Podatek od najmu mieszkania a opóźnienia w opłacie czynszu\nJeśli mam umowę z najemcami, a są miesiące, w których oni mi nie płacą za wynajem, to za te miesiące też płacę podatek do Skarbowego? Z góry dziekuję za odppwiedź.\nPytanie od: Marzena\nDokładna odpowiedź na to pytanie zapewne wymaga konsultacji z doradcą podatkowym – odpowiedź wynika zarówno z tego jak rozliczany jest podatek, jak i z samej konstrukcji umowy z najemcą.\nCo do zasady, przywołany został odwieczny problem wszystkich przedsiębiorców – zator płatniczy nie zwalnia nas z płacenia podatków wynikających z wystawionych faktur i podpisanych umów. To jeden z największych problemów firm, ponieważ przy dużych rozliczeniach przedsiębiorcy zmuszeni są do płacenia wysokich podatków w terminie, podczas gdy ich klienci nie opłacili na czas faktur. Urząd Skarbowy w takich sytuacjach kieruje się zawsze terminem ustawowym, w którym podatek powinien być zapłacony, niezależnie od sytuacji firmy i nieuregulowanych płatności.\nPodatek od najmu - płatność z góry czy z dołu?\nTrudno odpowiedzieć jednoznacznie na to pytanie, ponieważ wynajmowany lokal możemy rozliczać prywatnie lub jako prowadzący działalność gospodarczą. W przypadku pierwszego rozwiązania można skorzystać z dwóch sposobów opodatkowania: zasad ogólnych i ryczałtu. Po drodze jest jeszcze kwestia kwoty wolnej od podatku i kilka mniejszych szczegółów podatkowych. Przy zasadach ogólnych co miesiąc wpłacamy zaliczki na podatek, a przy ryczałcie, obowiązuje miesięczny lub kwartalny ryczałt. Najlepszym rozwiązaniem byłaby konsultacja ze specjalista od księgowości bądź doradcą podatkowym i przeprowadzenie symulacji w różnych wariantach rozliczeń – opłacalność dostępnych form rozliczenia będzie bez wątpienia widoczna na liczbach, jeśli doradca rozpisze odpowiednio wszystkie dostępne warianty podatkowe.\nPodatek od wynajmu mieszkania - kiedy i ile należy zapłacić?\nPrzede wszystkim, wszystko zależy od tego czy rozliczamy się jako najemca prywatny, czyli najem to odrębne źródło przychodów, czy też rozliczamy się w ramach zarejestrowanej indywidualnej działalności gospodarczej.


Wyniki wyszukiwania dla frazy "wirtualne"\nZnaleziono 25 wyników dla frazy "wirtualne"\nCodzienny cashback na Sporty Wirtualne w BETFAN 126 30\nTyperzy mają w ostatnim czasie do dyspozycji mniejszą niż zwykle ofertę na sportowe wydarzenia. Alternatywą dla nich mogą być zakłady wirtualne, w których emocje nie kończą się nigdy,... przeczytaj\nJak obstawiać sporty wirtualne w forBET 167 19\nforBET ze swoją ofertą na bukmacherską zaspokaja gusta nawet najbardziej wymagających graczy. Oprócz tradycyjnych sportów gracze forBET mają możliwość obstawiania zakładów na sporty... przeczytaj\nLVBET bonus na sporty wirtualne 1359 55\nSporty wirtualne cieszą się coraz większym zainteresowaniem graczy. Super promocję dla każdego etypera zainteresowanego komputerowo generowanymi dyscyplinami: tenisem, wyścigami samochodowymi... przeczytaj\nSporty wirtualne w Betcris 242 21\nObstawianie Sportów Wirtualnych na bukmacherskich platformach to nie tylko dobra zabawa, ale także świetna okazja, aby zarobić naprawdę pokaźne pieniądze na bankrollu. Żeby dorobić... przeczytaj\nOferta na sporty wirtualne w Noblebet 275 22\nW chwili obecnej żadna profesjonalna oferta bukmacherska nie może obejść się bez zakładów na sporty wirtualne. Doskonale zdaje sobie z tego sprawę Noblebet, który dla swoich graczy... przeczytaj\n300 PLN na sporty wirtualne w LVBET 727 44\nWyjątkową promocję dla miłośników zawierania zakładów na sporty wirtualnych przygotował dla swoich graczy legalny polski buk online LVBET Zakłady Bukmacherskie. Wystarczy... przeczytaj\nSporty wirtualne - mega wygrana z kursem 940.00 618 43\nWysokie wygrane bukmacherskie padają regularnie praktycznie u każdego buka - o idących w tysiące, dziesiątki czy nawet setki tysięcy trafionych kuponach regularnie informują STS, Fortuna,... przeczytaj\nZakłady na sporty wirtualne w BETFAN 865 56\nBETFAN Zakłady Bukmacherskie, jeden z najlepszych licencjonowanych polskich operatorów zakładów online, udostępnia swoim klientom ofertę Playtech Virtual Sports. Oznacza... przeczytaj\nSporty wirtualne w STS 2575 131\nJeśli mielibyśmy wskazać jeden element bukmacherski, który najszybciej się rozwija, to z czystym sumieniem wymielilibyśmy sporty wirtualne. Typerzy online coraz chętniej sięgają... przeczytaj\nSporty wirtualne w forBET 785 38\nBukmacher forBET od zawsze przyciągał do siebie graczy szeroką ofertą zakładów sportowych na wiele dyscyplin. Nie inaczej jest w przypadku rozgrywek wirtualnych, które... przeczytaj\nRanking forBET Wirtualne - bonusy 10 000 zł 680 30\nSporty wirtualne, odkąd pojawiły się w ofercie legalnych polskich bukmacherów internetowych, z każdym rokiem zyskują na popularności. Nic dziwnego - rozgrywki są dynamiczne i... przeczytaj\nZakłady na sporty wirtualne w Fortunie 1821 60\nSporty Wirtualne w Fortunie to jeden z lepszych elementów bukmacherskich u tego internetowego operatora zakładów sportowych. Wirtualne zmagania sportowców na interaktywnych... przeczytaj\nSporty wirtualne i liga Tadżykistanu w Totolotku 609 33\nCały świat cierpi z powodu koronawirusa, ale niektóre gałęzie gospodarki, nie tylko sport wyjątkowo dotkliwie odczuwają skutki pandemii. Przedsiębiorstwa z wielu branż codziennie... przeczytaj\nSporty wirtualne w Totalbet 1255 37\nBukmacher internetowy Totalbet to jeden z nielicznych operatorów online, który udostępnia swoim klientom korzystną ofertę na sporty wirtualne. Na platformie bukmacherskiej... przeczytaj\nBonus 20 zł na sporty wirtualne w LVBET 960 39\nLubisz typowanie wyników sportów wirtualnych? Jeśli tak, promocja legalnego, internetowegobukmachera LV BET jest właśnie dla Ciebie. Jeśli w danym tygodniu postawisz na... przeczytaj\nTOTALbet bez ryzyka na sporty wirtualne 835 55\nŚwietną promocję dla wielbicieli sportów wirtualnych przygotował internetowy bukmacher TOTALbet. Stawiając kupony bukmacherskie na generowane komputerowo rozgrywki, codziennie... przeczytaj\nSporty wirtualne w BETFAN 1421 58\nLegalni polscy bukmacherzy internetowi regularnie poszerzają swoją ofertę online o nowe oraz innowacyjne pozycje. Najciekawszą alternatywą dla zakładów bukmacherskich prematch... przeczytaj\nZakłady na sporty wirtualne - jak grać 3094 108\nWirtualne sporty oferowane przez legalnych polskich bukmacherów internetowych cieszą się wśród graczy coraz większą popularnością. Typerzy, zarówno ci doświadczeni,... przeczytaj\nBonus bukmacherski na sporty wirtualne w LV BET 905 44\nLegalny bukmacher LV BET przygotował dla swoich graczy atrakcyjną promocję na sporty wirtualne. Wystarczy wpłacić na swoje konto bukmacherskie do zakładów online minimum 20 zł... przeczytaj\nSuper TOTAL Bonus na sporty wirtualne w TOTALbet 879 44\nLegalny polski bukmacher TOTALbet, który posiada oficjalną licencję Ministerstwa Finansów, przygotował specjalną ofertę dla graczy, którzy lubią typować wyniki sportów wirtualnych.... przeczytaj\nBonus w forBET na sporty wirtualne 1018 43\nSporty wirtualne zyskują coraz większą popularność wśród graczy bukmacherskich. Wie o tym bardzo dobrze legalny polski bukmacher internetowy forBET, który dla typerów,... przeczytaj\nWirtualne sporty – promocja STS 1838 53\nPromocję dla swoich graczy, zainteresowanych zakładami na sporty wirtualne, przygotowała firma bukmacherska STS. Ubezpiecza ona kupony, składające się tylko zakładów na takie... przeczytaj\nSporty i gry wirtualne w Totolotku 1485 56\nSporty wirtualne mogą obejmować różne dyscypliny sportowe, jednak – podobnie jak ma to miejsce w przypadku realnie istniejących dyscyplin i drużyn – największym zainteresowaniem... przeczytaj\nZakłady na wirtualne sporty w Milenium 1009 40\nSporty wirtualne przebojem wdarły się do oferty bukmacherskiej legalnych polskich operatorów zakładów wzajemnych, zdobywając coraz większe zainteresowanie wśród... przeczytaj\nWirtualne sporty w LVBET 822 27\nGłówny sponsor krakowskiej Wisły właśnie poszerzył swoją ofertę bukmacherską o Sporty Wirtualne Zmagania „komputerowych sportowców” można obstawiać non-stop... przeczytaj


mam wenę: Zośka uczennica z lat 80.\nAutor: www.mamwene.pl o 15:16\nMarcysiabush 2 września 2015 16:18\nCzad ! Ja w takim fartuszku chodziłam do szkoły przez pierwszy trzy klasy podstawówki :) Miałam jeszcze tarczę szkolną na prawym rękawie :3 Biały kołnierzyk - koniecznie ! I niestety to czego nienawidziłam najbardziej - grzywkę obciętą od gara i to jeszcze krzywo O.o. :D\nŚwietny pomysł na sesję :) Wróciły szkolne wspomnienia :)\nBeva 2 września 2015 19:25\nWspaniała sesja, aż się łezka w oku kręci na wspomnienie tamtych czasów.\nkicikicitata 2 września 2015 19:48\ndomek przy lesie 2 września 2015 20:23\nTa Zośka od razu szklone lata mi przypomniała :) Fartuszek z białym odpinanym kołnierzykiem, tarcza szkolna na rękawie, warkocze z białymi wstążeczkami to ja w trzeciej klasie SP w 88 roku! Kurcze, ale cudne wspomnienia :)\nIVONNA 2 września 2015 20:24\nSuper sesja! Też miałam taki fartuszek z tarczą i plakietkę wzorowego ucznia, a co :) Teraz jestem kobietą z klasą;) zapraszam do mnie.\nEf-ka Ewa Flor 2 września 2015 21:07\nJejuuuuu- normalnie jak Ja;-)\nSowiarnia 2 września 2015 21:32\nRewelacyjna sesja, już podziwiałam na fb :) i te czerwone kokardy - miodzio :)\nMiętowy Stolik 2 września 2015 22:14\no rety pamiętam taki fartuszek :)\nUnknown 2 września 2015 22:24\nBo lata 80 w szkole to były super lata :-)\nAga 3 września 2015 16:29\nPiękna sesja i jaka cudowna modelka!\nAnielique 4 września 2015 15:30\nSuper zdjęcia, bardzo fajna pamiątka :)\nAnonimowy 6 września 2015 09:13\nBardzo pomysłowa sesja fotograficzna :)\nmaszkownia 7 września 2015 23:27\nEwa 14 września 2015 12:40\nAleż świetny pomysł! Super, że udało Ci się znaleźć te wszystkie gadżety!


[kampania DH odc.22] kiedy dojedziemy? – dom pełen łotrów\nTrójkąt. Tak Octav nazwał nasz nowy statek. To była dobra nazwa. Najbardziej stabilna figura, według starożytnych wręcz doskonała. Może to dlatego drużyna kazała mu ją zmienić. Na „Odzyskany”. Był to dawny okręt Imperium, uprowadzony przez rebeliantów, a teraz wrócił do swoich. Darowany… ciekawe ile miał podsłuchów.\nGarak przebywał akurat w ambulatorium na leczeniu, kiedy to się stało.\nPytałam Octava, do kogo krzyknął. Widział coś w immaterium. Ale oczywiście nie miał ochoty na zwierzenia. Był wzburzony. Zdenerwowany. Dla ciekawskich z immaterium był jak awanturnik po amasecu, w środku nocy drący japę pod śluzą. Sabanta to zaintrygowało i zaczął naciskać, chyba nie widząc, że denerwuje go jeszcze bardziej. Na zarzut stwarzania zagrożenia w immaterium, Octav gwałtownie z niego wyszedł. Lecieliśmy już wtedy do Cell, żeby się przygotować do lądowania na Juno. Raptowne wyjście skończyło się awarią systemów, i moją prawie też. Padła grawitacja i zasilanie.\nUwięziony w ambulatorium żołnierz, słysząc, że coś drapie w ścianę, posłał pozostałym szybkie ostrzeżenie, w chwilę przed tym, jak drzwi, które próbował otworzyć, zostały przebite pazurami.\nAnomalię dało się czuć z daleka. Nie powinna mieć miejsca po wyjściu z immaterium. Pospieszyliśmy z Javierem ją zbadać, okazała się wydartą częścią immaterium. Ziała w jednym z pomieszczeń, niczym bezdenna, bezładna brama, okolona wysiękami chaosu. Z wyrwy szeleściło dziesiątkami podszeptów. Próbowały mamić, jak zwykle. Grad pocisków Javiera idealnie je zagłuszył.\nKoło Siostry Bianki coś ciężkiego spadło nagle z sufitu.\nTo, co zrobił z pomieszczenia Javier… wymagało pewnych poprawek. Mrowie plugawych szczątków utworzyło w 0G chmurę nie do przejścia, więc trzeba ją było wypalić, jeśli się chciało iść dalej. Przygotowałam klucz. Pora była go wypróbować.\nTym bardziej, że to nie była jedyna anomalia…\nOctavius Lox mknął płynnie korytarzem. Na jego końcu dostrzegł znajomą, widzianą wcześniej w immaterium twarz. Należała do przygarbionej, ale bardzo wysokiej, chudej sylwetki. Blade oblicze, noszące wiele oczywistych śladów mutacji, przemówiło nagle. Intruz poinformował Octaviusa, że go szukał. I że go znalazł. Wyprostował się, wspierając na mieczu. Mierzył blisko trzy metry.\n„To ty miałeś słabe ciało!”, wrzasnął Octavius rzucając się do ataku. Na miejsce dotarli akurat Parteos i Garak, którzy w ostatniej chwili zdołali uskoczyć przed obejmującymi całą posadzkę błyskawicami mechanicusa. Demon bez widocznego wysiłku skoczył na sufit i stamtąd rzucił się na przybyłych. Garak tylko na to czekał. Szarża topornika pozbawiła demona fragmentów ciała, rozrzucając krople czarnej posoki, błędnie wirujące w 0G. Przeciwnik przywołał do łapska swoje ostrze i przebił nim Garaka. Ale, jak pokazało niedawne starcie z kapitanem astartes, taki Garak był właśnie najbardziej niebezpieczny. W akompaniamencie zaciekłego ostrzału ze strony towarzyszy, toporem łańcuchowym rozorał cielsko demona na kawałki. Jeden z owych fragmentów przydryfował wprost ku Octaviusowi. Był to fragment twarzy. Śliskim, złowieszczym głosem mówił coś do Octaviusa, ale ten szybko spalił go wyładowaniem.\nKiedy nadbiegli pozostali, zresztą bardzo pochopnie, sala już dogasała. Octav mimo mojego ostrzeżenia o kolejnej anomalii poleciał prosto ku niej. Dał sobą sterować. On go wołał. Wkurzał. Nigdy wcześniej nie widziałam tyle emocji w mechanicusie. Octav dostrzegł to, czego szukał. Twarz demona wiszącego u sufitu, skapującą w dół ku niemu by się przeformować. Nazwał go Bastianem. A potem tak się uniósł, że… zagroził mu miernikiem. Wypalił mu tę twarz, wyraźnie nie mogąc znieść jej obecności. Tymczasem z fragmentów demona uformowały się nowe ciała. I ruszyły na niego.\nDemoniczny znajomy śledczego za nic miał pogróżki. Wydawały się go bawić, nawet kiedy raził go prąd mechanicusa, przed którym wszyscy starali się odskakiwać z posadzki. Widząc arogancką postawę demona, Garak wpadł w furię i rozsiekał go na kawałki. Niestety te zaczęły formować wokół niego wir i łączyć się ponownie, po czym ruszyły do ataku. Wtedy w środek akcji wpadła Bianka w swoim świętym gniewie i uratowała Garaka. Flakowata sylwetka demona wycofała się do ostatniej szczeliny, którą zaraz potem dosyć solidnie zamknęła telepatka.\nKawałek statku trzeba było po prostu wypalić, do czego zaofiarowała się Bianka. Lot został podjęty na nowo, podobnie jak leczenie Garaka. Octavius pytany o Bastiana, powtórzył po raz kolejny, że Bastian był słaby. Badał jakiś napromieniowany obszar ich statku, a zorientowawszy się że nie przeżyje, próbował z niego wyjść. Octavius nie pozwolił mu otworzyć drzwi, twierdząc że promieniowanie wyszłoby dalej na statek.\nZdania drużyny co do celu podróży nadal były podzielone. Generalnie akolici lecieli na Cell, choć Garak optował za konklawe, wierząc w system i uważając że nie mają niczego do ukrycia, zaś Sabant bardzo chciał na Rhodin 4. Miał focha o odmienną decyzję reszty i zamknął się ze swoimi przemyśleniami w ambulatorium. Czekało ich kilka dni drogi. Korzystając z czasu wolnego, oddał się badaniu swojej maski. Wykrył w niej nieludzką bazę danych. Garak poprosił go o wmontowanie mu w pancerz fragmentu zdobycznego napierśnika astartes, więc przyjął to zadanie, ale element cichcem wmontował sobie. Potem zajął się przeglądaniem aktualnych informacji w logach statku, z których dowiedział się trochę o Cell. Całą jej powierzchnię pokrywały oceany i pływające farmy biomasy. Na orbicie znajdowała się stacja załadunkowa i to tam akolici mieli nadzieję znaleźć astropatów.\nSprawę załatwił niezawodny Parteos, podając się za najemnika Silasa Mara, do którego chciał wysłać pilną wiadomość. Musiał oczywiście się wylegitymować glejtem, a urzędnikom nie spodobało się, że widzą nazwisko innego inkwizytora. Jakby to robiło któremu inkwizytorowi się służy. Niestety, śmierć Tiberiusa Horna została potwierdzona, a Silas Mar xenos nadawca zalecał spotkanie pod podanymi współrzędnymi w tym systemie co Juno. Octavius obliczył kurs na Juno i reszta drogi przebiegała spokojnie. W systemie pojawili się bez żadnych opóźnień, znajomych demonów na szybie czy niepokojących turbulencji.\nTyle że miesiąc przed wylotem.\nOctav to najlepszy pilot na świecie! Cofnął nas do czasu, w którym żył Tiberius, obcy był nieco mniej przed nami, a my znaliśmy niektóre działania Tormentiusa z wyprzedzeniem. Burzliwa narada trwała jeszcze podczas „parkowania” na orbicie, a Bianka wyliczyła, że gdybyśmy dobrze znawigowali, to możemy złapać Tiberiusa tuż przed jego wylotem z Desoleum.\nWtedy właśnie do kwatery telepatki przyszedł Sabant, oznajmiając, że został psionikiem.\nŚwietna sesja to była. Horrorowy klimat z demonem na statku fajnie wyszedł. I było co robić w różnych częściach statku różnymi postaciami, choć Lucyna nam trochę została w tyle 😦 Rzut na cofkę w czasie był absolutnie genialny i wielbimy naszego pilota, nie wierząc nic a nic w te jego skromne zapewnienia, że jest tylko pilotem z przypadku 😉 Przypadek stworzył duży potencjał i fantastycznie wydłużył czas kampanii. Nie wierzę, że naprawdę zostanie wydłużona o ten miesiąc in game, bo zdaję sobie sprawę z panującego parcia na Zew. Ale cóż, cieszę się przynajmniej z niesamowitego farta i super szansy. 🙂 Co będzie, czas pokaże.\nAutor leannnikolsOpublikowano Lipiec 25, 2018 Lipiec 26, 2018 Kategorie Dark Heresy, RPG, Warhammer 40kTagi AAR, gracze to Zuo, In character, krytyk, sesja, surprise surprise, who you gonna call\n7 myśli na temat “[kampania DH odc.22] kiedy dojedziemy?”\nLipiec 25, 2018 o 06:40\nOoo, tak dawno nie graliśmy, że się już soboty nie mogę doczekać.\nLipiec 25, 2018 o 10:34\nParcie, parciem, a kampania będzie zakończona tak jak powinna. Bez fastforwardów. Po prostu wszystkie wątki zaczynają się zbliżać do zakończenia. Moja propozycja jest taka, żeby wrzucić na grupie post z podsumowaniem tego co faktycznie wiecie. Bo mam wrażenie, że niektóre detale Wam umykają, a mogą okazać się kluczowe dla rozwiązania fabuły. Uważam, że macie wszystkie, kluczowe informacje by dojść do rozwiązania.\nLipiec 26, 2018 o 10:01\nOoo tak ! Podsumowanie się przyda, moim zdaniem, nawet bardzo. Intryga jest rozpasana, działania „złych” sensowne, a poczucie sandboxu w chwili obecnej może przytłaczać. Z chęcią zanalizuje to co mamy 😉\nWątków uważam mamy jeszcze parę do rozegrania, moglibyśmy też tworzyć nowe 😉\nLipiec 26, 2018 o 22:02\nLipiec 26, 2018 o 22:33\nTeż nie kumam. To jedna z bardziej liniowych kampanii w mojej historii 😀\nLipiec 26, 2018 o 21:23\nNo dobrze, ale może wypisz te tematy, na które powinniśmy wiedzieć już całkiem sporo i my tam wypiszemy co już wiemy/pamiętamy, że wiemy. Bo na 100000% coś nam umknęło i nasze działania mogą być bardzo nielogiczne ze względu na braki „w pamięci”\nLipiec 27, 2018 o 15:26\nPrzegapiłem komentarz. Proste pytania. O kim wiecie, że uczestniczył w herezji? Kogo możecie dopaść? W stosunku do kogo macie podejrzenia i z kim powinniście porozmawiać? Co wiecie dzięki przeniesieniu się w czasie i jak możecie to wykorzystać?\nPoprzednie Poprzedni wpis: Horror w Orient Expressie – przygotowanie postaci\nNastępne Następny wpis: Smoczy Lans na dwa głosy, cz.12


3x16 One of Us - Forum Filmowe\nDzisiaj jest 2019-07-23, 21:52\nŚredni epizod. Dzieje się w nim niewiele, retrospekcje z Julliet nie wnoszą wiele nowego, a głównie potwierdzają to co samemu można było wydedukować. Najlepsza była się reakcja Sawyera na widok Jacka: „Sukinsyn” .\nDobrze by było, gdyby po powrocie skończyła się kadencja doktorka.\nPost autor: Sheenaz » 2008-04-29, 14:43\n"Boski Jacko" po raz kolejny puszy się swoją rola przywódcy - "Ja jej, ufam to powinno wystarczyć" pfff też coś ;-) ( Sayid: -It's not ) Swoją drogą wiedziałam, że z tą Juliet jest coś nie tak ale mimo wszystko zaskoczyła mnie perfidia planu wkręcenia się do rozbitków jaki kazał jej zrealizować Ben . Ciekawe jaką cenę za tę pomyłkę swego lidera zapłacą bohaterowie\nPost autor: Maver1ck » 2009-04-15, 03:31\nLecz mimo wszystko podczasa rozmowy Juliet z Benem widać w niej wachanie albo raczej przymus. Robi coś wbrew własnej woli.\nAle mimo wszystko gdy to oglądałem to na końcu sobie pomyślałem, i wybaczcie mi słownictwo, "Co za suka!"\nPost autor: weird0ther » 2010-01-14, 01:10\nJuliet jest beznadziejna w 3 sezonie, zmarnowała kolejny odcinek, może ta cała historia z jej znalezieniem się na Wyspie jest ciekawa, ale zero emocji, ma tam kilka min w zanadrzu, ale jest postacią zimną, nie wyraźną, bez osobowości, ciągle mruga oczami, jakby była w stanie depresji i na Depakine jechała ... taka pani Basia sąsiadka, co zawsze sól pożyczy.\nNatomiast w "V" gra nawet całkiem ciekawą postać ... Dobra, ale jest też kilka scen nie wnoszących nic do fabuły, ale są świetne, tj . Ben idzie z Juliet do Mikhail'a i mówi : "don't shoot us", Jack wita się z Sawyerem i rozmowa Bena z Juliet. Końcówka też całkiem intrygująca, ale odcinek ma co najmniej dwie niezłe wpadki w montażu, w tym jedna na moście ...\nPost autor: Matthew » 2010-01-15, 13:02\nRetrospekcje, no właśnie, Juliet jest cudotwórcą... wiadomo czemu Inni chcieli jej na Wyspie... dlaczego kobiety w ciąży umierają... ? To również jest pewnie jedna z wielu zagadek magicznej Wyspy . Ostania retrospekcja gdzie Julie buduje schronienie wybitna taka mroczna... co oni chcą im zrobić... 'zobaczymy się za tydzień' słowa Manipulatora o czymś świadczą... może ich zaatakują od nowa... Podróż przez dżunglę nie taka straszna jak się wydaję... na plaży źle przyjęto nowego członka... no nie dziwie się... musi trochę minąć aby człowieka poznać/zobaczyć jaki jest na prawdę, po tym wszystkim co im zrobiono. zaufanie odnalazła u Jacka, choć ten myśli... że Juliet jest taka och i ach... pewnie i tak później to wyjdzie w praniu... Główna bohaterka odcinka ma w sobie również coś z manipulatora... ta gadka z Sayidem i Sawyerem...


Oto'reekh - Mgławica Mocy 3.0: Star Wars PBF\n01 wrz 2021, 18:01\n1. Nazwa postaci: Oto'reekh\n3. Profesja: Poszukiwacz\n4. Data i miejsce urodzenia: 44 BBY / 25 BFE, Gand\nHumanoidalny owad o brązowej skórze czy raczej chitynowej warstwie zewnętrznej bądź egzoszkielecie. Głowa owalna z dość skomplikowaną teksturą, duże złożone oczy koloru srebrnego z tendencją do opalizacji. Dość niski i krępy, ciało pokrywa lekki pancerz or brązowy płaszcz-prochowiec, w kaburze widoczny ciężki blaster Power 5, na plecach zawieszona na pasie strzelba GRS-1, a na przegubie lewej ręki chronometr od Gorondin Chronometrics. Otwór gębowy, poza macierzystą planetą, zasłonięty przez aparat oddechowy z wbudowanym wokabulatorem.\n- Podobno posiada specjalnie zmodyfikowaną piersiówkę, z której może korzystać z założonym aparatem oddechowym, a w ładowni statku ma ogromny zapas Vosha.\n- Jego umiejętności pilotażu powodują wzmożony stres wśród kontrolerów ruchem kosmicznym.\n- Świadkowie twierdzą, że potrafi dłonią przebić pancerz szturmowca.\n- Nie dość, że gada w 3 osobie to podobno siedzi w jakiejś sekcie.


Sklepy Hortex w Częstochowie (Hortex, Częstochowa) — MapaHandlu.pl\nMarki > Hortex > Częstochowa\nSklepy Hortex v Częstochowie\nChcesz znaleźć oddział bądź markowy sklep Hortex w Częstochowie? Możemy Ci chyba pomóc. Níže znajdziesz sklepy, ewentualnie butiki, które markę Hortex sprzedają w mieście Częstochowa.\nAktualnie ewidencjonujemy w Częstochowie 95 sklepów markę Hortex sprzedają. Chciałbyś wiedzieć więcej o tej marce, na nic nie czekaj kliknij na profil marki Hortex.


„Nigdy nie napiszę nic skandalizującego, kontrowersyjnego, obraźliwego ani szokującego” - Wiadomości lokalne Konin\nNa „Święto ognia” czekało wielu miłośników twórczości Jakuba Małeckiego, autora pochodzącego z Koła. I właśnie jego najnowsza książka ukazała się na rynku! Choć grafik pisarza jest szczelnie wypełniony, znalazł czas na rozmowę z nami.\n– „Święto ognia” to kameralna opowieść, jednak z dużym ładunkiem emocjonalnym. Po jej przeczytaniu często wracam myślami do świata bohaterów – Nastki, Łucji i ich ojca. Jak Panu udawało się wychodzić z tych światów, by wrócić do swojego życia i znów potem wejść do świata rodziny z książki?\n– Ciekawe, że pan o to pyta, bo właściwie całkiem niedawno myślałem o tym i uświadomiłem sobie, że ja chyba po prostu w ogóle z tych moich światów nie wychodzę. Kiedy wieczorem zamykam komputer, to nie znaczy, że nie myślę dalej o książce, jej bohaterach, kolejnych scenach i tak dalej. Wydaje mi się, że literatura połączyła mi się z życiem tak mocno, że cokolwiek bym nie robił, zawsze z tyłu głowy mam historię, którą aktualnie chcę opowiedzieć.\n– Czy Pan jako autor jednych swoich bohaterów lubi bardziej a innych mniej? Czy te Pana sympatie czy antypatie przekładają się potem na ich losy?\n– Lubię większość moich bohaterów, natomiast zdarzają się tacy, do których mam szczególny stosunek – w nowej książce jest to pani Józefina, sąsiadka głównej bohaterki, którą ta obserwuje przez okno. Na spotkaniu autorskim kilka dni temu wspomniałem, że chciałbym być taki jak Józefina. W poprzednich książkach też zdarzały się postaci, które lubiłem szczególnie, na przykład w „Dygocie” moją faworytką była sowa Durna. Nie wydaje mi się natomiast, żeby moje sympatie przekładały się na losy bohaterów. Staram się kierować nimi tak, żeby były jak najbardziej realistyczne i żeby jak najbardziej pasowały do opowiadanej historii.\n– Wersja „Święta ognia”, która się ukazała, jest tą drugą. Pierwszą, jak Pan mówił, wyrzucił do kosza. Czy rzeczywiście tak jest, a może jednak trzyma ją Pan gdzieś w archiwum i czytelnicy poznają kiedyś tę pierwotną wersję?\n– Tak, to prawda. Nie była to jednak pierwsza taka sytuacja w moim pisaniu. Zdarza się po prostu, że czytając to, co napisałem, czuję jakiś niedosyt i myślę sobie, że chciałbym opowiedzieć tę historię innym językiem, skomponować ją odmiennie albo pokazać ją z perspektywy innej postaci. Tak właśnie było ze „Świętem ognia”, którego pierwsza wersja opowiadała historię tylko jednej z sióstr – tej, która tańczy. Dopiero, kiedy znalazłem niezwykłą narratorkę, która opowiada książkę w jej ostatecznej wersji, poczułem, że to jest to.\n– Jeszcze przed premierą książki było wiadomo, że zostanie zekranizowana. To dodało Panu wiary, że będzie ona dobrze przyjęta przez czytelników? Czy może Pan opowiedzieć, jak dotarli do Pana twórcy takich filmów jak „Ida” i „Zimna wojna”?\n– Było to dla mnie ciekawe i bardzo niespodziewane doświadczenie. Szef wytwórni Opus Film, Piotr Dzięcioł, napisał wiadomość do wydawnictwa SQN, które publikuje moje książki i zapytał, czy prawa do ekranizacji „Horyzontu” i ”Saturnina” są jeszcze wolne. Wydawca podał mu mój numer telefonu, i podczas rozmowy Piotr Dzięcioł zapytał, co aktualnie piszę. Powiedziałem mu o czym mniej więcej ma być „Święto ognia”, a on bardzo się tym zainteresował. Poprosił, żebym wysłał mu tekst jak tylko go ukończę. Tego samego dnia, kiedy skończyłem wprowadzać ostatnie poprawki do książki, wysłałem mu ją, a nazajutrz Piotr zadzwonił z informacją, że chce „Święto ognia” zekranizować. Wszystko to potoczyło się więc bardzo szybko i jak dla mnie bardzo niespodziewanie.\n– Jak ważne jest dla Pana to, że reżyserią zajmie się Kinga Dębska?\n– Wie pan, szczerze mówiąc ja niezbyt znam się na polskim kinie i na kinie w ogóle, ale tak się składa, że filmy Kingi Dębskiej widziałem i bardzo je lubię. Dlatego, kiedy dowiedziałem się, że producent to właśnie jej zaproponował reżyserię filmu, ucieszyłem się i jestem spokojny o efekt końcowy jej pracy.\n– Recenzje „Święta ognia” są skrajne. Od tych entuzjastycznych po nieprzychylne. Spodziewał się Pan tego? Dotykają Pana negatywne oceny, podcinają skrzydła?\n– Kilka lat temu postanowiłem sobie, że nie będę czytał recenzji moich książek, dlatego nie mam pojęcia, co myślą o nich krytycy i jak je oceniają. Co więcej, nie śledzę w mediach społecznościowych żadnej pisarki ani żadnego pisarza, nie obserwuję magazynów książkowych, nie czytam gazet. Chciałem być od tego wolny, żyć sobie na bezludnej wyspie i pisać najpiękniejsze książki, jakie potrafię, nie oglądając się na trendy, oceny i aktualne mody literackie.\n– Mówił Pan jakiś czas temu na łamach naszego tygodnika, że Pana nowa powieść rozgrywa się częściowo w świecie baletu i jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, miejsce dla Koła też powinno się tam znaleźć. Czy udało się Panu to rodzinne miasto w jakiś zakamuflowany sposób „przemycić”, bo tak wprost trudno Koło odnaleźć?\n– Ma pan rację, rozmawialiśmy o tym, ale niestety nie, ostatecznie w trakcie pracy koncepcja trochę mi się zmieniła. Na pewno jednak Koło jeszcze się w moim pisaniu pojawi.\n– Jedna z bohaterek, Łucja, jest baletnicą, i często w kontekście tej książki mówi się właśnie o tańcu, jednak to na pewno nie jest książka o tańcu. Dlaczego właśnie postawił Pan na balet a nie na inny zawód czy pasję, w których też często można przekroczyć niebezpieczną granicę?\n– Rzeczywiście, mógł to być każdy inny zawód. Wybrałem balet, ponieważ bardzo pasował mi do tej bohaterki i całej tej historii. Wyobrażam sobie jednak, że Łucja mogłaby zajmować się wieloma innymi rzeczami. Mnie zdecydowanie bardziej interesuje sama bohaterka, jej relacje, jej lęki i namiętności niż to, jaki zawód wykonuje.\n– Co dla Pana jako pisarza jest taką niebezpieczną granicą, której nigdy by Pan nie przekroczył, albo bałby się przekroczyć?\n– Nigdy nie pisałem i nigdy nie napiszę nic skandalizującego, kontrowersyjnego, obraźliwego ani szokującego. Takie obszary życia i literatury po prostu mnie nie interesują. Na pewno nie chciałbym też napisać czegoś, co sprawiłoby, że ktoś z mojego otoczenia mógłby poczuć się niekomfortowo – zawsze kiedy w książce pojawia się coś z mojego prywatnego życia, pytam moich bliskich, czy dla nich to będzie okej.\n– W jednym z wywiadów powiedział Pan, że wszystko w życiu robimy po coś, a tańczymy tylko po to, żeby tańczyć. Czy Pan należy do tych osób, które są królami parkietu? Szalał Pan na szkolnych dyskotekach czy raczej, jak to się mówi, podpierał ściany? Lubi Pan tańczyć zapominając o bożym świecie?\n– W młodości tańczyłem na dyskotekach, ale chyba nie nazwałbym się królem parkietu – raczej parkietowym błaznem. Później, kiedy wśród znajomych zaczęły się wesela, okazało się, że takie całonocne szaleństwo w ruchu to coś bardzo uspokajającego. Na weselach i innych okazjach tańczę więc bardzo dużo. Dalej jest to taniec trochę błazeński i niezbyt profesjonalny, ale sprawia dużo radości.\n– Jak długo „odpoczywa” Pan po wydaniu książki, by potem myśleć czy pisać kolejną? A może już pojawił się jakiś pomysł?\n– Zwykle robię sobie kilka dni wolnego, objadam się wtedy słodyczami i leniuchuję, ale ta końcówka pracy nad książką to czas, kiedy najczęściej chodzi mi po głowie jakaś nowa historia, więc prędzej czy później – raczej prędzej – ciągnie mnie już do tego, żeby spróbować się za nią zabrać.\n– Który etap pracy nad książką lubi Pan najbardziej?\n– Zdecydowanie początek. Samo wymyślanie historii, zastanawianie się nad nią podczas spacerów i długich podróży samochodowych. To jest fascynujące i ciekawe chyba głównie dlatego, że człowiek wyobraża sobie, że wszystko, absolutnie wszystko jest jeszcze w tej książce możliwe.\n– Czy jest szansa, że przyjedzie Pan ze „Świętem ognia” do Koła czy Konina? Z tego co wiem, w najbliższym czasie nie będzie łatwo, bo Pana kalendarz jest szczelnie zapisany!\n– Przyjadę, ale raczej do rodziców, a nie w celach zawodowych. Przyznam panu, że w tym roku mam już tyle wyjazdów i zobowiązań, że kolejnych propozycji czy zaproszeń już po prostu nie daję rady przyjmować. Staram się równoważyć szum medialny spokojem domowego życia i dbam o to, by mieć też czas dla siebie. Mam wielką nadzieję, że w końcu uda mi się pojawić w Koninie, ale na pewno nie będzie to w tym roku.\n– „Święto ognia” zobaczymy na ekranie, o czym była już mowa. Już dużo wcześniej pojawiły się informacje, że Bodo Kox zajmie się ekranizacją innej Pana książki, czyli „Horyzontu”. Na jakim etapie jest ta produkcja i, czy już coś więcej może Pan o niej powiedzieć?\n– Całe to doświadczenie ze światem filmu jest bardzo pouczające. „Horyzont” miał powstać już rok temu, ale niestety plany producentów tego filmu pokrzyżowało zamknięcie kin. Na projekty filmowe wpływ ma tak wiele tak różnych rzeczy, że właściwie co chwilę pojawiają się jakieś nieprzewidziane trudności. Odpowiadając na Pana pytanie: reżyser jest po castingach, aktorzy są wybrani, a scenariusz gotowy, ale kiedy i czy w ogóle ostatecznie ten film powstanie, trudno jest mi powiedzieć. Natomiast muszę przyznać, że ja nie ekscytuję się tym jakoś przesadnie ani nie wyczekuję kolejnych informacji od producentów. Jeśli film powstanie, to fajnie, ale jeśli nie, to dla mnie też w porządku. Ja kocham książki i to one są dla mnie najważniejsze. Wszystko, co dzieje się wokół to tylko przyjemne dodatki.\nzdj. Wojtek Biały\nWywiad ukazał się również 38. papierowym wydaniu Przeglądu Konińskiego.


Rozwód na gruncie kodeksu rodzinnego i opiekuńczego | Pozew o rozwód\nRozwód na gruncie kodeksu rodzinnego i opiekuńczego\nPozew o rozwód wnosi się do właściwego ze względu na miejsce zamieszkania sądu okręgowego. Opłata sądowa od pozwu rozwodowego jest stosunkowo wysoka, albowiem wynosi ona 600,00 złotych. W tym miejscu wskazać należy na możliwość wystąpienia do sądu z wnioskiem o zwolnienie z kosztów sądowych. W sytuacji, gdy strony posiadają małoletnie dzieci, sąd wówczas rozstrzyga nie tylko o rozwiązaniu małżeństwa przez rozwód, ale również w wyroku precyzuje tzw. kwestie okołorozwodowe czyli związane na przykład z władzą rodzicielską czy też wysokością zasądzonych alimentów.\nW pozwie można wskazać, kto ponosi winę za rozkład pożycia małżeńskiego. Sąd wówczas w wyroku rozwodowym również to określi. Możliwości są trzy: wina każdego z małżonków lub sąd może odstąpić od orzekania o winie którejkolwiek ze stron za rozkład pożycia małżeńskiego. Jest to tak naprawdę kwestia wtórna, ponieważ ma to znaczenie na przykład przy zasądzaniu alimentów na byłego małżonka.\nUregulowania dotyczące władzy rodzicielskiej\nJeżeli strony posiadały wspólne małoletnie dzieci, to wówczas sąd rozstrzyga również kwestie związane z władzą rodzicielską. Ponadto sąd może również ustalić miejsce pobytu dziecka przy danej stronie postępowania. Przy uregulowaniach odnośnie władzy rodzicielskiej, sąd może przyznać władzę jednemu z małżonków, przy jej jednoczesnym ograniczeniu (lub nawet pozbawieniu) względem drugiego z małżonków.\nUregulowania dotyczące wysokości alimentów\nPonadto sąd w wyroku rozwodowym rozstrzygnie także kwestie alimentów. Praktyka sądów jest obecnie taka, iż z roku na rok wysokość kwoty zasądzonych alimentów stale rośnie. Jeszcze kilkanaście lat temu było to na przykład 200,00 złotych miesięcznie. Dzisiaj kwota 700,00 – 800,00 złotych jest standardem. W przedmiocie alimentów sąd może również udzielić tzw. zabezpieczenia na czas trwania procesu. Zwiększająca się kwota zasądzanych przez sądy alimentów ma przede wszystkim związek ze zwiększającymi się kosztami życia, a także wzrostem płacy minimalnej w Polsce. Powyższe pośrednio wpływa na wysokość alimentów.\nUregulowania dotyczące korzystania ze wspólnego mieszkania\nOprócz powyżej poruszonych kwestii, sąd w wyroku rozwodowym może również rozstrzygnąć w przedmiocie korzystania przez strony (małżonków) ze wspólnego mieszkania. Dzieje się tak, jeżeli strony jeszcze w trakcie trwania postępowania mieszkają ze sobą. Natomiast, jeżeli strony procesu nie mieszkają wspólnie, to wówczas sąd nie orzeknie w tej właśnie kwestii.\nNext Walka z wirusami – czym są i co najważniejsze, jak się ich pozbyć


Import oraz sprzedaż narzędzi z Japonii\nAutor: Jakub Bonowicz • Opublikowane: 24.02.2016\nChciałbym rozpocząć import oraz sprzedaż na rynku polskim narzędzi z Japonii. Narzędzia są oryginalne, produkcji japońskiej. W Europie (w tym w Polsce) jest kilku autoryzowanych dystrybutorów tej firmy. Ja kupowałbym te narzędzia od jednego z japońskich dystrybutorów i sprzedawał je w Polsce, nie mając pozwoleń od producenta. Nazwa producenta jest zarejestrowana w Unii Europejskiej jako znak towarowy. Czy taki import i sprzedaż w Polsce są legalne? (Produkt jest oryginalny, kupiony od autoryzowanego dystrybutora z Japonii, ale nie posiadam żadnych pozwoleń od producenta). Jeżeli sprzedaż jest nielegalna, to czy po przepakowaniu tego produktu do innych opakowań, z innym logo i nazwą firmy, mógłbym je sprzedawać? Same narzędzia nie są chronione prawami autorskimi.\nIstotne jest to, iż pierwsza sprzedaż (od producenta do autoryzowanego dystrybutora) następuje na terytorium Japonii, druga sprzedać (od autoryzowanego dystrybutora) do Pana następuje jeszcze na terytorium Japonii, natomiast Pan dokonuje importu na terytorium Polski – w tym momencie następuje przekroczenie granicy; trzecia sprzedaż jest dokonywana przez Pana do klienta końcowego na terytorium Polski.\nDodatkowo założyłem, iż towary (narzędzia) są oznaczone znakiem towarowym – nazwą producenta, chronioną w Unii Europejskiej.\nRozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. UE L 2009, nr 78, poz. 1)\nKodeks karny z 1997 r.\nUstawa z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.\nIstnieją dwa podstawowe sposoby ochrony dóbr niematerialnych (patentów, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych i innych) związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Ochrona oparta na prawie podmiotowym zbliżonym do prawa własności (1), uzyskiwana po skutecznie przeprowadzonym postępowaniu rejestracyjnym, której podstawą jest ustawa prawo własności przemysłowej. A także ochrona deliktowa (2) – wywodzona z ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. W tym pierwszym przypadku prawo ochronne uzyskuje konkretny podmiot, któremu został przyznany np. patent czy zarejestrowany znak towarowy, w drugim – każdy, kogo interesy zostały naruszone.\nW dobie globalizacji i handlu o zasięgu światowym przepisy ochronne co do praw na dobrach niematerialnych odgrywają coraz większą rolę. Największe znaczenie mają w państwach uprzemysłowionych, do których należą kraje Unii Europejskiej. Prowadząc w Polsce działalność gospodarczą tego typu, należy zachować ostrożność, respektując przepisy zarówno krajowe, jak i wspólnotowe.\nObowiązywanie praw ochronnych jest ograniczone do terytorium, na którym ochrona jest przyznana. Dla podmiotowych praw ochronnych powstałych na podstawie przepisów polskich ustaw – jest to terytorium Rzeczypospolitej. Dla praw powstałych na podstawie przepisów prawa unijnego – jest to terytorium Unii Europejskiej (i Europejskiego Obszaru Gospodarczego tj. państw europejskich nie będących członkami UE ale podlegającym niektórym przepisom wspólnotowym). Z powodu daleko idącej harmonizacji przepisów, regulacje polskie i europejskie są do siebie w dużym stopniu zbliżone. Należy tu jednak zaznaczyć, że geograficzny zakres ochronny np. co do wspólnotowych znaków towarowych obejmuje swoim zakresem także terytorium Polski. Z tego też powodu dla przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w szerokim zakresie korzystniejsze jest uzyskanie praw ochronnych na terytorium całej Unii i Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Tak też ma to miejsce w tym wypadku. Producent narzędzi uzyskał prawo ochronne na tym właśnie terytorium, a zatem także na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.\nZnak towarowy chroniący narzędzia jest znakiem tzw. wspólnotowym (CTM – Community Trade Mark), skutecznym na terytorium całej Unii Europejskiej raz Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Znak ten rejestrowany jest w Urzędzie Harmonizacji Rynku Wewnętrznego w Alicante (OHIM) i podlega on regulacji Rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. UE L 2009, nr 78, poz. 1)\nDodam, że ponieważ sprawa dotyczy importu na terytorium Unii Europejskiej oraz sprzedaży na terytorium Unii Europejskiej, a znak zarejestrowany jest jako znak wspólnotowy, nie mają tutaj znaczenia regulacje japońskiego prawa znaków towarowych, tylko powołanego wyżej rozporządzenia.\nArtykuł 306 nie obejmuje ochroną znaków towarowych producenta, która jest przewidziana w ustawiez dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 z późn. zm.). Karalnością, zgodnie z art. 305 tej ustawy, objęto podrabianie w celu wprowadzenia do obrotu oraz wprowadzanie do obrotu towarów oznaczonych podobnym znakiem zastrzeżonym dla producenta (może być nim nazwa, rysunek, opakowanie, forma przestrzenna, kompozycja kolorystyczna, ornament i in. – zob. art. 120 cyt. ustawy). – A. Marek: Kodeks karny, komentarz, LEX 2010, komentarz do art. 306, Nb 5.\n„Znaki identyfikacyjne są nośnikami informacji o producencie, dacie produkcji oraz dacie przydatności towaru lub urządzenia i mogą przybierać różnorodne formy. Celem normy przewidzianej w art. 306 k.k. jest generalnie ochrona interesów nabywców przed wprowadzeniem w błąd poprzez usunięcie, przerobienie bądź podrobienie znaków identyfikacyjnych. Pomimo podnoszonych w doktrynie głosów, iż znak identyfikacyjny jest w szczególności znakiem towarowym, zwłaszcza gdy pełni funkcję odróżniającą, trudno znaleźć uzasadniające tę tezę argumenty” (M. Kucharska-Derwisz, Prawnokarna ochrona prawa do znaku towarowego), „Prokuratura i Prawo” 2006, nr 3, s. 86)\nNie zgadzam się z tym drugim poglądem, ponieważ jak wskazano art. 305 Prawa własności przemysłowej, dotyczy jedynie wprowadzania do obrotu towarów oznaczonych podobnym znakiem, a nie dotyczy usuwania tych znaków. Do takich stanów faktycznych powinien natomiast mieć zastosowanie art. 306 Kodeksu karnego i moim zdaniem przepis ten dotyczy właśnie opisywanej przez Pana sytuacji.\nCo prawda odniesienie to dotyczy znaków towarowych krajowych, ale oczywiście nie ma przeszkód do stosowania tego przepisu także do znaków towarowych wspólnotowych (co wydaje się oczywiste)\nDodatkowo w wypadku skazania za takie przestępstwo sąd może orzec przepadek narzędzi, co do których usunął Pan znaki towarowe.\nTakich działań zakazuje ustawa z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji.\nOznaczanie swojego asortymentu logo odmiennym od oznaczeń producenta, czy to na produkcie czy na opakowaniu, stanowiłoby praktykę niezgodną z prawem. Wprowadzałoby klientów w błąd co do producenta, a także byłoby nieuczciwą konkurencją w stosunku do innych dystrybutorów tego towaru. Zachowanie takie mogłoby się wiązać z odpowiedzialnością cywilną na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. (…)\n➟ Przedawnienie wyroku z 2002 roku\n➟ Podatek od sprzedaży działki przed upływem 5 lat


Dlaczego marketing internetowy jest tak ważny? | Świat reklamy\n« Jakie korzyści daje nam pozycjonowanie stron?\nDlaczego warto postawić na pozycjonowanie stron? »\nWarto w takim razie poznać zalety, jakie może zapewnić nam google pozycjonowanie stron. Usługa ta jest jedną z najczęściej wybieranych jeśli chodzi o marketing internetowy, a pozycjonowanie stron Rzeszów zwiększy naszą efektywność. Reklama internetowa jest bardzo ważna, bo to podstawowy sposób na zdobywanie klientów jak i również na to żeby przebić się do świadomości klientów. Dzisiaj potrzebne są nowoczesne strony internetowe, strony www lublin, strony www Bydgoszcz. Strony responsywne dają bardzo dużo informacji. Warto zamówić strony internetowe Olsztyn, strony internetowe Kraków. Wszyscy tworzą bardzo dobre strony internetowe.


Wodny hiperrealizm kobiecego ciała - EXAMPLE.PL - dajemy dobry przykład !\nWodny hiperrealizm kobiecego ciała\nAnna Sionek @ EXAMPLE.PL 16 marca 2015\nMalarstwo – kiedyś najbardziej utożsamiana ze sztuką wysoką jej dziedzina dziś została wyparta przez insta fotografię, vlogi, a nawet reklamę. Malarze jednak idąc z duchem czasu sięgają po nowoczesne tematy i stylistyki, nie rezygnując tym samym z tradycyjnych technik. Takie właśnie są prace Josepa Moncada. Zmysłowe, malarskie, piękne…\nJosep Moncada stawia w swoich pracach na realizm, który graniczy z fotografią. W projekcie Skóra, światło i woda – pobudzanie świadomości. Patrząc na jego obrazy jesteśmy świadkami, podglądaczami kobiecego ciała, skóry, piersi, nóg i rąk. Subtelne akty przedstawiane są zmysłowo granicząc wręcz z fetyszem. Dodatkowo towarzyszy im swoista teatralność otaczając pływające ciała kostiumami, tkaninami i rekwizytami. Wchodząc w świat Moncady wchodzimy razem z nim pod tafle wody, wszystko zaczyna falować, drgać i połyskiwać w krystalicznie czystej wodzie.\nPoprzedni wpisGoogle origami\nNastępny wpisRazem mamy większą siłę. Wywiad z Anną Cieślak x Fundacja La Strada x Targi Slow Fashion


Oprawa do zabudowy LED okrągła aluminiowa do biura DOWNLIGHT 7W WONDERFUL ILUVE\nOprawa do zabudowy LED DOWNLIGHT 7W Wonderful styl nowoczesny aluminium\nNasza cena 9,99 zł Normalna cena 17,99 zł\nOprawa do zabudowy LED DOWNLIGHT 7W Wonderful styl nowoczesny aluminium ze strumieniem świetlnym na poziomie 500 lumenów. Oprawa sufitowa wykonana została z uniwersalnego, białego aluminium. Doskonale prezentuje się przede wszystkim we wnętrzach nowoczesnych. W sprzedaży znajdują się warianty o barwie światła 3000K, 4000K oraz 6000K.\nCo warto wiedzieć o oprawie sufitowej do biura Downlight LED 7W?\nJedno źródło światła LED o mocy 7W


Okręg 34 - Jikurai\nBleach OtherWorld PBF Soul Society Rukongai Wschodnie okręgi Okręg 34 - Jikurai\nJikurai to dość dobrze prosperujący okręg we wschodniej części rukongai. Nie jest na tyle daleko od murów seireitei by nie czerpać z dobroci zeń płynącej, a jednocześnie nie tak daleko w głąb by stał się w jakiś sposób zapuszczony. Jest tutaj dość duże miasteczko zajmujące się głównie produkcją tkanin oraz uprawą lnu. Warunki im sprzyjają. Na dworze dusz nie jest jakoś bardzo znany. Przewodzi mu ktoś na wzór burmistrza, który z kolei odpowiada przed głową rodu Ikemi. Kilka lat temu miała tutaj miejsce niemała katastrofa. Wymarła prawie jedna trzecia populacji, co nadal widać po niektórych pustych domostwach. Wiadomo tylko tyle, że mieli jakiegoś seryjnego mordercę, co to zapatrzył się na możnowładców tych terenów. Nie wiadomo, czy ma to z nim jakiś związek, ale mniej więcej w tym samym czasie zalała ich plaga pustych. Do tej pory nie wiadomo jak właściwie mieścina przetrwała w stanie prawie nienaruszonym. Gdy dotarły tutaj siły Gotei było już po wszystkim.\nWracaliśmy właśnie wszyscy z udanej misji. Całej grupie przewodził mój kapitan, a ja podążałem tuż za nim. Nie czekaliśmy specjalnie na resztę, byli gdzieś z tyłu. Postanowiłem zrównać się z niebieskowłosym by zamienić z nim kilka słów.\n- Kapitanie, generała jeszcze pewnie i tak nie ma. Wiem jak to jest z tą radą. Może zechce się pan jednak skusić na ten ramen? Ja stawiam, chyba powinniśmy się trochę bliżej poznać, a raport nie ucieknie jeśli zboczymy z trasy na kilkanaście minut. – spojrzałem na niego dość wymownie. Chyba oboje byliśmy pewni, że mamy trochę do pogadania, a prawda była taka, że dopóki nie przywrócą komunikacji i tak dużo nie zrobimy. Co za różnica czy będziemy siedzieć w biurach czy w pewnej pysznej budce?\n- Jeśli nie ma pan nic przeciwko to najpierw ich zgubmy. Nie to żeby to było jakieś wielce trudne. – uśmiechnąłem się lekko po czym użyłem dość szybkiej wariacji Utsusemi by pozostawić po sobie tylko miraż, a samemu oddalić się bardziej na wschód. Mój przełożony na pewno to zauważy, reszta raczej nie powinna. Dla nich może być to równoznaczne z tym, że po prostu przyśpieszyliśmy. Vaya i tak targa ze sobą Senshiego oraz małą dziewczynkę bo ktoś był uparty i musiał pokazać jaki jest obrażony. Prowadziłem kapitana do Jikurai. Dobrze znanej mi okolicy. Poruszaliśmy się szlakiem, którego używa tylko i wyłącznie Czarna Dywizja. Jest miejscami trudniejszy, ale co to dla nas. Teraz wydawał mi się o wiele prostszy niż zazwyczaj. To pewnie zasługa tej energii, którą obdarzył mnie Tenvis. Będę mu musiał za to jeszcze raz podziękować. Powinienem jeszcze odwiedzić Kaminari. Czuję się za nią odpowiedzialny nawet, jeśli nadal się na mnie złości.\nUpewniwszy się, że nikt nas nie zobaczy, zatrzymałem się trzy przecznice od centrum tej mieściny. Na ulicach nie było nikogo, słońce już zachodziło mieniąc się tą piękną pomarańczową łuną. Wszyscy byli jeszcze pewnie w pracy. Ciężko zarabiali na swoje utrzymanie oraz inne luksusy. Skinąłem tylko na kapitana wchodząc w ulicę po prawo. Latarnie już się paliły. Tak na wszelki wypadek rozejrzałem się jeszcze po okolicy, wyczułem wszelakie aury w pobliżu. Nikogo silnego, wszyscy siedzieli w swoich domach, reszta była gdzieś daleko. Dobrze. Podszedłem do budki z ramenem, jakich wiele w całym rukongai. Była drewniana z zadaszeniem, z którego zwisały kawałki materiału sięgające poniżej linii lady. Skutecznie powinno nas to ukryć. Wisiał tutaj znak napisany wprawną dłonią. „Otwarte”. Pomyślałem, że nie na długo.\nBezceremonialnie wszedłem do środka zasiadając na jednym z siedzisk z gustowną, czerwoną poduszką. Skinąłem na kapitana by zasiadł obok mnie. Gospodarz akurat przygotowywał makaron, będąc odwróconym do nas plecami. Kiedy odwrócił się po chwili i mnie ujrzał od razu uśmiechnął się rozpromieniony. Był już mężczyzną w średnim wieku. Ze zmarszczkami wokół oczu oraz na czole. Włosy miał skrzętnie skryte pod bandaną, resztę zasłaniał fartuch odporny na ewentualne oparzenia. Od razu sięgnął pod ladę wyciągając na blat szklankę oraz butelkę z bursztynowym płynem. Ciekawe, czy Chester ją rozpozna. W końcu jest z Tenvisowej produkcji.\n- Vidar! Dawno Cię tutaj nie było, mówili coś, że już nie pracujesz. – już nalewał mi do szklanki, kiedy ja sięgnąłem poza płachty materiału które nas okrywały by przewrócić plakietkę na „zamknięte”. Ta procedura była wszystkim znana. Staruszek dopiero teraz zauważył mojego gościa. Chwilowo zamarł by zaraz głęboko się ukłonić.\n- Proszę mi wybaczyć, nie wiedziałem że będę mógł dzisiaj gościć kogoś o pańskim majestacie... – spojrzał na mnie gniewnie spod ukosa. Ale był wkurzony... Uśmiechnąłem się do niego drwiąco, ale postanowiłem wyratować go z impasu.\n- Możesz zrzucić trochę z formalności, kapitan się chyba nie obrazi. Dzisiaj zostaną tutaj wyjawione pewne sekrety, których nie znasz i pewnie nie poznasz. Na razie traktuj nas normalnie. – rzucił mi kolejne z tych swoich spojrzeń, po czym odchrząknął, wyjął kolejną szklankę, polał trunku i przesunął ją do kapitana. Teraz miał być traktowany jako zwykły gość, bez wielkich uprzejmości. Odwrócił się by zając się makaronem.\n- Powinno być zaraz gotowe. – rzucił od niechcenia, na co ja się cicho zaśmiałem.\n- Niech pan się nie przejmuje, czasami jest taki zgryźliwy. Zapewniam, że Takeuchi robi najlepszy ramen w świecie dusz. Przekona się pan. – uśmiechnąłem się dość uradowany do mojego zwierzchnika. Byłem trochę łasuchem i uwielbiałem tutaj przychodzić. Dobrze jest spuścić trochę pary po takiej misji. Jeszcze nie sięgałem po swoją szklankę. Czekałem aż zrobi to kapitan.\nZdążyli się już oddalić od dwójki poruczników i Osei, gdy Vidar zaproponował jakiś posiłek. Po tak ciężkim dniu wydawało się to dobrym pomysłem, a przy okazji będzie mógł zamienić kilka słów ze swoim podwładnym. Nie miał jeszcze ku temu okazji, a chciałby go lepiej poznać. Poznać i dowiedzieć się skąd tak naprawdę się wziął. Wciąż miał na uwadze ostrzeżenie Senshiego, ale chciał dać szansę nowemu znajomemu. Zanim Koizumi rozmówi się z radą również minie trochę czasu, więc mogli go spożytkować w dowolny sposób. Kapitan coś przeczuwał, że mogła to być ich ostatnia wolna chwila. Jeśli sprawy są faktycznie takie beznadziejne jak się wydają, to w najbliższym czasie będą mieli ręce pełne roboty. Przynajmniej nie będzie czasu na nudę.\n-Nie mam nic przeciwko temu pomysłowi. Od rana nic nie jadłem, a dobra walka jedynie wzmaga mój apetyt. Dzięki twojemu leczeniu można odwlec wizytę w czwórce, więc dam się skusić na posiłek.\nDalszą drogę przemierzył za plecami Vidara. Najwyraźniej dobrze znał okolice i doskonale wiedział dokąd chce się udać. Z początku wydawało mu się, że będą posilać się na terenie seireitei, ale najwidoczniej porucznik miał upatrzoną jakąś knajpeczkę na terenach rukongai. Niebiesko-włosy nie pamiętał kiedy ostatnio coś tutaj konsumował. To chyba było jeszcze przed dostaniem się do akademii, gdy mieszkał w tych okolicach. Trudno mu było sobie nawet przypomnieć numer okręgu z którego pochodził. To było tyle lat temu, gdy jeszcze nie miał pojęcia czym była energia duchowa. Wspomnienie przeszłości przywołało jedynie obrazy utraconych przyjaciół. Nie powinien nad tym rozmyślać i skupić się na przyszłości.\nChyba dotarli na miejsce, które okazało się być zwykłą budką serwującą ramen. Czemu akurat towarzysz wybrał to miejsce? Może jakiś sentyment z przeszłości? Idąc jego śladami, zasiadł na jednym z wolnych siedzisk i przywitał się z właścicielem, który z resztą bez problemu rozpoznał porucznika. Musieli się naprawdę dobrze znać. Chester nie protestował, gdy mężczyzna napełnił jego szklaneczkę. Na jedną chyba może sobie pozwolić, ale nie więcej. Wciąż byli na służbie i powinni zachować trzeźwość umysłu.\n-Chwila wytchnienia dobrze nam zrobi i pozwoli nam lepiej się poznać. Szkoda, że nie mieliśmy okazji porozmawiać przed misją, ale cóż. Wcześniej o tobie nie słyszałem i nagle zostałeś mianowany moim porucznikiem. Nie zrozum mnie źle, dobrze się dzisiaj spisałeś, ale chciałbym poznać twoją przeszłość. Jeśli chcesz możesz zachować ją w sekrecie, a ja nie będę naciskał. Pokazałeś mi ile jesteś wart i nie będę tego kwestionował. Może wznieśmy toast za nasze dzisiejsze zwycięstwo?\nNiebiesko-włosy chwycił za swoją szklankę i poczekał, aż Vidar uczyni podobnie. Gdy już to zrobi, stuknie w jego naczynie i upije łyk swojego trunku. Znajome uczucie rozeszło się po przełyku kapitana, a następnie pojawiło się w żołądku. Smak alkoholu coś mu przypominał, zupełnie jakby już go kiedyś smakował.\nOdpowiedź Chestera cieszyła się moją aprobatą, chociaż nie to, że nie jadł cały dzień. W drodze zacząłem się zastanawiać czy aby na pewno dobrze zrobiłem zmieniając swój przydział. Z moim aktualnym poziomem zaawansowania spokojnie sam poradziłbym sobie ze wszystkimi zadaniami Czarnej Dywizji. No prawie, bo niektóre w ogóle nie wymagają walk, a jedynie moralnie trudnych wyborów. Ze mną też tak będzie? Nie będę mieć nawet czasu czegoś zjeść w trakcie dnia? Czekaj... Z tego, co mówił Chester, to nareszcie doczekał się porucznika, co by znaczyło... Zwali na mnie wszystkie obowiązki. Będę siedzieć w papierkowej robocie. Westchnąłem przeciągle, spędzając resztę podróży z dość ponurą miną. Postanowiłem! Znajdę sobie szybko jakiegoś zastępcę, zwalając to na niego. Byle tylko był kompetentny. Czekają mnie ciężkie wybory. To na szczęście w przyszłości, bo teraz ramen. Jak ja kochałem to miejsce!\nJuż od wejścia nie mogłem się nie uśmiechnąć. Wymieniłem kilka przyjacielskich słów z właścicielem. Nic wielkiego. W duchu odetchnąłem z ulgą, że kapitan nie czepiał się w żaden sposób formy, w której zwracano się tutaj do niego. Nie chciałem by staruszek czuł się niekomfortowo. Wypracowaliśmy sobie pewien poziom zaufania. Coś tam zrzędził nad garnkami, ale się tym nie przejmowałem. Dzięki temu mogliśmy spokojnie porozmawiać. Bez żadnych krępacji. Wysłuchałem słów kapitana, gdyż to on zaczął konwersację. Był uprzejmy, to się ceni. Pewnie dzięki temu, że dobrze odegrałem swoją rolę. Podniosłem szklankę do góry, na ten sam poziom co mój bezpośredni zwierzchnik. Stuknęliśmy się na znak toastu.\n- Kanpai~ – dodałem jeszcze zanim upiłem łyk ze swojej szklanki. Tak... Nie ma chyba nic lepszego niż szklaneczka alkoholu po takim dniu. Może tylko dwie albo trzy, tudzież sześć. Uśmiechnąłem się na chwilę dość błogo. Nie chciałem jeszcze odsłaniać swoich kart, by rozluźnić atmosferę zwróciłem się do właściciela tej zacnej budki. – Takeuchi, porcję dla kapitana możesz znacząco zwiększyć. Wyobrażasz sobie, że nic nie jadł od rana? – spojrzałem na niebieskowłosego trochę rozbawiony. Postanowiłem pokazać trochę swojego prawdziwego charakteru. To taka pierwsza próba, czy potrafi to zaakceptować. – Nie chcę być niegrzeczny kapitanie, czy wychodzić poza swoje kompetencje, ale nie sądzi pan, że wojownik o pana statusie musi lepiej o siebie dbać? Ja również za pana odpowiadam, jak i pan za mnie, ale nie mogę robić za niańkę. Jedynie podesłać panu do gabinetu coś do przegryzienia raz dziennie jako część moich obowiązków. – przymknąłem na chwilę oko w znanym geście, sięgając raz jeszcze do mojej szklanki by upić kolejny łyk. Westchnąłem zadowolony, kiedy stres tego dnia zaczynał mnie opuszczać. Przez chwilę błądziłem palcem po kancie naczynia, zanim raz jeszcze zwróciłem się do kapitana, jednak już trochę poważniejszym tonem.\n- Jak się pan domyśla... To nie przypadek, że pan o mnie nie słyszał. Znaczy to tylko tyle, że niektóre osoby dobrze wykonują swoją pracę. – uniosłem głowę, by powiedzieć coś jeszcze, ale właśnie postawiono przed nami duże, malowane miski z parującym ramenem. Już sam zapach mógł powalić. Makaron był po prostu idealny. Wołowina nasypana z górką, dwie połówki jajeczka o nieściętym żółtku, grzyby oraz trochę zielska, którego nazwy nie znałem. Przechodził sam siebie. Od razu się rozpromieniłem chłonąc zapachy, a w tym czasie odezwał się staruszek, patrząc na Chestera.\n- O nim? O nim nikt nie słyszał i nikt nigdy nie usłyszy. Nawet ja nie znam jego prawdziwego imienia. Powinien pan zobaczyć jak zamiatał tutaj pustych kilka lat wstecz. Mieliśmy problem z jakimś seryjnym zabójcą. Vidar zajął się tą sprawą dość dyskretnie, ale znikąd pojawiła się horda potworów. Na własne oczy widziałem jak zamiatał nimi podłogę w pojedynkę. Co prawda był zamaskowany, ale wszyscy wiemy, że to był on. Oberwał tyle razy, że nie dużo zostało z całego czarnego przebrania. Oddziały gotei dotarły jakieś dwie godziny po tym, jak wszystko już się skończyło. Gdyby nie on, wybiłyby połowę z nas. Nie mieliśmy żadnej gwardii. Tylko jego. – spojrzał na mnie z pewną dozą czułości jak na swojego wnuczka. Przewróciłem oczami poirytowany.\n- Musisz mi zepsuć ten posiłek? Przekolorowujesz. Ci puści byli słabi, a ja byłem sam, bo wierzyłem, że nie potrzebuję całego oddziału. Z perspektywy czasu to był błąd bo naraziłem przez to was, ale skąd mogłem wiedzieć, że miał jakiś wabik na potwory. Tylko czekałeś żeby to komuś z Gotei opowiedzieć, co? Myślisz, że nie słyszałem jak rozpowiadasz tę historię po tawernach? Zapędzi Cię to do grobu, zobaczysz. – pogroziłem mu palcem, robiąc kwaśną minę. Chociaż nie mogę powiedzieć by nie było to miłe uczucie, że ktoś jest mi tak wdzięczny. Wystarczało nam, że ta osada tolerowała naszą grupę, pozwalając spuścić trochę pary.\n- Skoro już przy tym jesteśmy to jestem w stanie wyjawić panu chociaż część mojej przeszłości, lecz musi pan wiedzieć, że wiąże się z tym pewne ryzyko... Te informacje są ściśle tajne. Na tyle, że nie jestem pewien czy sam generał wie o mnie więcej niż pan. Jestem powiernikiem wielu sekretów. Zdradzę panu pewne z nich, jednak jeśli ta rozmowa wyjdzie poza obręb tej zacnej budki, oboje będziemy mieć kłopoty. W najlepszym wypadku banicja, tak myślę. Pisze się pan na to? – spojrzałem na niebieskowłosego kompletnie poważnie. W moich słowach nie było żadnej nuty kłamstwa, czy przekolorowania. Nikt nie mógł wiedzieć o mnie, ani oddziale. Gdyby połowa naszej wiedzy ujrzała światło dzienne, seireitei, które znamy mogłoby upaść.\nOficerowie upili po łyku ze swoich szklaneczek. Alkohol błogo rozpłynął się w gardle kapitana, aż wreszcie trafił do żołądka. Od dłuższego czasu nie miał okazji raczyć się podobnym trunkiem. Zawsze tylko praca i praca, ale wcale mu to nie przeszkadzało. Właśnie dlatego piastował swoje stanowisko. Uważał to za zaszczyt. Zwyczajnie cieszył się, że może swoje życie poświęcać ku większemu dobru, dobry Społeczności Dusz. Słowa Vidara lekko go rozbawiły, nie sądził, że tak poważnie podejdzie do jego małej głodówki.\n-Zazwyczaj mam więcej czasu na dopilnowanie tego, ale jak sam wiesz, dzisiejszy dzień był niezwykle pracowity. Nie musisz się tak bardzo przejmować, do tej pory udało mi się przeżyć.\nChester uśmiechnął się delikatnie i idąc na wzór porucznika, również upił łyk swojego trunku. I rozmowa nagle zrobiła się poważniejsza. Towarzysz zamierzał wyjawić kilka swoich sekretów, ale uprzedził go gospodarz, stawiając przed nimi po misce ramen. Zapachniało nieziemsko, a obraz cieszył oczy. Niebieskowłosy mógł wysłuchać opowieści o swoim podwładnym. Dziwne, że nic wcześniej nie usłyszał na ten temat. Atak pustych na rukongai to dość poważna sprawa. Kapitan wstrzymywał się z posiłkiem, chłonąc kolejne słowa kucharza.\n-Już przed awansem na porucznika odniosłeś kilka sukcesów, to się ceni. W dzisiejszych czasach ciężko o dobrych ludzi, którzy potrafią nadstawić karku za innych. Możesz być spokojny, potrafię dotrzymać sekretów, o ile nie zagrażają bezpieczeństwu gotei. Chętnie poznam twoją historię, by dowiedzieć się czegoś o tobie. Jak sam zauważyłeś nie wzbudzasz większego zaufania w ludziach, właśnie dlatego, że pojawiłeś się znikąd. Mam nadzieję, że po tej rozmowie będę mógł przekonywać innych, że jednak nie mają racji.\nUśmiechnąłem się delikatnie na wzmiankę o tym, że do tej pory udało się kapitanowi jakoś przeżyć bez mojej pomocy. Miał rację, a ja zagadałem tak właściwie żartobliwie. Nie miałem najmniejszego zamiaru przynosić mu codziennie posiłków, czy coś w tym stylu. To raczej nie należało do moich codziennych obowiązków. Gospodarz w końcu postawił przed nami parujące miski. Nie mogłem się tym do końca nacieszyć, bo musiał się przechwalać tym, jak to kiedyś uratowałem tę wieś. Tak do końca nie było, ale po co miałem się z nim teraz kłócić. Postanowił pokazać mnie w lepszym świetle? To dobrze, lepiej dla mnie. Kiedy Chester odezwał się po raz drugi, ja już zdążyłem sięgnąć po swoje pałeczki by wysiorbać trochę makaronu. Smakował wybornie. Tego mi było trzeba po długim dniu pracy. Kiedyś przychodziliśmy tu prawie codziennie całą grupką. Czasami ciężko było się pomieścić, ale dawaliśmy sobie radę. Jeszcze po łyku bulionu zwróciłem się w końcu do mojego przełożonego.\n- Z tym bezpieczeństwem gotei to zależy trochę od interpretacji. Skoro jest pan pewien, zdradzę panu kilka sekretów. – odwróciłem się na stołku tak, by siedzieć przodem do niebieskowłosego, opierając łokieć na blacie. – Jest pan świadom istnienia różnych oddziałów Onmitsukido. Keiratai, Keigun i tak dalej i tak dalej... – zakręciłem dłonią odnosząc się do tego, że jest ich więcej. W tym czasie nasz starszy gospodarz zajął się garami udając, że nas nie słucha, chociaż na pewno też był bardzo ciekaw. – Czego ani pan, ani właściwie nikt nie jest świadom to istnienie Czarnej Dywizji. Sił specjalnych ponad siły specjalne. Jest ich garstka, lecz są bardzo wysoce wyszkoleni. Przyjmują zadania bezpośrednio od kilku najstarszych członków rady. W skrócie, nawet rada nie jest do końca świadoma ich istnienia. Zajmują się zadaniami, które wymagają zatuszowania, często moralnie trudnymi, a nawet nielegalnymi. – przerwałem na chwilę by wyczuć reakcję mojego rozmówcy. Nie wiem czy będzie to dla niego szok. Może podejrzewał coś podobnego. Zwłaszcza teraz ta informacja była bardzo delikatna.\n- Jak się pan pewnie domyśla byłem jej członkiem, nawet dowódcą. Stąd moje wyszkolenie i czasami zapędy przywódcze. Robiłem to blisko sto lat, a niektórych nawyków ciężko się oduczyć. Z sekretami, które znam mógłbym obalić pewnie całe Gotei, lecz zanim doszedłbym przed obliczę kogoś ważnego pewnie ściął by mnie sam generał nie znając nawet powodu lub mając wciśnięte jakieś fakty, które zapewne byłyby prawdziwe. Prawda jest taka, że według standardowego prawa trzynastu oddziałów pewnie nie ma na mnie nawet wyroku. Z moją kartoteką. Haczyk jest w tym, że takowa nie istnieje. – westchnąłem przeciągle. To był dopiero wierzchołek góry lodowej. Byłem ciekaw, czy zaraz spróbuje mnie jakoś obezwładnić, dlatego też byłem w lekkiej gotowości. Chociaż co by mu było po tym. Nie można mnie postawić przed żadnym sądem.\n- Nie zdziwiłbym się gdyby każdy członek rady miał takie swoje sekretne służby od brudnej roboty, lecz żadnych do tej pory nie napotkałem. Po prostu nie szukałem. Czasami lepiej nie wiedzieć. – usiadłem z powrotem przed swoją miską dając nam obojgu chwilę na przetrawienie tych informacji. Zacząłem spokojnie jeść, delektując się smakiem, gdyż dla mnie to był chleb powszedni. Pewnie kapitan zrobi to samo. Niech się z tym przegryzie. Dopiero mniej więcej po zjedzeniu połowy wpatrywałem się w plecy staruszka, kontynuując.\n- Jeśli chodzi o to dlaczego przystąpiłem do cywila, jak to nazywaliśmy, to wykonałem pewne niemożliwe zadanie by dano mi odejść. Miałem już dość tego całego syfu, który musiałem wykonywać dla „Gotei”. – ostatnie słowo rzuciłem z dużym niesmakiem. To prawda, nie pałałem do tej organizacji jakąś miłością. W najlepszym wypadku w ogóle bym odszedł, ale na to mi nie pozwolą. – Miałem sobie posiedzieć na posadzie porucznika, wypisywać papiery, odpocząć od tej całej walki, misji, a tutaj proszę. Pierwszy dzień, a już pozbyłem się dwóch zagrożeń. Wziąłem sobie nawet coś na pamiątkę po tym pierwszym. Narobił niezłego bałaganu w gnieździe. – uśmiechnąłem się dość szczęśliwy, odchylając się delikatnie by pokazać kapitanowi wakizashi, które było moim trofeum z tamtej walki. Powróciłem znów do swojej miski, spoglądając z nad niej na Chestera.\n- Więc chyba pora na pytania? – uśmiechnąłem się nieznacznie. Pewnie będzie ich przynajmniej kilka.\nKapitan w końcu zabrał się za swój posiłek. Rozmawiali o bardzo ważnych sprawach, ale nie był to powód do głodówki. Po za tym, ramen zdecydowanie lepiej smakuje na ciepło. Mógł przecież jednocześnie konsumować i słuchać. Wciągnął przez nozdrza parę unoszącą się nad miską. Poczuł niesamowity zapach, aż pociekła mu ślinka. Wziął pierwszy kęs. Smakowało równie doskonale, co się prezentowało. Chyba jeszcze nigdy wcześniej nie dane mu było skosztować tak wybornie przyrządzonego ramen. W przyszłości mogła się to stać również jego ulubiona budka z tą potrawą. Niebiesko-włosy kontynuował swój posiłek, a Vidar postanowił odpowiedzieć na jego wywód, a także kontynuować swoją historię. Dla podkreślenia powagi sytuacji, odwrócił się nawet w stronę swojego przełożonego. Chester odłożył więc pałeczki i przybrał poważną minę. Patrzył swojemu podwładnemu prosto w oczy, starając się wyczuć, czy wszystko co mówi jest prawdą. Istnienie oddziałów Onmitsukido jest powszechnie znane wszystkim, już w akademii można usłyszeć o nich pierwsze wzmianki. Byli specjalnymi oddziałami, które jako jedyne nie podlegały Głównodowodzącemu, a Radzie. Można powiedzieć, że były to ich siły. Ale rzeczywiście, o tym wspomnianym na końcu kapitan nigdy nie słyszał.\nSkwitował informację o elitarnym oddziale. To rzeczywiście była niebezpieczna informacja. Czarna Dywizja, o której istnieniu wiedzieli tylko nieliczni z rady. To wyjaśniało dlaczego do tej pory nie usłyszał żadnej wzmianki o swoim nowym poruczniku. Vidar sporo ryzykował opowiadając mu o tym wszystkim.\n-Uważasz za rozsądne dzielenie się ze mną tymi informacjami? Może to ściągnąć na ciebie kłopoty.\nNie zamierzał powstrzymywać rozmówcy, to była jego dobrowolna decyzja, a kapitan posiadając taką wiedzę, mógł zadziałać w przyszłości. W takich oddziałach najgorsze było to, że działały dla nielicznej grupy ludzi, którzy nie zawsze kierowali się dobrem całego seireitei, częściej dbając jedynie o własne interesy. Sam fakt, że ukrywali to przed światem, wcale nie poprawiał ich sytuacji. Porucznik musiał mu zaufać, skoro opowiadał o tym wszystkim. Jaką mógł mieć pewność, że niebiesko-włosy nie poinformuje o wszystkim głównodowodzącego?\n-Nie musisz się martwic, że to co powiedziałeś wypłynie dalej. Złożyłem obietnicę i zamierzam jej dotrzymać, choć będzie to dla mnie trudne. Można było się spodziewać istnienia podobnej organizacji, a i za pewne jest ich więcej, jak wspomniałeś. Każdy kto ma odmienne zdanie w radzie, potrzebuje ludzi do odwalania za nich brudnej roboty. I zapewne w większości przypadków wcale nie kierują się interesem Gotei. Wypłynięcie takich informacji mogłoby zakłócić normalną pracę shinigami, a w obecnym momencie jest to nam najmniej potrzebne. Nie będę wnikał w szczegóły twojej pracy w tej całej Czarnej Dywizji. Każdy bóg śmierci musi podejmować trudne moralne wybory i nie zawsze są one dobre. To jest częścią naszej pracy. Decydujemy o życiu i jego odbieraniu. Udowodniłeś dziś, że jesteś wartościowym wojownikiem, a to się liczy dla mnie najbardziej. A teraz jedzmy, bo zaraz ostygnie!\nKiedy ja mówiłem, kapitan się posilał. Nie uważałem tego za żadną zniewagę ani nic podobnego. Dla mnie żaden to problem. Jego reakcja nie była nazbyt przesadna, a raczej nie było żadnej. Z jego mimiki twarzy nie wyczytałem nic, aczkolwiek podejrzewam, że było to pewne zaskoczenie. Słyszałem, że Shinigami darzą radę dość dużym zaufaniem, więc mógł to być pewien szok. Może nawet takowy nastąpił, gdyż niebieskowłosy na chwilę się zamyślił. Na jego nastąpną wypowiedź cicho prychnąłem, rozbawiony.\n- Mnie? Mnie za dużo nie grozi. Z wielu powodów nie mogą mnie zabić. Z resztą próbowali dwa razy i dali sobie spokój. Wiedzą, że z siłami, którymi dysponują może to być niemożliwe. Potrzebowaliby kogoś wysoko postawionego i silnego. Potem musieliby mnie wrobić, by przekonać tamtą osobę do działania. To wiąże się z tym, że pewne sekrety wyjdą na jaw. Gra nie warta świeczki. Poza tym wiedzą, że jestem lojalny. To, co tutaj wyjawiam mogłoby przysporzyć więcej kłopotów panu, niż mnie, dlatego powiedziałem wcześniej o zagrożeniu. – uśmiechnąłem się będąc zupełnie pewnym swoich słów. Kierując taką jednostką człowiek uczy się, że na każdego trzeba mieć haka. Mam i na nich. Narobiłem tyle planów zapasowych, że każda próba pozbycia się mnie pogrąża kilka innych osób. Jak by na to nie spojrzeć, to im się po prostu nie opłaci. Chwilowo powróciłem do własnej miski z ramenem. Dość mocno zgłodniałem po dzisiejszych walkach. Tak aktywny fizycznie dzień wymagał naładowania organizmu odpowiednią porcją kalorii. Może nawet wezmę sobie jeszcze jedną miskę na wynos..? Mój przełożony nieźle się rozgadał. Postanowiłem mu nie przeszkadzać wesoło siorbiąc sobie makaron. Cholera, jakie on to dobre robił. Do tej pory nie znam sekretu tej budki. Najwyraźniej nawet Czarna Dywizja nie posiada wszystkich informacji. Przytakiwałem tylko od czasu do czasu. Miał rację. Wszystko, co wiem mogłoby kiedyś obalić radę, lub przynajmniej jej połowę. Póki z czymś nie przesadzą będę trzymać gębę na kłódkę. Tak jest po prostu lepiej.\nKiedy miałem się znów odezwać, pewna ręką przycisnęła moją głowę do domu w taki sposób, że moja twarz wylądowała w środku miski z bulionem. Na szczęście nie był już gorący. Wkurzyłem się, wstrzymałem powietrze, a z mojego ciała zaczęła unosić się mleczna poświata. Dłoń szybko zelżała, a ja mogłem unieść głowę do góry. Takeuchi od razu rzucił mi ręcznik na twarz, który zgrabnie złapałem od razu ją wycierając.\n- Cholera, musisz to robić za każdym razem?! – podniosłem głos na rękę, która mnie tak urządziła. Kiedy się odwróciłem ukazała się reszta postaci. Piękna kobieta o niebieskich włosach, ubrana w niebieską yukatę zdobioną złotymi, wyszywanymi rybami koi. Cała uśmiechnięta i cholernie z siebie zadowolona. Oczywiście nie podeszła mnie. Wyczułem ją już z 200 metrów stąd, lecz pozwalałem jej myśleć, że potrafi się do mnie podkraść. Odkąd pozyskałem część mocy Tenvisa, różnica między nami była dość spora. Nie chciałem jej robić przykrości.\n- Musisz bardziej uważać, kiedyś nie będę to ja, a dłoń będzie trzymać wakizashi. – odezwała się do mnie figlarnie. Takie to już życie z naszymi ukochanymi kobietami.\n- Ehe, jeden dzisiaj już próbował... – wskazałem na wakizashi przywiązane do pasa ponad moją kataną. Dobrze wiedziała, że lubię zbierać trofea. Tylko się zaśmiała, jednocześnie przyglądając się rozdarciom na mojej szacie.\n- I widzę, że mu się udało. Nawet więcej niż raz. Żałuję, że nie było mnie tam by zobaczyć Cię w pełni Twoich możliwości... – nachyliła się by mnie pocałować. Oczywiście odwzajemniłem ten gest, przyciągając ją do siebie, lekko masując plecy. Spoglądała mi w oczy z pewną dozą namiętności. Chyba się stęskniła, bo już wsuwała mi dłoń pod szatę by spoczęła na mojej klatce piersiowej.\n- Prawda, dobrze się maskował, lecz trafił tylko raz. Drugie jest od kolejnego przeciwnika. Arrancarki. Silna była. – wskazałem po kolei na rozcięcia, których już dawno nie było. Była doskonale świadoma tego, że moje rany leczą się samoistnie. Poczułem jej pazury na piersi.\n- Silna, co? – spojrzała na mnie tak, że nie wiedziałem czy jest zazdrosna, czy tylko żartuje. Szybko zmieniając temat uśmiechnąłem się znów do kapitana trochę przepraszająco. Podążyła za moim wzrokiem i zrobiła to samo, jakby dopiero teraz zdała sobie sprawę z jego obecności.\n- Pan wybaczy. To moja zastępczyni, Lisica. Lisiczko, to mój kapitan, Chester Homecide. – wskazałem to na jedno, to na drugie. Zauważyłem już błysk w jej oku, coś szykowała.\n- Miło mi, już polubiłam. – zakręciła dość znacząco lok ze swoich niebieskich włosów. No tak, stężenie tego koloru w tej przestrzeni bardzo szybko urosło. – Czyli już mu powiedziałeś? I nie wiem czy pamiętasz, ale teraz to ja mam Twoje stanowisko... - Zanim kolejne słowa zostały rzucone, wyratował mnie gospodarz, stawiając po mojej lewicy kolejną miskę z ramenem. Tym razem owoce morza dla mojej lubej. Ucieszona usiadła obok mnie od razu zabierając się do jedzenia. To chyba też musiał być dla nich długi dzień. Spojrzałem na nią czule, puszczając oczko. Wypyta mnie pewnie o wszystko później. Spojrzałem na kapitana i z lekkim uśmiechem przewróciłem oczami. Nie spodziewałem się, że się tutaj dzisiaj spotkamy. Dopiłem resztkę swojego bulionu, tym samym kończąc posiłek.\n- Przepraszam. W każdym razie ma pan rację, Daję panu duży kredyt zaufania wyjawiając nawet tak malutki wierzchołek góry lodowej. Znałem Tenvisa, byliśmy przyjaciółmi od jakiegoś czasu. Dlatego chciałbym byśmy i my traktowali się po przyjacielsku, chociaż dopiero się poznaliśmy. Oczywiście zachowamy wszelakie honory i odpowiednie zachowania. Uszanuję granice oraz utarte zachowania, ale chyba nie zaszkodziłoby poznać się trochę bliżej, mieć przyjaciela na dworze dusz. Co pan na to? – wyciągnąłem w stronę Chestera dłoń na znak pojednania. W lewej już trzymałem szklankę z trunkiem do ewentualnego toastu ku nowej przyjaźni.\nTrzeba przyznać, że trafił mu się dość ciekawy osobnik na stanowisku porucznika. Vidar miał znacznie ciekawszą historię, niż mogłoby się wydawać. Podczas poprzedniej pracy z pewnością nabył dostatecznych umiejętności, by sprawdzić się jako zastępca kapitana. Niebiesko-włosy miał nadzieję, że ich współpraca będzie się dobrze układać i wspólnie będą mogli działać na rzecz społeczności dusz. Można powiedzieć, że rozmówca dziś przeszedł swego rodzaju egzamin wstępny i zdał go na piątkę. Wspólnie stoczyli walkę z wymagającym przeciwnikiem i odnieśli zwycięstwo. Gdyby nie pomoc nowego znajomego, sprawy mogłyby potoczyć się inaczej, a już z pewnością potrwać znacznie dłużej. Niezłe zamieszanie trzeba spowodować, by móc pozbyć się Vidara, ale dzięki temu miał pewność, że jego dawni pracodawcy nie podniosą na niego ręką. Zapewne wciąż obawiali się o swoje stanowiska. Gdyby porucznik wyjawił wszystkie ich sekrety, byliby skończeni. Wraz z tym nastałby kompletny chaos w społeczności dusz. Takie wydarzenie odbiłoby swoje piętno na wszystkich bogach śmierci. Wszystko obecnie opierało się na i tak już na chwiejnym zaufaniu. Chester zdawał sobie doskonale, że ich rozmowa nigdy nie powinna wyjść poza ich dwóch.\nNic z tego nie musiało się przecież nigdy wydarzyć, prawda? Konszachty szlachty i rady były zagmatwane i lepiej było się trzymać od tego z daleka. Chester po prostu starał się wykonywać swoją pracę najlepiej jak potrafił, a kwestie polityczne całkowicie ignorował. Tak było łatwiej. Niebiesko-włosy uniósł miskę do ust i zaczął pić rosół. Potrawa naprawdę wyśmienita, trudno było uwierzyć, że ktoś potrafił tak gotować, biorąc pod uwagę miejsce w jakim się znajdowali. Ciekawe czym jeszcze mogło go zaskoczyć Rukongai. Gdy odstawił pusty półmisek na ladę, Vidara zaczepiła nieznajoma mu kobieta. Kapitan w milczeniu przyglądał się przekomarzankom, uświadamiając sobie, czego tak naprawdę jest świadkiem. Widać było, że niewiasta jest niezwykle bliska porucznikowi i kompletnie nie dostrzegła siedzącego obok Chestera.\n-Miło mi poznać. Zdaję sobie sprawę jak trudna musiała to być rozmowa dla ciebie. Doceniam to.\nNiebiesko-włosy uścisnął dłoń Vidara, by następnie stukną się z nim swoją szklaneczkę. Opróżnił ją jednym haustem i odstawił obok miski. Nie ma nic lepszego niż dobry posiłek po ciężkiej robocie. Powoli zaczął się podnosić, dając znak towarzyszowi, by ten się wstrzymał.\n-Dzięki za ten posiłek. Ja będę się już zbierał. Możesz zostać tu dłużej z przyjaciółmi, do końca dnia dostajesz wolne. Wykorzystaj je dobrze, bo nie wiem kiedy znowu dostaniesz taką okazję. Na razie.\nUśmiechnął się jeszcze przed wyjściem i ruszył w drogę powrotną do swojego gabinetu.\nKapitan postanowił w milczeniu przyglądać się temu, co wyprawiam z Lisicą. Rzeczywiście mogło to być trochę nie na miejscu, lecz co ja też pocznę z tą kobietą? Tak się szczęśliwie zadurzyłem. Nie ma od tego ucieczki. Po prostu trzeba jej na większość rzeczy pozwolić i wtedy człowiek będzie mieć spokój. Kiedy w końcu zabrała się za swoją miskę mieliśmy jeszcze kilka minut na rozmowę z Chesterem. Nakreśliłem już mu całą sytuację dość jasno i wyraźnie. Decyzja należała całkowicie do niego. Będzie musiał zaakceptować to, kim jestem. To, co dzisiaj powiedziałem było najmniejszą możliwą cząsteczką. Gdyby tylko wiedział dokładnie, co robiłem przez te sto lat pewnie tak chętnie nie spoglądałby na mnie jako porucznika. Według praw Gotei zasługiwałem na coś gorszego niż śmierć, przy tylu przewinieniach. Niebieskowłosy wyglądał na dobrego gościa. Takiego, który większość rzeczy robi według podręcznika. Pewnie nawet wierzy w dobro i zło, kiedy prawdą jest, że są praktycznie same odcienie szarości. Na razie wszystko, co mi o nim wyjawił Tenvis się zgadzało. Od tego punktu będziemy pisać swoją wspólną historię. Może za jakiś czas nawet sam zostanę kapitanem? To by dopiero było. Ci starcy w radzie chyba by się posikali ze szczęścia. W końcu tylko ja wiedziałem, że nadal sprawuję pieczę nad Czarną Dywizją. Jeśli kiedyś mnie wezwą będę musiał odpowiedzieć czy tego chcę, czy nie. To część umowy. Na razie będę oglądać ich z cienia.\nW końcu oboje skończyliśmy jeść, miski zostały zabrane, a kapitan nie miał nic więcej do powiedzenia, co uważałem za bynajmniej dziwne. Może uważał, że im mniej wie tym lepiej dla niego? Przynajmniej pytany o to i owo nie będzie musiał kłamać. To na pewno bardzo szczery typ. Wygląda na to, że będę musiał być jego cieniem. Osobą, która będzie brudziła sobie ręce, by jego pozostały czyste. Może tym razem będzie to w absolutnie słusznej sprawie. Cieszyłem się z tego uścisku dłoni. Dobrze będzie mieć w nim przyjaciela. Może nie będzie tak źle, jak sądziłem po pierwszym dniu. Dopiliśmy jeszcze to, co mieliśmy w szklankach, a mój przełożony zaczął się zbierać. Też już się miałem podnosić, lecz wskazał mi gestem bym siedział na miejscu. Uśmiechnąłem się tylko lekko.\n- Dziękuję, właśnie tak myślałem, że mam jeszcze coś do załatwienia. Do zobaczenia jutro. – uniosłem jeszcze dłoń w geście pożegnalnym. Tyle go widziałem. Pewnie będzie musiał jeszcze zdać kilka raportów, związać kilka luźnych końców. Mogłem tylko być wdzięczny, że na dzisiaj miałem wolne. Wypuściłem głośno powietrze z ust, kładąc się na blacie.\n- Speszyłaś go chyba... – ona też już kończyła swoją miskę, spojrzała na mnie rozbawiona. Coś tam fuknęła, po czym przystąpiła do kończenia swojej potrawy. Mozolnie podniosłem się z miejsca, a kiedy miała już wolne dłonie po prostu przyłożyłem brodę do jej ramienia, obejmując ją w pasie. Po prostu odpoczywałem tak przez chwilę chociaż teoretycznie nie byłem zmęczony. Zaleta moich mocy, prawie nigdy się nie męczyłem. Moje siły witalne były przywracane na okrągło. To na swój sposób też potrafiło być męczące. Po prostu głaskała mnie po policzku, muskając też moje włosy.\n- Trzymajcie teraz głowy nisko. W Gotei pewnie będzie wielkie przemeblowanie, może nawet zdjęli jednego z naszych. Jak będę wiedział coś więcej to wam powiem. – pocałowałem ją kilka razy w szyję, po czym wreszcie się od niej odlepiłem. Spojrzała z wyrozumiałością. Znała mnie na wylot, doskonale wiedziała jak i kiedy się zachować.\n- Dzisiaj dwie. – wskazałem właścicielowi, a ten szybko zaczął przygotowywać moją porcję na wynos. Ja w tym czasie popieściłem się jeszcze z moją narzeczoną dopóki wszystko nie było gotowe. Zebrałem pakunek za rzemyki całując ją raz jeszcze namiętnie.\n- Do zobaczenia w nocy. – mrugnąłem jeszcze do niej, po czym ruszyłem z powrotem w stronę dworu dusz. Ja też musiałem zająć się pewnymi sprawami, jak mój kapitan.


Roladki z tortilli z serkiem chrzanowym i łososiem wędzonym z dodatkiem sałaty i papryki to świetny pomysł na zdrową i pyszną przekąskę.\nRoladki z tortilli z serkiem chrzanowym i łososiem - składniki:\nokoło 75 g serka chrzanowego (użyłam Twój Smak)\n6 pasków papryki\nRoladki z tortilli z serkiem chrzanowym i łososiem - przepis:\nKażdą tortillę posmaruj równomiernie serkiem. Kolejno na tortilli ułóż pozostałe składniki, pozostawiając kawałek brzegu z jednej strony z samym serkiem. Składniki układaj w następującej kolejności: liść sałaty pozbawiony grubego nerwu, kolejno plasterki łososia i 3 paski czerwonej papryki. Całość dopraw solą i pieprzem.\nKażdą tortillę ściśle zawiń w folię spożywczą i wstaw na kilka godzin do lodówki.\nPo wyjęciu z lodówki, odwiń tortille z folii i każdą z nich pokrój na około 8-10 części.\nPyszna, prosta i ekspresowa w przygotowaniu zapiekanka makaronowa z kurczakiem, mieszanką warzyw mrożonych i sosem serowo-śmietanowym.\nSzybka zapiekanka makaronowa z kurczakiem i warzywami - składniki:\n2 filety z piersi kurczaka (około 600-700 g)\n1 duże opakowanie mieszanki warzyw mrożonych (700 g)\nprzyprawy: sól, pieprz, czosnek granulowany, przyprawa do gyrosa\nSzybka zapiekanka makaronowa z kurczakiem i warzywami - przepis:\nFilety z piersi kurczaka oczyść, osusz i pokrój w drobną kostkę. Dopraw solą, pieprzem, czosnkiem i przyprawą do gyrosa. Wymieszaj i włóż na około 30 minut do lodówki.\nNa patelni rozgrzej olej, wrzuć kurczaka, smaż do zarumienienia.\nNa patelnię wrzuć mieszankę warzywną. Smaż do momentu, aż warzywa staną się miękkie. Dopraw solą i pieprzem.\nMakaron wymieszaj z kurczakiem i warzywami.\nŚmietankę wymieszaj z serem żółtym startym na średnich oczkach tarki.\nNaczynie żaroodporne wysmaruj masłem. Do naczynia przełóż makaron z kurczakiem i warzywami. Całość polej śmietanką wymieszaną z serem.\nZapiekankę włóż do piekarnika nagrzanego do 190 stopni Celsjusza i piecz przez 30 minut.


Добавлено: Пн Июл 09, 2018 8:37 am Заголовок сообщения: Kamagra skład\nKamagra to konstruowany w Indiach specyfik na zdolność wyrażający owy indywidualny składnik skuteczny co Viagra. Do gruntu postanowiła ją Indyjska Rada Farmaceutyczna, której przepisy natomiast oczekiwania prawne rozdzielają się z europejskich a amerykańskich regulacji. Internet idealny jest dzienników proponujących aukcję Kamagry online. Należy zaznaczyć, że realizacja ostatnich postaci istnieje przeciwstawna z kryterium. Podawany środek przypuszczalnie stanowić uciążliwą dla zdrowia podróbką lub fikuśnym materiałem zawężonym do Europy nielegalnie, z odrzuceniem wzorów oraz narażeniem zdrowia chorych.\nNa jarmarku europejskim publicznych istnieje ogrom odpowiedników Kamagry, które wpisano do licytacji z wstrzymaniem wszystkich niezbędnych procedur. Oryginalny, zatwierdzony Sildenafil jest niedrogi do dostania w klinice 121doc. Zakupienie leku pośrednie istnieje po napełnieniu krótkiego formularza medycznego, który sprawdzany stanowi poprzez współpracującego z nami specjalisty. Dajemy wszą delikatność oraz dostawę w 24 godziny.\nKamagra to sporządzany w Indiach odpowiednik Viagry. Oba leki wymieniają owy jedyny czynnik aktywny – istnieje zanim cytrynian sildenafilu. Masa ta dzięki rodzimemu postępowaniu pomaga swobodny napływ farb do interesu, dzięki czemu dodatkowa jest erekcja. Kamagra jest oficjalna w cech tabletek, żelowych kapsułek także kremu. Do wszystkiego opakowania oryginalnego owocu winna żyć uzupełniona instrukcja zawierająca wyczerpujący obraz mechanizmu sprawiania, skład, przeciwwskazania także efekty uboczne rzucania tego preparacie. Specyfik nie winien stanowić witany gęsto aniżeli raz dziennie.\nMimo wprowadzonych wyżej kwestii, bierze się, że jeżeli Kamagra jest dana przez chirurga, i przyjmowana pod jego pieczą, ostatnie potężna ją brać bezpiecznie. Dopóki co wszak taka wersja w Europie nie zaczyna w muzykę, w kontaktu z przepisem wydawania jej na bieżącym kontynencie.\nAukcję a zakup Kamagry istnieje obowiązujące lecz a całkiem na regionie Indii. Zarówno Amerykańska Organizacja ds. Karm również Leków (FDA), gdy tudzież lokalne organy rządowe nie zatwierdziły aukcji tegoż medykamentu. Całe serwisy na obszarze Europy lub Kształtów Zintegrowanych proponujące możliwość nabycia Kamagry prowadzą a działalność sprzeczną z uzasadnieniem.\nZażywanie leku Kamagra bez konsultacji z terapeutą, który spróbuje, albo preparat pewnie funkcjonowań przez znanego pacjenta zażywany bez narażenia zdrowia lub rośnięcia, istnieje poważną nieodpowiedzialnością, na jaką, niestety, określa się wielu facetów borykających się z przykrościami z osiąganiem wzwodu. Wielu pacjentom wyprawia się, że bo ich nasz bierze dany indywidualności także włókna mu nie dolega, jest ostatnie najsilniejszą ochroną bezpieczeństwa przybierania takiego surowca.\nNie, nic specjalnie mylnego. Leki, które doskonale napierają na uzdrowienie samego chorego, mogą dużo krzywdzić innemu – stanowi bieżące uzależnione z dużo indywidualnych czynników, takich jakże nastrój zdrowia, przemiana materii, wydolność układu immunologicznego, kupowane środki dodatkowo fala innych myśli, którymi dzielą się jedni pacjenci.\nInnym, dobrym do zniesienia argumentem ważnym o nabyciu Kamagry w sukcesu wielu gości, istnieje wtedy, że cierpi wolno tenże samodzielnie fakt aktywny, który mieści Viagra – czy dodany poprzednio cytrynian sildenafilu. Taki czas rozumowania również zapewne żyć fałszywy i powodować za sobą niebezpieczne konsekwencje – ponieważ Viagra jest specyfikiem będącym całkowite potrzebne dokumenty, wielokrotnie testowanym klinicznie, a to o udowodnionej wieloma pytaniami skuteczności.\nKamagra – przeciwnie. Niestety choruje chcianych zezwoleń, jej efektywność a system leczenia nie zostały uzupełnione naturalnie wieloma badaniami jako w przykładzie Viagry, nie dozwolono na jej wydawanie na obrębie Integracji Europejskiej. Biorąc dlatego ten środek bez ochronie lekarskiej, nie masz żadnej gwarancji, czyli budowa leku tak pasuje radom na opakowaniu.\nIstotnym elementem w losu wielu klientów, jacy traktują kłopoty ze efektywnością funkcji fizycznych natomiast dążą oparcia, stanowi stosunkowo mała wypłata tegoż środka, najbardziej w zestawieniu z najpopularniejszym specyfikiem tegoż wzoru, czyli Viagrą. Zawsze wielu spośród aktualnych pacjentów, jacy zarządzają się na nabądź Kamagry, nie posiada dokładnego obrazu okoliczności natomiast nie wie, iż umieją uczciwie natomiast gruntownie bezpiecznie zamówić inne standardowe odpowiedniki Viagry, wyjątkowo popularniejsze od aparatu.\nPodstawowym ćwiczeniem składnika czynnego uruchomionego w Kamagrze jest wzmacnianie naczyń krwionośnych otrzymujących się w dzielnicy prącia, dzięki czemu wpadek może otoczyć do penisa w powiększonych ilościach. Tabletka psuje się oraz dobiega do krwiobiegu w etapu około 30 minut, oraz po owym przebiegu porusza wykonywać. Jednak faktycznie jakże w przypadku ludziach swoich aktualnej medycynie doustnych medykamentów na zdolność, samo wzięcie pigułki nie da żadnych efektów – musi zmierzać w mgle z trafną mobilizacją i podnieceniem seksualnym. Dopiero po dopełnieniu ostatniego postulatu można czekać wyników leczenia Kamagry.\nFarmaceutyk istnieje dany dopiero dla dorastających ludzi, jego stosowanie przeciwwskazane istnieje u żon a figur młodych. Nie winnym przesądzać go figury zapadające na bolesne schorzenia wątroby zaś korzystające wywiady z serduszkiem czy krzepliwością krwi. Zniechęca się stosowanie Kamagry ponadto w przypadku wrzodów żołądka lub wady prącia. Różnym elementem polecającym żeby poszukać odmiennych metod łagodzenia stanowi egzekwowanie przez chorego preparatów mających azotany lub nitratów.


Strona główna»Wnętrza / aranżacje i projekty wnętrz»Szklane domy. Transparentne ściany działowe\nNie wszystkie pomysły na podziały przestrzeni w domu czy biurze muszą zostać z nami na zawsze. Dostosowywanie wnętrza do wciąż ewoluujących życiowych potrzeb może być rozłożonym w czasie procesem. Redefiniowanie układów i funkcji pomieszczeń bez inwazyjnych prac budowlanych jest możliwe dzięki szklanym ścianom działowym, drzwiom i oknom wewnętrznym polskiej marki o znaczącej nazwie Lekko.\nIch konstrukcja przypomina nieco ruchome ekrany w japońskich domach, ale od tradycyjnych wykonanych z drewna i papieru shōji odróżniają się delikatnością połączoną z industrialnym pazurem. Kombinacja szkła i spajających je stalowych ram sprawia, że ścianki stanowią wyrazisty element dekoracyjny, a przy tym nie przytłaczają wnętrza.\nProjektowane na zamówienie ścianki Lekko można dostosować do charakteru istniejącej przestrzeni nie tylko za sprawą odpowiednich wymiarów, ale także wykończeń – od szkła barwionego i luster po ażurową siatkę czy drewno.\nW mieszkaniu czy domu pozwolą na nadanie wnętrzom większej przytulności poprzez wyznaczenie strefy sypialnej czy oddzielenie antresoli, ale bez efektu klaustrofobicznych miniaturowych pomieszczeń. Choć wyglądają szczególnie efektownie w otwartych loftach, w mniejszym lokum też spełnią swoje zadanie, a możliwość dzielenia szyb za pomocą szprosów pozwala na optyczną grę z proporcjami wnętrza.\nZ kolei w biurach szklane ekrany czy drzwi mogą stanowić skuteczne antidotum na trudy pracy w openspace, zapewniając większą intymność, a przy tym nie wywołując takiego poczucia izolacji jak boksy o pełnych ścianach.


Obowiązek przyjęcia sześciolatków do przedszkola - Wiadomości - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Sektor publiczny > Wiadomości > Obowiązek przyjęcia sześciolatków do przedszkola\nPrzedszkola muszą przyjąć sześciolatki\nNikt nie może odmówić sześciolatkom prawa do miejsca edukacji przedszkolnej, nawet jeśli rodzice podejmą taką decyzję po wakacjach. Samorządy nie mają podstaw prawnych, by zakreślać rodzicom termin, do którego powinni przedstawić ewentualną informację o braku gotowości szkolnej ich dzieci.\nMinisterstwo Edukacji Narodowej przesłało list do organów samorządowych, w którym przypomina te zasady. Jeśli specjaliści z poradni psychologiczno-pedagogicznej stwierdzą, że sześciolatek objęty obowiązkiem szkolnym nie jest jeszcze na to gotowy, musi się znaleźć dla niego miejsce wychowania przedszkolnego w przedszkolu lub w oddziale przedszkolnym w szkole podstawowej lub w innej formie wychowania przedszkolnego, bo samorządy dostają na to dotację z budżetu państwa. Ważne jest też, jak zwracają uwagę eksperci, że każdy miesiąc ma olbrzymie znaczenie dla rozwoju małego dziecka i opinia wydana np. w lutym będzie różnić się od opinii wydanej kilka miesięcy później. Dzieci będą już na innym etapie rozwoju.\ndzieci, przedszkola, samorząd, samorząd terytorialny\nPrzedszkole, obowiązek przyjęcia sześciolatków\nDarmowy podręcznik - pomysł do końca stycznia 2014 r.\nNie wszystkie sześciolatki od razu do szkoły