się ekspertyzy sądowe tworzone przez psychologów. Sędziowie automatycznie dawali wiarę rzekomym ofiarom, łatwo było skazać niewinnego mężczyznę za pedofilie.\nBarbara Gujska, Zygmunt Freud, hipnoza, kościół katolicki, pamięć, pedofilia\n4 Responses to Syndrom fałszywych wspomnień – przemilczany aspekt w dyskusji o pedofilii\n1 października 2013 o 00:50\nBiedni księża. Wszystko przez słońce i te wstrętne fantazje bachorów…Ciekawe czemu FRONDA się tym tematem zajmuje…Wstyd\n18 września 2014 o 14:28\nNagonka na księży katolickich ma jeden cel główny: środowiska skrajnie lewackie i feministyczne rozbijają w ten sposób religie chrześcijańskie,przeszkadzające im jeszcze w ich chorych dążeniach gender.Jeżeli hierarchowie Kościoła w Polsce nie zewrą szeregów a będą podzieleni jak teraz,to nastąpi rozbicie Kościoła tak jak już zrobiono to w USA i krajach Europy. Dobrze że nieliczni nasi profesorowie jeszcze nie stchórzyli i mają odwagę protestować. Brawo Pani Basiu!\n18 września 2014 o 18:36\nna niejakiego Mariusza T to też jest nagonka, a on jest biedny i niewinny, oskarżony przez bujających w obłokach bachorów?? Wszędzie węszycie podstęp, teraz psychoterapeuci dybią na dobre imię księży, ciekawe w jakim niby celu?\n23 września 2014 o 16:37\nPsychologia i psychiatria stąpają po bardzo kruchym lodzie. Przekonanym o potędze współczesnej medycyny polecam poczytanie choćby lekceważonej „Wiki”, gdzie jest wiele rzetelnych i odpowiedzialnych tekstów. Sam niedawno zwróciłem uwagę na faktografię w haśle „schizofrenia” – jest druzgocąca dla psychiatrii. Cytat z kobylastego artykułu: „Pozycja nozologiczna: Wobec nieznajomości etiopatogenezy schizofrenii jednostka ta pozostaje umową kliniczną opartą na podobieństwie objawów i przebiegu zaburzeń, rozpoznawanych za pomocą różnych konwencji diagnostycznych.” Dla mnie, jako absolwenta nauk ścisłych to jedno zdanie dyskwalifikuje całą „wiedzę”, ale to tylko mały kwiatek z wielkiej łąki bezpodstawnych przypuszczeń i niespójnych hipotez, okraszonych pseudonaukowym bełkotem, typowym dla nauk pozujących na ścisłe.


Scribus w vortalu\nStrona główna Aktualności 27.02.2007 18:43\nRok temu po raz pierwszy pojawiła się kompilacja programu Scribus dla systemów Windows. Od tego czasu ukazywało się wiele wersji rozwojowych tego programu. Kilka dni temu ukazała się kolejna wersja aplikacji oznaczona numerem 1.3.3.8, którą postanowiliśmy opublikować w naszym dziale PROGRAMY mimo, iż nie ma ona statusu wersji finalnej.\nProgram ten jest dość dobrze znany użytkownikom Linuksa i to nie tylko tym, których interesuje tematyka DTP. Jest to bowiem nie tylko pierwszy tak rozbudowany program DTP, ale też jeden z najciekawszych i wręcz modelowych projektów Open Source. Scribus jest rozwijany systematycznie od kilku lat, z dużym zaangrażowaniem coraz większej liczby osób uczestniczących w projekcie. Pierwsza wersja 1.0 Scribusa dla tych systemów została udostępniona czerwcu 2003 r. - od tego czasu program przeszedł prawdziwą ewolucję. Obecnie program jest z powodzeniem wykorzystywany do profesjonalnych celów.\nO Scribusie w wersji dla Windows pisaliśmy już równo rok temu, od tego czasu ukazało się kilka niestabilnych testowych wersji. Ze względu na politykę Vortalu nie publikowaliśmy ich w dziale PROGRAMY, jednak najnowsza wersja programu, mimo tego, że pochodzi z gałęzi rozwojowej, została przez twórców uznana za stabilną, w związku z czym postanowiliśmy umieścić ją w naszym katalogu. Wersja 1.3.3.8 wnosi głównie poprawki dotyczące obsługi formatów PDF i EPS, drukowania i drobnych niedociągnięć interfejsu. Poprawiono także literówki w tłumaczeniach (także w polskim).\nNajnowszą wersję aplikacji Scribus w wersji dla Windows można pobrać w naszym dziale PROGRAMY -> Biuro -> Skład publikacji DTP. Wydania dla innych systemów operacyjnych znaleźć można na stronie twórców.


Foto: Konrad Stasiczak\nPokazy odbywają się w dwóch miejscach jednocześnie. Widzowie mogą oglądać wystawę statyczną oraz starty i lądowania na lotnisku w Kętrzynie, a główny pokaz odbywa się nad Jeziorem Niegocin w Giżycku, gdzie z Ekomariny można obserwować ewolucje, przeloty, a także lądowania i starty wodnosamolotów. Ciekawą atrakcją jest podziwianie pokazów z tafli jeziora. Każdy, kto dysponuje łodzią, żaglówką, bądź inną jednostką pływającą, może połączyć kołysanie się na falach z obserwacją podniebnych ewolucji. Pokazy nad jeziorem prowadzi Tadeusz Sznuk, który znany jest szerszej publiczności z telewizji, jednak mało kto wie, że Pan Tadeusz jest również pilotem i ma ogromną wiedzę na temat samolotów, oraz pilotów biorących udział w pokazach.\nJubileuszowe pokazy nie zawiodły nas pod względem maszyn, których nie oglądamy na co dzień. Samoloty North American Harvard, Jak-18, TS-8 Bies, Extra 330SC, Lockheed C130 Hercules, Jak-52, Piper L4A Grasshopper, Remos G3 Mirage, Pioneer 300 i 400, VL3 Evolution. Wodnosamoloty Aviat Husky, Piper PA-18, FlyWhale, Cessna 182, Piper SuperCub, Glasair Sportsman, Super Petrel, Savannah, J1B Prząśniczka, Cessna C206. Śmigłowce Mi-24, W3 Sokół, Eurocopter EC120 Colibri, Schweizer300, Dynali H3, Robinson R44. Dwa wiatrakowce z 57-y Team. Skoczkowie z grupy Sky Magic S3 WAT, a to i tak jeszcze nie wszyscy uczestnicy pokazów.\nTradycją jest, że zapraszany jest ktoś wyjątkowy pod każdym względem. Samolot, który przyciąga tłumy fanów lotnictwa, fotografów oraz media. W zeszłym roku była to DC3 Dakota. Tegoroczną imprezę uświetnił samolot-legenda. Consolidated Catalina PBY-5A, ochrzczona imieniem „Miss Pick Up”. Maszyna niezwykła, której warto poświęcić chwilę i przybliżyć jej historię. Jak powiedział mi Steve, jeden z 20 (sic!) właścicieli, tej pięknej maszyny, to latająca legenda. Swoją służbę rozpoczęła w Kanadzie, gdzie w czasie Drugiej Wojny Światowej patrolowała wybrzeże i odbywała loty ratunkowe nad oceanem. Po zakończeniu wojny, służyła jeszcze kilka lat w Kanadyjskim lotnictwie, aby na następne 30 lat stać się samolotem gaśniczym (ang. water-bomber). Kiedy nie nadawała się już do dalszej służby ze względu na stan techniczny, została kupiona przez 20 pasjonatów lotnictwa, którzy założyli fundację i odrestaurowali samolot przywracając go do stanu w jakim możemy go dziś oglądać. Wymontowano z niej zbiorniki, w których transportowano wodę do gaszenia pożarów, przemalowano ją z żółto-czerwonego na biały, tak jak malowane były te samoloty w czasach służby w marynarce, zmodernizowano awionikę i system paliwowy.\nW oryginalnych maszynach jeden z inżynierów miał swoje stanowisko w pylonie łączącym kadłub ze skrzydłami i z tego miejsca nadzorował transfer paliwa między zbiornikami, mieszankę paliwową oraz chłodzenie silników. Dziś całe stanowisko zostało przeniesione do kokpitu, a w miejscu gdzie wcześniej była tablica przyrządów, znajdują się dwa niewielkie zawory sterowane elektrycznie. Ciekawostką jest, że obecnie samolot ten może przewozić pasażerów, ponieważ zamontowano w nim fotele od innego samolotu-legendy, Vickersa VC-10, który wycofano ze służby w British Airways. Chociaż Catalina skończyła w tym roku 80 lat, to jej kondycja sprawia wrażenie jakby niedawno opuściła fabrykę. Po uruchomieniu jej silniki powodują, że ziemia drży pod nogami a w uszach słychać głęboki bas. Dwa gwiazdowe, 14 cylindrowe silniki Pratt&Whitney R-1830-86 Twin Wasp, każdy o mocy 1200KM (te same które napędzały m.in. samolot Corsair F4U), pozwalają tej 12 tonowej maszynie bez problemu rozpędzić się i oderwać z tafli wody. Starty i lądowania Cataliny mieliśmy okazję oglądać w Sobotę i Niedzielę z jeziora Niegocin w Giżycku. Pomimo tego, iż samolot został stworzony do operowania z wody wyposażony jest w potężne podwozie, które pozwala mu również lądować na tradycyjnych, utwardzonych lotniskach.\nOrganizatorzy pokazów Mazury AirShow skupiają się na lotnictwie General Aviation. Samoloty odrzutowe są tutaj najczęściej gościem specjalnym. Płytę lotniska oraz niebo nad jeziorem oddano we władanie pilotom małych samolotów. Są to zdecydowanie ciche i relaksujące pokazy, bez grzmotu dopalaczy. Otwierają je samoloty ultralekkie, żeby sukcesywnie przechodzić do coraz cięższych, szybszych i głośniejszych konstrukcji. Warczenie silników latających w szyku Harvardów, czy Litewskiej grupy akrobacyjnej ANBO, w której jednym z pilotów jest były prezydent Litwy, jest najlepszym podkładem dźwiękowym. W tym roku grupa przyleciała, wyjątkowo, w składzie czterech samolotów i rozpoczęła pokaz od bardzo popularnej figury zwanej DNA. Polegała ona na tym, że trzy samoloty wypuszczały dym w barwach narodowych Litwy, a czwarty samolot oblatywał je wzdłuż spiralą pozostawiając na niebie białą smugę dymu. Pokazy grupy ANBO nie należą do agresywnych. Grupa skupia się na precyzyjnej demonstracji figur i precyzji pilotów. Po Litwinach łagodne warczenie przerwał pracujący na najwyższych obrotach silnik samolotu akrobacyjnego, którego pilot w trakcie swojego pokazu wyciskał z siebie i samolotu siódme poty, żeby pokazać ewolucje, których zazdrościli mu widzowie i piloci mniejszych maszyn. Na niebie pojawił się Maciej Pospieszyński , który w tym roku wzbudził chyba największe emocje. Maciek latający na Extra 330SC udowadniał, że nie ma ewolucji, której nie zrobi jego samolot. Prawie każda „górka” kończyła się autorotacją przechodzącą w korkociąg. Pętle i beczki, po których na niebie zostawała biała smuga dymu, a w powietrzu unosił się zapach parafiny, sprawiały że pilot tylko niewielkie odcinki pokonywał lecąc prosto. Efektowny zawis na śmigle zwieńczył pokaz, a uśmiechy na twarzach obserwujących utrzymywały się przez długi czas. Kolejną atrakcją był przelot Herculesa, największego samolotu Polskich Sił Powietrznych.\nPokazy w Kętrzynie to dla mnie osobiście okazja do spotkania się z pilotami i znajomymi w bardzo przyjemnych okolicznościach mazurskich lasów i jezior. Wyjątkowa atmosfera, która towarzyszy temu wydarzeniu sprawia, że impreza na stałe wpisała się do kalendarza wielu osób pasjonujących się lotnictwem i w bardzo efektowny sposób promuje lotnictwo GA w Polsce i Europie.\nCzytany 804 razy\tOstatnio zmieniany środa, 08 sierpień 2018 08:57\nWięcej w tej kategorii: « Amerykański Lockheed P-38 Lightning na Air Show w Radomiu. Samoloty M-346 na Air Show. W Radomiu już jako Bieliki. »


Elon Musk planuje wycofanie Tesli z giełdy\nAkcje zostaną odkupione po 420 USD.\nSamochody Tesla z trybem imprezowym\nGwarantują dwudniową zabawę po zaparkowaniu.\nHarley Davidson prezentuje elektryczne motocykle\nPierwsze z nich dostępne już w 2019 roku.\nHyundai wyprodukuje samochód Iron Mana\nSpecjalna edycja nowego modelu Kona.\nPininfarina PF0 – elektryczne superauto od designerów Ferrari\nMoże rozwijać maksymalną prędkość ponad 400 km/h.


Jesteś na:Index»Tagi serwisu»Tag Entlebucher\nZdjęcia szwajcarskich psów pasterskich\nZdjęcia szwajcarskich psów pasterskich. Jakie rasy psów należą do szwajcarskich psów pasterskich? Galeria zdjęć psów szwajcarskich: Entlebucher, Duży szwajcarski pies pasterski, Berneński pies pasterski, Appenzeller. więcej...\nRasy psów ze Szwajcarii\nKtóre rasy psów wywodzą się z terytorium Szwajcarii? Po chwili konsternacji z pewnością wymienimy poczciwego Bernardyna. Czy po dłuższym namyśle będziemy w stanie wymienić jednak kolejną rasę? Psy to nie tylko nasi najlepsi przyjaciele – to także dziedzictwo narodowe, o które musimy dbać! więcej...\nRasy psów na E\nRasy psów na literę E stanowią niewielki ułamek całego, światowego katalogu czworonogów. Zdjęcia psów opisanych w poniższym artykule znajdą Państwo w naszej galerii. Hodowle psów i informacje o cenach szczeniąt również można znaleźć w zakładkach na naszej stronie. Pierwszy pies na E to norweski Elkhund czarny. Elkhundy to rasa psów w typie szpiców więcej...\nWirtualna adopcja psa\nWiele osób marzących o posiadaniu psa w swym prywatnym mieszkaniu, czy to w obawie przed nieporadzeniem sobie ze zwierzęciem czy też z brakiem czasu wynikającym zazwyczaj z nawału zajęć i pracy, nie może pozwolić sobie na bezpośrednie wprowadzenie psa do mieszkania. Jedną ze znaczniejszych przeszkód dotyczących zwłaszcza dzieci, ale i także więcej...\nEntlebucher (Entlebucher Sennenhund)\nEntlebucher, pochodzący z doliny Entlebuch w okolicach kantonów Lucerna i Berno, to najmniejszy z czterech szwajcarskich psów pasterskich. Pierwszy opis rasy pochodzi z 1889 roku, niemniej jeszcze wiele lat później nie rozróżniano psa pasterskiego z Entelbuch od psa z Appenzell. W 1913 roku na wystawie więcej...\nGaleria Wyżła weimarskiego krótkowłosego\nWyżeł weimarski krótkowłosy to niezwykle spokojny i inteligentny czworonóg, który wymaga k...\nNie każdy Pudel jest taki sam. Hodowcy rozróżniają aż cztery odmiany w obrębie grupy Pudli...\nWykaz alfabetyczny imion dla psów suczek\nGdy już przygarniemy lub kupimy wymarzonego pupila staniemy przed kolejnym dylematem jak...\nWedle ogólnie przyjętej specyfikacji możemy rozróżnić ponad 300 ras psów zamieszkujących n...\nPowstała pierwsza w Polsce szkoła osteopatii zwierzęcej\nOsteopatia to naturalna metoda diagnozowania, leczenia i profilaktyki, oparta na technikac...\nNorowce psy myśliwskie na króliki, borsuki i lisy\nNorowce to grupa psów myśliwskich przystosowanych do polowania na zwierzętach w norach. Z ...\nWigilijne potrawy nie dla psa?\nWigilia i Święta Bożego Narodzenia to szczególny okres. Uroczyste, suto zastawione stoły k...