Śmierć w cichym zakątku życia [Oliver Bottini] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00115 002485 20660960 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Oliver Bottini Liczba stron: 480\nISBN: 978-83-66505-30-8 Data wydania: 2021-05-25\n„Śmierć w cichym zakątku życia” to intrygująca powieść kryminalna, pełna odniesień do mrocznych kart dziejów Rumunii. Wszechobecna korupcja, spekulowanie ziemią i bezwzględne procesy globalizacyjne stanowią tło dla poruszających ludzkich historii, które w przypadku bohaterów Bottiniego są w istocie historiami ran. Czy rozwikłanie zagadki i dotarcie do prawdy pozwoli uleczyć przynajmniej niektóre z nich?\n„Niepokojący kryminał, w którym bohaterowie nie mogą uwolnić się od własnej przeszłości, chciwość pustoszy ziemię, a miłość splata się ze śmiercią. Świetna książka.”\n„Melancholia rozpadającego się świata i krwawe morderstwo. Mieszanka, która nikogo nie pozostawi obojętnym!”\n© Hans Scherhaufer Oliver Bottini (ur. 1965 r. w Norymberdze) Niemiecki pisarz, scenarzysta, autor cenionych przez krytykę, wielokrotnie nagradzanych powieści kryminalnych. W 2008 roku w Polsce ukazała się jego książka Morderstwo w znaku zen. Za Śmierć w cichym zakątku życia otrzymał najważniejszą niemiecką nagrodę przyznawaną kryminałom Der Deutsche Krimipreis, oraz nagrodę Fundacji Heinricha Bölla. Jest również autorem książek o buddyzmie i medytacji. Mieszka we Frankfurcie nad Menem.\nKatarzyna Sosnowska Tłumaczka z niemieckiego, hiszpańskiego, angielskiego i baskijskiego. Członkini Stowarzyszenia Tłumaczy Literatury. Studiowała filozofię i historię w Warszawie oraz mediewistykę w Budapeszcie. Stypendystka projektu „Itzultzaile Berriak” (Nowi Tłumacze) zorganizowanego przez Baskijski Instytut Etxeparego i Baskijskie Stowarzyszenie Tłumaczy w ramach programu „Donostia / San Sebastian Europejska Stolica Kultury 2016”. Miłośniczka gotyckich katedr, piłki nożnej i niekoniecznie ciepłych mórz. Mieszka nad Zatoką Biskajską.\nPostacie występujące w tej powieści są fikcyjne. Wszelkie podobieństwo do żyjących lub zmarłych osób jest przypadkowe i niezamierzone. Fikcyjne są także firmy Flying Banat, JM Romania, Rothauser Gruppe Immobilien – inaczej Agrar (ROGA) – i Tayma Group / Tayma Cereals oraz miejscowości Coruia i Prenzlin. Oliver Bottini Zbieranie materiałów do tej powieści zostało sfinansowane przez Fundację im. Roberta Boscha w ramach programu „Grenzgänger”.\nPamięci Giselhera W. Hoffmana, mojego przyjaciela na odległość, który zdecydowanie za wcześnie przestał odbierać telefony\nZaznałem w całej pełni pożegnania. Jak dziś pamiętam: czarne i okrutnie nieopłakane Coś, co znów odsłania, przedkłada piękny splot, aż wątek utnie. Rainer Maria Rilke, Pożegnanie\nMeklemburgia-Pomorze Przednie 7 – 8 kwietnia 2011 Piątkową noc spędzili w domu w Prenzlinie, koło południa pojechali dalej, choć dzieci nie chciały nigdzie się ruszyć, bo kochały ten dom i uważały, że Dania jest głupia. – Nigdy nie byliście w Danii – powiedział Winter. – Bo uważamy, że jest głupia – wyjaśniła Emmy. – Ale to tylko weekend. – A jeśli umrzemy tam z nudów? – spytał Leon. Na autostradzie rozchmurzyli się i przestali wspominać o umieraniu. Winter przypomniał im o obietnicach, o tym, co będą robić w Blåvand. Grali w swoją ulubioną grę: zgadywanie piosenkarzy. – On the Floor – powiedziała Emmy i zaczęła śpiewać. – Jennifer Lopez i Pitbull! – krzyknął Leon, po czym zawtórował jej wyższym głosikiem. Winter jak zwykle z trudem rozumiał tekst, i nic dziwnego, skoro angielski miał w szkole tylko przez dwa lata, w dodatku z nauczycielką, która nigdy nie ruszyła się poza Güstrow. Zerknął do tyłu i nie mógł powstrzymać uśmiechu. Delikatnie kołysząca głową Emmy, jeszcze nie do końca przyzwyczajona do nowego aparatu ortodontycznego, wpatrywała się w widok za oknem. Przypuszczał, że myślała o obiecanej przejażdżce konnej na plaży w Blåvand. Winter nie wiedział jeszcze, skąd wytrzaśnie konie. „Obiecaj mi, że zrobimy coś w Danii, tato”. „Co na przykład?” „Nie wiem, coś superfajnego”. „Mnie też, tato!” Leonowi obiecał wyścig quadami po wydmach, ojciec przeciwko synowi i potem rewanż. Winter nie miał zielonego pojęcia, czy w Blåvand są quady. Czy dziewięciolatki w ogóle mogą prowadzić taki pojazd? Ponoć były tam wydmy. A więc quady i konie na piasku w Blåvand, pomyślał zadowolony. Wyczarował coś z niczego. – La-la-la, la-la – zaśpiewały dzieci. To przynajmniej rozumiał. Silny podmuch wiatru uderzył w samochód: burza zapowiadana dla Meklemburgii teraz faktycznie się rozpętała. W samochodzie zapanowało napięcie. Wiatr o najwyższej sile dął z kierunku północno-wschodniego. Podczas burz Winter nadal dostawał kopa adrenaliny. W młodości zbyt często biegał po polach, ratował, co się dało, gdy płaskie tereny, na których mieszkał, nawiedzała zła pogoda. Czubki palców Claudii dotknęły jego ramienia. – Możesz jechać wolniej? – Nie, szybciej! – powiedziała Emmy. – Jesteśmy na autostradzie. – O wiele szybciej! – krzyknął Leon. – Śpiewajcie dalej – odparł Winter, zwalniając. Wyjechali z lasu na otwartą przestrzeń. Wiatr dudnił, tymczasem dzieci wróciły do śpiewania. Składanie obietnic również wywodziło się z przeszłości, jak respekt przed burzą. Inne życie, inny świat. Inna kobieta… Czasami nad tamto życie nadciągały ciemne chmury, a tamtą kobietę ogarniał jakby paraliż. Obietnice Wintera stanowiły wówczas delikatne próby przywoływania światła. „Tak, w Rzymie byłoby super. Obiecaj, że kiedyś pojadę do Rzymu… Że kiedyś będę mogła wyjechać i nie będę musiała tam zostać, chyba że zechcę, a ty oczywiście pojedziesz ze mną”. „Obiecuję, Anett”. On pewnego dnia został w jednym miejscu. Anett nie. Następny podmuch wiatru sprawił, że samochód skręcił. Winter utrzymał citroëna na środku pasa. – To pitbull Jennifer Lopez umie śpiewać? – spytała Claudia. Leon wybuchł śmiechem, Emmy skrzywiła się z niesmakiem. Emmy i jej matka – od jakiegoś czasu coś w tej relacji nie grało. Winter rzucił okiem na Claudię. Miała zaciśnięte, blade usta, jej twarz wyrażała upór. Dostrzegł wiele nowych zmarszczek pod jej wąskimi oczami. Wiedział, że mierzyła się sama ze sobą, wbrew swoim uczuciom walczyła o rodzinę. O niego. Zakochała się w kimś z pracy. Nagle trzeba było postawić sprawy na ostrzu noża. „Odejdź więc”, starał jej się czasami powiedzieć. Nie chciał, by odeszła. A Emmy to wyczuwała. Jedenastolatka wyczuwa takie rzeczy. – Co w tym śmiesznego? – spytał. Leon wyjaśnił mu pobłażliwym tonem, że Pitbull to pseudo rapera. – Misza? – Claudia pokazała coś przed nimi i Winter ponownie skoncentrował się na drodze. Prawie nic nie było widać. Podmuchy wiatru wzniecały tumany kurzu na jezdni. Drobne ziarenka i kamyczki bębniły w samochód od strony kierowcy. Winter zobaczył, jak zapalają się światła stopu, i gwałtownie przyhamował do osiemdziesiątki. Leon w przesadny sposób zaprotestował, a potem się zaśmiał, ale w jego głosie brzmiało przerażenie. Winter zjechał na lewy pas. W lusterku wstecznym zobaczył światła drogowe, dobiegły go stłumione klaksony. Szybko dodał gazu. – Dlaczego nazywa się Pitbull? – spytał. Claudia znowu podniosła rękę i powiedziała coś, co zagłuszył jęk wiatru. Jakieś dwieście, trzysta metrów przed nimi nad autostradą zawisła piaskowa chmura wielkości domu. Winter pomyślał, że najlepiej byłoby się zatrzymać, ale przecież na autostradzie nie było jak. Zaraz znaleźli się w środku chmury, otoczyły ich wirujące drobinki piasku, które zalepiły okna tak, że nie widział nawet maski samochodu, tylko czerwone światła zbliżające się z niesłychaną prędkością. Usłyszał krzyk Claudii, gdy nacisnął na hamulec. Za późno, zderzyli się z autem przed nimi. Głośno huknęły poduszki powietrzne, silny cios w pierś i twarz. Winter z trudem łapał oddech, widział, jak poduszka flaczeje, co go dziwnie uspokoiło. Już dobrze, pomyślał, wszystko za nami… Przez chwilę nie był w stanie się poruszyć. Gorączkowo oddychał i gapił się na popękaną przednią szybę: drobinki piasku wciskały się przez szczeliny do środka, gdzie mieszały się z białym talkiem z poduszki powietrznej. Widoczność nie sięgała nawet pięciu metrów. Pojawili się jacyś ludzie, biegli w kierunku pasa awaryjnego. Wreszcie udało mu się poluzować pas bezpieczeństwa i obrócić się w fotelu. Szybko spojrzał do tyłu: wyglądało na to, że dzieciom nic się nie stało. Claudia siedziała nieruchomo, trzymała się za przedramię. Winter nakazał sobie spokój, odpiął jej pas i ostrożnie pomógł żonie oprzeć się na siedzeniu – chyba złamała rękę. Claudia była trupioblada, nic nie powiedziała, skinęła tylko głową, że wszystko w porządku. Winter stłumił strach i mimo bólu w klatce piersiowej skinieniem głowy potwierdził, że u niego też. Odwrócił się w stronę dzieci. Emmy siedziała wyprostowana, dłońmi zasłaniała uszy, oczy miała zamknięte, a z nosa ciekło jej nieco krwi. Obok niej łopotała boczna poduszka powietrzna. Nagle dziewczynka z jękiem potrząsnęła głową. Szok przyszedł z opóźnieniem. Leon pocierał nogę i cicho popłakiwał. – Wszystko w porządku? – rzucił Winter. Zupełnie zdezorientowana, jakby wybudzono ją z głębokiego snu, Emmy przetarła oczy i zaczęła krzyczeć, a potem sięgnęła do klamki. Tylko nie wysiadaj, pomyślał, a głośno powiedział: – Emmy, siedź spokojnie! Nie zwracała na niego uwagi. Gdy pchnęła drzwi, ostry podmuch wiatru sypnął mu piaskiem w oczy. Winter usłyszał roztrzęsiony głos Claudii, położył jej rękę na ramieniu, ale nie miał teraz dla niej czasu, krzyki Emmy stawały się coraz bardziej dzikie. Dziewczynka jedną nogę wystawiła już prawie na zewnątrz, obiema rękami szarpała za pas, podczas gdy on próbował ją powstrzymać. – Nie wysiadaj, Emmy! Proszę, Emmy! Szamotała się z pasem, próbowała się wyśliznąć, więc Winter szybko otworzył swoje drzwi. Walczył z wyjącym wiatrem, chcąc przejść na drugą stronę samochodu. Ziarenka piasku kłuły niczym setki cienkich igieł, wciskały się do uszu, nosa i ust. Pomyślał skonsternowany, że musieli trafić na coś w rodzaju burzy pustynnej, aż w końcu zdał sobie sprawę, że to nie był piasek, tylko ziemia z otaczających ich pól uprawnych. Winter czuł jej smak, przecież dobrze wiedział, jak smakuje ziemia. Ochraniając oczy ramieniem, poddał się wiatrowi spychającemu go w stronę bagażnika, i minął drzwi, za którymi siedział Leon. Przez chwilę musiał mocno przytrzymać się relingu dachowego, by wiatr nie popchnął go dalej. Niespełna metr za nimi stało kolejne auto: miało otwarte drzwi od strony pasażera i było puste. Nagle w polu widzenia Wintera pojawił się ogromny cień i ostre światła. Zbliżała się do nich wielka ciężarówka. Próbował szybko cofnąć się o krok, wpadł na barierkę ochronną pomiędzy pasami i przewrócił się, uderzając się w głowę. Nadal słyszał trąbienie, wszystkie inne odgłosy ginęły pod tym dźwiękiem, nawet jego krzyk i huk wiatru. Zostało tylko trąbienie, nieznośny, agresywny hałas, który zdawał się go mijać, a który mimo to nie cichł. Winter przycisnął dłonie do uszu. Po kilku sekundach – a może minutach? Winter stracił poczucie czasu – hałas się urwał. Wszystko będzie dobrze, byle tylko Emmy nie wysiadła, pomyślał, opierając się na kolanach, byle cała trójka została w samochodzie i tam czekała na pomoc. Chwiejąc się, stanął na nogi. Przez tumany piachu rozpoznał zarys kilku samochodów, tyle że kolory karoserii się nie zgadzały – brakowało czerwonego. Ciężarówki też nigdzie nie widział, musiał trafić na niewłaściwą stronę, może bezwiednie przesunął się o kilka metrów. Wiatr prawie zdarł z niego kurtkę, gdy Winter parł wzdłuż wąskiej bariery. Po obu stronach pod różnymi kątami stały zaklinowane, porysowane pojazdy, wśród nich również czerwone, ale żaden z nich nie był citroënem. Winter widział ciasno stłoczone ciężarówki i małe dostawczaki, a między nimi widmowe postacie. Ktoś starał się wyjść przez okno samochodu, ktoś przykucnął na dachu auta. Uderzenie w plecy sprawiło, że Winter się zachwiał – jakiś człowiek wyłonił się ze ściany piachu, walnął go i pobiegł dalej. Nagle rozległ się stłumiony odgłos wybuchu, pojawił się ogień, wiatr pchał płomienie w kierunku Wintera. Postacie ruszały się teraz szybciej, on też zaczął biec, tyle że ku ogniowi. Wiedział dobrze, że biegnie w sam środek koszmaru, choć nie powinien, ale przecież były tam Claudia i dzieci… Odwrócił się, wiatr dął mu teraz w plecy. Citroën musiał być gdzieś na lewo, blisko barierki, więc Winter skoncentrował się na tej stronie, mijał jeden rozbity samochód za drugim, w tym również czerwone, ale nie citroëny, o ile w tej zamieci w ogóle mógł to stwierdzić. Piasek, który burza przewalała nad samochodami, który wciskał się do oczu, pokrywał wszystko żółtą warstwą. Za oknem jednego z aut Winter dostrzegł prawie niewidocznych ludzi, ale nie była to Claudia ani dzieci – miał przed sobą kombi, przypuszczalnie białe: jego pasażerowie czekali być może na pomoc, tak jak Claudia i dzieci czekały na niego. Potem znów coś czerwonego, mały transporter. Gdzie, na litość boską, jest citroën? Winter przebiegł w jego poszukiwaniu trzydzieści, czterdzieści metrów, a auto jakby zapadło się pod ziemię, a może zostało zupełnie zasypane. Jeszcze jedna przewrócona ciężarówka, kabina kierowcy wisiała ukośnie – przypominała znarowionego ciemnożółtego konia. Konia w Blavånd, pomyślał Winter i nagle poczuł, że nie może już dłużej biec, musi tu zostać, obok rozsierdzonego konia, jakby nie było ciągu dalszego, niczego poza tym… Wyczerpany, osunął się na pas zieleni i skulił się, opierając się o barierkę. Czuł, jak ta wibruje na silnym wietrze. Spuścił oczy, wiedząc, że znarowiony koń jest tutaj i nigdzie się stąd nie ruszy, stawi czoło burzy. Pomyślał o domu w Prenzlinie, o niczym innym nie mógł myśleć, jakby nie istniało nic poza tym domem. Gdyby tylko zostali tam na weekend, jak tyle razy wcześniej. Dzieci to uwielbiały, ten cichy zakątek, starodawne obce zapachy, podłogę z desek, opowieści z przeszłości, do których Winterowi niekiedy udawało się przeszmuglować Anett, występującą w nich zawsze jako siostra Jörga – wiecie, tego z Rumunii, byliśmy tam kiedyś. Anett nie zaglądała do rodzinnego domu, zwiedziła już cały świat, a najchętniej wpadała do Rzymu, z całą pewnością widziała też Danię… „Nie chcemy jechać do Danii”, powiedziała Emmy, na co Leon dodał: „Możemy tam umrzeć”. Wtedy Winter oznajmił: „Więc zawrócimy i pojedziemy do domu, zostaniemy tam tak długo, jak zechcemy”, a Leon zawołał: „Na zawsze!”. Winter skinął głową, pomyślał: na zawsze, i zaczął płakać. Wiedział już, że to, co tu i teraz, było już na zawsze.\n1 Timişoara, stolica okręgu Temesz, Rumunia Koniec września 2014 roku Jak prawie każdego ranka, od kiedy piętnaście lat temu przeniesiono go do policji kryminalnej w Timişoarze, Ioan Cozma o siódmej rano stał na swojej werandzie – w jednej ręce filiżanka kawy, w drugiej papieros – i błogo wpatrywał się w Begę, rzekę przepływającą po przeciwnej stronie ulicy, dziesięć metrów od jego domku. Tak naprawdę trudno było nazwać ją rzeką, wyglądała raczej jak kanał, przynajmniej na długich odcinkach swoich dwustu pięćdziesięciu kilometrów. Na początku osiemnastego wieku cesarski urzędnik o niedorzecznym nazwisku, noszący równie niedorzeczną perukę, rozkazał osuszyć błota. Nurt dzikiej Begi wyprostowano i dumna rzeka stała się kanałem, a z mokradeł po obu stronach rumuńsko-serbskiej granicy wyłonił się step Banatu – jak mawiano, ziemie pierwszej klasy. Niedawno włoski inwestor zapłacił tu pięćdziesiąt tysięcy euro za hektar. Cozma nie miał pojęcia, ile to hektar. Ani trochę nie interesował się rolnictwem, ale znał Liviu, który prowadził ten program radiowy, i chętnie go słuchał. Przed laty z ulgą odstąpił mu swoją drugą żonę, gdy ta – tak jak pierwsza – okazała się katastrofalnym błędem. Cozma i kobiety – taka tam mała tragedia. Nawet teraz, w wieku pięćdziesięciu trzech lat, nadal nie wiedział, które kobiety do niego pasują, a których powinien koniecznie unikać. Zgasił niedopałek na trawniku i wrócił do domu. Bega pasowała do niego. Jego także wyprostowało życie. Niekontrolowana, nieokiełznana część Cozmy, właściwa jego młodości, została wybetonowana, a niebezpieczne mokradła osuszone. Tak jak Bega, Ioan Cozma posuwał się do przodu ze znużonym fatalizmem. Kobiety tego nie lubiły. Tyle że on tak wolał. Nie rzucać się już w oczy. Więcej nie ryzykować. Nie kierować żadnym śledztwem. Nie mieszać się w nic politycznego. Poruszać się zawsze przy ziemi, żeby nie zostać wykrytym przez radar. Jak mawiał Cippo, najstarszy stażem komisarz policji w Timişoarze, niech inni wystawiają się na strzał, my trzymamy się ziemi. „Pięćdziesiąt tysięcy! – dobiegł z kuchni oburzony głos Liviu. – Pięćdziesiąt razy więcej niż przeciętna cena hektara! W dwa tysiące piątym roku jeden hektar kosztował ledwie czterysta euro! Nic dziwnego, że nasi rolnicy sprzedają ziemię, gdy obcokrajowcy zamachają im czekiem przed nosem!” Cozma przeczłapał przez groteskowo obszerny – jak na tak mały dom – przedpokój i udał się do kuchni. W tyradach dochodzących znad lodówki Liviu stawał się coraz bardziej radykalny i zapalczywy. W jego głosie słychać było narastające zwątpienie. Dążył do prowokacji, do katastrofy. Druga była żona Cozmy też stopniowo tym nasiąkała. „Nie będzie panu z nią łatwo – powiedział Cozma na początku 2008 roku. – Ona jest bardzo wymagająca. Mały dom nad Begą z dwoma pokojami i widokiem na betonowy silos jej nie wystarcza. Musi mieć coś więcej. Ciągle musi mieć więcej”. „Ja mam więcej – odparł Liviu. – Dziękuję za dobrą radę, Cozma”. „Proszę zadzwonić, gdyby potrzebował pan kolejnych”. – Wiesz, ile to hektar, ojcze? – Cozma wstawił do zlewu filiżankę i talerz, następnie odwrócił się do stołu. Przejechał po ceracie prawą dłonią i zgarnął okruchy chleba w lewą. W radiu leciała teraz piosenka zespołu Bere Gratis. Od tygodni Liviu puszczał prawie wyłącznie rumuński pop, oficjalnie jako wyraz niezgody na globalizację i związaną z nią kulturową urawniłowkę, a nieoficjalnie jako akt protestu przeciwko nadwerężeniu własnej męskości i własnego człowieczeństwa przez jedną taką humorzastą dawną królową piękności z dalekiego Vaslui, która chciała podbić Zachód, a która dotarła tylko do Timişoary, jedynego „zachodniego” miasta Rumunii. – A teraz dla odmiany dobra wiadomość! – krzyknął Liviu. – Nasi przyjaciele z Instytutu Rozliczania Zbrodni Komunizmu prą jak burza. Po Alexandru Vişinescu kolejni zbrodniarze czasów dyktatury mają zostać postawieni przed sądem… Cozma wyłączył radio, wyjął kurtkę z szafy w przedpokoju i wyszedł z domu. Ostatni tego ranka rzut oka na Begę – wzajemnie dodawali sobie odwagi przed tym wszystkim, co mógł przynieść dzień. Na niegdyś białego opla kadetta opadły pierwsze jesienne liście. Cozma wyjął je zza wycieraczki i wsiadł do samochodu, jak zawsze zirytowany tym, że w środku nadal czuć zapach mentolowych papierosów jego drugiej byłej żony. Znowu głos Liviu. Cozma ściszył radio. – Widzisz, ojcze – wymamrotał z rękami na kierownicy, podczas gdy dieslowski silnik niechętnie odpalał. – Nie wiedziałem, że wezmą się za wszystkich, nieważne, jak wysoko postawionych, nieważne, jak wiekowych. To tylko kwestia czasu. Na tym polega demokracja. Czekamy na nią, ale gdy już nadejdzie, zaczyna się ból. Alexandru Vişinescu miał prawie dziewięćdziesiąt lat i jako pierwszy został oskarżony przez Instytut Rozliczania Zbrodni Komunizmu. Był niegdyś dyrektorem więzienia, w którym, jak chodziły słuchy, nie patyczkowano się z więźniami politycznymi – wielu z nich zmarło. Instytut tłumaczył to tak: najpierw zabierzemy się za starych, z grzechami z lat pięćdziesiątych i sześćdziesiątych, zanim poumierają, potem za młodszych – „siepaczy Ceauşescu”. Cozma ruszył, skręcił w zjazd 591 w kierunku centrum. Tak, to była tylko kwestia czasu. Sytuacja się powtórzyła, tylko że teraz demokracja prześwietlała najciemniejszą przeszłość Rumunii, co miało swoje dobre i zarazem złe strony. Demokracja zapanowała także w Serviciul de Criminalistică, wydziale kryminalnym, chociaż nie, to raczej globalizacja, pomyślał Cozma, wspinając się miarowo po schodach (winda, ten widmowy relikt dyktatury, zbyt często zatrzymywała się między piętrami). Większość młodych kolegów była bardziej dumna i obyta w świecie niż on czy Cippo. Tamci nie ruszali się nigdzie bez laptopa lub iPada, a dzięki smartfonom dokonywali niemożliwego. Jeździli na staże do krajów Europy Zachodniej, a nawet do Ameryki, i tak dobrze mówili po angielsku, że przypisywano im znajomość trzech albo nawet sześciu języków obcych. Paru z nich nauczyło się hiszpańskiego lub włoskiego, ponieważ bezrobotni krajanie nadal jeździli zbierać owoce nad Morze Śródziemne i od czasu do czasu jakiś śledczy z Timişoary musiał się tam udać, gdy z ulicy ściągnięto kolejne pozbawione rodzicielskiej pieczy dziecko. Inny policjant kaleczył język chiński, jako że pięćdziesiąt tysięcy tutejszych świń Smithfield należało do Chińczyków. Kolejny miał papier potwierdzający ukończenie kursu arabskiego, ponieważ od pewnego czasu arabskich inwestorów uprawiających pola w okręgu Temesz trapiły kradzieże maszyn i zbiorów. Zresztą nie tylko ich. Cozma minął windę i w tym samym momencie otworzyły się jej drzwi. Wysiadł z niej Cippo i podszedł do kolegi, jak zawsze oddychając z pewnym trudem, choć to nie on wspiął się tu po schodach, i roztaczając delikatną woń alkoholu. Z żelazną dyscypliną zaczynał pić dopiero w południe, lecz ten zapach na stałe przywarł do jego skóry. Unikając kontaktu wzrokowego, uścisnęli sobie dłonie – nawyk zrodzony podczas piętnastu lat wspólnej służby. Cozma nie był pewien, czy chciałby choć jeden dzień pracy zaczynać bez tego uścisku. – Słuchałeś radia? – mruknął Cippo. Cozma przytaknął. – Pięćdziesiąt tysięcy euro za hektar, niesamowite. – Nie tej audycji, tej… drugiej. Skręcili w stronę ich wspólnego pokoju. – A właściwie ile to jest hektar? – spytał Cozma. Cippo otworzył drzwi do biura, jak zawsze przepuszczając przodem wyższego rangą Cozmę. Nie pozbył się tego przyzwyczajenia z czasów komuny, mimo że łączyła ich trwała przyjaźń. – No, sto metrów na sto, dziesięć tysięcy metrów kwadratowych. Oczywiście, pomyślał Cozma, Rusu to rodzina małorolnych chłopów, zapomniał o tym. Rodzice Cippa uprawiali kilka hektarów na północ od miasta, niedaleko Firiteazu. Ponieważ syn wstąpił do policji, po rewolucji sprzedali ziemię. Usiadł po swojej stronie biurka i wbił wzrok w brudne okna. Próbował wyobrazić sobie powierzchnię o wymiarach sto metrów na sto. Boisko piłkarskie? Nie, raczej półtora boiska. Pięćdziesiąt tysięcy euro za półtora boiska… Porzucił tę myśl i powiedział: – Ovidiu znowu jedzie do Berlina. W zeszłym roku tak zachwycił Niemców, że zaprosili go jeszcze raz. Cztery tygodnie stażu w berlińskim wydziale kryminalnym pod koniec 2013 roku: codziennie tylko kradzieże kieszonkowe na dworcach i jarmarkach świątecznych, nic więcej. Ovidiu wrócił oczarowany i zawstydzony. Trzy czwarte złodziei to cudzoziemcy, z których dwie trzecie to Rumuni, często młodociani. Jednego Ovidiu rozpoznał. „Victor Nica, ty draniu! – ryknął na peronie kolejki. – Wyciągaj łapy z tej torby albo zadzwonię do twojego starego i poproszę o pozwolenie, by sprać cię na kwaśne jabłko!” Trzech chłopaków uciekło, a jeden, klnąc, padł na bruk. – Ioan. – Cippo stał blisko i pocierał załzawione oczy. – Bez obaw – powiedział Cozma. – Są ciągle w latach pięćdziesiątych. Zanim zajmą się osiemdziesiątymi, nas już tu nie będzie. – Nas? – Cippo zastygł. – Ciebie i mnie. – Sobą się nie przejmuję. – Cippo wzruszył ramionami i obrócił dłonie do góry. Sądząc po jego teatralnej gestykulacji, w samotne wieczory oglądał za dużo włoskich oper mydlanych. Większość wieczorów w swoim życiu Cippo spędzał samotnie. – Niezależnie od wszystkiego, u mnie to jeszcze potrwa, alkohol konserwuje. Ty za to może będziesz miał szczęście i umrzesz młodo. Cozma uśmiechnął się pod nosem, otworzył akta na biurku i uruchomił komputer. Jeden ze śledczych poprosił go o sprawdzenie, czy świadek kłamie. Najpierw przyglądał się aktom, potem słuchał zeznań z zamkniętymi oczami – to była jego specjalność, odkąd wycofał się do tylnego szeregu i miał więcej czasu. Widział i słyszał uczucia oraz półcienie tam, gdzie „młodzi” widzieli tylko ruchy i słyszeli słowa. Nie udawało im się wyłapać emocji. Logikę i fakty tak, ale uczucia często im umykały. Nie dawało się ich przenieść do systemu zero-jedynkowego, nie za bardzo pasowały do tabelek Excela – były tam, choć zarazem ich nie było. Stawały na drodze do uzyskania szybkiego efektu, ponieważ zmuszały do powtarzania wszystkiego po cztery albo pięć razy. W założeniach budżetowych oraz w time schedules nowoczesnej rumuńskiej policji zabrakło miejsca na uczucia i niuanse. W tym biurze jednak trochę się go jeszcze znalazło. – Ten, o którym mówili, ma pięćdziesiąt pięć lat – powiedział Cippo i usiadł na swoim miejscu za biurkiem. – Jeden z nas. Z Transylwanii. Cozma nie podniósł wzroku. – Popracujmy trochę. – Nie spałem przez to w nocy. – Ale czy nie powiedzieli tego w radiu dziś rano? – Przeczucia. Już kiedyś mi się to zdarzyło. Dwudziestego czwartego grudnia tysiąc dziewięćset osiemdziesiątego dziewiątego roku, noc przed tym, jak zgarnęli Ceauşescu. Źle skończysz, Ioan. – Dam ci dwadzieścia lei, jeśli się zamkniesz. – Od ciebie nie biorę pieniędzy. – Trzydzieści? – Czterdzieści. Cozma rzucił cztery dziesiątki na biurko. Cippo włożył je do puszki na drobne. – Pięćdziesiąt tysięcy euro za hektar, a przecież kupili tylko dwa i pół. Tak w ogóle w naszym okręgu płaci się trzy, cztery tysiące. Mówiłem ci już, że na dole spotkałem szefa? Cozma spojrzał na niego. – Nie. – Chciał z tobą pomówić. – Teraz? – Natychmiast. Cozma podniósł się, wzdychając. – Pewnie już się bez ciebie obył – powiedział Cippo. – „Natychmiast” minęło jakiś czas temu.\n2 Okolice Corui, okręg Temesz Niemka nie przestawała się bronić, więc ją uderzył. Napędź jej trochę strachu, nakazał mu szef. Powiedz, że co rano obserwujesz, jak pływa w rzece. Że nie możesz przestać o niej myśleć. Każdego dnia, każdej nocy myślisz tylko o niej. Wyobrażasz sobie, jak ją pieprzysz. Powiedz, że pewnej nocy już tego nie wytrzymasz i zakradniesz się do domu, do jej pokoju i ją przelecisz. Napędź jej trochę strachu, sam wiesz. Szef nie kazał mu bić, ale ona nie przestawała się bronić, więc ją walnął. A ponieważ była prawie naga i jej skóra błyszczała wilgocią, wyobraził sobie, że ją pieprzy, i nagle nie mógł wytrzymać, a skoro ona już się ocknęła, uderzył raz jeszcze. Potem pomyślał, że powinna widzieć, jak to robi, więc spryskał jej twarz wodą z rzeki, a kiedy otworzyła oczy, położył jej dłoń na ustach i widział, jak ona patrzy, gdy on to robi. Napędź jej trochę strachu, nie za bardzo, powiedział szef. Co za dużo, to niezdrowo. Nic nie może jej się stać. Nic poważnego w każdym razie. Strach to nic poważnego. Strach jest właśnie tym, czego nam trzeba. Tylko tyle. Ale ona po prostu nie przestawała się bronić, nawet teraz, gdy na niej leżał. Gryzła, drapała, próbowała krzyczeć i kopać, więc musiał ją znowu walnąć, aż wreszcie się uspokoiła. Gdy skończył, przestraszył się tego, co zrobił, i ten lęk wywołał w nim wściekłość. – Adrian! – krzyknęła spod jego dłoni i znowu zaczęła się bronić, a jego wściekłość narastała. Sięgnął więc po nóż i uwolnił się od strachu i wściekłości.\n3 Timişoara Stali przy oknie, z trzeciego piętra budynku przy bulwarze Take Ionescu patrzyli na Timişoarę pokrytą kurzem i smugami, wyblakłą i słabo zarysowaną – jak na starych zdjęciach. Widok na przeszłość. Rozmowa o przyszłości. – No dobrze – powiedział podekscytowany Paul Bejenaru. – Grudzień dwa tysiące piętnastego roku. Cztery miesiące. Ani chwili dłużej. – Luty dwa tysiące szesnastego – obstawał przy swoim Cozma. – Takiego jak on nie możesz zwolnić na Boże Narodzenie. Bejenaru odwrócił się w jego stronę. – Takiego jak on? – Trzydzieści pięć lat służby. – O dwadzieścia za dużo jak dla mnie. – Nie ma żony, dzieci ani rodzeństwa. Co będzie robił przez cały dzień? – Takiego jak on? – powtórzył Bejenaru, potrząsając głową. – To alkoholik i wcielona nieefektywność. – Nie będziesz aż tak nieludzki, Paul. – Muszę wprowadzić racjonalizację. Bukareszt obciął budżet. Wydział musi być bardziej efektywny. Wiele trzeba zmienić. – Jęknął. – No dobrze, sześć miesięcy. Luty dwa tysiące szesnastego. Cozma zgodził się, choć przyszło mu to z trudem. Wystąpił o dwa lata przedłużenia, dostał sześć miesięcy. Bejenaru bardziej nie pójdzie już Cippowi na rękę, Cozma wiedział o tym. Bądź co bądź sześć miesięcy to lepsze niż nic – początkowo szef zupełnie odrzucał taką możliwość. Dwoma palcami Cozma dotknął szyby, starł nimi brud. Bez tego brudu Timişoara, z wyjątkiem starówki, wyglądała inaczej – uznał, że jest brzydsza. Widać było wszystkie braki tego miasta: odpychające, szare, wysokie bloki przy bulwarach, niezliczone domki po obu stronach ulic, podupadłe i posklecane byle jak, takie jak jego własny. Sypały się tysiące historycznych budynków – kiedyś wreszcie trzeba będzie je zburzyć. Ta odrobina brudu na okiennej szybie dobrze robiła Timişoarze. Bejenaru podszedł do ekspresu i przygotował dwa kubki kawy. Cozma wytarł palce o spodnie i powoli ruszył za nim. – Dwa tysiące szesnasty to rok przestępny – powiedział. – Pożegnamy go dwudziestego dziewiątego lutego. To go ukoi. Odejście w dniu, który przydarza się raz na cztery lata. W dniu, którego nie będzie rok później. – Powiesz mu to? – Wiosną. Wiosną wszystko jest łatwiejsze, pomyślał. Wiosną koniec nie wygląda na ostateczny. Człowiek jest pełen energii i może coś zaplanować na czas po końcu. Cippo kocha wiosnę. Gdy dookoła wszystko kwitnie, czuje przypływ energii. Wiosną mniej pije. Nie spędza wieczorów w domu przed włoskimi operami mydlanymi, lecz siedzi w ukochanych miejscach w mieście i planuje. „Ioan, musimy kiedyś razem gdzieś pojechać, ruszyć w rejs po Morzu Śródziemnym czy coś w tym rodzaju. Ioan, myślę o tym, żeby zaadoptować mopsa, ta rasa wykazuje pewne podobieństwo do mnie. Mógłbym, że tak powiem, spędzać czas ze sobą samym”. Bejenaru podał Cozmie kubek. – Jak chcesz. Pili w milczeniu, unikając patrzenia sobie w oczy. Odsuwali nieuniknione. Paul Bejenaru, choć dla Cozmy również jeden z „młodych”, jakiś czas temu skończył czterdzieści lat. Znacznie dłużej żył w Rumunii postkomunistycznej niż w tej komunistycznej. Subtelny, elegancki mężczyzna, który siwe włosy pokrywał farbą w swoim naturalnym kolorze. W wieku trzydziestu pięciu lat odbył staż w FBI. Świetnie wyglądał z podwiniętymi rękawami na tle skomplikowanych prezentacji w PowerPoincie. Najlepszy w strzelaniu, kurs krav magi. Błyskotliwy, niepozbawiony serca, dumny. Może zbyt dumny. Kierowanie wydziałem kryminalnym w Timişoarze postrzegał jako przystanek w drodze do Europy, z pominięciem Bukaresztu. Celem był Europol w Hadze, tak słyszał Cozma. Odstawił pusty kubek. – A kiedy ja mam odejść, Paul? Cozma pojechał na dach budynku, gdzie Bejenaru zesłał palaczy. Z papierosem w ustach i rękami w kieszeniach stał w zimnym świetle porannego słońca przy betonowej balustradzie, walcząc z niepokojem i strachem. Nie będzie przedłużenia. Odejdzie ze służby zgodnie z oficjalnymi ustaleniami – w listopadzie 2016 roku. Jeszcze dwa lata i dwa miesiące zamiast, jak sądził, czterech lat. To będzie za rok od przyszłego roku. Dwa lata i dwa miesiące. Czyli to koniec, pomyślał. Dni i noce staną się tysiąckrotnie dłuższe niż teraz, a cisza jego domu – nieskończona. Nawet jeśli uda mu się zachować rytuały: słuchanie o siódmej rano programu Liviu, pierwszy papieros na werandzie, wpatrywanie się w Begę, kwadrans później odjazd kadettem – tylko po co? Gdzie miałby jechać? Dlaczego miałby wrócić? Jak miał znieść wspomnienia, kłopoty i samotność w swym cichym domu z malutkimi pokojami? O nic się nie targował, uważał, że to poniżej jego godności. Dla takiego kolegi i przyjaciela jak Cippo owszem, ale nie dla siebie. Bejenaru patrzył na niego i czekał, ale Cozma nie wyświadczył mu tej przysługi. „No tak”, powiedział i nalał sobie jeszcze jeden kubek wspaniałej kawy – z ziaren etiopskich, z całą pewnością produkt fair trade. Bejenaru ostrożnie ją wydzielał, podawał tylko w wyjątkowych chwilach, na przykład wtedy, gdy odrzucał wnioski o przedłużenie dla starych funkcjonariuszy. „No tak, no tak”. „Bardzo mi przykro, Ioan”. „Tja”. „Powinno się odchodzić po trzydziestu, trzydziestu pięciu latach służby. Coraz mniejsza motywacja. Dopada zmęczenie, czyż nie?” „Tak musi być”. Cozma wypił duszkiem kawę, jakby to była woda i rzucił: „Każ umyć okna, Paul, zanim zupełnie stracisz widok”. Opuścił gabinet Bejenaru z dziwnym uczuciem, że to już na zawsze. Zgasił niedopałek na balustradzie. Dwa lata i dwa miesiące, by znaleźć sobie hobby, kobietę, która by do niego pasowała, może jakąś pracę, nowe życie. Pojawił się Cippo. – Tylko nie zaczynaj – powiedział Cozma. – Niby o czym? Cozma podsunął mu paczkę i palili w milczeniu, od czasu do czasu chrząkając, byle tylko przez niedopatrzenie czegoś nie powiedzieć. Gdy szli w stronę schodów, Cozma zapytał: – Zaplanowałeś już coś na Boże Narodzenie dwa tysiące szesnastego? – Nic, czego nie mógłbym zmienić. – Pojedźmy więc w ten rejs. Ty, ja i twój mops. – Jest tak źle? – spytał Cippo. – Nie, nie – zaprzeczył Cozma. – Wszystko w najlepszym porządku.\n4 Góry Banackie, okręg Caraş-Severin Dalsza część dostępna w wersji pełnej\nZłatko Enew, Requiem dla nikogo Przełożyła Hanna Karpińska Przymusowa zmiana nazwisk bułgarskich Turków w połowie lat osiemdziesiątych XX wieku, która miała doprowadzić do ich wynarodowienia, pozostaje jednym z najbardziej traumatycznych wydarzeń w najnowszej historii Bułgarii. Powieść Złatka Enewa to pierwsza poważna literacka próba zmierzenia się z tym tematem. Jej trzon stanowi panorama życia prowincjonalnego miasteczka w końcowych latach reżimu totalitarnego. Korupcja, zakłamanie i przemoc osiągają niebywałe rozmiary. Zwykły przejaw przyzwoitości może doprowadzić do represji. Przedstawiając mechanizmy politycznej demoralizacji, losy ludzi krzywdzonych i upokarzanych, oddając głos dręczonym, wykorzystywanym kobietom, autor stworzył przejmującą opowieść o okrucieństwie, namiętnościach i ranach, które bolą do dziś.\nPeter Pišťanek, Rivers of Babylon Przełożyła Olga Stawińska Podobno ludzie „nawet śmierci tak się nie boją, jak tego, że im będzie zimno”. I podobno kiedy nie wiadomo, co wolno, to wolno wszystko. Wie o tym Rácz – prymityw i cham, który właśnie został palaczem w hotelu „Ambassador”. Rácz chce się dorobić, ale nie bardzo mu się uśmiecha harówka w kotłowni. Żeby zmienić układ sił, któregoś dnia po prostu zakręca kurek, odcinając dopływ ciepła. I tak następuje katastrofa. Bo Rácz chce wszystkiego i potrafi to sobie wziąć. Bestsellerowy debiut Pišťanka to rysowana grubą kreską powieść gangsterska, w której bohaterowie są bezkompromisowo paskudni, a język – ostry i soczysty. Satyra na agresywny słowiański kapitalizm wczesnych lat dziewięćdziesiątych do dziś zdumiewa swoją aktualnością.\nBernardo Atxaga, Samotny mężczyzna Przełożyła Katarzyna Sosnowska Pięć pełnych napięcia dni w upalnej Katalonii 1982 roku. Reprezentacja Polski w piłce nożnej zatrzymuje się w podbarcelońskim hotelu. Podczas gdy Piechniczek obmyśla strategię na mecz ze Związkiem Radzieckim, a Boniek świętuje transfer do Juventusu, w budynku hotelowej piekarni ukrywa się dwójka członków ETA. Policja wpada na ich trop, zmuszając dawnego szefa komanda do działania… Samotny mężczyzna, poruszający thriller, który sam autor nazwał swoją „najbardziej intelektualną powieścią”, mówi o tym, jak trudno zerwać z własną przeszłością, przede wszystkim jednak o tym, co się dzieje, gdy walka z dyktaturą traci swój romantyczny rys i przeradza się w terror.\nSpis treści: Okładka Karta tytułowa 2011 Meklemburgia-Pomorze Przednie. 7 – 8 kwietnia 2011 2014 I NA ZAWSZE 1. Timişoara, stolica okręgu Temesz, Rumunia. Koniec września 2014 roku 2. Okolice Corui, okręg Temesz 3. Timişoara 4. Góry Banackie, okręg Caraş-Severin 5. Coruia 6. Neu-Prenzlin, okolice Corui 7. Timişoara 8. Południowa część okręgu Temesz 9. Zachodnia część okręgu Temesz 10. Neu-Prenzlin 11. Neu-Prenzlin 12. Coruia 13. Okolice Haţeg, okręg Hunedoara 14. Neu-Prenzlin 15. Coruia 16. Prenzlin 17. Timişoara 18. Coruia 19. Prenzlin 20. Timişoara 21. W pociągu, tuż przed granicą czesko-niemiecką 22. Neu-Prenzlin 23. Coruia 24. Neu-Prenzlin 25. Coruia 26. Güstrow 27. Neu-Prenzlin 28. Na południe od Timişoary 29. Timişoara II INNE ŻYCIE 30. Prenzlin 31. Timişoara 32. Timişoara 33. Berlin 34. Timişoara 35. Prenzlin 36. Prenzlin 37. Niemcy północno-zachodnie 38. Okolice Prenzlina 39. Okolice Prenzlina 40. Prenzlin 41. Okolice Prenzlina 42. Prenzlin 43. Okolice Prenzlina 44. Prenzlin 45. Południowa część okręgu Temesz 46. Prenzlin 47. Timişoara 48. Prenzlin 49. Timişoara 50. Prenzlin 51. Timişoara 52. Południowa część okręgu Temesz 53. Liebling 54. Arad 55. Okolice Paru, okręg Temesz SZEŚĆ TYGODNI PÓŹNIEJ 56. Meklemburgia-Pomorze Przednie. Połowa listopada 2014 roku 57. Timişoara Podziękowania Spis nazw i osób Karta redakcyjna\nTytuł oryginału: Der Tod in den stillen Winkeln des Lebens Redakcja: Karolina Macios, Olga Czernikow Opieka redakcyjna: Urszula Pieczek Korekta: Anna Gądek, Agnieszka Kwaterska / e-DYTOR Projekt okładki: Wojtek Świerdzewski Projekt układu typograficznego: Mimi Wasilewska © Copyright by DuMont Buchverlag GmbH & Co. KG, Köln 2017 © Copyright for the Polish translation by Katarzyna Sosnowska, 2021 © Copyright for the Polish edition by Książkowe Klimaty, 2021 The translation of this work was supported by a grant from the Goethe-Institut Motto – fragment wiersza Pożegnanie Rainera Marii Rilkego – w przekładzie Adama Pomorskiego Fragment pieśni Gelem, gelem Žarka Jovanovicia w przekładzie Adama Bartosza ISBN 978-83-66505-30-8 Książkowe Klimaty www.ksiazkoweklimaty.pl Redakcja: redakcja@ksiazkoweklimaty.pl Promocja: promocja@ksiazkoweklimaty.pl Sprzedaż: sprzedaz@ksiazkoweklimaty.pl Na zlecenie Woblink woblink.com plik przygotowała Katarzyna Rek\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Smierc_w_cichym_zakatku_zycia-ebookRO/p00659338i006" target="_blank" title="Śmierć w cichym zakątku życia [Oliver Bottini] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Śmierć w cichym zakątku życia [Oliver Bottini] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


PISAĆ TEKSTY PRÓBNE CZY NIE? | Joanna Rędzi\nJak podchodzić do próśb o napisanie tekstu próbnego? Wyceniać je (a jeśli tak, to jak?) czy pisać za darmo? Oferować samemu pisanie tekstów próbnych czy nie? O tym właśnie przeczytacie w dzisiejszym wpisie!\nNiektórzy copywriterzy traktują teksty próbne jak przekleństwo. Zastanawiam się, czy są tak bardzo niepewni efektów swojej pracy, że boją się takiej próby… Jeżeli jesteś pewien, że wykonujesz kawał świetnej roboty, nie bój się tym pochwalić! Dla mnie teksty próbne są właśnie okazją do tego, by się pochwalić (tak, nie pokazać, a właśnie pochwalić się!) moimi możliwościami i dzięki nim zdobyć klienta.\nPO CO KLIENT PROSI O TEKST PRÓBNY?\nZ mojego doświadczenia wynika, że przeważnie o teksty próbne proszą klienci, którzy szukają copywritera do dłuższej współpracy. W ten sposób chcą sprawdzić potencjalnego współpracownika, zobaczyć, czy podoła on danemu zleceniu. Oczywiście, w tym celu teoretycznie mogą zagłębić się w jego portfolio, zapoznać z referencjami od innych klientów, ale… nie oszukujmy się, każdy uważa, że jego projekt jest jedyny w swoim rodzaju. To, że sprawdziłeś się w innych, nie oznacza, że dasz radę i w tym. Prośba o tekst próbny to po prostu taki egzamin wstępny! Potraktuj go jako okazję, by zdobyć ciekawe zlecenie, a nie jak karę za grzechy i próbę wydębienia darmowego tekstu.\nCZY OFEROWAĆ SAMEMU PISANIE TEKSTÓW PRÓBNYCH?\nNiekoniecznie, bo klient zapewne, jeżeli będzie czuł taką potrzebę, sam poprosi. Ja jednak, kiedy poszukuję klientów, zawsze zaznaczam, że mogę napisać tekst próbny. To dla nich taka furtka – „nie muszę od razu deklarować, że zaczynamy współpracę, mogę sprawdzić tę osobę, zanim podejmę jakąkolwiek decyzję”.\nA CO Z WYCENĄ TEKSTU PRÓBNEGO?\nJa podchodzę do tego tak: proponuję, że jeśli tekst się spodoba, w związku z czym pójdzie do publikacji, biorę swoje określoną dla danego zlecenia stawkę, a jeśli nie – napisałam do do wglądu gratis. Wydaje mi się to uczciwie wobec klienta, bo po co ma płacić za coś, z czego nie skorzysta? Nie kryję, że jest to też moja metoda, by „złapać” klienta – w ten sposób ma on pewność, że skoro pieniądze wezmę tylko za zaakceptowany tekst, to dam z siebie wszystko i nie wcisnę mu byle czego.\nOczywiście, jeżeli tobie taka metoda się nie podoba, masz prawo za napisany tekst, czy pójdzie on do publikacji czy nie, żądać zapłaty. To też zrozumiałe – w końcu wykonałeś pracę, poświęciłeś swój czas, klient powinien to zrozumieć. Pamiętaj tylko, by dać z siebie wszystko, a jeśli klient zażąda poprawek, musisz je nanieść, to zawsze jest wliczone w cenę.\nI jeszcze jedno – pamiętaj, by warunki, na jakich piszesz tekst próbny, ustalić na samym początku, aby uniknąć nieporozumień.\nJeżeli tekst ci się spodobał, przeczytaj też:\nPUBLISHED ON Październik 26, 2015 by adminin ZAWÓD: COPYWRITER\n← SŁOWNICZEK COPYWRITERA, CZ. 2


Dlaczego niekiedy psują się nam elementy wyposażenia domowego? - Blog wykończeniowy\nRedakcja July 18, 2021 2 min read\nNie należy ukrywać że przedmioty które używamy bardzo często mogą się nam łatwo popsuć.\nZ pewnością dotyczy to głównie samochodów którymi niekiedy musimy przejechać się kilka razy dziennie. Jednak na pewno często niszczą się nam meble. I to zarówno te które posiadamy w domu jak również w ogrodach. Ale na szczęście nie powinniście się z tego powodu martwić. Albowiem jeśli popsuł się wam jakiś mebel lub na przykład lampa oświetleniowa to powinniście wiedzieć, ze już od bardzo dawna działa w naszym kraju renomowany sklep w którym można kupić bardzo dobre wyposażenie gospodarstwa domowego. Jeżeli nie znacie bliżej wspomnianego dystrybutora to zachęcamy was do wejścia na jego stronę internetową do której link macie podany poniżej. To bardzo dobra decyzja w tym zakresie.\nCzy zawsze kupimy bardzo dobre wyposażenie do naszego domu?\nNa pewno na przykład nowe meble kupowaliście już do tej pory w niejednym miejscu. Jednak pozwólcie sobie na chwilę refleksji i odpowiedzcie na pytanie, czy te zakupy były w pełni udane? Być może jednak czegoś tym wyrobom brakowało? Jeżeli rzeczywiście tak było to oznacza to, że już teraz powinniście je zacząć przeprowadzać w zupełnie innym miejscu. My polecamy wam sklep do którego strony internetowej link macie podany poniżej. W nim zakupicie doskonałe produkty renomowanych wytwórców.\nByć może niekiedy zbyt długo zwlekacie z zakupami nowych mebli czy też innych elementów wyposażenia domowego. Zatem żeby z tym nie zwlekać już teraz zostańcie klientami https://blog.edinos.pl/ – blog meblowy to wiele cennych informacji. Jak zapewne zauważyliście oferta tego sklepu jest naprawdę bardzo profesjonalna. Warto zatem z niej skorzystać już teraz. Odwiedzajcie go zatem jak najczęściej i kupujcie potrzebne dla siebie meble i podobne produkty do waszego gospodarstwa domowego. Możecie być pewni tego, że zawsze natkniecie się na towary bardzo dobrej jakości. Przed wami uczyniło to bardzo wielu zadowolonych konsumentów. Zatem nie zwlekajcie ani chwili i już teraz stańcie się następnymi klientami tego renomowanego sklepu.\nPrevious Płytki gresowe na zewnątrz\nNext Czy zwracasz uwagę na to jakie meble stoją w twoim przedpokoju?


Czym zajmuje się anglob.pl? Jest to agd sklep internetowy, który oferuje obszerny asortyment produktów. W jego asortymencie odnajdziesz zarówno sprzęt rtv agd, jak i zabawki dla dzieci. Oferty są skonstruowane tak, żeby każdy Klient mógł po odwiedzeniu sklepu stwierdzić, że kupił poszukiwany produkt. Tak właśnie funkcjonuje fachowy sklep internetowy agd. Co jest jeszcze jego silną stroną? Oferowanie wysokiej jakości asortymentu w atrakcyjnych cenach, liczne rabaty, oraz wyprzedaże. Praktycznie każdego dnia na stronie sklepu umieszczane są nowości od solidnych firm, które proponują konsumentom wysokiej jakości rzeczy. W jednym sklepie kupisz ekspres do kawy przelewowy, radio kuchenne, oraz wiele innych potrzebnych do mieszkania, i nie tylko produktów. Zajrzyj na stronę sklepu, żeby zapoznać się z jego pełną ofertą.\nSłowa kluczowe: sklep agd, agd sklep internetowy, sklep z zabawkami, sklep internetowy agd, ekspres do kawy przelewowy, opiekacz do kanapek, klocki magnetyczne, sklep rtv agd, radio kuchenne, najlepsze słuchawki, sprzęt rtv agd, zabawki dla dzieci, samochód zdalnie sterowany


Lampy wiszące – jaką wybrać? – Eltur Wapore – poukładane z natury\nOświetlenie domu to niezwykle istotna kwestia. Zależnie od pomieszczenia, mamy różne wymagania co do natężenia światła, umiejscowienia lampy, a także jej wyglądu. W salonie często możemy sobie pozwolić na dosyć przytulny efekt, jaki zapewni nam przygaszone światło. Natomiast jeśli chodzi o kuchnię to jej przyciemnienie nie będzie raczej pożądane. Dlatego też wybierając lampę wiszącą do kuchni czy też salonu kierować się powinniśmy nie tylko kategoriami czysto estetycznymi, lecz także ich funkcjonalnością.\nCzęsto ciężko jest spełnić własne wymagania, szczególnie gdy przychodzi nam wybrać element mieszkania, który będzie funkcjonalny a zarazem wpasuje się w jego klimat. Pomocny okazać się może duży wybór lamp wiszących zarówno tych nowoczesnych, jak i bardziej klasycznych, których bogatą bazę znaleźć możecie pod poniższym adresem:https://www.multilampy.pl/lampy-wiszace. Opcja ta jest szczególnie godna polecenia, chociażby ze względu na fakt, iż klient, który nie odnajdzie wymarzonej lampy wiszącej wśród dostępnych modeli, ma możliwość skontaktowania się z obsługą, która postara się spełnić jego oczekiwania. Jak widać wymagający klient to nie problem dlatego postaramy się podpowiedzieć czym najlepiej się kierować przy wyborze lampy wiszącej tak aby spełniała ona nasze wymagania.\nLampa jedno czy wielopunktowa?\nNajczęściej zastanawiamy się nad tym, czy w naszym pomieszczeniu wystarczy jedna mocna lampa, czy może postawić na kilka mniejszych lub o różnorodnych kształtach. Lampy jednopunktowe o jednym źródeł światła są chyba dotąd najpopularniejszą formą lampy. Jeśli chodzi o lampy wielopunktowe to można stwierdzić, że zyskały one na popularności wraz ze zmieniającą się modą. Często są one wybierane jako oświetlenie nad stołem w jadalni. W takiej sytuacji wielokrotnie wybiera się opcję z regulacją długości. Pozwala to na optymalne dostosowanie oświetlenia do własnych potrzeb.\nTo jaki klosz posiada nasza lampa odgrywa ogromną rolę. Jeśli zależy nam na przytłumionym i klimatycznym świetle, odpowiednim dla takich pomieszczeń jak salon czy sypialnia, to najlepszym rozwiązaniem będzie lampa z nieprzezroczystym kloszem. Światło z takiej lampy będzie skierowane w dół, to rozwiązanie idealnie sprawdzi się nad ławą w salonie czy stołem w jadalni.\nNatomiast wybór lampy o przezroczystym lub półprzezroczystym kloszu sprawi, że światło rozproszy się po całym pomieszczeniu odpowiednio je doświetlając. Może to być dobra opcja do pokoju dla dziecka, które odrabia tam lekcje, czyta książki oraz spędza czas przy komputerze. W kuchni czy łazience również zależy nam na dobrej widoczności dlatego tam tego typu lampy również sprawdzą się idealnie.\nZwróć uwagę na rozmiar pomieszczenia\nJest to bardzo istotna kwestia, ponieważ nie każdy typ lampy sprawdzi się w każdej przestrzeni. W małych pomieszczeniach, szczególnie w kuchniach, zdecydowanie lepiej będzie postawić na kilka mniejszych lamp. Uchroni nas to przed tworzeniem cienia na blacie, na którym przyrządzamy posiłek. Cień ten tworzy się w sytuacji, gdy własnym ciałem zasłonimy światło, które pada tylko z jednego źródła. Natomiast w większych kuchniach oświetlenie centralne w postaci jednej lampy sprawdzi się idealnie.\nPonadto, jeśli chodzi o kwestie czysto wizualne to w stosunkowo małych pomieszczeniach, większe lampy mogą wyglądać po prostu groteskowo. W takiej sytuacji znacznie lepiej będzie postawić na kilka mniejszych lamp punktowych niż na kryształowy żyrandol. Jeśli chodzi o kuchnię, która spełnia również funkcję jadalni to dobrą opcją będzie osobne oświetlenie blatu, na którym przygotowujemy posiłki i umieszczenie osobnej lampy wiszącej nad stół, przy którym zasiadamy z rodziną. Nie będziemy mogli wtedy narzekać na niedoświetlenie pomieszczenia, a nasze oko będzie cieszył wyjątkowy design.


Przestańmy stawiać chore budynki | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Obraz tygodnia » Przestańmy stawiać chore budynki\n25 milionów dni roboczych – takie straty ponosi rocznie brytyjska gospodarka z powodu tzw. zespołu chorego budynku.\nW 1987 r. WHO określiła listę wiążących się z nim dolegliwości: to podrażnienie spojówek i błon śluzowych nosa, bóle głowy, przemęczenie i duszności. Specjaliści medycyny pracy mówią też o obniżeniu koncentracji i większej drażliwości. Już w latach 80. XX w. zaobserwowano, że objawy te występują nieproporcjonalnie często u ludzi pracujących w nowoczesnych biurowcach. W rzadko czyszczonych systemach wentylacyjnych rozwijają się bakterie i pleśnie, rozprowadzane przez nawiew. Do tego dochodzi nadmierna szczelność budynków, co sprzyja gromadzeniu się dużych ilości dwutlenku węgla.\nWyliczenie cech „chorego” budynku jest dziś proste, mimo to niełatwo zaprojektować „zdrowy”. Brytyjscy architekci zwracają uwagę, że wprawdzie wentylacja i ogrzewanie muszą spełniać standardy, ale nie podlegają im inne elementy projektu, jak ekspozycja na światło słoneczne. A dobre na papierze założenia mogą nie działać w przypadku budynku stawianego np. w środku zatłoczonego miasta. Projektanci i pracownicy ochrony zdrowia zwracają uwagę na konieczność spójnych przepisów, które zapobiegną budowaniu kolejnych „chorych budynków”. ©℗


Otwarcie Gamy w Kielcach « Sklepy Gama\nOtwarcie Gamy w Kielcach\n17-go sierpnia o godzinie 8.00 kielecka Spółdzielnia Spożywców otworzyła kolejną placówkę handlową pod szyldem GAMA. Sklep zlokalizowany przy ul. Szczecińskiej w ciągu miesiąca został gruntownie zmodernizowany. W wyniku powiększenia sali sprzedaży, ze sklepu o charakterze tradycyjnym powstało ponad 100m2 powierzchni dostosowanej do systemu samoobsługowego. Placówka znana do tej pory głównie ze sprzedaży mięsa i wędlin dodatkowo wzbogaciła swoją ofertę o szeroki wybór owoców i warzyw, nabiału oraz alkoholi. Klienci nie zawiedli i mimo wczesnej pory w licznej grupie zgromadzili się przed sklepem oczekując na uroczyste otwarcie.


Segregacja ciąg dalszy - Efektywne Mikroorganizmy\n#onechangeforclimate, ekologiczne zmiany nawyki\nW ostatni czwartek, podczas wywozu śmieci (odbierają od nas szkło i papier raz na dwa miesiące), przerażona byłam ilością makulatury, jaką oddajemy. Zwłaszcza kartonów. Postanowiłam lepiej segregować papier. Z torebek papierowych z plastikowymi częściami można odrywać plastikową część. Z szarego papieru, w który zapakowane są moje książki, pieczołowicie zabieram taśmę klejącą. Taki szary papier świetnie nadaje się do kompostu, nawet jest tam pożądany przez przyjaciółki dżdżownice.


Nothing Bundt Cakes, Nashville - recenzje restauracji - TripAdvisor\nStany Zjednoczone›Tennessee (TN)›Nashville›Nashville Restauracje› Nothing Bundt Cakes\n21 recenzje(-i) Nr 11 wśród 39 Piekarnie w lokalizacji Nashville Nr 385 wśród 1 812 Miejsca, W Których Warto Zjeść w lokalizacji Nashville $$ - $$$\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 21 White Bridge Road, Nashville, TN +1 615-354-6300\n8 533 recenzji Recenzje\nWyczyść wszystko Zacznij pisać recenzję lokalizacji Nothing Bundt Cakes Kliknij, aby ocenić\nTrwa aktualizowanie listy... Nothing Bundt Cakes — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Nothing Bundt Cakes? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n21 White Bridge Road, Nashville, TN Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Nothing Bundt Cakes.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Nothing Bundt Cakes Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 2 388 recenzje(-i) Belle Meade Plantation\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 202 recenzje(-i) J. Alexander's\n87 recenzje(-i) Anatolia\n61 recenzje(-i) Sushi Train


Powiązane treści z tagiem Języki - ecommerce dopasowany do Ciebie\nPowiązane treści z tagiem Języki\nWszystkieTylko wideoTylko wpisy\nKonfiguracja walut i języków\nAby sklep mógł sprzedawać na zagranicznych rynkach, należy dodać odpowiednie języki i włączyć obsługę walut. Waluty możesz dodać w sekcji ADMINISTRACJA / Konfiguracja walut. Ustal tryby przewalutowani...\nObejrzyj nagranie z Webinaru IdoSell Shop - Omówienie narzędzi CAT i rekomendowanych metod tłumaczenia.\nDowiedz się, jak w kilku prostych krokach przejść przez konfigurację dodatkowych języków w Twoim sklepie. Webinar poprowadził Piotr Kałwa z działu wsparcia klienta, który na co dzień współpracuje bezp...


Jak listopadowi spiskowcy zamordowali polskich generałów, którzy mogli im to powstanie wygrać (FELIETON) | Prawy.pl\nFot. ilustracyjne/fot. Wikimedia Commons\nWłaśnie obchodzimy 190. rocznicę wybuchu powstania listopadowego. Powstania, którego efektem było rozwalenie kongresowego Królestwa Polskiego i likwidację jednej z najlepszych (choć stosunkowo niewielkiej) armii w ówczesnej Europie. Co więcej, głupcy, którzy tego dokonali w pierwszej fazie tak zwanego „powstania” zamordowali siedmiu swoich najlepszych dowódców. Ludzi, którzy mogli wojnę Królestwa z Rosją wygrać na polach bitew.\nMoże wygralibyśmy z Rosją, a co potem?\nTo wcale nie oznaczałoby przywrócenia Polski na mapy Europy, ponieważ były jeszcze równie silne armie dwóch pozostałych zaborców: Austrii i Prus. Jednak na pełną niepodległość wywalczoną poprzez zwycięstwo na bitewnych polach ze wszystkimi trzema zaborcami (i ich sojusznikami, w tym najpotężniejszym, ówczesny państwem świata, naszym odwiecznym wrogiem i sojusznikiem Prus – Wielką Brytanią) nie było wówczas żadnych szans.\nZ taką koalicją nie poradził sobie, opierając się na finansowych, ludzkich i materiałowych zasobach całej Europy Napoleon.\nKogo zamordowali listopadowi spiskowcy?\nOfiarami padli: generał artylerii i senator Królestwa Kongresowego hrabia Maurycy Hauke, jego szef sztabu, pułkownik Filip Meciszewski, generał brygady Józef Nowicki, generał brygady Ignacy Blumer, generał piechoty i senator Królestwa Kongresowego hrabia Stanisław Potocki, generał brygady Stanisław Trębicki i generał brygady Tomasz Siemiątkowski.\nCudem śmierci uniknął generał Józef Sowiński, ten sam, który później polegnie na powstańczej reducie na Woli. W Noc Listopadową uratowało go tylko to, że był kaleką wojennym. Cóż, zapłacili najwyższą cenę, za próbę powstrzymania powstaniowych szaleńców. Co ciekawe, taki generał Blumer przeżył nawet wyprawę na Haiti, gdzie „wdzięczny” Napoleon wysłał polskich legionistów (o jego dokonaniach tam jeszcze napiszę), to jednak zetknięcia z tępotą i szaleństwem rodaków przeżyć mu się nie udało.\nUpojeni krwią dowódców\nNajpierw na Krakowskim Przedmieściu na wysokości Pałacu Namiestnikowskiego podchorążacy mordują generała artylerii hrabiego Maurycego Haukego i jego szefa sztabu, pułkownika Filipa Meciszewskiego. Potem napotykają dorożkę z generałem brygady Józefem Nowickim. Któryś ze spiskowców „pomyślał”, albo usłyszał, że to powszechnie znienawidzony rosyjski generał Michaił Lewicki więc strzela. I go zabija. Kolumna dociera w końcu do Arsenału. Tam dołącza „lud Warszawy”. Pod Arsenałem pojawili się również żołnierze 5 Pułku Piechoty Liniowej. Których próbuje powstrzymać generał brygady Ignacy Blumer. Mówiąc żołnierzom o ich obowiązkach i wykazując bezsens powstania. Zabijają go dwoma pchnięciami bagnetem i jedną kulą wystrzeloną z bliska w głowę.\nCo nie udało się Austriakom, Prusakom, Rosjanom i Haitańczykom, zrobili zbuntowani polscy żołnierze. Z kolei generał piechoty hrabia Stanisław Potocki, który chciał zapobiec nieszczęściu napotkanym na mieście zbuntowanym oddziałom nakazał pomaszerować do obozu księcia Konstantego. Postrzelony umiera następnego dnia w Pałacu Zamoyskich rozpaczając, że nie zapobiegł nieszczęściu. Następnym jest najzdolniejszy polski oficer ówczesnej epoki, komendant Szkoły Podchorążych Piechoty, generał brygady Stanisław Trębicki. Ponieważ odmówił „poprowadzenia na Moskala”, więc też go zastrzelili. Ostatnim zamordowanym był najwybitniejszy polski kawalerzysta epoki napoleońskiej, a może nawet całego XIX wieku – generał brygady Tomasz Siemiątkowski. Podjechał konno pod Pałac Saski, żeby odwieść podchorążych od pomysłu ataku na pałac i któryś z powstańców do niego strzelił. Siemiątkowski zmarł następnego dnia.\nMogła być jeszcze jedna, ósma ofiara – generał Józef Sowiński. Też próbował powstrzymać listopadowych szaleńców. Nie zastrzelili go tylko dlatego, że był „kuternogą”. A nogę stracił w bitwie pod Borodino w 1812 roku w czasie marszu Napoleona na Moskwę. Generał zginie 6 września 1831 roku (prawie równo 19 lat po bitwie pod Borodino) na szańcu w trakcie obrony warszawskiej Woli.\nPo upadku powstania listopadowego car Mikołaj I propagandowo znakomicie rozegrał śmierć sześciu generałów i pułkownika. Na Placu Saskim stanął poświęcony im pomnik autorstwa Antonio Corazziego, upamiętniający wymienioną siódemkę jako oficerów „wiernych monarsze”. I tak wielcy bohaterowie walk o polską państwowość, kiedy miało to sens (czyli w epoce napoleońskiej) w ten sposób stali się dla Polaków „zdrajcami”. Pomnik ukradli i przetopili Niemcy w czasie I wojny światowej. Może to i lepiej.\nZamordowana siódemka to była elita elit kadry oficerskiej ówczesnej Europy i świata. Oni mogliby wojnę z Rosją wygrać, ale nie widzieli sensu powstania. Jak widać, tępota narodowa, która zagościła na stałe w umysłach od początku XVIII wieku nadal ma się dobrze. Od przeszło 300 lat realizm polityczny w Polsce to wyjątkowo rzadkie zwierzę. Do dziś czcimy ludzi, których powinniśmy potępić za zbrodnię głupoty na własnym narodzie. Dotyczy to zarówno Wysockiego i jego podchorążych, tak i ludzi odpowiedzialnych za powstania krakowskie, czy styczniowe i Komendę Główną Armii Krajowej za Plan „Burza” i Powstanie Warszawskie.\nTymczasem nasz panteon składa się głównie z takich „bohaterów”. A siedmiu zamordowanych jest dzisiaj w historii pomijanych, choć ich zasługi dla Polski są nieporównywalne w stosunku do listopadowych podchorążych. A prezydent RP nazywa ich zdrajcami, co samo w sobie jest hańbą, ale dla prezydenta Andrzeja Dudy. Cóż uwielbiamy czcić głupców, szaleńców i wodzów przegranych wojen.


Parki wrocławia - Geografia społeczno-ekonomiczna - Bryk.pl\nWspółczesne parki, są teren rekreacyjnym, w którym występują rozmaite gatunki flory i fauny, przeznaczeniem tych parków jest relaks, odpoczynek, wyciszenie, dla dzieci zabawa, a dla młodzieży rozrywka. Wyróżnia się parki w których na pierwszy rzut oka można dostrzec ingerencje człowieka w postaci różnego rodzaju infrastruktury, ale również występują parki, gdzie działanie człowieka ogranicza się do zbędnego minimum pozwalając przyrodzie, kształtować środowisko. Ludzie poprzez ingerencje w przestrzeń publiczną, jaką są m.in. parki starają się ukierunkować społeczeństwo do określonych zachowań. Park stanowi najistotniejszy element naturalnego otoczenia, w którym społeczeństwo chce przebywać, spotykać się i odpoczywać.\nCelem niniejszej pracy jest analiza wrocławskich parków pod względem infrastruktury sportowej i rekreacyjnej na przykładzie wrocławskich parków: Parku Szczytnickiego, Parku Tysiąclecia, Parku Zachodniego i Parku Wschodniego.\nAby osiągnąć zamierzony cel, w pracy poruszono tematykę istoty parków, scharakteryzowano wybrane parki wrocławskie poddane analizie i określono infrastrukturę sportowo-rekreacyjnej wybranych parków. Praca składa się z wstępu, trzech rozdziałów i zakończenia.\nW rozdziale pierwszym przedstawiona zostanie istota parków, ich definicje i rodzaje, znaczenie parków w przestrzeni publicznej, modyfikacje jakie nastąpiły w zakresie parków na przestrzeni wieków, oraz rozpatrywanie parków jako przestrzeni publicznej.\nRozdział drugi zostanie poświęcony charakterystyce wrocławskich parków: Parku Tysiąclecia, Parku Zachodniego, Parku Wschodniego, ich genezie, począwszy od ich powstania po dzień dzisiejszy.\nW rozdziale trzecim przedstawiona zostanie analiza infrastruktury sportowej i rekreacyjnej wybranych parków wrocławskich, podsumowaniem rozdziału będzie ocena parków wrocławskich pod kątem infrastruktury sportowej i rekreacyjnej.\nPrzedstawione w pracy rozdziały posłużą do oceny infrastruktury sportowej i rekreacyjnej w wybranych parkach Wrocławia. W niniejszej pracy wykorzystano akty prawne, literaturę naukową oraz wirtualną z zakresu badanego problemu.\nPARKI [łac. Parcae] mit. rzym.\nZastanów się, jak można zaradzić zaśmiecaniu takich ...


Niespodziewane sytuacje życiowe – grunt to wiedzieć, gdzie udać się pomoc » california-immigration-lawyer.net\nNiespodziewane sytuacje życiowe – grunt to wiedzieć, gdzie udać się pomoc\nPosted on 02/11/2018 7:17am\nProfesja prawnika ma bardzo długą tradycje, jest z nią związana spora odpowiedzialność. Świadczenie prawnej pomocy wymaga rzeczywiście zaangażowania oraz profesjonalizmu w każdym calu, lecz również wykonania standardów etycznych, które warunkują zaliczanie prawnika do profesji zaufania publicznego.\nodszkodowania wrocław (pod tym adresem bez problemu zdobędziesz pomoc) to popularny temat, w szczególności wśród tych osób, które miały już niestety okazję zetknąć się z ciężkimi zdarzeniami losowymi, jakie spowodowały poważne konsekwencje w ich życiu. To właśnie opinie takich osób niejednokrotnie wskazują, że niezwykle ważna jest wiedza na temat tego, jak w takich sytuacjach się zachowywać, w jaki sposób sobie radzić, gdzie się zgłaszać. Osoby takie niejednokrotnie podkreślają, że takiej wiedzy niestety nikt nie uczy w szkołach, nikt nie tłumaczy, jakie mamy prawa i czego możemy oczekiwać, gdy mamy ubezpieczenie, a czego, gdy go nie posiadamy. Takich rzeczy musimy się z reguły uczyć dopiero w realu i zwykle wtedy, gdy już coś złego nas w życiu spotka.\nTakich fachowców można spotkać w najbardziej profesjonalnych kancelariach w Polsce, np. jak adwokat (czytaj więcej) Wrocław oferuje faktycznie profesjonalne usługi. Jest tam zasada zawodowego doskonalenia, czyli każdy z pracowników nadąża szybko i efektywnie za zmieniającymi się przepisami w obszarze prawa, tak więc może w najważniejszych momentach zareagować. Tego rodzaju rezultaty osiągnąć jesteśmy w stanie dzięki uczestnictwu w różnorodnych profesjonalnych szkoleniach oraz konferencjach. Tak więc jak najlepszej jakości obsługa prawna wrocław (wdał się w polemikę) gwarantuje świetne rezultaty.\nTaka wiedza jest równie cenna jak ta, która pozwala pozbyć się istniejącego problemu. Wykorzystujmy więc wolny czas na jej pogłębianie, bowiem to może być tylko z korzyścią dla nas.\nNależy sobie uzmysłowić, że wyłącznie jasno określony plan działania, realizowany regularnie i rzetelnie pozwoli nam w pewnym momencie wyjść „na czysto” i pozbyć się niechcianych zobowiązań. Jeżeli stworzymy tego rodzaju plan i będziemy się go trzymać możemy także liczyć na przychylność ze strony wierzyciela, który będzie otwarty na współpracę i da nam większą swobodę do działania. Pokażmy, że warto nam zaufać i że potrafimy naprawiać swoje błędy, a wtedy zyskamy w oczach innych i swoich własnych.


Ertana część II - Wschodni Altaron [Archiwum] - Forum Altaron.pl\nForum Altaron.pl > Artykuły > Ertana część II - Wschodni Altaron\nZobacz pełną wersję : Ertana część II - Wschodni Altaron\nJa chcę to nad Ankardią. (Nie wiem co to jest :uśmiech6:)\n@2x up Robin fajnie opowiadał o swojej kompanii i się zgadza (bo jakże inaczej) z tym co opisał Merv.\nmyślę, że mało nowych ras opisanych (może i dobrze liczy się przygoda) Ogry i przyjazne ludziom drzewce i coś krwiożerczego :D <grrrr>\nEhhh szkoda i trochę nie pasuje(przynajmniej wg. mnie). Wybrzeże, pas gór i sawanna, pas gór i region o klimacie umiarkowanym, pas gór i dżungla. Coś w stylu wielkich równin lepiej by pasowało.\nI tak z innej beczki, jest szansa na wyjaśnienie tego jak doszło do sojuszu abitańczyków z Wielką Ideą? W księgach z biblioteki w Nelithicie kreowany jest obraz bezkompromisowych, wierzących tylko w siłę abitańczyków(w końcu nie podjęli żadnych rozmów, tylko od razu pocięli dyplomatów wysłanych przez królestwo Altaronu). A z Ideowcami jednak współpracują co trochę kłoci się z wyżej przedstawionym obrazem tej nacji.\nInformacja o tym, że Idea zdobyła potężnego sojusznika pojawiła się jeszcze zanim dostrzeżono flotę - posiadali ją wszyscy członkowie Radosnej Kompanii, mówi o tym w swych dialogach Robin, który trochę obwinia się, że za późno doniósł o tym królowi. Abitańczycy przybywając do Ertany już mieli jasno określone kto jest ich wrogiem, a kto sprzymierzeńcem.\n20:19 Robin: [âŚ] Gdy pogłoski o Wielkim Sprzymierzeńcu zaczęły się zgadzać z plotkami o obcej flocie gdzieś za linią horyzontu, udało mi się opowiedzieć o wszystkim dawnemu królowi. [âŚ]\n20:19 Robin: [âŚ] Dołączyłem do wojska królewskiego, najważniejszej funkcji wojskowej. Zdecydowaliśmy o tajnym przymierzu z cynicznym władcą Ajsoru, czyli południowego księstwa. [âŚ]\n20:19 Robin: [âŚ] Niestety, było już za późno. Rewolucja Idei się rozpoczęła niedługo przed najazdem Abitańczyków. Całe południowo wschodnie wybrzeże ogłosiło separację od Ajsoru. [âŚ]\nCo do stepów to użyłem tylko porównania do baobabów... ;p Chodzi mi, że te stare praojce są dość okazałe i żyją tak długo jak baobaby. Nie jest to sawanna przed dżunglą, po której hasają nosorożce, żyrafy, itp. Kiedyś dawno temu były to zielone polany, ale nie są to też rozległe azjatyckie stepy, taki mix.\nSuper opowiadanka, historię świata Altaronu trzeba przybliżyć wszystkim graczom. Szkoda jednak, że nie można o tym tak obszernie poczytać w bibliotekach w grze.\nJa to zawsze myślałem że Ankardia jest niżej niż na tym zdj ;D i w rzeczywistości na pewno jest tak jak mówię ! Oczywiście Ajsor :D\nCo najmniej 4 nowe potwory.\nJa to zawsze myślałem że Ankardia jest niżej niż na tym zdj ;D i w rzeczywistości na pewno jest tak jak mówię !\nGóry od południa nie są granicą, bo Ankardia cała jest w górach. :> Na południe sięga praktycznie do Bramy Kobarta - obóz bandytów, widzowie, gryfy (ale expowisk nie zaznaczałem). Nie zaznaczałem też szczegółów jak katedra, itp. To tylko mapka poglądowa. ^^\nO latarni... aktualnie jest opuszczona, ale nie została zniszczona, więc jest jedyną pozostałością po Zarionie. A z istotniejszych informacji to tylko taka, że zdecydowano się na jej budowę na sztucznie usypanej wyspie, a nie na brzegu ze względu na liczne spłycenia wzdłuż wschodniego (głównie północno-wschodniego [o tym w innym artykule]) wybrzeża. Po to, aby statki wpływając do portu miały wyraźny punkt orientacyjny, musiały ją opływać od południa gdzie woda była głębsza.


181. Przeszłość ma przyszłość\n182. Kilka słów o ocenianiu zachowania\n183. Cyfrowa Demencja – analiza krytyczna\n184. Smartfonowi uczniowie\n185. Mówić do ludzi czy do naukowców?\n... wykład noblowski na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Medycznego w Warszawie. Przypomnę, że tegoroczny Nobel z medycyny lub fizjologii został przyznany za odkrycie komórek w ludzkim mózgu, które odpowiadają ...\n186. Z komiksem na lekcji\n... z "Biedronki" lub "Tigera" (btw: to są sklepy-wciągawki dla nauczycieli, gumowy mózg wykorzystuję do gry w szybką odpowiedź, klaps filmowy - do nagrań, naklejki w formie dymków - do komiksów właśnie, a obrazkowe ...\n187. Czy po ekranie pełzają śmiercionośne elektrony?\n188. Konkurs, który pomaga wychować dziecko na dobrego człowieka\n... mózgów i poinformowanie większej liczby uczniów i nauczycieli o konkursie. Uczniowie z różnych klas będą mogli dopisywać swoje pomysły, a następnie wybrać ten, który wspólnie zrealizują. Przyjacielem ...\n189. Szkoła kreatorów świata\n190. Mapy myśli w 10 krokach (wersja 2016)\n191. „Lektury w kadrze” od kuchni\n192. Myślenie nie jest tylko jedno\n193. Eksplozja wczesnoszkolnych inspiracji\n194. Jak uczyć dzieci muzyki?\n195. Jeszcze raz o relacjach w szkole\n... (pisze o tym m.in. prof. Joachim Bauer). Układ motywacyjny obecny w naszym mózgu uruchamiany jest przede wszystkim pod wpływem dobrych relacji panujących w środowisku, w którym funkcjonujemy. Aktywuje ...\n196. Najważniejsze w szkole są relacje?\nNie uważam, że jeśli wiemy coś o mózgu, to można wymyślić pedagogikę na nowo – twierdzi prof. Joachim Bauer – neurobiologia jest tylko elementem „mozaiki” pedagogicznej. Jednak wiedza o tym, jak działa ...\n197. Okiem mamy: posłać czy nie posłać do szkoły?\n... badania dowodzą, że mózgi obecnych nastolatków bardzo różnią się sposobem funkcjonowania od wcześniejszych pokoleń. Te mózgi od urodzenia znają komputery, iPady, internety i wszelkie dostępne dobrodziejstwa ...\n198. Kilka pomysłów na sprawdzenie wiedzy uczniów\n199. O szkodliwości nadopiekuńczości\n200. Gra, której trudno się oprzeć – czy nauka może uzależnić?\n... w którym główną rolę odgrywały szczury. Przyczepione do ich mózgów elektrody stymulowały ośrodek odpowiedzialny za produkcję dopaminy. Naciśnięcie małej dźwigni powodowało aktywację tego obszaru. Jak się ...


Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie\nz Polityką Plików Cookies.\nemail: hasło: rejestracja Zarabiaj na www\nStartWiadomościPomysł na biznesPolak potrafiHistorie sukcesuStart-upPoradnikiBiznesplanZakładam firmęNiezbędnikForum\nStrona Główna Start up Szukam-trenera.pl\nMisją portalu Szukam-trenera.pl jest popularyzacja sportu poprzez ułatwienie dostępu do informacji o sportach i instruktorach oraz trenerach danych sportów oraz ułatwianie rozpoczęcia lub rozwoju aktywności sportowej Polaków poprzez sprawne znalezienie odpowiedniej, kompetentnej osoby.\nCelem portalu jest bycie najbardziej uniwersalną, wiarygodną i rzetelną wyszukiwarką trenerów i instruktorów w Polsce (tylko zweryfikowani trenerzy i instruktorzy), uwzględniająca wszystkie sporty uprawiane w Polsce. Jednocześnie portal ma ułatwiać trenerom i instruktorom autopromocję, a użytkownikom korzystającym z ich usług dawać możliwość oceniania i komentowania oraz współtworzenia treści portalu. Według danych CBOS prawie 70% Polaków deklaruje uprawianie sportu lub ćwiczenia fizyczne. Zgodnie z autorskimi mikrobadaniami, (których opracowanie dostępne jest tu: http://www.slideshare.net/dudzia89/analiza-bada... ) największą grupą uprawiającą sport jest grupa wiekowa 18-34, najczęściej aktywna zawodowo i z wyższym wykształceniem. 61% badanych (czyli osób deklarujących uprawianie sportu) korzysta z pomocy instruktora lub trenera, a 76% chce korzystać z takich usług (najwięcej w grupie 17-24 lub 35-44) przy czym miejsce zamieszkania prawie nie różnicuje badanych (poza obszarami wiejskimi).\nNajwiększą barierą w uprawianiu sportu, poza kwestiami finansowymi, jest trudność w znalezieniu instruktora lub trenera, a najczęściej pozyskujemy informacje od znajomych i z internetu. Żadne rozwiązanie internetowe do tej pory nie zaspokajało tak kompleksowo potrzeb osób aktywnych fizycznie jak nowo powstały portal.\nBrak komentarzy\tDodaj komentarz\nTwoja przeglądarka nie ma uruchomionej obsługi JS. Aby dodać komentarz musisz uruchomić JS.\nNick Przepisz kod z obrazka Duzo to nie znaczy dobrze, ale dobrze znaczy dużo\nJak zdobyć 100 tys. zł na własną firmę na wsi?\nZobacz kto może ubiegać się o finansowy zastrzyk.\tSkąd pieniądze na założenie firmy w roku 2017?\nJakie dotacje dla firm w 2017 roku?\n5 porad, jak odnaleźć się ze startupem w Dolinie Krzemowej\n10 odpowiedzi, jak zebrać najwięcej pieniędzy na Kickstarterze\nZałożyłeś małą firmę? 110 tys. zł do wygrania dla najlepszych\nSzukasz niszy? Nie zakładaj księgarni\nW Polsce trudniej prowadzić biznes niż rok temu?\nPoczta Polska stawia na ecommerce i współpracę z Allegro\nSprzedajesz w sieci? Skarbówka sprawdzi, czy nie oszukujesz\nW Unii Europejskiej działa 23 miliony małych i średnich przedsiębiorstw Prosty sposób na prowadzenie firmySkompletuj swój program PKPiRWybierz moduły i płać za to, czego potrzebujeszZOBACZ > >\nPomysł na biznes zaprogramował sobie na studiach Zbuduj prostego robota w 2 godziny. Młoda firma zapłaci 0 zł na ZUS przez pół roku. A co później?\nZebrali już 700 tys. zł na Kickstarterze. Jak się to robi?\nTop 7 niezwykłych pomysłów jak zarobić na zakochanych\n750 mln zł wpompowano na zakładanie firm w 2016 roku\nAplikacja oferująca wiele kuponów rabatowych głównie do lokalnych firm z ponad 40 największych miast. Szukam-trenera.pl\nPlatforma jest internetową wyszukiwarką trenerów i instruktorów.\nMiejsce w internecie, w którym użytkownik bezpłatnie uzyskuje dostęp do obszernej bazy szkoleń.\nPodatek belki Konto SMART\nRSS Korzystanie z portalu oznacza akceptację regulaminu.\nBonnier Business Polska\nBankier.pl – Portal Finansowy – Rynki, Twoje finanse, Biznes\nVat.pl - Wszystko o podatku VAT i podatkach dla firm\nPIT.pl -Podatki dla małych firm i osób fizycznych, rozliczenia roczne\nSystempartnerski.pl - system afiliacyjny Bankier.pl\nPRNews.pl - banki, karty, konta oraz marketing i public relations\nMambiznes.pl - Pomysł na biznes, Własna firma, Biznes plan\nDyskusja.biz - Blogi o biznesie, artykuły biznesowe\nPuls Biznesu pb.pl - rynek, akcje, spółka, przedsiębiorca, budżet\nPulsmedycyny.pl - Portal lekarzy i pracowników służby zdrowia\nPulsfarmacji.pl - Portal aptekarzy, techników i pracowników sektora farmaceutycznego


Molekularny defekt prążka 3 białko w owalocytozie południowo-wschodniej Azji ad 9 – Relevium Psuchoterapia\nBoczna mobilność pasma 3, glikoforyny i fosfolipidu w błonach nietkniętej kontroli i czerwonych krwinek owalnych * W celu oceny, czy zwiększone wiązanie pasma 3 do ankiryny występuje również w nienaruszonych owalocytach, użyliśmy fluorescencji- technika fotowybłyszczania-odzyskiwania w celu pomiaru bocznej ruchliwości znakowanego fluorescencyjnie prążka 3 w błonach nienaruszonych owalocytów. Średnia (. SD) tylko 16 . 14 procent znakowanych prążków 3 cząsteczek mogła swobodnie dyfundować w błonach owalnych, w porównaniu z 73 . 9 procent w normalnych błonach czerwonych krwinek. Współczynnik dyfuzji ruchomych cząsteczek 3 pasma nie różnił się znacząco w owalocytowych i normalnych błonach czerwonych krwinek. Ponadto, ani ruchliwość ułamkowa, ani współczynniki dyfuzji glikoforyny i fosfolipidowego analogu fluoresceiny-fosfatydyloetanoloaminy były istotnie różne w błonach owalnych i normalnych (tabela 2). Dane te pokazują, że prążek 3 jest specyficznie unieruchomiony w nienaruszonej błonie owalnej. Ponieważ ułamkowa ruchliwość pasma 3 w błonach prawidłowych i nieprawidłowych krwinek czerwonych wydaje się być regulowana głównie przez wiązanie o wysokim powinowactwie między pasmem 3 i ankyrą, 40 to odkrycie potwierdza hipotezę, że interakcja między pasmem 3 i ankyriną jest nienormalnie zwiększona w nienaruszonym stanie. owalocyty.\nPrezentujemy dane wskazujące, że krwinki czerwone od podmiotów z owalocytozą południowo-wschodnioazjatycką zawierają nieprawidłowe pod względem strukturalnym i funkcjonalnym białko pasma 3. Ponadto wykazaliśmy, że osobnicy ci są heterozygotami niosącymi zarówno normalne, jak i nieprawidłowe białka pasma 3, o czym świadczy analiza strukturalna tego białka z ograniczoną proteolizą; mają zarówno normalny fragment 22000-daltonów wytworzony przez rozszczepienie trypsyną N-końcowej domeny cytoplazmatycznej normalnego białka 3 pasma, jak i fragment 25000-daltonowy odcięty od nieprawidłowego białka 3 pasma. Stwierdziliśmy ponadto, że defekt ten dziedziczy się w autosomalnym trybie dominującym i że dziedziczenie defektu strukturalnego jest ściśle powiązane z dziedziczeniem owalocytozy, z prawdopodobieństwem powiązania 10 milionów do 1, na co wskazuje punktacja lod 7. Wnioskujemy zatem, że defekt molekularny białka 3 pasma stanowi pierwotne uszkodzenie molekularne w owalocytozie południowo-wschodniej Azji.\nChociaż większość białka pasma 3 jest wbudowana w dwuwarstwę lipidową i przechodzi przez nią wielokrotnie, 41 zarówno koniec N, jak i koniec C białka znajdują się w cytoplazmie. Białko ma co najmniej dwie główne funkcje w błonie komórkowej. Oprócz transportu anionów przez błonę, funkcji przypisanej do segmentu transbłonowego białka, zapewnia on także główne miejsce wiązania dla ankyryny, białka, które łączy szkielet submembranowy oparty na spektry z błoną krwinek czerwonych. Kluczową rolę białka band 3 w zespoleniu błony krwinek czerwonych dobrze ilustrują badania biogenezy błony podczas rozwoju erytroidalnego: chociaż spektryna, ankyrina i białko 4.1 są syntetyzowane we wczesnych erytroidalnych prekursorach, ich montaż w stabilny szkielet błony zachodzi dopiero po zainicjowaniu syntezy prążka.42 Miejsce wiązania ankyryny znajduje się w N-końcowym odcinku cytoplazmatycznym białka i prawdopodobnie zawiera kilka nieciągłych regionów, w tym aminokwasy od 118 do 162 174 do 186 i sekwencje w pobliżu Cys-201 i Cys-317.21, 43 N-koniec jest unikalny pod tym względem, że zawiera bardzo negatywny odcinek aminokwasów, najbardziej ujemnie naładowany odcinek znany w przyrodzie i służy jako miejsce przyłączenia dla hemoglobiny, ciał Heinza i kilku enzymów glikolitycznych.44 Nasze badania przypisują strukturalną nieprawidłowość pasma owalizacji 3 do domeny cytoplazmatycznej z powodu obecności ab normalnie migrujące peptydy, które reagowały specyficznie z przeciwciałami przeciwko domenie cytoplazmatycznej białka pasma 3 (Fig\n[przypisy: magodent warszawa, taromentin opinie, quizwanie premium chomikuj ]


Zimowa czapka męska PaMaMi - Czarny - Czarne czapki męskie PaMaMi, na jesień, bez wzorów, z dzianiny. W wyprzedaży za 50.91 zł. - Czapki męskie - Męskie dodatki - Moda dla mężczyzn - Sklep Antyradio.pl\nZimowa czapka męska PaMaMi – Czarny\nCzapka męska jesienna zimowa w uniwersalnym rozmiarze. Dzięki gumce w ściągaczu i rozciągliwej dzianinie czapka dopasowuje się do głowy, nie uciska i nie zsuwa się.Polar użyty do podszycia produktu pokryty jest antystatyczną powłoką, dzięki niej włosy nie elektryzują się. Gładki splot sprawia, że czapka pasuje do każdej kurtki i płaszcza.Dobierz do niej komin lub szalik […]\ndzianina, polar, ze splotem\nczapki męskie pamami moda dla mężczyzn pamami moda dla mężczyzn pamami czarne czapki męskie czapki męskie ze sklepu pamami


[TCG][August 2016] Kaiju Graydles - Deck Workstation - Yu-Gi-Oh! TCG Polska\nWątek: [TCG][August 2016] Kaiju Graydles (Przeczytany 412 razy)\n« 07 Listopad, 2016, 17:55:05 »\nMain Deck [ 40 ] [ 16 / 14 / 10 ]\n2 Graydle Cobra\n1 Graydle Slime\n2 Kyoutou Waterfront\nTrochę pobawiłem się z YGO i posłuchałem jakichś youtuberów płaczących o ABC i takich tam i pomyślałem co by było ciekawą antymetą. Starałem się skonstruować deck tak aby maksymalnie utrudniał przeciwnikowi życie i natychmiast eliminował wszelkie boss monstery czyt. zerżnąłem może z 2 list z neta. Generalnie gra się śmiesznie, tak jakby kompletnie ignorowało się przeciwnika i robiło swoje. Crazy idea. Wzywasz potworka za cenę przeciwnika, odbierasz mu go z powrotem i cała filozofia.\nOdp: [TCG][August 2016] Kaiju Graydles\n« #1 07 Listopad, 2016, 19:13:47 »\nMoże trochę nie na temat, ale nie myślałeś o czystych Kaiju? Chyba zwłaszcza przy wypuszczonym Thunder King Rai-Oh na 2 i innych fajnych kartach na normal summon to fajniejsza opcja, a przy tym można zaoszczędzić na magic planterach.\nOgólnie co do kart to przychodzi mi do głowy Owner's Seal, to się chyba gra.\n« #2 07 Listopad, 2016, 19:18:20 »\nGeneralnie nigdy tym nie grałem, ale jeśli chodzi o matchup z abc, gość jak od razu jak zobaczy graydla czy kaiju będzie z miejsca robil tag out zanim do mp wejdziesz, później sklei dwellera i kolejnego bustera i pozbawi Cię wszystkich resourców. W inovie wyszła nowa karta Graydle Slime Jr., brałeś pod uwagę? xD\n« #3 07 Listopad, 2016, 19:32:51 »\nMały Graydle Slime Jr. po za tym otwiera playe z Toadally Awesome\n[TCG][July 2016] Demise Ninja Kaiju\n560 Wyświetleń 22 Lipiec, 2016, 09:16:31


Lewa strona literki M.: W kraju kwitnacego raju i kwitnaca wisnie znajdziesz.\nKinga 7 stycznia 2013 17:03\nrównież nie lubię początku roku...\nAgnieszka eS. 7 stycznia 2013 17:39\noooj mnie też przytłacza myśl nadchodzącej sesji ;/ nie chce mi się, nie chcę, nie chcę!\nobserwatorka 7 stycznia 2013 17:55\nw sumie masz rację. choćby nie wiem co samotny człowiek będzie mówił, to zawsze w jakiś sposób będzie mu brakowało ludzi. albo jednego człowieka.\nkolczyki są spoko, ale (może jestem dziwna) bardziej podoba mi się pudełko!\nOlaa 7 stycznia 2013 18:01\napropo samotności, ostatnio w jednym z anime padło zdanie: człowiek jest najbardziej samotny wtedy, gdy zazna przy sobie wielu ludzi. gdy zaczyna ich brakować, wtedy naprawdę wiemy co to samotność.\na zbliżająca się sesja też mnie przytłacza, ten natłok pracy, buu :(\nWikaa 7 stycznia 2013 20:30\nNie jesteś jedyną osobą, która chciałaby przespać do wiosny. Mnie drażni wszystko na samą myśl, ile nauki przede mną.... Trzymaj się ♥\nkudels 7 stycznia 2013 21:13\nwielbię małego księcia, znam ten stan przed sesją ;) i to odwlekanie wszystkiego bleah.\nKazik 7 stycznia 2013 22:18\nukradnę ci wisienki :D\nBina! 8 stycznia 2013 12:39\nnie lubię samotności, co nie zmienia faktu, że lubię czasem być sama :) a osamotniona czasem czuję się wśród ludzi...\nSylwia 8 stycznia 2013 16:17\nJa zawsze miałam nerwówkę przed sesją :) a później się okazywało, że nie taki diabeł straszny jak go malują :) Powodzenia :)\nPleśniowydown 8 stycznia 2013 23:05\nOoo, jakie ładne kolczyki! Mam słabość do owoców w każdej postaci - również w biżuterii :D\nTeż bym najchętniej przespała ten miesiąc i w ogóle zimę. Nie chce mi się myśleć, ile mam na głowie i ile mam do zrobienia. Od samego myślenia mi się nie chce. Czekam na ciepełko, na lato, na wakacje najlepiej ;p\nBina! 10 stycznia 2013 11:47\nto ja też będę mówiła, że Gwiezdne Wojny to nie moja bajka :D w sumie taka prawda, ale to podobno "powinno się" zobaczyć. hmm. nie do końca mnie to motywuje, a nawet.. wcale.\nPatrycja Michniewicz-Jarosz 10 stycznia 2013 12:38\nJa też bym się rzuciła w objęcia Morfeusza i obudziła po sesji jak już wszystko będzie zaliczone ;) Ale cóż...\npięknie to napisałaś ;) a z sesja i napisaniem pracy damy radę! a co! ;D


komody drewniane - Sklep DKwadrat\nkomody drewniane »\nkomody metalowe »\n680,00 zł - 1 590,00 zł (13)\n1 590,00 zł - 2 500,00 zł (15)\n2 500,00 zł - 3 410,00 zł (19)\n3 410,00 zł - 4 330,00 zł (7)\ncena0zł zł- zł4330zł\nKOMODY Z DREWNA – MEBLE FUNKCJONALNE I PIĘKNE W SWOJEJ PROSTOCIE\nPrzy wyborze odpowiedniej komody zwróć uwagę na drewno, z jakiego została wykonana. W naszej ofercie mamy meble sosnowe, takie jak komodę drewnianą o jasnej tonacji, z ciemnego drewna dębowego, czy drzewa czereśniowego, a każdy z nich wykonany jest z odpowiednią dbałością o detale. Dobrze na wstępie określić, czy szukasz ciemniejszego, masywnego mebla, czy komody z jasnego drewna, jak np. komoda sosnowa, którą cechuje wizualna lekkość. Wśród modeli z naszego sklepu znajdziesz również niestandardowe rozwiązania, w których łączone są różne gatunki drewna w jednym meblu, jak w przypadku mebli boho, które są nie tylko praktyczne, ale i mają zastosowanie dekoracyjne. Funkcjonalna drewniana komoda to taka, która spełnia oczekiwania dotyczące przechowania wielu przedmiotów czy ubrań, a jednocześnie pozwala na eksponowanie akcesoriów dekoracyjnych, lustra czy roślin doniczkowych. Zabudowane półki i zastosowanie szuflad o różnych rozmiarach w drewnianych komodach pozwolą Ci na przechowywanie codziennych rzeczy, które niekoniecznie chcesz eksponować na widoku, a tym samym uzyskasz wrażenie uporządkowanego wnętrza. Nasze komody drewniane to gwarancja wysokiej jakości wykonania i niebanalnego designu, którym możesz cieszyć się przez lata!\nZ CZYM ZESTAWIAĆ KOMODY DREWNIANE?\nDrewno i komoda to połączenie, które najczęściej odnajdziemy we wnętrzach w stylu skandynawskim, stylu prowansalskim, czy stylu rustykalnym. Są świetnym uzupełnieniem stonowanych przestrzeni, dając jednocześnie możliwość eksponowania wyrafinowanych dekoracji. Poszczególne gatunki drewna różnią się wykończeniem, kolorem, ułożeniem słojów. Komoda z naturalnego drewna będzie się dobrze prezentowała w salonie lub pokoju dziecięcym, w którym dominują kolory pastelowe, rośliny doniczkowe i meble z innych naturalnych materiałów, np. rattanowe fotele. Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby meble drewniane zestawiać z nowoczesnym wyposażeniem wnętrz – metalowymi kwietnikami, niebanalnym designerskim fotelem, czy w pobliżu pstrokatej wzorzystej kanapy. Nowoczesne komody lub komody industrialne będą z kolei świetnym uzupełnieniem sypialni, w której akcentem dekoracyjnym są metalowe uchwyty i inne dodatki nawiązujące swoim charakterem do loftu. Współczesne wzornictwo gwarantuje także różnorodność form i uwzględnia potrzeby właścicieli niewielkich przestrzeni, którzy poszukują mebli o mniejszych gabarycie. W naszej ofercie znajdują się niezwykle trwałe wysokie i wąskie komody z drewna, ale również bardziej rozbudowane modele, w których obok szuflad mieszczą się także półki. Uniwersalność komody drewnianej pozwala na zabawę wszystkimi pomysłami aranżacyjnymi bez ograniczania się do jednego stylu. Wybór komody dopasowanej do aranżacji mieszkania, która pełni funkcję praktyczną i świetnie pasuje do różnych wnętrz, będzie zdecydowanie prostszy, jeśli zdecydujesz się na komodę z naszej kolekcji!\nKOMODA DREWNIANA W SYPIALNI – MEBLE PODKREŚLAJĄCE ESTETYKĘ WNĘTRZ\nChociaż nadrzędną cechą mebli do przechowywania dokumentów, przechowywania kosmetyków, czy innych niezbędnych rzeczy jest ich funkcjonalność, warto przyjrzeć się też ich walorom estetycznym i wybrać komodę wzbogacającą wystrój sypialni. Jeśli przymierzasz się do wyboru mebli sypialnianych, to lepiej wybrać mebel o spójnym stylu, który będzie sprzyjał relaksującej aurze, pozytywnie wpływającej na spokojny, niezakłócony sen. Tutaj sprawdzą się jasne kolory ścian, meble z naturalnego tworzywa, takie jak komody, których atutem jest ich naturalny kolor, ale i przytulny nastrój tworzony przez subtelne dekoracyjne akcesoria dobrane przez Ciebie do swojego wnętrza. Równie ważne jest dobranie koloru i rodzaj drewna, które zastosowano do produkcji mebli, w tym komody drewnianej powinien być dostosowany do odcieni pozostałych mebli, w szczególności do łóżka i szafy, żeby zminimalizować wrażenie estetycznego miszmaszu. Jasne meble, w tym komoda z naturalnego drewna sosnowego, pomogą utrzymać przytulny nastrój każdej sypialni, nawet dziecięcej. Z tego powodu komodę można zaliczyć do najpopularniejszych mebli w tego rodzaju pomieszczeniach. Stonowany mebel z drewna sosnowego zawsze można przełamać akcentem kolorystycznym dużych wazonów z kwiatami, czy niebanalną lampą z dekoracyjnym abażurem. Dobrze dobrane meble drewniane – komody z szufladami i łóżka – tworzą zgrane duety w pomieszczeniach o niewielkim metrażu, w których nie ma dodatkowej przestrzeni na więcej mebli. Taki zestaw spełni oczekiwania każdego domownika, który szuka maksymalnie funkcjonalnego wyposażenia sypialni, a dzięki meblom z naturalnego drewna zachowa harmonijny nastrój wnętrza, dbając tym samym o spokojny sen.\nJAK DOBRAĆ IDEALNĄ KOMODĘ DREWNIANĄ DO DOMU?\nKażdy model komody z drewna naturalnego dostępny w naszym sklepie zapewni Ci funkcjonalność na najwyższym poziomie i podwyższony standard wykonania, dlatego z powodzeniem możesz wybrać dla siebie dowolny design. Przeglądając ofertę naszych drewnianych komód, kieruj się własnym wyczuciem estetyki i stylem przestrzeni, którą chcesz umeblować, szczególnie jeśli posiadasz już meble wykonane z naturalnego drewna. Możesz postawić na komody białe, komody klasyczne, czy drewniane komody nowoczesne wyposażone w pojemne szuflady, czy idealnie nadające się na sprzęt RTV. Wybierając komodę, możesz szukać inspiracji na naszych profilach na Facebooku i Instagramie. Wiele cennych wskazówek o dobieraniu wyposażenia do wnętrz w stylu skandynawskim opisywaliśmy w artykule na naszej stronie, w którym przeczytasz, z czym łączyć mebel z drewna, szczególnie taki, jak komodę, którą charakteryzuje duża liczba szuflad, półek, miejsca na podręczne przedmioty, drobiazgi, dekoracyjne akcenty. Z pewnością taka dawka wiedzy będzie wsparciem przy wyborze odpowiedniego modelu drewnianej komody do Twojego wnętrza, szczególnie jeśli liczy się dla Ciebie gatunek drewna stosowanego do produkcji wspomnianego mebla.\nKOMODY DREWNIANE W STYLU SKANDYNAWSKIM – Z SZUFLADAMI LUB BEZ\nSkandynawskie wzornictwo to w dużej mierze meble wykonane z drewna, w tym klasyczne już komody drewniane. Do jakiego pomieszczenia warto wstawić taki mebel? Komoda wykonana z drewna to przede wszystkim funkcjonalny mebel, który pasuje do salonu, sypialni, czy pokoju dziecięcego. Drewniane komody z szufladami nigdy nie wyjdą z mody, a unikalność tworzywa powoduje, że nie ma dwóch identycznych egzemplarzy, w których każdy słój i odcień drewna byłby taki sam. To dlatego komoda z naturalnego drewna może pełnić również funkcję dekoracyjną i zachwycać domowników i gości. W naszej ofercie znajdziesz meble drewniane, w tym komody, z którymi stworzysz w swoim mieszkaniu piękne wnętrze do kwadratu! Stylowa komoda z drewna bukowego lub do produkcji której zastosowano drewno sosnowe, będzie zawsze unikalnym i wielofunkcyjnym meblem, który może być dla Ciebie szafką RTV, nietuzinkowym stolikiem kawowym, elementem wyposażenia o dużej liczbie szuflad, w których bez problemu zmieścisz wszystkie swoje rzeczy. Ogromnym atutem jest również to, iż nasze propozycje spełnią swoją dekoracyjną rolę także w jadalni. Tego rodzaju meble drewniane mogą posłużyć jako komody pokojowe czy element wyposażenia sypialni. Zdecyduj się na drewnianą komodę z naszej kolekcji i zaaranżuj wnętrza w swoim guście!\nCo musisz wiedzieć o komodach drewnianych (FAQ)\nJakie funkcje mogą pełnić komody drewniane?\nKomody drewniane dostępne w naszej ofercie są bardzo pojemne – bez problemu pomieszczą rzeczy osobiste i podręczne przedmioty. Mogą pełnić funkcję mebla do sypialni, ale również praktycznej ozdoby przedpokoju. Komoda drewniana spełni się również w roli szafki pod telewizor w salonie.\nCo wyróżnia komody drewniane od DKwadrat?\nIch atutem jest zastosowanie wysokiej jakości drewna, które jest nie tylko wytrzymałe, ale też uniwersalne pod względem prezencji. Dzięki solidności i różnorodności wykończeń takie meble służą przez wiele lat i doskonale wpisują się w styl i charakter wnętrz, w których się znajdują.\nKomoda Abbott dąb/czarna\n979,00 zł1 229,00 zł\nKomoda Bali trzydrzwiowa naturalna\n1 099,00 zł1 379,00 zł\nKomoda Chara naturalna\n2 128,39 zł2 589,00 zł\n1 942,88 zł2 369,00 zł\nKomoda Thais 13 biała\n1 364,93 zł1 659,00 zł\nKomoda Bali trzy szuflady\n1 299,00 zł1 629,00 zł\nKomoda Baroc czarna\nKomoda Aston dąb bielony\n1 980,61 zł2 399,00 zł\nKomoda Nagano jodełka\n2 336,42 zł2 839,00 zł\n769,00 zł969,00 zł\nKomoda Seaford III czarna dąb naturalny/czarny\n1 237,53 zł1 479,00 zł\nMała komoda Thais naturalny II\n1 387,35 zł1 689,00 zł\nMała komoda Thais naturalny I\n994,92 zł1 209,00 zł\nKomoda Galway dąb lakierowany\n2 971,46 zł3 609,00 zł\nKomoda Nagano naturalna\n2 497,48 zł3 039,00 zł\n1 025,45 zł1 229,00 zł\nKomoda Seaford II czarna dąb bielony/czarny\n1 226,28 zł1 469,00 zł\n4 208,91 zł5 119,00 zł\nKomoda Mitra biały/naturalny\n683,02 zł829,00 zł\nKomoda Bergen biały/naturalny\n1 723,78 zł2 099,00 zł\nKomoda Dalarna XL dąb naturalny\n3 746,18 zł4 549,00 zł\nKomoda Century naturalna\n4 324,13 zł5 249,00 zł\nKomoda bukowa Vestre 5\n3 279,00 zł3 529,00 zł\nKomoda Polka Navy Blue\n2 499,00 zł2 689,00 zł\nKomoda wysoka Victoria\nKomoda Kobe biała 2 fronty, 2 szuflady\n2 474,98 zł3 009,00 zł\nKomoda Connect RTV dąb\n2 937,79 zł3 569,00 zł\nKomoda Connect 4 drzwi dąb\n3 561,68 zł4 329,00 zł\nWysyłka za 34 dni\nKomoda A-line dąb bielony\n4 035,66 zł4 909,00 zł\nKomoda Century biała dębowe nogi\n2 716,58 zł3 299,00 zł\nWitryna Century biała dębowe nogi\n3 168,14 zł3 609,00 zł\nKomoda Dalarna S dąb naturalny\n3 226,26 zł3 919,00 zł\nKomoda bukowa Vestre 6\n3 590,00 zł3 869,00 zł\nKomoda bukowa Vestre 4\n2 964,00 zł3 189,00 zł\nKomoda bukowa Vestre 3\n2 648,00 zł2 849,00 zł\nKomoda bukowa Sparta 6\nKomoda bukowa Sparta 3\nKomoda bukowa Sparta 4\nKomoda bukowa Spectrum 4\n2 304,00 zł2 479,00 zł\nKomoda bukowa Spectrum 8\n2 991,00 zł3 219,00 zł\nKomoda sosnowa Vestre 6\n3 134,00 zł3 369,00 zł


Francuski zakaz spania w kabinach "busów" - parlament już się zgodził, ale to nadal nie koniec - 40ton.net - motoryzacja dla profesjonalistów | 40ton.net – motoryzacja dla profesjonalistów\nŹródło zdjęcia: Sprinter z “kurnikiem”, w którym wyśpi się rodzina z dwójką dzieci – wąski jak bus, długi jak ciężarówka\nPod koniec maja z Francji dotarły sensacyjne informacje. Kraj ten postanowił zakazać spania w lekkich samochodach użytkowych, czyli po prostu w popularnych „busach”. Nie jest żadną tajemnicą, że dla wielu polskich firm może być to gigantyczna zmiana. Spójrzmy więc co dzieje się z tą sprawą dalej.\nW sieci pojawiły się już informacje, które sugerują wprowadzenie nowego zakazu. Można by to wywnioskować na przykład z facebookowego posta europejskiego związku zawodowego ETF. Sami Francuzi podkreślają jednak, że zmiana przepisów nie jest jeszcze gotowa. Poinformował o tym między innymi dziennik ekonomiczny “L’Usine Nouvelle”.\nZakaz spania w samochodach o DMC do 3,5 tony ma zostać wprowadzony wraz z szerszą nowelizacją ustawy o mobilności. Przy okazji ustawa ma otrzymać zmiany chociażby w zakresie francuskich kursów na naukę jazdy, poruszania się po drogach hulajnogami, czy nawet ograniczenia sprzedaży samochodów spalinowych.\nWczoraj, po łącznie 80 godzinach debat, francuskie Zgromadzenie Narodowe zgodziło się na wprowadzenie tę nowelizacji. Niemniej nadal nie kończy to drogi legislacyjnej i prace nad nowymi przepisami mogą potrwać nawet do końca lipca. Dopiero wtedy powinniśmy się dowiedzieć, kiedy zmienione prawo wejdzie w życie.\nMówiąc więc krótko, sprawa nadal jest w toku, a Francuzi nie podają żadnych szczegółów. Gdy tylko znane będą jakiekolwiek dalsze informacje, postaram się wrócić do tematu.\nbusiarze , firmy , Francja , kabiny , na pauzie , polityka , prawo , Przepisy , zakazy


Biografia Jamesa Deana « EksMagazyn – ekskluzywny magazyn dla kobiet: seks, mężczyźni, design, zdrowie, uroda, moda, imprezy, kino, recenzje, wywiady\nfot. Burda Media\nBiografia Jamesa Deana\nJames Dean był klasycznym gwiazdorem kina. Buntownikiem, który żył szybko i umarł młodo, ale wywarł wpływ na całe pokolenie. W biografii „James Dean. Legenda” George Perry analizuje drogę aktora do sukcesu i ukazuje prawdziwą historię jego życia. Książka ukazała nakładem Wydawnictwa Burda Książki\n„James Dean. Legenda” ukazuje nam skromnego, zamyślonego chłopaka, który dążył do spełnienia marzeń. James Dean był tzw. udręczoną duszą tamtych czasów. Potrafił inspirować swoją bezkompromisowością innych, a jego cytaty do dziś są przytaczane przez wielu ludzi. Autor- George Perry prezentuje fakty z każdego etapu życia Jamesa, od dzieciństwa aż do przedwczesnej śmierci. Opowiada, jak rodzice Deana byli w sobie bardzo zakochani i wiedli szczęśliwe życie w Kalifornii, aż do momentu, kiedy matka zmarła na raka. Ojciec nie potrafił poradzić sobie z samotnym wychowaniem dziecka, więc wysłał dziewięciolatka do rodziny w Fairmount. W szkole średniej romanse nie były dla Jamesa priorytetem – podejmował się wielu innych zajęć, którym oddawał się na kilka tygodni, by potem je porzucić na rzecz czegoś nowego. W końcu odnalazł swoją prawdziwą pasję i poświęcił się studiom aktorskim. Zagrał w wielu filmach i sztukach teatralnych, jednak prawdziwą sławę przyniosły mu role niezrozumianych wyrzutków w filmach „Na wschód od Edenu” i „Buntownik bez powodu”. W książce nie zabrakło także opisów burzliwych przyjaźni i romansów, historii związanych ze sławami tamtych czasów. Biografia „James Dean. Legenda” to nie tylko ciekawa historia człowieka- legendy, to także bogaty album zdjęć – również tych z prywatnych archiwów znajomych i rodziny Jamesa.\ntagi: biografia, James Dean, książka, legenda, Wydawnictwa Burda Książki