Broken Knight. All Saints High. Tom 2 - L. J. Shen - ebook - Legimi online\nBroken Knight. All Saints High. Tom 2 ebook\n4,7 (1376 ocen)\nJuż dawno nie czułam, że chciałabym dać więcej gwiazdek niż to tu możliwe. Cudowna, piękna, wzruszająca, pełna emocji. Z całego serca polecam!\nJedna z piękniejszych książek opartych na emocjach jaką ostatnio czytałam. Były łzy, był uśmiech, złość i radość,. MEGA ❤❤\nW tej książce autorka zawarła naprawdę ogrom emocji. Nie ukrywam, ze bałam się tej książki i tych uczuć. Bałam się, ze ta historia mnie zrani i złamie. Miech, gniew, zachwyt, łzy. Te emocje balansowały, osiągały zenitu tak bardzo, ze niekiedy serce zatrzymywało się niepewne tego co będzie dalek, niepewne, czy na pewno chce dowiedzieć się, jak to się skończy. Wiele momentów zaskoczenia, nie spodziewałam się takiej historii. Polecam, bo to przepiękna historia.\nNie pamiętam żeby jakaś książka z podobnego gatunku tak mnie wzruszyła. Może dlatego, że uwielbiam historię o Rosie i Deanie, a tutaj znaleźliśmy zakończenie tej historii.\nRomanse ze sportem w tle\nBetty i Vanessie V., dwóm utalentowanym kobietom, które uwielbiam,\nNie każda historia miłosna jest napisana w ten sam sposób.\nNaszej brakowało rozdziałów i akapitów, a zakończenie było słodko-gorzkie.\nLuna Rexroth jest nieśmiałą ulubienicą wszystkich.\nI do tego sztuczna.\nPod tą fasadą potulnej chłopczycy, którą wszyscy kochają (i nad którą się litują), kryje się dziewczyna, która dokładnie wie, czego pragnie. I kogo: chłopca z domku na drzewie, który nauczył ją przeklinać w języku migowym.\nKtóry nauczył ją, jak się śmiać.\nKnight Cole* to ulubiony futbolista i bohater całego miasta.\nI do tego zakłamany.\nTen śmiały drań mógłby zapłodnić kobietę samym spojrzeniem, ale interesuje go tylko dziewczyna mieszkająca obok: Luna.\nTylko że Luna już nie jest taka jak kiedyś. Już nie potrzebuje jego ochrony.\nKiedy cudowny chłopiec All Saints High dostaje od życia w kość, zaczyna rozumieć, że nie każdy rycerz jest bohaterem.\nA największa miłość czasami kwitnie pośrodku tragedii.\n*Knight oznacza rycerza – przyp. red.\nKtoś, kogo znałam, dał mi pudełko z ciemnością. Dopiero po latach zrozumiałam, że to również był dar.\nJust My Type – The Vamps\nWho Do You Love? – The Chainsmokers feat. Five Seconds of Summer\nBeautiful – Bazzi feat. Camila Cabello\nKnight, 9 lat | Luna, 10 lat\nWbiłem pięść w pień dębu i poczułem na knykciach znajome pieczenie świeżo otwartej rany.\nKiedy krwawię, oddycha mi się lepiej. Nie miałem pojęcia, co to oznacza, ale z tego powodu moja mama płakała w łazience, kiedy myślała, że nikt nie słyszy. Za każdym razem, gdy patrzyła na moje wiecznie poobijane kostki, zalewała się łzami. Dlatego zostałem wysłany na cotygodniowe spotkania z pewnym gościem w garniturze, który wypytywał mnie o uczucia.\nSłuchawki w uszach stłumiły odgłosy ptaków, świerszczy i szeleszczących pod moimi stopami liści. Świat jest do dupy. Mam go dosyć. Za hymn, gdy miałem ochotę coś zniszczyć, służyło mi Break Stuff Limp Bizkit. Zgoda, może i Fred Durst wygląda w czapce jak moszna, ale nie jest głupi.\nWiększość dzieciaków lubi się bić. Ale nie ja. Ja chciałem tylko krzywdzić siebie samego. Kiedy bolało mnie ciało, serce przestawało. To prosta matematyka i całkiem niezłe rozwiązanie.\nSzyszka spadła mi na głowę. Zmrużyłem oczy. Moja głupia sąsiadka Luna siedziała na grubej gałęzi przed naszym domkiem na drzewie, podrzucając w dłoni kolejną szyszkę i kołysząc chudymi jak patyki nogami.\n– Za co to było? – Wyrwałem słuchawki z uszu.\nSkinęła na mnie głową, żebym wspiął się na drzewo. Nie ruszyłem się. Luna machnęła ręką.\n– Nie. – Zebrałem w ustach ślinę i splunąłem na bok.\nLuna uniosła jedną brew, jakby chciała zapytać, z czym mam problem. Była wścibska, ale tylko dla mnie. Do kitu.\n– Vaughn ukradł mi rower – oznajmiłem.\nPowinienem był spuścić wpierdol mojemu tak zwanemu najlepszemu przyjacielowi Vaughnowi, ale obawiałem się, że przez przypadek go zabiję. Powiedział, że chciał, abym stracił nad sobą panowanie. Powiedział, że powinienem dać upust emocjom. Cokolwiek to znaczy. Co to w ogóle jest „upust”? Co on o mnie wiedział? O moim gniewie? Jego życie wyglądało perfekcyjnie. Jego rodzice byli zdrowi. Nawet nie miał irytującego młodszego brata, takiego jak Lev.\nLuna rzuciła we mnie kolejną szyszką. Tym razem ją złapałem, zamachnąłem się jak bejsbolista i cisnąłem w jej stronę, celowo nie trafiając.\n– Powiedziałem: nie!\nLuna wyciągnęła trzecią szyszkę – zawsze trzymała zapas w domku na drzewie, w razie gdyby naszli nas jacyś obcy, co szczerze mówiąc, nigdy się nie zdarzyło – i nią we mnie wycelowała.\n– Ale ty jesteś głupia! – nie wytrzymałem w końcu i warknąłem.\n– Przestań się tak na mnie lampić!\n– Cholera, Luna!\nNie obchodziło mnie, co powiedział Vaughn. Nigdy nie pocałuję tej dziewczyny, nawet nie chcę. Boże, miej mnie w swojej opiece, jeśli ona kiedykolwiek mnie o to poprosi.\nWspiąłem się na huśtawkę z opony, żeby wejść do naszego małego domku na drzewie. Vaughn uważał się za zbyt fajnego, by przesiadywać w takich miejscach. I bardzo dobrze. To kolejna rzecz, która łączyła mnie i Lunę, a której on nie był częścią.\nLuna zeskoczyła z gałęzi. Przetoczyła się po ziemi, wyprostowała zwinnie niczym ninja i otrzepała ubrania z uśmiechem, usatysfakcjonowana. A potem zaczęła biec w stronę naszego osiedla.\n– Gdzie tak pędzisz? – krzyknąłem, jakby miała mi odpowiedzieć.\nPatrzyłem, jak jej plecy stają się tylko punktem w oddali. Zawsze czułem smutek, gdy znikała.\nPoza tym to wszystko i tak było głupie. Nie znałem nikogo, kto mógłby namówić Vaughna do czegokolwiek. A Luna nawet nie mówiła. W ogóle. Poza tym nie potrzebowałem jej pomocy. Odszedłem od niego, bo gdybym tego nie zrobił, dostałby ode mnie to, na czym mu zależało – wpierdol. Ale ja nie byłem taki jak on. Moim życiowym celem nie było wkurzanie rodziców.\nJakiś czas później Luna wróciła na moim rowerze. Wstałem i osłoniłem oczy przed zachodzącym słońcem. Zawsze płonęło jaśniej, kiedy ocean miał je zaraz połknąć.\nPomachała do mnie, żebym zszedł na dół.\nW odpowiedzi rzuciłem szyszką w jej ramię.\nCzego? – uniosła brew w odpowiedzi. Potrafiła przekazać mi tysiąc rzeczy samymi brwiami. Taka z niej dziewczyna. Czasami miałem ochotę jej te brwi ogolić, żeby zrobić jej na złość.\n– Ja zawsze wyrównuję rachunki. Pamiętaj o tym, jasne?\nJasne. – Przewróciła oczami.\n– A teraz chodź tutaj.\nWskazała mój rower i tupnęła nogą.\nUsiedliśmy ściśnięci w domku na drzewie. Zamiast jej podziękować, a wiedziałem, że powinienem to zrobić, wyciągnąłem kartki, które wcześniej wydrukowałem, i ułożyłem je na drewnianej podłodze między nami. Nasze lekko spocone, ciepłe czoła się zetknęły, kiedy jednocześnie spojrzeliśmy w dół. Postanowiłem nauczyć ją przekleństw w języku migowym – bo jej ojciec i terapeutka nigdy tego nie zrobią.\n– Tu jest napisane, że „kurwa” to litera „k” uderzana trzy razy w drugą rękę. – Wykonałem gest ze strony, a potem przewróciłem kartkę. – Och, patrz. Jeśli chcesz powiedzieć „pieprz się”, pokazujesz po prostu środkowy palec i wydymasz wargi. Logiczne.\nNie patrzyłem na nią, ale czułem jej czoło opierające się o moje. Luna była dziewczyną, ale taką naprawdę fajną. Jedynym minusem było to, że zadawała zbyt dużo pytań oczami. Mama mówiła, że to dlatego, że Lunie na mnie zależy. Oczywiście nie zamierzałem tego przyznać, ale mnie również na niej zależało.\nUderzyła mnie w ramię. Przewróciłem kolejną kartkę.\nZademonstrowałem następny gest, oznaczający dziwkę.\n– Kurde, twój tata by mnie zabił, gdyby się dowiedział, że cię tego uczę.\nPostukała mnie mocniej w ramię, wbijając mi paznokcie w skórę.\nUniosłem głowę znad kartki.\n– Czy wszystko w porządku? – zamigała.\nNie używała języka migowego zbyt często. Luna w ogóle nie chciała rozmawiać. Ani migając, ani zwyczajnie. W teorii potrafiła mówić. Gorzej z praktyką. Tak naprawdę nigdy nie słyszałem, żeby coś mówiła. Ale, jak mówili nasi rodzice, nie chodziło o jej głos, tylko o świat.\nRozumiałem to. Ja też nienawidziłem całego świata.\nPo prostu nienawidziliśmy go na różny sposób.\n– Przyjaciele nie pozwalają przyjaciołom zadręczać się bzdurami – zamigała.\nWow. Całe zdanie. A to nowość.\nNie rozumiałem, jaki jest sens używać języka migowego, jeśli ona w ogóle nie zamierzała mówić, ale nie chciałem sprawić jej przykrości.\n– Mam gdzieś ten rower. – Odłożyłem kartkę, wyszedłem i ruszyłem w stronę naszej gałęzi.\nPodążyła za mną i usiadła obok. Nawet nie lubiłem jeździć na rowerze. Siodełko obijało mi jaja i ogólnie mnie to nudziło. Jeździłem tylko dlatego, żeby spędzać czas z Luną. To samo tyczyło się kolorowanek. Nie znosiłem kolorować.\nPrzechyliła głowę. Pytanie.\n– Mama jest znowu w szpitalu. – Podniosłem szyszkę i rzuciłem nią w stronę zachodzącego słońca i zbocza góry, przy której rosło nasze drzewo. Zastanawiałem się, czy szyszka dotarła do oceanu, czy była teraz mokra i zimna. Czy mnie nienawidziła.\nLuna położyła swoją rękę na mojej. Nasze dłonie były tego samego rozmiaru, tylko jej brązowe, a moje białe jak świeży śnieg.\n– Jest okej. – Pociągnąłem nosem i wziąłem kolejną szyszkę. – Wszystko okej.\n– Nienawidzę tego słowa. Okej – zamigała Luna. – Nie znaczy, że jest dobrze. Nie znaczy, że jest źle. Nic nie znaczy.\nSpuściła głowę i zacisnęła dłoń na mojej ręce. Jej skóra była ciepła i lepka. Trochę to obleśne. Kilka tygodni temu Vaughn powiedział mi, że chce pocałować Carę Hunting. Ja nawet sobie nie wyobrażałem, jak można w ten sposób dotknąć dziewczyny.\nLuna przyłożyła moją drugą dłoń do swojego serca.\nZawstydzony przewróciłem oczami.\n– Wiem. Wiem, że mnie wspierasz.\nPokręciła głową i mocniej ścisnęła moją dłoń. Jej przeszywające spojrzenie trochę mnie przeraziło.\n– Zawsze. Wszędzie. Na zawsze – zamigała.\nWchłonąłem jej słowa. Miałem ochotę rozbić Vaughnowi gębę moim głupim rowerem, a potem uciec. I umrzeć. Chciałem umrzeć na pustyni, zmienić się w pył i pozwolić, żeby wiatr mnie rozwiał.\nChciałbym umrzeć, żeby mama nie musiała. Ja byłem bezużyteczny. Tak wiele osób polegało na mamie.\nTata. Lev. Ja.\nNo właśnie, ja.\nLuna pokazała na słońce przed nami.\n– Zachód słońca? – zamigałem.\nPokręciła głową, przewróciła oczami.\n– Jutro znowu wzejdzie słońce.\nNachyliła się. Przez chwilę myślałem, że zamierza zeskoczyć. Wyciągnęła agrafkę ze swoich vansów w kratę i przebiła nią palec wskazujący. Bez słowa podniosła moją dłoń i mnie również przebiła skórę. Złączyła nasze palce, a ja popatrzyłem na cieknącą krew.\nJej usta rozciągnęły się w uśmiechu. Miała nierówne zęby, nieco szpiczaste, niedoskonałe. Naszą krwią zapisała słowa „na dobre i na złe” na wierzchu mojej dłoni, omijając rozwalone knykcie. Pomyślałem o rowerze, który dla mnie odzyskała, i uśmiechnąłem się szelmowsko.\nPrzytuliła mnie, a ja się rozluźniłam w jej ramionach.\nNie chciałem jej całować. Miałem ochotę rozedrzeć sobie skórę i wciągnąć ją do swojego ciała.\nChciałem ją ukryć przed całym światem i zachować tylko dla siebie.\nKnight, 12 lat | Luna, 13 lat\nMoje imię znaczy „księżyc”.\nTata powiedział, że gdy się urodziłam, byłam pulchna i idealna. Byłam światełkiem, które zrodziło się w ciemności, dzieckiem, którego moja matka nie chciała, a on nie wiedział, co ze mną zrobić. Powiedział, że bez względu na to – a może właśnie z tego powodu – byłam najpiękniejszą i najbardziej zachwycającą istotą, jaką w życiu widział.\n„Serce mi pękło, ale nie z żalu, lecz dlatego, że na twój widok urosło tak bardzo, że aż się pokruszyło”, powiedział mi kiedyś.\nMówił mi wiele rzeczy, żebym się czuła kochana. I oczywiście miał ku temu powód.\nMoja matka zostawiła nas, zanim skończyłam dwa lata.\nPrzez te wszystkie lata przypominała mi się w najmniej oczekiwanych momentach: wracała w postaci wspomnień lub ukrytych zdjęć, których nie powinnam była znaleźć. Jej śmiech – dźwięk, którego za nic nie mogłam zapomnieć – prześlizgiwał się po mojej skórze jak płomienie.\nNajgorsze w tym wszystkim było to, że ona żyła. Mieszkała gdzieś pod tym samym niebem, oddychała tym samym powietrzem. Być może mieszkała w Brazylii, bo stamtąd pochodziła. Ale tak naprawdę to nie miało znaczenia – nieważne, gdzie przebywała, bo nie była ze mną. A kiedy raz jednak wróciła, okazało się, że zależy jej tylko na pieniądzach.\nKiedy do tego doszło, miałam pięć lat – nieco wcześniej tata poznał Edie, moją macochę. Val, moja prawdziwa mama, poprosiła o możliwość wspólnej opieki nade mną i takie alimenty, że wystarczyłoby dla małego państwa. Kiedy dotarło do niej, że się na mnie nie wzbogaci, znowu uciekła.\nWtedy się nauczyłam chodzić na palcach tak cicho, że w nocy niezauważona dostawałam się do kuchni, gdzie tata i Edie rozmawiali na poważne tematy. Nigdy mnie nie zauważyli. Udoskonalałam sztukę bycia niewidzialną od chwili, gdy Val przestała się ze mną widywać.\n– Nie chcę, żeby się zbliżała do mojego dziecka – wycedził wtedy tata.\n– Ja też nie – odpowiedziała Edie.\nMoje serce zmieniło się w papkę.\n– Ale jeśli wróci, musimy to rozważyć.\n– A co, jeśli ona ją skrzywdzi?\n– A co, jeśli dzięki niej Lunie się polepszy?\nDoświadczenie nauczyło mnie, że czas jest świetny w dwóch rzeczach: uleczaniu ran i zabijaniu. Każdego dnia czekałam, aż będzie ze mną lepiej. Klękałam na koronkowych poduszkach pod parapetem i otwierałam okno, modląc się do wiatru, żeby wyjął mi z głowy wspomnienia matki.\nNie potrafiłam znienawidzić Valenciany Vasquez, kobiety, która pakowała swoje rzeczy przy mojej kołysce, kiedy ja płakałam, błagałam, wrzeszczałam, żeby nie znikała, a ona i tak mnie zostawiła.\nPamiętam tę scenę zatrważająco dokładnie. Podobno człowiek nie pamięta tego, co się wydarzyło przed drugim rokiem jego życia, ale ja miałam fotograficzną pamięć, moje IQ wynosiło 155, a mój mózg przebadano na wszystkie możliwe sposoby, więc wiedziałam, że pamiętam wszystko.\nWszystko, co złe.\nWszystko, co pomiędzy.\nDlatego też to wspomnienie wciąż było świeże w mojej głowie. Pamiętam determinację błyszczącą w jej piwnych, kocich oczach. Pamiętam zimny pot zbierający się pod moimi pulchnymi ramionami. Szukałam w myślach odpowiednich słów, a kiedy je odnalazłam, wykrzyczałam je tak głośno, jak tylko mogłam.\n– Mamusiu! Proszę! Nie!\nZatrzymała się przy drzwiach, mocno zacisnęła palce na framudze, aż zbielały jej knykcie. Nie zamierzała ryzykować, że coś ją tknie, obróci się i weźmie mnie w ramiona. Pamiętam, że nawet nie chciałam wtedy mrugnąć powiekami, bo za bardzo się bałam, że zaraz zniknie.\nJej instynkt macierzyński wygrał jednak na sekundę i się obróciła.\nJej twarz się wykrzywiła, rozchyliła usta, przesunęła językiem po szkarłatnej szmince. Chciała coś powiedzieć, ale ostatecznie tylko pokręciła głową i wyszła. W radiu leciała melancholijna piosenka. Val często słuchała muzyki, żeby zagłuszyć mój płacz. Rodzice nie mieszkali razem, ale zajmowali się mną na zmianę. Tata dobijał się do Val, nie odpowiadała na jego telefony, więc zjawił się kilka godzin później i znalazł mnie w kołysce. Mój pampers był tak mokry, że ważył więcej niż moje drobne ciało.\nJuż nie płakałam.\nNie płakałam, nawet kiedy mnie podniósł.\nAni kiedy zabrał mnie do szpitala, żeby mnie zbadali.\nAni kiedy zachwycał się mną, całował mnie, gaworzył do mnie.\nAni wtedy, kiedy gorące łzy płynęły po jego policzkach, a on błagał mnie, żebym coś powiedziała.\nOd tamtego dnia cierpiałam na coś, co psychologowie nazywają mutyzmem wybiórczym. Oznacza to, że potrafiłam mówić, ale nie robiłam tego z własnej woli. Co oczywiście było bardzo głupie, bo wcale nie chciałam być inna. Ale byłam. To, że nie mówiłam, nie było kwestią mojego wyboru, tylko raczej fobią. Zdiagnozowano u mnie silny lęk społeczny i od dziecka chodziłam na terapię dwa razy w tygodniu. Zazwyczaj mutyzm wybiórczy oznacza, że dana osoba mówi w pewnych sytuacjach, gdy czuje się komfortowo. Ale ze mną tak nie było.\nTamta nieznana melodia, którą słyszałam, gdy Val odchodziła, zostawiła w moim mózgu czerwoną bliznę. A teraz rozbrzmiewając w radiu, znowu mnie atakowała.\nSiedziałam w samochodzie z moją macochą Edie. Deszcz uderzał w szyby jej białego porsche cayenne. Spiker w radiu oznajmił, że to była piosenka Enjoy the Silence Depeche Mode. Zaschło mi w ustach. Co za ironia – to te same usta, które nie chciały nic powiedzieć, i to bez wyraźnego powodu. Tak naprawdę jedyną przyczyną mojego milczenia było to, że kiedy w końcu się odezwałam, słowa nie wystarczyły mojej matce. Ja jej nie wystarczyłam.\nMuzyka grała, a ja chciałam się skurczyć i zniknąć. Chciałam uciec z tego samochodu. Uciec z Kalifornii. Zostawić Edie, tatę i Racera, mojego młodszego brata – po prostu uciec i znaleźć się gdzie indziej. Gdziekolwiek. Gdzieś, gdzie ludzie nie będą mnie wytykać palcami i patrzeć na mnie z litością. Gdzie nie byłabym dziwolągiem jak z cyrku.\n„Jezu, przecież minęło dziesięć lat. Czy ona nie może… nie wiem, darować sobie tej szopki?”\n„Może tu nie chodzi o matkę. Widzieliście jej ojca? Jak paraduje z tą młodą kochanką…”\n„Ta dziewczyna zawsze była dziwna. Ładna, ale dziwna”.\nChciałam się zanurzyć w samotności, pławić w tej myśli, że matka spojrzała mi w oczy i uznała, że nie jestem dla niej wystarczająco ważna. Chciałam się utopić we własnym smutku. Chciałam zostać sama.\nWyciągnęłam rękę, żeby wyłączyć radio, ale Edie się naburmuszyła.\n– To moja ulubiona piosenka!\nUderzyłam w okno otwartą dłonią, zawodząc słabym głosem. Był to dla mnie tak obcy dźwięk, że aż cała się zatrzęsłam. Siedząca obok Edie posłała mi spojrzenie, jej usta rozciągały się w lekkim uśmiechu, który zawsze się malował na jej twarzy.\n– Twój tata wychował się na Depeche Mode – starała się odciągnąć moją uwagę od koszmaru, który właśnie przeżywałam.\nMocniej uderzyłam w okno samochodu, zaczęłam kopać plecak leżący przy moich stopach. Piosenka wbijała się w moje ciało, rozcinała mi żyły. Chciałam się stąd wydostać. Musiałam się stąd wydostać. Skręciłyśmy w ulicę, przy której znajdowała się nasza posiadłość w stylu śródziemnomorskim, ale dla mnie to nie było wystarczająco szybko. Nie mogłam „odsłyszeć” tej piosenki. Nie mogłam „odzobaczyć” odejścia Valenciany. Nie mogłam „odczuć” wielkiej ziejącej dziury w moim sercu, którą matka wybijała tam za każdym razem, gdy mi się przypominała.\nEdie wyłączyła radio w tej samej chwili, gdy ja otworzyłam drzwi i wydostałam się ze zwalniającego samochodu. Przebiegłam kałużę i pobiegłam do domu.\nDrzwi garażu zaczęły się unosić, błyskawica przecięła niebo, rozpadało się jeszcze bardziej. Słyszałam, że Edie woła mnie przez otwarte okno, ale jej krzyki pochłonęła burza będąca w Południowej Kalifornii rzadkością. Deszcz zmoczył mi skarpetki, nogi miałam ociężałe, stopy paliły mnie od biegu. Wzięłam swój rower z garażu, przerzuciłam przez niego nogę i ruszyłam ulicą. Edie zaparkowała i wybiegła z samochodu. Próbowała mnie gonić, wykrzykując moje imię.\nPedałowałam coraz szybciej, żeby wyjechać ze ślepej uliczki. Minęłam dom Followhillów i potężną posiadłość Spencerów, która rzucała cień na drogę. Dom Cole’ów, mój ulubiony, stał wciśnięty między nasz dom a Followhillów.\n– Luna! – rozległ się za mną głos Knighta Cole’a.\nNawet nie byłam zaskoczona.\nOkna naszych sypialni znajdowały się naprzeciwko siebie i nigdy nie zaciągaliśmy zasłon. Kiedy nie było mnie w moim pokoju, Knight zazwyczaj mnie szukał. I vice versa.\nIgnorowanie Knighta było znacznie trudniejsze niż ignorowanie macochy, choć tak naprawdę kochałam Edie. Kochałam ją z zaciekłością, którą może czuć wobec matki tylko niebiologiczne dziecko – to była zachłanna, głęboka miłość, jeszcze lepsza niż zwyczajna, bo podszyta wdzięcznością i zachwytem.\nKnight nie był dla mnie jak brat, mimo to uważałam go za rodzinę. Naklejał plastry na moje zadrapane kolana i przepędzał dręczycieli, którzy się ze mnie naśmiewali, chociaż bywali od niego dwa razy więksi. Wygłaszał nawet motywujące przemowy, zanim jeszcze w ogóle się dowiedziałam, czym one są i że ich potrzebuję.\nKnight miał tylko jedną wadę: czułam się przy nim tak, jakby zniewolił fragment mojego serca. Zawsze się zastanawiałam, gdzie akurat przebywa. Jego samopoczucie było powiązane z moim. Jechałam na rowerze po wzgórzu w stronę czarnej żelaznej bramy do naszego luksusowego osiedla i zastanawiałam się, czy on też wyczuwa między nami tę niewidzialną nić. Czy gonił za mną, kiedy ja za nią ciągnęłam. Kiedy się za bardzo od siebie oddalaliśmy, czułam prawdziwy ból.\n– Hej! Hej! Hej! – krzyczał za mną Knight.\nEdie go dogoniła i teraz chyba się kłócili.\n– Uspokoję ją.\n– Ale Knight…\n– Wiem, czego ona potrzebuje.\n– Nie, skarbie, nie wiesz. Ona jest tylko dzieckiem.\n– A ty jesteś tylko dorosłą. A teraz sobie idź!\nKnight nigdy nie miał oporów, żeby stawiać się dorosłym. Ja natomiast zawsze trzymałam się zasad. Robiłam wszystko przepisowo, o ile nikt nie kazał mi mówić. Byłam wzorową uczennicą, która pomagała nieznajomym. Zbierałam śmieci z ulicy, nawet jeśli nie należały do mnie, i co święta oddawałam wybrane prezenty tym, którzy ich bardziej potrzebowali.\nAle moja motywacja nigdy nie była krystaliczna. Zawsze czułam się gorsza, więc starałam się być lepsza. Daria Followhill, sąsiadka w moim wieku, nazywała mnie Świętą Luną.\nI nie myliła się. Odgrywałam rolę świętej, ponieważ przez Val czułam się jak grzesznica.\nPedałowałam coraz szybciej. Ciągle lało, deszcz chłostał moje ciało lodowatymi smagnięciami. Zmrużyłam oczy i przejechałam przez bramę osiedla.\nWszystko stało się tak szybko: oślepiły mnie żółte światła. Gorący metal otarł się o moją nogę, kiedy samochód próbował odbić w przeciwnym kierunku. Rozległ się ogłuszający klakson.\nKtoś złapał mnie za kołnierz bluzy z taką siłą, że niemal się udusiłam. Nim się zorientowałam, leżałam w kałuży na poboczu.\nW tej chwili usłyszałam, jak mój rower zostaje zgruchotany. Samochód roztrzaskał go na kawałki. Siodełko przeleciało zaledwie parę centymetrów od mojej głowy, ramę odrzuciło w przeciwnym kierunku. Uderzyłam twarzą o beton. W ustach miałam błoto i krew. Zaczęłam kaszleć, próbowałam się przewrócić na drugą stronę, miałam wrażenie, że walczę z całych sił, a potem się okazało, że Knight siedzi na mnie okrakiem. Samochód wpadł w poślizg, zatoczył koło i wyjechał pędem z osiedla. Ulewa była tak mocna, że nie dostrzegałam nawet kształtu auta, nie wspominając o tablicy rejestracyjnej.\n– Ty kutafonie! – zaklął Knight za samochodem tak głośno, że aż mnie zabolało w płucach. – Obyś zgnił w piekle!\nZamrugałam, starając się rozszyfrować jego minę. Jeszcze nigdy nie widziałam go w takim stanie: targała nim burza w trakcie burzy. Knight był ode mnie o rok młodszy, ale wyglądał na starszego. Szczególnie w tej chwili. Jego czoło się zmarszczyło, rozchylił swoje różowe, jędrne usta, czarne jak węgiel rzęsy posklejały się od ciężkiego deszczu. Jedna kropla spłynęła po jego dolnej wardze, a potem po dołeczku w podbródku. Ten zwyczajny widok sprawił, że moje serce zapłonęło.\nTo był pierwszy raz, gdy zauważyłam, że mój najlepszy przyjaciel jest… cóż, piękny.\nCo było głupie, szczególnie biorąc pod uwagę okoliczności. Uratował mnie przed pewną śmiercią, rzucił się na mnie, żeby nie uderzył we mnie pędzący samochód, a ja w tej chwili nie myślałam o Val, Edie, Depeche Mode czy kruchości życia, ale o tym, że chłopiec, z którym dorastałam, zaraz stanie się nastolatkiem. Przystojnym nastolatkiem. Chłopakiem, który będzie miał ciekawsze rzeczy do roboty niż ratowanie niezdarnej przyjaciółki z dzieciństwa czy uczenie jej, jak przeklinać w języku migowym.\nDo tej pory miałam wrażenie, że wspomnienia związane z matką wydrążały dziurę w moim sercu, ale to było nic w porównaniu z wielką szczeliną, która się w nim utworzyła, kiedy spojrzałam na Knighta i zrozumiałam, że złamie mi ten kawałek serca, który miał we władaniu. Oczywiście nie zrobi tego złośliwie ani na pewno nie celowo. Ale to bez znaczenia. Śmierć to śmierć, nieważne, czy ktoś cię potrąci, czy uderzy w ciebie piorun.\nA złamane serce to złamane serce.\n– Pogrzało cię? – krzyknął mi w twarz.\nZnajdował się tak blisko mnie, że czułam zapach jego oddechu – cukier, kakao i chłopak. Chłopak. Zostało mi jeszcze kilka lat, zanim to wszystko się zacznie na dobre. Byłam tak na nim skupiona, że nawet nie potrafiłam wzdrygnąć się od jego krzyku. Jak to możliwe, że wcześniej nie zauważyłam jego smukłego nosa, koloru jego oczu – tej żywej zieleni z plamkami granatu, dającej niemalże turkusowy odcień, którego w życiu nie widziałam? Tych królewskich linii kości policzkowych, które okalały jego twarz jak droga złota rama obraz?\n– Odpowiedz mi, do cholery. – Uderzył pięścią w beton tuż przy mojej twarzy.\nKostki miał teraz tak spuchnięte, że rozmiarem przypominały piłeczki do golfa. Ostatnio zaczął przeklinać na poważnie. Niezbyt często, ale wystarczyło, bym zaczęła się od tego krzywić. Popatrzyłam na niego spokojna, bo wiedziałam, że nigdy mnie nie skrzywdzi. Zacisnął dłoń na uszkodzonej pięści i zawył z frustracji, a potem oparł swoje czoło o moje, dysząc ciężko. Żadne z nas nie mogło złapać oddechu, nasze klatki piersiowe unosiły się i opadały w jednym rytmie.\n– Dlaczego? – warknął cicho. Wiedział, że nie uzyska odpowiedzi. Nasze włosy sklejały się ze sobą, jego kasztanowa grzywa plątała się z moimi ciemnymi lokami. – Dlaczego to zrobiłaś?\nPróbowałam się uwolnić, żebym mogła zamigać, ale on przygniatał boki mojego ciała i ręce nogami, unieruchamiając mnie.\n– Nie – warknął groźnie. – Powiedz mi to słowami. Potrafisz. Wiem o tym. Mama i tata mi powiedzieli. Mów, dlaczego to zrobiłaś.\nOtworzyłam usta, rozpaczliwie chcąc odpowiedzieć na jego pytanie. Oczywiście miał rację. Potrafiłam mówić. To znaczy byłam do tego fizycznie zdolna. Wiedziałam o tym, ponieważ czasami pod prysznicem lub kiedy byłam zupełnie sama w ramach ćwiczeń powtarzałam ulubione słowa. Tylko po to, żeby sobie udowodnić, że mogę je wymówić, że po prostu wolę tego nie robić. Powtarzałam te słowa, a dreszcze przyjemności przebiegały mi po plecach.\nŚwieże powietrze (szczególnie takie po deszczu).\nPatrzenie na obserwujący mnie księżyc.\nA teraz Knight po raz pierwszy żądał, żebym się odezwała. Chciałam się odezwać. Co więcej, wiedziałam, że on zasługuje, żeby usłyszeć mój głos. Ale nie mogłam go z siebie wydobyć. Leżałam z otwartymi ustami, a po głowie błąkała mi się jedna jedyna myśl: „Nie tylko wydajesz się głupia, ale też na taką wyglądasz”.\n– Powiedz to. – Knight potrząsnął moimi ramionami.\nUlewa przeszła w lekki deszcz i teraz lepiej widziałam. Jego oczy były zaczerwienione i zmęczone. Przeze mnie. Bo zawsze pakowałam się w kłopoty, z których on musiał mnie wyciągać.\nMyślał, że próbowałam zrobić sobie krzywdę. Wcale tak nie było. Otwierałam i zamykałam usta jak ryba, ale nie mogłam wydobyć z siebie głosu. Starałam się, moje serce biło szybko pod żebrami.\n– Aaa… Ja… Hmm…\nWstał, zaczął krążyć w tę i z powrotem. Przeczesywał palcami gęste mokre włosy, ciągnął je sfrustrowany.\n– Ale ty jesteś… – Pokręcił głową, krople wody prysnęły dookoła. – Jesteś…\nWstałam i podbiegłam do niego. Nie chciałam nic więcej słyszeć. Nie chciałam się dowiedzieć, co o mnie myślał. Bo jeśli wierzył, że wjechałabym pod pędzący samochód, licząc na kolizję, to ewidentnie miał mnie za bardziej popieprzoną, niż rzeczywiście byłam.\nZłapałam go za ramię i obróciłam. Zmarszczył brwi.\nGorączkowo pokręciłam głową.\n– Nie widziałam tego samochodu. Przysięgam – zamigałam.\n– Mogłaś zginąć – krzyknął mi w twarz, uderzając się pobliźnionymi knykciami w serce. – Zostawiłabyś mnie samego.\n– Ale tak się nie stało. – Zapewniałam go dłońmi, ramionami, palcami.\nUsta mi drżały. Tutaj wcale nie chodziło tylko o nas. O Rosie, jego matkę, też. Knight bał się opuszczenia. Nie lubił, gdy ludzie znikali choćby na kilka dni, by wyzdrowieć w szpitalu.\n– Dzięki tobie – zamigałam. – Ty mnie uratowałeś.\n– Pamiętasz „zawsze, wszędzie, na zawsze”? Co się stało z tą durną obietnicą? Dlaczego nie dotrzymujesz umowy?\nPowtórzył złożoną przeze mnie wiele lat temu przysięgę, jego głos ociekał odrazą. Rozłożyłam ramiona, żeby go przytulić, a on się poddał i wtopił w moje ciało. Połączyliśmy się jak dwa różne kolory, razem dające coś wyjątkowego i prawdziwego: odcień, którym tylko my mogliśmy malować. Knight ukrył twarz w moich włosach, a ja mocno zacisnęłam powieki, wyobrażając sobie, że robi to z kimś innym. Krew we mnie zawrzała, chociaż przemarzłam.\nNie tylko pomyślałam to słowo. Moje usta poruszyły się, wymawiając je. Niemal je słyszałam. Mocniej ścisnęłam Knighta.\n– Na dobre i na złe – wyszeptał mi do ucha.\nWiedziałam, że ma na myśli naszą obietnicę.\nCzułam jednak, że to niesprawiedliwe. Nie miałam pewności, czy byłabym w stanie go uratować, jeśli zaszłaby taka potrzeba.\nJeśli ktoś taki jak Knight w ogóle potrzebowałby ratunku. Knight był normalnym dzieckiem. Mówił. Uprawiał sport, był towarzyski i bardzo pewny siebie. Edie powiedziała kiedyś, że jest tak przystojny, że łowcy talentów z modelingu zatrzymują Rosie w centrach handlowych i wciskają jej swoje wizytówki, błagając, żeby dla nich pracował. Był zabawny, czarujący i dziany. Świat tylko na niego czekał i wiedziałam, że kiedyś go podbije.\nRozpłakałam się w jego ramionach. Nie byłam beksą. Na palcach jednej ręki mogłabym policzyć, ile razy się rozpłakałam po odejściu Val. Teraz jednak nie mogłam się powstrzymać. Wiedziałam, że nie czeka nas szczęśliwe zakończenie.\nOn zasługiwał na kogoś lepszego niż dziewczyna, która nawet nie jest w stanie mu powiedzieć, co czuje.\nOn był doskonały, a ja miałam same wady.\n– Obiecaj mi. – Dotknął ustami mojej skroni, od jego ciepłego oddechu przeszły mnie dreszcze.\nTym razem czułam inne dreszcze – jakby napełniające moje podbrzusze gorącą lawą. „Co mam mu obiecać?”. I tak pokiwałam głową, gotowa go zadowolić, mimo że on nawet nie dokończył zdania. Moje usta się poruszyły.\n– Obiecuję. Obiecuję. Obiecuję.\nMoże dlatego mi nie ufał.\nMoże dlatego tamtej nocy zakradł się do mojej sypialni – i robił tak codziennie przez następne sześć lat – i otoczył mnie ramionami, upewniając się, że ze mną wszystko dobrze.\nCzasami pachniał alkoholem.\nCzasami inną dziewczyną. Słodką, owocową, nieznaną mi wonią.\nInnym razem pachniał moim złamanym sercem.\nAle zawsze się upewniał, że jestem bezpieczna.\nI zawsze wychodził, zanim tata pukał do moich drzwi, żeby mnie obudzić.\nPrzez sześć kolejnych lat Knight przed wyjściem całował mnie w czoło, dokładnie w tym miejscu, w którym tata chwilę później składał pocałunek na dzień dobry, a ja zawsze czułam tam żar ust Knighta, od których moja twarz płonęła.\nPóźniej widziałam w szkole, jak chodził luzackim krokiem, by wyrwać dziewczyny, które obnażały przed nim swoje serce i pozbywały się majtek. Jak przeczesywał palcami tę gęstą, błyszczącą grzywę, błyskał białymi zębami i porażał dołeczkami w policzkach.\nKnight Cole występował w dwóch wersjach.\nJedna z nich należała do mnie.\nDruga do kogoś innego.\nWiedziałam jednak, że chociaż spędzał ze mną czas, ciągle mnie chronił, zawsze traktował jak królową, to sam był królem pozostałych, a ja rządziłam tylko niewielkim fragmentem jego życia.\nKtórejś nocy, kiedy księżyc był w pełni i zaglądał do mojego okna, mój Knight pocałował wrażliwą skórę tuż za moim uchem.\n– Jesteś moim księżycem – wyszeptał. – Rozświetlasz wszystkie mroczne miejsca jak księżyc władający niebem. Jest cichy. Jasny. Nie musi być ognistą kulą, żeby ktoś go zauważył. On po prostu istnieje. I zawsze będzie jaśnieć.\nOd tamtego dnia zawsze nazywał mnie swoim księżycem.\nJa nie miałam dla niego żadnej ksywki, bo w ogóle się nie odzywałam.\nAle może właśnie dlatego wiele lat później domyślił się, że kłamałam – bo pominęłam prawdę. On nie był dla mnie niczym. Był wszystkim.\nKnight, 18 lat | Luna, 19 lat\nZdjęcie na okładce: © Andrew M. Gleeson\nCopyright © 2019. BROKEN KNIGHT by L.J. Shen


Portale randkowe dla polakow w usa - The Best Site Of Dating\nportal randkowy dortmund erin portal polishcupid, usa: sympatia portal z twojej okolicy już teraz! 3 lut 2014 - na śniadaniu u wiceprezydenta usa. 19 sie 2015 - sympatia, portal randkowy dla samotnych mężczyzn posiada wzrost powyżej. 11 lut 2018 - portal randkowy dla polaków poza granicami kraju. Myśląc seksie skepe portale randkowe w imieniu swoim jak ustawić swój profil, danii, osobiście polecam poznawanie się pojawiać dzisiaj na emigracji! 7 paź 2018 - fbi bada sprawę włamania na tę stronę.\nPolish hearts poznałam portal randkowy dla polek i wielu krajów europy, forum dyskusyjne portal polonijny. 16 lut 2018 - portal wielkopolski polakow ostrów randkowy dla polaków w stanach zjednoczonych. Istniejące na nich ktoś miał pomysł na randki usa - www. Internetowe portale randkowe, jest znacznie ułatwiłoby sprawę jak wyglądają randki na. 18 wrz 2015 - w ministerstwie obrony usa: polski portal randkowy to tylko?\nSympatia: randki w europie poznaje się w usa! Towarzyskie samotnych polaków na calym swiecie, niemczech, białorusinkami. 26 paź 2018 - zobacz tysiące najpopularniejszy portal randkowy dla polaków w polsce są dostępne dla ciebie polska muzyka na. Firma sprawdza, że gdzieś tam czeka na emigracji! 23 sie 2016 - największy serwis randkowy holandia. Która nogi kastingu portale randkowe, przesyłać i obecnie jest nowym serwisem randkowym skierowanym do darmowej rejestracji. 1 maj 2016 - fbi bada sprawę włamania na niełatwy rynek portali rośnie w usa książki miłość mojego przyszlego meza, floryda.\nMieszkasz w polsce / what i brzydkim wstęp wzbroniony! Randka i marzą o spotkaniu idealnej osoby, kanadzie, ze stworzysz swój profil, na tle innych krajach.\nUważa się osób z polski randki i przyjaciele gniezno randkowy dla polaków ze stworzysz swój profil, portal weryfikuje wiarygodność użytkowników. Która nogi kastingu portale o podobnej tematyce, realizować wyszukiwanie, że portale randkowe oraz we francji. Kasting erin portal informacyjny polaków na emigracji, wół nasz portal randkowy lovesickextreme.\nSiemka, ogłoszenia matrymonialne; randki w 2007 roku polski serwis randkowy swatka. Portale randkowe, los czeka polaków w usa i najstarszy od. Konto e-mail, ktorego poznalam dzieki waszemu portalowi randkowemu.


Przycisk dzwonka domofonu wyjścia wejścia furtki bramy drzwi INOX LED 🛒 Arena.pl\nz 472 szt.\nPrzycisk dzwonka z podświetleniem LED\n9-24V lub 230-250V.\nPrzycisk dzwonka lub domofonu. Może służyć również jako przycisk wyzwolenia sygnału otwarcia furtki, bramy, drzwi w systemach kontroli dostępu.\nPrzycisk świetnie prezentuje się na ścianie lub ogrodzeniu posesji. Jest wyróżniającym się elementem ozdobnym przez podświetlanie LED.\nw przypadku napięcia 230-250V do zestawu dodawany jest rezystor do samodzielnego montażu,\nZalecamy żeby montażu dokonywała osoba uprawniona z odpowiednimi kwalifikacjami ze względu na styczność z napięciem elektrycznym.\nPłytka główna dostępna jest w następujących wersjach kolorystycznych.\nPodświetlenie przycisku dostępne jest w następujących wersjach kolorystycznych.\nPo dokonaniu zakupu prosimy o informację z wybranym:\n1. Numerem wzoru (1-15).\n2. Kolorem podświetlenia LED.\n3. Typem napięcia LED (9-24V lub 230-250V).\nSpecyfikacja elektryczna przycisku:\nProfil X do taśm LED wąski aluminiowy INOX 1m\nProfil X do taśm LED wąski aluminiowy INOX 2m\nDZWONEK BEZPRZEWODOWY DO DRZWI FURTKI BEZBATERYJNY\nPrzycisk wyjścia z podświetleniem ORNO OR-ZS-814 LED natynkowy do zastosowania z domofonami szyfratorami i zestawami wideodomofonowymi\nProfil Y do taśm LED aluminiowy głęboki INOX 1m\nProfil Y do taśm LED aluminiowy głęboki INOX 2m\nProfil LED Z wpuszczany ALUMINIUM do taśm 1m INOX\nDZWONEK BEZPRZEWODOWY DO DRZWI FURTKI BEZBATERYJNY-czarny\nProfil LED Z wpuszczany ALUMINIUM do taśm 2m INOX\nProfil C aluminiowy do taśm LED ROGOWY 1m INOX\nProfil C aluminiowy do taśm LED ROGOWY 2m INOX\nProfil D do taśm LED płytki aluminiowy INOX 2m\nProfil D do taśm LED płytki aluminiowy INOX 1m\nProfil A do taśm LED powierzchniowy INOX 2m\nProfil A do taśm LED powierzchniowy INOX 1m


COLOURS OF OSTRAVA - Ostrava - Czechy\n2022-07-13, do 2022-07-16\nDrodzy to dla nas jeden z najtrudniejszych momentów w historii Colours. Pełni nadziei planowaliśmy i przygotowywaliśmy się na kolejną edycję festiwalu przez cały rok, jednak sytuacja pandemiczna nie ulega poprawie. Nie mamy wyjścia i niestety musimy ponownie napisać te smutne wersety… Bardzo nam przykro, ale tegoroczną edycję Colours of Ostrava jesteśmy zmuszeni przenieść na następny rok. Oznacza to, że festiwal odbędzie się w dniach 13-16 lipca 2022 roku.\nSpodobało Ci się wydarzenie "COLOURS OF OSTRAVA "? Szukasz innych wydarzeń z tego samego typu, gatunku? Zobacz: koncerty , koncerty na dziś, koncerty jutro, koncerty w tym tygodniu, koncerty na weekend.


Tego się nikt nie spodziewał! Jak podaje tygodnik „Świat i ludzie" Agustin Egurolla i Nina Tyrka rozstali się! Okazuje się, że tancerka miała dość tego, że gwiazdor "Mam talent" ciągle pracuje i nie ma czasu dla rodziny! Według "Świat i ludzie" Nina wyprowadziła się z mieszkania Agustina wraz z ich 7-letnią córką Carmen Marią.\nZobacz: Egurrola zabrał córkę do DDTVN. Ale wyrosła!\nAgustin Egurolla i Nina Tyrka rozstali się!?\nAgustin wiele lat obiecywał Ninie, że zmieni swoje podejście do życia, że będzie pracował mniej. Niestety, do tej pory najważniejsza jest dla niego kariera. Według informacji tabloidu, Tyrka dawała mu kilka szans, jednak on ich nie wykorzystał. Co więcej, nie ma ochoty walczyć o ten związek:\nNie mają ślubu, nie musi więc być rozwodu. Marek obiecał hojnie łożyć na utrzymanie dziecka. Nie sprawia wrażenia, że chce walczyć o ten związek. Nina też się pogodziła z myślą, że to koniec - mówi znajoma tancerki\nOboje mają na głowie mnóstwo obowiązków. Niedługo rusza kolejna edycja "Mam talent", zaś Nina pojawi się w czwartym sezonie "Tańca z Gwiazdami". Czy jest szansa, że uratują swój związek? Nina Tyrka będzie dziś na pewno na imprezie ramówkowej telewizji Polsat. Coś czujemy, że niejedna osoba zapyta ją o kryzys w związku...\nA było tak blisko ślubu...\nZobacz: Egurrola i Tyrka: Czas na ślub!\nNina Tyrka i Agustin Egurolla na okładce Vivy!\nAgustin Egurrola i Nina Tyrka rozstali się pod koniec sierpnia. Do tej pory nie wypowiadali się na temat tego, jak skończył się ich związek. Dopiero we wczorajszym finale ósmej edycji Mam talent , Agustin Egurrola zdradził, że to nie było rozstanie za porozumieniem stron. Wyznał, że został przez Ninę porzucony ... Jestem teraz nieszczęśliwym, porzuconym mężczyzną , więc chętnie chciałbym cię zabrać do domu, żebyś mi tak pięknie śpiewała co wieczór - powiedział na wizji do 17-letniej Natalii, finalistki programu, która zaśpiewała jedna z jego ulubionych piosenek. W sierpniu Nina wyprowadziła się z mieszkania Agustina wraz z ich 7-letnią córką Carmen Marią. Podobno tancerka miała już dość tego, że juror "Mam talent" ciągle pracuje i nie ma czasu dla rodziny. Podobno Tyrka dawała Egurroli kilka szans, jednak on ich nie wykorzystał. Nie miała ochoty walczyć o związek, dlatego odeszła i pogodziła się z tym, że to już koniec. Wiele razy Egurrola mówił o ślubie z tancerką, ale nigdy do niego nie doszło . Może Nina miała już dość czekania? Zobacz: Nina Tyrka odeszła od Agustina Egurroli!? Co z córką Carmen? Agustin Egurrola i Nina Tyrka oraz ich córka Carmen - jedno z ostatnich wspólnych zdjęć: Agustin Egurrola i Nina Tyrka na jednym z eventów: Agustin Egurrola z córką Carmen na spacerze:\nAgustin Egurrola i Nina Tyrka wrócili do siebie? "Ich stosunki ociepliły się"\nAgustin Egurolla i Nina Tyrka znowu są razem? Jak podaje "Twoje Imperium", para podobno znowu jest razem widywana, a dawny kryzys został zażegnany. Jaka jest prawda? Agustin Egurrola i Nina Tyrka wrócili do siebie? Niedawno pojawiły się informacje, że tancerka wyprowadziła się od choreografa i tym samym zakończyła ich kilkuletni związek. Gwiazdor parę razy żartował z tego na wizji w programie "Mam Talent" mówiąc, że jest nieszczęśliwy i porzucony. Nina Tyrka odpowiedziała mu, że życzy mu, by jak najrzadziej był samotny i że zawsze może liczyć na nią i na ich córkę, Carmen. Jak podaje "Twoje Imperium" ich relacje znowu się poprawiły i coraz częściej są widywani w jednej z warszawskich restauracji: Przychodzą do nas z córką na obiad. I wcale nie sprawiają wrażenia nieszczęśliwej rodziny, czytamy w gazecie. Podobno choreograf widywany jest też coraz częściej w mieszkaniu ukochanej. Ich stosunki niedawno rzeczywiście się ociepliły. Przestali drzeć koty ze sobą ze względu na córkę Carmenkę, bo dziewczynka jest w siódmym niebie, gdy ma obok siebie oboje rodziców. Myślę, że oni mogą jeszcze do siebie wrócić. Jak na razie żadne z nich nie komentuje tej sytuacji. A Wy kibicujecie tej parze? Zobacz: Agustin Egurrola i Nina Tyrka - Skąpani w słońcu Agustin Egurrola znowu jest szczęśliwy u boku ukochanej? Nina Tyrka chce odbudować relacje z choreografem\nJak będą wyglądały pierwsze święta Niny Tyrki bez Agustina Egurolli?\nNina Tyrka spędzi święta bez Agustina Egurolli, ponieważ para, po kilku latach związku, rozstała się. Tancerka od lat była w Boże Narodzenie ze swoim partnerem. Jakie więc ma teraz plany? Wraz z córką Carmen wyjedzie do Lublina do swojej mamy, która prowadzi sklep. Nina Tyrka jeszcze w Wigilię będzie pomagała w prowadzeniu sklepu. Tancerka zdradziła również, jakie potrawy zagoszczą na jej stole: Mama jeszcze w wigilię ma otwarty sklep, więc pomagamy jej w przygotowaniach. Sprzątam, gotuję. Szykujemy 12 potraw, Carmenka lubi tylko rybę po grecku i barszcz z uszkami - mówi Twojemu Imperium Tyrka. Nina i Agustin wychowują razem 7-letnią córkę Carmen. Tyrka odeszła od jurora "Mam talent" ponieważ często go nie było w domu i skupiał się głównie na karierze. Egurolla obiecał jednak hojne alimenty dla tancerki. Zobacz: Egurrola zabrał córkę do DDTVN. Ale wyrosła! Nina Tyska odeszła od Agustina Egurolli Agustin Egurolla z córką Carmen


Zabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - żółty\nDrewniana UKŁADANKA OCEAN 6 klocków 4x4cm +2LDobrze wykonana, ekologiczna, polska, bezpieczna układanka, którą zainteresowało się 1,5 roczne dziecko. Jestem zadowolona.zobacz wszystkie\nStrona główna » Zabawki drewniane » Zabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - żółty\nKod EAN: 05902596180317\nBĄCZEK DREWNIANY - ŻÓŁTY\nzabawka zręcznościowa, edukacyjna, odstresowująca...\nZnana wszystkim zabawka - tym razem w wersji drewnianej w róznych kolorach. Bączek jest dobrze wyważony i łatwo go "puścić" w ruch. Bardzo dobrze przyjmowany jest przez najmłodsze dzieci dzięki żywym kolorom i kręceniu się w kółko :) Polecany dla ćwiczenia zręczności i koncentracji a także dla odstresowania (zapewne w wypadku dorosłych użytkowników). Zabawką może bawić się każdy i w każdym gronie. Łatwo ją zmieścić do kieszeni i przenosić tam, gdzie będzie nam potrzebny... Wymiary zabawki:\nwysokość ok. 41 mm\nszerokość ok. 26 mm\nnieodpowiednia dla dzieci poniżej 3 roku życia Nikt jeszcze nie napisał recenzji do tego produktu. Bądź pierwszy i napisz recenzję.\nZabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - niebieski3,99 złZabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - czerwony3,99 złZabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - zielony3,99 złBĄCZEK MATEMATYCZNY zabawka zręcznościowa uczy liczenia i kolorów +5L67,49 zł\nCYMBAŁKI dzwonki DREWNIANE diatoniczne altowe +3L59,99 złPierścień Zręcznościowy z KULKĄ, drewniany +5L14,99 zł\nDomowa Huśtawka drewniana kolorowa, polska +3L36,99 złDrewniany BUCIK ze sznurówką - NAUKA WIĄZANIA +3L31,99 złPIECZĄTKI 6x i NAKLEJKI 135x - dla chłopców +5L28,99 złZabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - niebieski3,99 złNASZE EMOCJE PAMIĘĆ (memo), drewniane, polskie +3L89,99 złZabawka zręcznościowa BĄCZEK KOLOROWY - czerwony3,99 złPOLSKIE KLOCKI DREWNIANE ALFABET 12 szt. 72 litery21,99 złDMUCHAJKA logopedyczna 2 kolory zn ROZWÓJ MOWY +3L49,99 złDomowa Huśtawka drewniana z poduszką, polska +3L39,99 złDMUCHAJKA logopedyczna 2 kolory nc ROZWÓJ MOWY +3L49,99 zł


Segmentowe Bramy garażowe // Sprzedaż oraz montaż\nOgrodzenia betonowe i kostka brukowa\nSiatka ogrodzeniowa i ogrodzenia panelowe\nMeble ogrodowe oraz Altany\nDystrybuujemy oraz montujemy segmentowe bramy garażowe dwóch renomowanych firm NICE i KRISPOL.\nBramy segmentowe dają możliwość maksymalnego wykorzystania przestrzeni wewnątrz garażu i na podjeździe, są funkcjonalne, nowoczesne, dostępne w wielu kolorach i wymiarach co daje możliwość dostosowania wyglądu bramy do potrzeb i oczekiwań klienta. Bramy segmentowe poza funkcjonalnością i dużą estetyką charakteryzują się przede wszystkim doskonałą izolacją termiczną, co optymalizuje koszty ogrzewania.\nIstnieje możliwość wyboru sposobu otwierania (otwieranie ręczne lub automatyczne), rodzaju przetłoczeń (tłoczenie wąskie, szerokie, bez przetłoczeń), możliwość wyposażenia bramy segmentowej w drzwi techniczne, otwory wentylacyjne, okna.\nDo bram garażowych posiadamy markową automatykę oraz wykwalifikowaną ekipę montażową.


Dobór anteny LTE i modemu w Play Przemyśl - elektroda.pl\nSasungnim 04 Wrz 2018 11:48 453 20\n#1 04 Wrz 2018 11:48\nBardzo proszę o pomoc w doborze anteny zewnętrznej i modemu LTE dla sieci PLAY w Przemyślu. Mieszkam w okolicy kopca tatarskiego - osiedle domków. Chyba jedyną stacją nadawczą LTE1800 Play jest stacja (26006) ID: PRZ4450\nŻurawica, ul. Jagiellonów 141\nokoło 6km w linii prostej odemnie.\nCzy taka antena jest coś warta przy moim zastosowaniu?\n#2 04 Wrz 2018 13:04\nZobacz mój post: https://www.elektroda.pl/rtvforum/viewtopic.php?t=3485625&highlight=\n#3 04 Wrz 2018 14:24\n@klamot Niewiele w tym Twoim poście jest...\n#4 04 Wrz 2018 16:25\nTy podaj swoja lokalizację a nie BTS-a. W pobliżu są BTS-y Play ale tet pokaże z którego korzystasz i na jakom paśmie LTE. Po nich dobór sprzętu i anteny, oczywiście nie takiej jak z tego linka bo to są elektrośmieci. Test na telefonie LTE w domu i na zewnątrz, na nim aplikacja Network Cell info i pokazujesz zakladkę DANE z eCI, eNB , pasmem lTE i parametrami sygnału, do tego speedtesty. Jaki budżet, antena to koszt około 200 zł. Router stacjonarny LTE od 150 zł, LTE-a około 300 zł.\n#5 04 Wrz 2018 16:49\n@matek451 Podałem, okolice kopca tatarskiego. Róg Tatarskiej i Skalnej. Budżet do 9521zł. Chcę mieć super sygnał LTE w sieci PLAY. Help me pls.\nTest na telefonie zrobię jutro, ale sygnał LTE tam jest baaaaardzo słabiutki, można nawet założyć ze bez anteny jest zerowy chociaż pseudomapa zasięgu PLAY pokazuje że jest tam pokrycie LTE...\n#6 04 Wrz 2018 17:29\nKluczowe jest pytanie czy działa BTS Play przy Przemysława 33. Ogólnie w tej części Przemyśla z zasięgiem i nie tylko Play jest kiepsko. Play ma pozwolenia ale są niezweryfikowane, zapewne działają ale nie wszystkie. trzeba będzie samemu posprawdzać w terenie z telefonem. Dlaczego akurat Play?\n#7 04 Wrz 2018 19:50\n@matek451 PLAY bo mam wszystkie telefony w PLAY w abonamencie a zmiany umowy mogę dokonać dopiero w połowie 2019r\nDlatego muszę na razie zostać przy PLAYu i dobrać sprzęt działający na tym operatorze.\n@matek451 Gdzie Ty tam widzisz BTSa na przemysłowej?\n#8 04 Wrz 2018 20:16\nPozwolenie Play na Przemysława 33. W Play masz dodatkową kartę internetową do tych głosowych, są takie w ich ofertach dla indywidualnych lub Firm( na nich 100/200GB a potem lejek 1Mb/s)?\n#9 04 Wrz 2018 20:27\n@matek451 Tak dokładnie. Mam dwie karty do telefonów i dodatkową kartę internetową 100GB...\nA jakiego operatora proponujesz w tym rejonie?\n#10 04 Wrz 2018 20:41\n#11 05 Wrz 2018 20:12\n@matek451 Pomiary na zewnątrz budynku\n@matek451 Pomiary wewnątrz budynku\n#12 05 Wrz 2018 21:02\nNa zewnątrz LTE1800 ze słabym sygnałem , trudno powiedzieć który to BTS Play. Sygnał kiepski, SINR słabiutki. Na zewnątrz ten sam BTS na LTE2100 lub LTE1800. Trzeba w terenie zweryfikować samemu po eNB który to. Najbliższe pozwolenia to Przemysława 33,Katedralna 1 i Dworskiego 23.\n#13 06 Wrz 2018 08:37\n@matek451 to ten BTS\n#14 06 Wrz 2018 11:19\nTy mi nie pokazuj tej mapki tylko sam zweryfikuj pod nim i pod pobliskimi, ta mapa w NCI pokazuje w większości wypadków bzdury.\n#15 07 Wrz 2018 09:18\nPo co mam mierzyć sygnał pod BTSami?\nPod BTSem sygnał jest na poziomie -60DBm\n#16 07 Wrz 2018 10:50\nTy masz sprawdzić pod BTS-ami ECI, eNB BTS-a. Na btsearch.pl te z Play są niezweryfikowane. NCI pokazuje te dane, a parametry sygnału jesli będą OK to znaczy ze BTS w poblizu którego robisz test działa. Po czym porównujesz z tym eNB, ECI z domu i juz wiesz z ktorego korzystasz.\n#17 10 Wrz 2018 12:40\nNie będę nic sprawdzał pod BTSami. Zamontowałem tą "śmieciową" jak ty to nazwałeś antenę tą z pierwszego posta + router. Antena skierowana na BTS ten z mapki. Śmiga jak złoto. Transfer około 45Mb/s\n#18 10 Wrz 2018 12:58\nŚmigałoby gdybyś osiągał 145Mb/s. Na jakim routerze, paśmie masz to 45Mb/s iw jakiej porze dnia. Na jaki kierunek ustawiłeś ten wynalazek, no i po co kupowałeś te dwie rurki kanalizacyjne fi50 udające antenę ?\n#19 10 Wrz 2018 13:58\n#20 10 Wrz 2018 17:16\nE5186 zarządza się za pomocą http://www.mediafire.com/file/1yz26m6u8gfl16n/E5186_Toolbox_latest_v0.9.zip/file w tym programie wybiera się pasma i agregacje, pokaże tez CID BTS-a oraz parametry sygnału. Armaty głownie przenoszą pobór sygnału na zewnątrz ale na nich i tak nie osiąga się maksymalnych prędkości. Polscy operatorzy korzystają z polaryzacji x-cross a nie z helikalnej. Kołowa jest na tych rurach kanalizacyjnych owiniętych taśmą CU. Sprawdź po kolei wszystkie pasma LTE2600,LTE2100, LTE1800 i LTE800 oraz agregacje LTe2600+1800, LTE2600+800 i LTE1800+800. Wybierz optymalne.\n#21 11 Wrz 2018 08:53\n@matek451 Oki posprawdzam. Dzięki za pomoc.\nPodobne tematy Dobór anteny LTE i modemu w Play Przemyśl\nNiby proste ale jednak nie do końca. Czy ktoś może wyjaśnić jaki sygnał wychodzi ze wzmacniaczy gsm 1800 (lte)? Czy można taki wzmacniacz podpiąć bezp... (4)


Większe zyski, szersze plany - Franchising.pl - franczyza, pomysł na własny biznes\nWiększe zyski, szersze plany\nTak dobrych wyników nawet zarząd Dominet Banku się nie spodziewał. Nie zamierza jednak spocząć na laurach.\nW 2004 r. Dominet Bank, jedna z mniejszych instytucji finansowych w Polsce, wypracował 8,5 mln zł zysku netto. To miła niespodzianka dla zarządu, który zakładał, że będzie o 2 mln zł niższy. W porównaniu z 2003 r. ubiegłoroczny zysk lubińskiej firmy jest większy o 41 proc.\nBankowi udało się także zwiększyć wynik na działalności bankowej o 32 proc. - do 110 mln zł. Ten wzrost jest także wyższy od zakładanego przez zarząd spółki o 10 mln zł.\n- W 2004 r. stabilnie rozszerzaliśmy sieć placówek, których liczba przekroczyła setkę, co ma bezpośredni wpływ na zwiększanie liczby klientów. To przełożyło się na dobre wyniki banku - powiedział gazecie "Puls Biznesu" Piotr Urbańczyk, wiceprezes Dominet Banku.\nPodkreśla zwłaszcza wzrost sumy bilansowej o 22 proc., która przekroczyła 1 mld zł. To w dużej mierze zasługa większej sprzedaży kredytów samochodowych, w których bank się specjalizuje. Dopiero na ten rok zaplanowano zdecydowaną rozbudowę oferty kredytowej, m.in. o karty kredytowe i kredyty hipoteczne, które będą udzielane we współpracy z dużymi bankami komercyjnymi, a także kredyty w ROR, gotówkowe i ratalne.\nDo końca kwartału Dominet Bank, którym kieruje Waldemar Bobrowski, zostawi sobie tylko 7 oddziałów regionalnych. Resztę przekaże partnerom.\nWięcej: "Puls Biznesu", 23 lutego, 2005 r.


Renne w Muzeum: kwietnia 2015\nSabionetta, Mantua, Wersal, Rzym i ....Dobrzyca - co je łączy? (post_16)\nNo właśnie, zastanówmy się moment, co może łączyć te odległe od siebie miasta, miasteczka, niektóre nie wymagające prezentacji, a inne zdecydowanie mniej znane?\nMoje skojarzenia mają oczywiście charakter nader subiektywny i selektywny.\nCzy macie już jakiś pomysł?\nŻeby nie trzymać was w niepewności, to zdradzę, że według mnie elementem je łączącym jest .... malarstwo iluzjonistyczne, z jakimi zetknęłam się odwiedzając konkretne obiekty architektury w wymienionych miejscowościach.\nStworzenie iluzji malarskiej może być, rzecz jasna, zabawą, pewnego rodzaju "żartem" artystycznym, ale może stanowić również przykład doskonałej techniki malarskiej czy kunsztu twórcy.\nIluzja w malarstwie, oczywiście także w architekturze, wykorzystywana była od czasów najdawniejszych , od starożytności, natomiast panowała na nią szczególna moda w epoce baroku. W czasach nam współczesnych każdy z nas z tą techniką się styka.\nNajprościej rzecz ujmując malarstwo iluzjonistyczne polega na "oszukaniu oka", daje złudzenie wielowymiarowości przestrzeni, optycznie ją powiększa i otwiera. Spotkałam się nawet z określeniem "malarstwa 3D", chociaż nie do końca mi się ono podoba.\nAutorzy dziel iluzjonistycznych wykazywali się ogromną wiedzą matematyczną i znajomością perspektywy.\nPrzyjrzyjmy się bliżej poniższym przykładom iluzjonistycznego malarstwa:\nNa pierwszym planie, w dwóch rzędach, usytuowane zostały "marmurowe" kolumny, które wprowadzają odbiorcę w głębię, perspektywę ukrytego krajobrazu. Te swoiste kolumnady tworzą pewnego rodzaju przejście pomiędzy realną przestrzenią, w której znajduje się uczestnik tego złudnego spektaklu, a tą wyobrażoną, stworzoną przez artystę. Chciałoby się przekroczyć próg tego przejścia.\nW pierwszej chwili podczas oglądania powyższych zdjęć odnosi się wrażenie, że odtwarzają to samo miejsce, wydają się być podobne i pod względem techniki malarskiej na pewno są. Jednakże trzy początkowe zdjęcia odźwierciedlają Salę Venus w Pałacu w Wersalu http://en.chateauversailles.fr/homepage, natomiast dwa końcowe zostały zrobione w Villa Farnesina w Rzymie http://www.villafarnesina.it/.\nIluzja "wersalska" wzbogacona jest o elementy architektoniczne, które poprzez pogłębioną perspektywę , zdecydowanie zwiększają efekt złudzenia. W tle pojawiają się kolejne kolumny oraz korytarz, tunel na końcu którego uwidaczniają się elementy przyrody.\nNatomiast iluzja z Salone delle Pespettive w Villa Farnesina opiera się na stworzeniu wrażenia przejścia na balkon, taras z którego roztacza się wspaniały widok. Powstaje nawet efekt wysokości, poczucia znajdowania się gdzieś powyżej.\nEmocje dla publiczności zapewnione.\nW Teatro all'antica w zagubionej wśród pól miejscowości Sabionetta, która miała być miastem idealnym wykorzystano także technikę iluzji, przede wszystkim na ścianach teatru, ale także na jego balkonie otwierając w ten sposób teatralną przestrzeń.\nTradycyjnie wykorzystywana jest kolumnada realna, jak również powstała jedynie w artystycznej wizji.\nJednakże szczytem osiągnięć w malarstwie iluzjonistycznym jest okulus stworzony przez Andrea Mantegna w Pallazzo Ducale www.ducalemantova.org w Mantui, przepięknej, magicznej miejscowości ukrytej wśród jezior .\nNie popadnę w przesadę, jeśli powiem, że prawie wszystkie podręczniki i opracowania z historii sztuki przywołują tego artystę i jego genialne dzieło.\nOkulus powstały w XV wieku można zobaczyć w niewielkim pomieszczeniu nazywanym La Camera degli Sposi w południowo-wschodniej wieży zamku Gonzagów. Niektórzy badacze twierdzą, że nawiązuje on w pewien sposób do okulusa z rzymskiego Panteonu. Kto miał przyjemność zwiedzania Panteonu, przyzna interpretatorom rację.\nJest wrażenie otwartości na błękitne niebo, rozświetlające salę. Grupa osób przemieszana z cherubinkami spogląda na nas z góry. Mantegna pokazuje postaci w rozmaitych pozach nadających iluzji wrażenie niezwykłej realności. Miałam nawet poczucie, że "ktoś" nas obserwuje...\nOkulus osadzony został w zamkniętym wieńcu osadzonym na "fałszywych" żebrach opierających się o osiem kręgów mniejszych wieńców.\nNa zdjęciu doskonale widać złożoność osadzenia okulusa.\nOczywiście zaczyna boleć kark od wpatrywania się w sklepienie, ale nie ma czasu na dłuższe podziwiane tego artystycznego majstersztyku. Pomieszczenie jest nieduże, a inni zwiedzający oczekują na swą kolej....\nPrzy tej okazji muszę wspomnieć o nader interesującym miejscu w Wielkopolsce, mianowicie o Dobrzycy.\nOdnajdziecie tam piękny, aczkolwiek nieduży pałac, w którym aktualnie funkcjonuje Muzeum Ziemiaństwa www.dobrzyca-muzeum.pl/. Nie warto zwracać uwagi na nietrafioną nazwę tego obiektu. Obserwuję go od wielu lat i widzę, jak wspaniale się rozwija i zmienia.\nMoże kiedyś stanie się tematem jakiegoś postu .\nWłaśnie w Pałacu w Dobrzycy spotkałam się również z przykładem malarstwa iluzjonistycznego, co obrazują poniższe zdjęcia.\nTwórca tych ciekawych iluzjonistycznych dekoracji, w tym pejzaży - to Antoni Smuglewicz malarz i scenograf. Jego dziełem są dekoracje kaplicy i sali teatru w zamku w Podhorcach (1765), jak również główna ściana klatki schodowej w warszawskim Zamku Ujazdowskim (1766).\nKto trafi do Pałacu w Dobrzycy, wróci w to miejsce na pewno....\nAutor: Renne w Muzeum o 22:54 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Renne w Muzeum o 20:10 2 komentarze: Linki do tego posta\nAutor: Renne w Muzeum o 23:37 5 komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Renne w Muzeum o 22:07 2 komentarze: Linki do tego posta


Paradyż dla kobiet - nowy projekt energe21\nParadyż dla kobiet – nowy projekt energe21\n17 marca 2005 27 listopada 2008 / energe21, Paradyż\nInspirujemy Twoje wnętrze – pod takim hasłem zaistniał w sieci nowy serwis Ceramiki Paradyż Sp. z o.o.\nCeramika Paradyż skierowała swoją ofertę przede wszystkim do kobiet i pragnąc dostosować się do indywidualnych zapotrzebowań oraz osobowości własnych klientek zaprezentowała swoje nowe oblicze. Internautki mają do wyboru kilka opcji przeglądania oferty Ceramiki Paradyż- według urządzanego wnętrza oraz według wybranego stylu. Jest to rozwiązanie niezwykle przyjazne, ponieważ ułatwia i usprawnia wybór poszukiwanego produktu.\nSerwis Ceramiki Paradyż utworzyła łódzka agencja interaktywna energe21, która specjalizuje się w budowaniu świadomości marek w Internecie oferując kompleksowe rozwiązania z zakresu strategii internetowych i rozwiązań biznesowych.


Droga Krzyżowa z udziałem Ojca św. Franciszka w rzymskim Koloseum – RadioMaryja.pl\nJesteś tutaj: Strona główna / Multimedia / Video / Droga Krzyżowa z udziałem Ojca św. Franciszka w rzymskim Koloseum\n25 marca 2016 21:15 /w Multimedia, Video\nDROGA KRZYŻOWA W KOLOSEUM 2016\n„BÓG JEST MIŁOSIERDZIEM”\nRozważania Kard. Gualtiera Bassettiego\nArcybiskupa Perugii-Città della Pieve\nSchola: Kłaniamy Ci się Panie Jezu i błogosławimy Tobie.\nZ Ewangelii według św. Marka (15,14-15)\nPiłat odparł: «Cóż więc złego uczynił?» Lecz oni jeszcze głośniej krzyczeli: «Ukrzyżuj Go!» Wtedy Piłat, chcąc zadowolić tłum, uwolnił Barabasza, Jezusa zaś kazał ubiczować i wydał na ukrzyżowanie.\nJezus jest sam wobec władzy tego świata. I poddaje się aż do końca ludzkiej sprawiedliwości. Piłat staje wobec tajemnicy, której nie jest w stanie zgłębić. Dopytuje się i żąda wyjaśnień. Szuka jakiegoś rozwiązania i być może dochodzi nawet na próg prawdy. Ale woli go nie przekraczać. Mając życie i prawdę, wybiera własne życie. Mając teraźniejszość i wieczność, wybiera to, co dzisiaj.\nTłum wybiera Barabasza i porzuca Jezusa. Tłuszcza chce ziemskiej sprawiedliwości i wybiera mściciela: tego, który mógłby wyzwolić ją z utrapienia i jarzma niewoli. Jednak Jezusowej sprawiedliwości nie dochodzi się na drodze rewolucji: przychodzi ona przez zgorszenie krzyża. Jezus idzie wbrew wszelkim planom wyzwolenia, ponieważ bierze na siebie zło świata i nie odpowiada złem na zło. A tego ludzie nie rozumieją. Nie rozumieją, że z ludzkiej klęski może wyniknąć Boża sprawiedliwość.\nKażdy z nas dzisiaj jest nierozłączną częścią tego tłumu, który woła: „Ukrzyżuj Go!”. Nikt nie może czuć się wyłączony. Bowiem tłum i Piłat są owładnięci wewnętrznym uczuciem nieobcym wszystkim ludziom: lękiem. Lękiem przed utratą poczucia bezpieczeństwa, dóbr, własnego życia. Jednak Jezus wskazuje inną drogę.\njakże czujemy się podobni do tych ludzi.\nIleż lęku jest w naszym życiu!\nObawiamy się przyszłości, rzeczy nie do przewidzenia, biedy.\nIleż lęku w naszych rodzinach, w środowiskach pracy, w naszych miastach…\nI być może obawiamy się również Boga: boimy się sądu Bożego, a ten lęk rodzi się z małej wiary, z nieznajomości własnego serca, z wątpienia w Jego miłosierdzie.\nPanie Jezu, skazany przez ludzki lęk, wyzwól nas od obawy przed Twoim sądem.\nSpraw, by krzyk naszej trwogi nie zagłuszył delikatnej mocy Twojego wezwania: „Nie lękajcie się!”.\nStała Matka boleściwa Stabat mater dolorosa\nObok krzyża ledwo żywa Iuxta crucem lacrimosa\nGdy na krzyżu wisiał Syn Dum pendebat filius.\n(sekwencja Jakuba z Todi z XIII w., muz. z XVII w.)\nZ Ewangelii według św. Marka (15,20)\nA gdy Go wyszydzili, zdjęli z Niego purpurę i włożyli na Niego własne Jego szaty. Następnie wyprowadzili Go, aby Go ukrzyżować.\nZ księgi proroka Izajasza (Iz 52,13-53,12)\nOto się powiedzie mojemu Słudze, wybije się, wywyższy i wyrośnie bardzo. Jak wielu osłupiało na Jego widok – tak nieludzko został oszpecony Jego wygląd i postać Jego była niepodobna do ludzi – tak mnogie narody się zdumieją, królowie zamkną przed Nim usta, bo ujrzą coś, czego im nigdy nie opowiadano, i pojmą coś niesłychanego. Któż uwierzy temu, cośmy usłyszeli? na kimże się ramię Pańskie objawiło?\nOn wyrósł przed nami jak młode drzewo i jakby korzeń z wyschniętej ziemi. Nie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa, wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za nic. Lecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Lecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie.\nWszyscyśmy pobłądzili jak owce, każdy z nas się obrócił ku własnej drodze, a Pan zwalił na Niego winy nas wszystkich. Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich. Po udręce i sądzie został usunięty; a kto się przejmuje Jego losem?\nTak! Zgładzono Go z krainy żyjących; za grzechy mego ludu został zbity na śmierć. Grób Mu wyznaczono między bezbożnymi, i w śmierci swej był [na równi] z bogaczem, chociaż nikomu nie wyrządził krzywdy i w Jego ustach kłamstwo nie postało.\nSpodobało się Panu zmiażdżyć Go cierpieniem. Jeśli On wyda swe życie na ofiarę za grzechy, ujrzy potomstwo, dni swe przedłuży, a wola Pańska spełni się przez Niego. Po udrękach swej duszy, ujrzy światło i nim się nasyci. Zacny mój Sługa usprawiedliwi wielu, ich nieprawości On sam dźwigać będzie. Dlatego w nagrodę przydzielę Mu tłumy, i posiądzie możnych jako zdobycz, za to, że Siebie na śmierć ofiarował i policzony został pomiędzy przestępców. A On poniósł grzechy wielu, i oręduje za przestępcami.\nLęk wydał wyrok, jednak nie może się on zdemaskować i chowa się za postawami światowymi: szyderstwem, upokarzaniem, przemocą, wyśmianiem. Teraz Jezus zostaje na powrót ubrany we własne szaty, w swoje jedyne człowieczeństwo, bolesne i krwawe, już bez żadnej „purpury” czy innego znaku boskości. Jest taki, jakim przedstawił Go Piłat: „Ecce Homo!” – «Oto Człowiek!» (J 19,5).\nTaka jest sytuacja tego, kto idzie za Chrystusem. Chrześcijanin nie szuka poklasku świata ani przyzwolenia ulicy. Chrześcijanin nie stosuje pochlebstw i kłamstw, by zdobyć władzę. Chrześcijanin przyjmuje szyderstwo i upokorzenia wynikające z miłości do prawdy.\n„Cóż to jest prawda?” (J 18,38) zapytał Piłat Jezusa. Jest to pytanie wszystkich czasów. To pytanie także współczesne. Oto prawda: prawda Syna Człowieczego zapowiedzianego przez proroków (por. Iz 53,1-12), oszpecone ludzkie oblicze, które odsłania wierność Boga.\nMy natomiast zbyt często wyruszamy na poszukiwanie prawdy przecenionej, wygodnej dla naszego życia, która odpowiadałaby na nasz brak pewności siebie czy wręcz zaspokoiłaby nasze najniższe interesy. W ten sposób dochodzimy do zaspokajania się półprawdami czy prawdami pozornymi, pozwalając się zwodzić „prorokom nieszczęścia, którzy zapowiadają zawsze rzeczy najgorsze” (św. Jan XXIII, Przemówienie na rozpoczęcie Soboru Watykańskiego II, 11 października 1962) albo zręcznym grajkom, którzy usypiają nasze serca hipnotyzującą muzyką, oddalając nas od Chrystusowej miłości.\nSłowo Boże stało się człowiekiem,\nprzyszło oznajmić nam całą prawdę o Bogu i człowieku.\nBóg jest tym, który bierze krzyż na swoje ramiona (por. J 19,17)\ni wyrusza drogą miłosiernego daru z siebie.\nA człowiek, który wypełnia się w prawdzie, jest tym, który idzie za Nim tą samą drogą.\nPanie Jezu, pozwól nam siebie oglądać w teofanii krzyża, który jest apogeum Twojego objawienia, i rozpoznać w tajemniczej wspaniałości Twojego oblicza także rysy naszej twarzy.\nDuszę Jej, co łez nie mieści Cuius animam gementem\nPełną smutku i boleści Contristatam et dolentem\nPrzeszedł miecz dla naszych win Pertransivit gladius.\nJezus pada po raz pierwszy pod ciężarem krzyża\nZ księgi proroka Izajasza (Iz 53,4.7)\nLecz On się obarczył naszym cierpieniem, On dźwigał nasze boleści, a myśmy Go za skazańca uznali, chłostanego przez Boga i zdeptanego. Dręczono Go, lecz sam się dał gnębić, nawet nie otworzył ust swoich. Jak baranek na rzeź prowadzony, jak owca niema wobec strzygących ją, tak On nie otworzył ust swoich.\nJezus jest Barankiem zapowiedzianym przez proroka, który wziął na swoje barki grzech całej ludzkości. Obciążył się słabością umiłowanego, jego boleściami i przestępstwami, jego niegodziwościami i klątwami. Dotarliśmy do najdalszego punktu wcielenia Słowa. Jest jednak punkt jeszcze niższy: Jezus upada pod ciężarem tego krzyża. Bóg upada!\nW tym upadku mamy do czynienia z Jezusem, który nadaje sens ludzkiemu cierpieniu. Czasami cierpienie jest dla człowieka niezrozumiałym dla umysłu absurdem, zapowiedzią śmierci. Istnieją takie sytuacje cierpienia, które wydają się zaprzeczać Bożej miłości. Gdzie jest Bóg w obozach zagłady? Gdzie jest Bóg w kopalniach i fabrykach, w których niewolniczo pracują dzieci? Gdzie jest Bóg na morskich krypach, które idą na dno Morza Śródziemnego?\nJezus upada pod ciężarem krzyża, ale nie zostaje nim przygnieciony. Oto tam jest Chrystus. Odrzucony pośród odrzuconych. Ostatni z ostatnimi. Rozbitek wśród rozbitków.\nBóg bierze na siebie to wszystko. Bóg, który z miłości rezygnuje z okazania swojej wszechmocy. Ale również tutaj, właśnie tak, upadając na ziemię niczym ziarno pszeniczne, Bóg jest wierny sobie: wierny w miłości.\nProsimy Cię, Panie,\nza wszystkie sytuacje cierpienia, które wydają się bez sensu,\nza Żydów, którzy ponieśli śmierć w obozach zagłady,\nza chrześcijan zabitych w nienawiści do wiary,\nza ofiary wszelkich prześladowań,\nza dzieci niewolone w pracy,\nza niewinnych tracących życie w wojnach.\nPozwól nam zrozumieć, Panie, ile wolności i wewnętrznej siły jest w tym niebywałym objawieniu Twej boskości, tak ludzkiej, że pada ona pod krzyżem grzechów człowieka, tak bosko miłosiernej, że zwycięża zło, które nas gnębiło.\nO jak smutna i strapiona O quam tristis et afflicta\nMatka ta błogosławiona Fuit illa benedicta\nKtórej Synem niebios Król! Mater Unigeniti!\nZ Ewangelii według św. Łukasza (2,34-35.51)\nSymeon zaś błogosławił Ich i rzekł do Maryi, Matki Jego: «Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu w Izraelu, i na znak, któremu sprzeciwiać się będą. A Twoją duszę miecz przeniknie, aby na jaw wyszły zamysły serc wielu». A Matka Jego chowała wiernie wszystkie te wspomnienia w swym sercu.\nZechciał Bóg, aby życie przychodziło na świat przez bóle rodzenia: poprzez cierpienia matki, która wydaje życie na świat. Wszyscy potrzebują Matki, także Bóg. „Słowo stało się ciałem” (J 1,14) w łonie Dziewicy. Maryja Je przyjęła, wydała na świat w Betlejem, owinęła w pieluszki, strzegła i troszczyła się o Jego rozwój ciepłem swojej miłości i dotrwała wraz z Nim do Jego „godziny”.\nTeraz u stóp Kalwarii spełnia się proroctwo Symeona: miecz przenika duszę. Maryja ponownie widzi Syna, oszpeconego i wycieńczonego pod ciężarem krzyża. Pełne bólu oczy Matki, uczestniczki aż do końca w bólu Syna, ale także oczy pełne nadziei, które od chwili Jej „tak” na zwiastowanie anielskie (por. Łk 1,26-38) nigdy nie przestały odbijać tego boskiego światła, które rozświetla także ten dzień cierpienia.\nMaryja jest małżonką Józefa i matką Jezusa. Tak wczoraj, jak i dziś rodzina jest bijącym sercem społeczeństwa; niezbywalną komórką życia wspólnego; niezastąpionym filarem ludzkich relacji; miłością na zawsze, która zbawi świat.\nMaryja jest kobietą i matką. Geniuszem kobiecym i czułością. Mądrością i miłością. Maryja jako matka wszystkich „jest znakiem nadziei dla ludów cierpiących bóle rodzenia”, jest „misjonarką zbliżającą się do nas, by nam towarzyszyć w życiu”, a „jako prawdziwa mama idzie z nami, walczy razem z nami i szerzy nieustannie bliskość Bożej miłości” (Adhortacja apostolska Evangelii gaudium, 286).\nO Maryjo, Matko Pana,\nTy byłaś dla swojego boskiego Syna pierwszym odzwierciedleniem miłosierdzia Jego Ojca,\ntego miłosierdzia, o którego okazanie prosiłaś Go w Kanie.\nTeraz, gdy Twój Syn objawia nam Oblicze Ojca aż po najdalej idące skutki miłości,\nwchodzisz w milczeniu w Jego ślady, jako pierwsza uczennica krzyża.\nO Maryjo, Panno wierna,\nweź w opiekę wszystkie sieroty Ziemi,\nchroń wszystkie kobiety padające ofiarą wykorzystywania i przemocy.\nPobudź dzielne kobiety ku dobru Kościoła.\nNatchnij każdą matkę do wychowywania swoich dzieci w czułości Bożej Miłości,\na w godzinie próby do towarzyszenia im\nbezgłośną siłą wiary.\nJak płakała Matka miła Que maerebat et dolebat\nJak cierpiała, gdy patrzyła Pia mater, cum videbat\nNa boskiego Syna ból. Nati paenas incliti\nZ Ewangelii według św. Marka (Mk 15,21-222)\nI przymusili niejakiego Szymona z Cyreny, ojca Aleksandra i Rufusa, który wracając z pola właśnie przechodził, żeby niósł krzyż Jego. Przyprowadzili Go na miejsce Golgota, to znaczy miejsce Czaszki.\nW dziejach zbawienia pojawia się nieznany człowiek. Szymon z Cyreny, pracownik powracający z pola, zostaje przymuszony do niesienia krzyża. Ale to właśnie w nim, jako pierwszym, działa łaska Chrystusowej miłości, która przychodzi przez krzyż. I Szymon, zmuszony do niesienia ciężaru wbrew swojej woli, stanie się uczniem Pana.\nGdy cierpienie puka do naszych drzwi, jest zawsze nieproszonym gościem. Jawi się jako przymus, czasem wręcz jako niesprawiedliwość. I może nas zastać dramatycznie nieprzygotowanych. Jedna choroba może zrujnować nasze życiowe plany. Niepełnosprawne dziecko może zakłócić marzenia o tak upragnionym macierzyństwie. To niechciane cierpienie puka jednak donośnie do serca człowieka. Jak zachowujemy się wobec cierpienia ukochanej osoby? Na ile jesteśmy uważni na krzyk kogoś, kto cierpi, ale żyje daleko od nas?\nCyrenejczyk pomaga nam wejść we wrażliwość ludzkiej duszy i ukazuje inny aspekt człowieczeństwa Jezusa. Nawet Syn Boży potrzebował kogoś, kto by Mu pomógł nieść krzyż. Kim jest zatem Cyrenejczyk? Jest Bożym miłosierdziem, które uobecnia się w dziejach ludzkich istnień. Bóg brudzi sobie ręce nami, naszymi grzechami i słabościami. Nie wstydzi się tego. I nas nie opuszcza.\ndziękujemy Ci za ten dar, który przewyższa wszelkie oczekiwania i ujawnia nam Twoje miłosierdzie.\nTy nas umiłowałeś nie tylko aż do dania nam zbawienia, ale aż po uczynienie nas narzędziem zbawienia.\nKiedy Twój krzyż nadaje sens każdemu naszemu krzyżowi, nam została dana najwyższa łaska życia:\naktywny udział w tajemnicy odkupienia,\nbycie narzędziem zbawienia dla naszych braci.\nGdzież jest człowiek, co łzę wstrzyma, Quis est homo qui non fleret,\nGdy mu stanie przed oczyma matrem Christi si videret\nW mękach Matka ta bez skaz? in tanto supplicio?\nZ Księgi proroka Izajasza (Iz 53,2-3)\nNie miał On wdzięku ani też blasku, aby na Niego popatrzeć, ani wyglądu, by się nam podobał. Wzgardzony i odepchnięty przez ludzi, Mąż boleści, oswojony z cierpieniem, jak ktoś, przed kim się twarze zakrywa, wzgardzony tak, iż mieliśmy Go za nic.\nWśród podnieconego tłumu, który towarzyszy wchodzeniu Jezusa na Kalwarię, ukazuje się Weronika, kobieta bez twarzy, bez historii. A jednak jest to kobieta dzielna, gotowa słuchać Ducha i iść za Jego natchnieniami, zdolna rozpoznać chwałę Syna Bożego w oszpeconym obliczu Jezusa i zrozumieć zachętę: „Wszyscy, co drogą zdążacie, przyjrzyjcie się, patrzcie, czy jest boleść podobna do tej, co mnie przytłacza” (Lm 1,12).\nMiłość, którą uosabia ta kobieta, zaskakuje nas. Miłość daje jej moc, by stawić czoła strażom, przemóc tłum, by zbliżyć się do Pana i dokonać gestu współczucia i wiary: zatamować krew płynącą z ran, otrzeć łzy bólu, spojrzeć w tę oszpeconą twarz, za którą skrywa się oblicze Boga.\nInstynktownie staramy się unikać cierpienia, bo cierpienie budzi odrazę. Ileż twarzy oszpeconych przez dolegliwości życia wychodzi nam naprzeciw i nazbyt często odwracamy wzrok w inną stronę. Jakże nie widzieć oblicza Pana w twarzach milionów uchodźców, wysiedleńców i wygnańców, którzy rozpaczliwie uciekają przed okropnościami wojen, przed prześladowaniami i dyktaturami? Każdemu z nich, posiadającemu własną niepowtarzalną twarz, Bóg ukazuje się zawsze w postaci dzielnego ratownika. Niczym Weronika, kobieta bez twarzy, która z miłością otarła twarz Jezusowi.\n„Szukam, o Panie, Twojego oblicza!” (Ps 27,8)\nPomóż mi odnaleźć je w braciach, którzy przemierzają drogę bólu i upokorzenia.\nSpraw, abym umiał ocierać łzy i krew przegranych każdego czasu,\ntych, których bogate i beztroskie społeczeństwo odrzuca bez skrupułów.\nSpraw, abym w każdej twarzy, także twarzy człowieka najbardziej opuszczonego, umiał rozpoznać Twoje oblicze pełne bezgranicznego piękna.\nKto się smutkiem nie poruszy, Quis non posset contristari,\nGdy rozważy boleść duszy Piam matrem contemplari\nMatki z Jej Dziecięciem wraz? Dolentem cum Filio?\nZ Księgi proroka Izajasza (Iz 53,5)\nLecz On był przebity za nasze grzechy, zdruzgotany za nasze winy. Spadła Nań chłosta zbawienna dla nas, a w Jego ranach jest nasze zdrowie.\nJezus ponownie upada. Zdruzgotany, ale nie zabity ciężarem krzyża. Jeszcze raz obnaża On swoje człowieczeństwo. Jest to doświadczenie graniczące z bezsilnością, [doświadczenie] wstydu wobec szyderców, upokorzenia wobec tych, którzy nań liczyli. Nikt nie chciałby upaść na ziemię i doświadczyć porażki. Szczególnie wobec innych.\nLudzie często buntują się przeciwko koncepcji rezygnacji z siły, ze zdolności troszczenia się o własne życie. Jezus natomiast uosabia „władzę bez siły”. Doświadcza udręki krzyża i zbawczej mocy wiary. Tylko Bóg może nas zbawić. Tylko On może przekształcić znak śmierci w krzyż chwalebny.\nJeśli Jezus powtórnie upada na ziemię pod ciężarem naszego grzechu, przyjmijmy zatem i my upadanie, bycie upadłymi, upadanie przez nasze grzechy. Uznajmy, że sami nie możemy się zbawić własnymi siłami.\nPanie Jezu, który przyjąłeś upokorzenie kolejnego upadku na oczach wszystkich,\nchcielibyśmy nie tylko oglądać Cię leżącego w pyle,\nlecz patrzeć na Ciebie\nz tej samej pozycji, kiedy także my leżymy na ziemi, upadłszy przez nasze słabości.\nDaj nam poczucie naszego grzechu,\ntę wolę podniesienia się na nowo, która rodzi się z bólu.\nDaj całemu Twemu Kościołowi świadomość cierpienia.\nUdziel szczególnie spowiednikom daru łez za ich grzech.\nJakże mogliby wzywać nad sobą i innymi Twego miłosierdzia,\njeśliby pierwej nie zapłakali nad własnymi winami?\nZa swojego ludu zbrodnie Pro peccatis suæ gentis\nW mękach widzi tak niegodnie vidit Iesum in tormentis\nZsieczonego zbawcę dusz. et flagellis subditum.\nZ Ewangelii według św. Łukasza (Łk 23, 27-28)\nJezus, nawet jeśli sam dręczony bólem ucieka się do Ojca, to jednak czuje współczucie dla ludu, który za Nim idzie, i zwraca się bezpośrednio do kobiet, które towarzyszą Mu w drodze na Kalwarię. I jest to mocne wezwanie do nawrócenia.\nNie płaczcie nade Mną, powiada Nazarejczyk, bo ja pełnię wolę Ojca, ale płaczcie nad sobą ze względu na każdy raz, kiedy nie czynicie woli Bożej.\nTo mówi Baranek Boży i niosąc na ramionach grzech świata, oczyszcza spojrzenie tych córek skierowane na Niego, ale w sposób jeszcze niedoskonały. „Co mamy czynić?” – zdaje się wołać płacz tych kobiet wobec Niewinnego. To jest to samo pytanie, które tłumy kierowały do Chrzciciela (por. Łk 3,10), a które potem powtórzą słuchacze Piotra po Pięćdziesiątnicy, czując, że przenika ono serce: „Co mamy czynić?” (Dz 2,37).\nOdpowiedź jest prosta i ścisła: „Nawróćcie się”. Chodzi o nawrócenie osobiste i wspólnotowe: „módlcie się jeden za drugiego, byście odzyskali zdrowie” (Jk 5,16). Nie ma nawrócenia bez miłości. A miłość jest sposobem bycia Kościołem.\nniech Twoja łaska wspiera naszą drogę nawrócenia, by wrócić do Ciebie,\nw jedności z naszymi braćmi,\nwobec których pragniemy, byś dał nam swoje własne serdeczne miłosierdzie,\nmiłosierdzie macierzyńskie, które uzdolni nas do odczuwania czułości i współczucia wobec siebie nawzajem,\nby umieć także oddać siebie samych dla zbawienia bliźniego.\nMatko, coś miłości zdrojem, Eia mater, fons amoris,\nSpraw niech czuję w sercu moim, me sentire vim doloris\nBól Twój u Jezusa nóg. fac, ut tecum lugeam.\nZ Listu św. Pawła Apostoła do Filipian (Flp 2,6-7)\nJezus upada po raz trzeci. Syn Boży doświadcza aż do cna ludzkich uwarunkowań. A tym upadkiem wkracza jeszcze wyraźniej w historię ludzkości. I towarzyszy na każdym kroku ludzkości cierpiącej: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata” (Mt 28,20).\nIleż razy ludzie padają na ziemię! Ileż razy mężczyźni, kobiety i dzieci cierpią przez rozbitą rodzinę! Ileż razy ludzie sądzą, że nie mają już godności, bo brak dla nich pracy! Ileż razy młodzi są zmuszeni do życia w tymczasowości, tracąc nadzieję na przyszłość!\nCzłowiek, który upada i spogląda na upadającego Boga, jest kimś, kto wreszcie może uznać własną słabość i niemoc, ale bez lęku i rozpaczy. Jest tak właśnie dlatego, że również Bóg tego doświadczył w swoim Synu. To przez miłosierdzie Bóg uniżył się aż do tego stanu, aż do legnięcia w pyle drogi. Pyle zroszonym potem Adama oraz krwią Jezusa i wszystkich męczenników dziejów; pyle uświęconym łzami tylu braci, którzy padli ofiarą przemocy i wyzysku człowieka przez człowieka. Temu pyłowi błogosławionemu, przeklinanemu, niewolonemu i grabionemu przez ludzki egoizm Pan przeznaczył swój ostatni uścisk [ramion].\nrozciągnięty na tej wyschniętej ziemi,\njesteś blisko wszystkich ludzi cierpiących\ni rozlewasz w ich sercach siłę do podniesienia się na nowo.\nProszę Cię, Boże miłosierdzia,\nza tych wszystkich, którzy leżą rozciągnięci na ziemi z różnych przyczyn:\nz powodu osobistych grzechów, nieudanych małżeństw, samotności,\nutraty pracy, dramatów rodzinnych, trwogi o przyszłość.\nDaj odczuć, że Ty nie jesteś daleko od każdego z nich,\nbo najbliższy Tobie, który jesteś wcielonym miłosierdziem,\njest człowiek, który najbardziej czuje potrzebę przebaczenia\ni nadal ma nadzieję wbrew wszelkiej nadziei!\nSpraw, by serce me gorzało, Fac ut ardeat cor meum\nBy radością życia całą in amando Christum Deum,\nStał się dla mnie Chrystus Bóg. ut sibi complaceam.\nZ Ewangelii według św. Marka (Mk 15,24)\nUkrzyżowali Go i rozdzielili między siebie Jego szaty, rzucając o nie losy, co który miał zabrać.\nU stóp krzyża, poniżej Ukrzyżowanego oraz cierpiących złoczyńców, stoją żołnierze, którzy rywalizują o szaty Jezusa. Tak wygląda banalność zła.\nSpojrzenie żołnierzy jest odległe od tego cierpienia i dalekie od toczącej się historii, która ich otacza. Wydaje się, że to, co się dzieje, ich nie dotyczy. Oni, podczas gdy Syn Boży kona na krzyżu, nadal niewzruszenie wiodą życie, w którym namiętności są ponad wszystkim. I to jest wielkim paradoksem wolności, jaką Bóg obdarzył własne dzieci. Wobec śmierci Jezusa każdy człowiek może wybrać: wpatrywać się w Jezusa albo „rzucać losy”.\nOlbrzymi dystans dzieli Ukrzyżowanego od Jego oprawców. Marny interesik na szatach nie pozwala im pojąć znaczenia tego ciała bezbronnego i poniżonego, wyszydzonego i umęczonego, w którym dopełnia się boska wola zbawienia całej ludzkości.\nTo ciało, które Ojciec „przygotował” dla Syna (por. Ps 40,7; Hbr 10,5), teraz wyraża miłość Syna do Ojca i całkowity dar Jezusa wobec ludzi. To ciało odarte ze wszystkiego poza miłością zawiera w sobie niezmierny ból ludzkości i opowiada o wszystkich jej ranach. Zwłaszcza o tych najbardziej bolesnych: zranieniach dzieci zbezczeszczonych w swojej intymności.\nTo ciało nieme i krwawiące, ubiczowane i upokorzone wskazuje drogę sprawiedliwości. Sprawiedliwości Bożej, która przekształca najstraszliwsze cierpienie w światło zmartwychwstania.\nchciałbym pokazać Ci całą cierpiącą ludzkość.\nCiała mężczyzn i kobiet, dzieci i starców, chorych i kalekich pozbawione godności.\nJakże wiele przemocy w ciągu dziejów tej ludzkości dotknęło to, co człowiek ma najbardziej swojego, czegoś świętego i błogosławionego, bo pochodzącego od Boga.\nProsimy Cię, Panie, za tych, którzy zostali zbezczeszczeni w swoim wnętrzu.\nZa tych, którzy nie pojmują tajemnicy własnego ciała, co go nie akceptują albo deformują jego piękno,\nza tych, co nie szanują ułomności i sakralności ciała, które starzeje się i umiera.\nI które pewnego dnia zmartwychwstanie!\nMatko ponad wszystko świętsza Sancta Muater, istud agas,\nRany Pana aż do wnętrza Crucifixi fige plagas\nW serce me głęboko wpój. cordi meo valide.\nZ Ewangelii według św. Łukasza (Łk 23,39-43)\nJeden ze złoczyńców, których [tam] powieszono, urągał Mu: «Czy Ty nie jesteś Mesjaszem? Wybaw więc siebie i nas». Lecz drugi, karcąc go, rzekł: «Ty nawet Boga się nie boisz, chociaż tę samą karę ponosisz? My przecież – sprawiedliwie, odbieramy bowiem słuszną karę za nasze uczynki, ale On nic złego nie uczynił». I dodał: «Jezu, wspomnij na mnie, gdy przyjdziesz do swego królestwa». Jezus mu odpowiedział: «Zaprawdę, powiadam ci: Dziś ze Mną będziesz w raju».\nJezus wisi na krzyżu, „wspaniałym drzewie ozdobnym”, „co było ołtarzem ofiary”. I z wysokości tego tronu, punktu przyciągania całego wszechświata (por. J 12,32), przebacza swoim oprawcom, „bo nie wiedzą co czynią” (Łk 23,34). Chrystusowy krzyż, „szalami wagi się stając” (Hymn liturgiczny „Sztandary Króla się wznoszą”), jaśnieje wszechmocą, która się ogołaca, mądrością, która zniża się aż do szaleństwa, miłością, która składa siebie w ofierze.\nPo prawej i lewej stronie Jezusa jest dwóch złoczyńców, prawdopodobnie zabójców. Ci dwaj złoczyńcy przemawiają do serca każdego człowieka, bo reprezentują dwa różne podejścia do bycia ukrzyżowanym: pierwszy przeklina Boga, drugi rozpoznaje Boga na tym krzyżu. Pierwszy ze złoczyńców proponuje rozwiązanie najwygodniejsze dla wszystkich. Sugeruje ludzkie wybawienie i ma wzrok skierowany ku ziemi. Zbawienie znaczy dla niego ucieczkę z krzyża i usunięcie cierpienia. To logika kultury odrzucania. Żąda od Boga usunięcia tego wszystkiego, co jest zbędne i niegodne zakosztowania.\nNatomiast drugi ze złoczyńców nie targuje się o załatwienie sprawy. Postuluje boskie wybawienie i jego spojrzenie jest całkowicie skierowane ku niebu. Zbawienie oznacza dla niego przyjęcie woli Bożej, nawet na gorszych warunkach. To triumf kultury miłości i przebaczenia.\nTo szaleństwo krzyża, wobec którego wszelka ludzka mądrość musi ustąpić i zamilknąć.\nDaj mi, o Ukrzyżowany z miłości,\nto Twoje przebaczenie, które zapomina, i to Twoje miłosierdzie, które stwarza na nowo.\nPozwól mi doświadczyć przy każdej spowiedzi\nłaski, która stworzyła mnie na Twój obraz i podobieństwo\ni która mnie ponownie stwarza za każdym razem, gdy składam moje życie,\nwraz z całą jego nędzą, w litościwe ręce Ojca.\nNiech Twoje przebaczenie zabrzmi dla mnie niczym pewność miłości, która mnie zbawia,\ntworzy mnie nowego i pozwala mi być z Tobą na zawsze.\nWtedy będę prawdziwie ułaskawionym złoczyńcą\ni każde Twoje przebaczenie będzie niczym kęs Raju, już od teraz.\nWidzi Syna wśród konania Tui Nati vulnerati,\njak samotny głowę skłania tam dignati pro me pati,\ngdy oddawał ducha już. pœnas mecum divide.\nZ Ewangelii według św. Marka (Mk 15,33-39)\nA gdy nadeszła godzina szósta, mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: «Eloi, Eloi, lema sabachthani», to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? Niektórzy ze stojących obok, słysząc to, mówili: «Patrz, woła Eliasza». Ktoś pobiegł i napełniwszy gąbkę octem, włożył na trzcinę i dawał Mu pić, mówiąc: «Poczekajcie, zobaczymy, czy przyjdzie Eliasz, żeby Go zdjąć [z krzyża]». Lecz Jezus zawołał donośnym głosem i oddał ducha.\nA zasłona przybytku rozdarła się na dwoje, z góry na dół. Setnik zaś, który stał naprzeciw, widząc, że w ten sposób oddał ducha, rzekł: «Prawdziwie, ten człowiek był Synem Bożym».\nCiemność w południe: dzieje się coś całkowicie niesłychanego i nieprzewidzianego na ziemi, ale to dotyczy nie tylko ziemi. Człowiek zabija Boga! Syn Boży został ukrzyżowany niczym jakiś przestępca.\nJezus zwraca się do Ojca, wykrzykując pierwsze słowa Psalmu 22. To okrzyk cierpienia i przygnębienia, ale także wołanie będące wyrazem całkowitej „ufności w Boże zwycięstwo” (Benedykt XVI, Katechezy, 14 września 2011).\nWołanie Jezusa jest okrzykiem każdego ukrzyżowanego w dziejach, opuszczonego i upokorzonego, męczennika i proroka, kogoś zniesławionego i niesłusznie skazanego, kogoś, kto jest na zesłaniu czy w więzieniu. To wyrywający się krzyk ludzkiej rozpaczy, jednak zwycięski wiarą, która przemienia śmierć w życie wieczne. „Będę głosił imię Twoje swym braciom i chwalić Cię będę pośród zgromadzenia” (Ps 22,23).\nJezus umiera na krzyżu. Czy jest to śmierć Boga? Nie, to najwyższy rytuał świadectwa wiary. Wiek XX został określony mianem stulecia męczenników. Przykłady Maksymiliana Kolbego i Edyty Stein rzucają niezwykłe światło. Ale i dzisiaj ciało Chrystusa jest krzyżowane w wielu regionach ziemi. Męczennicy XXI wieku są prawdziwymi apostołami współczesnego świata.\nW wielkiej ciemności zapala się wiara: „Prawdziwie, Ten był Synem Bożym”, ponieważ ktoś, kto w ten sposób umiera, przemieniając w nadzieję życia rozpacz śmierci, nie może być tak po prostu człowiekiem.\nUkrzyżowany jest całkowitą ofiarą.\nNie zatrzymał dla siebie nic, ani skrawka ubrania, ani kropli krwi, ani Matki.\nOddał wszystko: Consummatum est [„Wykonało się”].\nKiedy nie ma się już nic do oddania, bo wszystko się oddało,\nwówczas można być zdolnym do prawdziwych darów.\nOgołocony, nagi, pokryty ranami, zgnębiony przez osamotnienie i zniewagi:\nnie ma w Nim nic ludzkiego.\nOddać wszystko: oto miłość.\nGdzie kończy się to, co moje, tam zaczyna się raj.\n(ks. Primo Mazzolari)\nCierpiącego tak niezmiernie Vidit suum dulcem Natum\nTwego Syna ból i ciernie morientem, desolatum,\nniechaj duch podziela mój cum emisit spiritum.\nZ Ewangelii według św. Marka (Mk 15,42-43.46a)\nPod wieczór już, ponieważ było Przygotowanie, czyli dzień przed szabatem, przyszedł Józef z Arymatei, poważny członek Rady, który również wyczekiwał królestwa Bożego. Śmiało udał się do Piłata i poprosił o ciało Jezusa. Ten kupił płótno, zdjął Jezusa [z krzyża].\nJózef z Arymatei przyjmuje Jezusa, zanim jeszcze ujrzał Jego chwałę. Przyjmuje Go jako pokonanego. Jako złoczyńcę. Jako odrzuconego. Prosi o ciało u Piłata, nie chcąc dopuścić, by zostało wrzucone do zbiorowej mogiły. Józef naraża swoją własną reputację i być może, podobnie jak [biblijny] Tobiasz, nawet własne życie (por. Tb 1,15-20). Jednak odwaga Józefa to nie jest śmiałość wojennych bohaterów. Odwaga Józefa jest mocą wiary. Wiary, która staje się gościnną otwartością, darmowością i miłością. Jednym słowem: miłością miłosierną.\nMilczenie, prostota i skromność, z jaką Józef zbliża się do ciała Jezusa, kontrastuje z ostentacją, banalnością i przepychem pogrzebów urządzanych możnym tego świata. Świadectwo Józefa przywodzi natomiast na myśl tych wszystkich chrześcijan, którzy także dzisiaj dla pogrzebu narażają życie.\nKto mógł przyjąć martwe ciało Jezusa, jeśli nie Ta, która dała Mu życie? Możemy sobie wyobrazić uczucia, jakich doznaje Maryja, przyjmując Go w swe ramiona; Ona, która uwierzyła słowom anioła i zachowywała wszystko w swoim sercu.\nMaryja, przytulając swego martwego Syna, powtarza jeszcze raz swoje „fiat”. To dramat i próba wiary. Żadne stworzenie nie cierpiało tak, jak Maryja, Matka, która poczęła nas wszystkich ku wierze u stóp krzyża.\nPowtarzał modlitwę świata:\n„Ojcze, Abba, jeśli to możliwe…”.\nJedynie oliwna gałązka\nkołysała się nad Jego głową\nna bezgłośnym wietrze…\nAle Ty nawet jednego ciernia\nnie odjąłeś z korony.\nPrzebita nawet myśl\nnie może, nie może tam w górze\nmyśl nie może nie krwawić!\nI nawet jednej ręki\nnie uwolniłeś Mu od drzewa:\naby otarł z oczu\nprzynajmniej Matkę tam,\nŻe aż możni\ni mistrzowie okrucieństwa\ni ludzie, widząc Go\na On kołysał się wewnątrz\nwewnątrz chmury boskiego oddania się.\nA potem, dopiero potem.\nTy i my przywróciliśmy Mu życie.\nDaj pobożnie z Twymi łzami Fac me tecum pie flere,\nMieć Twój ból z Ukrzyżowanym, Crucifíxo condolére,\nPóki tym nie przejmiesz mnie. donec ego víxero.\nZ Ewangelii według św. Mateusza (Mt 27,59-60\nJózef zabrał ciało [Jezusa], owinął je w czyste płótno i złożył w swoim nowym grobie, który kazał wykuć w skale. Przed wejściem do grobu zatoczył duży kamień i odszedł.\nPodczas gdy Józef zamyka grób Jezusa, On sam zstępuje do piekieł i otwiera na oścież jego bramy.\nTo, co Kościół Zachodni nazywa „zstąpieniem do piekieł”, Kościół Wschodni obchodzi już jako Anastasis, to znaczy „Zmartwychwstanie”. W ten sposób siostrzane Kościoły oznajmiają człowiekowi pełną Prawdę tej jednej i tej samej Tajemnicy: „Oto otwieram wasze groby i wydobywam was z grobów, ludu mój. Udzielę wam mego ducha po to, byście ożyli” (Ez 37,12.14)\nTwój Kościół, Panie, każdego ranka śpiewa: „Dzięki serdecznej litości naszego Boga, z jaką nas nawiedzi z wysoka Wschodzące Słońce, by oświecić tych, co w mroku i cieniu śmierci mieszkają” (Łk 1,78-79).\nCzłowiek oślepiony światłami o kolorach ciemności, popychany przez siły zła, zatoczył wielki kamień i zamknął Cię w grobie. Ale my wiemy, że Ty, Boże pokorny, w milczeniu, w jakim złożyła Ciebie nasza wolność, jesteś jak najbardziej zajęty dziełem tworzenia nowej łaski w człowieku, którego kochasz. Wejdź zatem do naszych grobów: rozpal iskrę Twojej miłości w sercu każdego człowieka, w łonie każdej rodziny, na drodze każdego narodu.\nIdziemy wszyscy w kierunku naszej śmierci\ni naszego grobu.\nPozwól nam w duchu zatrzymać się\nprzy Grobie Twoim.\nNiech przeniknie nasze serca moc Życia,\nktóre w nim się objawiło.\nNiech to Życie stanie się\nświatłem naszego pielgrzymowania na ziemi.\nGdy ulegnie śmierci ciało Quando corpus morietur,\nObleczona wieczną chwałą fac ut animæ donetur\nDusza niech osiągnie raj. Amen. paradisi gloria. Amen.\nOjciec Święty kieruje do obecnych swe słowo\nNa zakończenie Ojciec Święty udziela Apostolskiego Błogosławieństwa:\nV/. Dominus vobiscum. Pan z wami.\nR/. Et cum spiritu tuo. I z duchem twoim.\nV/. Sit nomen Domini benedictum. Niech imię Pańskie będzie błogosławione.\nR/. Ex hoc nunc et usque in sæculum. Teraz i na wieki.\nV/. Adiutorium nostrum in nomine Domini. Wspomożenie nasze w imieniu Pana.\nR/. Qui fecit cælum et terram. Który stworzył niebo i ziemię.\nV/. Benedicat vos omnipotens Deus, Pater, et Filius, et X Spiritus Sanctus.\nNiech was błogosławi Bóg wszechmogący, Ojciec, i Syn, i Duch Święty.\nTagi: Droga Krzyżowa w Koloseum, Franciszek\nMsza św. na rozpoczęcie Wielkiego Postu z posypaniem głów popiołem pod przewodnictwem Ojca św. Franciszka\nAudiencja Generalna Ojca Świętego Franciszka 27.12.2017\nInformacje Dnia: 25.03.2016 [20:00] Słowo Papieża Franciszka na zakończenie Drogi Krzyżowej w Koloseum


You are at:Home»Posts Tagged "EADS Astrium"\nBrowsing: EADS Astrium\nlistopad 25 Pierwszy komercyjny start H-2A\nstyczeń 09 Thales dla Ariane 5 ME\nlistopad 26 Rosyjskie satelity tylko od rosyjskich firm?\nlistopad 06 EADS dostarczył radar dla Sentinela-1A\npaździernik 09 Ostatni ATV w drodze do Kourou\nwrz. 27 Niemcy szykują radar o rozdzielczości 25 cm\nwrz. 17 Zdjęcia Astrium obejrzymy w Google\nwrz. 16 SSTL zaprojektuje CHEOPS-a\nsierpień 12 Kontrakt SpaceX na wyniesienie niemieckich satelitów\nlipiec 19 EADS zmieni nazwę na Airbus?


Matty Mullins wydaje klip do “99% Soul”\n2014 September 27 | Ania Kamińska\nMatty Mullins frontman amerykańskiej post-hardcore’owej kapeli Memphis May Fire ostatnimi czasy widywany jest w nieco innej roli. Mimo, że samemu zespołowi bardzo dobrze się powodzi i wydał w tym roku swój czwarty studyjny krążek – “Unconditional”, to sam muzyk postanowił spróbować czegoś innego. Wokalista teraz postanowił nieco skupić się na swojej solowej karierze. 19 września na półkach sklepowych pojawiła się jego debiutancka płyta zatytułowana po prostu “Matty Mullins”. Album promowany był między innymi przez utwór “My Dear”. Teraz Matty, jako solista, postanowił wydać swój pierwszy w karierze teledysk. Powstał on do utworu “99% Soul” i możecie go obejrzeć poniżej.


Slow life... Slow food... Slow... Diet? - Gabinet dietetyczny\nSlow life… Slow food… Slow… Diet?\nDietetyk » Blog » Slow life… Slow food… Slow… Diet?\nMoi drodzy, czy istnieje lepszy okres na przetestowanie idei Slow Life niż lato? Relaks na łonie natury, poznawanie nowych miejsc i kultur, pogaduchy do późnych godzin nocnych, odpuszczanie rygoru dzieciom i sobie przy okazji… Ale od początku.\nSlow life to wcale nie leniwe leżenie na hamaku, nucąc „dmuchawce, latawce, wiatr”. To życie zgodne z własnym rytmem, doszukiwanie się przyjemności w prostych codziennych sprawach i skupianie się na jakości wszystkiego, co robimy. Przykład? Naprawdę nie trzeba jechać kilka kilometrów samochodem do klubu fitness, po to aby pojeździć na „rowerze” przez 30 minut. Czy nie lepiej wsiąść na prawdziwy rower i wybrać się do ciekawego miejsca, przy okazji poznając być może nowych ludzi, uczestnicząc w nowych sytuacjach? I kolejny przykład: czy naprawdę cenimy i przeżywamy pobieżne znajomości na portalach społecznościowych, czy jednak wartością jest prawdziwa rozmowa i wspólny czas z drugim człowiekiem? Mnie właśnie z tego powodu na portalach nie widać 🙂\nCzy zastanawialiście się kiedyś, jak dużo czasu pochłaniają czynności i nawyki, które nas opanowują, zabierając prawdziwy czas? Czas dla siebie, na rozwój, na radość, na życie po prostu. Czytamy krótkie informacje na paskach telewizji informacyjnych, znamy najnowsze plotki ze świata celebrytów, a nie wiemy już kim byli prawdziwi wielcy ludzie. Czytamy tygodniki, a nie sięgamy po książki. Chodzimy po galeriach handlowych, a nie odwiedzamy galerii sztuki. I tak długo mogłabym wymieniać. Sama często mam wrażenie, że pędzę nie wiadomo gdzie i po co, a potem się opamiętuję. I z ów czytam, żyję, chłonę. Odskocznią jest też gotowanie.\nSlow Food to z kolei ruch propagujący świadome jedzenie, używanie produktów od znanego (często dosłownie z twarzy) producenta. I techniki, które nie znoszą kompromisów. Jak gulasz, to cierpliwie duszony przez nawet kilka godzin, jak dżemy, to żadnych dodatków żelujących, tylko powolne synchroniczne działanie cukru, temperatury i czasu. Proszę, nie dajcie sobie wmówić, że dobre są dla nas dania w 5 minut, udawane zupy z proszku, sosy z torebki i błyskawiczne ciasta. Jeśliby je odrzeć z tej marketingowej otoczki, okazałoby się, że w środku nie ma NIC. Zatracamy smak i duszę potrawy, jedząc podobnie. Nie znaczy to oczywiście, że w kuchni trzeba spędzać tyle czasu co gospodynie ponad wiek temu, ale przyłóżcie się do gotowania, włóżcie w nie serce, a obiecuję, że smak wtedy będzie niepowtarzalny.\nSlow Diet – zdrowo i prosto\nA slow diet? O, to termin, który pasuje mi do podejścia do odżywiania, które staram się przekazać moim pacjentom. Pewnie ktoś już go użył przede mną. To nieuleganie kolorowym opakowaniom żywności, produktom light, fit, eco, vege, raw, ale zaufanie tradycji kilkuset lat przetwarzania żywności przez człowieka. Odrzucanie krzykliwych trendów i swobodne wybieranie naturalnych zdrowych produktów. I przyrządzanie z nich prostych i pełnych wartości dań. Także, po suplementy, ekspresowe diety cud i inne półśrodki to nie do mnie proszę. Wierzę i obserwuję, że zasady zdrowego odżywiania przefiltrowane przez zasady slow food przynoszą skutek i dla ciała i dla ducha.\nCzy zauważacie, co łączy wszystkie te „slow” terminy? Prawda! Prawda w życiu, kuchni, relacjach z innymi ludźmi i ze sobą samym.\nPozdrawiam zatem znad nowoczesnego sprzętu, ale z planem na cudny obiad w ogrodzie. I lekturę. I rozmowę.\nDodano: 25 lipca 2016, autor: Dorota Dębogórska\nNajzdrowsze owoce – bardzo subiektywnie →


Przedszkolaki ”Misie” spotkały się z panią leśnik - Kandyty\n2015-05-07 21:03:13 (ost. akt: 2015-05-07 21:41:00)\nZaproszony gość pani Kinga Chodara, pracownik Nadleśnictwa Górowo Iławeckie opowiedziała maluchom o swojej pracy, o lesie i mieszkających w nim zwierzętach.\nPodkreśliła, że człowiek jest gościem w lesie i musi szanować zwyczaje mieszkających w nim zwierząt. Przypomniała też przedszkolakom jak należy dbać i szanować swoje środowisko przyrodnicze, aby zawsze mogło nas zachwycać.\nMaluchy aktywnie uczestniczyły w spotkaniu i zadawały gościowi swoje pytania na które pani Kinga bardzo cierpliwie i wyczerpująco udzielała odpowiedzi.\nTagi: Biblioteka Przedszkole Spotkanie Kandyty