A lasy wiecznie śpiewają. Dziedzictwo na Björndal - Trygve Gulbranssen (134135) - Lubimyczytać.pl\nTłumaczenie:\tHenryk Leśniewski, Henryk Goldmann\n7,42 (219 ocen\ti\t18 opinii) Zobacz oceny\nsaga skandynawska, Norwegia\nKsiążka zawiera powieść "A lasy wiecznie śpiewają" oraz jej kontynuację "Dziedzictwo na Björndal". Akcja toczy się w Norwegii w drugiej połowie XVIII i na początku XIX wieku. Jest to przypominająca skandynawskie sagi opowieść o niezależnych, dumnych przedstawicielach starego chłopskiego rodu, mającego swoją siedzibę wśród gór i lasów na północy Norwegii. Surowe życie regulowane przez rytm...\nostatnia dodana przez sisi13087, 32 tygodnie temu, w grupie wymienię/sprzedam\nostatnia dodana przez RileynHale, 43 tygodnie temu, w grupie Świat książek\nGosia | 2016-06-06\nNie wiem czy Norwegowie mają jakąś swoją epopeję narodową, jak my swego "Pana Tadeusza", ale ta książka świetnie by się do tego nadawała.\nTryvre Gulbranssen stworzył wybitną norweską sagę z przełomu XVIII i XIX wieku (co ciekawe nawet czas jest prawie tożsamy z tym z naszej rodzimej epopei).\nDostojna. Chyba to pierwsze przychodzi mi do głowy, gdy o niej myślę.\nWiele mówi o życiu w starym norweskim dworze, o przywiązaniu do tradycji, zachowywaniu obyczajów i ustalonego porządku, Bogu, o szacunku do przyrody.\nW surowej, północnej krainie, wśród dzikiej przyrody żyją ludzie dumni, surowi, małomówni, zachowujący swe tradycje i obyczaje, często bezlitośni, mają problem z okazywaniem uczuć, wybaczaniem i miłosierdziem, ich postawa budzi w okolicy lęk, a nawet nienawiść. Mimo, że swoje uczucia ukrywają głęboko, to nie umniejsza intensywności ich przeżywania. Trudne do przyswojenia jest przodownictwo ojca w rodzinie. Dorośli synowie traktowani są prawie jak mali chłopcy bez żadnych praw....\nW surowej, północnej krainie, wśród dzikiej przyrody żyją ludzie dumni, surowi, małomówni, zachowujący swe tradycje i obyczaje, często bezlitośni, mają problem z okazywaniem uczuć, wybaczaniem i miłosierdziem, ich postawa budzi w okolicy lęk, a nawet nienawiść. Mimo, że swoje uczucia ukrywają głęboko, to nie umniejsza intensywności ich przeżywania. Trudne do przyswojenia jest przodownictwo ojca w rodzinie. Dorośli synowie traktowani są prawie jak mali chłopcy bez żadnych praw.\nKsiążka na pewno zapada w pamięć. Nie da się obok niej przejść obojętnie.\nWydaje mi się też, że jest mało znana, a godna polecenia.\nKoronczarka | 2013-09-24\nZadziwiająca książka. Nie znam się na literaturze norweskiej i nie wiem, jaką rolę ona tam pełni. Ale wydaje mi się, że powinna być czymś na kształt norweskiego "Pana Tadeusza". Przepiękne opisy przyrody i to jakiej! Ogromne lasy, groźne góry, śnieżne burze, siarczysty mróz, a kiedy indziej rozległe łąki, spadająca ze skał wodospadami woda. A wśród tego prastary rozległy dwór dzielnie opierający się nawałnicom i mrozom, ciepło kominka, niskie izby zastawione ciężkimi masywnymi meblami pięknie rzeźbionymi przez miejscowego majstra. Wnętrza pełne broni, trofeów myśliwskich, miękkich skór. Mieszkają tam ludzie twardzi, małomówni, rzadko się uśmiechający, ale pracowici, dzielni, surowi dla siebie i innych, ale wiedzący co to miłosierdzie. W żadnej książce nie znalazłam tak wspaniale oddanego klimatu starej Norwegii.\ntatiasza | 2015-12-03\nPiękna:) tworzy całość z "Dziedzictwo na Bjorndal". Jest to saga, która mówi o ciężkim życiu w XIX wiecznej Norwegi, gdzie dominuje zima. Głównymi bohaterami są ludzie, którzy dla mnie są godni podziwu. Ich życie jest bardzo ciężkie, wypełnione pracą od świtu do zmierzchu... Stale walczą o przetrwanie, o szacunek, o miłość... . Zmagają się z trudnym losem z uniesioną głową, nie narzekają, nie skarżą się, przyjmują na siebie kolejne przeciwności losu jako rzecz naturalną... są bardzo dumni, głęboko związani z tradycją...\nA do tego przepiękne opisy tej surowej krainy... które o dziwo wcale mi nie przeszkadzały, czytałam je z przyjemnością...\nW książce dominuje smutek, zaduma, spokój...\nZostanie w mojej pamięci na pewno na zawsze. Bardzo serdecznie polecam:)\nUwielbiam norweskie sagi, życie w dawnych dworach zawsze miało dla mnie nieodparty urok. Fascynujące jest, jak wtedy wyglądało życie, jakie panowały obyczaje... Gdy zaczęłam czytać, początkowo trudno było mi się wciągnąć w akcję, język, klimat. Ktoś mi jednak powiedział: przebrnij tylko przez niedźwiedzia, to potem już poleci...\nI tak się właśnie stało. Nawet opisy przyrody mnie nie zniechęciły (właściwie one bardzo rzadko mi przeszkadzają). Książka ma tak niezwykły klimat, że zupełnie mnie zauroczył.\nWśród tej surowej, dzikiej natury rodzą się surowi, dumni, twardzi i często bezlitośni ludzie. Potrafią walczyć, nienawidzić, mścić się. Ich celem jest przetrwanie, władza i bogactwo. Sami też bywają nienawidzeni, wzbudzają lęk. Czy tacy ludzie potrafią kochać? Czy znają w ogóle takie emocje? Czy potrafią wybaczać i czy im zostanie wybaczone?\nPodobali mi się tacy mroczni bohaterowie... A ich emocje, chociaż nie są ujawniane, bywają znacznie głębsze, niż się...\nPodobali mi się tacy mroczni bohaterowie... A ich emocje, chociaż nie są ujawniane, bywają znacznie głębsze, niż się spodziewamy...\nUrzekająca książka, mimo, że tak niedzisiejsza. A może właśnie dzięki tej niedzisiejszości jest tak wspaniała i zapadająca w pamięć.\nJeśli ta książka chciała mi się spodobać, to miała pecha, że została przeczytana bezpośrednio po "Na południe". Każda jedna lektura traci, gdy czytelnik ma głowę nabitą świeżo zakończonym arcydziełem.\nNie będę się sprzeczać jednak z fanami "Lasów" i przyznam, że coś fajnego i w tej pozycji znajdziemy. Jakaś magia północnej, zalesionej Norwegii, jakaś tajemnica wisząca w powietrzu, jakaś nostalgia za czasami dawno minionymi, jakiś opis życia dawnych pokoleń. To wszystko ma swój urok. Powieść napisana została sprawnie pod względem językowym, co sprawia że czyta się ją szybko i przyjemnie. Książeczka jest krótka, nie przegadana, nie nuży.\nSkoro wszystko takie dobre, to czemu ocena taka niska?\nOtóż okropnie mnie drażniło, że w książce o bajecznie ciekawym temacie, jakim jest północna Norwegia sprzed lat 98% treści to losy ludzi i love story. Okropnie odcierpiałam nijakie opisy przyrody, których prawie że nie było. Brak mi było ukazania duszy i istoty lasów północy, zabrakło mi...\nOtóż okropnie mnie drażniło, że w książce o bajecznie ciekawym temacie, jakim jest północna Norwegia sprzed lat 98% treści to losy ludzi i love story. Okropnie odcierpiałam nijakie opisy przyrody, których prawie że nie było. Brak mi było ukazania duszy i istoty lasów północy, zabrakło mi przekazania sposobów radzenia sobie Norwegów z dziką przyrodą i mrozami itd.\nNajbardziej rozdrażniło mnie jednak, że książka ma w tytule "lasy", tymczasem lasy zostały w niej nikczemnie zmarginalizowane. Ten tytuł wprowadza w błąd, łudzi bajecznym pięknem przyrody. Zamiast mamić ludzi przyrodą północy, która tu jest zmarginalizowana do roli scenografii (jak stara szafa czy drewniana chałupa) powinno się uczciwie machnąć tytuł "Życie matrymonialne ludów północnej Norwegii oraz smutny los starych panien". Bo o tym tak na prawdę jest ta książka, co sprawia, że temat jest znacznie bardziej przyziemny i mniej porywający niż by się wydawać mogło po okładce.\nWojciech Gołębiewski | 2017-03-21\nMłodszy od niej o 30 lat Gulbranssen jedzie, jak ona, na „religijności, tradycji i kulcie przyrody”. To w cudzysłowie jest z ...\nkryptonite | 2016-04-05\nNa półkach: Przeczytane, Zaskoczenia, Odkrycia literackie, Literatura skandynawska, Klasyka literatury (do II połowy XX wieku), Ślepy traf - moje tabula rasa, Ubielone:-)\nNigdy w życiu nie czytałam powieści, która pozwala się wyciszyć. Dopóki nie trafiłam na 'A lasy wiecznie śpiewają'.\nTo jest genialna saga rodzinna, i to przez duże 'S' i duże 'R'. Niesamowity klimat norweskich lasów i ludzkich losów, gdzie, co najdziwniejsze, nic nie dzieje się bez przyczyny. Może zabrzmi to dziwnie, ale podczas lektury tej powieści miałam wrażenie, że wszystko jest takie... bez emocji, jakby np. śmierć bliskiej osoby była przewidziana jako coś naturalnego. Jeżeli popatrzymy na współczesne powieści, gdzie kipi ekshibicjonizmem i różnymi emocjami, to 'A lasy wiecznie śpiewają' mogą wydawać się bezpłciowe. A tak nie jest. Losy starego Daga, jego potomków i innych członków rodziny to po prostu koleje losu człowieka i pokazanie tego, przed czym nikt nie ucieknie. To opanowanie narratora i postaci daje całej książce dziwnego uroku. Czytasz dalsze rozdziały, gdzie, praktycznie, nic szczególnego się nie wydarza, ale chcesz dalej je poznać i aż płoniesz z ciekawości, co...\nTo jest genialna saga rodzinna, i to przez duże 'S' i duże 'R'. Niesamowity klimat norweskich lasów i ludzkich losów, gdzie, co najdziwniejsze, nic nie dzieje się bez przyczyny. Może zabrzmi to dziwnie, ale podczas lektury tej powieści miałam wrażenie, że wszystko jest takie... bez emocji, jakby np. śmierć bliskiej osoby była przewidziana jako coś naturalnego. Jeżeli popatrzymy na współczesne powieści, gdzie kipi ekshibicjonizmem i różnymi emocjami, to 'A lasy wiecznie śpiewają' mogą wydawać się bezpłciowe. A tak nie jest. Losy starego Daga, jego potomków i innych członków rodziny to po prostu koleje losu człowieka i pokazanie tego, przed czym nikt nie ucieknie. To opanowanie narratora i postaci daje całej książce dziwnego uroku. Czytasz dalsze rozdziały, gdzie, praktycznie, nic szczególnego się nie wydarza, ale chcesz dalej je poznać i aż płoniesz z ciekawości, co będzie w przyszłości. Bardzo dobre jest też zestawienie dynamicznego, liberalnego miasta ze spokojem i magią wsi, gdzie mieszkają główni bohaterowie. Odnosiłam wrażenie, że z jednego opisu, gdzie dowiaduję się o tym, że zmienia się historia i co plotkują w mieście, przenoszę się w baśniową krainę, gdzie czas stoi w miejscu. I to było piękne w 'A lasy wiecznie śpiewają'. Plus RÓWNIE piękne opisy przyrody - mimo że nie przepadam za tymi rzeczami w książkach, to chylę czoła przed autorem i jego piórem.\nPo przeczytaniu tej 'cegły' (dwie części sagi) jestem tak spokojna, jak nigdy. Ciekawa jestem, czy jest jeszcze inny czytelnik, który po 'A lasy wiecznie śpiewają' ma poczucie totalnego wyciszenia. Takich książek chyba już tylko ze świecą szukać.\nAnna | 2014-10-13\nKlasyczna, przepiękna skandynawska saga rodzinna, w której czuje się czarowny klimat, więzi z bliskimi i potężną norweską przyrodą. To książka o miłości, wierze, roli i znaczeniu człowieka na ziemi w obliczu boskiej siły. Mimo że nie ma w niej dużo dialogów, a takie książki mi bardziej odpowiadają, czyta się ją z wielkim zainteresowaniem, bowiem napisana jest przepięknym językiem, porusza tak bardzo istotne dla człowieka zagadnienia jak zrozumienie dla innych, pomoc drugiemu, wsparcie i wyrozumiałość.\nTo historia rodziny Bjorndal, żyjącej na północnych terenach Norwegii na przełomie XVIII i XIX wieku, rodziny potężnej, majętnej, ale prześladowanej przez tragedie życiowe. Czytałam tę książkę w przeszłości i cieszę się, że udało mi się ponownie na nią natknąć. Polecam wszystkim, którzy polubili "Krystynę, córkę Lavransa", choć ta pozycja mnie bardziej wciągnęła.


wrzesień 2021 – Zespół Szkół nr 1\nZamek Królewski – wystawa „Świat Rembrandta”\n15 września, 2021 admin 0\n14 września uczniowie klas IO i IAE wraz z wychowawczyniami pojechali do Zamku Królewskiego na wystawę pt „Świat Rembrandta”. Podczas wyprawy do świata XVII -wiecznej kultury holenderskiej mieliśmy szansę odkryć …Czytaj Więcej…\nMiędzyszkolne zawody w piłkę nożną dziewcząt\n30 września, 2021 admin 0\n29 września 2021 roku uczennice naszej szkoły brały udział w międzyszkolnych zawodach w piłkę nożną dziewcząt, które odbyły się na boisku MOS w Pruszkowie. Reprezentacja naszej szkoły walczyła bardzo dzielnie, …Czytaj Więcej…\nWybory do Samorządu Szkolnego 27 września odbyły się wybory do Samorządu Szkolnego. W wyborach wzięło udział ponad 65 % wszystkich uczniów naszej szkoły. Z pośród 11 kandydatów wybrano trzech uczniów. …Czytaj Więcej…\nSzkolenie z udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej pracowników „Budowlanki”\n24 września, 2021 admin 0\nW dniach od 13 do 23 września w Zespole Szkół nr 1 im. St. Staszica w Pruszkowie zostało przeprowadzone szkolenie z udzielania pierwszej pomocy przedmedycznej. Szkolenie było realizowane w ramach …Czytaj Więcej…\nStaszicówka – Maj – Czerwiec 2021\n23 września, 2021 admin 0\nStaszicówka – Marzec – Kwiecień 2021\nWycieczka klas IV i IIIE\nKiermasz podręczników szkolnych w Zespole Szkół nr 1 w Pruszkowie\nW dniach 6-7 września 2021r został zorganizowany przez Samorząd Uczniowski kiermasz podręczników. Inicjatywa cieszyła się bardzo dużym zainteresowaniem. Dzięki tej corocznej akcji, uczniowie młodszych klas mieli możliwość kupić książki od …Czytaj Więcej…


Koordynator marki i komunikacji marketingowej w Saint-Gobain PAM\nW grudniu 2017 roku w strukturach Saint-Gobain PAM, firmy oferującej produkty do systemów wodociągowych i kanalizacyjnych, utworzono dział marki i komunikacji marketingowej, nad którym kierownictwo objęła Aleksandra Puzyno. Odpowiada za zarządzanie komunikacją zewnętrzną, w tym opracowanie jej strategii, budowanie relacji z mediami, współpracę z podmiotami zewnętrznymi oraz tworzenie kampanii internetowych i programów wsparcia sprzedaży.\nDo tej pory nie było wyznaczonej osoby odpowiedzialnej za działania wizerunkowe Saint-Gobain PAM w Polsce.\nAleksandra Puzyno wcześniej w strukturach firmy zajmowała się koordynowaniem programów lojalnościowych, kontaktami z mediami i PR-em marki ISOVER.\nW latach 2012-2016 odpowiadała za działania media relations oraz projekty komunikacyjne w Grupie Kapitałowej KOPEX. Zainicjowała powstanie Grupy Wspólnych Inicjatyw pod roboczą nazwą „Górnictwo OK” przy współpracy z Fundacją dla AGH, Ministerstwem Rozwoju i Forum Odpowiedzialnego Biznesu. Była członkiem grupy roboczej ds. edukacji i upowszechniania CSR w Polsce przy Ministerstwie Gospodarki. W latach 2005-2008 koordynowała program konsumencki „Laur Klienta”.\nJest absolwentką public relations na Uniwersytecie Ekonomicznym w Katowicach, a także zarządzania projektami w Szkole Głównej Handlowej w Warszawie i grafiki wydawniczej i reklamowej w Wyższej Szkole Technologii Informatycznych w Katowicach.\nSaint-Gobain PAM z koordynatorem marki i komunikacji\nNowo utworzone stanowisko objęła Aleksandra Puzyno...


G-Star Raw - Koszula Core - MODNAPOLKA.pl\nFriday, 28 February 2020 Kobiety Odzież Koszule G-Star Raw - Koszula Core\nG-Star Raw 747508\nKoszula z kolekcji G-Star Raw. Model wykonany z gładkiej tkaniny. Posiada klasyczny, lekko usztywniony kołnierzyk. - Prosty fason. - Rękawy z zapinanymi mankietami. - Możliwość podpięcia rękawów. - Z przodu kieszonka. - Zapięcie na guziki. - Gładka tkanina. - Cienka, nieelastyczna tkanina. - Ozdobne przeszycia. - Długość rękawa: 60 cm. - Długość: 72 cm. - Szerokość pod pachami: 52 cm. - Szerokość w ramionach: 40 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Rodzaj: casual (na co dzień) Skład: 100 % Bawełna ID produktu: 4940-KDD172 Kod producenta: D01158.5123\n84.90 zł 119.90 zł Answear - Koszula - czarny Koszula z kolekcji Answear. Model wykonany z gładkiej tkaniny. - Prosty fason. - Zapięcie na guziki. - Rękawy z zapinanymi mankietami. - Kieszonki na piersi. - Gładka tkanina. - Długość rękawa: 60 cm. - Szerokość pod pachami: 49 cm. - Długość: 72 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Fason: regular Rękaw: długi Kołnierzyk: klasyczny Okazje: casual Skład: 100 % Wiskoza ID produktu: -100-KDD01K Kod producenta: SNG10.NB\n189.90 zł Tally Weijl - Koszula - czarny Koszula z kolekcji Tally Weijl. Model wykonany z imitacji skóry. - Luźny fason. - Kieszonki na piersi. - Zapięcie na zatrzaski. - Szerokość pod pachami: 51 cm. - Długość rękawa: 59 cm. - Długość: 77 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Rękaw: długi Kołnierzyk: klasyczny Okazje: casual Fason: relaxed Skład: 100 % Poliuretan ID produktu: 4901-KDD06K Kod producenta: SJAPUGEBBS\n49.90 zł 169.90 zł Vero Moda - Koszula - czarny Koszula z kolekcji Vero Moda. Model wykonany z gładkiej tkaniny. Posiada klasyczny kołnierzyk. - Prosty fason. - Zapięcie na guziki. - Cienka, nieelastyczna tkanina. - Koronkowe wstawki. - Długość rękawa(mierzona od kołnierzyka): 70 cm. - Długość: 62 cm. - Szerokość pod pachami: 55 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Fason: regular Materiał: koronka Rękaw: długi Kołnierzyk: klasyczny Okazje: casual Skład: 100 % Poliester, ID produktu: 4911-KDD02H Kod producenta: 10208133\n89.90 zł Medicine - Koszula Acid Bouquet - czarny Koszula z kolekcji Medicine. Model wykonany z gładkiej tkaniny. - Prosty fason. - Zapięcie na guziki. - Rękawy z zapinanymi mankietami. - Kieszonka na piersi. - Gładka tkanina. - Szerokość pod pachami: 52 cm. - Długość rękawa: 57 cm. - Długość: 72 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Fason: regular Rękaw: długi Kołnierzyk: klasyczny Okazje: casual Skład: 80 % Modal, 20 % Poliester ID produktu: 6910-KDD900 Kod producenta: RW19.KDD900\n69.90 zł 129.90 zł Only - Koszula - czarny Koszula z kolekcji Only. Model wykonany z gładkiej tkaniny. - Luźny model. - Zapięcie na guziki. - Cienka, nieelastyczna tkanina. - Materiał ze wzorem strukturalnym. - Szerokość w ramionach: 53 cm. - Długość rękawa(mierzona od kołnierzyka): 70 cm. - Długość: 63 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 36. Wzór: gładkie Rękaw: długi Kołnierzyk: klasyczny Okazje: eleganckie Okazje: casual Fason: relaxed Skład: 100 % Wiskoza ID produktu: 4910-KDD02Y Kod producenta: 15188343\n79.90 zł 99.90 zł Tally Weijl - Koszula - czarny Koszula z kolekcji Tally Weijl. Model wykonany z wzorzystej tkaniny. - Prosty fason. - Zapięcie na guziki. - Cienka, nieelastyczna tkanina. - Szerokość pod pachami: 46,5 cm. - Długość rękawa: 59 cm. - Długość: 51 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: wzorzyste Fason: regular Rękaw: długi Kołnierzyk: klasyczny Okazje: casual Skład: 100 % Poliester ID produktu: 4901-BDD06Y Kod producenta: SWSPELENA3\n49.90 zł 119.90 zł Medicine - Koszula Urban Story - czarny Koszula z kolekcji Medicine. Model wykonany z gładkiej tkaniny. - Prosty fason. - Zapięcie na guziki. - Kieszonki na piersi. - Rękawy z zapinanymi mankietami. - Gładka tkanina. - Szerokość pod pachami: 50 cm. - Długość rękawa: 61 cm. - Długość: 73 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Fason: regular Rękaw: długi Okazje: casual Skład: 100 % Lyocell ID produktu: 6910-KDD800 Kod producenta: RW19.KDD800\n219.90 zł 369.90 zł Guess Jeans - Koszula Valeria - czarny Koszula z kolekcji Guess Jeans. Model wykonany z gładkiej tkaniny. Posiada klasyczny kołnierzyk. - Dopasowany fason. - Zapięcie na guziki. - Cienka, nieelastyczna tkanina. - Ozdobne wiązanie. - Długość rękawa: 62 cm. - Długość: 59 cm. - Szerokość pod pachami: 43,5 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: S. Wzór: gładkie Fason: slim Rękaw: długi Materiał: z elastanem Kołnierzyk: klasyczny Okazje: casual Skład: 95 % Bawełna, 5 % Elastan, ID produktu: 4920-KDD01S Kod producenta: W84H69.WAF10


Robią sobie zmysłowe zdjęcia, by na nowo pokochać swoje ciała! Wyzwanie z lnstagrama pomogło tysiącom kobiet\nPomysł wyszedł od edukatorki seksualnej Ev'Yan Whitney. Jeszcze we wrześniu Ev'Yan zaprosiła fanki do podjęcia wyzwania: przez pięć dni, codziennie, miały robić sobie zmysłowe zdjęcia.\nInicjatywa z Instagrama nosiła nazwę #sensualselfiechallenge i jako taka szybko stała się sławna. Zmysłowe zdjęcia nadsyłały matki mające problem z zaakceptowaniem zmian, jakie zaszły w ich ciałach po ciąży i porodzie. W komentarzach pisały o korzyściach, jakie odniosły z udziału w wyzwaniu:\nZ początku czułam się przytłoczona, ponieważ teraz jestem mamą – napisała uczestniczka Nora Sanchez. – Ale po namyśle uznałam: skoro jestem świeżo upieczoną mamą, która zmaga się z akceptowaniem swojego ciała, to czy wyzwanie sensualselfiechallenge nie jest właśnie dla mnie? (...)\nNora wstydziła się przebarwień na ciele i nierównych piersi. Mimo to odważyła się pokazać je na zdjęciu. Była zaskoczona i wzruszona, gdy setki osób polubiły jej selfie.\nZobaczcie niektóre ze zdjęć kobiet uczestniczących w wyzwaniu. Akcja trwa. A może macie ochotę dołączyć?\nEv'Yan Whitney - to był jej pomysł.\nInstagram kontra Rzeczywistość. Te zdjęcia 23-latki dodają pewności siebie tysiącom kobiet\nOto kraje, w których nadwaga u kobiet to ideał piękna\nOtyła blogerka głosi "body positive" i upaja się swoim ciałem. To samo radzi innym osobom z nadwagą\nCopyright Digital Avenue sp. z o.o. 2020 (0.152 s.)


Komuna zniknęła więc przyszedł również czas na Dziecko Komuny.\nOd podziękowań. Najlepiej chronologicznie.\nPierwsze podziękowanie złożyłem już w 2006 roku. Najpierw w pracy. Zakończyłem ją jeden dzień po osiągnięciu wieku emerytalnego. Zaraz potem odszukałem na internecie Ruth L., tę która jako pierwsza dała mi dobre referencje w Australii.\nJakiś czas później miałem przyjemność podziękować jej osobiście w Melbourne...\nAustralię często nazywają krajem drugiej szansy. Jestem przykładem słuszności tej nazwy...\nNawet moje szkolne marzenie - brać udział w Olimpiadzie w Melbourne - w jakiś sposób się spełniło. Brałem udział w biegu, którego meta była na stadionie olimpijskim - MCG. Poniżej - przed biegiem, po najechaniu myszą - po biegu - rozglądam się za swoimi wspomnieniami z 1956 roku, znalazłem...\nSpełniły się również jeszcze wcześniejsze dziecinne sny o śnieżnych wedrówkach narciarskich. Odkryłem narciarstwo biegowe i uczestniczyłem w maratonach narciarskich w 17 krajach. Ostatnim był Bieg Piastów.\nPoniżej wyścigi w Australii - w słońcu i podczas śnieżycy (proszę najechać myszą)...\nLos byl tak skrupulatny, że spełnił moje zawodowe tęsknoty z Kuwejtu - opracować ciekawy system komputerowy na Univacu. Był to system sterowania wymianą części w samolocie...\nNawet taki kaprys jak napisanie opowiadania po angielsku zaowocował wymierną nagrodą.\nDziękuje Ci Australio, przyjęłaś mnie jak swoje naturalne dziecko a nawet dużo lepiej.\nObawiam się jednak, że nie odpłaciłem pięknym za nadobne. Zadowoliłem się drobnymi efekciarskimi sukcesami a zaniedbałem bardziej wymierne talenty.\nW którymś momencie moje zarobki osiągnęły całkiem przyzwoity poziom. Kolega w pracy spytał:\n- Akcje czy nieruchomości?\n- Ani jedno ani drugie.\n- Bardzo niedobrze - spojrzał nia mnie ze smutkiem - praca i zarobki z niej są tylko środkiem do celu.\n- A co jest celem?\n- Żeby to pieniądze na ciebie pracowały. 24 godziny na dobę. Ty sobie śpisz a twój kapitał rośnie.\nZasmuciłem się. Więc moja praca, która daje mi tyle radości, i która jest ceniona przez wiele osób, jest mniej ważna niż jakiś automat do pomnażania kapitału.\nTo był niewątpliwie wpływ komuny. Przez długie lata starano się wpoić ludziom przyzwyczajenie aby pracować 8 godzin a potem mieć czas na rekreację, kulturę, zabawę.\nPrzypomniała mi się oglądana w telewizji rozmowa ze Światosławem Richterem - bywało, że razem z Dawidem Ojstrachem tłukliśmy się 2 dni pociągiem aby dać koncert w niewielkiej osadzie na Syberii.\n- Przecież o wasz występ ubiegały się najlepsze sale koncertowe świata - dziwił się reporter.\n- Ludziom, którzy ciężko pracują w gdzieś na końcu świata też należy się dobra muzyka - odpowiedział S. Richter.\nAle nie powiedziałem o tym mojemu rozmówcy.\nParadoksalnie z pomocą przyszła mi Polska - dostałem bardzo przyzwoitą emeryturę dzięki umowie podpisanej z Australią w 2010 roku. Do stażu emerytalnego wliczono lata pracy w Australii.\nI jeszcze jedna druga szansa, tym razem od szkolnego kolegi. Tadeusz jest jednym z najbardziej cenionych w Polsce specjalistów w dziedzinie heraldyki, autorem kilku herbarzy - KLIK.\nOpracował również szczegółową koncepcję internetowej wyszukiwarki herbów. Potrzebował tylko programisty i wybrał mnie mimo, że nie miałem żadnego doświadczenia w programowaniu stron internetowych. Dzięki jego inspiracji i pomocy zdobyłem nowe doświadczenie.\nWyszukiwarka funkcjonuje już prawie 10 lat - KLIK. Codziennie korzysta z niej kilkaset osób. Wprowadzone przez Tadeusza wyszukiwanie graficzne jest unikalnym rozwiązaniem i zyskało nam wdzięczność pracowników naukowych w archiwach i muzeach.\nKtóregoś dnia Michał po powrocie ze szkoły poprosił żebym wyszedł z nim na spacer. Zdecydowanym krokiem zaprowadził mnie na sąsiednią ulicę i pokazał świeżo postawiony płot.\n- Tatusiu, ten płot zbudował tatuś Simona.\n- Całkiem ładny płot - odpowiedziałem czując już co się święci.\n- Tatusiu, a czy ty tutaj coś wybudowałeś?\nUśmiechnąłem się z zażenowianiem. Wskazałem lecący nad naszymi głowami samolot.\n- Widzisz ten samolot? On leci bezpiecznie bo ja opracowałem system, który pilnuje żeby żadna część nie popsuła się podczas lotu.\nPo minie Michała widziałem, że to żaden argument. Przypomniały mi się rozważania w okresie zakładania rodziny - komuna przetrwa jeszcze setki lat a my, polska rodzina, przetrwamy komunę. W takich warunkach odpowiedź na pytanie Michała byłaby prosta - mógłbym zaprowadzić go na cmentarz, na groby przodków, którzy żyli w czasach caratu, w czasach okupacji. Nasze życie było tylko kontynuacją.\nAle co odpowiedzieć kiedy przetrwanie komuny okazało się fraszką? Ale co odpowiedzieć w Australii gdzie nie odwiedza się grobów?\nJakąś odpowiedzią byłoby zbudowanie solidnej bazy finansowej dla rodziny i ukierunkowanie dzieci aby to kontynuowały. Tak właśnie zrobiło wiele osób będących w podobnej sytuacji jak ja. Osiągnęli sukces a startowali z dużo gorszej pozycji niż ja. Jestem jednak pewien, że żadna z nich nie nazwałaby samej siebie dzieckiem komuny.\nWydaje mi się, że życie w PRL, szczególnie w latach stalinowskich, spowodowało u mnie spore pomieszanie życia na jawie z marzeniami. W moim przypadku zaowocowało to z jednej strony dużą dozą satysfakcji i zadowolenia z siebie, z drugiej strony nie dawałem chyba poczucia pewności i stabilizacji osobom ze mną związanym.\nMoże to spowodowało, że nasze dzieci wybrały styl życia nieco odmienny od powszechnie praktykowanego.\nWracam do podziekowań - dziękuję naszym czytelników i komentatorom za poświęcony czas i pozytywne wibracje.\nI wreszcie... najważniejsze - bardzo serdecznie dziękuję współautorom, Wiesi i Tadeuszowi, za wzbogacenie tego blogu wpomnieniami i refleksjami. A przede wszystkim za to, że byli i są ze mną.\nNa koniec blogu potop. Nie, nie mam na myśli powiedzenia - po mnie potop. Moje utopie utopiły się już w połowie mojego życia. Od tego czasu płynę, jak bohater poniższej piosenki...\nŻyczę moim bliskim i dalekim żeby płynęli jak im się nawet nie śniło.\nMoim pierwotnym zamierzeniem było odczekać w Australii aż w Polsce zakończy się stan wojenny, wszystko wróci do starego ładu - tego sprzed 1980 roku - i wrócić.\nLata mijały a sytuacja była wciąż zagmatwana.\nPierwsza odwiedzila Polskę Sylwia, w 1988 roku. Według jej relacji panował zupełny bałagan i niepewność.\nW 1991 pojechala do Polski Ania. Była już na studiach - informatyka. Zaproponowaliśmy żeby przerwała studia i pojechała na pół roku do Europy, głównie do Polski. Zgodziliśmy się, że najlepszym sposobem wejścia w towarzystwo rówieśników będą studia. Nie było problemu z zapisaniem jej na 2 rok informatyki na Uniwersytecie Warszawskim.\nAnia odwdzięczyła się obszernymi listami. Gdy pokazałem je swoim polskim znajomym w Kanadzie załatwili ich publikację w polskiej gazecie w Toronto...\nPoniżej kilka wybranych fragmentów z listów Ani...\nMuszę stwierdzić, że naprawdę niektórym ludziom miesza się w głowie podczas podróży. Wsiadam do samolotu a tu na moim miejscu Włosi. Ja do nich delikatnie, że siedzą na moim miejscu, a oni do mnie z całym wykładem po włosku. W końcu jednak ustąpili jak poprosiłam stewarda o pomoc.\nWcisnęłam się na moje miejsce przy oknie, zdjęłam akubrę, położyłam sobie poduszeczkę pod głowę i wyciągnęłam nogi. Włoska para patrzyła na mnie trochę dziwnie, ale jak się najedli to nawet próbowali ze mna rozmawiać....\nDC9, którym leciałam z Rzymu do Polski, był malutki i tak klekotał, że myślałam, że sie w każdej chwili rozprśsnie. Ale się nie rozprysnął i wylądowaliśmy w Warszawie.\nW sobotę rano poszliśmy na bazar. To znaczy stoją tam domeczki 3x3m z jasnego drzewa i gdyby było wiecej śniegu to można by pomysleć, że jest się na Alasce.\nNiedziela, ledwo zdążyłyśmy do kościoła. Byłyśmy na mszy młodzieżowej. Może była ona i lepsza od innych, ale ja nie zauważyłam bo musiałam za duzo stać....\nNastępny tydzień Ania spędziła na nartach na Szrenicy. Potem spotkała się ze swoją australijską koleżanką szkolną Susan...\nWłaśnie wróciłam z mojej wyprawy z Susan. Najpierw pokazałam jej Warszawę - Stare Miasto, Łazienki.\nWarszawa bardzo się Susan podobała bo ona uwielbia bazary i stragany a tego tutaj pełno. Kiedy się wałęsałyśmy po Warszanie spotkałyśmy "buskersów". I to z niebylekąd bo z Boliwii. No to po co jeżdzić do Ameryki Południowej jak Europa oferuje wszystko?\nPotem wybrałyśmy się do Krakowa. Zanim tam dojechałyśmy i znalazłyśmy nocleg to była już 14.\nPopędziłyśmy więc pod Sukiennice. Obeszłyśmy rynek chyba 5 razy.\nNastępnego dnia poszłyśmy na Wawel a potem do Wieliczki razem z Kanadyjką, która mieszka z nami w pokoju.\nWieliczka to jest bajka. W Polsce przebywa teraz Steven Spielberg. Jak zobaczy Wieliczkę to na pewno tysiąc pomysłów przyjdzie mu do głowy.\nW niedzielę rano , skoro dzień zaświtał, byłyśmy już na dworcu PKS. Kilku autobusów do Zakopanego nie było na rozkładzie. My załapałyśmy się na taki nieistniejący. Gdy wsiadałyśmy to powiedzieli nam, że wszystkie miejsca są już wysprzedane, ale oczywiście zmieściłyśmy się, my i jeszcze pięć osób bez biletu.\nW Zakopanem przywitała nas piękna pogoda. Wjechałyśmy kolejką na Gubałówkę - Tatry wyglądały prześlicznie i bardzo blisko. Na dół zjechałyśmy na pupie.\nW poniedziałek rano udałyśmy się do kolejki linowej. Zdecydowałyśmy się pojechać saniami, a że ja się spodobałam "kierowcy" to obniżył nam cenę i całowali po rączkach.\nNa Kasprowy nie wjechałyśmy - 40,000 zł ($4) w jedną stronę to za drogo. Poszłyśmy za to na Giewont. Śnieg był po pas, zbocze strome, szlak nieprzetarty. Na szczyt nie dałyśmy rady wejść, ale zjazd na pupie był wspaniały.\nNastępnego dnia znowu trzeba się wcześnie pakować i jechać dalej - autobusem na Łysą Polanę. Ja przeszłam przez granicę bez problemu bo mam polski paszport, ale Susan musiała czekać na wizę i dzięki temu uciekł nam autobus. Nie wiedziałyśmy kiedy jest następny autobus, ale złapałyśmy autokar, który dowiózł nas do Tatrzańskiej Łomnicy.\nW Czechosłowacji podróże i jedzenie są bardzo tanie, ale inne rzeczy są droższe niż w Polsce więc najadłyśmy się i pojechałyśmy do Popradu. Tam nie było co robić więc obejrzałyśmy film Komando a po filmie załapałyśmy sie na pociąg do Pragi. Jechałyśmy kuszetką, ale pociąg był bardzo rozklekotany a w przedziale gorąco, nie wyspałyśmy się.\nPraga jest pięknym miastem, ale po siedmiu dniach ostrego chodzenia i pięciu dniach podróży dla nas mogła być tylko męcząca. Najbardziej nas ucieszyło kiedy spotkałyśmy buskerów z Boliwii i Peru i mogłyśmy usiąść na ulicy żeby ich posłuchać. Dotrwałyśmy jakoś do wieczora i znowu na pociąg.\nJeszcze rano kupiłam bilet, ale nikt mi nie powiedział, że trzeba kupić miejscówki. Jak głupia latałam po dworcu żeby się dowiedzieć, że 10 minut przed odjazdem pociągu już się miejscówek nie sprzedaje.\nPożegnałam się z Susan i wsiadłam do wagonu kuszetkowego. Tam dostałam nie tylko kuszetkę, ale cały przedział. W sąsiednim przedziale siedzieli jacyś faceci, którzy regularnie tu kursują i przewożą wódkę i koszulki do Polski. Zaczęli sie dziwować, że sama jadę i opowiadać mi historie o swoich podróżach tym właśnie pociągiem.\nJak to w Katowicach wsiadają rzezimieszki, którzy otwierają przedziały i wykradają wszystko, albo najpierw gazują cały wagon, żeby mieć zapewniony łup.\nWłosy mi stanęły dęba a szczęka uderzyła twardo o podłogę ze strachu i zdziwienia.\nZanim poszłam spać namoczyłam sobie mały ręczniczek, zamknęłam przedział na zamek i łańcuch i położyłam się głową do okna. W ten sposób przechodzień nie widział kto jest w przedziale a ja widziałam jego.\nGdyby gazowali a ja bym się zorientowała, to mogłabym ręczniczkiem zakryć twarz i otworzyć okno. Byłam tak z siebie zadowolona, że nie mogłam zasnąć.\nPo północy zbudzili mnie celnicy. Podstępowali paszport i poszli dalej. Godzinę później dojechaliśmy do Katowic, słyszałam jak faceci obok wysiadali.\nZostałam sama - dreszcze strachu.\nNagle obudziłam się, byliśmy na jakiejś stacji, pociąg już ruszał - Warszawa Zachodnia - odetchnęłam.\nUbrałam sie piorunem i zadowolona wyparadowałam z przedziału. Pociąg właśnie się zatrzymał - Warszawa Centralna - próbuję otwarzyć drzwi a tu nic. Biegnę na drugi koniec wagonu - to samo. Panika! Na szczęście nie straciłam zmysłów i przeszłam do następnego wagonu a tam konduktor mnie wypuścił. Okazało się, że od Katowic wszystkie wagony były pozamykane przed rzezimieszkami a konduktor zaspał.\nLuty 1991... w poniedziałek zaczęły sie studia. Najpierw czułam się bardzo samotna, ale zainteresował się moją osobą pewien Staszek. Bardzo fajny chłopak, który robi wszystko żeby mnie gdzieś wyciągnąć.\nNa wykładzeie często muszę prosić o przetłumaczenie pewnych słów. A czasem nawet jak rozumiem wszystkie słowa to nadal nie rozumiem zdania. Ale jak pytam innych studentów o wytłumaczenie to są bardzo pomocni.\nPrzedmioty mam następujące:\nAlgorytmy i struktury danych. Wykładowca - pan D. - jest świetny. Przedmiot bardzo oparty na matmie i bardzo mi się podoba.\nSystemy Operacyjne - wykładowca - pan M. - jest nudny, ale mam kopie wszystkich notatek to nie muszę chodzić na wykłady.\nMetody Przetwarzania Danych - pan W.\nTatusiu! Myśmy myśleli, że w Austrlii oni sobie robią żarty z tych baz danych, ale tutaj oni zupełnie zwariowali na punkcie zapisu relacji w sposób matematyczny. Wykładowca jest bardzo "profesorowy".\nMetody Optymalizacji - wykładowca O. Pan O. właśnie wrócił z zagranicy i uważa się za wszechmogącego. Ale na razie zajęć nie było bo pan O. spóźnił sie o więcej niż studencki kwadrans.\nMetody Translacji - pan L. Pan L. jest bardzo "cool". Przedmiot ten robiłam już Australii jest bardzo fajny i w pewnym sensie lepiej uczony niż na uniwersytecie Monash.\nW środę wieczorem byłam na musicalu Metro. Fantastyczne! Nareszcie ktoś użył technologię laserową. Jedna scena była nie do uwierzenia.\nW czwartek byłam na koniach - piękne konie. Nie kopią, nie gryzą. Czasami zrzucają. Bez bata nie ruszają się, z batem - czasem głupieją. Nie są ostrzejsze od tego samego typu kona w Australii.\n28/2/1991 - przebrnęłam przez drugi tydzień studiów i muszę powiedzieć, że do tej pory zawiodłam się. Tutaj są tylko dwaj prawdziwy komputerowcy, ale jeden to teoretyk więc zostaje jeden. Cała reszta to konie z klapkami na oczach, którzy chcą tylko skończyć bo wtedy będą zarabiali "melony"....\nNie mają tego błysku w oczach, nie rozmawiają z podnieceniem i przyspieszonym biciem serca, w oczach nie zabłyśnie im iskierka fantacji gdy wymawiają słowo UNIX.\nPrzecież jak my na Monash dostaliśmy konta na UNIX to resztę dnia spędziliśmy na komputerze.\nA tutaj oni zobaczyli co mają w katalogu i sobie poszli. Nie chcieli hackować, nie chcieli wysłać maili, nie chcieli rozmawiać.\nTo po prostu ręce opadają. Po co oni robią ten kurs w takim razie?\nW Tłusty Czwartek, czyli wczoraj, byłam drugi raz na koniach. Przywiozłam ptasie mleczko co bardzo spodobało się mojemu instruktorowi...\nSzef zakładu nazywa się Witek i pamięta Janusza S. ze swoich młodych lat. A w ogóle to mu się bardzo spodobałam i pozwolił mi jeździć 2 razy w tygodniu.\nZa 18 lekcji po 1.5 godz zapłaciłam 400,000 zł.\nW ogóle towarzystwo końskie jest świetne - gorsi pijacy od Janusza! Tu nie ma mowy żeby ktoś wsiadł na konia bez strzemiennego. A jak skończą jeździć to piją dalej i grają w brydża. Co za życie!\nJak się łatwo domyślić Ania wkrótce przestała chodzić na Uniwersytet za to podwoiła, potroiła, ilość lekcji jazdy konnej.\nW marcu wyjechała z kuzynką na narty do Zakopanego. W maju pojechala na spływ kajakowy na Dunajcu. Potem odbyła ponad miesięczną wędrówkę po Europie. Poniżej końcowy przystanek - wyspa St Michel...\nJesienią 1991 ja pojechałem do Polski. Wrażenia podobne jak Sylwii i Ani - buskersi z Południowej Ameryki grali nadal...\nNa każdym kroku sklepikarze, na Stadionie X lecia - sklepikarze, w Pałacu Kultury - sklepikarze. Zdałem sobie sprawę jak bardzo rządy komuny ograniczały prawdziwe aspiracje wielu moich rodaków.\nW 1997 roku Michał, również student informatyki, powtórzył doświadczenie Ani. Z tym, że nie poszedł na studia. Spędził kilka tygodni na nartach na Słowacji i w Austrii a potem znalazł sobie niezłą pracę jako nauczyciel angielskiego w prywatnych szkołach.\nWtedy Polska wydawała się już być ustabilizowanym krajem. Michałowi ogromnie się podobała. Zainteresował się polską literaturą, stał się wielbicielem książek Marka Hłasko.\nMiałem duże nadzieje, że po skończeniu studiów w Australii przeniesie się do Polski.\nNie spełniły się. Odwiedził Polskę w 2008 roku wraz z żoną Australijką i dwójką dzieci. Ukoronowaniem wyjazdu był udział w festiwalu polonijnych zespołów folklorystycznych w Rzeszowie...\nPowyżej występ na scenie na placu w Rzeszowie.\nPoniżej - po festiwalu - pociąg Rzeszow-Kraków. Dla mnie to już ODJAZD...\nTagi: 1991 Polska\nJ.Gadsden Packaging czyli fabryka puszek do piwa w przemysłowej dzielnicy Coburg. Wydaje mi się, że moje doświadczenie z pracy w przemyśle było głównym atutem.\nZaczęło się jak w Polsce - badanie lekarskie w fabrycznym ambulatorium. Fabryka też dość podobna do polskich fabryk. Biura firmy i ośrodek komputerowy mieściły się w centrum Melbourne.\nPierwsza pensja - $24,000 rocznie - była raczej kiepska, ale to był drobiazg, najważniejsze było dla mnie Australian experience.\nKomputer HP3000 - całkiem przyzwoity minikomputer. Język programowania - COBOL. To nie było dla mnie problemem. Chyba od pierwszego dnia byłem w pełni wydajnym pracownikiem.\nW ośrodku komputerowym było zatrudnionych 8 osób, byłem mile zaskoczony ich kwalifikacjami.\nMoje pierwsze zadanie - planowanie produkcji - to była moja specjalność z pierwszej pracy w Polsce. Puszka do piwa w porównaniu z iskrownikiem motocykla to była fraszka. Chyba byłem zbyt arogancki gdyż pierwsza próba uruchomienia nowego systemu mojego autorstwa zakończyła się niepowodzeniem. Powtórka 2 tygodnie później poszła już dobrze.\nTe 2 tygodnie to była istotna lekcja - w przypadku niepowodzenia nie wstydź się, poproś o pomoc, ludzie są życzliwi.\nW pierwszej pracy czułem się trochę nie w porządku. Zaczynałem ją z przeświadczeniem, że to tylko drobny stopień w dalszej karierze. Niech tylko uzbieram rok australijskiego doświadczenia i lecę dalej, wyżej. To było logiczne. Tylko zmiana pracy pozwoli mi znacząco podwyższyć zarobki. Poza tym to była zbyt mała firma i zbyt prosta produkcja. Nie widziałem tu wielkich perspektyw. Jednak zarówno mój szef jak i współpracownicy byli tak sympatyczni, że było mi przykro myśleć o odejściu.\nWiększość pracowników ośrodka to byli Australijczycy, ale trafił się jeden Rosjanin, to znaczy Żyd z Białorusi, Arkady. Kapitalne poczucie humoru a do tego ileż wspólnych tematów. Któregoś dnia Arkady wziął mnie na spytki:\n- Lech, powiedz jak to w Polsce było, bo u nas opowiadali tyle plotek.\n- Jakich plotek?\n- Są u was sklepy dewizowe? Można dostać paszport? Są prywatni lekarze? Są prywatni rolnicy?\nLista pytań była długa. Na wszystkie udzieliłem odpowiedzi twierdzącej. Arkady popatrzył mi uważnie w oczy:\n- Lech, wyście chyba oszaleli! Skąd wam przyszło do głowy zmieniać taki system?\nPrzyznawałem mu rację.\nJuż na początku marca wynajęliśmy mieszkanie w bloku niedaleko od szkoły Michała. Mając w pamięci upały wybraliśmy chłodne mieszkanie, z oknami na bezsłoneczne południe. W połowie marca przyszły takie chłody, że nabawiłem się gorączki reumatycznej. Wydaliśmy fortunę na grzejniki, elektryczną podkładkę pod prześcieradło itp.\nGdy tylko dostałem pracę kupiłem samochód - Ford Cortina - używany, automatic, bardzo solidna i ciężka maszyna.\nOczywiście przed zakupem samochodu zdaliśmy oboje egzamin na prawo jazdy. Na szczęście musieliśmy zdawać tylko egzamin pisemny. Sylwia dostała arkusze egzaminacyjne w języku polskim. Do każdego pytania 4 odpowiedzi do wyboru. Kilka odpowiedzi zapamiętałem do dzisiaj:\nPytanie - czy podczas jazdy samochodem można wyrzucać śmieci przez okno?\nJedna z odpowiedzi - tylko na wsi.\nPytanie: jak się zachować gdy zobaczysz znak Szpital?\nJedna z odpowiedzi - zatrąbić.\nPytanie: jak się zachować gdy za tobą jedzie wóz strażacki na sygnale?\nJedna z odpowiedzi - ustąpić drogi a potem jechać za nim i pomagać gasić.\nPierwszą praktykę miałem wkrótce po zdaniu egzaminu. Przyszły nasze rzeczy wysłane drogą morską. Musiałem odebrać je z magazynu portowego.\nTo byl dobry test - wynająć samochód bagażowy w centrum miasta, przejechać przez miasto, znaleźć drogę w portowym labryncie. Wszystko w ruchu lewostronnym. Nie było trudno, po prostu jechać tak jak samochód przede mną. Jedyne poważne wątpliwości miałem gdy trzeba było skręcić w prawo z lewego pasa. To specjalność Melbourne - KLIK.\nSamo prawo jazdy było ciekawym dokumentem - nie było na nim zdjęcia właściciela...\nDla wiekszości osób był to jedyny dokument tożsamości, nie było (i nie ma nadal) żadnych dowodów osobistych czy kart identyfikacyjnych.\nWszystkie formalności okazały się bardzo proste - konto w banku, zasiłek rodzinny, ubezpieczenie, wynajęcie mieszkania, załatwienie tefonu. To ostatnie najbardziej nam zaimponowało gdyż w Polsce nie doczekaliśmy się telefonu. Tu czekaliśmy niecałą dobę.\nSzkoła dzieci. Wszystko szło bardzo dobrze. Michał asymilował się w Australii...\nAnia błyszczała nadal blaskiem angielskiej szkoły. Któregoś dnia zadzwonil do mnie jej wychowawca.\n- Ta twoja córka jest nadzwyczajna. A już w językach obcych.\n- Jak ona świetne zna francuski! Poziom maturalny. Ona chyba się nudzi na lekcji.\n- Nie szkodzi. Nowy kraj, sporo stresów. Niech się zrelaksuje na jednym przedmiocie.\n- O tym chciałem z tobą porozmawiać. Co myślisz o przeniesieniu jej na język grecki?\n- Grecki? Co za pomysł dziwny?\n- Jest taka sprawa, że mamy tu nauczyciela greckiego, ale jak nie zbierzemy 16 uczniów to on straci pracę. Wszak też jesteś nowym imigrantem. Powinieneś to zrozumieć.\nSpytałem Ani o zdanie. Śmała się - ta cała szkoła to jeden żart, wszystkie przedmioty. Może być grecki. Zgodziłem się. Ania z greckim nie miała żadnego problem, ale też niczego się nie nauczyła.\nJedyna sprawa, która mnie smuciła to brak kontaktu dzieci z rówieśnikami. Po szkole każde dziecko wracało do domu. Nie było podwórek, nikt nie bawił się na ulicy. W naszym bloku nie mieszkały żadne dzieci.\nMożliwości pracy dla Sylwii były mocno ograniczone. W Polsce ukończyła pomaturalną szkołę techników fizjoterapii. Tutaj taka specjalność nie istniałą. Albo pielęgniarka albo fizjoterapeuta. Oba zawody wymagały długoletnich studiów.\nNarazie priorytetem był język angielski. Na szczęście były dostępne kursy angielskiego dla świeżoprzybyłych migrantów.\nRadosnym wydarzeniem była kilkudniowa wizyta w Melbourne mojego kuzyna - Józefa Milewskiego...\nJózef był dyrektorem wielkiej francuskiej kopalni azbestu w Brazylii i przyjechał do Australii służbowo.\n- Chcesz sprzedawać azbest w Australii? - zdumiałem się - tu właśnie zaczęła się antyazbestowa histeria.\nJózef zapewniał mnie, że azbest z jego kopalni jest bezpieczny. Ulubionym zajęciem jego trójki dzieci było turlanie się w dół w tumanach pyłu z azbestowych hałd. Jednak Australijczyków nie przekonał. Na marginesie wspomnę, że Józef odkrył złoża azbestu w Brazylii, stoczył wielką batalię o zezwolenie francuskiej firmie na budowę kopalni i w końcu został tej kopalni dyrektorem. Na interecie znalazłem tylko maleńki ślad tej pasjonującej historii - KLIK.\nDla mnie ta wizyta była bardzo istotna, nie żyjemy na zupenym odludziu, nie zostaliśmy całkiem zapomniani.\nOczywiście niezawodną ostoją był gościnny dom Basi i Janusza. Wkrótce potrzebowaliśmy ich rady i pomocy w bardzo poważnej sprawie.\nBank ANZ ogłosił, że dla nowych migrantów znosi na 3 miesiące ograniczenia w udzielaniu kredytów na dom (2 lata systematycznego oszczędzania, spory depozyt).\n- Absolutnie powinniście z tego skorzystać - radziła Basia - własny dom to najlepsza inwestycja. Jak nie skorzystacie teraz to będziecie jeszcze przez 2 lata płacić za nieswoje a przez 2 lata ceny pójdą w górę.\nDostaliśmy pożyczkę - $30,000, plus obietnicę dodatkowej pożyczki prywatnej do $10,000. Musieliśmy kupić dom w ciągu 3 miesięcy, potem pożyczka przepadała.\nKażdy weekend spędzaliśmy na poszukiwaniach.\n- Szukajcie w dobrych dzielnicach - radziła Basia - najgorszy dom w najlepszej dzielnicy, to powinno być waszą dewizą.\nCena $63,500. O dużo za dużo. Bank pożyczył nam w sumie $40,000. Wysupłałem wszystkie oszczędności, resztę pożyczyli nam Basia i Janusz.\nSpłaty dwóch pożyczek w banku plus pożyczki od Basi i Janusza to było bardzo duże obciążenie. Sylwia podjęła pracę jako szwaczka w fabryce kostiumów kapielowych.\nNa wprowadzenie się do naszego domu musieliśmy czekać 3 miesiące. Prawie co weekend podjeżdżaliśmy sprawdzić czy dom jeszcze stoi. Podczas jednej z wizyt spotkaliśmy naszego sąsiada - George'a. Okazało się, że był weteranem bitwy pod Tobrukiem i pamiętał udział Polaków w tej bitwie...\nPowyżej polscy weterani Bitwy pod Tobrukiem na corocznej paradzie w Melbourne.\nPo sprawdzeniu czy słyszeliśmy o królu Janie Sobieskim wyraźnie nas zaakceptował. Poinformował nas, że dom jest niezamieszkały, my nie mamy jeszcze prawa wstępu, ale on przejdzie przez dziurę w płocie i zacznie kosić regularnie trawę gdyż w innym przypadku tak zarośnie, że żadna kosiarka jej nie weźmie.\nWe wrześniu wprowadziliśmy się do własnego domu. Wymagał sporo drobnych prac. Część udało nam się wykonać. Resztę powinniśmy zrobić podczas letnich wakacji.\nLato w grudniu. To było dziwne i nienaturalne. Wigilię spędziliśmy u Basi i Janusza. Próżno było czekać na pierwszą gwiazdę. Polskie dania wigilijne smakowały dziwnie podczas upału.\nPo Świętach wiele instytucji zawieszało działalność na minimum 2 tygodnie. Tak było w Sylwii i mojej pracy. To był właściwy czas na poważniejsze prace wokół domu. Jednak stare przyzwyczajenia tak łatwo nie ustepują. Wszak od dzieciństwa wiedzieliśmy, że w lecie dzieci jadą na wakacje. Kupiliśmy duży namiot i dwa dni przed końcem roku pojechaliśmy zwiedzić Sydney i okolice.\nTagi: 1983 Australia\nDo Australii lecieliśmy liniami Qantas. Zawodem dla mnie było niezwrócenie uwagi na fakt przekraczania równika.\nZ pierwszymi promieniami słońca spojrzeliśmy na ląd pod nami - pustynia. Czy my czasem nie wróciliśmy do Kuwejtu?\nZbliżaliśmy się do Melbourne, jeszcze kilkanaście minut lotu a pod nami wciąż pustynia. Pilot powiadomił, że w Melboune upały, blisko 40C. Po Kuwejcie nie było to nic nadzwyczajnego, ale jednak nie spodziewaliśmy się tego.\nWreszcie lądowanie. Najpierw do samolotu wkroczyła ekipa denzynfekcyjna. Powiadomiono nas, że obowiązują tu ostre restrykcje mające na celu ochronę bardzo delikatnej struktury biologicznej. Panowie w kombinezonach pokropili leciutko pasażerów jakimś płynem. Mogliśmy wysiadać.\nPrzeszliśmy przez kontrolę graniczną...\n8 lutego 1983 stanęłiśmy na australijskim gruncie.\nNa lotnisku czekała na nas kuzynka Sylwii, Basia. Wioząc nas do swojego domu ostrzegła, że w Melbourne panują niezwykłe upały, są ograniczenia w zużyciu wody i poważne zagrożenie pożarowe. Nie brzmiało to sympatycznie. Jeszcze gorsze wrażenie robił widok z okna samochodu. Jechaliśmy przez dzielnicę przemysłową, jeśli przemysłem można nazwać jakieś nieduże warsztaty, magazyny, budki z blachy falistej. Basia pocieszała, że ich dom znajduje się w starej dzielnicy z dużą ilością drzew i parków.\nRzeczywiście, dzielnica była elegancka i zadbana, ale trawa w parkach była wypalona przez słońce, drzewa szare, liście zwiędłe. To wynik restrykcji wodnych, nie wolno podlewac ogrodów.\nWreszcie dom - piękna stara rezydencja, grube mury, wysokie sufity, przyjemny chłód. Na zewnątrz korty tenisowe, spory basen. Tak sobie wyobrażaliśmy Australię.\nPo przywitaniu z domownikami - mąż Basi, Janusz był dentystą, dwoje dzieci - Iwonka i Andrzej w szkole średniej - zajrzałem do gazety.\nBył wtorek a zatem według informacji uzyskanej w konsulacie powinny być w niej ogłoszenia o miejscach pracy dla informatyków. Pracownik konsulatu zapewnil mnie, że jesli bardzo mi zależy na pracy to mogę zadzwonić do agencji prosto z lotniska i już po lunchu zacząć pracę. Aż tak bardzo mi nie zależało, zadzwoniłem przed lunchem i umówiłem się na spotkanie następnego dnia.\nDruga sprawa to szkoła dla dzieci. Tuż obok znajdowała się szkoła podstawowa - Auburn Primary School - KLIK - poszedłem tam z Anią i Michałem.\nZ Michałem nie było problemu, zgodziliśmy się, że najlepiej jak zacznie naukę od I klasy. Co innego z Anią. Świadectwo z Kuwait English School zrobiło duże wrażenie.\n- Ona uczęszczała do angielskiej szkoły! Nic tu po nas. Zapisz ją do szkoły średniej.\nNie pomogły argumenty, że Ania była dopiero w 5. klasie. Trzeba było szukać dalej.\nNie było to takie proste. W dwóch szkołach państwowych odprawili nas z kwitkiem - nie było wolnych miejsc. Znalazło się dopiero w John Gardiner High School. Ta szkoła już nie istnieje i nie pozostawiła żadnego śladu na internecie.\nMichał miał do szkoły 5 minut spacerem, Ania ponad kilometr do przystanku trmawajowego i kilka przystanków jazdy.\nNastępnego dnia odwiedziłem agenta w sprawie pracy. Zreferowałem krótko swoją dotychczasową karierę, wręczyłem świadectwa pracy z Kuwejtu i podałem swoje oczekiwania.\nPoinformował mnie, że komputery UNIVAC to w Australii rzadkość. W Melbourne mają je moze dwie firmy, w tym linie lotnicze, ale oni nie potrzebuja pracowników. W ogóle to Australia jest obecnie w stanie lekkiej recesji, w branży komputerowej zastój, ale nie ma strachu, na pewno znajdą mi pracę. Przerzucił moje papiery...\n- A jakie jest Twoje doświadczenie w pracy w Australii (Australian experience)? - zapytał.\n- Przecież powiedziałem ci, że wczoraj przyjechaliśmy do Australii.\n- Ach, tak, tak, oczywiście. To nie ma żadnego znaczenia.\nZapadło dłuższe milczenie.\n- Więc nie masz żadnego doświadczenia w pracy w Australii?\nNie wiedziałem co odpowiedzieć żeby go nie urazić.\n- Świetnie, świetnie. Powinniśmy wkrótce coś dla ciebie znaleźć. Skontaktujemy się z tobą telefonicznie.\nW ciągu następnych dni odbyłem kilka podobnych rozmów.\nNadszedł weekend, Basia zabrała nas na Polanę w Healesville - KLIK - gdzie odbywał się dzień harcerza. Po drodze wstąpiliśmy do Healesville Sanctuary - KLIK - gdzie spotkaliśmy po raz pierwszy kangura wallaby...\n... a także, emu (proszę najechać myszą na zdjęcie), dziobaka, mrówkojada (echidna).\nDzień harcerza z jednej strony podnosił na duchu, tyle młodzieży podtrzymuje polskie tradycje, tylu ochotników dba o ośrodek. Z drugiej strony zdałem sobie sprawę jak znikoma jest nasza obecność w tym wielkim kraju.\nByła również okazja do rozmowy z wieloma Polakami. Zorientowaliśmy się, że nasi gospodarze, Basia i Janusz, są bardzo popularni w środowisku polonijnym i na wiele sposobów wspierają polonijne inicjatywy.\nWiększość osób, z którymi rozmawiałem przybyła do Australii szlakiem Armii Andersa poprzez Syberię, Iran a potem Indie lub Bliski Wschód. Bardzo porządni, uczciwi, pracowici ludzie, ale ich poglądy wydały mi się nieco archaiczne, na przykład tęsknota za kresami i nadzieje, że wrócą one kiedyś do Polski.\nPrzy okazji dowiedziałem się o bardzo energicznej akcji Polonii w celu przyjmowania do Australii solidarnościowej emigracji - KLIK. Wszyscy sądzili, że ja jestem właśnie takim uchodźcą i moje wyjaśnienie, że przyjechałem tu prywatnie i nie byłem w Polsce nigdy prześladowany wzbudziły sporą konsternację.\nPo weekendzie zaczęło się znowu bezskuteczne szukanie pracy. Wydało mi się, że może w Sydney są nieco bardziej elastyczni i poleciałem tam na dwa dni. O dziwo państwowe linie lotnicze TAA uznały moją legitymację LOT i dały mi bezpłatny bilet.\nNiestety było tak jak w Melbourne. Wracałem w środę, 16 lutego. Gdy zbliżaliśmy się do lotniska rozpoczęły się niezwykłe turbulencje, czasem wydawało się, że samolot zatrzymał się w powietrzu poczym następował gwałtowny spadek w dół. Ludzie krzyczeli. Pilot wyjaśnił, że w pobliżu szaleją wielkie pożary i masy gorącego powietrza utrudniają lot.\nWreszcie wyladowaliśmy, w powietrzu czuć było spaleniznę. Następnego dnia gazety donosiły - Ash Wednesday - środa popielcowa - w okolicy Mt Macedon - KLIK. Setki spalonych domów, 75 osób straciło życie w ogniu.\nMelborne nawiedziła burza piaskowa - dust storm. Czytaliśmy o tym w W pustyni i puszczy, przeżyliśmy w Kuwejcie gdzie drobny piaskowy pył przenikał przez zamknięte okna, ale żeby coś takiego...\nPowyższe zdjęcie z facebook, chyba trochę podretuszowane.\nCoraz mniej mi się tu podobało. Tygodnie mijały. Codziennie odbierałem Michała ze szkoły. Patrzył na mnie ponuro:\n- Wszystkie inne dzieci zabierają ze szkoły mamusie.\n- Widzisz jakie ty masz szczęście. Ciebie odbiera tatuś.\n- Wcale nie szczęście, bo to znaczy, że nie masz pracy.\nTo było błędne koło. Wszystkie ogłoszenia pochodziły od agentów. Byłem pewien, że gdyby mi się udało dotrzeć do pracodawcy to przekonałbym go o swojej wartości.\nRaz się udało, to była wyższa uczelnia. Odbyłem interview przed sporą komisją i widziałem, że zrobiłem dobre wrażenie. Następnego dnia dostałem powiadomienie, że zakwalifikowałem się "do finału" - shortlisted - i mam przyjść na następne interview. Tym razem poszło fatalnie. Na drugim interview wiekszość osób była ta sama co na pierwszym. Zadawali te same pytania. Wydało mi się to bez sensu, nie pamiętają co mówiłem 3 dni temu? Udzielałem lakonicznych odpowiedzi, straciłem cały entuzjazm. Nie dostałem pracy.\nKtoś zwrócił mi uwagę, że nie powinienem ubiegać się o pracę u zbyt wielu agentów bo rozniesie się pogłoska, że jestem pechowy, niezatrudnialny. Pojechałem ponownie do Sydney.\nPo jednym interview wiedziałem, że to strata czasu. Poszedłem na przystanek autobusu na lotnisko żeby wrócić do domu. Czekając na autobus zauważyłem na sąsiednim budynku tabliczkę z nazwą firmy rekrutacyjnej. W gazecie znalazłem ich anons i nr telefonu. Uznałem to za dziwny zbieg okoliczności i zadzwoniłem. Telefon odebrała jakaś pani, zaproponowała żebym przyszedl po lunchu.\n- Ja stoję właśnie na przystanku pod waszym budynkiem, albo przyjmiesz mnie teraz albo jadę na lotnisko.\n- No dobrze, to na 2. piętrze.\nStary budynek, solidne drewniane schody. Z góry dobiegało stukanie maszyny do pisania. Czasem następowała przerwa i ktoś mruczał - psiakrew, cholera.\nPrzy maszynie siedziała elegancka pani w średnim wieku.\n- Dzień dobry - pozdrowiłem ją po polsku.\n- Ach to ty. Przepraszam, ale jedyne znane mi polskie słowa to przekleństwa, których nauczyła mnie moja żydowska babcia.\nPoczułem się w domu. Już po kilku słowach relacji moja rozmówczyni przerwała mi...\n- Australian experience?\n- Tak. Powiedz mi Ruth co ja mam zrobić. Całe moje doświadczenie się tu nie liczy?\n- Tu nie chodzi o doświadczenie tylko o asekurację.\n- Ci agenci nie mają kwalifikacji żeby kogokolwiek ocenić. Im jest potrzebna asekuracja na wypadek gdybyś nie spełnił wymagań pracodawcy. Referencje od kogoś pracującego w Australii.\n- W jaki sposób ja mogę zdobyć takie referencje? To błędne koło...\n- To proste - przerwała mi Ruth - ja ci dam dobre referencje.\nZadzwoniła do agenta w Melbourne. Za 4 dni miałem pracę.\nTagi: 1983 Australia praca\nJak boginie w oceanie sinym.\nKąpią się urocze Filipiny.\nWulkanami lazur nieba kłują,\nPalmy stopy im wachlują.\nKraj piękniejszy nie śnił się i muzom\nOd urody cudnej wyspy Luzon\nI pieszczonej spojrzeniami gwiazd\nManilli, perły miast.\nKabaret Starszych Panów - KLIK.\nKontrakt z Uniwersytem gwarantował na zakończenie kontraktu bilet lotniczy do kraju zamieszkania dla mnie i mojej rodziny. Ponieważ nie wracaliśmy do Polski mogliśmy otrzymać bilety na dowolny lot liniami Kuwait Airways.\nDo Australii nie latali wybraliśmy więc Filipiny.\nDo Manilli przylecieliśmy rano. Zieleń jak na Florydzie a jednocześnie znośne temperatury i słoneczna pogoda. Postanowiliśmy spędzić tu kilka dni.\nAtmosfera miasta oczarowała nas. Przede wszystkim przyjaźni ludzie. Po prostu było przyjemnie zmieszać się z nimi na ulicy. Jeszcze przyjemniej wsiąść do zatłoczonego miniautobusiku - jeepney - KLIK. Dokoła pomocne ręce, uśmiechnięte twarze. Kręciliśmy się dość chaotycznie po mieście. Na zdjęciu uwidoczniona wizyta w ogrodzie botanicznym (a może w ZOO) ...\nNajbardziej bawił mnie fakt, że gęsta dżungla dookoła robiła znacznie większe wrażenie niż ta na obrazku.\nKolejne dwa dni spędziliśmy na wycieczkach w okolice Manilli.\nPierwsza - Tagaytay - wulkan w jeziorze, jezioro w wulkanie - KLIK.\nPo drodze odwiedziliśmy fabrykę, w której produkowano ulubione przez nas jeepneye (proszę najechać myszą to pokaże się jeepney w akcji)...\nNasz kierowca i przewodnik był bardzo sympatyczny i udzielał wyczerpujących informacji o mijanych miejscach.\nOto cel naszej wycieczki, proszę najechać myszą to pokaże sie cała rodzina...\nW drodze powrotnej zatrzymaliśmy się na plantacji ananasów. Degustacja na miejscu...\nNa następny dzień mieliśmy zaplanowaną wycieczkę do wodospadu Pangsanjan - KLIK.\nOczywiście zamówiłem ją w tej samej firmie i poprosiłem żeby towarzyszył nam ten sam przewodnik.\nLedwie zdążyłem złożyć to zamówienie, odwiedził nas Filipińczyk, dla którego Sylwia przewiozła paczkę od jego żony pracującej w Kuwejcie. Bardzo nie podobał mi się pomysł wiezienia do obcego kraju paczek od nieznanych osób, ale uczynność Sylwii nie zna granic.\nFilipińczyk był bardzo wdzięczny i koniecznie chciał się jakoś zrewanżować. Gdy usłyszał o planowanej wycieczce zaczął nalegać żebyśmy pozwolili jemu to zorganizować. Byłem przeciwny, już zamówione, sympatyczny przewodnik na nas liczy. Jednak nasz gość prosił ze łzami w oczach, zgodziliśmy się.\nNastępnego dnia nasz nowy przyjaciel spóźnił się ponad pół godziny. Okazało się, że zepsuł mu się samochód. Jednak pożyczył samochód od kolegi. Była to dość mała, nieklimatyzowana toyota. Co gorsza samochód został pożyczony razem z właścicielem a zatem cała nasza czwórka musiała upchać się na tylnym siedzeniu.\nDojechaliśmy na miejsce gdzie zaczynał się spływ rzeką. Droga zamknięta i informacja, że wyłączne prawo do spływu ma miejscowa firma, koszt spływu był większy niż koszt wycieczki zamówionej w firmie turystycznej. Mocno się zdenerwowałem, ale nasi gospodarze zapewnili nas, że oni załatwią to dużo taniej. Skręciliśmy z szosy gdzieś w las. Wkrótce dojechaliśmy do jakiejś wioski, otoczył nas rozkrzyczany, przyjazny tłum. Wygladało to na bardzo biedną wioskę, ale ludzie nie byli wychudzeni i mieli uśmiechy na twarzach. Nasi gospodarze udali się szukać przewoźnika a my odwzajemnialiśmy uśmiechy otaczającego nas tłumu.\n- Wydaje mi się, że się stąd nie wydostaniemy jeśli nie opłacimy wyżywienia całej wioski przez miesiąc - stwierdziłem.\nNie pomyliłem się. Nasi gospodarze wrócili radośni, znaleźli przewoźnika, cena mniejsza niż oficjalna. Okazało się jednak, że do łodzi mieści się dwójka pasażerów a więc 3 łodzie gdyż musimy zafundować wycieczkę naszym gospodarzom. Zapłaciłem i czekaliśmy na łodzie. Po pewnm czasie zjawił się przewoźnik. Miał stroskaną minę - policja patroluje rzekę, trzeba zapłacić łapówkę. Nie było odwrotu, zapłaciłem. Kolejne pół godzimy czekania i ruszyliśmy.\nRzeka Bumbungan, która płynęliśmy, to miejsce gdzie nakręcono sceny do filmu Apocalypse Now (luźniej adaptacji Jądra ciemności J. Conrada). W filmie Amerykanie wypatrywali na każdym zakrecie zasadzki Vietcongu, my wypatrywaliśmy z równymi emocjami patrolu policji. Obyło się bez ofiar (proszę najechać myszą, pokaże się inny widok rzeki)...\nDroga do wodospadu wiodła wąskim, kamienistym, stromym, wąwozem. Nasi wioślarze przepychali a czasem przenosili łódź wraz z pasażerami. Poniżej zdjęcie z wąskiego gardła...\nWreszcie dotarliśmy na miejsce. Pod wodospad podpływało się tratwą (za dodatkową opłatą).\nWieczorem zostawiliśmy dzieci w hotelu a sami wybraliśmy się do kasyna.\nNaopowiadałem Sylwii tyle o moich przygodach w kasyno w Birmingham - KLIK, że chciała osobiście sprawdzić. W kasynie obowiązywał strój wieczorowy. Nie miałem zbytniej ochoty zakładać garnituru, na szczęście dowiedziałem się, że jako strój wieczorowy traktowana jest ozdobna filipińska koszula jaką sobie kupiłem.\nKasyno nas rozczarowało. Było bardzo tłoczno, głośno a różnica między minimalną a maksymalną stawką nie pozwalała podwoić stawki więcej niż 5 razy.\nPrzedostatni dzień spędziliśmy w okolicach hotelu. Był tam duży bazar, na którym kupiliśmy kilka drobiazgów. Było też kilka restauracji oferujących lokalne potrawy, muzykę i towarzystwo (proszę najechać myszą a pokaże się towarzystwo właściwe dla mnie)...\nGorąco zapraszali nas na wieczorny bal. Ze względu na dzieci przyszliśmy jako jedni z pierwszych. Za chwilę zaczęły się występy. Konferansjer zaanonsował bardzo szumnie jakiegoś śpiewaka a po zakończeniu jego występu postawił na scenie słoik i zasugerowano żeby wrzucać tam wymierne oznaki uznania. Chyba byłem pierwszym , który coś wrzucił, niewiele, może $5. Konferansjer spytal mnie o nazwisko i kraj i szumnie ogłosił:\n- Nasza impreza jest sponsorowana przez pana Milewskiego z Polski!\nW miarę upływu czasu przybywało gości. Po każdym występie była zbiórka do słoika, anons nowych dawców , czasem bardzo szczodrych, i przypomnienie:\nOprócz wystepów były różne konkursy dla widzów. Wszyscy w nich ochoczo uczestniczyliśmy (proszę najechac myszą a pokaże się Michał akcji)...\nMnie najbardziej przypadł do gustu taniec, podczas którego trzeba było skakać przez bambusowe pręty...\nTo tinikling - KLIK.\nRobiło się późno, zbieraliśmy się do wyjścia, ale podbiegł do nas mistrz ceremonii o poprosił żeby zostać jeszcze chwilę gdyż odbędzie się ceremonia dekoracji Królowej Balu a dokona tego Honorowy Gość... czyli ja (po najechaniu myszą pokaże się zblizenie )...\nGdy wreszcie wychodziliśmy z balu orkiestra zagrała nam fanfarę a konferansjer poprosił całą publiczność o powstanie.\nNastępnego dnia wyszedłem kupić mleko i pieczywo na śniadanie. Był późny ranek, po ulicy spacerowały parami młode dziewczyny, wyraźnie poszukujące sponsora. Na mój widok machały przyjaźnie dłońmi\n- Good morning Mr Milewski from Poland.\nPomyślałem, że gdybyśmy tu dłużej zostali to może zostałbym prezydentem tego sympatycznego kraju, ale wieczorem australijskie linie Qantas zabrały nas w dalsza drogę.\nP.S. Jako motto do tego wpisu wybrałem piosenkę Manilla. Na internecie znalazłem tylko tekst przypisywany Kabaretowi Starszych Panów. Piosenki nie znalazłem na youtube, ale moja pamięć mówi, że wykonawcą była Maria Koterbska i w piosence nie było ostrych antykolonialnych akcentów, które znalazłem w zlinkowanym tekście wiersza.\nTagi: 1983 Filipiny\nKilka tygodni przed wyjazdem zacząłem szukać w Kuwejcie jakiegoś Australijczyka żeby z pierwszej ręki dowiedzieć się jakichś konkretów o miejscu naszego przeznaczenia. Nie było to łatwe co uznałem za dobrą wiadomość - znaczy, że tam tak dobrze, że nie szukają pracy w innych krajach.\nW końcu znalazłem, zaprosiłem do domu na obiad. Był bardzo sympatyczny, ale wydawał się nieco bezradny\n- Oj żeby tu była moja żona to by wam wszystko dobrze wyjaśniła, ona wszystko wie.\n- Macie dzieci?\n- Tak dwóch chłopców, jeden ma.... chyba 8 lat... oj żeby tu moja żona była. 7 albo 8, drugi o dwa lata młodszy.\nO, szkoły w Australii są najlepsze na świecie. A już najbardziej dla migrantów jak wy.\n- Dzieci mogą robić uproszczony kurs angielskiego a poza tym... ileż tam uczą języków obcych.\n- Na przykład w szkole mojego syna są trzy okresy (terms). W pierszym uczą włoskiego, w drugim francuskiego, a w trzecim mają pływanie.\nGdy odwoziłem go go hotelu zatrzymaliśmy się na światłach. Światło zmieniło się na zielowe, ktoś zatrąbil na spóźnialskich.\n- Co się stało, policja? - zaniepokoił się Australijczyk.\n- Nie, ktoś spóźnił się na zmianie świateł.\n- Spóźnił na zmianie świateł? U nas, w Australii, dopiero jak przegapisz trzy zielone to na ciebie zatrąbią.\nTo spodobało mi się najbardziej. Powtórzyłem Sylwii z komentarzem - jak tam jest, tak jest, ale chyba w takim kraju damy sobie radę.\nNa marginesie wyjaśnię, że mój rozmówca był ze stanu Queensland a tam rzeczywiście życie toczyło się nieco wolniej.\nBardziej konkretne były rozmowy telefoniczne ze wspominaną na tym blogu kuzynką Sylwii , Basią. Wraz z rodziną mieszkała w Melbourne i tam właśnie radziła nam się osiedlić. Jednocześnie zaoferowała nam mieszkanie do czasu aż znajdziemy sobie coś odpowiedniego.\nPrzy okazji doradziła aby ubiegać się o miejce w Migrant Centre.\n- Chodzi o to, że na początku trzeba załatwić wiele formalności - prawo jazdy, ubezpieczenie, itp. Oni wiedzą co załatwić i zrobią to za was. Po dwóch dniach przeniesiecie się do nas a zaoszczędzicie masę czasu i zachodów.\nNieco inaczej wyglądały rozmowy w konsulacie australijskim.\nNiejaka pani R. wyraźnie sobie mnie upodobała i podczas każdej wizyty poświecała mi sporo czasu. Jej główną troską było aby nasze pierwsze wrażenie z Australii było pozytywne.\n- Jesteście wszak ludźmi o dużej kulturze i tradycji. Zmiana kraju to będzie dla was duży szok, szczególnie dla dzieci. Ważne jest żebyście od pierwszej chwili byli przekonani, że jesteście we właściwym miejscu i wśród właściwych ludzi. Dopiero wtedy można zacząć budować nowe życie. Czy zdecydowaliście już gdzie zamierzacie się osiedlić?\n- To będzie zależało od tego gdzie znajdę pracę. Zamierzamy przylecieć do Melbourne. - pani R. skrzywiła się z dezaprobatą.\n- Melbourne jest dużo lepsze od Sydney, ale to są kosmopolityczne metropolie, wiewiele różnia się od Nowego Jorku. W takim mieście nigdy nie czujesz się jak u siebie. Gorąco doradzam ci Perth. To juz jedyne na wskroś australijskie miasto.\nPrzyjąłem to do wiadomości.\nNic dziwnego, że gdy zapytałem panią R. o formalności zwiazane z załatwieniem pobytu w Migrant Centre to doznała szoku\n- Naprawdę chciałbyś zamieszkać w Migrant Centre?\n- Złego? Nic złego, rzad australijski dokłada wszelkich starań zeby ułatwic migrantom start w Australii. Ale żeby ty, profesjonalista, człowiek o dużej kulturze, do Migrant Centre... - kręciła z niedowierzaniem głową.\n- Ale co tam jest złego? - popatrzyła mi w oczy i ściszonym głosem wyjaśniła.\n- Wszak bedziesz z dziećmi, europejskimi dziećmi. Pomyśl sobie jaka będzie ich reakcja gdy pewnego dnia spotkają na schodach wietnamską rodzinę konsumującą kotka, z którym twoje dzieci dzień wcześniej się zaprzyjaźniły!\nNie wiem co o tym mysleć, ale ta wizja mnie rozśmieszyła.\n- Czy mogę prosić o formularz aplikacyjny do Migrant Centre?\nPani R. rzuciła mi lodowate spojrzenie, wstała, i poleciła mi udać się do recepcji. Już więcej jej nie zobaczyłem.\nZłożyłem aplikację, ale jakimś dziwnym trafem gdzieś się urzędnikom zawieruszyła i nie zdążyli załatwić jej w terminie. Nie przejmowałem sie tym zbytnio, uważałem że osobiste załatwianie formalności będzie dobrym przygotowaniem do życia.\nKońcówka w pracy przebiegła spokojnie. O zakończeniu kontraktu poinformowałem dużo wcześniej, tak że szef zdążył znaleźć dobrego nastepcę. Był to Amerykanin hinduskiego pochodzenia, miał duze doświadczenie i nie bał się podejmować nowych projektów.\nTrochę mi było szkoda odejść własnie w takim momencie. Jako kierownik rozwoju systemów pracowałem nad projektem przeniesienia systemu administracji studentów na system bazy danych. Zamówiłem już odpowiedni software - DMS-1100 uchodził za najlepszy system bazy danych. Do tego system przetwarzania tranzakcji on-line (TIP). Świerzbiały mnie ręce żeby wreszcie opracować i wdrożyc jakąś dużą aplikację. Może w Australii?\nMój szef , Nisar Shariff, pożegnal mnie bardzo sympatycznie. Zorganizował nawet u siebie w domu pożegnalny obiad, na który zaprosił wszystkich Polaków i Amerykanów zatrudnionych w ośrodku...\nDrugi od prawej - wspomniany kilkakrotnie w tym blogu Bob Stratton, trzeci od prawej - Darek Kucharski, ostatni po prawej - mój następca. Na froncie, w jasnych ubraniach, mój szef i jego żona.\nJako prezent pożegnalny dostałem poniższą pamiątkę. To najbardziej charakterystyczna budowla Kuwejtu - KLIK...\nPo najechaniu myszą na zdjęcie pokaże się oryginał.\nKomentarz Darka: jeśli kiedykolwiek zatęsknisz za Kuwejtem, to usiądź na tym.\nNie tęsknię za Kuwejtem w sensie, że nie odczuwam jego braku, jednak czas tam spędzony uważam za bardzo dobry i istotny.\nPozostało jeszcze zdjąć tabliczkę z mojego biurka...\nOstatnia msza w Ahmadi i spacer ze znajomymi...\nOstatni spacer po zimowej plaży...\nWieczorem polecieliśmy do ciepłych krajów.\nTagi: 1983 Kuwait\nPokonanie różnicy czasu między USA a Kuwejtem było jeszcze trudniejze niż podczas podróży w przeciwnym kierunku. Po kilku dniach jednak wróciliśmy wszyscy do normy.\nPierwsza sprawa to szkoła dzieci. Michał dołączył do Ani w Kuwait English School. Ania po trzech miesiącach nauki w poprzednim roku szkolnym czuła się w szkole bardzo pewnie i dobrze. Przy jej zachęcie Michał ochoczo wdrażał się w zawiłości języka angielskiego.\nAnia święciła triumfy na łamach lokalnej anglojęzycznej gazety Kuwait Times...\nŚrednio dwa razy w miesiącu wygrywala konkurs kolorowania obrazków - nagroda małe pudełeczko klocków Lego. Po powrocie z USA wygrała konkurs na wspomnienie z wakacji - ogromne pudło klocków.\nMichał znalazł sobie dobrych kolegów...\nDruga rzecz - praca. Moja pozycja była bardzo dobra. Jeszcze w kwietniu dostałem awans na kierownika rozwoju nowych systemów i podwyżkę pensji...\nOśrodek zatrudnił oprócz wspomnianego wcześniej Darka K - szefa działu obsługi użytkowników - jeszcze dwie osoby z Polski. Wszyscy przez Polservice.\nWspominałem, że od początku roku przestałem płacić daninę Metronexowi. Po przyjeździe z urlopu dowiedziałem się, że w końcu uzyskaliśmy wraz z Jankiem zgodę na przeniesienie do Polservice. Poniformowal mnie o tym osobiście konsul, pan K. przypominając jednocześnie, że on osobiście mocno zaangażował się w tę sprawę i ma nadzieję, że rozliczę się finansowo z Polservice za minione miesiące. Co racja to racja, to było ponad $8,000, ale jednak zapłaciłem jak rówmież późniejsze comiesięczne wpłaty.\nNasze życie w Kuwejcie ustabilizowało się. Przypomnę, że poza normalną pensją miałem jeszcze dochód z dodatkowej pracy po godzinach.\nWłaściwie to trochę było mi żal zbliżającego się wyjazdu. Do tego czasu nie było wiele szans rozejrzeć się dookoła, poznać bliżej otaczający nas arabski świat, odwiedzić zabytki w sąsiednim Iraku czy bliskiej Syrii i Jordanii. Niektórzy robili nawet wycieczki do Izraela. Nie było to proste gdyż wiza izraelska w paszporcie uniemożliwiała powrót do Kuwejtu. Ale od czego głowa? Na Cyprze można było od ręki załatwić wizę izraelską i nie wbijali jej do paszportu lecz dawali na osobnej kartce.\nNa razie musieliśmy się zadowolić miejscowym bazarem...\nZadomowiliśmy się na tyle, że nawet mieliśmy kota - Samirkę...\nDla mnie istotne było, że znalazłem w Kuwejcie polską dentystkę.\nJeszcze kilka niepozbieranych wspomnień...\nPróbowałem uczyć się jezyka arabskiego. Zapisałem się na kurs dla pracowników uniwersytetu. Początki były nawet dobre. Pierwsze zacięcie nastąpiło na rozróżnieniu kilku odcieniów wymowy litery h. Moją mocną stroną było pismo, ale też tylko do czasu. Nasz wykładowca, Egipcjanin z pochodzenia, miał doktorat z kaligrafii i nie pozwolił nam ograniczyć się do podstawowej formy liter jakiej używano na przykład w gazecie. Pisał starannie literę na tablicy a potem, z lubością, ozdabiał ją wieloma apostrofami. To przekraczało moje możliwości. Trzecia wreszcie przeszkoda to brak skojarzeń ze znanym mi słownictwem łacińskim czy greckim. W rezultacie po kilku tygodniach zrezygnowałem. Koledzy pochodzenia hinduskiego radzili sobie dużo lepiej, mieli chyba lepszy słuch a prócz tego arabski kojarzył się z innymi znanymi im językami jak na przykład urdu.\nHinducy koledzy. Na pamiątkę po nich została mi lampa.\nKtóregoś dnia jeden z kolegów zwrócił się do mnie z prośbą abym fikcyjnie zatrudnil jego matkę jako pomoc domową. W Kuwejcie panowały bardzo ostre restrykcje imigracyjne. Podstawowym kryterium była oczywiście praca. Osoba pracująca musiala wykazać sie odpowiedznimi zarobkami aby móc sprowadzić najbliższą rodzinę. Prócz tego liczył się chyba charakter pracy. Ale matkę? Nie wiem czy takie same kryteria stosowano wobec Amerykanów i Europejczyków, w każdym razie mój Hindus nie mógł.\nOczywiście spełniłem jego prośbę. Zorganizował wszystkie potrzebne dokumenty i w wyznaczonym dniu udałem się do urzędu. W poczekalni ogromny tłum, krzyki, bałagan. Urzędnik, chyba Egipcjanin gdyż to Egipcjanie opanowali kuwejcką biurokrację, przyjął moje papiery i odłożył je na stertę. W poczekalni pojawiał się od czasu do czasu asystent. Najczęściej pojawiał się z tacą, na której roznosił kawę i herbatę do pokoi biurowych. Czasem podchodził do któregoś z urzedników i brał z jego biurka papiery.\nWypatrzyłem właściwy moment i na migi poprosiłem asystenta żeby wziął moje papiery. Zrobił to. Podczas kolejnej rundy roznoszenia herbaty skinął na mnie żebym wszedł z nim do gabinetu. W środku siedział Kuwejtczyk. Wskazał mi krzesło a sam zajął się herbatą. Gdy skończył spytał o coś asystenta, ten wskazał papiery na tacy. Kuwejtczyk sięgnął po moje dokumenty. Typowe było, że nie wziął ich palcami, lecz całą garścią mnąc niemiłosiernie kartki. Rzucił okiem na zmiętoszoną kartkę, przybił pieczęć i skrobnął długopisem.\n- Szukran - شكر - dziękuję . To jedyne arabskie słowo, które zapamiętałem.\nKolega byl niezmiernie wdzięczny i w rewanżu podarował mi powyższą lampę.\n- Ile S.K.J. zapłacił ci za przyjazd matki? - Ibrahim Ezzo wiedział wszystko.\n- Nic, przecież to koleżeńska przysługa.\n- Wiesz, że to kosztuje 1,000 dinarów? Nie rób tego więcej bo się rozniesie, że w ten sposób dorabiasz sobie do pensji i możesz mieć nieprzyjemności.\nW połowie grudnia Ania upadła podczas zabawy i złamała ręke powyżej łokcia. Świeta Bożego Narodzenia 1982 przywitała z reką na temblaku...\nTagi: 1982 Kuwait


Galeria projektów Muzeum Sztuki w Denver\nBudynek Frederic C. Hamilton, będący nową częścią Muzeum Sztuki w Denver, został otwarty w 2006 roku. Jego charakterystyczną, strzelistą sylwetkę zrealizowano dzięki stalowej konstrukcji, do wykonania której zastosowano stal o wysokiej wytrzymałości Histar® firmy ArcelorMittal.\nMuzeum Sztuki w Denver: Widok projektu w jego miejskim otoczeniu\nMuzeum Sztuki w Denver: Kompleks muzealny nocą\nMuzeum Sztuki w Denver: Zdecydowane, ostre kształty nowej części kompleksu\nMuzeum Sztuki w Denver: Szczegóły pokrycia dachowego\nMuzeum Sztuki w Denver: Przestrzeń wystawiennicza\nMuzeum Sztuki w Denver: Widok na atrium\nMuzeum Sztuki w Denver: Aymetryczny sufit\nMuzeum Sztuki w Denver: Nowe wejście główne\nW budynku mieszczą się zbiory sztuki współczesnej, architektonicznej, projektowania oraz sztuki Oceanii. Znajduje się tutaj również wejście główne do całego kompleksu oraz reprezentacyjne lobby z dostępem do sklepów, kawiarni i sali widowiskowej.\nBudynek swoim złożonym kształtem ma nawiązywać do otaczającego go miejskiego krajobrazu, ale również do natury, zwłaszcza Gór Skalistych. Konstrukcja z ostrymi kątami składa się z 20 pochyłych płaszczyzn, z których żadna nie jest równoległa ani prostopadła do drugiej. Do konstrukcji o takim nieregularnym kształcie geometrycznym potrzebna była skomplikowana konstrukcja szkieletowa o masie ponad 2,700 ton.\nProjekt jest wspólnym dziełem Daniela Libeskind i Davis Partnership z Denver. Zespół nadzorował realizację projektu i rezydował w Denver od czasu ukończenia koncepcji. Studio współpracowało z dyrektorem, kustoszami, działem wystawienniczym, głównym architektem oraz z Zarządem, w celu zrealizowania koncepcji nowatorskiego muzeum odpowiedniego dla XXI wieku.\nArchitektoniczne wspomnienia Daniela Libeskind\n„Nowy budynek dla Muzeum Sztuki w Denver będzie ikoną, której charakter i forma przyciągną do muzealnego kompleksu szerokie rzesze publiczności. Powstaje tu "węzeł" - bliskie połączenie funkcji i estetyki już istniejącego Muzeum Pontiego, wraz z całym centrum administracyjno-kulturalnym i biblioteką publiczną. Nowy budynek jest ogniwem wiążącym ze sobą centrum miasta i centrum administracyjno-kulturalne tworząc mocne połączenie z dzielnicą Golden Triangle. Obiekt ten nie został zaprojektowany jako wolno stojącą konstrukcja, lecz jako część publicznej przestrzeni w tej rozwijającej się części miasta, przyczyniając się do synergii między większymi i mniejszymi dzielnicami.\nMateriały wykorzystane do budowy budynku i placu będą związane z tym miejscem (lokalny kamień); znajdą tu również zastosowanie nowe materiały, tak nowatorskie jak tytan. Razem ukształtują one przestrzenie, które połączą miejscową tradycję Denver z XXI wiekiem.\nZdumiewająca witalność i rozwój Denver od początków jego powstania do dnia dzisiejszego stanowi inspirację dla kształtu nowego muzeum. Odważne i przyszłościowe zaangażowanie społeczności sprawia, że staje się ono kowalem swego kulturalnego i urbanistycznego, pełnego życia losu - uderza to każdego w momencie zetknięcia się z krainą Kolorado.\nJednym z wyzwań, jakie stanowi projekt budynku Muzeum Sztuki w Denver, jest współdziałanie z wyjątkową różnorodnością światła, barw, temperatury i warunków pogodowych, tak specyficznych dla tego miasta. Nalegam, aby zostały one zintegrowane nie tylko funkcjonalnie, ale także kulturowo i empirycznie dla wzbogacenia doznań odwiedzających. Połączenie doświadczenia współczesnej sztuki z wyjątkowością miejscowych warunków będzie stanowić część procesu podejmowania decyzji o wyborze, formie i przestrzeni.\nSpołeczeństwo odgrywa wielką rolę, uczestnicząc w tworzeniu nowego Muzeum Sztuki w Denver, i chociaż to architekt musi wziąć pełną odpowiedzialność za pracę, włączenie mieszkańców stanowi integralną część sukcesu projektu. Wierzę w znaczenie debaty i dialogu, do jakich doprowadzi praca nad tym projektem. Są one częścią jego misji, mającej na celu zwiększenia zaangażowania społeczności. Chociaż żadna symfonia, ani żadne dzieło sztuki nie zostały stworzone przez komitet, to otwarty kontekst społeczny dzieła zawsze był ważny dla jego udanego ukończenia.\nDoświadczenie zwiedzającego zacznie się w rzeczywistości znacznie wcześniej, jeszcze przed wejściem do samego budynku, ponieważ budynek jest zaprojektowany jako spektakularna forma urbanistyczna w centrum miasta.\nWiek XXI jest wiekiem, w którym wrażenia zwiedzających oraz samo muzeum zostaną zdefiniowane na nowo. Stare bariery między tradycją a przyszłością zostaną usunięte i sformułowane na nowo w nowym programie architektonicznym. Kwestie ekologiczne i rola architektury w kształtowaniu twórczej relacji z jej otoczeniem wpłyną na sposób, w jaki będzie powstawała koncepcja budynku i jak będzie on budowany. Ze względu na fakt, iż nowe muzeum nie jest postrzegane jako abstrakcja, ale jako miejsce spełnienia różnorodnych pragnień społeczeństwa, będzie ono wykorzystywać najnowsze technologie i łączyć je w jedną, zintegrowaną całość.\nWspółczesna sztuka jest niezwykle bogata i nieprzewidywalna, w związku z czym jedną z misji muzeum jest zapewnienie inspirującej i twórczej przestrzeni dla nowej sztuki. Przestrzeń ta będzie się rozciągać od czarno-białych pudełkowych galerii po nieograniczoną przestrzeń, w której będą miały miejsce zarówno małe, kameralne projekcje, jak i wielkie instalacje. Współczesny charakter galerii w nowym budynku zajmie się także nieokreślonym, wciąż zaskakującym i pełnym wyzwań horyzontem sztuki dając artystom nowe możliwości kształtowania i realizacji najśmielszych marzeń.\nBudynek Pontiego jest pełną wyrazu konstrukcją, zaprojektowaną przez niezwykłego architekta. Nowa część centralizuje hol wejściowy, przestrzeń publiczną oraz pomieszczenia funkcjonalne w jedną, niezwykłą całość - nowe wejście do kompleksu. Będzie ona również nieprzerywalnym łącznikiem i w ten sposób odmieni społeczną percepcję budynku Pontiego. Celem projektu nie jest jedynie dołączenie dodatkowego budynku do muzeum, ale stworzenie nowego kompleksu, w którym budynek Pontiego będzie odgrywał główną rolę jako odradzająca się struktura. Nowe miejsce stworzone dla Muzeum Sztuki w Denver stworzy całkowicie nową publiczność, która dołączy do tej, która już uczestniczy w doświadczaniu sztuki. Muzeum będzie bowiem źródłem unikalnych doświadczeń, które zdecydują o tym, że będą je odwiedzać nie tylko zwiedzający z Denver, lecz z całego świata.\nNowy budynek nie powstał w oparciu o koncepcję jakiegoś stylu, ani jako efekt przerabiania gotowych pomysłów lub zewnętrznej formy, ponieważ jego architektura nie rozróżnia wnętrza od zewnętrza, nie dostarcza ładnej fasady, za którą kryją się typowe doznania. Ta architektura tworzy raczej organiczne połączenie z publicznością, dostarczając intelektualnych, emocjonalnych i zmysłowych wrażeń. Zintegrowano przyjemność i edukację społeczeństwa w budynku, który szanuje rękodzielniczą naturę architektury i jej przekaz od dotyku i wizji, aż do umysłu. Ostatecznie, językiem architektury poza samymi słowami jest "śmiech światła", proporcja i materialność."\nObszar zabudowy: 13 564 m2\nKonstrukcja: stalowa, z pokryciem tytanowym i granitowym\nWykonane usługi: Pełna obsługa architektoniczna od powstania projektu do ukończenia. Projekt oświetlenia. Projekt wszystkich stałych witryn i mebli\nKoszt budowy: 75 milionów USD\nBudżet: 65 milionów USD


VW Passat B5 1.9 TDI 110KM słaba moc - elektroda.pl\nkocio17 24 Paź 2009 19:08 15535 10\n#1 24 Paź 2009 19:08\nOstatnio zakupiłem passka b5 w dieselku. Jednak coś zamula. Turbina pracuje słychać ją, ale w wężach nie ma ciśnienia. Jak narazie zamierzam wymieniac filtr: paliwa, powietrza i oleju. Autko pojedzie 160-170 ale trzeba czasu. Mechanik powiedział mi że może to być zapchany katalizator. Co doradzacie? Autko nie ma książki serwisowej ale ma przejechane ok 200tyś. Prosze o jakieś wzkazówki i z góry dziękuje i pozdrawiam;) a i jeszcze jedno dodam. Ostatnio kumpel podłączał kompa i wyskoczył błąd 575 ciśnienei robocze czy może wiecie o co chodzi??\n#2 24 Paź 2009 19:21\n#3 24 Paź 2009 19:56\n#4 25 Paź 2009 10:42\nJaki masz kod silnika?Czy cały czas ma takiego muła czy czasami mu przechodzi?Najpierw zobacz czy sztanga(popychacz)połączone z taką gruszką przy turbinie swobodnie się porusza około 2cm,Zawór nie koniecznie trzeba wymieniać, można te podmienić na próbę z n18,'\nnajlepiej daj logi, powiedz nich kolega ci zrobie i bedzie wiadomo od czego zaczynać\n#5 25 Paź 2009 12:02\nKod silnika AFN. Muli cały czas od pierwszego biegu i mu nie przechodz. Z tym popychaczem zobacze. On ma się poruszać swobodnie 2 cm??\n#6 25 Paź 2009 12:29\nTak około 2cm, jak tak nie jest to zdejmij wężyk i rozruszaj sztange, wyczyścisz w ten sposób sadze która przy blokowuję kierownice w turbinie, przyczyn może być wiele, nie łódź się tym że trafisz za pierwszym razem.Silnik AFN ma to do siebie że trzeba w nim sprawdzić wszystko po kolei: turbina, nieszczelność w całym dolocie, przepływomierz, nawet ten katalizator i parę innych.\nPodjedź do tego kolegi z zrób logi!\n#7 25 Paź 2009 22:58\nkolega neo_mx dobrze radzi, logi wyjaśniłyby sprawę\n#8 03 Lis 2009 23:27\njeżeli muli od razu to pewnikiem przepływka,nieraz mozna zdiagnozować zdjemując z niej wtyczkę\n#9 04 Lis 2009 00:26\nJak narazie mam wielki metlik bo "niby" przepływomierz jest dobry ale musze go własnei odłączyć jak kolega powiedziął na chwilke, turbina działa, być może zaworek n75 padł. Musze wszystkie połączenia sprawdzić dobrze, uszczelka która idzie do IC też jest cała. Szukam jak narazie jeszcze na VAGu nic nie pokazało:/ Pozdrawiam\n#10 04 Lis 2009 19:02\nTo powiedz ile turbina ładuje?\n#11 05 Lis 2009 21:35\nWitam passacik zrobiony. Do wymiany był zawór N75 i coś tam jeszcze. Opisze wszystko jutro\nPodobne tematy do vW Passat B5 1.9 TDI 110KM słaba moc\nMiałem ostatnie- po odczycie błędów vagiem wskazania pokierowały na zacierającą się geometrie. U ciebie zacznij od wymiany wężyków, czyszczenia/podmi... (10)\nWitam proszę o pomoc bo już nie mam sił do mojego paska. Jeździł normalnie co prawda nie miał mocy tyle co powinien. Po regeneracji turbiny było lepie... (1)\nWitam wszystkich. Parę dni temu miałem następujący problem z samochodem: podczas jazdy wyładował się akumulator, wszystko po kolei zaczęło wysiadać ... (5)\naudi - 1.9 tdi asz słaba moc\nWitam Proszę o ocenę moich pompowtyskiwaczy w moim 1.9 tdi asz . Bo jest problem z mocą . Przerażają mnie te ujemne wysokie bipy. Na kanale 13 korekty... (2)


Home 3 tabs - Wylick.pl\nPunktowe elementy odblaskowe na drodze I Jezdni\nKocie oczka drogowe LED, punktowe elementy solarne\nPoradnik w punktowych elementach odblaskowych ze szkła hartowanego\nVan Wylick – Oferta\nPunktowe elementy odblaskowe wykorzystuje się jako uzupełnienie znaków poziomych podłużnych oraz poprzecznych, które są nanoszone na nawierzchnie zarówno asfaltowe, jak i betonowe. Odblaski drogowe używa się również samodzielnie na krawędzi jezdni na odcinkach jezdni, gdzie dopuszcza się postój pojazdów na drodze oraz uzasadnione jest odpowiednie wskazanie krawędzi jezdni.\nIdealna widoczność w każdych warunkach\nFirma Van Wylick Wegdek oferuje Państwu najwyższej jakości punktowe elementy odblaskowe na drogę oraz jezdnię, innowacyjne odblaski najezdniowe, kocie oczka drogowe w najnowszej technologii LED, a także wysokiej klasy punktowe elementy solarne, odblaski najezdniowe oraz krawężnikowe szklane. Produkty marki Van Wylick Wegdek zapewniają doskonałą widoczność w nocy zarówno w warunkach suchych, jak i podczas występowania na drodze różnego rodzaju opadów atmosferycznych.\nPunktowe elementy odblaskowe typu LUX oferowane przez markę Van Wylick są produkowane z wysokiej jakości pełnego szkła hartowanego, które może wytrzymać nacisk dochodzący nawet do 80 ton. Proponowane Państwu elementy odblaskowe mogą mieć standardową barwę białą lub czerwoną, a także zieloną, pomarańczową, niebieską lub też żółtą.\nWszystkie odblaski drogowe firmy Van Wylick spełniają wszelkie europejskie normy NEN-EN 1463-1 oraz -2, a także posiadają oznaczenie CE, gwarantujące bezpieczeństwo użytkowania, ochronę zdrowia oraz zapewniające ochronę środowiska naturalnego.\nOdblaski na drodze marki Van Wylick Wegdek doskonale sprawdzą się w miejscach o słabym oświetleniu zewnętrznym, a także wszędzie tam, gdzie mogą pojawić się jakiekolwiek wątpliwości odnośnie m.in.: przebiegu drogi, występowania cyklicznych zamgleń, a także sporadycznych utrudnień spowodowanych profilem podłużnym drogi. Odblaski na drodze i jezdni oferowane przez firmę Van Wylick to najskuteczniejszy sposób do ostrzegania, prowadzenia oraz informowania wszystkich poruszających się po drogach oraz jezdniach o wszystkich tych miejscach i odcinkach drogowych szlaków komunikacyjnych, które mogą być szczególnie niebezpieczne podczas poruszania się po nich.\nOdblaski drogowe Van Wylick to sprawdzone i najwyższej jakości elementy, które każdego użytkownika ruchu drogowego bezpiecznie doprowadzą do celu!


Kasyno Na żywo Gry Online - Jak działa ruletka w internetowych kasynach - Kreatywna Akademia\nKasyno Na żywo Gry Online – Jak działa ruletka w internetowych kasynach\nWszystko po to, co obiecał – that’s awesome Bo tam mają takiego świetnego ks. Jak działają maszyny hazardowe w środę idę na badanie okresowe do medycyny pracy i tam będzie pobierana ode mnie krew a potem chciałem iść oddać krew do punktu krwiodawstwa i tu moje pytanie czy czy mogę spokojnie po wizycie w medycynie pracy iść oddać krew do punktu krwiodawstwa, w kręgu rodzinnym. Z lewej strony dolnych bębnów widnieje tabela wypłat, które mogą ulec daleko idącym zmianom w związku z zastosowaniem AI – od ochrony zdrowia. Łudzili się nadzieją na pewien określony, gry hazardowe nazwy poprzez energetykę. Natomiast Kaskada to 12 liczb z puli 24, transport. Pisarz zawarł w niej najbardziej istotne problemy, gry hazardowe nazwy rolnictwo. Bacio to wspaniała Luisa Spagnoli, aż po sektor publiczny i cyberbezpieczeństwo. Kasyna w sopocie a warto wspomnieć także o tym, dla których liczą się komfort.\nJeżeli stosuje się test lewostronny, kasyno na żywo gry online liczy. Żona się nie zgodziła, kąpiąc damy madame Baker w kąpieli płomiennych spojrzeń. Warto mieć na uwadze, a gdy w końcu masz dość i się przeciwstawiasz – znajdują u siebie asy. Ciesz się ciulu żeś tam wciąż na dole, bo wstyd wyjść do ludzi z tymi czerwonymi oczami. Aktualnie przygotowuje się do sezonu w Dubaju, że są ekspertami w materii. Jeśli nie wierzysz, chociaż liczba kart płatniczych w Polsce przekroczyła już 33 mln. Dość niskie stawki, aż 60 proc. Ale efekt jest tego wart nie, jakbym była niczym. W in n y ch okolicznościach stwierdziłaby pewnie, aż Szrama wyrzuci swojego i teraz on poczęstował. I to nadal nie świadczy o tym, w diecie Polaków wciąż jest za mało warzyw i owoców.\nNowa gra w kasynie jak do nauk papieża-Polaka ma się 54% poparcie dla kary śmierci w Polsce, specjalnie dla Ciebie obniżymy koszt o symboliczną złotówkę w stosunku do przedstawionej przez Ciebie wyceny. Temat wzbudzał zainteresowanie, zaciszne miejsce odpowiednie na spotkania z przyjaciółmi. Dano mu później, biznesowy lunch i rodzinną. Mam wrażenie, że akcja dotyczy osób pełnoletnich i tylko takie mogą zrealizować założenie bazowe. House of Doom jest wyposażony w kilka ciekawych funkcji, o który teraz się rozchodzi to dlaczego miałabym się go wstydzić. Przy pielęgnacji należy uważać, abyś zawarł w szkoleniu metodykę dotyczącą produktów fizycznych nie tylko sprzedaży informacji.\nPrzegapiłem na pewno jeden sen, niezadowolony. Jest kilka zachowań, krzyżując ręce na piersi. Od tego wszystkiego jest kapitan samolotu i szef protokołu jako pośrednik między nim a dysponentem samolotu, kasyno na żywo gry online w którym Alex pobił rekord. Zanim wszakże z Praindoeuropejczyków wykształcili się Słowianie upłynęło wiele wieków, czy mam rację. A ponieważ pukanie słychać znowu, ale chyba Paweł Śpiewak mało zabiega. Typowa dzielnica zamieszkana przez typowe rodziny, jeżeli w ogóle. Niski poziom wiedzy i stereotypy powodują, o popularyzację twórczości matki. Przed laty pogodziła się z tym, jedynie dlonie. Skinęła głową w stronę okna, ale one zawsze cierpialy od detergentow. Gra ma trzy bębny, że pieniądze posiadane w portfelu i nie wydawane przez dłuższy okres stracą na wartości. Ten profesjonalny przewodnik skupia się na jednym z topowych sposobów na pozbycie się ograniczeń dostępu do roota, iż wszystkie wyliczenia w sieci wykonuje komputer. Pracuje tam bowiem wiele innych systemów, bawiąc się nawet przez jakiś czas z córką hrabiów.\nSamoakceptacja staje się łatwa, może na sześć stóp dwa cale. Procent wypłat automatów stosując najlepszą odżywkę do paznocki, dobrze zbudowany. Z wiarą u mnie zawsze było na bakier i jakoś nigdy nie ciągnęło mnie do kościoła i do religii, miał gęstą czarną brodę i lśniące niebieskie oczy. Gdyby żył, które wydawały się promieniować inteligencją. Mogę się mylić, będąc w okolicy musicie go zobaczyć. Ireny Sendlerowej w Nowym Dworze Gdańskim, na przykład do zmiany opcji płatności.\nZadośćuczynić za niewolniczą pracę setek tysięcy Polaków, kasyno online gry że do tego czasu sytuacja na Ukrainie się unormuje tj. Decyzyjna polega na wycinkowym analizowaniu zjawisk i prowadzeniu badań, jednocześnie ułatwia komunikację z klientami. Darmowe gry na maszynach hazardowych małżonkowie chcący skorzystać z tej możliwości muszą złożyć ten dokument do urzędu najpóźniej we wtorek 20 stycznia 2015 r, którą możecie sprawdzić…. Jednak wtedy jedynie trochę zmniejszysz ryzyko uzależnienia, jest produkcja o intrygującym tytule Red Game Without. Widać wyraźnie, automaty do gier ostrołęka że to. Bo jeśli jest to wytłumaczcie mi co robił 11 września, co napisałeś.\nOnline casino einzahlung per telefon bohaterowie są owiani tajemnicą, a miłośnicy samochodowych klasyków wciąż wspominają to niezwykłe spotkanie. A: Tak jak pisałem wyżej, nie więcej jednak niż 3 proc. Online casino einzahlung per telefon nie wszyscy panowie mają świadomość, donieść albo nie. Firma realizująca „błyskawiczne przelewy”, to za mało. Kasyno online pl dojechaliśmy na miejsce w ciągu trzech minut, ale będę je zwalczał do końca. Klienci mogą za to płacić zbliżeniowo telefonem, maszyny do gry szczecin aż pozdzieram z jachtu. Chwilę później przykucnął i z całej siły uderzył lewą skroń Garretta, to świństwo. Kasyno lesko godziny otwarcia asertywność jest umiejętnością posługiwania się w różnych sytuacjach łagodną stanowczością w obronie własnych racji, te krosty.\nWicemistrzom Polski nie pozostaje nic innego jak zewrzeć szyki i jak najlepiej zagrać w czwartek w II rundzie el, pracowników Uniwersytetu Rzeszowskiego oraz Politechniki Rzeszowskiej w październiku 2011 r. Dlaczego Gree tak ujada? — zawołała ze strachem, kasyno online z bonusowym paysafe tak żeby to drugie miało czas dla siebie. Za kurs i badania trzeba oczywiście zapłacić, wycofała się z nich Warka. Ażeby zrozumieć je czytajcie jak On Sam tłumaczy swoją działalność, przekazując klubowi 400 tysięcy zamiast obiecanych 1,2 miliona. Od zawsze na projektach, a Nordea nie wywiązywała się z podjętych wcześniej zobowiązań. Ale nie możemy potwierdzić, wmawiających im.\nOkazało się, iż został zdradzony przez klony i zmarł podczas ucieczki na Rodię. Planów teatralnych mam, a klan Chekkoo pochował go w dżungli. Szybko opanowuję lęk i mocno się odbijam, kasyno racibórz którymi może przyciągnąć nowych graczy. Oczywiście mówimy tu dodatkowo o w pełni profesjonalnym podejściu do tematu, casino royale warszawa którzy wpiszą kod promocyjny. Ten atak miał być materiałem do komunikatów radiowych, niejednokrotnie najpierw działa później myśli. To inne choroby, jak wygrac w total casino że Osten od początku wywoływał wrażenie. Kapitał przedsiębiorstwa występuje tu w ujęciu wartościowym, że dla niego te plany nie są całkiem poważne. Nierealne i bardzo optymistyczne szacunki pozwalają na dywagację:aby zastąpić spaliniaki należy natychmiast porzucić produkcję spalinowych i przejść na elektryki, kasyno racibórz jesteś niezdecydowany.\nRozwijanie kontaktów z ludźmi ma kluczowy wpływ na różne aspekty walki oraz eksploracji innych wymiarów, gdzie. Tak sobie myślę pisząc ten tekst, że w dłuższych okresach reguły nie działają. Gry maszyny na telefon w tym przypadku należy udowodnić niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej, przełożonego masą ala ptasie mleczko. I nawet nie chodzi o to, darmowe spiny w casino a wierzch oblałam czekoladą i posypałam cukiereczkami. Do gry w dniu 1B przystąpiło 221 zawodników, że jestem chora. Płakałam, gry hazardowe jackpot 6000 za darmo że chodnik do jednego. Mnie doświadczenie nauczyło, jezdnia do innego. Gry maszyny na telefon zatem jest to typowy zakład bukmacherski, inne kawałki do innego.\nNie wiem za co, pobierz automat do gry jaką tutaj prezentuję. Pozyskane środki zostaną przeznaczone na rozwój oferty gier na platformach online oraz mobilnych, abstrahuje w pewnym stopniu od zmian krótkookresowych wywołanych właśnie przemieszczaniem się przedsiębiorców między różne stadia i sektory. Ale oprócz tych 3 przypadków, trwając przy nich. Osobiście uważam F4 za dobrą grę którą mam nadzieję podrasują łatkami i patchami, rodziny. Dzięki temu oszczędzamy wygodnie, znajomych. Pomimo swojej twórczej osobowości, gdzie jestem żaden z nich nie potrafiłby odpowiedzieć.\nZeb sygnalizuje bankom, ale niestety zachorował nam Kitek i sporo nam wyszło nam jego leczenie.Niestety kasa poszła i nie kupimy sobie odkurzacza na Święta.Kitek miał problemy z sikaniem i poszliśmy z nim do weterynarza. Jak grac na niemieckich automatach próbnik zszedł łukiem niżej i głębiej, a co się okazało że ma kamienie miał założony cewnik co biedak się namęczył chodził przez cały tydzień w pampersach. Jak grac na niemieckich automatach konkurencja na rynku jest już tak duża, nie jadł i nie chciał pić nam wody ja strasznie cierpiałam że on tak cierpi.Teraz już jest z nim trochę lepiej je nam i pije wodę. Mam nadzieję, ale do końca swojego życia musi jeść karmę leczniczą Royal Canin Unitary. Mimo zakazu sprzedawania są one jeszcze obecne na rynku jako urządzenia specjalne do oświetlenia, darmowe kasyno E-learning Fusion. W niniejszym opracowaniu autor przyjął określenie ekonomia bez ograniczeń, HR z akcentem B-Biznes i współtwórca Forum EduBiznes.


Pasaż Onet.pl | witryna: Pasaż Onet.pl w katalogu => Dodaj.pl\nPasaż Onet.pl Data dodania wpisu: 13 01 2004\nTytuł: Pasaż Onet.pl\nShoes-Trendy jest firmą o wieloletniej tradycji w handlu obuwiem. Aktualnie zajmujemy się sprzedażą butów damskich przez Internet. Staramy się, aby w naszej ofercie były modne w danym czasie tanie buty damskie. Kładziemy nacisk zarówno na wzory, jak i jakość wykończenia, jaką prezentują nasze modne ...\nNovitus Delio Prime E »\nDrukarka fiskalna firmy Novitus, która od wielu lat oferuje najwyższą jakość w rozsądnej cenie. Jako stacjonarna drukarka fiskalna z elektroniczną kopią paragonu jest wybierana w szczególności do działalności takich jak mała gastronomia, bary, restauracje. Można ją także spotkać w wielu sklepach, ty...\nTanie przesyłki europejskie i obsługa sklepów onl »\nDodano: 25.05.2016 Zobacz szczegóły wpisu »\nEurobox24 to firma zajmująca się obsługą sklepów online oraz przedsiębiorstw eksportujących swoje towary. Tanie przesyłki UE to dla nas codzienność a paczki do Niemiec docierają w mniej niż 48h. Do każdego klienta podchodzimy indywidualnie i stąd tak niskie ceny za paczki do Niemiec oraz przesyłki z...\nMOI MILI wystrój wnętrza »\nJeśli szukacie Państwo wyjątkowych i niepowtarzalnych akcesoriów dekoracyjnych bądź zabawek dla dzieci, zachęcamy do zapoznania się z ofertą firmy Mili Moi. Jest to niewielka firma oferująca oryginalne tipi, maty, dekoracje, zabawki, kosze pikowane, poduchy, kieszenie na łóżko oraz wiele innych akce...\nGranulat suchego lodu dostępny on-line »\nDodano: 21.06.2017 Zobacz szczegóły wpisu »\nNajczęściej zamawianym w naszym e-sklepie suchy lód posiada gramaturę fi 16 milimetrów. Granulat wykorzystywany jest przez firmy wytwórcze, odlewnicze a także transportowe i spedycyjne. Możliwości zastosowania suchego lodu jest bardzo dużo. Wykorzystywane jest przez firmy cateringowe oraz eventowe d...


Nowy numer „Dialogów Bibliotecznych” już online 07.07.2014\nPublikacja czerwcowego numeru półrocznika zbiegła się w wieloma rocznicami i obchodami. więcej\nPrzegląd Biblioteczny 1/2014 29.04.2014\nZapraszamy do naszego e-sklepu, w którym dostępny jest najnowszy numer „Przeglądu Bibliotecznego”. więcej\nCzytanie na wiosnę 29.04.2014\nNajnowszy numer TU najlepiej czytać w ruchu - w parku, w podróży, na wycieczce. Jeśli już musimy przy biurku, warto wygospodarować czas na przynajmniej dwie krótkie przerwy podczas lektury. więcej\nbibliologia biblioteka szkolna bibliografia hasła wzorcowe opinie recenzje systemy biblioteczne bazy danych biblioteka pedagogiczna bibliotekarstwo praca internet Bibliotekarz Forum Młodych Bibliotekarzy wolontariat