A tak wlasnie bylo nam na weselu 21 czerwca\n23:53, czokczok , Wycieczki\nUdalem sie tydzien temu do 3miasta\nBylo tak dobrze jak zawsze gdy odwiedzam polski przyczulek tropikow. Co mi tej Angli gdy tak cudownie jest w Gdyni, Sopocie i w Gdansku? Morze jak nigdzie, plaza piaszczysta, a jak leje to z taka moca i gracja jednoczesnie, z grzmotami. Oto wiec Gdynia:\nz lekka z przerwa na Tyskie :) i spacerem po plazy:\na przy bulwarze przepływają nie tylko stada łabędzi, kaczek krzyżówek, mew i rybitw, ale i trzy sztuki kormoranow\nPóźniej, po weselu (bo dlategoż właśnie przybyłem do 3miasta) udałem się do Sopotu:\nCzyż nie było warto?\n19:54, czokczok , Wycieczki\nPoniedzialek 03/03/08. Session 9 (2001)\nFilm calkiem dobrze sie zapowiadal, bo jakze dobra mial podstawe, na ktorej moglby powstac dobry horror. Oto mamy wielki, stary, rozpostarty niczym nietoperza skrzydla dom, byly dom dla ludzi umyslowo chorych. W lewym skrzydle kobiety, a w prawym mezczyzni. Im ciezszy przypadek, tym bardziej oddalony od glownego korytarza. Dom ten ogromny splatany jest jak labirynt; uwazac nalezly by zle nie skrecic, by nie zejsc z trasy dla lekarzy na trase chorego psychicznie. Zostaje wynajeta grupa budowlana, ktora ma w przeciagu tygodnia oczyscic caly dom z azbestu, ktory byl uzywany prawie wszedzie. Jeden z pracownikow, syn prawnika, interesuje sie nagranami z sesji psychiatrycznych prowadzonymi z kobieta o bardzo bogatym rozszczepieniu osobowosci. Jednemu z szefow powoli zaczyna szalenstwo udezac do glowy. Inny z pracownikow, ktory natknal sie schowane w scianie stare monety, znika, nie przychodzi do pracy, po tym jak wraca w nocy by zabrac je wszystkie dla siebie. Pojawia sie poznie, ale inny jakis, otepialy. Film wyglada tak, jakby rezyser nie byl zdecydowany, w ktora strone ma rozwijac akcje. Czuje sie, ze powinny wystapic tu czy tam pewne niedopowiedzenia, ale ich nie ma, bo wszystko staje sie jasne. Czuje sie jedynie jakies zle energie, ktore zle wplywaja na umysl czlowieka. Ten sam rezyser zrobil tez film The Machinist (2004), ktory ma w sobie wiele z tego typu opowiesci, kiedy to widzi sie tylko oblakancza mrocznosc, podczas gdy rzeczywistosc okazuje duzo gorsza nawet od niej. Dlatego wlasnie pisze o tym zlym filmie, by pokazac, ze ten sam rezyser moze zrobic cos slabego, ale i tez dobrego.\nPoniedzialek 09/06/08. Identity (2003)\nOto drugi przyklad opowiesci opartej na temacie osobowosci mnogiej. Podczas totalnej ulewy, ktora zupelnie odcina od swiata, do przydroznego motelu dostaje sie jedenascioro osob, ktorych pojawienie sie jest bardzo ze soba powiazane. Logiczna nic przyczyn i skutkow sprowadza ich do jednego miejsca. Kierowca z aktorka, malzenstwo z synkiem, prostytutka, swieze malzenstwo, kierownik motelu, policjant wiozacy groznego wieznia. Rownolegle pokazana jest historia skazanego na kare smierci czlowieka z osobowoscia mnoga. Tuz przed egzekucja jego psychiatra i obronca zwoluja wieczorne posiedzenie wraz z sedzia, prokuratorem i innymi potrzebnymi osobami by pokazac im, ze to nie skazany popelnil te morderstwa, tylko jedna z jego osobowosci; on sam, nie jest temu winien. Jego cialo jest winne, ale nie on sam. Zas jedenascioro w motelu zaczyna przezywac koszmar, gdy to jedna osoba po drugiej zostaje mordowana. Zaczyna sie powolne odliczanie i nikt nie wie kto jest morderca, bo kazde podejrzenie okazuja sie nietrafne. Film na poczatku wydaje sie jakby przewidywalny, celowo podkrecany przez deszcz, odciecie od swiata (brak komunikacji wywolany burza), panike i dezorganizacje, ktora tylko zwieksza ryzyko kolejnych zabojstw. Wydaje mi sie ze ta przewidywalnosc jest celowa. Sluzy temu, by uspic nas i zaskoczyc zaraz swoja zlozonoscia, kluczem do ukladanki, niespotykanym zbiegiem okolicznosci (ktory tylko ludzki umysl potrafii wymyslic). Dawno tak sie nie zdziwilem zakonczeniem.\nNiedziela 16/03/08. 1408 (2007)\nOpowiesc o poszukiwaczu strasznych domow, nawiedzonych miejsc. Spedza on w takich miejscach noc by dokladna aparatura, wlasnymi zmyslami, analitycznie dowiesc tego, ze miejsca te sa tylko legenda owiane, sa sposobem przyciagania turystow, niczym szczegolnie strasznym, czasami tylko uzbrojonym w jakies liche sztuczki. Mieszkal on kiedys w Nowym Yorku z zona i corka. Corke stracil. Sam przez to stracil wiare w cokolwiek i wyszedl (doslownie) po papierosy i nie wrocil. Jako taki wlasnie sceptyk, pozbawiony wszelkich zludzen dostaje dziwne zaproszenie, by nigdy nie wynajmowal pokoju 1408 w pewnym hotelu w centrum Nowego Yorku. Oczywiscie nie jest w stanie odpuscic okazji do sprawdzenia kolejnego nawiedzonego pokoju, nawet gdy jest ono bliskie jego podcinajacym nogi przezyciom. Musi okazac bardzo wiele samozaparcia by wymusic na dyrektorze hotelu by ten wynajal mu ten wlasnie pokoj. Kazdy kto mieszkal w nim szybko umieral dosyc niespotykanie i niezwykle szybko. Dyrektor po prostu nie chce miec zadnych klopotow, nie chce sprzatac tego co pozostanie z naszego sceptyka. Gdy tylko zamykaja sie za nim drzwi pokoju 1408, zaczyna sie powolne wysysanie. Zaczyna sie gra, w ktora dla niego, choc przerazajaca, jest i tak dla niego ukartowana. Jest to adaptacja opowiadania Stphena Kinga i tu, jak w przypadku innych jego historii doznalem tego przerazajacego, ale bardzo niemilego uczucia. Nie jest to zwykly strach, o ktorym wiemy, ze jest tylko fikcja. Ten strach jest jakby paralizujacy, jakby ktos szybko wlozyl zimna dlon w nasze wnetrznosci. Odczuwam to mimo tego, ze wiem ze to fikcja.\nNawet gdy opuscisz ten pokoj, nigdy go nie opuscisz\nW sobote zapedzilem sie przez las by sobie po korzeniach pojezdzic i blocie. Zaplanowalem dojechac do malej rzeczki w Meanwood Park i jakze bylem zdziwiony znajdujac ja tak urokliwa. Przejechalem wzdluz niej az do przecinajaca ja drogi glownej. Tak oto zaplanowalem wycieczke na dzien nastepny. W niedziele bowiem poszlismy tam wszyscy i spacerem poszlismy podobna droga, biorac jedno urokliwe udejscie pod gore gdzie wszystko kwitlo, kwiatki kolorowe, drzewa niespotykane. Prawdziwy las.\n08:42, czokczok , Wycieczki\nSroda 21/05/08. Powiedz to, Gabi (2003)\nSzczesliwi Ci, ktorzy mieli to szczescie widziec ten wlasnie film. Film to o zamieszaniu czasoprzestrzennym, zamieszaniu przyczynowo-skutkowym, ale o luzniejszej, wdzieczniejszej, subtelniejszej formie niz na przyklad "Przypadek" Kieslowskiego. Opowiesc o problematycznej Gabi, nastolatce, ktora kocha sie w swym sasiedzie Borysie (Andrzej Chyra), do ktorego mieszkania czesto sie wkrada by czuc sie blizej niego, by go poznac. On, dziennikarz spotyka sie z byla dziewczyna naczelnego redaktora; ma swoje zycie, swoje problemy, swoje reportaze. Gabi ma dwie mlodsze siostry; szczegolnie przyjacielski maja do siebie stosunek. Postanawia skorzystac z kolejnego sposobu zdobycia serca Borysa. Kradnie na basenie habit zakonny i udaje, ze dostala przepustke z klasztoru, po to by potem ja spalic przed Borysem i wyznac swoja milosc. Oczywiscie plan sie nie udaje. Borys odwozi ja na dworzec, z ktorego miala wracac do klasztoru. Na dworcu dochodzi do rozszczepienia czasoprzestrzennego. Jeden zly czyn moze wiele zlego wywolac, jeden dobry wiele dobrego. Wszystko jakby poetycko, efemerycznie, i po Polsku, z wodka. Jestem bogiem, uswiadom to sobie, ty tez jestes bogiem, tylko wyobraz to sobie - przygrywa Paktofonica. Prosze zwrocic szczegolna uwage na role Piotra Najsztuba. Totalnie efemeryczny kloszard.\nWtorek 06/05/08. The American Astronaut (2001)\nMoja druga perelka. Kupilem to DVD dawno temu i czekalem na szczegolna okazje, albo raczej na odpowiedni czas. Musiala dojrzec ona, musialem dojrzec i ja. Niby to film sci-fi, bo oto przewoznik miedzygalaktyczny wiezie kota na skolonizowany tylko przez mezczyzn Ksiezyc. Tam dostaje inne zlecenie - by zawiezc zarodek kobiecy na planete Merkury (tak mi sie zdaje) gdzie mieszkaja tylko wyknujacy ciezka prace mezczyzni, ktorzy nie widzieli i nie maja pojecia jak wyglada kobieta. Ma go wymienic na chlopca "ktory widziaj kobieca piers", ktorego rola na planecie Merkury, jest by w stroju Hermesa opowiadac (spiewajac) o tej niesamowitej rzeczy jaka jest piers kobieca. Na niego bowiem to maja chrapke kobiety z planety Wenus, ktore i tak co jakis czas zamawiaja jednego mezczyzne z planety Mars, z ktorego uslug korzystaja, az do miniecie okresu jego przydatnosci. Przewoznikowi depcze mu po pietach profesor Hess, ktorego raz juz zlikwidowal, ktory jednak pojawia sie co jakis czas, by nosic smierc za nim, ktory zabija tylko bez powodu; jezeli znajduje powod do likwidacji kogos, nie jest w stanie tego uczynic. Ale co jest w tym filmie istotne? Muzyka, klisza czarno-biala, choreografia? Wszystko w tym musicalu scince-fiction, a dokladnie w space-western-musicalu jest szczegolne, nietypowe, dziwne. I musze zdobyc muzyke z tego filmu, nawet gdyby musial ja nabyc jak uczciwy czlowiek w sklepie. Rezyseria, scenariusz i rola glowna: Cory McAbee, tworca jedynego w swoim rodzaju Billy Nayer Show. A oto malutka nutka-probka jego sposobu rozumienia swiata.\n20:30, czokczok , Film\nOtoz my nadal sie przemieszczamy, podrozujemy. Dwa tygodnie temu pojechalismy na wschodnie wybrzeze, do miasteczka Flamborough, a tam na cypel Flamborough Head oraz na niedalekie od tego miejsce North Landing.\nPlaza i wielkie skaly wapienne. Ogromne. Mewy swoje gniazda na scianach skalnych zakladaja i lepiej im nie wchodzic w parade czajac sie z gory by ladna fotke wykonac.\nJa sie wspialem dzielnie i takim waskim paskiem sie ku nim zblizylem, gdy nagle dwie wielkie mewy wyskoczyly zza sciany, a ja sobie zaraz "Ptaki" Hichcock'a przypomnialem i grzecznie odszedlem w swoja strone.\nSkaly, fale, a wiatr glowy urywa.\nPozniej przeszlismy sie na North Landing. Tam skaly podobne, ale dodadkowo male jaskinie wyplukane przez morze. Skalna podloga w nich jest tak gladka, tak biala, ze miec na takie podobienstwo lazienke uczyniona to szczyt marzen. Zaczelismy "zwiedzanie" od prawej strony zatoki.\nMaly gral w pilke z nowym kolega...\n.. a potem przeszlismy na strone lewa po kolejnych jaskinkach. Strona prawa okazalo sie jednak duzo bardziej atrakcyjna. Ogolnie warto, warto odwiedzic.\n19:30, czokczok , Wycieczki\nMroczne i kolorowe babelki oraz o tym jak dokopac facetom\nGenialny film bo jakze prawdziwy i szczery. Ale moze tylko w granicy fikcji literackiej, lub tez w formie upiekrzonej opartej na rzeczywistosci, ktora jako taka, sama nie zawsze musi byc genilane. Jednakze opowiesc ta jest jedyna w swoim rodzaju. Historia to poety, ktory wybral zycie na niskim poziomie drabiny spolecznej. Moze by zobaczyc jak wiele jest tam cierpienia, moze dlatego, ze dusi sie w duzych domach, moze dlatego, ze lubi sie spychac do rynsztoka i tkwic w nim taplajac sie by z tego poziomu tworzyc lepiej i glebiej? Szacunek wielki do kreacji jaka stworzyl Mickey Rourke. Odpowiednia rola dla odpowiedniego typu aktora, ktory bardzo lubi glebokie doznania i dlatego jest tak dobry w tym co robi. Oto powiesc o barowej cmie, o poecie Henrym Chinaskim, ktory codziennie na zapleczy baru walczy na piesci z barmanem Eddiego (Frank Stallone, oczywiscie ze brat Sylwestra), ktory jest uosobieniem wszystkiego czego niecierpi w ludziach. Poznaje Wande (Faye Dunaway) depresyjna alkoholiczke. Jest w nich to cos co ich laczy i odtad juz razem ida przez zycie barowe. Przez cale zycie idzie z usmiechem, nawet lezac w kaluzy krwi. Nie ma w jego oczach nienawisci, tylko akceptacja i brak przymusu do czegokolwiek. Tak moze i jest w bance alkoholowej, szczegolnie gdy jest w niej wileki poeta, ktory chce by jego dziela znaleziona po jego smierci. I co najwazniejsze - zero pompatycznosci. Moglbym sie jeszcze pokusic na porownanie do Swietego Franciszka, ktory zyl w pokoju i dzielil sie wszystkim, w ktorego role Mickey Rourke rowniez sie wcieli (nie bez kozery aktorzy graja w tych filmach a nie innych).\nWanda: Nie potrafie zniesc obcecnosci ludzi. Nienawidze ich.\nWanda: Tez ich nienawidzisz?\nHenry: Nie, ale czuje sie duzo lepiej jezeli nie ma ich w poblizu.\nNiektorzy ludzie nigdy nie wariuja. Jak bardzo straszliwe ich zycie musi byc.\nNiedziela 01/06/08. Deceiver (1997)\nAnalizna klamstwa. Oskarzony (Tim Roth) o zabojstwo z pocwiartowaniem testowany jest na wykrywaczu klamstw. Jezeli jest sie naprawde dobrym klamca mozna i to oszukiwac jak tylko sie chce. Mozna ta maszynke nawet calkiem dobrze wykorzystac. Oskarzony cierpi na epilepsje, ale/oraz pije absynt, ktory podobno jest epilepsjo-tworczy (jak tez czynil to Van Gogh, ktory i tu jest wspominany, oraz w ktorego role Tim Roth rowniez sie wciela, jak skolnni byli czynic inni epileptycy). Film bardzo demonizuje ta chorobe, mowiac o ludziach dotknietych nia jak o potworach, ktorzy gdy pod wplywem stresu dostana ataku (do ktorego przejscie moze byc ledwo zauwazalne) potrafia zupelnie zmienic swoja osobowosc, stac sie agresywni, a w stanie 'apatii epilptycznej' (bo tak ten stan wyglada) sa jak mina, na ktora lepiej nie nastepowac. Oskarzany calkiem dobrze znajac sie na psychologi, manipuluje tymi, ktorzy chca nim manipulowac. Moze sie nagle stac nawet oskarzajajacym, szczegolnie gdy jako synym bogacza tekstylnego potrafi dotrzec do bardzo wielu informacji. Film dobry i jak bardzo dynamiczny. Wszystko w nim na wlasciwym miejscu, role swietnie obsadzone. Mroczny i zaplatany.\nKiedys w lutym 2008. Death Proof (2007)\nKolejne dzielo Quentina T. Po obejrzeniu go zorientowalem sie (dopiero niestety), jak bardzo lubi on uwieczniac kobiety, jak zaczal to robic coraz dobitniej i mocniej. Kobiety wygrywaja, dokopuja, mszcza sie i definitywnie czerpia z tego to co im odebrano. Stuntman Mike, byly kaskader, (ktory tylko mleko pije) zapedza do swojej jezdzacej maszyny pulapki pelne zaufania dziewczyny, uzywa swojej maszyny by jedna czy druga rozkwasic. Czasami w zyciu bywa tak, ze przejdzie sie o jeden maly most za daleko, ze zadrze sie z niewlasciwymi kobietami. Co mnie bardzo cieszy w tym filmie; jedna z glownych rol gra Zoe Bell, ktora wczesniej byla kaskaderka, dublerka (na przyklad Umy Thurman w Kill Bill). Mile, ze Quentin tak ten film wlasnie skrecil by miedzy innymi wypromowac swoja kaskaderke. Wracajac do filmu, to samochody pedza, samochody sie rozbijaja i pelno zywych (nie plastikowych), ludzkich kobiet, ktore sie bawia, pija i czasami pojda w zlym kierunku, ale czasami ten kto na nie czycha, moze wykonac zly skret w nie te prawo. Quentin nadal goruje prosze Panstwa.\nNiedziela 18/05/08. Spun (2002)\nTworca teledyskow skrecil sobie filmik, ktory okazal sie swietny (moze nawet kultowy). Znowu o narkotykach i o przygodach z nimi zwiaznymi. Mozna go postawic na polce razem z Requiem for a Dream oraz Trainspotting. Narkotykiem tu podawanym w szczegolnosci jest metamfetamina, ktorej produkcja zajmuje sie The Cook (tak sie zreszta nazywa wszelakich chemikow, ktorzy tworza te niesamowitosci). I tu dochodzimy do sedna (jednego z dwoch). W role chemika wcielil sie Mickey Rourke. Biale kowbojki, bialy kapelusz, szerokie umiesnione plecy i sprasowana twarz. Takim sie stal Mickey po swojej bokserskiej przerwie w aktorstwie. Moze tego potrzebowal by stac sie lepszym aktorem? Druga osoba dla ktorej obejrzalem ten film byl Jason Schwartzman, ktory gra glowna role i staje sie przez moment kierowca chemika. Przywozi i odwozi jego dziewczyne, jedzie z nim po potrzebne do produkcji skladniki. Cala kolomyja wokol narkotykow (policji nie brakuje) no i slicznie wszystko okraszone psychodelicznymi, stroboskopowymi animacjami.\nOpowiesc chemika: Pamietam gdy mialem okolo... bylem jescze maly, nie pamietam... 4 albo cos okolo 5 lat mialem. Mielismy stara suke, a ona sie oszczenila. Pewnego dnia wchodze do lazienki, a moja mama stala tam, kleczala... Nasza suka miala okolo 8 szczeniat, a moja mama schylala sie na zlewem i kazde ze szczeniat po kolei zabijala. Pamietam, ze sia zapytalem: dlaczego?... Odpowiedziala, ze tylko zabija to czym nie jest w stanie sie opiekowac. Pozniej moja mam powiedzala do mnie, spojrzala na mnie i powiedziala, szkoda ze nie zrobilam tego z toba. Moze powinna byla, moze powinna.\n14:46, czokczok , Film


Na odczytach organizowanych przez różne organizacje polityczne i społeczne w Wilnie w 1926-1928 roku często wygłaszał referaty profesor Kot z Uniwersytetu tak lansowanego z Krakowa. Referaty te były przeważnie na tematy wrogów państwowych. Profesor Kot był demokratą – był zwolennikiem Marszałka Piłsudskiego. Po każdym takim referacie były prowadzone obszerne dyskusje. Endecy – zwykle bronili swoje programy - zwalczali natomiast wszystkie inne Stronnictwa łącznie Marszałkiem Piłsudskim. Dużo mówców było zwolennikami powstałego Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem, którzy wypowiadali się za naprawą stosunków wewnątrz kraju, z powodu kłótni partyjnych, wprowadzenia rządów silnej ręki itp. Byłem już zwolennikiem tego Bloku i jego programu. Zabierali też głos w dyskusji i socjaliści na czele z wiceprezydentem m. Wilna Józefem Czyżem, ponadto studenci Uniwersytetu Stefana Batorego o poglądach komunistycznych między którymi byli Jędrychowski, Dębicki, Putrament i Stachelski. Ci czterej komuniści krytykowali demokratyczny ustrój Polski. Kilkakrotnie z ramienia B. B. W. R w dyskusji zadzierałem z tymi studentami nie zgadzając się z ich Akcją, jaką dążą do zdobycia władzy. W późniejszym czasie ci studenci byli sądzeni za wywrotową Akcję komunistyczną. Po objęciu stanowiska Burmistrza zaszła potrzeba niezwłocznie opracowania budżetu. Były burmistrz z nominacji Bolesław Kowalczyk, który był w tym czasie kierownikiem kooperacji spółdzielczo – rolniczej w Podgrodziu usiłował mi udzielić swojej rady. Opracowany budżet dla magistratu przez siebie, przedłożył do zatwierdzenia. Oczywiście tego budżetu, ani jego rad nie przyjąłem. Od tego czasu poczuł się obrażony i stał się moim przeciwnikiem. Budżet opracowałem osobiście. Składał się tylko z dochodów osiągalnych: podatków od nieruchomości i lokalowych oraz dotacji od podatków skarbowych. Suma z tych podatków wynosiła do 38 000 zł. rocznie. Były jeszcze znikome dochody z opłat………..do 3000 zł. Razem dochodów było do 41 000 zł. Suma ta zaledwie wystarczała na pokrycie kosztów administracji Magistratu, świadczeń rocznych dla szkoły i innych niezbędnych drobnych wydatków. O poważniejszej pracy samorządowej dla miasta mowy być nie mogło przy takich dochodach. Zachodziła potrzeba zdobycia własnych dochodów oraz własnego budynku pod Magistrat, odpowiedniego lokalu pod szkołę, własnego terenu pod rynek targowy i bydlęcy. Teren taki był w centrum miasta, ale należał do hrabiego Tyszkiewicza. Został przywłaszczony na korzyść miasta przez byłego burmistrza Kowalczyka. Jednak hrabia go odebrał sądownie – osądzając zwrot kosztów sadowych do 2000 zł., której to sumy Magistrat nie mógł zapłacić. Uważałem, że z hrabią Tyszkiewiczem zachodziła potrzeba nawiązania stosunków przyjaznych i sąsiedzkich, gdyż pół terenu miasta Podgrodzia znajdowała się na jego terenie. Wobec czego udałem się z delegacją miejską do hrabiego – którą to delegację bardzo uprzejmie przyjął. Mnie gratulował z okazji wyboru na Burmistrza. Zapytując powiedział, że ze mną sądzić się z pewnością nie będzie. Zaproponowałem wtedy hrabiemu by dla miasta sprzedał teren pod rynek i gmach szkolny na tym terenie także. Bardzo chętnie się na to zgodził idąc z pomocą nowej Radzie Miejskiej i mnie burmistrzowi jako sobie znajomemu. Rynek z gmachem sprzedał za 12 000 zł. płatnych ratami przez cztery lata. Koszty sądowe ciążące na Magistracie w wysokości 2000 zł darowuje. Przy tym nadmienił, że mu Żydzi proponują za inny gmach 25 000 zł. i to płatnych natychmiast gotówką. Wypadało nam podane warunki z wielkim podziękowaniem przyjąć, gdyż obiekt nabyty był prawie darmo. Zawarcia aktu kupna poleciłem dokonać swemu administratorowi Staniewiczowi. Rada Magistracka także powzięła Uchwałę do kupna obiektów upoważniając Zarząd Magistratu do przeprowadzenia tego aktu kupna. Po dokonaniu rejentalnego kupna, Magistrat niezwłocznie wyrobił hipotekę na te obiekty i stał się właścicielem prawnym majątku o wartości co najmniej 40 000 zł. Żydzi Magistratowi także proponowali 25 000 zł. płatnych natychmiast. Jednak na sprzedaż nie zgodziłem się, bo w gmachu tym mieścił się cały szwadron techniczny 23 pułku ułanów grodzieńskich i on płacił dzierżawę za ten gmach do 3000 zł. rocznie, sumę dość wysoką. Przy tym zamierzałem w tym gmachu urządzić siedzibę Magistratu i halę targową. Rynek nabyty niezwłocznie wydzierżawiłem, osiągając 12 000 zł. na poczet której to sumy dzierżawca miał pobierać opłatę za wjazd na rynek. W 1928 roku Ministerstwo Wewnętrzne Wydział Komunalny przyznało na potrzeby komunalne 100 000 zł. Postanowiłem starać się o uzyskanie dla Magistratu m. Podgrodzia pożyczkę z tej sumy na budowę rzeźni za 35 000 zł. Po przychylnym poparciu Starosty St. Mydlarza, jako przewodniczącego Sejmiku, pożyczkę tą przyznano m. Podgrodziu. Niezwłocznie opracowałem projekt budowy rzeźni i takowy został zatwierdzony. Miasto nie posiadało terenu pod budowę tej rzeźni. Ponownie udałem się z prośbą do hr. Tyszkiewicza o sprzedanie jednego hektara ziemi pod budowę rzeźni. Hrabia chętnie zgodził się na sprzedaż tej ziemi, ustalając cenę 1000 zł. za hektar ziemi leżącej tuż na przedmieściu. Obejrzałem to miejsce pod rzeźnię osobiście z hrabią. Miejsce, które obraliśmy było terenowo dość wysoko położone. Wyraziłem obawę czy można będzie wydostać wodę, potrzebną w tak dużej ilości dla rzeźni. Obawę moją uspokoił hrabia, pokazując obok dużego kamienia, stojącą wodę, mówiąc że deszczu już nie było kilka tygodni, więc woda ta na pewno pochodzi ze źródła pod ziemią – bo wodę przy budowie studni osiągnięto na głębokości trzech metrów o ilości niesłychanej. Po wybraniu terenu pod rzeźnię – usiedliśmy na drugim kamieniu i przez dłuższy czas rozmawialiśmy z sobą o różnych dziejach historycznych, byłej przedrozbiorowej Polsce i o nowej powstałej Polsce. Hrabia wspominał, iż wstydzi się swego tytułu hrabiowskiego i jako potomek magnaterii przedrozbiorowej, która nie mało przyczyniła się do upadku Polski, on obecnie jako pro demokrata jest zwolennikiem przeprowadzenia szerokich reform społecznych w Polsce i jest rad, że w obecnej Polsce skasowano wielkie tytuły hrabiowskie i książęce i że wszyscy są równymi obywatelami. Wspomnieliśmy o naszej Akcji w Samoobronie Wileńskiej oraz o dalszych walkach wyzwoleńczych, o buncie gen. Żeligowskiego o dziejach Litwy Środkowej. Na zakończenie rozmowy hrabia powiedział żebym ja do niego zwracał się w każdej sprawie, w której on będzie w stanie załatwić. Oczywiście, że w wielu sprawach ekonomicznych zwracałem się do niego i zawsze załatwiał je korzystnie dla miasta. Można go było nazwać dobroczyńcą miasta Podgrodzia. Bardzo żałuję, że nie nadano mu tytułu honorowego Obywatela miasta Podbrodzia, na który bardzo zasługiwał.\nPo wyborach odbył się wspólny obiad w obecności pana Starosty, Inspektora Samorządowego – mnie jako obranego burmistrza, Dowódcy 23 pułku Ułanów z adiutantem, nowo wybranych Radnych miasta i innych zgromadzonych gości. W czasie obiadu zostały wygłoszone mowy i toasty życzące mi powodzenia na stanowisku burmistrza. Wybór mnie na burmistrza został zatwierdzony następującym pismem: ”Wydział Powiatowy Sejmiku Świeńciańskiego l.dz. 407/VI Przedmiot zatwierdzenie burmistrza miasta Podgrodzia. Święciany dn.9 lutego 1928 r. do Pana Kajetana Rożnowskiego zam. M. Podgrodzie. Po rozpatrzeniu Uchwały Rady Miejskiej m. Podgrodzia z dnia 20.I.1928 r. w sprawie wyboru członków Magistratu na podstawie art.45 dekretu w tymczasowej ordynacji powiatowej /Dz. pr z roku 1919 nr 13,poz.141/oraz art. 42 rozp.R.S.Z.W z dnia 14 .VII.1919 r. o Ustawie miejskiej D.U.Z.C.Z. nr 12, poz. 99/niniejszym zatwierdzam wybór Pana na stanowisko Burmistrza m. Podgrodzia określone przez Radę Miejską w myśl art.40 wzmiaowanego Roz. K.S.Z.W upoważnienie dla stanowiska Burmistrza ST. Sł. Pacowników Państwowych jednocześnie zatwierdzam. Po przyjęciu spraw Magistratu oraz majątku miejskiego od dotychczasowego burmistrza Pana Henryka Siemaszko- przedłoży mnie Pan raport służbowy – o objęciu urzędowania wraz z odpisem aktu zdawczo – odbiorczego, podpisanego przez obie strony. Ostateczny termin przyjęcia przez Pana urzędowania, określam do dnia15 lutego r.b. podpisano: St. Mydlarz- Przewodniczący Wydz. Pow. – Starosta Na skutek tego, że byłem zaangażowany w Akcji wyborczej z ramienia Bloku i przebywałem na terenie Wilna, przeto na prośbę Komitetu Wyborczego termin przyjęcia stanowiska burmistrza został przesunięty na 20 lutego. Po objęciu urzędowania burmistrza zaszła potrzeba niezwłocznie opracowania budżetu na1928 rok oraz planu pracy. Ukończony kurs pracowników samorządowych przy Urzędzie Wojewódzkim pod koniec1927 roku bardzo mi się przydał, ponadto doświadczenie osiągnięte w Tow. ST. Kresowej przy tych wiadomościach posiadanych z łatwością wykonywałem pracę na stanowisku burmistrza od chwili objęcia. Tu muszę cofnąć się z opisem mojej kontynuowanej pracy społeczno – kulturalnej od 1923 do 1927 roku, co przebiegało, jak następuje: Po uruchomieniu cukierni – piekarni w 1923 roku w dalszym ciągu brałem udział w pracach społeczno – oświatowych i ekonomiczno – gospodarczych. W pracach kontynuowanych przez Towarzystwo Straży Kresowej brałem udział czy to w odczytach, zjazdach i prowadzonych kursach dla Koła Młodzieży Wiejskiej. Także organizowałem te koła na terenie województwa wileńskiego. Pisywałem artykuły do Kuriera Wileńskiego. Na łamach Kuriera Wileńskiego zmuszony byłem odpierać czynione na mnie napaści Endeckie i Dziennika Wileńskiego. Napaści te były już kontynuowane od 192 roku, tj. od wyborów do Sejmu Wileńskiego, kiedy to Centralny Komitet Wyborczy Endeków i Chadecji Chrześcijańskiej usiłował przyciągnąć działaczy Towarzystwa Straży Kresowej, łącznie ze mną na swoją stronę, a kiedy te usiłowania zdemaskowałem od tego czasu, bez przerwy Endecy mnie napastowali różnymi kłamliwymi oszczerstwami. Od 1923 roku byłem członkiem Ogólnego Komitetu Społeczno – Porządkowego miasta Wilna, którego zadaniem było współdziałanie z administracją państwową – szczególnie z Policją – dając jej obywatelską pomoc w utrzymaniu porządku i czystości, na ulicach na podwórzach i klatkach schodowych w zakładach jak jadłodajniach, restauracjach, sklepach spożywczych, czuwanie nad czystością sprzedaży artykułów zdrowych i świeżych itp. Przy każdym Komisariacie Policji były Komitety Dzielnicowe składające się z 10 osób, których czynnością było kontynuować wymienione prace. Ja byłem przewodniczącym takiego komitetu dzielnicowego, przy Komisariacie I –szym, w którym Komisarzem był mój dobry przyjaciel z czasów Milicji Obywatelskiej. Należałem także do komitetu redakcyjnego Dziennika Rolniczego, pod przewodnictwem naczelnego redaktora Pana Więckowicza. Komitet ten zwoływał zgromadzenia i zjazdy działaczy rolniczych z którymi miałem kontakt od 1919 roku, kiedy to już zakładałem Kółka Rolnicze. Na zjazdach tych miałem pracę przeważnie organizacyjną. W okresie tym także byłem zapraszany jako działacz społeczny na różne konferencje, zjazdy i odczyty, zwoływane przez różne organizacje. Między innymi otrzymałem zaproszenie następującej treści:” Karta wstępu na podwieczorek, który zaszczyci swoją obecnością Marszałek Polski Józef Piłsudski. Podwieczorek odbędzie się w salach Domu Oficera Polskiego ul. Mickiewicza 13, we czwartek dnia 23 sierpnia br. o godz. 5 po południu W.P. Kajetan Rożnowski” Podwieczorek ten odbył się w 1924 roku. Wileńskie Koło Towarzystwa Wiedzy Wojskowej. Karta wstępu. Dla Pana Kajetana Rożnowskiego na pięć odczytów pt. ”Wyprawa Wileńska w 1919 roku”. które w dniach 16,17,18,20,21 bm. wygłosi Marszałek Polski Józef Piłsudski w sali Śniadeckich Uniwersytetu im. Stefana Batorego w Wilnie. Początek odczytów o godz. 18.30. W czasie tych odczytów Marszałek Piłsudski omówił wyprawy w 1919 roku na Wilno i ziemie wschodnie. Między innymi powiedział, że kiedy po zdobyciu Lidy w marcu 1919 roku pułki piechoty Lidzkie i Grodzieńskie wydały na jego cześć jako Wodza Naczelnego obiad w Lidzie. Podczas wznoszonych toastów radosnych, na tym obiedzie z okazji zdobycia Lidy, na salę wpadł goniec z depeszą od Premiera Rządu Polskiego Pana Paderewskiego – w której to depeszy Premier wzywa Marszałka, jako Naczelnego Wodza Wojsk Polskich do opuszczenia Lidy i przerwania pochodu na ziemie wschodnie, czego żąda Antanta w Paryżu. Zaledwie Marszałek odczytał depeszę – jak wpadł drugi goniec od pułkownika Beliny P.- który donosił o zdobyciu Wilna. Po przeczytaniu obu depesz Marszałek powiedział, „Co zdobyłem, tego nie puszczę. Co zaś do przerwania pochodu na wschód – to nad tą sprawą zastanowię się”. Czy na skutek żądania Antanty w Paryżu, czy na osobiste zarządzenie Marszałka, jako Wodza Wojsk Polskich ofensywa Wojsk Polskich od Wilna i od Lidy na wschód była wstrzymana od marca do lipca 1919 roku. Po czym ofensywa została rozpoczęta i prowadzona pomyślnie dla wojsk polskich do 1920 roku. W ofensywie tej, jak przedtem opisywałem brałem udział. Marszałek dalej podczas odczytu wspominał o tym, że gen. Rydzowi – Śmigłemu w drodze pod jego dowództwem, armaty ugrzęzły w błotach koło Bieniakoń. Z tej przyczyny Gen. Rydz – Śmigły, zapytywał Marszałka jako Naczelnego Wodza - co ma uczynić z ugrzęźniętymi armatami, na co mu Marszałek miał odpowiedzieć, wskazując przy tym na generała palcem z uśmiechem na twarzy, kiedy generale tak ci było ciężko z tymi armatami, że aż Naczelny Wódz pomóc przykazał. Generał zarumienił się, na sali wybuchły oklaski i śmiech. Dalej Marszałek opisywał przebieg wojny rosyjsko – japońskiej w latach 1904 –1906, podczas której Japończycy, posiadając armię mniejszą od Rosji – w 75% byli u Rosjan na wszystkich odcinkach, dzięki umiejętnemu dowództwu armią. Marszałek w tych latach osobiście jeździł do Japonii aby uzyskać broń i pomoc do powstania w Polsce, przeciwko samej Rosji. Początkowo Japonia była skłonna dopomóc, Jednak później od tego zamiaru odstąpiła na skutek Dmowskiego działacza narodowego demokracji, który zwalczał wszelkie poczynania spośród nas działaczy niepodległościowych jakim był on J. Piłsudski. Dmowski przyjechał do Japonii, gdzie potrafił zniweczyć plany Józefa Piłsudskiego o wywołaniu powstania w Polsce przeciwko Rosji Carskiej, będącej wówczas mocno zaangażowanej w wojnie z Japonią i tłumieniem szerzącej się rewolucji w całej Rosji. Nie jestem w stanie opisać nawet ogólnikowo całej treści odczytu wygłoszonego w przeciągu 5 dni po 2 godziny dziennie. Jednak nadmienić trzeba , że Marszałek swoim odczytem wprost hipnotyzował słuchaczy – bowiem jako prelegent był czarujący i treść odczytu była nadzwyczaj interesująca jako historyczna. Po skończonym odczycie oficerowie garnizonu wileńskiego wręczyli Marszałkowi w darze jego portret olejny wielkością do 1.5 m w złotej ramie – przy burzliwych oklaskach zgromadzonych słuchaczy.\nW 1927 roku odbywały się wybory do Rady Miejskiej m. Wilna. Między innymi do Akcji wyborczej wziął udział Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem – który to Blok powstał w tym roku. Na czele tego Bloku stały dobrze znane mi osoby jak sędzia Jan Piłsudski, brat Józefa Piłsudskiego – adwokaci Witold Abramowicz, Bronisław Krzyżanowski, rejent Aleksander Rożnowski – mój kuzyn i szereg innych osób wybitnych mieszkańców Wilna. Wobec tego, że byłem wolnym, przeto zaproponował mi rejent A. Rożnowski, który był skarbnikiem w Komitecie BRW bym ja przystąpił do Akcji wyborczej w Sekcji Propagandowej - propozycję jego poparli wszystkie wyżej wymienione osoby – znając mnie z Akcji Towarzystwa Straży Kresowej Litwy Środkowej i Sejmu Wileńskiego. W Komitecie Bloku objąłem Sekcję Propagandową. Na czele Komitetu stał wybitny działacz polityczny z Warszawy Pan Stanisław Świderski. Cała Akcja wyborcza była prowadzona pod jego kierownictwem. Mój stosunek pracy z nim był przyjazny i dobry, darzył mnie całkowitym zaufaniem w mojej Akcji propagandowej. Czasem mnie udzielał bardzo cennych i praktycznych wskazówek. Miasto Wilno podzieliłem na dziesięć obwodów wyborczych. W każdym obwodzie powołałem lokalne Komitety Wyborcze, zadaniem których było uświadomienie mieszkańców danego obwodu o programie Bez. Bloku Wsp. z Rządem i o zamierzeniach pracy tego Bloku w samorządzie m. Wilna. Komitety te wywiązywały się wyśmienicie z powierzonych im czynności. W każdym takim Komitecie osobiście obsługiwałem kilka zebrań na których przemawiałem namawiając słuchaczy do współpracy z Blokiem Bezpartyjnym Współpracy z Rządem, jako jedynym stronnictwem bezpartyjnym popierającym realizację prac Rządu. W Akcji wyborczej Komitet Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem osiągnął 10 radnych na ogólną ilość 36 . Jak na pierwszą Akcję sukces był dobry. Polska Partia Socjalistyczna osiągnęła 15 radnych, pozostałych 11 radnych osiągnęli Białorusini i Żydzi. Po skończonej Akcji Wyborczej do Rady Miejskiej m. Wilna – mając czas wolny, zgłosiłem się na kurs działaczy samorządowych - który był prowadzony przez Urząd Wojewódzki w Wilnie. Kurs ten ukończyłem z dobrym wynikiem. Pod koniec 1927 roku rozpocząłem akcję wyborczą do Sejmu Rzeczpospolitej Polskiej w Warszawie oraz do Rad miejskich woj. wileńskiego. Do Akcji Wyborczej ponownie zostałem zaangażowany przez Komitet Bezpartyjnego Bloku Współpracy z Rządem. W czasie mojej działalności wyborczej w ścisłym kontakcie i współpracy z władzami administracyjnymi i w powiatach starostą powiatowym w Święcanach był Pan Stefan Mydlarz, były kierownik Towarzystwa Straży Kresowej, z którym kilka lat pracowałem. Starosta znając moje zdolności organizacyjne, zaproponował mnie kandydaturę na stanowisko burmistrza miasta Podgrodzia, leżącego w jego powiecie. Chętnie zgodziłem się na tą propozycję. Chodziło tylko o to by mnie wybrano w Podgrodziu. Znałem tam osobiście bardzo mało osób, ale spośród znajomych znałem hrabiego Jana Tyszkiewicza – właściciela placów i kilku ulic miasta Podgrodzia, zabudowanych i wydzierżawionych przez mieszkańców tego miasta, właściciela tartaku oraz młyna wodnego w Podgrodziu. Hrabia Jan Tyszkiewicz jako demokrata, był bardzo lubianym i szanowanym przez mieszkańców miasta i swoją administrację, pracowników tego młyna i tartaku. Przeto zwróciłem się z prośbą do hrabiego by poparł moją kandydaturę na stanowisko burmistrza tego miasta. Znając mnie dobrze z Akcji Samoobrony Wileńskiej oraz Akcji Litwy Środkowej, kiedy był adiutantem gen. Żeligowskiego – nie tylko zgodził się poprzeć moją kandydaturę, wyraził zgodę iż wyda zlecenie swojej administracji, by czynnie poparli moją kandydaturę w Akcji wyborczej. Na terenie miasta Podgrodzia stacjonował 29 pułk ułanów grodzieńskich. Chodziło wówczas o zdobycie poparcia oficerów i podoficerów tego pułku w wyborach mojej kandydatury na burmistrza. Na skutek mojej prośby ks. biskup Bandurski, także prosił Dowództwo pułku o poparcie. Ponadto ja osobiście miałem kilka wieców z mieszkańcami miasta Podgrodzia, na których to wiecach dałem się poznać mieszkańcom, tym bardziej, że na tych wiecach wyłuszczałem najżywotniejsze prace, jakie winny być podjęte przez Zarząd. Wobec tego, że w tym czasie odbywała się Akcja wyborcza do Sejmu w Warszawie przeto miałem parę wieców na których omawiałem potrzebę uzdrowienia powaśnionych stosunków między Stronnictwami politycznymi w Sejmie, na terenie którego zamiast współpracować z Rządem, odwrotnie zwalczano Rząd. Do uzdrowienia takich stosunków, tak ujemnych podjął się powstały Bezpartyjny Blok Współpracy z Rządem. Przemówienia moje były na wszystkich wiecach sążniście oklaskiwane. Kiedy moja kandydatura na liście Bloku Współpracy z Rządem była zgłoszona na burmistrza m. Podgrodzia w Komisji Wyborczej i kiedy publicznie została wywieszona do wiadomości mieszkańcom m. Podgrodzia, mieszkańcy poczęli mnie bardzo uprzejmie witać na ulicach swego miasteczka. Przedstawiciele mieszkańców Żydów panowie Nester Rajzewski i Charkim aptekarz wraz z rabinem, zaprosili mnie do siebie, celem poznania moich zapatrywań politycznych w kwestii żydowskiej. Zapewniłem ich, że jako demokrata wszystkich obywateli państwa, niezależnie od ich wyznania i narodowości i jeżeli będę obrany burmistrzem ich miasta, to będę starał się być burmistrzem dla wszystkich obywateli tego miasta. Przyrzekli, że Żydzi oddadzą swoje głosy na mnie, co i uczynili. Wobec tego, że moja kandydatura stała się tak popularna – przeto inni kandydaci na burmistrza m. Podgrodzia, zaniechali wystawiać swoje kandydatury, a było ich dwóch. Byli to poprzedni burmistrz z nominacji Bloku Bolesław Koredczyk oraz drugi także były burmistrz z nominacji Stanisław Wiłkojć. Pierwszym burmistrzem z wyboru właśnie ja miałem być zgodnie z nowa Ustawą Samorządową z roku 1927. Po zatwierdzeniu wyborów Radnych do samorządu miejskiego na m. Podgrodzie przez Wydział Prawny w Sejmiku w Święcanach wybory burmistrza zostały wyznaczone na 26 stycznia 1928 roku. Na posiedzeniu Radnych miasta Podbrodzia, w tymże dniu przyjechał starosta Stefan Mydlarz z towarzyszącym mu inspektorem samorządowym panem Żedlowskim. Posiedzenie Rady Miejskiej miało na porządku dziennym tylko obranie burmistrza oraz członków zarządu tj. zastępcy burmistrza oraz ławnika. Na burmistrza była zgłoszona tylko jedna kandydatura – moja z ramienia B. B. W z Rz., która jednogłośnie została wybrana przy entuzjastycznych oklaskach – Radnych i ludności zebranej. Po czem wybrano z listy Bezpartyjnego Bloku członków Zarządu Magistratu w osobach zastępcy burmistrza Józefa Lebiedziewa, ławnika Abrama Rola.\nZostaję osadnikiem wojskowym i....\nNa początku 1925 roku przyznano mi przez Ministerstwo Wojskowe, osadę rolną za zasługi bojowe. Osadę tę przyznano w powiecie łódzkim woj. wołyńskiego. Osadę tę w tym powiecie nie przyjąłem, gdyż teren ten był zamieszkały przez ludność niezbyt przychylnie ustosunkowaną do Polaków, a tym bardziej, że bolszewicy tam prowadzili robotę wywrotową. Natomiast na skutek starań kapitana rezerwy Pana Władysława Kamińskiego – Prezesa Wojewódzkiego Związku Osadników Wojskowych na województwo wileńskie - działka z pow. łódzkiego została zamieniona na działkę w pow.postawskim woj. wileńskiego. Działka ta była nadana jednemu poznańczykowi z majątku Nowopole gm. Duniłowickiej, obszarem 24 ha. Jednak wobec tego, że on nie zamieszkał na tej działce, ale ją wydzierżawił, wbrew przepisom, więc mu tą działkę odebrano i mnie nadano. W myśl przepisów o osadnictwie wojskowym osoby otrzymujące działkę, w przeciągu roku powinny działkę zagospodarować. Początkowo zastanawiałem się czy tą działkę przyjmować, bowiem nigdy na roli nie pracowałem. Poza tym na zagospodarowanie działki potrzeba było poważnego wkładu gotówki, tym bardzie że działka nie posiadała budynków. Jednak po obejrzeniu na miejscu tej działki zadecydowałem ją przyjąć - gdyż ziemia działki była dobra. Działka ta była wykrojona z centrum majątku z ogrodem do 80 szt. drzew owocowych. Przy tym położenie majątku Nowopole, z którego uczyniono cztery działki – było bardzo malownicze. Od stacji kolejowej Woropajewo 6 km. Od miasteczka i gminy Duniłowicze o 7 km. Ponadto Nowopole znajdowało się o 3 km. od majątku Jaśniewice Pani Makowieckiej i jej zięcia Pana Stanisława Bryknera – mego byłego zwierzchnika ze Straży Kresowej i dobrego mego przyjaciela. Wszystkie te okoliczności, zachęciły mnie do przyjęcia tej działki i stania się osadnikiem wojskowym. Działkę tą przyjąłem w posiadanie w 1925 roku. Pierwotnego dzierżawcę tej działki przyjąłem za pomocnika. Umieszczone przez niego zabudowania tj. mały domek mieszkalny, stodołę odkupiłem od niego za 700 zł. polskich - z otrzymanych 800 zł. zasiłku na zagospodarowanie działki. By można było zamieszkać z rodziną na tej działce zachodziła potrzeba pobudowania odpowiedniego domu mieszkalnego oraz do prowadzenia gospodarstwa, pobudowania gospodarczych budynków. Ponadto nabyć żywy inwentarz i martwy. Potrzebne było do tego minimum dziesięć tysięcy złotych. W 1926 roku, kiedy budowałem dom mieszkalny – miałem wynajętych traczy do przetarcia kloców na deski. Tracze ci pochodzili ze wsi Jałce o 7 km. od Nowopola. Byli oni wyznania starozakonnego – mieli duże zarosty na głowach i brody. W czasie tarcia desek przez tych traczy, był u mnie w gościach Pani Stanisław Brykner z Jasniewic, którego ugaszczałem, po obejrzeniu mojej działki w cieniach jabłoni. Pod humorkiem prowadziliśmy rozmowę o przeszłej wojence, o naszej pracy w Straży Kresowe, dziwiąc się, że tak się złożyło, że ja otrzymałem działkę blisko jego majątku, który to już jest własnością jego syna – bowiem Pani Makowicka prababka mu to dała. Cieszyliśmy się z tego, że będziemy sąsiadami i będziemy mogli wspólnie kontynuować prace społeczne i gospodarcze. W trakcie naszej pogawędki posłyszeliśmy przeraźliwy krzyk chłopca, jednocześnie spostrzegliśmy jak jeden z traczy okładał kijem krzyczącego chłopca. Podbiegłem do tego tracza i wyrwałem mu kij z ręki, zapytując go za co on bije kijem chłopca? Tracz odpowiedział mi sprytny baran, wot on tobie sportił jabłoń – odłamał sęk z jabłkami – przy tym pokazał mi zwisający i odłamany sęk z jabłkami u jabłoni stojącej tuż obok nich. Usiłował nadal bić tego chłopca – jako syna swojego – na co zapobiegłem, trzymając tego chłopca. Wówczas ojciec krzyczał do syna „całuj barania w nogi”. Chłopiec rzucił się do moich nóg. Podniosłem go i powiedziałem, żeby wszystkie jabłka zebrał ze złamanego sęka dla siebie. Początkowo ociągał się, jednak na moją zachętę, jabłka obrał i zapakował do torby od chleba. Ojciec w dalszym ciągu usiłował go nakłonić by całował mi ręce. Kiedy ponownie byłem w towarzystwie Pana Bryknera to podeszli do nas tracze, pozdejmowali czapki i poczęli mówić, że oni bardzo są zdziwieni, że my osadnicy wojskowi jesteśmy dobrymi ludźmi, że oni byli zdumieni, bo im wmawiają, że my będziemy złymi sąsiadami, że nas trzeba zwalczać, poczęstowałem ich i powiedziałem, że my będziemy ich przyjaciółmi. Zaciągnięta w ten sposób przyjaźń, w rzeczywistości była kontynuowana z obu stron. Do cukierni zdecydowałem się przyjąć wspólnika, swego brata stryjecznego Nikodema Markiewicza z Rakowszczyzny. Od stycznia 1927 roku każdy z nas prowadził oddzielnie dwa przedsiębiorstwa. Brat Markiewicz prowadził kasyno – jadłodajnię, ja zaś piekarnię i cukiernię. Obroty nasze nie były zbyt dobre. Niedaleko od mojej piekarni została otwarta duża piekarnia żydowska. Z powodu tego wszystka moja klientela żydowska przeniosła się z zakupami do piekarni żydowskiej. Brat Nikodem nie wywiązywał się z płacenia podatków, przeto Urząd Skarbowy mnie jako byłego właściciela obciążył podatkami do pokrycia 2000 zł. Do zapłacenia tej sumy musieliśmy sprzedać maszynę do robienia czekolady i ciasta. Piekarnię swoją prowadziłem do lipca 1927 roku, następnie sprzedałem ją za 2000 zł. wekslami mojej siostrze Elżbiecie Kisiel, która była u mnie w cukierni w latach 1923 – 1924 i którą wydałem za mąż. Załamanie się, poprzednio tak dobrze prosperującego przedsiębiorstwa handlowego nastąpiło na skutek następujących okoliczności: Stabilizacja złotego polskiego spowodowała zmniejszone obroty handlowe, bowiem ludność złote oszczędzała jako monetę trwałą i ustabilizowana, to po pierwsze. Po drugie zbyt wysokie podatki i wszelkie świadczenia socjalne. Po trzecie wycofałem poważne sumy na rozbudowę działki wojskowej. Po czwarte – nie było dobrej zgody małżeńskiej do prowadzenia wspólnego interesu.\nPod koniec 1927 roku otrzymałem prawomocny rozwód. Dzieci z wyroku sądowego pozostawiono przy mnie. Jednak by nie pozbawiać w byłej żonie – matki, pozostawiłem przy niej najmłodszego syna Edwarda. Kazika i Zbyszka, zatrzymałem przy sobie. Kazik uczył się w szkole rolniczej, a Zbyszek w szkole podstawowej w Wilnie. Zamieszkać na działce w Nowopolu, nie mogłem gdyż tam zamieszkała moja była żona, której pozostawiłem prawo, mieszkać tam do czasu wypłacenia jej 6 000 zł.- sumy tej nie posiadałem, by jej natychmiast wypłacić.\nPracownię piekarską nabyłem naprzeciw mojego lokalu. Wydzierżawiłem ją na bardzo dogodnych warunkach, tak więc nie było już potrzeby budować pieca piekarniczego w lokalu przy ulicy Wielkiej. Lokal ten składał się z trzech pokoi. Pierwszy od ulicy został przeznaczony do sprzedaży wyrobów cukierniczych i piekarniczych. Następne dwa pokoje przeznaczone zostały na użytek gastronomiczny – do spożycia kawy, herbaty itp. Była jeszcze do tego kuchnia w małym pokoju służbowym. Po ostatecznym odremontowaniu lokalu, za pozostałe 500 000 zakupiłem dwa worki mąki i innych niezbędnych przedmiotów cukierniczych. Po czym wynająłem starego bardzo dobrego piekarza Pana Leona Kozłowskiego- przychodzącego trzy dni w tygodniu do cukierni. Pierwszego dnia uruchomienia cukierni- piekarni wszystek towar wyrobiony został sprzedany całkowicie już pod wieczór. Za osiągniętą sumę zakupiłem trzy worki mąki i inne potrzebne przedmioty do wyrobów cukierniczych. Następnego dnia także zrobiony towar był rozchwytany. By nie tracić czasu każdego dnia na zakupy mąki i innych przedmiotów pożyczyłem kilkaset marek u szwagra Bolesława Bujko i od Pani Wieliczko. Za tydzień czasu istnienia handlu miałem własnego kapitału obrotowego do 1 miliona i kapitał ten zwiększał się każdego dnia - na szczęście moje i mojego interesu.Kupcy belgijscy uruchomili młyn w Wilnie ze sprzedażą mąki żytniej i pszennej. Mąka ta była sprzedawana na raty za pokryciem weksli. Pierwszą transakcję zawarłem kupując 10 worków po 100 kg. płacąc 25 mil. gotówką, pozostałych 75 mil. w terminach miesięcznych. Nabyta mąka w przeciągu kilku dni zdrożała o 100%. Potem nabywałem mąkę po 20 – 40 worków, na której zarabiałem, bez wypieku 100%. Karkołomnie zwiększył się mój kapitał obrotowy, tak że po paru miesiącach istnienia mojej cukierni – piekarni posiadałem kapitału obrotowego 20 mil. Personel piekarniczy zwiększył się o dwóch stałych piekarzy, jednego terminatora i jednego pracownika fizycznego. Pyza tym przyjąłem jednego stałego cukiernika, którym był Pan Bernard, były pracownik cukierni u Sztralla. Był on dobrym cukiernikiem. Do pomocy mu wziąłem terminatora. Na górze w lokalu sprzedaży i konsumpcji pracowali oprócz mnie i żony, ekspedientka, kelnerka, kucharka i jedna fizyczna pomoc kucharki. Po roku istnienia mego interesu pracowało u mnie już 16 osób. Obroty były duże. Po dziennym utargu marki były liczone na wadze. Byłem miliarderem marek. Bardzo dużo zarabiałem na transakcji przy na bywaniu mąki z młyna francuskiego i od przemysłowców belgijskich. Transakcje te trwały do 1924 roku to jest do czasu zbankrutowania tego młyna. Zbankrutował on tylko dlatego, ze udzielał kredytu na sprzedawaną mąkę, wówczas kiedy z każdym dniem, rosły ceny na zboże. Potem nabywałem mąkę już u Żydów i to większymi partiami. Na tej mące także zarabiałem, bo ciągle drożała.\nCukiernictwo moje poważnie rozwijało się i z powodu tego zmuszony byłem korzystać z pracowni innych cukierników, jak mielenie orzeszków i inne potrzebne do cukiernictwa czynności za które płaciłem wysokie opłaty. Z tego powody zmuszony byłem zamówić w fabryce w Warszawie - maszynę do wyrobów czekolady itp. oraz maszynę do robienia ciasta cukierniczego. Maszyny te kosztowały kilkadziesiąt milionów marek. Mąka do pieczenia chleba, bułek, i wyrobów cukierniczych była składana pierwotnie w pracowni piekarskiej. Z powodu czego dużo miejsca zajmowała. Było ciasno w piekarni. Wobec zmuszony byłem wybudować w podwórzu skład na mąkę i na drzewo opałowe. Budowle te pochłonęły kilkadziesiąt milionów marek. Na górze w cukierni i pokoju konsumpcji zmuszony byłem dorobić ozdobne regały i lady oraz specjalna kasę. Ponadto podłogę pokryć linoleum, przerobić piec do ogrzewania. Pochłonęło to także kilkadziesiąt milionów. Wydatki te jeszcze mogłem z łatwością pokryć, gdyż osiągnięte zyski wystarczały na to. Lata 1923 -1924 były bogatymi dla mojego interesu. Pod koniec 1924 roku nastąpił zwrot, na skutek przeprowadzonej przez skarb państwa dewaluacji marki na złoty polski – oparty na złocie. Ludność zaczęła nową walutę oszczędzać jako trwałą, a tym mniej czynić wydatków jak na żywność tak i na inne potrzeby. Z tego powodu we wszystkich przedsiębiorstwach handlowych zmniejszyły się obroty, u mnie także, szczególnie na cukiernictwie. W dodatku jeszcze poczęto jeszcze dokonywać wymiaru podatku obrotowego. Kasa chorych zmusiła w wszystkich 16 pracowników ubezpieczyć, co pociągnęło także poważne wydatki. Obroty z każdym dniem stawały się mniejsze, a tym samym wydatki niepomiernie wzrosły. Wobec czego zaszła potrzeba przeprowadź oszczędności w wydatkach. Pracę cukiernika ograniczyłem do 3 – 4 dni w tygodniu i to z tego powodu, że obroty w cukiernictwie zmalały. Personel ekspedycyjny także zmniejszyłem. Celem zaś osiągnięcia większych zarobków uruchomiłem na górze wydawanie obiadów, gorących kolacji z wyszynkiem piwa, wieczorami także muzykę. Obroty zwiększyły się, jednak zyski z tych obrotów były minimalne, gdyż za wyszynk piwa i muzykę trzeba było płacić podatki.\nLicznik odwiedzin: 72 239


Szef BBN rozmawiał w Hiszpanii o NATO i polityce obronnej UE – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Informacje / Polska / Szef BBN rozmawiał w Hiszpanii o NATO i polityce obronnej UE\n13 kwietnia 2018 18:00 /w Informacje, Polska\nPrzygotowania do szczytu NATO, komplementarność działań podejmowanych przez sojusz i Unię Europejską w sprawach obronności, utrzymanie jedności i więzi transatlantyckich, to kwestie, na które zwrócił uwagę szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Paweł Soloch podczas swojej wizyty w Hiszpanii.\nSzef BBN przebywał w Hiszpanii w dniach 11-13 kwietnia; spotkał się z przedstawicielami ministerstw spraw zagranicznych i obrony oraz Hiszpańskiego Instytutu Studiów Strategicznych. Złożył także wizytę w połączonym centrum operacji powietrznych (CAOC) oraz w Europejskim Centrum Satelitarnym (EU SATCEN) w Torrejón.\n„Było to jedno ze spotkań związanych ze zbliżającym się szczytem NATO. Mówimy o południowej flance NATO, a jak wielokrotnie deklarował prezydent, tego typu kontakty służą budowaniu oglądu 360 stopni – utrzymania sojuszniczej wobec różnych zagrożeń ze wszystkich kierunków” – powiedział w piątek Paweł Soloch.\nZa oczywiste uznał, że „Hiszpania ma inną wrażliwość, skupioną bardziej na południu”.\n„Choć wobec wydarzeń w Katalonii, gdzie mówi się o udziale Rosjan w wojnie informacyjnej, punkt widzenia Hiszpanów na rolę Rosji zmienia się” – zauważył szef BBN.\nPolityk zwrócił uwagę na podobieństwa między Polską i Hiszpanią: „Gramy w podobnej lidze pod względem potencjałów, jesteśmy na dwóch krańcach kontynentu”.\nPaweł Soloch przypomniał, że hiszpańska kompania wchodzi w skład wielonarodowej batalionowej grupy bojowej NATO na Łotwie, gdzie służą też żołnierze z Polski; Hiszpania ma również swojego oficera w tworzonym dowództwie dywizji Północ-Wschód w Elblągu.\n„Zyskujemy wrażliwość na zagrożenia z południa. Oczekujemy zrozumienia i wsparcia dla decyzji, które mają zapaść na tegorocznym szczycie NATO, dotyczących wzmocnienia struktur dowodzenia, szybszego podejmowania decyzji i pewnego automatyzmu, zwłaszcza wobec zagrożeń ze strony Rosji” – powiedział szef BBN.\n„Przestrzegaliśmy przed fragmentaryzacją polityki europejskiej. Przedstawiliśmy naszą wizję podkreślając, że niewskazany byłby podział zadań między NATO a UE, w którym sojusz odpowiadałby za >>ciężkie<< bezpieczeństwo, przygotowywał się na tradycyjne, pełnoskalowe konflikty i skupiał na zagrożeniach ze wschodu, a Unia w ramach PESCO skupiała się na kierunku południowym i zagrożeniach asymetrycznych” – zaznaczył Paweł Soloch.\nTagi: BBN, Hiszpania, Paweł Soloch\nSenat: pakiet nowel ustaw sądowych – jeszcze na tym posiedzeniu Chorwacki parlament ratyfikował tzw. konwencję antyprzemocową


Platformy do taśmowania w tm24 | warszawskiesafari.pl\nPlatformy do taśmowania w tm24\nMaciej Mazur 2019-03-31 0 komentarzy\nNa stronie tm24.pl znajdziecie Państwo optymalne rozwiązania intralogistyczne dla każdego prowadzonego przez Was przedsiębiorstwa. Uznani producenci i sprawdzone w praktyce urządzenia to gwarancja usprawnienia wszystkich procesów związanych z przygotowywaniem i zabezpieczaniem towarów i niezbędne wsparcie, które pozwoli przedsiębiorstwu na utrzymanie konkurencyjności.\nDostępne w ofercie urządzenia do taśmowania przeznaczone są do opasywania taśmą ładunków o regularnych i nieregularnych kształtach. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologi znacząco przyśpieszają cały proces, co przekłada się na wydatne zwiększenie wydajności, wywierając przy tym pozytywny wpływ na rentowność całego przedsiębiorstwa.\nAsortyment obejmuje takie produkty jak ręczny napinacz do taśm, półautomat do taśmowania, bandownica elektryczna, czy automat do taśmowania, w różnych konfiguracjach i przeznaczeniu.\nRęczne napinacze odznaczają się uniwersalnością i kompaktowym rozmiarem, a ponieważ są to urządzenia analogowe, nie potrzebują żadnego dodatkowego źródła zasilania. Półautomaty przeznaczone są do dużych paczek i pozwalają na przyśpieszenie prac związanych z taśmowaniem. Automaty natomiast nie wymagają asysty operatora, a ich wydajność powoduje, że jest to rozwiązanie bardzo porządne w zakładach, które wytwarzają dużą liczbę ładunków wymagających taśmowania. Bandownice elektryczne natomiast to sprzęt ręczny, który wyśmienicie sprawdza się przy pakunkach o nieregularnych kształtach i wymiarach. Doskonałym uzupełnieniem tej klasy urządzeń są wciągniki ręczne (dostępne na stronie https://tm24.pl/katalog/29,30,wciagniki-reczne) niezbędne przy taśmowaniu największych gabarytów.


Efektywny system wynagrodzeń - płaca i motywowanie pracowników | Bizneszsercem.pl\nHome Finanse Efektywny system wynagrodzeń – płaca i motywowanie pracowników\nMotywowanie pracownik istotne jest nie tylko z punktu widzenia pracownika, ale również pracodawcy i efektów z jakimi działać będzie jego przedsiębiorstwo. Często motywowanie jest dla pracodawcy nie lada wyzwaniem. Każdy pracownik jest inny, ma inny system wartości i co innego wpływa na jego chęci do pracy.\nW związki z tym pracodawcy stosować mogą motywację płacową i pozapłacową. Jednakże, najczęściej pracowników motywuje odpowiednio wysokie wynagrodzenie, dlatego też tak ważnym elementem jest efektywny system wynagrodzeń pracowników.\nCzym właściwie jest system wynagrodzeń?\nSystem wynagrodzeń jest metodą polegającą na ustalaniu składników wynagrodzenia za pracę oraz ich wysokości. System płacy jest sposobem określenia jakości i ilości wykonanej pracy oraz przełożenia tego na wymiar ekonomiczny.\nJakie są najczęściej spotykane systemy wynagradzania pracowników?\nWynagrodzenie ustalane jest w oparciu o założony system wynagradzania. Do najczęściej stosowanych przez pracodawców systemów wynagradzania zaliczyć można:\nsystem płac czasowy – w tym przypadku wysokość wynagrodzenia uzależniona jest od ilości czasu jaki przepracował pracownik w danym okresie rozliczeniowym. W systemie tym obowiązują stawki ustalane w stosunku do liczby jednostek czasu, tj. godzina, dzień, tydzień, miesiąc. W systemie tym wydajność pracy nie wpływa na wysokość wynagrodzenia, bowiem stawki zależą tylko i wyłącznie od pracy jaką wykonuje pracownik oraz jego kwalifikacji.\nsystem płac akordowy – w tym systemie wysokość wynagrodzenia pracownika zależna jest od wyników jego pracy, a nie przepracowanego czasu. W systemie tym bardzo istotna jest wydajność pracownika. Wyróżnić możemy tutaj różnorodne typy akordów, tj. akord prosty, progresywny, czy też zryczałtowany. Taki system wynagradzania najczęściej stosowany jest w przedsiębiorstwach produkcyjnych.\nsystem płac prowizyjny – ten system uzależnia wysokość wynagrodzenia od jakości, a także ilości wykonywanej przez pracownika pracy. Wynagrodzenie ustalane jest poprzez stawkę procentową. Najczęściej taki system wynagradzania spotykany jest na takich stanowiskach jak przedstawiciel handlowy czy też agent nieruchomości.\nJak motywować za pomocą systemu wynagrodzeń?\nPracodawcy bardzo często wykorzystują wiedzę odnośnie motywowania pracowników za pomocą wynagrodzenia i starają się dopasować do tego odpowiedni system wynagrodzeń. Motywacyjny system wynagrodzeń to taki, który sprawia, że pracownik w związku z ofertą płacy jaką może osiągać stara się pracować o wiele bardziej wydajnie.\nNajbardziej motywacyjnym systemem płac wydaje się być system akordowy oraz prowizyjny, bowiem w tych dwóch systemach pracownik ma możliwość wpłynięcia swoją pracą, jej jakością i staraniami na wysokość wynagrodzenia.\nWynagradzanie i motywowanie pracowników to określenia wręcz pokrewne w dzisiejszych czasach, bowiem większość pracowników napędza odpowiednio wysokie wynagrodzenie. Motywuje ich to nie tylko do pracy na najwyższym poziomie, ale również do poprawiania swoich umiejętności, zdobywania nowych kwalifikacji, ciągłych szkoleń i nieprzerwanego rozwoju.\nOprogramowanie dla gastronomii - jaki program do restauracji wybrać? Previous post\nOrganizacja eventu biznesowego, konferencji krok po kroku Next post


Marine Hotel - Kołobrzeg, w Kołobrzegu (ul. Sułkowskiego 9)\nul. Sułkowskiego 9 , 78-100 Kołobrzeg odległość od centrum: 2.3 km\nHotel Marine znajduje się w nadmorskim kurorcie Kołobrzeg, w odległości 20 metrów od plaży. Ten designerski obiekt oferuje luksusowe pokoje i apartamenty z klimatyzacją oraz bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu. Do dyspozycji Gości jest także dobrze wyposażone zaplecze rekreacyjne.\nWystrój apartamentów w hotelu Marine tworzą designerskie meble, a z ich okien roztacza się piękny widok na Morze Bałtyckie. W każdym apartamencie znajduje się telewizor z płaskim ekranem i dostępem do kanałów telewizji satelitarnej oraz łazienka z prysznicem.\nHotel Marine dysponuje 2 restauracjami. PerMare oferuje dania kuchni międzynarodowej, śródziemnomorskiej i azjatyckiej. Natomiast sezonowa restauracja Barbecue, zlokalizowana na tarasie, serwuje dania z grilla, kawę oraz koktajle.\nHotel Marine oferuje również dobrze wyposażone spa i zaplecze odnowy biologicznej. Oprócz relaksu w saunie lub łaźni tureckiej, Goście mogą skorzystać z różnego rodzaju masaży i zabiegów kosmetycznych.\nDo dyspozycji gości: Udogodnienia - Spa / wellness, (Jacuzzi w cenie, Sauna w cenie) Udogodnienia - prasowanie / pranie (Deska do prasowania / żelazko ogólnodostępne, Możliwość zlecenia prania, Możliwość zlecenia prasowania)\nZadaj pytanie dotyczące obiektu Marine Hotel\nOdpowiedz na pytanie dotyczące obiektu Marine Hotel


Sejm rozpoczął prace nad bezpłatną pomocą prawną dla...\nSejm rozpoczął prace nad bezpłatną pomocą prawną dla cudzoziemców\nOd 2016 r. cudzoziemiec ubiegający się o udzielenie ochrony międzynarodowej, a także ten, który otrzyma negatywną decyzję, będzie miał prawo do bezpłatnej pomocy prawnej - zakłada projekt nowelizacji, którego pierwsze czytanie odbyło się w czwartek w Sejmie.\nJak podkreślają eksperci, w Polsce brakuje kompleksowego systemu udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej cudzoziemcom. Zajmują się tym przede wszystkim organizacje pozarządowe. Korzystają one m.in. ze specjalnych programów unijnych, jednak wsparcie to często okazuje się niewystarczające. Projekt nowelizacji ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Polski przygotowało Ministerstwo Spraw Wewnętrznych. Przedłożenie ma wdrożyć do polskiego porządku prawnego rozwiązania zawarte w trzech aktach prawnych UE.\nCzytaj: MS: bezpłatna pomoc prawna nie tylko dla klientów pomocy społecznej>>>\nZa skierowaniem projektu do dalszych prac w komisji spraw wewnętrznych byli przedstawiciele wszystkich partii w Sejmie. Sprawozdanie komisji ma zostać przedstawione do 7 lipca 2015 r.\nDyskusja w Sejmie nie wzbudziła większych emocji. Przedstawiciele PO, SLD, Zjednoczonej Prawicy i Ruchu Palikota skupili się na omówieniu poszczególnych zapisów projektu. Jedynie Bogdan Rzońca (PiS) zauważył, że jeszcze żaden kraj UE nie implementował objętych projektem przepisów, choć termin na to mija 20 lipca 2015 r. Podkreślił też, że według szacunków Ministerstwa Finansów wdrożenie unijnych przepisów może kosztować nawet 54 mln zł w ciągu 10 lat. Z kolei Mirosław Pawlak (PSL) zwrócił m.in. uwagę, że projekt "niemal z urzędu" nakłada na nasz kraj obowiązek przyjmowania obcokrajowców, a ponadto niektóre zapisy są skomplikowane i niejasne.\nObowiązek zapewnienia nieodpłatnej pomocy prawnej osobom ubiegającym się o udzielenie ochrony międzynarodowej wynika z przepisów tzw. pakietu azylowego w ramach wspólnego systemu azylowego UE. Zgodnie z dyrektywą z 2013 r., państwa członkowskie zobowiązane są do udzielania, na prośbę cudzoziemca, takiej pomocy w postępowaniach odwoławczych. Obejmuje to co najmniej przygotowanie wymaganych dokumentów proceduralnych i udział w rozprawie przed sądem w imieniu wnioskodawcy.\nW myśl projektu MSW pomoc prawna dla cudzoziemców ubiegających się o udzielenie ochrony międzynarodowej, pozbawionych statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, obejmie postępowania na etapie przedsądowym. Będzie świadczona m.in. przez adwokatów, radców prawnych i organizacje pozarządowe prowadzące działalność pożytku publicznego, wpisane na listę prowadzoną przez Urząd do Spraw Cudzoziemców (UdSC).\nPomoc prawna w ramach postępowań odwoławczych będzie polegała na sporządzeniu odwołania od decyzji UdSC. Cudzoziemiec będzie miał też zapewnionego pełnomocnika i tłumacza przed organem drugiej instancji - Radą do Spraw Uchodźców.\nProjekt precyzuje też przepisy dotyczące dzieci cudzoziemskich pozostających bez opieki rodziny. Wniosek o udzielenie im ochrony międzynarodowej będzie składał kurator albo przedstawiciel organizacji międzynarodowej lub pozarządowej zajmującej się udzielaniem pomocy cudzoziemcom. Natomiast UdSC, w celu odnalezienia krewnych takich dzieci, będzie odpowiedzialny m.in. za nawiązanie kontaktu z międzynarodowymi organizacjami pozarządowymi.\nPonadto Straż Graniczna będzie odpowiedzialna za zapewnienie transportu osobom - niepełnosprawnym, w podeszłym wieku, kobietom ciężarnym, rodzicom samotnie wychowującym małe dzieci - do ośrodka recepcyjnego.\nJak informuje MSW, nowe przepisy o zmianie ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP powinny wejść w życie (zgodnie z przepisami unijnymi) do 20 lipca. (PAP)


Portal dla seniorów. Zniżki, informacje, poradniki 60plus.pl - 10 wskazówek - jak zapewnić bezpieczny dom, chroniąc osobę starszą przed upadkiem\n10 wskazówek - jak zapewnić bezpieczny dom, chroniąc osobę starszą przed upadkiem\nAP, zdrowie.pap.pl, 2021-05-23\nDo upadków osób starszych dochodzi najczęściej w domu – stanowią one aż 80 proc. w grupie wiekowej 85-89 lat. Ich konsekwencje są bardzo poważne, dlatego przeorganizowanie ich otoczenia pod kątem bezpieczeństwa jest konieczne. Dlatego publikujemy 10 wskazówek, które mogą uchronić naszych bliskich, którymi się opiekujemy, przed upadkiem. A i nam samym to się może przydać.\nOto 10 wskazówek bezpiecznego mieszkania lub domu:\nNa podstawie artykułu: zdrowie.pap.pl\nŹródło: Edbom-Kolarz A, Marcinkowski JT. Upadki osób starszych - przyczyny, następstwa, profilaktyka, w: Hygeia Public Health 2011


Jak założyć komis samochodowy? | T3M\nInteresujesz się motoryzacją? Pomyśl o założeniu własnego komisu samochodowego. Starczy, iż znajdziesz dobrze położony oraz schludny plac, a także zadbasz o ciekawą reklamę swej firmy.\nNa czym polega ten interes? Posiadacz pojazdu powierza sprzedaż własnego wozu posiadaczowi komisu samochodowego. Ów pierwszy wyznacza cenę, którą pragnie uzyskać za samochód. Posiadacz komisu zarabia na prowizji, która ustalona zostaje od zbytego samochodu – w praktyce przeważnie po prostu podaje należność powiększoną o marżę, która to właśnie zasila jego budżet. Komisy samochodowe cieszą się wielkim powodzeniem pośród osób, jakie chcą pozbyć się starego wozu i zakupić sobie nowiutki. Dlaczego? Posiadacz, wstawiając wóz do komisu, nie musi przejmować się całym procesem poszukiwania nowego nabywcy i sprzedaży. Wszystkim zajmie się komis samochodowy.\nDla posiadacza komisu samochodowego najważniejszy jest plac, na którym będą eksponowane pojazdy osobowe oraz busy oddane na sprzedaż. Jego powierzchnia będzie zależeć od tego, ile pojazdów zamierzasz zaprezentować. Jeśli myślisz o profesjonalnym autokomisie, na placu musi się swobodnie zmieścić co najmniej parę – kilkanaście wozów.\nZainteresował Cię objaśniany w tym serwisie problem? Jeśli tak, to dodatkowo kliknij ten link – więcej przeczytasz tu (http://www.arapneumatik.pl/k-11-zawory-kulowe).\nJak rozkręcisz biznes, być może będziesz potrzebować miejsca dla ponad 50, a nawet setki wozów. Miej na względzie, że kupujący powinni mieć luźny dostęp do każdego z pojazdów.\nJeżeli zainteresował Cię przedstawiony temat, odwiedź serwis maty węglowe, gdzie odnajdziesz dodatkowe informacje. Pogłęb swoje wiadomości!\nPamiętaj również, że będą liczyć się wymiary po uchyleniu wszystkich drzwi pojazdu – razem z bagażnikiem.\nNa terytorium nawet najprostszego komisu samochodowego powinno się znaleźć także miejsce na wnętrze biurowe. Najczęściej jest to blaszany kontener, jednak jeżeli ma to być duży komis samochodowy, wówczas zastanów się nad solidną konstrukcją.\nTagi:biuro drzwi samochód stal


Nowa Dęba. Kryta pływalnia ma już 10 lat : Radio Leliwa\nNowa Dęba. Kryta pływalnia ma już 10 lat\nData publikacji: 12 lutego 2020 Kategoria: Tarnobrzeg, Wiadomości Zamieścił: Dominik Siatrak\nMija 10 lat od uruchomienia w Nowej Dębie krytej pływalni.\nJej budowa rozpoczęła się w 2006. Obiekt był bardzo wyczekiwany w całej gminie, ponieważ w Nowej Dębie jedynie lecie funkcjonował jedynie basen odkryty, który lata świetności miał dawno za sobą.\nOddany do użytku w 2010 roku obiekt posiada basen sportowy, basen rekreacyjny, zjeżdżalnię rynnową, dwie wanny jacuzzi oraz suchą saunę.\n– Początki były trudne – mówi dyrektor Samorządowego Ośrodka Sportu i Rekreacji Adam Szurgociński. – Kadra musiała w musiała w krótkim czasie nauczyć się obsługi urządzeń niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania basenu. Wyzwaniem, okazało się też utrzymanie odpowiedniej, jakości wody – dodaje dyrektor.\nPo tamtych problemach nie ma dziś śladu – zapewnia dyrektor Szurgociński. Basen za to cieszy się sporym zainteresowaniem. W okresie otwarcia korzystało z niego 70 tysięcy osób rocznie. W 2019 roku było ich 78 tysięcy. Rekord frekwencji padł w 2015 roku, kiedy z usług pływalni skorzystało 86 tysięcy osób.\nChlubą pływalni jest działająca przy niej sekcja pływacka dla dzieci w wieku od 6 do 13 lat.\nZ okazji jubileuszu krytej pływalni w Nowej Dębie w dniu dzisiejszym między innymi nie będą pobierane bilety wstępu na basen. Z kolei w godzinach od 8 do 21 na niecce sportowej funkcjonować będzie nawodny tor przeszkód dostępny dla wszystkich chętnych.


Dekoracje ślubne Wolbórz ❤ - Wesele z klasą\nDekoracje ślubne Wolbórz\nŚcianki ślubne, stojaki do kwiatów. Producent\nKutno, łódzkie\t92 km od miasta Wolbórz\nProdukujemy ścianki do dekoracji weselnych i okolicznościowych, łuki, pergole, ławki z łukami, stojaki, stoliki do kwiatów. Wykonane z profilu, rurki i drutu, malowane proszkowo. Każdy kształt, wymiar i kolor. Bardzo masywne, stabilne, rozkładane, do wielokrotnego użytku.\nDekoracje ślubne, napis LOVE, ścianka, dywany, bańki, dym\nZainspiruj nas swoim pomysłem lub pozwól nam zainspirować Ciebie. Razem przeżyjemy ten dzień spokojniej;p Wykonujemy -bukiety ślubne i bukiety dla druhen -butonierki i korsarze -dekoracje...\nSzanowni Państwo, witam w pracowni florystycznej. Oferuję profesjonalne wykonanie wiązanki dla Pani Młodej oraz pozostałych dekoracji ślubnych. Służę radą jak stworzyć doskonałe aranżacje...\nDekoracje ślubne Łódź\tDekoracje ślubne Piotrków Trybunalski\tDekoracje ślubne Pabianice\tDekoracje ślubne Tomaszów Mazowiecki\tDekoracje ślubne Bełchatów\tDekoracje ślubne Zgierz\tDekoracje ślubne Skierniewice\tDekoracje ślubne Radomsko\tDekoracje ślubne Kutno\tDekoracje ślubne Zduńska Wola\tDekoracje ślubne Zelów\tDekoracje ślubne Uniejów\tDekoracje ślubne Żychlin\tDekoracje ślubne Wieluń\tDekoracje ślubne Sieradz\tDekoracje ślubne Biała Rawska\tDekoracje ślubne Drzewica\tDekoracje ślubne Rzgów\tDekoracje ślubne Stryków\tDekoracje ślubne Wieruszów\tDekoracje ślubne Warta\tDekoracje ślubne Krośniewice\tDekoracje ślubne Łęczyca\tDekoracje ślubne Złoczew\tDekoracje ślubne Szadek\tDekoracje ślubne łódzkie\nOstatnia aktualizacja strony: 23-05-2022 06:32:54


Dom bez zwierzaka jest domem pełnym miłości i radości .Zalet posiadania psa,kota,chomika,papugi ,rybek czy każdego innego zwierzęcia w domu nie sposób zliczyć. Natomiast wada jest tylko jedna ,większy bałagan przy sierściuchach .Uspokajamy tych którzy myślą że ekipa firmy sprzątającej nie będzie chciała sprzątać w domu gdzie jest zwierzę .A&A Cleaning w gronie swoich klientów ma i takich którzy swoich czworonogów zabiera ze sobą do biura które po za domem i My sprzątamy .Nasza firma sprzątająca jest doświadczona w usuwaniu skutków posiadania zwierzęcia m .in z sierścią ,przykrym zapachem na tekstyliach czy też odciskami łapek i nosków na oknach i drzwiach .Sami mamy zwierzaki w swoich domach także nie straszne Nam i Wasze a i chętnie podzielimy się doświadczeniami :)\nJeśli je posiadacie dajcie Nam znać przed umówioną usługą dzięki czemu Nasza ekipa zabierze ze sobą naturalne środki przyjazne zwierzętom .\nPoniżej prezentujemy kilka metod radzenia sobie z porządkiem w domu w którym są zwierzęta.\nOdkurzaj codziennie.Można użyć odkurzacza ,gumowych lub sylikonowych mioteł lub elektrostatycznego mopa który przyciąga do siebie sierść. Ja wolę odkurzacz bo w domu mam płytki,panele i dywany więc użycie go mi ułatwia zadanie jako ze sprawdza się na każdej czyszczonej powierzchni .\nKurz i sierść z przedmiotów i mebli ścieraj lekko zwilżoną ściereczką z mikrofibry lub elektrostatyczną miotełką do kurzy .Możesz użyć również środka anti-static do mebli co zmniejszy ilość osiadającej się sierści .Nigdy nie używaj mokrej ściereczki bo to spowoduje przywarcie sierści do mebla i trzeba będzie czekać aż wyschnie żeby ją usunąć.\nPodłogę myj dowolnym środkiem lub wodą z kilkunastoma kroplami np olejku lawendowego lub wody z dodatkiem naturalnego mydła w płynie . .\nSierść z tapicerki najłatwiej usunąć przy pomocy lateksowych rękawiczek ,schodzi idealnie .Równie dobrze sprawdzą się rękawice welurowe ,z aksamitu ,lub rolki do czyszczenia.\nSoda oczyszczona świetnie usunie zapach z tapicerki fotelowej czy dywanów.Posyp je sodą pozostaw na chwilę a potem odkurz.\nDo mycia okien ze śladów łapek i nosek najlepiej użyć wodę z dodatkiem octu i kwasku cytrynowego .Można bez obaw taką mieszankę stosować codziennie .\nZwierzak w domu a usługi firmy sprzątającej A&A Cleaning


centrum rehabilitacji sportowej hologramy na legitymację kwas hialuronowy Wrocław gabinet psychologiczny Gliwice gabinet logopedyczny Poznań piaskowanie zębów warszawa terapia par Wrocław\nJesteś tutaj: zdrowytryb.pl > Dieta > Zdrowie dzięki diecie\nOdpowiednia dieta jest warunkiem zachowania dobrego zdrowia na długie lata. Zdrowie dzięki diecie Dzieje się tak z kilku powodów.\nPo pierwsze odpowiednia dieta pomaga zachować właściwą masę ciała. Po drugie wpływa bardzo korzystnie na kondycję układu krążenia, chroni przed nadciśnieniem i zmniejsza ryzyko zawału. Właściwa dieta ma także bardzo dobry wpływ na układ pokarmowy, przez co wpływa w bardzo dużym stopniu na zmniejszenie wystąpienia raka przewodu pokarmowego. Zdrowie dzięki diecie Poza tym właściwy jadłospis dostarcza nam odpowiedniej ilości cennych witamin i minerałów, które są niezbędne do prawidłowego funkcjonowania organizmu i w ten sposób zapewnia nam dobre zdrowie i samopoczucie. Zdrowie dzięki diecie Długotrwały niedobór witamin i minerałów może mieć bardzo niekorzystny wpływ na nasz organizm, który ujawni się w pełni dopiero po wielu latach.


Teatr – Nulina\nJeśli popatrzysz na życie jak na sztukę teatralną, to możesz zobaczyć, że Ty zawsze jesteś bohaterem pierwszego planu. Towarzyszą Ci różne postaci w tym przedstawieniu, które jednak bywają na różnych planach tego aktu. To co Jest Teraz, to jest pierwszy Plan- chwila Obecna.\nKiedy skupiasz uwagę na tym momencie nie popadasz w rozproszenie i nie szukasz szczęścia w innej odsłonie. Czasami chcesz na siłę, kogoś innego uczynić głównym bohaterem, ale spychając siebie gdzieś na bok, nie jesteś w stanie zachwycić się doskonałością tej sztuki.\nPo prostu odpuść tą pozorną kontrolę, pozwól Życiu, które jest najdoskonalszym reżyserem prowadzić się swobodnie poprzez tak różne wglądy i rozpoznania, poprzez obserwację tych wątków. Żaden z nich nie określa Ciebie, a jedynie pozwala zobaczyć czym nie jesteś.\nNie jesteś tą chwilową myślą, emocją, interpretacją, zaprzeczeniem, gniewem, żalem, lękiem, zazdrością, słabością, wstydem. JESTEŚ Tym, Kto obserwuje cały ten spektakl, wszystkich aktorów, uczucia, wnioski…Niedotknięty przez nic co w tej Całości jest doskonałą kompozycją Istnienia. Bez identyfikacji z żadną z tych ról, oddychasz lekko i świadomie JESTEŚ. Cieszysz się tym Co Jest, bez obarczania kogokolwiek czymkolwiek, bo to Kim Jesteś bez szczególnych preferencji obejmuje w sobie WSZYSTKO, jest wszystkim.\ni odkrywamy radość TERAZ,\nnie ma jej w innym momencie niż ten właśnie…\nOpublikowano 7 grudnia 2017 7 grudnia 2017 Autor NulinaKategorie Życie\nNastępne Następny wpis: Moc Kobiety


Niebieska bluza, czarne legginsy i Vansy | Stylizacja modowa\nCzerń, granat i biel – kolory pasujące każdemu stanowią kwintesencję większości kobiecych szaf i to nie tylko w eleganckim, ale też w sportowym wydaniu. Taka sama kolorystyka została zastosowana w stylizacji, w której znalazła się bluza niebieska, dopasowane do figury legginsy czarne, klasyczny biały T-shirt i modne Vansy czarne z białymi podeszwami.\nPółbuty sznurowane czarne\nSportowy look nie musi niszczyć wyglądu sylwetki. W dresach wcale nie trzeba wyglądać nieciekawie i udowadnia to omawiana stylizacja. Jej prostota odpowiada za rezultat, a ten – z czym na pewno każdy się zgodzi – jest perfekcyjny. Look o sportowym charakterze, ale w kobiecym podkreślającym kształty wydaniu będzie odpowiedni zarówno dla młodych dziewczyn, jak i dla nieco starszych pań, które chcą się czuć wygodnie i młodzieżowo. Recepta na taki efekt jest bardzo prosta i wystarczą zaledwie 4 części garderoby. Pierwsza z nich to modna niebieska bluza ze stójką i ściągaczem. Bluzy Sinsay, jak zresztą większość asortymentu tej marki są dedykowane głównie młodym kobietom, ale oferta bluz jest tak okazała, że w sklepie Sinsay każda pani znajdzie coś dla siebie. Prezentowane buzy damskie cechują się przede wszystkim bardzo starannym wykonaniem i przemyślanym fasonem. Podobnie jak legginsy House, które są w tym przypadku „dołem” stylizacji. Legginsy doskonale modelują sylwetkę – wyszczuplają łydki i podnoszą pośladki, dzięki czemu figura wygląda na bardziej wysportowaną. W skład stylizacji wchodzi też T-shirt Cropp o prostym kroju i z delikatnym nadrukiem.\nT-shirty Cropp wykonane z doskonałej jakości bawełny zapewniają wygodę zarówno podczas treningu (mogą pełnić funkcję odzieży sportowej), jak i na co dzień. Takie T-shirty damskie można nosić nawet pod kardigany lub marynarki – świetnie wyglądają w każdej wersji. Tak samo, jak osławione już vansy czyli trampki Vans – swoista ikona stylu i młodzieżowego looku. Modne trampki damskie to must have w szafach wszystkich kobiet podążających za trendami. Całość jest prosta, można powiedzieć, że wręcz minimalistyczna, ale o to właśnie tu chodzi – o maksimum komfortu i minimum problemów podczas aktywnego dnia. Materiały wykonania wszystkich zaprezentowanych tu rzeczy są przewiewne i bezpieczne dla skóry, a stylistyka subtelna i jednoznaczna. Takie stylizacje modowe są przeznaczone typowo do treningu, ale sprawdzą się też na spacerze, na zakupach czy podczas wyjazdu za miasto – wszędzie tam, gdzie potrzebujesz przede wszystkim wygody i perfekcyjnego dopasowania odzieży do ciała i aktualnej aury.\nZnajdź bluzę dla siebie\nBluza Zadig&Voltaire niebieska damska Georgy JWSL00021 Regular Fit\nBluza Replay niebieska damska W3610A.000.23158G Oversize\nBluza Drivemebikini niebieska damska Sole Mare Classic 2022-DRV-028_BB Classic Fit\nBluza adidas niebieska damska Adicolor Classics HC2014 Relaxed Fit\nBluza Femi Stories niebieska damska Harun Regular Fit\nBluza Femi Stories niebieska damska Tito Regular Fit\nKup modne vansy\nTenisówki Vans beżowe damskie Old Skool Tape VN0A54F4ARG1 (Eco Theory) Eco Positivi\nTenisówki Vans zielone, kolorowe damskie Old Skool VN0A5KRFATD1 (Pastel Block) Multi/True\nTenisówki Vans niebieskie damskie Classic Slip-On VN000XG8B071 (Glitter)Delicatebl/Trwht\nTenisówki Vans bordowy damskie Old Skool Platfor VN0A3B3U5U7 Port Royale/True White\nTenisówki Vans niebieskie damskie Old Skool VN0A38G19XC1 (Sponegebob) Bikini Bubble\nTenisówki Vans granatowe damskie Authentic VN0A5KRD8CP1 (Eco Theory)Drsblsnatural\nOcena: 4,0 na 5 3781 oceny\nlubie polaczenie granatu z czarnym, swietna kompozycja sportowa\nAda 01-04-2020 23:37


Dzisiaj jest ndz, 29 listopada 2020 01:57:53\n[ Posty: 209 ] Przejdź na stronę Poprzednia 1 ... 10, 11, 12, 13, 14 Następna\nWysłany: pn, 03 listopada 2008 08:28:30\nJa tylko, z braku czasu, w kwestii formalnej.\nOtóż "klocki" z lat 80-tych mają całkiem prozaiczną przyczynę legislacyjną. W prawie budowlanym funkcjonowały wtedy różne stopnie uprawnień architektonicznych. Nie pamiętam już szczegółów, ale o ile "prawdziwi" architekci mogli projektować co tylko się dało (a egzamin na ten stopień był trudny, zresztą wiadomo - w takich warunkach szybko wytworzyła się ekskluzywna, zamknięta kasta), to ludzie z wersją uproszczonych uprawień - a o te było stosunkowo łatwo - mogli projektować takież właśnie uproszczone konstrukcje do iluś tam mkw. Bez wnęk, tarasów, logii, podcieni i tym podobnych. Nielicznych badylarzy stać było na architekta pełną gębą, większość jednak korzystała z tych uproszczonych projektów-kloców. No i stąd efekt.\nWysłany: pn, 03 listopada 2008 08:49:12\nTo coś na wzór mieszkań pracowniczych budowanych w całej Polsce w okresie PRL-u....\nSam mieszkam na osiedlu , które powstało z inicjatywy zakładu chemicznego , w którym pracował mój ojciec...Osiedle jest dosyc stare , bo prawie 40 letnie , a budynki budowane były z pustaków i cegły...Powiem nawet ,że nie jest brzydkie.Całe osiedle ma odnowione elewacje, parę lat temu w miejscu zdewastowanych betonowo-asfaltowych kortów tenisowych zafundowano nam tzw. rynek , jest trochę zieleni , a obrzeża dzielnicy graniczą z pięknymi i rozległymi terenami leśnymi...Jest fajnie a nawet nieźle...To tak trochę poza tematem. Śląsk jest piękny!\nno i właśnie w tym rzecz... przed wojną tez powstawały osiedla budowane jako dodatek do zakładu przemysłowego - choćby śląskie familoki... czy są brzydkie ? niekoniecznie - widywałem sporo ładnych budynków z cegły klinkierowej - a że teraz są zapuszczone i obskurne... to wina lokatorów...\na ja bym jeszcze jedną rzecz moim zdaniem ważną dodał... "architektura" powojenna a już na pewno okresu od lat 70 była w dużej mierze uwarunkowana sytuacją ekonomiczną i różnego rodzaju modami... papa była tania i można było ją po znajomości zdobyć - nie to co dachówki... więc budowało się z płaskim dachem z materiałów które udało się zgromadzić i taniej... tak samo z eternitem który wciąż szpeci krajobraz...\nw latach 90 był za to plastykowy "siding"...\njest taki niezły film "Dziecinne pytania" z Ferencym i Holoubkiem, który pokazuje między innymi to jak wyglądało tworzenie "architektury" w końcu lat 70...\nWspólnie z grupą kolegów zaprojektował osiedle mieszkaniowe. Projekt dostał nagrodę. Niestety, później, wskutek nacisków "góry", młodzi zapaleńcy musieli kolejno rezygnować z kina, żłobka, przychodni, basenu, przedszkola... Wreszcie zostały tylko bloki.\na Śląsk jest piękny i zielony ! ha ! tylko trzeba się po nim rozejrzeć, a nie sugerować dworcem w Katowicach czy Załężem\nWysłany: pn, 03 listopada 2008 09:56:20\nZałęże - katowicki Bronx\nWysłany: pn, 03 listopada 2008 16:11:43\nno i właśnie w tym rzecz... przed wojną tez powstawały osiedla budowane jako dodatek do zakładu przemysłowego - choćby śląskie familoki... czy są brzydkie ?\n....Oooo właśnie nie wszystkie są brzydkie , górnicze familoki na osiedlu Nikiszowiec w Katowicach...\nwidywałem sporo ładnych budynków z cegły klinkierowej - a że teraz są zapuszczone i obskurne... to wina lokatorów...\n...z tą winą lokatorów to nie tak do końca...Same nie dbanie o konkretne mieszkanie to prawda, ale "degrendolada" kamienic miejskich zaczęła się wraz z przejęciem tych kamienic przez miasto.. niejednokrotnie kamienice do miasta przekazywali ich właściciele , a to ze względu na to ,że utrzymywanie budynków gdzie miasto ustala maksymalne stawki czynszów staje się niemożliwe....\nAdam St.... z tym Załężem to trafiłeś w 10!..chociaż wiele tam teraz zmieniło się na lepsze. Przez mojego posta na temat wsi kieleckiej może zrobiłem trochę zamieszania... Nie chciałbym byc źle zrozumiany... Byłe województwo kileckie też jest piękne , a choćby Busko Zdrój albo Jędrzejów sporo zieleni...Jeżeli swym postem Cię uraziłem to bardzo przepraszam....\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 02:32:51\nśr, 11 lipca 2007 16:48:36\nTo był przykład, a znam takich wiele.\nA tu gdzie ja mieszkam jest ich bardzo dużo. I co, ma jakiś sens taka argumentacja?\nA miało sens pisanie o jednym projekcie dla całej Polski?\nNiemniej, tak, ma sens taka argumentacja, bo jeśli założyć, że obaj piszemy prawdę, to znaczy to, że mnogość domów z płaskim dachem w Twoich okolicach nie jest kwestią jednego projektu dla całej Polski, tylko co najwyżej jednego projektu dla Twoich okolic.\nchciałem powiedzieć tyle ,że bloki stawiane na wsi szpecą jej charakter....no ni jak nie pasują do krajobrazu. Normalnie z klatki schodowej wychodzi się powiedzmy na chodnik , a nie na klepisko...\nTo też różnie. Zależy jaki blok. Płytowce faktycznie nie wyglądają na wsi zbyt elegancko. Ale ogólnie zależy od usytuowania, wielkości wsi, bliskości miast czy zakładów przemysłowych. Np. w pobliskim mnie Dobrzeniu Wielkim (Armia grała tam kiedyś koncert!) jest całe osiedle mieszkaniowe, nazwane "Energetyk", co pewnie nie pozostaje bez związku ze znajdującą się w sąsiedniej miejscowości elektrownią. Osiedle to jest raczej z boku wsi i jadąc główną drogą chyba nie za bardzo je widać. Samo osiedle jest ładne i nie uważam, by zniszczyło ono piękno tej wsi.\nNatomiast wyjście z bloku na klepisko - no ja przy wiejskich blokach, niezależnie czy poPGRowych, czy przy zakładach przemysłowych, nie widziałem, by nie było tego chodnika.\nŚląsk jest piękny!\nBardzo dobrze! im więcej, tym lepiej dla mnie. Tylko daj znać, gdy dojdziesz do jakichś ciekawych wniosków.\nbandyta uaktywnia się zawsze wtedy, gdy ktoś śmie cokolwiek złego powiedzieć na pewien ustrój\nPrzykład pierwszy z brzegu (z AWANTURUM):\n- wątek 'wątek lustracyjno-trybunalski' - nie ma moich wypowiedzi\n- wątek 'Chiny, Tybet i olimpiada' - nie ma moich wypowiedzi (za Twoja przynajmniej jedna tam jest)\n- wątek 'Rozpracowywanie zespołów w PRL' - nie ma moich wypowiedzi\nPlus zważ, że od początku roku tego typu moje wypowiedzi były dwie, obie w wątkach nieAWANTURUMowych, z czego wynika, że jest duże prawdopodobieństwo, że także w innych nieAWANTURUMowych wątkach pojawiają się złe słowa "na pewien ustrój" a ja tam nie wpisuję się. Jak widzisz, fakty stoją w sprzeczności z tym co napisałaś.\na jakaś większa perspektywa obrońco prlu?\nJeśli uważasz, że brak mi większej perspektywy, to zamiast pisać o niej, nakreśl ją przede mną.\nPisaliśmy o wsi, (pięknej przed 1945 i brzydkiej po tym roku).\nkomunizm niszczył człowieka, przejawiało się to też poprzez rozpijanie społeczeństwa\nTak, ten okropny zakaz sprzedaży alkoholu do 12 czy której tam.\nnp. powszechne było tolerowanie picia alkoholu w pracy\nAha! Kolega był w tym roku w München, czyli w części Niemiec nietkniętej "komunizmem". Pracował tam w BMW. Mówił o pracownikach pijących w czasie przerw. Ja pytam się go, że jak, że w czasie pracy, czy zwierzchnicy nie mieli nic przeciw. A on na to, że skoro w zakładzie stały automaty z piwem, to chyba można było pić. Jak widać więc, tolerowanie picia w pracy to nie tylko PRL. Ale OK - bo zaraz ktoś powie, że to Niemcy i takie tam. Tyle, że w III RP nie wygląda to inaczej. Widziałem operatorów walców pijących w czasie operowania tymże sprzętem, widuję w lesie puszki i folie po czteropakach (dziwnym trafem przeważnie leżą tam gdzie odbywa się wycinka drzew), widuję pracowników drogowych siedzących na krawężniku i sączących piwo. Najdobitniejszy przykład zaś to gdy podjechałem na budowę domu mojego brata i z dwóch pracowników którzy tam byli, jeden dzielnie pracował, a drugi leżał umorzony w przyczepie. Sił starczyło mu tylko na tyle, by zamknąć drzwi, gdy zorientował się, że ktoś przyjechał.\nAle tak, PRL pozwalał, III RP nie pozwala, było źle, jest dobrze.\nNie o to chodzi czy należało dawać, czy nie. Chodzi o to co towarzysze robili ze społeczeństwem.\nAle to jak należało rozwiązać ten problem (z jednej strony puste gospodarstwa po wysiedleńcach, z drugiej repatrianci, którzy swoje domy zostawili daleko za Bugiem)?\nMateriałów budowlanych po prostu nie było, praktycznie wszystko trzeba było załatwiać.\nA teraz są, tylko\nnie wybudowali sobie pięknych domów , z jednego prostego powodu , z którego ja bym sobie nie wybudował takiego domu teraz ......po prostu byli za ubodzy....\nWięc właśnie. Co mi po tej dostępności materiałów i usług?\ntego nieszkodliwego Twoim zdaniem ustroju jaki panował w prl-u\nTeraz poważnie - nie pamiętam, żebym tak kiedyś napisał. Przypomnij mi proszę gdzie.\nByłe województwo kileckie też jest piękne, a choćby (...) Jędrzejów\nPiszesz o Jędrzejowie tym gdzie jest muzeum im. Przypkowskich? Przyznam szczerze, że miałem tam tylko pół godziny na rozejrzenie się (więc może nie dostrzegłem walorów tego miasta), ale jest to dla mnie typowy przykład nieładnego, małego miasta. Przez miasto przechodzą dwie drogi krajowe i dwie wojewódzkie, zdaje się bez obwodnicy, budynki szare, odrapane. (Mam zdjęcie jednego takiego - na parterze sklepy, każdy na inny kolor pomalowany, na piętrze chyba część mieszkaniowa albo biurowa.) Zapuszczone podwórka. Sklepy i lokale przy drodze czynią mnie smutnym. Nawet samo muzeum pozostawia wiele do życzenia - gabloty i plansze jak z materiałów edukacyjnych w szkole podstawowej, intensywnie eksploatowanych przez ostatnie 10 lat. Jakby dla miasta problemem było to, że mieszkali w nim jacyś Przypkowscy, którzy jak na złość przekazali mu (miastu) swoje zbiory.\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 03:07:59\nJeszcze raz piszę!\nNie chodzi o to, że dawano przesiedlonym gospodarstwa, tylko o to co system robił z ludźmi, jak np. "propagował" własność prywatną.\nnie pamiętam, żebym tak kiedyś napisał. Przypomnij mi proszę gdzie.\nnie bardzo widzę w tym winę tamtego systemu, w tym że ludzie są jacy są i postępowali w taki sposób\nja tą winę widzę bardzo wyraźnie\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 07:55:39\nBandyto, to że architektura PRL-owska była szara i brzydka wynikało jednak ze specyfiki tego systemu.\nOd razu zastrzeżenie - to nie znaczy że KAŻDY budynek w CAŁYM PRL był brzydki i szary. Chodzi mi o pewną dominującą tendencję\nPo pierwsze względy ideolo, obecne głównie w pierwszych 25 latach PRL. Miało być egalitarnie, po równo itd, tak? Tak aby nikt nie narzekał, że co prawda materiały i usługi są dostępne ale go na wybudowanie domu nie stać. Zrobiono więc tak, że usługi i materiały stały się niedostępne, ale gdy byłeś lojalnym obywatelem i złożyłeś ileś tam podań o przydział mieszkania, to średnio już po 12 latach je "dostawałeś" (w cudzysłowie, bo za darmo to przecież nie było - Bierut nie wykładał swojej pensji na to).\nNo ale skoro miało być po równo - to w wyglądzie też powinno być równo. Powstawały zatem podobne do siebie pudła, ze szczątkowymi elementami pseudoklasycystycznymi. Gdzieś w ZSRR, bodajże w Wilnie oddano do użytku całe osiedle, gdzie wszystko było identyczne. Wprowadzający się tam ludzie otrzymali jednakowe bloki, mieszkania, kolor drzwi i wykładzin, muszle klozetowe i szafki kuchenne. Trudno o bardziej drastyczny przykład zglajszachtowania ludzi poprzez architekturę.\nPo drugie - a to odnosi się szczególnie do PRL-u Gierka i osiemdziesiony - PRL była gospodarką chronicznego niedoboru. Spoceni i zestresowani faceci w Centralnym Urzędzie Planowania usiłowali z tej nieefektywnej gospodarki wycisnąć ostatnie soki i wyciskali, ale i tak było za mało. Toteż i budowano tanio, tnąc koszty, byle jak. Dodatkowo, za Gierka, część społeczeństwa pogodziła się z brakiem wolności politycznej ale coś za coś - za to chciała konsumować (a więc "konsumować" też nowe mieszkania). Na to nie było pieniędzy i koło się zamykało. Nawet ci którym wtedy ustrój pozwalał już budować indywidualnie, w przytłaczającej większości też padali ofiarą niedoborów i budowali z tego co udało się "skombinować".\nOsiedla z lat 50-tych wyglądają więc orwellowsko i przytłaczająco - ale często są zbudowane solidnie, ideologia wygrywała z kosztami. Natomiast te z lat 80-tych przypominały w momencie oddania do użytku po prostu smutną, szarą rozpierduchę a`la Alternatywy 4.\nBrzydota PRL-owskiej architektury wynikała zatem z przesłanek systemowych, a nie dlatego że nagle na 50 lat ludziom przestało się chcieć budować ładnie, efektownie i kolorowo.\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 08:25:23\nOsiedla z lat 50-tych wyglądają więc orwellowsko i przytłaczająco - ale często są zbudowane solidnie,\nWtedy jeszcze żyli przedwojenni fachowcy.\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 16:16:15\nPiszesz o Jędrzejowie tym gdzie jest muzeum im. Przypkowskich? Przyznam szczerze, że miałem tam tylko pół godziny na rozejrzenie się (więc może nie dostrzegłem walorów tego miasta), ale jest to dla mnie typowy przykład nieładnego, małego miasta.\n....w muzeum zegarów nie byłem , ale byłem np. w Klasztorze Cystersów , a tam jest pięknie....\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 18:43:46\npoczątkowy fragment z książeczki dołączonej do płyty Made In Poland - "Martwy Kabaret":\nKraków. Miasto księży i studentów, z nie zniszczoną przez lata "realnego socjalizmu" strukturą społeczną, z solidnym, konserwatywnym mieszczaństwem i tradycyjną bohemą [nie wychylającą się specjalnie poza ustalone normy]. Jako przeciwwagę dla krnąbrnego mieszczańskiego ośrodka władza ludowa zbudowała po wojnie alternatywny Kraków: fascynujący eksperyment społeczno-architektoniczny - Nową Hutę.\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 20:00:24\nW zaborze pruskim można było dostać karę za nieposprzątane w sobotę obejście\na w rosyjskim pół litry za posprzątanie\nWszystko jedno, czy dla uniknięcia kary, czy dla nagrody - żeby zadbać o miejsce zamieszkania trzeba poświęcić na to energię. Zamiecenie podwórka to - powiedzmy - pół godziny (tego się nie da machnąć odkurzaczem ani spłukać z węża), które mieszkaniec wsi zaborczej albo międzywojennej poświęcał co jakiś czas, bo uzyskany porządek dał mu jakąś psychiczną satysfakcję. Teraz w te pół godziny można obejrzeć kawałek meczu, odcinek serialu, przeczytać kawałek książki, popisać na forum, posłuchać muzyki ze słuchawek itd. Wpływ PRL na popsucie poczucia estetyki jest niewątpliwy, ale swoje zrobiła też większa oferta zajęć. Gdy kiedyś ktoś miał wolny czas, to pomalował płot, podparł wyginającą się kalenicę, wymienił omszenie winkli, a może i wystrugał gołąbka do zawieszenia nad wejściem, to i obejście wyglądało ładniej. Teraz z wolnym czasem można zrobić tyle rzeczy, że na wymianę tego eternitu położonego trzydzieści lat temu albo zalepienie tej dziury w tynku jakoś trudniej znaleźć czas. Dlatego też to, co zostało z prowizorki PRLu dalej nie zawsze jest poprawiane, a na odnowienie nawyków estetycznych też nie ma parcia.\nWysłany: wt, 04 listopada 2008 20:19:22\nsob, 27 maja 2006 18:41:52\nByłe województwo kileckie też jest piękne , a choćby Busko Zdrój albo Jędrzejów sporo zieleni...Jeżeli swym postem Cię uraziłem to bardzo przepraszam....\nNie poczułem się urażony , przeprosiny zatem są niepotrzebne\nPrzytoczone przeze mnie Załęże nie było złośliwą odpowiedzią na Twój przykład brzydoty wsi z okolic Chmielnika\nWysłany: sob, 15 listopada 2008 17:16:08\nNie chodzi o to, że dawano przesiedlonym gospodarstwa\nRozumiem już. Zmyliłem się tym, że napisałeś wcześniej (podkreślenie moje):\nbraku poczucia własności (dziś dali jutro mogą zabrać)\nNawet jeśli pominąć fakt, że chyba nie do końca zrozumieliśmy się, że pisaliśmy nie do końca o tym samym, to z zacytowanego przez Ciebie fragmentu, nie wynika, jakobym uważał poprzedni ustrój za nieszkodliwy, co napisałeś:\npoczątkowy fragment z książeczki dołączonej do płyty Made In Poland\nTeż mi autorytet... Mam już bić pokłony?\narasku - dzięki za Twojego posta. Nie do końca zgadzam się z nim, ale to by była raczej dyskusja na inny temat niż estetyka budynków, stąd nie będę raczej pisać na ten temat.\nPrzykład z osiedlem "gdzieś w ZSRR, bodajże w Wilnie" całkiem nie trafia do mnie, jako nieweryfikowalny.\nWysłany: sob, 15 listopada 2008 17:32:36\nczy coś w tym opisie jest niezgodne z prawdą?\nWysłany: wt, 25 listopada 2008 00:03:38\nMusi być, że wszystko to zgodne z prawdą, skoro napisali tak w książeczce dołączonej do płyty Made In Poland.