Co przeczytać w 2019? - Rychtyg\nBardzo Rychtyg• Książki\nCo przeczytać w 2019?\nTo jest jeden z tych wpisów, których przygotowanie kosztuje sporo pracy, ale jeszcze więcej radości. Pracy, bo żeby stworzyć listę tego, co przeczytać w 2019 przekopałam się przez mnóstwo zestawień, rekomendacji, blogów, vlogów, podcastów i kupek wstydu (wszyscy je mamy!). Radość bierze się stąd, że ja po prostu uwielbiam mieć dużo do czytania, a jak już widzę całą kolekcję okładek, z których każda zachęca mnie do lektury z innego powodu, to trzęsą mi się uszy. Ale tak metaforycznie, bo prawdziwie to nie potrafię żadnej mimicznej woltyżerki poza standardowym zwijaniem języka w rulon, co poradzisz. Nie umiem też wyjaśnić uczucia, które ogarnia mnie kiedy wiem, że po obecnie czytanej książce mam jeszcze następną i następną i następną, podejrzewam jednak, że ma ono coś wspólnego z tym, że każdej dziecięcej chorobie towarzyszył stosik książek z lokalnej biblioteki. A jedno musicie o mnie wiedzieć – gorączkę to ja miałam jakieś dwa razy w życiu, więc jak choruję, to nie w nieprzytomny sposób – czytać można z przyjemnością.\nDzisiejsza lista tego, co przeczytać w 2019 roku powstała jako wypadkowa gorących nowości i książek ze sterty wstydu. Będzie też kilka pozycji z zeszłorocznej listy planów czytelniczych, których przeczytać nie zdążyłam.\nSwoją drogą, o tym, co w 2018 przeczytałam i jakie książki zrobiły na mnie największe wrażenie (a jakie wlokły się i wlokły mnie niemiłosiernie – patrzę na Ciebie prezydencie Abrahamie) – przeczytacie w moim kulturowym podsumowaniu roku.\nA więc co przeczytać w 2019? A właściwie, co ja zamierzam przeczytać? Podzieliłam moją listę na kategorie, które pomogą wam w postowej nawigacji – będzie o polskich nowościach, zagranicznych pewniakach, stercie wstydu (a jakże!) oraz o nadziejach, o których jeszcze za wiele nie wiadomo, ale już brzmią ekscytująco.\nCo przeczytać w 2019 po polsku?\nPrzez “po polsku” rozumiem książki napisane przez Polaków, bo to czy zagraniczne książki czytacie po angielsku, polsku, a może jeszcze innemu, to wiecie – kwestia upodobania. Co ekscytującego made in Poland czeka nas w 2019?\nNa liście mam kilka powieści kobiecych i uwaga, nie chodzi mi o romantyczne pierdololo ze stockową fotką na okładce. Tak bardzo się cieszę, że Polki piszą książki, które mnie ekscytują. Zacznę od Lat powyżej zera Anny Cieplak, bo kiedy wzięłam ją do ręki w mojej ulubionej poznańskiej księgarni, to po przeczytaniu okładkowego blurba przeszedł mnie dreszcz:\nTo manifest pokolenia, które zaczęło kumać, co się dzieje, mniej więcej w pamiętnym roku zerowym, gdy w Rosji Jelcyn zamienił się w Putina, gdy z okna z bloku spadł na ziemię Magik, ale mimo to świat się nie skończył, choć miał się skończyć, a zamiast tego tak naprawdę się zaczął.\nTak książkę opisał Ziemowit Szczerek, a ja mogłam dodać tylko #takbyło #samawidziałam. Czujecie?\nJeśli niekoniecznie utożsamiacie się z rozdzierającymi dylematami typu “Czy X odezwie się do mnie raczej jak ustawię status ‘zaraz wracam’ czy ‘niewidoczny’?”, to nie martwcie się za bardzo, bo kolejna propozycja jest demograficznie bardziej demokratyczna. Chodzi o Nieczułość napisaną przez Martynę Bundę. To kobieca książka, bo i napisana przez kobietę i napisana o kobietach. Wszystko dzieje się przez wiele lat i wiele osób, a do tego na Kaszubach. Mam na czytniku od jakiegoś czasu, ale czekam na okazję żeby lekturę pocelebrować, bo już pierwsze zdania powieści kazały mi myśleć, że na celebrację zasługuje.\nDo książki Weroniki Gogoli Po trochu zachęciła mnie okładka (come on, a wy nie kupujecie książek i wina po etykietkach?), która wygląda jak połączenie cepeliowych wycinanek i ruskiej gierki, która pewnie ma jakąś nazwę, ale terminem klinicznym jest ruska gierka właśnie. O czym jest Po trochu? Ano podobno o wszystkim… po trochu. Ja liczę na powrót do prowincjonalnego dzieciństwa i wielki świat małych rodzinnych historii, poza którymi wtedy nie było nic, no może oprócz ruskiej gierki.\nKolejna “kobieca” książka to Latawiec z betonu Moniki Milewskiej. I ja nawet nie za wiele wiem o tej książce, bo do decyzji o wpisaniu jej na listę tego, co przeczytać w 2019 roku, zadecydowało pierwsze zdanie, które o tej pozycji przeczytałam: 40 lat. 16 klatek schodowych. I jedna krowa na balkonie. Wiecie o co chodzi? Proszę ja was, ja doskonale wiem o czym mowa i gdyby jeszcze wciąż Stanisława Ryster wyłączała ludziom zmysły jednym kliknięciem w Wielkiej Grze to ja na pewno zgłosiłabym się do odcinka “Architektura mieszkalna na więcej osób niż żyje w moim rodzinnym mieście”. Ding ding ding! Oczywiście, że chodzi o gdańskiego Falowca, długiego na cztery normalne bloki i widocznego z wielu kosmosów. Pamiętam pewną wycieczkę nad morze z kolegami, których interesował skatepark na Przymorzu i mną-Anią, która najchętniej stałaby i patrzyła na ten wielki, niesamowity budynek. Taka byłam młodzieżowa. No, więc ja książkę z falowcem w głównej roli przeczytam na pewno, a nieprzekonanym dodam, że nie jest to opowieść o żelbecie, chociaż głównym bohaterem jest twórca falowca. Nie, nie – tu jest realizm magiczny, jest satyra, no i jest falowiec, wybaczcie, ale nad tym faktem nie można przejść obojętnie.\n2019 będzie też na moim czytniku rokiem Małeckiego, a konkretnie Jakuba Małeckiego (chociaż jak Robert coś napisze, to też przeczytam, bo Skaza była przyjemna). Dlaczego? Ano przyznanie się do tego, że nie przeczytałam dosłownie nic autorstwa Jakuba M. wywoływało chyba najwyższe uniesienia brwi wśród ludzi, z którymi rozmawiałam. Nikt nie idzie zdobyło mnóstwo czytelniczych serc w zeszłym roku, a ja jestem zaintrygowana również Dygotem i Rdzą. Wiele wskazuje na to, że za kilka miesięcy to ja będę mówić “Ale naprawdę nie znasz Małeckiego? Ojej!”.\nW zeszłym roku sięgnęłam po Wzgórze psów, do którego podchodziłam jak pies do jeża i do tego jeszcze jeża na wzgórzu. Już po kilkunastu stronach było mi głupio, że tak długo zwlekałam. Kiedy więc Żulczyk ogłasza, że napisał książkę, która jest nieco dziwna, jest horrorem dla młodzieży i nazywa się Zmorojewo, to ja biorę i skaczę na główkę w tę książkę. Najwyżej mnie rozboli.\nCo z powieściami kryminalnymi? Wiadomo przecież, że nic nie jest tak dobrym imbirem między kolejnymi rolkami ambitnej literatury jak zimny trup, najlepiej jeszcze zimą. To zresztą jest tak nieudana metafora, że dokładnie z tego powodu postanowiłam ją zostawić. No, ale miało być o trupach. Oczywiście, że będą! W kolejce mam kolejne tomy sagi o Lipowie Puzyńskiej, sięgać będę też po nowe Mrozy (bo, że będzie ich więcej niż jeden to pewne, nie?), jak Wojciech Chmielarz napisze coś nowego, to sięgnę bez wahania, bo Żmijowisko było największym “przewracaczem kartek” w ubiegłym roku (a podobno będzie w telewizji!). Z nieznanych mi dotychczas autorów najbardziej kusi Jakub Szamałek i jego techno-thriller Cokolwiek wybierzesz – kusi to może złe słowo, bo ebook już czeka na czytniku, więc właściwie sprawa jest przesądzona, czekamy tylko na potrzebę lektury kryminalnej.\nCzas na rebus – kolejna książka w zestawieniu być może nie należy do tej kategorii, bo technicznie rzecz biorąc została napisana po szwedzku, ale dotyczy tej kategorii w sposób szczególny, a już szczególnie ze względu na ową “nieprzynależność”. Uff, skomplikowany rebus, ale wiem, że pierwsze odpowiedzi już przychodzą na moją skrzynkę. Chodzi o Dom z dwiema wieżami, czyli intymną historię rodzinną Macieja Zaremby Bielawskiego, która szturmem zdobyła serca czytelników i wielu z nich wydaje się być tym faktem zdziwionym. Dzięki temu ja podchodzę do niej z dużymi oczekiwaniami, ale i gotowością na wyjątkową lekturę.\nNa deser skromnej jak to u mnie bywa kategorii “non-fiction” książka, wobec której nie muszę mieć żadnych oczekiwań, bo nawet jeśli będzie notką encyklopedyczną, to ze względu na główną bohaterkę będzie na pewno zajmująca. Główną bohaterką jest kobieta, o której ciągle wiemy za mało (narzekałam na to między innymi w tym wpisie – Nie warto znać się na sporcie) – Halina Konopacka. Napisania książki podjęła się Agnieszka Metelska, a znajdziecie ją (po premierze) pod tytułem Złota legenda Haliny Konopackiej. Kupujcie i czytajcie, bo Polki takiej i tej idolki potrzebują.\nChciałabym wspomnieć też o dwóch nowościach, na które czekam ze szczególną sympatią, bo od dawna kibicuję (prywatnie i blogowo) ich autorkom. A nietrudno im kibicować skoro obie wydają książki o czymś, na czym się znają, a do tego obie lektury obfitować będą w ciekawostki. Ania kocha ciekawostki! O jakich autorkach mowa? Chodzi o Kasię (Zwierza Popkulturalnego) i jej Oscary – Sekrety największej nagrody filmowej i Magdę, która stworzyła książkę Bułgaria. Złoto i rakija. Czekam na premiery i będę polować na autografy!\nSkoro już jesteśmy przy książkach twórców związanych z blogosferą, to warto śledzić też zapowiedzi wydawnictwa Altenberg, bo podejrzewam, że szykują kolejne publikacje autorstwa naszych ulubionych twórców online.\nPewniaki z zagranicy\nOd pewniaków z zagranicy zaczęłam rok, bo już na początku stycznia pochłonęłam (i nie ma w tym krzty przesady) powieść Jedno z nas kłamie, która udowadnia, że trzydziestoletnia pani ciągle może czytać książki spod szyldu Young Adults. Doskonałe to na plażę, do wanny czy, jak w moim wypadku, na śnieżycę w górach. Dobra wiadomość jest taka, że w USA już wyszła kolejna pół-młodzieżowa powieść tej samej autorki – Two can keep a secret. Podejrzewam, że nie będziemy w Polsce długo na nią czekać.\nSkoro już przy książkach z gatunki YA jesteśmy, to na liście mam jeszcze dwie pozycje:\nThe Hate U Give. Nienawiść, którą dajesz. – jak sam tytuł wskazuje już przetłumaczona na polski powieść młodej (w końcu mojej rówieśniczki) autorki, która zdobyła ogromną popularność za oceanem. Powód? Świeżość, aktualność i ważność. To historia afroamerykanki, która jest świadkiem zastrzelenia przez policję nieuzbrojonego nastolatka. Dalej są naciski z różnych stron i trudne do dokonania wybory.\nNasz ostatni dzień, który w Polsce zostanie wydany w marcu. Ujęło mnie główne fabularne założenie – otóż każdy człowiek 24 godziny przed śmiercią otrzymuje powiadomienie o nadchodzącej zgubie. Na ewidentną potrzebę emocjonalną zareagował rynek, który wyprodukował specjalne aplikacje łączące ludzi w ich ostatni dzień życia. Takimi właśnie ludźmi są nasi główni bohaterowie.\nGdzieś pomiędzy byciem Młodym Dorosłym, a Dorosłym Dorosłym kończy się najwyraźniej 30 lat i w takim wieku są bohaterowie książki The Gunners, którą w zeszłym roku uplasowałam w zagranicznych nadziejach. Ani widu ani słychu o tym, żeby ktoś planował w Polsce ją wydać więc wzięłam i zakupiłam wersję oryginalną – zdecydować się nie było trudno, bo wydanie jest przepiękne. W ten sposób zamierzam poznać bliżej historię kilku trzydziestolatków, którzy niegdyś przyjaźnili się, a teraz spotykają się przy smutnej okazji samobójstwa jednej z nich. Mnie intryguje, a jak przeczytam, to dam znać, czy warto zamawiać wersję angielską/nękać wydawnictwa mailami.\nZ zeszłorocznej listy jeszcze jedna pozycja awansowała z “nadziei” na “pewniaka”. Chodzi o zbiór opowiadań Florida, który ma być klimatyczny, wciągający, a do tego znalazł się na liście ulubionych lektur minionego roku Baracka Obamy. Dobra wiadomość? Pojawi się już niedługo w Polsce jako… Floryda (to ciekawe, bo zupełnie niedawno Grzegorz Bogdał wydał swój zbiór o identycznym tytule – czytałam – bezbolesny, ale nie do końca do mnie trafił).\nNietrudno zauważyć, że można mnie łatwo kupić tematyką “amerykańską”, a motywem dzikości, pustkowia i Ameryki to już w ogóle. Dlatego więc długo nie zastanawiałam się przed wpisaniem książki Kristin Hannah, wydanej w Polsce jako Wielka samotność. Mamy Alaskę z lat 70-tych, mamy rodzinne problemy w zderzeniu z surowym klimatem i polarną ciemnością. Brzmi jak nieciekawe okoliczności do życia? Być może, ale zdecydowanie jak ciekawa lektura, zwłaszcza w umiarkowanych ciemnościach naszych szerokości geograficznych.\nNa swoją kolej czeka też już na moim czytniku Rozstanie. Sam tytuł sugeruje tematykę książki, ale okoliczności tytułowego rozstania brzmią bardzo intrygująco. Otóż mamy parę, która znajduje się w sytuacji gdy wtem małżonek wybywa do Grecji… i ślad po nim ginie. Podobno jest oryginalnie i świeżo w temacie, który wydawałby się być mocno eksploatowany.\nKolejna powieść, która już na lekturę czeka (tym razem nie na czytniku tylko na półce) to Manhattan Beach. I cieszę się, że czeka na półce, bo to taka historia, która chyba lepiej smakuje z szelestem kartek. Główna bohaterka raczej nie przejmuje się tym, że kobiety zdają się mieć dokładnie zdefiniowane co wypada, a co można – dość powiedzieć, że zajmuje się nurkowaniem i naprawianiem statków wojennych. Statki wojenne, bo mówimy o latach 30-tych i 40-tych, ale podejrzewam, że poprzednie zdanie miałoby też sens w naszej dekadzie, co jest okropnie smutne. W powieści mamy tajemnicę, Nowy Jork, porachunki z przeszłości, ale ja przede wszystkim chcę poczuć girl power, bo tego nam dzisiaj bardzo potrzeba.\nWkraczamy właściwie w strefę między lekturami obowiązkowymi z ostatnich/najbliższych miesięcy i takimi, które są nieco starsze. Dlaczego nie znalazły się na stercie wstydu? Ano dlatego, że do niedawna o ich przeczytaniu nie myślałam, nie ma więc tu miejsca na odkładanie lektury w czasie.\nChodzi przede wszystkim o książki, które napisał Yuval Noah Harari. Na czytniku i celowniku mam trójkę (Sapiens, Homo Deus i 21 lekcji na XXI wiek). Opowiadają one w sposób niezwykle zajmujący (wiem, bo Sapiens właśnie kończę) o historii gatunku ludzkiego, jego potencjalnej przyszłości i najważniejszych zagadnieniach globalnego “dzisiaj”. Kopalnia ciekawostek i świetny prezent dla pasjonatów nauki z humanistycznym (w każdym znaczeniu tego słowa) zacięciem.\nNa oku mam też książki Elizabeth Strout (Mam na imię Lucy, To co możliwe), które zapowiadają się na przyjemne obyczajki z dodatkową głębią (no i małomiasteczkową Ameryką, co zawsze dodaje kilkanaście punktów).\nKategorię zamyka Niksy, czyli książką, o której było głośno trochę ponad rok temu, ale hype-train odjechał beze mnie. Ja wsiadam z opóźnieniem, ale sporym entuzjazmem na myśl o przeczytaniu cegły rozgrywającej się na przestrzeni lat z amerykańską historią w tle. Nie wiem, nie wiem jak to ominęłam rok temu, być może dlatego, że amerykańską historię miałam chwilowo na wyciągnięcie ręki i byłam tym trochę zachłyśnięta. Obiecuję poprawę.\nAle dobrze, że się wam w zeszłym roku do mojej sterty wstydu przyznałam! Te odkładane na “kiedyś-kiedyś” współczesne klasyki pewnie leżałyby odłogiem dalej, a ja żyłabym sobie nie wiedząc co wydarzyło się pomiędzy Judem, Willemem, Malcolmem i JB. A tak wiem i co nad ich losem przesmarkałam, to moje! Więcej zachwytów na temat tej akurat książki (Małe życie) ujęłam tutaj, ale nic, po co ze sterty wstydu sięgnęłam w 2018 roku nie rozczarowało mnie. Czy uda się utrzymać dobrą passę w 2019? Zobaczymy, na liście mam:\nWszystko co lśni – wiem, rok temu też miałam. I dosłownie mam-posiadam tę książkę, w formie ebooka, więc między ustami a brzegiem czytnika jest jedynie chęć szczera. A chęci nieco brakowało, bo Wszystko co lśni to książka skomplikowana i długa. Na tyle długa i na tyle skomplikowana, że na początku pojawia się osobna rozpiska bohaterów, a części książki otwierają specjalne mapy. I jak ja mam do nich na czytniku wracać co? Podjąć wyzwanie jednak zamierzam, bo to właśnie skomplikowanie i wynikające z niego implikacje najbardziej mnie pociągają. Jako dano-entuzjastę zachwyca mnie ten projekt oparty na wizualizacji danych z książki i bardzo chcę się w niego zagłębić – a to mogę zrobić w pełni dopiero po lekturze. Czy to wczesny kandydat w kategorii “najdziwniejsza motywacja do przeczytania książki”? Pewnie tak, już ćwiczę zaskoczoną minę na rozdanie nagród.\nHistoria pszczół (oraz Błękit) czyli połowa z planowanej na cztery części “serii klimatycznej” autorstwa Mai Lunde. Jako stale doskonaląca się (i stale od doskonałości daleka, ale hej, musimy próbować!) less-wasterka, czuję, że proekologiczny przekaz powieści dobrze wpasuje się w moje starania żeby tak całkiem do końca to może jednak nie spierdzielić tej naszej planety.\nKról Twardocha (oraz Królestwo, które jest zbyt nowe żeby na stercie wstydu leżeć, ale zdecydowanie idzie z Królem w parze). Czemu jeszcze nie przeczytałam dwóch najnowszych powieści Twardocha? Ano, chyba dlatego, że ta gangsterka i to przedwojnie i w tej Warszawie dodatkowo, to jakoś wyjątkowo nie-mój miks. Ale inni, których o zamiłowanie do tego typu mieszanin bym nie podejrzewała, czytają i chwalą. Do tego ja tak lubię ceglaste powieści (a tu na starcie mam do przejścia od razu dwie cegły!), że może się okazać, że spodoba się mi nawet taki egzotyczny koktajl.\nW kolejce czekają też doceniane zbiory reporterów, których odkryłam dla siebie w zeszłym roku: Z nienawiści do kobiet Kopińskiej i Schodów się nie pali Tochmana. Tutaj nie mam absolutnie żadnych wątpliwości – będzie czytane, a jeśli tej dwójki nie znacie to przeczytajcie jak zachwycałam się ich innymi pozycjami w podsumowaniu 2018.\nW tej kategorii znalazły się książki, które chciałabym w ciągu kolejnych dwunastu miesięcy przeczytać, ale póki co klasyfikuję je “tylko” jako czytelnicze nadzieje, bo:\n– nie zamówiłam ich jeszcze z zagranicznych sklepów (staram się utrzymywać w ryzach stan posiadania, bo wychowałam się w rodzinie książkowych zbieraczy ze wszystkimi tego zaletami i wadami),\n– nie dotarłam do informacji o tym, że któreś z polskich wydawnictw chciałoby je wydać (co, ze względu na abonament ebookowy oszczędza mi sporo kosztów i czasu),\n– nie wszystkie z poniższych książek wpadły już oficjalnie w ręce czytelników – ale recenzenci zgodnie uznają, że warto je do artykułu o tym, co przeczytać w 2019 roku wrzucić.\nAle jeśli gwiazdy pozwolą, chciałabym w najbliższym czasie sięgnąć po:\nAsymmetry (Lisa Halliday) – jestem prawie pewna, że ktoś już to po cichu (lub przede mną po cichu) szykuje się do wydania po polsku tej powieści, bo wszystko co o niej czytam jest po prostu intrygujące. To tak naprawdę dwie historie w jednej książce, do tego historie pozornie asymetryczne i rozłączne – jedna o związku starszego pisarza z dużo młodszą redaktorką, druga o Amerykaninie irackiego pochodzenia, który został zatrzymany przez obsługę na lotnisku. Coś jednak te historie łączy, a podobno wcale niełatwo do tego “czegoś” dojść. No wybaczcie państwo, ale to brzmi przesmacznie!\nThere there (Tommy Orange) – to powieść, która może nie być bardzo bliska polskim czytelnikom, chociaż ze względu na bycie przedstawicielem Homo Sapiens, powinna (a i owszem, Harari zostawił mi w głowie świeżą bruzdę). Chodzi tutaj o współczesny los potomków rdzennych mieszkańców Ameryki, którzy zostali w sposób sztuczny przeniesieni w miejsca takie jak miasto Oakland, znajdujące się rzut beretem (a właściwie przejazd przez most z beretem) od San Francisco. W książce There there przeplatają się historie 12 osób, które zmagają się z codziennością, ale też poszukiwaniem tożsamości i autentyczności.\nThe great believers (Rebecca Makkai) – czyli książka, która złamie mi w 2019 roku serce, tak obstawiam. Mamy tutaj bowiem znowu dwie przeplatające się historie i to dwie potencjalnie rozdzierające się historie. Jedna (dziejąca się w latach 80-tych) o grupce przyjaciół (w większości homoseksualistów więc, tak, będzie dużo o umieraniu), a druga (osadzona w 2015 roku) opowiada historię matki, która szuka w Paryżu swojej zaginionej córki, która niekoniecznie chce być odnaleziona.\nLost Children Archive (Valeria Luiselli) – powieść, którą wrzuciłabym na tę listę chociażby dlatego, że jej miejsce akcji, czyli roadtrip po południowych stanach USA, odpowiada również na pytanie “A ty Aniu co chciałabyś zrobić w 2019 roku?”. Nie o turystykę tu chodzi, a zderzenie jej i z obecnym amerykańskim kryzysem imigracyjnym, o którym słyszymy nad Wisłą chyba trochę za mało, i ze wspomnianym już w tym zestawieniu problemem rozliczeniowym – tym, co stało się z rdzenną Ameryką i jej mieszkańcami.\nThe Care and Feeding of Ravenously Hungry Girls (Anissa Gray) – długi tytuł, przepiękna okładka i historia, którą z zaciekawieniem wyłuskałam z list “najbardziej obiecujących premier książkowych”. Bardzo dobrze czytało mi się w 2018 Małe ogniska i tu wyczuwam podobne wibracje – mamy porządną amerykańską rodzinę, którą wstrząsa skandal, mamy trzy siostry, które próbują ten kryzys opanować, mamy ciemne sekrety i, jak mniemam, wynikający z nich komentarz społeczny.\nNazbierało się tutaj 41 tytułów i chociaż pewnie nie uda się wyzerować tej listy, to w ciągu roku pojawią się kolejne “must read” pozycje, które dobiją czytelniczy licznik do 50tki – taka to ładna liczba. Właściwie to nie ma co czekać na “w ciągu roku”, może podrzucicie mi już teraz kolejne propozycje i wasze “muszę przeczytać” w 2019 roku? Komentarze stoją otworem.\nOn 27 stycznia 2019 • By Ania\nAnia w Kinie – Zimna Wojna\nPrevious Post Kulturowe podsumowanie 2018 roku\nNext Post Moje początki na biegówkach - porady, linki i słowa otuchy\nDziękuję za polecenie 😁zapisuje i na pierwszy ogień idzie Żmijowisko, o którym czytałam wiele ciekawych recenzji.\n27 stycznia 2019 at 18:48\nSuper! Radzę zarezerwować trochę wolnego czasu bo trudno się od lektury oderwać 🙂\n12 czerwca 2019 at 05:51\nZ takiej listy książek jestem zachwycony. Dzięki za jej przygotowanie 🙂


O miłość bez granic - Przewodnik Katolicki\nFOT. DOMINIK KULACZEWICZ/PAP. "Różaniec do granic" dla dzieci zorganizowany przez archidiecezję gdańską na Westerplatte.\nO wzajemny szacunek i jedność w narodzie, o pokój w Polsce i na świecie, o wiarę dla przyszłych pokoleń Polaków, a także we własnych intencjach, modlili się wierni w ramach akcji „Różaniec do granic”.\nNa kołobrzeskim deptaku wzdłuż plaży, obok pomnika Zaślubin Polski z Morzem, różaniec odmawiali wierni diecezji koszalińsko-kołobrzeskiej ze swoim biskupem Edwardem Dajczakiem. Do Kołobrzegu przyjechały grupy z wielu miejsc, m.in. z Wałcza, Świdwina, Połczyna-Zdroju czy Białogardu. Byli też wczasowicze z różnych stron Polski. Takich miejsc wspólnej modlitwy w diecezji było prawie dwadzieścia.\nPo Mszy św. i adoracji Najświętszego Sakramentu w kołobrzeskiej bazylice, mimo silnego wiatru i opadów deszczu, uczestnicy wydarzenia z figurą Matki Bożej Fatimskiej przeszli ulicami miasta w kierunku plaży.\n– Nie boimy się deszczu. To piękna inicjatywa, dlatego w niej uczestniczymy. Modlimy się głównie za naszą rodzinę, ale także za naszą ojczyznę, o jedność w społeczeństwie. Nasz kraj jest dzielny i warto to w nas chronić – opowiadają Janina i Piotr Borowscy, którzy przybyli z leżącej niedaleko Kołobrzegu parafii Charzyno. Mówią, że osobiście bardzo doświadczyli opieki Matki Bożej. – Dzięki modlitwie mąż uniknął poważnej operacji na oczy. A w rodzinie mamy młodą dziewczynę, która miała nowotwór szczęki. Codziennie przed pracą przychodziłam tu do bazyliki i modliłam się za nią do Matki Bożej, zapalałam świeczkę. Jest już po przeszczepie kości i tydzień temu wróciła na studia. Nasza wiara czyni cuda – dodaje szczęśliwa pani Janina, od 20 lat we wspólnocie Żywego Różańca.\nWśród uczestników wydarzenia są też Renata i Jan Korczyńscy z Zielonej Góry, którzy do Kołobrzegu od kilku lat przyjeżdżają na wypoczynek. – Różaniec jest dla mnie szczególną modlitwą, zawsze kiedy było źle, to Różaniec i koronka – mówi wzruszona pani Renata i dodaje, że przyszli z mężem, by się modlić za Polskę , za świat i za rodziny, by nie zatraciły najważniejszych wartości.\nJan Korczyński przyznaje, że przez wiele lat zaniedbywał modlitwę i sferę duchową. Pochłonięty był pracą, zdobywaniem pieniędzy. – Kiedy przyszło wypalenie zawodowe, zadałem sobie pytanie, za czym tak pędzę? Zauważyłem, że w moim życiu brakuje głębszego sensu. Wtedy przypomniałem sobie dziadków, których życie było ciężkie, ale zawierzali je Bogu, zachowując radość i optymizm. Wiele mnie nauczyli, dlatego postanowiłem wrócić do korzeni, także do modlitwy różańcowej. Ta modlitwa pokazała mi, że są inne priorytety w życiu – wspomina pan Jan. – My w tej pogoni późno odkryliśmy, że trzeba się modlić za nasze dzieci i całe młodsze pokolenie Polaków, by nie zagubiło tych najważniejszych wartości. Dziś chcemy to nadrobić – dodaje.\nPrzyznają, że są spokojni o swojego syna, który niedawno się ożenił. – Wymodliliśmy sobie dobrą synową. Jest osobą wierzącą, a ponieważ naszemu synowi też jest po drodze z Bogiem i z różańcem, to jesteśmy spokojni, że razem będą trwali w wierze.\nTylko miłość nie ma granic\n– Granice mają państwa, nawet wolność ma swoje granice, tylko miłość jest bez granic. Tak chcemy dziś przeżyć to wydarzenie – mówił bp Edward Dajczak. – Chcemy ten czas modlitwy podarować światu, by prosić o nawrócenie. Jesteśmy tu przecież także dla tych, którzy dla Boga i Maryi czasu nie mają, dla świata, który jest odległy od Ewangelii, zdominowany nienawiścią i zagubiony. Maryja wskazuje nam drogę. Pokuta i modlitwa są w stanie przemienić świat – wyjaśniał w homilii bp Dajczak, zachęcaąc do modlitwy oraz dawania świadectwa swojej wiary.\nW rozmowach z uczestnikami „Różańca do granic” słychać zmęczenie podziałami politycznymi i społecznymi w Polsce, a także tęsknotę za poczuciem jedności. Panie Anna i Janina do bazyliki miały blisko, bo mieszkają w Kołobrzegu. – Cieszymy się, że możemy uczestniczyć w takim wielkim wydarzeniu, bo dziś jednoczy się cały nasz naród i to nie tylko w Polsce, ale także poza granicami kraju. Chcę się modlić w intencji pokoju, miłości na świecie, żeby nam się żyło lepiej, żebyśmy się nawzajem szanowali i kochali, bo tak jak powiedział biskup, miłość jest bez granic – opowiada z radością pani Anna.\nPani Janina przekonuje, że ta inicjatywa jest bardzo ważna, chociaż przez niektórych była wyśmiewana. – Mamy z koleżanką dorosłe córki i widzimy, że to młodsze pokolenie trochę sie zagubiło w życiu. Myślę, że bez wiary nie odnajdą właściwej drogi. To starsze pokolenie wie, że wiara pomaga w życiu, że trwanie przy Bogu i w dobrych relacjach międzyludzkich daje szczęście, dlatego modlimy się o młodych, by to odkryli – tłumaczy kołobrzeżanka. Pani Janina po różaniec sięga codziennie i przekonuje, że wiele razy doświadczyła pomocy od Matki Bożej. – Tych cudów w moim życiu było wiele. Nie wyobrażam sobie życia bez tej modlitwy, bez bliskości z Maryją – dopowiada.\nW tłumie na deptaku, gdzie w czasie różańca, kilkakrotnie trzeba było się chronić pod parasolami, a słowa modlitwy tonęły w szumiącym Bałtyku, znalazła się też rodzina Anny i Dariusza z okolic Połczyna-Zdroju. Na wydarzenie przyjechali z trzema młodszymi córkami. – Skoro jeździmy z dziećmi na place zabaw czy w inne miejsca rozrywki dla nich, to też należy przyjechać w miejsca, gdzie się spotykamy z Bogiem na modlitwie, w spokoju, wyciszeniu – tłumaczy pani Anna, mama czworga dzieci. – To, że jest zimno, nie ma znaczenia. Zimą też wychodzimy z całą rodziną, a pogoda bywa gorsza. Chcemy, żeby nasze dzieci były wychowywane w naszej wierze i tradycji. Przyjechaliśmy tutaj, żeby modlić się o zdrowie dla naszej całej rodziny, ale także za nasz kraj, by się rozwijał – dodaje pan Dariusz.\nPan Andrzej z Mielna przyjechał po to, aby modlić się za ojczyznę. – Biorę udział w tym wydarzeniu, ponieważ jestem wierzącym Polakiem i zależy mi na naszej ojczyźnie. Jestem dumny z tego, kim jestem. Modlę się dzisiaj także o to, żebyśmy przestali wstydzić się tego, że jesteśmy Polakami. Modlitwa jest naszą bronią i tarczą – mówi.\nEuroposeł Czesław Hoc przyznaje, że w codzienności polityka to bardzo trudne, bo emocje są wielkie i rzeczywiście człowiek może przekroczyć pewne granice. – Staram się ich nie przekraczać, a przestrzegać dekalogu i żyć na co dzień wiarą, nadzieją i miłością. Pewnie mi łatwiej dlatego, że jestem lekarzem i swoją pracę traktuję jako służbę. Różaniec jest modlitwą miłości, a w obecnej sytuacji politycznej i społecznej bardzo potrzebne jest wzajemne wybaczenie i zrozumienie, chęć współpracy, mimo że mamy różne poglądy. Dlatego tu jestem, by się o to dla Polski modlić – uzasadniał swoją obecność eurodeputowany.\nW całej Polsce w wyznaczonych 320 kościołach stacyjnych i 4 tysiącach stref wzdłuż granic modliło się w sobotę 7 października nawet milion osób.


Artykuły w etykietach: interpretacja ogólna\npowrót Artykuły w etykietach: interpretacja ogólna\nczwartek, 15 grudnia 2011 14:38\nOd dnia 1 stycznia 2012 r. podatnicy będą mogli występować do Ministra Finansów z wnioskiem o wydanie interpretacji ogólnej w sprawach dotyczących podatków oraz - tu nowość - podatków i opłat lokalnych.\nponiedziałek, 14 listopada 2011 16:23\nMinister Finansów będzie musiał wydać interpretację ogólną\nUstawa tzw. deregulacyjna, której przepisy zaczną obowiązywać od dnia 1 stycznia 2012 r. przewiduje dla Ministra Finansów nowy obowiązek. Będzie on musiał wydać interpretację ogólną na wniosek podatnika. Obecnie Minister Finansów obowiązkowo wydaje jedynie interpretacje indywidualne, a raczej wydają je Dyrektorzy Izb Skarbowych w jego imieniu.


"Rolnik szuka żony": Anna Bardowska wróciła już do figury sprzed ciąży - WP Teleshow\n"Rolnik szuka żony": Anna Bardowska wróciła już do figury sprzed ciąży\nCzyżby Anna Bardowska, żona uczestnika 2. edycji programu "Rolnik szuka żony", poszła w ślady największych gwiazd i błyskawicznie wróciła do formy sprzed ciąży?\nTuż przed świętami Bożego Narodzenia na świat przyszło pierwsze dziecko Anny i Grzegorza Bardowskich. Jak sami świeżo upieczeni rodzice stwierdzili, choć mały Jan wywrócił ich świat do góry nogami, nigdy nie byli bardziej szczęśliwi. Można się zatem domyślić, że zarówno święta jak i Sylwester u rodziny Bardowskich wyglądał niezwykle spokojnie.\n- Kameralna impreza! Dwie matki karmiące, jedna obserwująca, 3 drobnych pijaczków i dwóch młodych obywateli, którzy dopiero się uczą. Anna szykuje o 24 zimne ognie - więc z pompą, na bogato. (...) A tymczasem, póki jeszcze chwilę brzydzę się alkoholu, ogarnę swojego syna! A ojciec daje radę: przebieranie, kąpanie, obcinanie paznokci, a w przyszłości: oranie, uprawianie, sianie - napisał Grzegorz pod zdjęciem na swoim profilu na Facebooku.\nUwagę fanów skupiły jednak nie tyle, co umiejętności tacierzyńskie rolnika, a wygląd jego małżonki. Anna, którą widzowie poznali jako niezwykle drobną kobietę, błyskawicznie wróciła do szczupłej figury sprzed ciąży. Trudno bowiem doszukiwać się na opublikowanej fotografii ingerencji grafika komputerowego. Wszystko więc wskazuje na to, że Bardowska postanowiła pójść w ślady największych gwiazd i zachwycać sylwetką tuż po porodzie.\nZobacz także: Mariusz z "Rolnik szuka żony": "To stereotyp, że tylko mężczyźni z dużych miast dbają o siebie"


Twoja firma chodzi na randki w ciemno - Blog Brandoholika • Sznitowski.pl\nTwoja firma chodzi na randki w ciemno\n07/2017 05/2020 Maciej Sznitowski\nByłeś kiedyś na randce w ciemno? Słowo randka kojarzy się z czymś przyjemnym, ale w rzeczywistości to sytuacja, która może być bardzo stresująca. Spotykasz się z kimś po raz pierwszy w życiu, nic o sobie nie wiecie. Masz niewiele czasu na to, aby zaprezentować się jak z najlepszej strony i zdobyć zaufanie drugiej osoby. Musisz się dobrze sprzedać. Czasem randka w ciemno przypomina bardziej rozmowę o pracę niż romantyczny wieczór…\nRandka w ciemno obrazuje sytuację, w której Twoja firma próbuje zdobyć klienta.\nWyobraź sobie, że wysyłasz swoją markę na pierwszą randkę. Masz dla niej jakieś złote rady? Oto 4 rzeczy, o które moim zdaniem warto zadbać.\nPo pierwsze postaraj się dobrze wyglądać. Nie oszukujmy się, atrakcyjny wygląd to podstawa, aby wzbudzić zainteresowanie Twojego randkowego partnera. Dodatkowo to, jak się ubieramy bardzo dużo o nas mówi.\nPo drugie postaraj się być miłym i zabawnym rozmówcą. Wszyscy wiemy, że wygląd to nie wszystko, więc jak już zaczniecie rozmowę to spróbuj wzbudzić sympatię i pozytywne emocje. Pokaż, że masz fajną osobowość.\nPo trzecie otwórz się trochę i opowiedz swoją historię. Im dłuższa rozmowa tym poważniejsze i głębsze tematy, więc musisz pokazać, że masz wartościowe wnętrze. Dzięki temu zyskasz zaufanie drugiej osoby.\nNa tej randce to Ty musisz uwodzić, a druga strona będzie zapewne grać niedostępną.\nTo oznacza, że nawet gdy uda Ci się wzbudzić zainteresowanie i sympatię oraz zbudować głębsze porozumienie, to może być wciąż za mało. Dlatego…\nPo czwarte musisz złożyć obietnicę czegoś wyjątkowego. Przedstawić propozycję nie do odrzucenia. Dopiero wtedy Twój randkowy partner zaprosi Cię do siebie.\nWidzisz przełożenie tych rzeczy na cechy, które powinna posiadać marka? Opowiedzieliśmy sobie o jej kolejnych warstwach i poziomach zaangażowania w relacji z klientem.\nTrzy obowiązkowe elementy dobrej marki to OBRAZ, który przyciąga uwagę, OSOBOWOŚĆ, która wzbudza emocje i sympatię oraz OPOWIEŚĆ, która buduje głębszą relację.\nI jeszcze ten czwarty – OBIETNICA, która nakłania do decyzji.\nO wygląd dbają wszyscy. Każdy stara się mieć fajne logo, ładne opakowania i ciekawe materiały wizerunkowe. Ale nie wszyscy pamiętają, że to tylko warstwa zewnętrzna. Najbardziej zauważalna, ale niestety najpłytsza. Ładna buzia nie wystarczy, aby zbudować trwałą relację z drugą osobą, a atrakcyjna tożsamość wizualna nie wystarczy, aby marka zdobywała serca konsumentów.\nMusisz zapewnić swojej marce te cztery “O”, bo inaczej z każdej randki będzie wracała z płaczem.\nA jak Twoje marka wypada na randkach, czy klienci zapraszają ją do swojego domu?


alison2 | 2015-10-30\nColleen Margaretta McCullough niewątpliwie należy do najbardziej znanych, australijskich pisarek. Nawet jeśli samo nazwisko niewiele Wam mówi, wystarczy, że wspomnę jej najbardziej znaną książkę, "Ptaki ciernistych krzewów", i od razu wiadomo, o jakiego formatu pisarkę chodzi. "Słodko-gorzkie życie" to ostatnia powieść, jaką napisała. Na okładce pojawiła się sugestia, że książkę okrzyknięto mianem australijskiego "Przeminęło z wiatrem". Już w tym miejscu przestrzegam, aby tę wzmiankę zignorować, w przeciwnym razie powieść okaże się ogromnym rozczarowaniem.\nAustralia, lata dwudzieste ubiegłego wieku. Cztery znane z wyjątkowej urody i inteligencji córki pastora Latimera, opuszczają rodzinny dom, aby uczyć się pielęgniarstwa. Jeszcze nie wiedzą, że wkrótce nadciągnie Wielki Kryzys, który odciśnie piętno na życiu każdej z nich. Jak potoczą się ich losy, czy spełnią się ich marzenia? Jaką drogą powiedzie je los?\nNie ulega wątpliwości, że pisarka wybrała sobie bardzo wdzięczny temat. Cztery silne, wyraziste kobiety, żyjące w wyjątkowo ciekawych czasach. Gdybym streściła treść książki, zapewne wiele osób uznało by ją za bardzo interesującą. Teoretycznie właśnie taka powinna być, niestety zabrakło czegoś bardzo ważnego...\nPoczątkowo trudno dojść do tego, dlaczego pomimo wciągającej fabuły, zaskakujących wątków, interesujących (w zarysie) postaci, powieść czyta się z takim trudem. W momencie, w którym znajdziemy odpowiedź na to pytanie, trudno będzie czytać dalej. Nie jestem w stanie ocenić, na ile może być to wina tłumaczenia, niemniej książka wydaje się być zupełnie pozbawiona emocji. Doprawdy, nawet sceny, w których bohaterki opiekują się maleńkim dzieckiem, któremu zostało zaledwie kilka dni życia, ani trochę nie chwytają na serce. Dziewczęta przeżywają miłosne rozterki, jednak skłamałabym pisząc, że kibicowałam którejkolwiek parze. W niektórych przypadkach nawet nie miałam czasu, by to zrobić, bo mężczyźni, porażeni urodą kobiet, niemal z miejsca się oświadczali, a i niektóre z dam równie szybko na propozycję przystawały. Co do samych bohaterek, teoretycznie powinny się od siebie bardzo różnić, tak jak różnie potoczyły się ich życiowe ścieżki. Czytając dialogi w ich wykonaniu często jednak zapominałam, kto tak na dobrą sprawę bierze w nim udział. Wszystkie zdają się mówić tak samo.\nNa plus książki można zaliczyć ciekawie zakreśloną problematykę kształcenia kobiet - możliwości, jakie otwiera dobre wykształcenie ale i problemy, jakie czasem stwarza. Nie mniej ciekawie prezentuje się podział społeczeństwa ze względu na pochodzenie. Momentami naprawdę chciałoby się więcej przeczytać na ten temat a pominąć przygody głównych bohaterek...\nChyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z książką, która pomimo ciekawego pomysłu na fabułę i wielu bardzo dobrych wątków, okazała się do tego stopnia nużąca. Idę o zakład, że na jej podstawie można by nakręcić naprawdę udany film. Jej samej nie mogę polecić, choć szczerze nad tym ubolewam. "Niewypał" to chyba najkrótsze ale i najlepsze podsumowanie. Miało być dobrze, a wieje nudą. W moim odczuciu spore nieporozumienie.


Nie trzeba byæ nastolatkiem - Elbl±g\nNie trzeba byæ nastolatkiem\nNie jest wa¿ne kto wygra - podkre¶laj± mi³o¶nicy tañca. Najwa¿niejsze, ¿e wszyscy chc± aktywnie spêdzaæ wolny czas\nAby wyst±piæ w konkursie tañca, nie trzeba byæ nastolatkiem. Mo¿na mieæ 40 czy 50 lat, co udowodnili uczestnicy turnieju, jaki odby³ siê w sali sportowej centrum kultury ¦wiatowid.\nImpreza mia³a charakter zamkniêty, publiczno¶æ stanowi³y rodziny i przyjaciele tancerzy –amatorów oraz kursanci, którzy nie zdecydowali siê na wystêp. Turniej przedstawiæ mia³ dorobek dzia³aj±cego od 3 lat przy Jantarze Klubu Mi³o¶ników Tañca.\nKlub gromadzi oko³o 60 osób w ró¿nym wieku i ró¿nych profesji, których ³±czy wspólna pasja do tañca. Uczestnicy podzieleni s± na 3 grupy wed³ug d³ugo¶ci nauki i stopnia zaawansowania. Tak¿e turniej rozgrywany by³ w 3 kategoriach. £±cznie wziê³o w nim udzia³ 11 par. Tancerzy ocenia³a komisja, w której zasiedli: dyrektor centrum kultury ¦wiatowid Antoni Czy¿yk oraz instruktorzy tañca Edyta i Piotr Beñko.\nJak podkre¶lali organizatorzy i tancerze, nie jest wa¿ne, kto wygra - najwa¿niejsze, ¿e wszyscy, którzy siê spotkali na turnieju, chc± aktywnie spêdzaæ wolny czas, tañczyæ dla przyjemno¶ci, ³±czyæ przyjemne z po¿ytecznym.\n- Spotkania klubu s± dla nas odskoczni± od codzienno¶ci – twierdz± Barbara i Jerzy Mateusiak. - Nasi synowie tañczyli w formacji Jantar, je¼dzili¶my z nimi na turnieje, a po jakim¶ czasie i my postanowili¶my tañczyæ. Trenujemy od 4 lat, 2 razy w tygodniu, czêsto potem idziemy na kawê. Klub ma wiêc formê spotkañ towarzyskich.\nW turnieju startowa³a m.in. reporterka Telewizji Elbl±skiej Anna Kowalska w parze z W³adys³awem Królem - dyrektorem 110 Szpitala Wojskowego w Elbl±gu. Niektórzy do klubu trafili przypadkowo, inni za namow± znajomych, jednak wszyscy zgodnie twierdz±, ¿e pasjê mo¿na rozwijaæ w ka¿dym wieku...\nW ka¿dy pi±tek o godz. 20.00 w "¦wiatowidzie" mo¿na wzi±æ udzia³ w tzw. praktisie - sala gimanstyczna jest wówczas zarezerwowana dla wszystkich, którzy chc± potañczyæ. Klub Mi³o¶ników Tañca tworz± ludzie, którzy ukoñczyli kurs tañca w Promyku - grupa pocz±tkuj±ca spotyka siê w sobotê o godz. 17.00, ¶redniozaawansowani - w niedzielê o 17.00, a grupa zaawansowana - w poniedzia³ki o 20.00. Szczegó³owe informacje uzyskaæ mo¿na w Centrum Kultury "Promyk" pod numerem telefonu 611 01 30/40.


Wywóz szamba Czerwonków\nMapa firm z miejscowości Czerwonków\nFirmy z miejscowości Czerwonków\nNasza witryna jest stworzona w celu aby pomóc Wam odnaleźć firmę która trudni się wywozem szamb w miejscowości Czerwonków - ale jeżeli widzisz ten tekst oznacza to ze żadna firma jeszcze się nie reklamuje w tym miejscu - Dodaj firmę asenizacyjnej\nZawiadomienie dla mieszkańców miejscowości Czerwonków\nWłaściciele domów jednorodzinnych jeżeli działka nie ma dostępu do kanalizacji gminnej muszą podłączyć się do kanalizacji do szczelnych pojemników na gnojowicę. Najważniejszą rzeczą jest aby zbiornik był atestowany i miał obowiązującą aprobatę ITB dodatkowo atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH). Sprawdzone firmy które wykonywają w rejonie miejscowości Czerwonków to ABC Szamba Betonowe, Eurobet, BetoneX.\nUwaga w tym roku wzmożone stały się inspekcje sprawności bezodpływowych zbiorników na ścieki, analizowane po pierwsze czy nieczystości nie są wylewane do rowów czy na pola ale też czy zbiorniki posiadają ważną aprobatę ITB dodatkowo atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH).\nDodaj do tej strony szambiarkę z miejscowości Czerwonków kliknij\nWywóz szamba Czerwonków, Opróżnianie szamba Czerwonków, usługi asenizacyjne Czerwonków, Szambiarka Czerwonków, Szambowóz Czerwonków.\n© Wywóz szamba Czerwonków


Adamowicz: Wojsko będzie, niech Błaszczak przeprosi | Fronda.pl\nAdamowicz: Wojsko będzie, niech Błaszczak przeprosi\n,,Mamy wielkie zaufanie do polskiego munduru. Wojsko Polskie jest integralną częścią Westerplatte i jak co roku przedstawiciele służb mundurowych są zapraszani i uczestniczą w uroczystościach na Westerplatte.\nBędzie też i tak w tym roku. Ale nie mamy zaufania do politycznego, partyjnego kierownictwa Ministerstwa Obrony Narodowej'' - powiedział dziś prezydent Gdańska, Paweł Adamowicz.\nJak tłumaczył, Mariuszowi Błaszczakowi, szefowi MON, po prostu nie wierzy, a to ze względu na ubiegłoroczne doświadczenia. Wówczas miał Adamowicz usłyszeć zapewnienie, że Apel Pamięci odczytany zostanie przez harcerza i oficera, na zmianę; ale harcerza zatrzymała żandarmeria i całość odczytał oficer.\nOstatecznie - wojsko więc będzie, ale nie będzie ministra Błaszczaka. Sam minister wcześniej bardzo ostro skrytykował decyzję Adamowicza. ,,Żądam od prezydenta Gdańska zmiany decyzji o niezaproszeniu wojska na uroczystości rocznicy wybuchu II wojny światowej na Westerplatte'' - napisał polityk. ,,To decyzja skandaliczna. Przypominam, że Gdańsk to część Rzeczypospolitej Polskiej, a prezydent miasta nie ma prawa do jego zawłaszczania'', dodawał, stwierdzając też, że Adamowicz tą i innymi decyzjami wpisuje się w linię propagandy Niemiec.\n,,Jesteśmy Polakami nie mniejszymi, nie gorszymi od pana [...] To jest skandal, żeby konstytucyjny minister mówił takie słowa. To jakiś poziom szaleństwa w wykonaniu tego ministra [...] ierze mnie złość, gdy minister Błaszczak, który nie zna Gdańska, nie zna historii nazywa mnie Niemcem. Trochę pokory dla Gdańska i gdańszczan'' - odpowiadał na to Adamowicz.


Aleksandra Jóźwik: Koniec brukowania wsi\nczwartek, 27 wrzesień 2012 09:06\nW odniesieniu do rozwoju Unii Europejskiej brytyjski socjolog Anthony Giddens proponuje, aby państwo dobrobytu stało się państwem aktywnym, które inwestuje w zasoby ludzkie, stawia na edukację... Proponuje rewolucję społeczną. Jakie zagrożenia, ale i jakie szanse niesie ze sobą ta propozycja?\nOd 1975 roku (Traktat Rzymski) Unia Europejska głosiła tezę, iż potrzebującemu należy wręczyć rybę zamiast wędki, to właśnie wtedy pojawił się zalążek programu Polityki Spójności, a zaledwie jedenaście lat później (1986 r. – Jednolity Akt Unii Europejskiej) do aquis wprowadzono rozdział poświęcony spójności gospodarczej i społecznej. Co ważne, w jego treści znalazło się odwołanie do konieczności wyrównania różnic między regionami drogą zmian strukturalnych i umożliwienia im pełnego udziału w rozwoju gospodarczym.\nTak wyglądał piękny sen europejski. Jednakże 25 lat później przyszedł czas weryfikacji doniosłych haseł i planów. Zweryfikowano i zapowiedziano... „koniec brukowania wsi”.\nAle od początku. Na czym polega polityka spójności UE?\nZadaniem Polityki spójności jest wspieranie działań prowadzących do wyrównania warunków ekonomicznych i społecznych w regionach Unii Europejskiej zaliczających się do NUTS II i NUTS III, czyli zmierzania do zmniejszenia różnic w poziomie rozwoju regionów oraz likwidacji zacofania najmniej uprzywilejowanych regionów i wysp, w tym obszarów wiejskich. Polityka spójności opiera się na trzech podstawowych instrumentach, tj.:\n2. know-how, czyli podniesieniu konkurencyjności regionów i zatrudnienia;\n3. europejskiej współpracy terytorialnej.\nJakie obszary europejskie dostają rybę?\nPowstaje tu pytanie, jak mierzyć ogólny poziom rozwoju. Jest to proces złożony i nie można go interpretować bezspornie. Obejmuje on nie tylko zmiany zachodzące w gałęzi ekonomicznej, ale także społecznej, przestrzennej czy ekologicznej. Powszechnie stosowanym miernikiem rozwoju regionalnego jest wartość wytworzonego w regionie produktu krajowego brutto w przeliczeniu na jednego mieszkańca. Odzwierciedla on główny zysk działalności podmiotów gospodarczych danego regionu. Wskaźnik ten jest zarazem podstawowym wyznacznikiem beneficjentów pomocy polityki spójności. Unia Europejska wybiera państwa, które otrzymają pieniądze z funduszu za pomocą wyżej wspomnianego wskaźnika PKB per capita. Jeśli PKB na jednego mieszkańca w danym regionie jest mniejsze niż 75% średniej w Unii Europejskiej, wówczas taki obszar może liczyć na wsparcie z dotacji unijnych. Jeśli więc wszystkie regiony danego kraju mają niskie PKB, wówczas cały kraj może liczyć na wsparcie finansowe (tak jest w przypadku Polski). Są jednak takie kraje, w których tylko niektóre regiony są objęte pomocą unijną (np. część wschodnia Niemiec).\nObszar Unii Europejskiej podzielony jest na tzw. NUTS-y, czyli obszary, których wytypowanie i nazwanie ułatwia wybór regionów, które potrzebują wsparcia. NUTS, czyli Nomenclature of Units for Territorial Statistics, to po polsku Nomenklatura Jednostek Statystyki Terytorialnej. Cała Unia Europejska podzielona jest na pięć NUTS-ów, zaznaczyć trzeba, że do piątego należą także państwa, które starają się o przyjęcie do UE.\nPolityka ta oceniania jest w sposób bardzo zróżnicowany. Niestety do roku 2000 nie spełniła swojej roli, a w odpowiedzi na pogłębiający się kryzys stworzono Strategię Lizbońską. Rada Europejska wskazała, że celem tej strategii jest uczynienie „...z Unii Europejskiej najbardziej dynamiczną, konkurencyjną i opartą na wiedzy gospodarkę na świecie, zdolną do zapewnienia zrównoważonego wzrostu, oferującą więcej lepszych miejsc pracy oraz większą spójność społeczną, jak również poszanowanie środowiska naturalnego”. U podłoża strategii leżało przekonanie, że aby polepszyć standard życia oraz utrzymać szczególny model społeczny w UE, Unia musi zwiększyć swoją produktywność i konkurencyjność w warunkach coraz silniejszej światowej konkurencji, zmian technologicznych i starzenia się społeczeństw. W związku z faktem, iż program reform obejmował wiele obszarów polityki leżących w kompetencjach państw członkowskich, zorientowano się, że jej realizacja jedynie na poziomie UE nie będzie możliwa. Strategia Lizbońska po raz pierwszy również odzwierciedliła pogląd, że gospodarki państw członkowskich są ze sobą nierozerwalnie powiązane i że w związku z tym działanie w jednym państwie członkowskim może mieć znaczące konsekwencje dla Unii Europejskiej jako całości.\nPo kilku latach od wdrożenia projektu w życie okazało się, iż jego działania są mało efektywne a przede wszystkim pozbawione są priorytetów działania. Strategia miała sprawić, iż gospodarka państw członkowskich będzie w stanie konkurować z gospodarką Stanów Zjednoczonych i Japonii, a nawet je przegoni, okazało się, że plan pogłębił tylko lukę rozwojową UE. Cały projekt został podsumowany przez RAPORT stworzony przez KOKA. W raporcie Koka jako główne przyczyny porażki wskazano „zbyt obszerny program, słabą koordynację, sprzeczne cele oraz brak politycznej determinacji ze strony Państw Członkowskich”. Jednakże efektem krytyki stało się ponowne ruszenie z projektem Strategii Lizbońskiej, tzw. relaunch.\nW 2009 roku ówczesny szwedzki przewodniczący parlamentu europejskiego Fredrik Reinfieldt oficjalnie wydał oświadczenie, iż Strategia Lizbońska okazała się porażką. Arkadyjska wizja wygranej podczas jednostronnej zimnej wojny pomiędzy UE a Stanami Zjednoczonymi upadła, nieoficjalnie projekt ten nazywa się „Niespełnionymi Marzeniami”. UE uznała, iż przegrała bitwę, ale nie wojnę i postanowiono zreformować Strategię Lizbońską. Skoncentrowano się na pobudzeniu innowacyjności z wykorzystaniem ICT oraz zbilansowane korzystanie z zasobów, powzięto również plan wzrostu i poprawy inwestycji w sferze B&R. Chciano pokazać, że w Europie jest bardzo dużo miejsc do inwestowania, rozwoju przedsiębiorczości i stwarzaniu owych miejsc pracy, co znajdowało przełożenie w eamarketingu (polityka spójności). Mocno zbilansowane cele do dwóch podstawowych i najważniejszych mogły być gwarancją sukcesu, ponieważ precyzyjnie wskazywały kierunek działania. Zaangażowały się również wszystkie państwa członkowskie. Reformy jednak nie odniosły skutku i Państwa Członkowskie zaczęły się niecierpliwić, a nawet nawoływać do zmiany polityki UE. Elżbieta Bieńkowska, była minister rozwoju regionalnego powiedziała: „Były już w Unii pomysły pompowania wielkich pieniędzy w biedne regiony, ale nie sprawdziły się. Większość państw Unii idzie w kierunku rozwoju obszarów metropolitarnych”.\nCzym więc są owe obszary metropolitarne?\nAby móc się zastanowić nad rolą metropolii w Unii Europejskiej należy wyjść od definicji tegoż pojęcia. Już na wstępie napotykamy na problem, ponieważ nie ma jednoznacznej definicji, która by określała, co jest metropolią. Drogą dedukcji możemy uznać, iż mamy na myśli obszary, w których jest punkt dominujący, czyli miasto i jego otoczenie. Miasto dlatego jest metropolią, bo pełni określone funkcję wobec jego mieszańców i wobec jego otoczenia. Funkcje te określa się mianem wyższych, bo powodują, że dany ośrodek ma zdolność oddziaływania na otoczenie. Nie ma jednego wzoru dla metropolii, ponieważ w różnych krajach różne miasta uważa się za ważne z tego punktu widzenia. Niemniej jednak mamy na myśli punkty, które koncentrują na swoim obszarze instrumenty oddziaływujące na naukę, edukację, przemysł. Wspominam o tym dlatego, iż UE jako swą strategię obecnie obrało zieloną ekonomię, czyli inwestowanie w gospodarkę opartą na wiedzy i wynalazczości. Naturalnie zwraca to naszą uwagę na obszary metropolitarne, które przecież są ośrodkami skupiające know-how.\nKorzyści z tworzenia metropolii wydają się być niezaprzeczalne. Metropolie tworzy się po to, by łatwiej rozwiązywać problemy które w pojedynkę rozwiązać trudniej, twierdzi europoseł Tadeusz Zwiefka. Janusz Zemke zaś uważa, że: „Metropolie to idea, która ma sens. Zawsze pojawi się problem, czy dzielić pieniądze równo, czy wzmacniać mocniejsze lokomotywy. Doświadczenie pokazuje, że lepiej umacniać lokomotywy, które sobie poradzą. Wtedy ciągną także wagoniki, które są za nimi”.\nMetropolie określane mianem rozwojowych lokomotyw mają ciągnąć za sobą peryferie tzw. wagoniki. Jest to nowa taktyka Europy, która ma koncentrować się na pobudzaniu rozwoju peryferii, zamierza skupić się na wzmacnianiu pozycji najlepiej rozwiniętych części kraju, a więc przede wszystkim największych aglomeracji. Innymi słowy Europa wdraża model polaryzacyjno-dyfuzyjny. Na czym on polega?\nPolaryzacja, czyli pobudzanie wzrostu gospodarczego nawet za cenę doraźnych nierówności, ale również dyfuzja czyli rozlewanie owocu wzrostu w taki sposób, by stopniowo wyrównać szanse regionów i grup pomiędzy sobą. Motorem rozwoju będzie nadal gospodarka, zmieni się natomiast rola państwa. Z „Welfare state”, którego celem jest zabezpieczenie przed podstawowym ryzykiem życiowym, społecznym i ekonomicznym, musi stać się aktywnym i inteligentnym promotorem szans rozwojowych.\nCo model polaryzacyjno-dyfuzyjny oznacza w praktyce?\nW biednych regionach należy inwestować w to wszystko, co pomoże im podłączyć się do sukcesu osiąganego w regionach bogatszych. Michał Boni – twórca dokumentu „Polska 2030 Wyzwania Rozwojowe” (plan zastosowania tegoż modelu w Polsce) – nie ukrywa, że model ten przyczyni się do regionalnych nierówności w poziomie rozwoju („Jeśli wybiera się model polaryzacyjno-dyfuzyjny, to konsekwencją jest silne sprzyjanie wzrostowi lokomotyw rozwojowych, akceptacja pewnej skali nierównomierności tempa rozwoju”). Bez sensu przecież jest z punktu ekonomicznego stawianie hut wytopu stali w regionach z dala od surowców i klientów. Nie łudźmy się – jedne regiony zastygają, inne się rozwijają. Wiedzą o tym Jankesi, którzy próbowali już ożywić konające miasta, prowadzili do nich autostrady, wznosili w nich fabryki, ustanawiali specjalne strefy ekonomiczne. Bezskutecznie. Rozczarowali się również Niemcy i Włosi. Wyśnione przez mieszkańców Polski B inwestycje mogą przypominać unowocześnianie Iranu z „Szachinszacha” Ryszarda Kapuścińskiego. Szach Reza Pahlavi, który dorobił się na nafcie postanowił zapewnić swojej ojczyźnie bogactwo. Eksportował z obczyzny gotowe fabryki, hale, a gdy towary przybyły na statkach, okazało się, że nie ma portów. Gdy wymyślono jak je wyładować, nie było jak ich przetransportować. Gdy finalnie fabryki stanęły należało ekspertów sprowadzić z zagranicy, ponieważ w Iranie nikt nie miał odpowiednich umiejętności. W ten sposób Iran wyrzucił miliony dolarów w błoto.\nPaństwo musi wybierać. Czy bardziej opłaca się inwestować w fabrykę w metropolii, czy pod wschodnią granicą... Odpowiedź jest logiczna i prosta. W metropolii, gdyż tam znajdzie się inwestor, know-how, mechanizm popyt-podaż... Choćby te aspekty pokazują, że różnice muszą istnieć. Oznacza to także, że nie warto na siłę tworzyć tego, co nie ma racji bytu w danych okolicznościach. Należy wykorzystywać potencjał danego miejsca i bogactwo natury. Obszary biedniejsze uzyskują swoją szansę rozwoju wtedy i tylko wtedy, gdy uczestniczą w sukcesie najsilniejszych regionów, a nie na skutek doraźnej pomocy w ramach polityki redystrybucji i przyznania rozmaitych przywilejów. O tym właśnie mówią ekonomiści, przekonując, że „...nie ma sensu dążyć do tego, by na siłę w każdym miejscu w kraju tworzyć miejsca pracy, bo nie wszędzie dadzą się one produktywnie stworzyć i utrzymać” – (L. Balcerowicz); „...światem rządzą metropolie” – (G. Gorzelak); „...wydawanie pieniędzy na tworzenie miejsc pracy w Polsce B jest najgorszym możliwym wariantem. Gospodarka rozwija się w dużych miastach, i to je musimy wspierać” – (R. Petru).\n„Na Europy peryferiach...”\nNiestety już dziś możemy ocenić, iż model polaryzacyjno-dyfuzyjny nie jest wyjściem idealnym. Przykładem może być województwo mazowieckie, gdzie plan zatrzymał się na etapie polaryzacji. Obszar, który powinien być pędzącą lokomotywą i wzorem dyfuzji rozwoju z bogatej metropolii na pozostałe tereny w rzeczywistości jest województwem przypominającym trochę... Indie – z jednej strony bogactwo, a zaraz obok skrajna bieda. Województwo Mazowieckie może się poszczycić tym, iż jego PKB przekracza 75% średniej dla całej UE. Tylko sama Warszawa odpowiada za generowanie 61,6% PKB per capita dla całego województwa, a dwa podregiony podwarszawskie za 18,2%. „Gdyby z województwa mazowieckiego wyłączyć aglomerację warszawską, nagle okazałoby się, że poziom rozwoju bogatego Mazowsza utrzymuje się na poziomie województwa wschodniego należących do najbiedniejszych regionów Unii Europejskiej”. Nadzieje na ogrzanie się w blasku stolicy okazały się płonne. Rozwój z bogatej metropolii wcale nie rozlewa się na okolicę. Niesie to za sobą dalsze zjawiska niebezpieczne dla peryferii.\nAnthony Giddens brytyjski socjolog, ekspert Labour Party, przestrzegał, że już niedługo zmierzymy się z problemami, które dręczą świat: globalizacją, przemianami demograficznymi i ekonomicznymi. „Nie pomoże zaklinanie rzeczywistości: społeczeństwo się starzeje, rolnictwo kurczy, ludzie migrują. Uboższe regiony się wyludniają, bogate metropolie-zaludniają. To dopiero początek procesu.” – ostrzegał A. Giddens.\nCel uświęca środki?\nCzy w imię sukcesu wsie należy pozostawić samym sobie? A. Giddens proponuje, aby Welfare state stało się państwem aktywnym, które inwestuje w zasoby ludzkie, stawia na edukację... Proponuje rewolucję społeczną. Dlaczego?\nGdyż to usługi i przemysł są przyszłością nowoczesnej gospodarki, wypierając dawny system. Nowe zawody wymagają precyzyjnego wykształcenia. „Państwo będzie musiało zreformować system społeczny, tak by mniej wydawać na zasiłki i emerytury, a znacznie więcej na edukację i wychowanie dzieci” – przekonuje brytyjski naukowiec. Bo to przecież dzieci są przyszłością, powinny mieć szanse nauki poruszania się w międzynarodowym środowisku i umiejętności przystosowania się do zmieniających się warunków.\nMimo iż od 1975 roku Wspólnota usilnie próbuje rozbić ekonomiczny bank, stawiając stale na coraz to nowsze plany, modele, taktyki, to jednak bardziej jej działanie przypomina hazardzistę, który przegrywa i codziennie wraca do kasyna, aby się odegrać... Mimo, że hazardzista zmienia odzienie to jednak obsługa kasyna i inni goście doskonale go rozpoznają. Jedni z ciekawości, drudzy z nudy obserwują kolejne poczynania. Czy uśmiechnie się do niego szczęście i w końcu rozbije bank? Czy może powinien udać się na odwyk?\nCzytany 6134 razy\tOstatnio zmieniany czwartek, 30 październik 2014 00:04


Tomasz Nowik – Fundacja Dantian\n5 results for tag: Tomasz Nowik\nfizjoterapia, sposób na zdrowie, Studio Dantian, Tomasz Nowik\nCzym jest fizjoterapia i kto powinien z niej korzystać ? Podczas prelekcji dowiemy się jakie są 3 Filary zdrowia oraz w jaki sposób można likwidować ból. Fizjoterapia, akupresura, masaż, aktywność ruchowa sposobem na życie bez bólu. Tomasz Nowik - Magister Fizjoterapii, pinoterapeuta, terapeuta manualny, pasjonat zdrowego trybu życia. Fizjoterapeuta CRS Clinic, Akademii Treningu oraz Studia Dantian. Na co dzień prowadzi fizjoterapię pracowników biurowych w firmie Deloitte w Centrum Warszawy. https://www.youtube.com/watch?v=pEamj4V8fKU


Spodziewane spóźnienie - PC World - Testy i Ceny sprzętu PC, RTV, Foto, Porady IT, Download, Aktualności\n26.08.2002, godz. 12:53\nEkonomiści i politolodzy sceptycznie oceniają możliwość rozszerzenia Unii Europejskiej o 10 państw w styczniu 2004 roku.\nReuters przeprowadził sondaż wśród 36 ekspertów, poproszono ich o ocenę szans poszczególnych krajów kandydujących do UE. Największe - 60-proc. - szanse według ankietowanych na wejście do Unii 1 stycznia 2004 roku mają Estonia, Cypr i Malta. 58% szans mają Czechy i Słowenia, zaś Polska i Słowacja - tylko 51%. Po 45% szans mają Litwa i Łotwa.\nJednak zdaniem ekspertów, szanse państw kandydujących do UE rosną wraz z przesunięciem terminu rozszerzenia - kandydaci mają 60-73% szans na przystąpienie w czerwcu 2004, a 80-85% - w styczniu 2005 roku.\nNie jest to pierwszy głos ostrzegający o możliwym opóźnieniu. Jeszcze w lipcu br. hiszpański dziennik El Pais pisał, że poszerzenie Unii Europejskiej opóźnia się. "Komisja Europejska nie ukrywa, że proces rozszerzenia napotyka liczne przeszkody i ostrzega, że bez determinacji politycznej, wspaniałomyślności i dobrej woli ze strony krajów członkowskich, negocjacje z krajami kandydującymi nie będą się mogły zakończyć przed końcem tego roku" - twierdziła gazeta.\nWedług dziennika najważniejszymi przeszkodami są wynik referendum irlandzkiego w sprawie Traktatu z Nicei oraz kwestia finansowania procesu rozszerzenia.\nKomisja Europejska podkreśla jednak, że jej priorytetem jest zakończenie negocjacji z krajami kandydującymi przed końcem 2002 roku i udział nowych członków w najbliższych wyborach do Parlamentu Europejskiego, które odbędą się w czerwcu 2004 roku.\nDecyzje w sprawie przystąpienia państw kandydujących do UE mają zapaść na tegorocznym szczycie Unii w Kopenhadze w połowie grudnia br. Do tego czasu państwa kandydujące powinny zamknąć wszystkie rozdziały negocjacyjne.


Kontakt - Viventum\nNapisz do nas, chętnie odpowiemy na każde pytanie\n* Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych przez VIVENTUM S.C w celu kontaktu oraz przesyłania treści marketingowych na mój adres e-mail podany powyżej w formularzu kontaktowym. czytaj więcej\nAdministratorem danych osobowych jest VIVENTUM S.C. Agata Gościńska, Krzysztof Zdrojewski ul. Kraszewskiego 1, 33-380 Krynica Zdrój, NIP 734-314-23-58 tel .600373475\nW sprawie danych osobowych kontakt można nawiązać mailowo na adres krzysztof@viventum.pl\nrealizacji usług turystycznych (podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. b) Rozporządzenia);\nweryfikacji tożsamości osoby korzystającej z formularza kontaktowego (podstawa prawna: art. 6 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia);\ndodatkowo mogą być przetwarzane dane pozwalające na identyfikacje urządzenia z którego Państwo korzystają na potrzeby stron internetowych takie jak adres IP i identyfikator MAC.\nDane osobowe będą udostępniane w minimalnym, niezbędnym dla realizacji usług i wymogów prawnych zakresie innym odbiorcom tj.: kontrahentom realizującym usługi na rzecz Viventum s.c. na podstawie zawartych umów.\nW przypadku uznania, że przetwarzanie Pani/Pana danych osobowych narusza przepisy Rozporządzenia, przysługuje Pani/Pan prawo do złożenia skargi do organu nadzorczego tj Prezesa Urzędy Ochrony Danych Osobowych.


„Przebaczyliście Niemcom, ponieważ mieli pieniądze, aby Wam zapłacić” | Maria Zuba\n← Wizyta w radio eM\nPrace nad GUM →\n„Przebaczyliście Niemcom, ponieważ mieli pieniądze, aby Wam zapłacić”\nOpublikowano 7 lutego 2018, autor: admin\nNa Facebooku znaleźć można ważne świadectwo byłej byłej minister edukacji Juli Tamir dla Haaretz. Wspomina ona swoje spotkanie z Lechem Kaczyńskim.\n„Dwugodzinna rozmowa z prezydentem Polski spowodowała, że inaczej widzę ich udział czyli Polaków w Holokauście.”\n„Wasi uczniowie widzą w Nas diabła, następnie jadą do Berlina dobrze się bawić„ tak oświadczył w rozmowie ze mną Lech Kaczyński.”\nFragment artykułu byłej minister edukacji Juli Tamir dla Haaretz 04.02.2018.\nZgodnie z tradycją przywódcy odwiedzający Izrael spotykają się z szefem rządu, prezydentem, ministrem spraw zagranicznych albo obrony ale nie odwiedzają biura ministra Edukacji.\nKaczyński nalegał, dążył do tego spotkania, i nie miało to być spotkanie kurtuazyjne ale chciał długiej wnikliwej rozmowy.\nProszono mnie żebym zarezerwowała dla Niego aż dwie godziny.\nTysiąc lat wspólnej historii żydowsko – polskiej, co pani wie o tym?\nPowiem pani… powiedział, i rozpoczął szczegółową i fascynującą lekcję historii. Wiesz, dlaczego przed wojną było tak wielu Żydów w Polsce- zapytał.\nNie czekał na odpowiedź, Polacy zaakceptowali Żydów i przyznali im prawa, których nie mieli w innych krajach; W Polsce były miasta i miasteczka, w których Żydzi stanowili większość; Naród polski nie uważał Żydów za wrogów. Zamierzam stworzyć muzeum, które będzie badać te setki lat – setki lat wspólnego życia, które skończyły się obozami śmierci.\nNaziści nas okupowali, kontynuował, Polskę rozszarpali na strzępy. Moi rodzice byli członkami polskiego podziemia – co pani wie o polskim oporze przeciwko nazistom? Co pani wie o powstaniu w Warszawie? Co pani wie o prześladowaniu polskiej inteligencji? Co pani wie o zniszczeniu Starego Miasta w Warszawie? Zniszczyli ją doszczętnie, Nie zostawili w nim kamienia na kamieniu.\nNie mówię, że wszyscy byliśmy sprawiedliwi. Byli Polacy, którzy chętnie współpracowali, u innych ta współpraca wynikała z obojętności, inni współpracowali ze strachu a byli też tacy, którzy walczyli.\nWysyłacie swoich uczniów do Polski, chodzą po naszych ulicach, machają izraelskimi flagami, zioną nienawiścią i strachem, patrzą na nas jak gdyby zobaczyli diabła, a potem udają się do Berlina, aby tam się bawić . I oni są szczęśliwi w Berlinie, siedzą w kawiarniach niedaleko siedziby Gestapo i czują się komfortowo. W Niemczech widzą kulturę i sztukę, u nas widzą tylko martwe ciała.\nTo wy piszecie historię na nowo , podniósł głos nagle, wyglądał na wyczerpanego i rozgniewanego. Celowo chcecie rozmyć różnicę między wstrząsającymi świadectwami o Polakach, którzy mordowali i masakrowali Żydów, a faktem, iż naród polski i ówczesny rząd Polski nigdy nie wypowiedział wojnę przeciwko Żydom ani ich eksterminacji – polityka eksterminacji była oficjalną niemiecką polityką.\nZnów odetchnął, badając moją reakcje na jego słowa. Był aktorem w przeszłości i wiedział, jaką moc mają słowa i jak ich używać . Teraz odchylił się, pozornie zrelaksowany i z uśmiechem: „Nic nie mów, tylko przyjedź do Warszawy” – powiedział i odszedł.\nPodążałam ścieżką polskiego podziemia, słuchałam opowieści o zniszczeniach Warszawy, widziałam zdjęcia i filmy z umierającego miasta oraz głodującej i pokonanej lokalnej ludności żyjącej na zbombardowanych ulicach. Poszłam zobaczyć więzienia, w których przetrzymywano przedstawicieli polskiej inteligencji i przeciwników nazistów , rozmawiałam z wychowawcami i historykami.


Niemiecki 100 pierwszych słówek. Książka i Karty obrazkowe – Wydarzenia, imprezy dla dzieci Miastodzieci.pl\nMiastoDzieci.pl > Wydarzenia > Inne > Niemiecki 100 pierwszych…\nNiemiecki 100 pierwszych słówek. Książka i Karty obrazkowe\nniedziela 17.07.2016 do sobota 06.08.2016\nWyjątkowy zestaw do nauki niemieckiego dla dzieci w wieku 3-6 lat! Wyjątkowy zestaw dla młodszych dzieci przeznaczony do nauki języka niemieckiego w domu, w przedszkolu i szkole.\n– książeczkę przygotowaną z myślą o rodzicach i nauczycielach z pomysłami na gry i zabawy, pomocniczymi zadaniami, transkrypcją i tłumaczeniem słów oraz kolorowankami i ćwiczeniami dla dzieci\nZOBACZ TAKŻE:gry planszowejęzyk niemieckipatronat


Historia i produkcja KGHM w pigułce na kółkach - DPL24.pl\nponiedziałek, 17 stycznia 2022 23:33:23\nStrona główna Na miedzi Historia i produkcja KGHM w pigułce na kółkach\nHistoria i produkcja KGHM w pigułce na kółkach\nKGHM Polska Miedź S.A. wysłał w Polskę TIR, który jest multimedialną wystawą dającą zwiedzającym obraz pracy w kopalni czy w hucie. Gry i zabawy dla najmłodszych, wirtualna podróż w głąb ziemi i mnóstwo innych ciekawostek cieszy się ogromną popularnością. 3 lipca TIR przyjechał do Lubina. Do godz. 20 będzie cieszył oczy lubinian, którzy tłumnie odwiedzają wystawę.\nWystawa przygotowana z okazji 60-lecia KGHM Polska Miedź S.A. była już we Wrocławiu, Krakowie czy Katowicach. 23 lipca pojawiła się w Lubinie, 10 lipca będzie w Głogowie, 16.07 w Bolesławcu, 18.07 w Legnicy a 24.07 w Polkowicach. Potem ruszy nad morze.\n– Bardzo się cieszymy, że wystawa dojechała na Dolny Śląsk. Zapraszamy serdecznie do tego, by ją zobaczyć, bo warto. Jest w pełni multimedialna. Sporo tam informacji i ciekawostek na temat miedzi, złota i srebra. To są metale, które kojarzą się z KGHM. Jesteśmy światowym producentem srebra na pierwszym miejscu we wszystkich rankingach więc warto zobaczyć dlaczego. To ciekawe miejsce. W środku można zobaczyć, jak wygląda praca górników i hutników. Jest tam specjalne pomieszczenie, do którego można wejść i zobaczyć, jak to jest zjechać kilometr pod ziemię i zobaczyć, co tam się znajduje, przekonać się, jak wygląda praca górników, poczuj, jakby się jechało specjalnym samochodem na przodek czy na kratę, gdzie codzienny urobek jest składowany, rozdrabniany by mógł zostać przetransportowany do naszych dalszych zakładów – mówi Sylwia Jurgiel, rzecznik prasowy KGHM Polska Miedź S.A.\nDzięki ekspozycji można zrozumieć proces produkcji miedzi i dowiedzieć się wielu ciekawych rzeczy o regionie i miedziowej spółce.\nPoprzedni artykułKGHM z dodatkowymi 440 milionami złotych finansowania od EBI\nNastępny artykułW Radzie Nadzorczej KGHM kandydaci Skarbu Państwa


Zasiłek rodzinny - BS LEGAL | pl\nW czerwcu 2012 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w którym potwierdził, że pracownicy sezonowi oraz delegowani z krajów UE mogą występować z roszczeniem o zasiłek rodzinny (Kindergeld). Od tego czasu znacznie wrosła liczba wniosków składanych przez obcokrajowców w tej sprawie. Warto więc przyjżeć się warunkom koniecznym do przyznania powyższego świadczenia.\nO zasiłek można wnioskować do czterech lat wstecz.\nZasiłek na dzieci wynosi obecnie 188 € miesięcznie na pierwsze i drugie dziecko, na trzecie 194 €, na czwarte i każde kolejne dziecko jest to kwota w wysokości 219 € miesięcznie.\nOsoby uprawnione do wystąpienia z roszczeniem\nKrąg osób uprawnionych do składania wniosku o świadczenia na dzieci określa § 62 (1) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (EStG). Zgodnie z nim roszczenie takie przysługuje temu, kto ma na terenie kraju miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu lub temu, nie spełnia wprawdzie tych warunków, ale na którym zgodnie z §1 ust.2 ciąży nieograniczony obowiązek podatkowy lub jest zgodnie z §1 ust.3 traktowany tak, jakby taki obowiązek na nim ciążył.\nKażdy, kto spełnia powyższe warunki, posiada przynajmniej jedno dziecko i którego nie dotyczą wyłączenia z §65 EStG lub prawa międzynarodowego, może wystąpić z roszczeniem o zasiłek dla dziecka.\nWedług prawa niemieckiego polscy pracownicy sezonowi/ delegowani mogą więc występować o to świadczenie w czasie ich pobytu na terenie Niemiec, gdy ciąży na nich nieograniczony obowiązek zapłaty podatku dochodowego.\nMiejsce zamieszkania/ miejsce stałego pobytu\nDla wystąpienia z roszczeniem nie ma znaczenia, czy ktoś ma miejsce zamieszkania wyłącznie na terenie Niemiec, czy też jednocześnie w kilku państwach. Może również dojść do sytuacji, gdzie różne są miejsce zamieszkania i stałego pobytu. Jeśli rodzic ma miejsce zamieszkania na terenie Niemiec, bez znaczenia jest miejsce stałego pobytu. Przesłanka miejsca stałego pobytu będzie natomiast badana dopiero wtedy, gdy miejsce zamieszkania jest zagranicą. Trzeba wówczas sprawdzić, czy w tym państwie przysługują porównywalne świadczenia rodzinne i jeśli tak, to które roszczenia mają pierwszeństwo.\nUstawa definiuje pojęcie miejsca zamieszkania. Dana osoba ma miejsce zamieszkania tam, gdzie znajduje się jej mieszkanie. Musi przy tym z okoliczności wynikać, że będzie ona utrzymywać to mieszkanie i przynajmniej regularnie z niego korzystać. Nie wystarczy dla przykładu okazjonalne odwiedzanie mieszkania w celach wypoczynkowych. Jeżeli ktoś wykonuje pracę w innym miejscu, warunki są spełnione jeśli członkowie rodziny pozostają w danym mieszkaniu. Jeśli natomiast cała rodzina przebywa przez dłuższy czas za granicą, w dalszym ciągu posiadając mieszkanie w Niemczech, zachowują miejsce zamieszkania w Niemczech jeśli pobyt zagraniczny nie przekaracza 6 miesięcy, a w szczególnych przypadkach- roku.\nMiejsce zwykłego pobytu jest tam, gdzie dana osoba się zatrzymała i z okoliczności wynika, że przebywanie na tym terenie nie jest przejściowe. Taki stan rzeczy zakłada się przy pobycie przekraczającym 6 miesięcy. Chodzi tutaj o fizyczną obecność na terenie państwa. Jeśli przebywanie na terenie kraju jest związane wyłącznie z wykonywaniem działalności zawodowej, natomiast mieszkanie jest za granicą, za miejsce stałego pobytu uznaje się w dalszym ciągu zagranicę.\nMiejsce zamieszkania/ miejsce zwykłaego pobytu dzieci\nRoszczenia o zasiłek dla dzieci może być uwzględniony zasadniczo tylko w przypadku dzieci, które mają miejsce zamieszkania/ zwykłego pobytu na terytorium kraju lub w innym państwie Unii Europejskiej lub Europejskiego Okręgu Gospodarczego.


INFORMACJA Z KONTROLI PRAWIDŁOWOŚCI ETYKIETOWANIA OPON POD KĄTEM EFEKTYWNOŚCI PALIWOWEJ I INNYCH ZASADNICZYCH PARAMETRÓW - PDF\nDownload "INFORMACJA Z KONTROLI PRAWIDŁOWOŚCI ETYKIETOWANIA OPON POD KĄTEM EFEKTYWNOŚCI PALIWOWEJ I INNYCH ZASADNICZYCH PARAMETRÓW"\n1 DIH-83-4( 1)/16/AB INFORMACJA Z KONTROLI PRAWIDŁOWOŚCI ETYKIETOWANIA OPON POD KĄTEM EFEKTYWNOŚCI PALIWOWEJ I INNYCH ZASADNICZYCH PARAMETRÓW Warszawa, 25 luty 2016 r.\n2 I. WSTĘP Zgodnie z Planem Kontroli Inspekcji Handlowej na rok 2015 w III kwartale 2015 r. została przeprowadzona kontrola prawidłowości etykietowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów określonych w rozporządzeniu (WE) Nr 1222/ Kontrole prowadziły wszystkie wojewódzkie inspektoraty Inspekcji Handlowej, obejmując nią 61 przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży opon oraz pojazdów, w tym 2 dostawców opon (importerów), 54 dystrybutorów opon oraz 5 dostawców i dystrybutorów pojazdów, w których mogą zostać zamontowane opony wybrane przez konsumentów. Ocenie poddano 294 partie oferowanych do sprzedaży opon, kwestionując 9 partii. Celem kontroli było dokonanie oceny prawidłowości oznakowania opon zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1222/2009, które określa obowiązki dla dostawców (producentów lub importerów) oraz dystrybutorów opon i pojazdów w zakresie oznakowania opon i obowiązuje od 1 listopada 2012 r. dla wyrobów wyprodukowanych, co do zasady, po 1 lipca 2012 r. Ponadto działania kontrolne miały na celu mobilizowanie przedsiębiorców do zapewnienia pożądanego przez konsumentów poziomu informacji zagwarantowanego przez określone przepisy prawa. 1. Ustalenia kontroli Inspekcja Handlowa sprawdzała czy przedsiębiorcy wywiązują się z obowiązków, nałożonych rozporządzeniem (WE) Nr 1222/2009, na dostawców (producentów lub importerów) oraz dystrybutorów opon i pojazdów, a odnoszących się do etykietowania opon. W toku prowadzonych działań kontrolnych inspektorzy ocenili 294 partie oferowanych do sprzedaży opon znajdujących się u dostawców (importerów) oraz dystrybutorów opon i pojazdów. 1 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 1222/2009 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie etykietowania opon (Dz. U. UE. L. z 2009 r. Nr 342, s.46). 2\n3 Inspektorzy dokonujący kontroli sprawdzali czy dostawcy opon (producenci/upoważnieni przedstawiciele lub importerzy), zapewnili, aby dostarczane dystrybutorom czy konsumentom opony posiadały naklejkę na bieżniku opony lub drukowaną etykietę w odniesieniu do każdej partii, zawierającą klasę efektywności paliwowej, klasę i wartość pomiarową zewnętrznego hałasu toczenia, jak również klasę przyczepności na mokrej nawierzchni. Powyższe informacje powinny również zostać umieszczone przez dostawców w technicznych materiałach promocyjnych, w tym na stronach internetowych. Dostawcy opon mają również obowiązek przechowywać przez 5 lat po udostępnieniu na rynku ostatniej opony danego typu. W toku kontroli Inspekcja Handlowa może zażądać udostępnienia tej dokumentacji w celu zweryfikowania, czy informacje przekazywane konsumentom są poprawne. W przypadku dystrybutorów, oferujących opony bezpośrednio konsumentom, inspektorzy Inspekcji Handlowej sprawdzali czy opony umieszczone w punktach sprzedaży zostały opatrzone naklejką umieszczoną przez dostawców lub uwidoczniono etykiety w bezpośredniej ich bliskości, tak aby konsument mógł się z nią zapoznać przed zakupem, porównać parametry poszczególnych opon i wybrać najbardziej dla siebie odpowiednią. Natomiast w przypadku, gdy opony nie były uwidocznione w miejscu sprzedaży, (np. w sklepach internetowych lub w miejscach, gdzie konsument nie może sam zobaczyć produktów, bo znajdują się one na zapleczu), sprawdzano czy dystrybutorzy udzielali informacji o ww. parametrach opon na stronach internetowych czy w katalogach lub broszurach udostępnionych konsumentowi przed zakupem. Ponadto w przypadku opon C1, C2 i C3 (najpopularniejszych używanych przez konsumentów) dystrybutorzy podają klasę efektywności paliwowej, wartość pomiarową zewnętrznego hałasu toczenia oraz, w stosownych przypadkach, klasę przyczepności na mokrej nawierzchni zgodnie z załącznikiem I na rachunkach wystawianych użytkownikowi końcowemu przy zakupie opon lub wraz z tym rachunkiem. Również u dostawców i dystrybutorów pojazdów, u których jest możliwość zamontowania wybranych przez konsumenta opon, sprawdzano czy są przekazywane informacje na temat każdej z oferowanych opon, w zakresie klasy efektywności paliwowej, klasy przyczepności na mokrej nawierzchni oraz klasy i wartości pomiarowej zewnętrznego hałasu toczenia, jeszcze przed wyborem konkretnej opony. Powyższe informacje powinny zostać zawarte, co najmniej w technicznych materiałach promocyjnych (np. technicznych instrukcjach, broszurach, ulotkach i katalogach drukowanych, elektronicznych czy on-line), a także na stronach internetowych. 3\n4 Oceniając prawidłowość oznakowania opon inspektorzy, sprawdzali również czy wymagane prawem informacje są łatwe do odczytania, zrozumienia, a w przypadku, gdy dla danego typu opon istnieją różne klasyfikacje w zależności od wymiaru lub innych parametrów, podany jest zakres parametrów opon od najlepszych do najgorszych. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1222/2009 oznakowanie opon powinno przedstawiać się w następujący sposób. Klasa efektywności paliwowej Klasa przyczepności na mokrej nawierzchni N w db N LV -3 LV-3<N LV N > LV Klasa i wartość pomiarowa wewnętrznego hałasu toczenia opon N zewnętrzny hałas toczenia LV wartość graniczna hałasu w db Dokonując oceny oznakowania poddanych ocenie 294 partii opon tylko w przypadku 9 partii znajdujących się u dwóch przedsiębiorców, będących dystrybutorami opon, stwierdzono niezgodność z wymaganiami ww. rozporządzenia. W wyniku kontroli przeprowadzonej u dystrybutorów opon stwierdzono, że wielkość czy format etykiet załączonych do poddanych ocenie opon nie były zgodne z wymaganiami zawartymi w załączniku do rozporządzenia (WE) Nr 1222/\n5 Ustalono, że wymiary etykiet załączonych do 5 partii opon nie były zgodne ze specyfikacją określoną w tym załączniku, tj. były one proporcjonalnie zmniejszone w stosunku do minimalnych wymiarów określonych w przepisach (minimalne wymagania odnośnie wymiarów to: 75 mm szerokości i 110 mm wysokości, natomiast kwestionowana etykieta posiadała: 50 mm szerokości i 74 mm wysokości). Przedsiębiorca wyjaśnił, że dostarczone opony do kontrolowanej spółki posiadały naklejki umieszczone bezpośrednio na bieżnikach opon, jednak w związku ze znacznym uszkodzeniem naklejek, które powstało podczas transportu i magazynowania opon, mającymi wpływ na czytelność informacji zawartych na naklejce, centrala sieci dostarcza tekturowe etykiety zastępcze o ujednoliconym wzorze i formacie. W związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami kontrolowany jeszcze w trakcie kontroli oznakował opony naklejkami zgodnymi z rozporządzeniem (WE) Nr 1222/2009. W przypadku pozostałych 4 partii opon również wniesiono zastrzeżenia do formatu naklejki. W związku z powyższym skierowano do dystrybutora pismo informujące o stwierdzonych nieprawidłowościach z prośba o przekazanie ww. informacji producentowi opon. Wszyscy kontrolowani przedsiębiorcy będący dystrybutorami opon podawali klasę efektywności paliwowej, wartość pomiarową zewnętrznego hałasu toczenia oraz klasę przyczepności na mokrej nawierzchni zgodnie z załącznikiem I do opisywanego powyżej rozporządzenia bezpośrednio na paragonach lub fakturach wystawianych użytkownikom końcowym przy zakupie opon lub w formie załącznika do dokumentów sprzedaży. Inspektorzy kontrolujący u dostawców i dystrybutorów pojazdów nie mieli zastrzeżeń do informacji przekazywanych na temat każdej z oferowanych opon w zakresie klasy efektywności paliwowej, klasy przyczepności na mokrej nawierzchni oraz klasy i wartości pomiarowej zewnętrznego hałasu toczenia, jeszcze przed wyborem konkretnej opony. 2. Legalność prowadzonej działalności W toku prowadzonych kontroli inspektorzy sprawdzali zgodność prowadzonej działalności gospodarczej z zakresem określonym w zaświadczeniu w treści wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) oraz wpisie do Krajowego Rejestru Sądowego (KRS). W jednym przypadku stwierdzono nieprawidłowość, która polegała na niezgłoszeniu sprzedaży detalicznej opon do KRS. 5\n6 Podsumowanie Wyniki kontroli wskazują, że przedsiębiorcy zasadniczo spełniali obowiązki informacyjne związane z oznakowaniem opon zgodnie z rozporządzeniem (WE) Nr 1222/2009. Kontrola wykazała bardzo niewielką liczbę uchybień, co daje podstawę do przyjęcia twierdzenia, że odbiorcy - czy to konsumenci czy też podmioty gospodarcze - mają zapewnione kompletne informacje wymagane przepisami prawa, pozwalające na właściwy, rzetelny i prawidłowy dobór opon do użytkowanych pojazdów. Przedsiębiorcy u których stwierdzono uchybienia podejmowali natychmiastowe działania w celu ich usunięcia i dostosowania etykiet dołączanych do opon do wymogów ww. rozporządzenia, co może świadczyć o tym, że nieprawidłowości wynikały z niewiedzy, a nie złej woli przedsiębiorców. W związku z nieprawidłowościami stwierdzonymi podczas kontroli wojewódzcy inspektorzy Inspekcji Handlowej skierowali 8 wystąpień pokontrolnych i nałożyli 1 mandat karny na kwotę 150 zł za popełnienie wykroczenia określonego w art Kw. 6\nINFORMACJA o wynikach kontroli wprowadzonych do obrotu zabawek\nINFORMACJA o wynikach kontroli wprowadzonych do obrotu zabawek Wojewódzki Inspektorat Inspekcji Handlowej w Poznaniu realizując kontrole wprowadzonych do obrotu zabawek pod kątem spełniania zasadniczych


1826-12-20 - Osieciny.pl\nW dniu 20 grudnia 1826 r. została przeprowadzona wizyta dziekańska kościoła parafialnego w Osięcinach. Wynika z niej, że drewniany kościół pokryty dachówką znajdował się w dobrym stanie, ponieważ w roku 1825 został naprawiony przez dziedzica Józefa Gzowskiego. Ogrodzony był murem kamiennym, który od strony zachodniej był uszkodzony i wymagał naprawy. Kielichy, ornaty i bielizna utrzymane były w należytym porządku. Kościół nie posiadał biblioteki, jedynie ksiądz miał swoje prywatne książki. Proboszczem od sześciu lat, a więc od 1820 r., był ksiądz Mikołaj Thayher. Urodził się on w 1782 r. Do stanu duchownego przysposobił się w zakonie księży bernardynów. Wyświęcony został w Trzemesznie. W Osięcinach był lubiany przez wszystkich parafian. Uważany był za dobrego gospodarza. Z obsługi kościoła był tylko organista. Plebania była murowana, ale wymagała naprawy. Pozostałe budynki gospodarcze były w dobrym stanie.\nDo parafii należały: majątek Osięciny, wieś Bauszewa, wieś Jarantowice, wieś Borucinek, wieś Zblęg i wieś Wola Skarbkowa. Wszystkie te wsie jak i majątek były własnością szlachecką. W majątku Osięciny oraz we wsiach Jarantowice i Wola Skarbkowa pobudowane były dwory. Poza kościołem nie było żadnych kaplic, tak prywatnych jak i publicznych. Nie było też przytułku dla ubogich, czyli tzw. szpitala. W parafii był tylko jeden odpust na św. Prokopa, jako tytuł kościoła.\nCmentarz był już przeniesiony poza miasto. Nie był ogrodzony, a tylko obwiedziony wokół rowem i obsadzony wierzbami. Na cmentarzu znajdowała się figura Męki Pańskiej. W kościele nie było żadnych nagrobków. Natomiast na cmentarzu tylko dwa miały napisy informujące kto pod nimi spoczywa. Były to groby Anieli Chmielewskiej i Stanisława Gzowskiego.\nxxx – Wizyta dziekańska kościoła parafialnego w Mieście Osięciny sporządzona dnia 20 grudnia 1826 r.


Peter Clentzos – Wikipedia, wolna encyklopedia\namerykański lekkoatleta pochodzenia greckiego\nPeter Clentzos, także Chlentzos, gr. Πίτερ Κλέντζος, Piter Klendzos (ur. 15 czerwca 1909 w Oakland, zm. 11 września 2006 w Rancho Mirage) – lekkoatleta amerykański pochodzenia greckiego, tyczkarz, reprezentant Grecji na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w 1932.\nUrodził się w rodzinie greckich emigrantów z Kithiry Diamantosa Haralambosa Chlentzosa i Yanouli Coulentianos. Studiował na University of Southern California, gdzie był wyróżniającym się sportowcem, uprawiającym obok skoku o tyczce futbol amerykański. W 1932 rywalizował o miejsce w amerykańskiej reprezentacji olimpijskiej w tyczce, ale nie sprostał silnym konkurentom, wśród których byli przyszli mistrz William Miller i brązowy medalista igrzysk George Jefferson (4. miejsce zajął kolejny Amerykanin, William Graber). Ostatecznie jednak Clentzos wystąpił w olimpijskim konkursie, ale w barwach Grecji, wykorzystując swoje podwójne obywatelstwo. Z rezultatem 3.75 m uplasował się na siódmym miejscu.\nW 1935 ustanowił rekord Grecji w skoku o tyczce, który przetrwał 15 lat. W tymże roku sięgnął po złoto igrzysk krajów bałkańskich w Stambule. Zamierzał uczestniczyć w olimpiadzie w Berlinie, ale sytuacja gospodarcza w USA zmusiła go do koncentracji na pracy zarobkowej. Został nauczycielem historii w Bartson Union High School, jednocześnie udzielając się jako trener kilku dyscyplin sportowych. Jak sam wspominał w wywiadach, to z jego treningów futbolu amerykańskiego wywodził się popularny później okrzyk zawodników „hubba-hubba” (co miało odzwierciedlać polecenia trenera „hurry up, hurry up, up, up”).\nW latach 1942–1946 służył w wojsku, gdzie zajmował się przygotowaniem fizycznym żołnierzy. Po wojnie powrócił do zawodu nauczyciela i trenera szkolnych drużyn. Pracował kolejno w Roosevelt High School w Los Angeles (1946–1959), Narbonne High School (1959), wreszcie we Franklin High School (1959–1974). W 1974 przeszedł na emeryturę, ale pozostawał aktywny w środowisku sportowym. Zajmował się m.in. golfem. Wszedł również w skład komitetu organizacyjnego olimpiady w 1984, kiedy igrzyska ponownie rozgrywano w Los Angeles. W 2004 sędziwy sportowiec znalazł się w składzie sztafety z ogniem olimpijskim, a następnie był gościem honorowym organizatorów igrzysk w Atenach.\nZ małżeństwa z Helen (zm. 1985), którą żartobliwie określał mianem Heleny Trojańskiej (pochodziła z Troy w stanie Nowy Jork), miał syna Petera juniora. W chwili śmierci był uważany za najstarszego greckiego olimpijczyka i ostatniego członka greckiej reprezentacji z igrzysk 1932.\nPeter Clentzos Bio, Stats, and Results | Olympics at Sports-Reference.com (ang.)\nOstatnio edytowano 29 wrz 2019 o 19:19


Syn Hitlera Adolfa - Pomponik\nPlotki Pomponik » syn hitlera adolfa\nArtykuły na temat: syn hitlera adolfa\n...latach wyjaśniła, że wizytowała ją wówczas ulubienica Hitlera, reżyserka Leni Riefenstahl, z którą polubiły się w Berlinie. Ich znajomość zakończyła się na tej jednej wizycie. Wiele poświęciła dla(...) amanta, która użyła swoich wpływów, by go uwolnić. Lidia i Zbigniew pobrali się jeszcze w czasie wojny, wkrótce urodził im się syn Piotr. Dużo razem pracowali w różnych teatrach w Polsce. Niestety...\nJuż kręcą zamach na Hitlera\nW czwartek w okolicach Berlina rozpoczęły się zdjęcia do filmu Bryana Singera "Walkiria" o nieudanym zamachu na Adolfa Hitlera.\n"Słońce" weszło do japońskich kin\nKontrowersyjny film Aleksandra Sokurowa ( "Rosyjska arka" , "Ojciec i syn" ) - opowiadające o kilu dniach z życia japońskiego cesarza Hirohito "Słońce", po raz pierwszy został pokazany w Japonii. Kontrowersje wzbudza głównie pokazanie Hirohito jako moralnie odpowiedzialnego za często brutalną japońską przeszłość wojenną.\nCruise ma dosyć krytyki\n"Komentować możecie dopiero po obejrzeniu filmu" - mówi zdenerwowany Tom Cruise, który ma dosyć przedwczesnych opinii na temat najnowszego filmu z jego udziałem "Walkiria".\nWideo na temat: syn hitlera adolfa


Humboldt-Box Berlin | Berlin - przewodnik po mieście ze znajomością rzeczy\nPawilon informacyjny odbudowy pałacu miejskiego\n© Joanna Maria Czupryna\t Aktualizacja 31.1.2019 602\nHumboldt-Box (od Wilhelma i Aleksandra Humboldta, box – pudełko (ang.)) to pawilon informacyjny odbudowy pałacu miejskiego, usytuowany na Placu Zamkowym (Schlossplatz) na wprost Starego Muzeum (Altes Museum) przy Lustgarten. Wewnątrz można dowiedzieć się jak będzie wyglądał nowy pałac oraz co będzie się w nim znajdowało. Jeden z poziomów pawilonu (tzw. Sky-Lounge) przeznaczony jest do wynajęcia na imprezy, gale, konferencje itp., natomiast na samej górze znajduje się restauracja z tarasami widokowymi.\nPawilon został otwarty w 2011 roku, ma 28 metrów wysokości, pięć poziomów o całkowitej powierzchni użytkowej 3000 m². Asymetryczny kształt i biało-srebrne fasady z daleka przyciągają wzrok i budzą ciekawość wśród przechodzących turystów. Pod koniec 2013 roku liczbę odwiedzających szacowano na ponad 500 tysięcy. Budowa stała jednak pod znakiem zapytania, gdyż ze względu na równoległe prace przy linii metra, nie było odpowiedniego miejsca. Rozważano nawet umieszczenie centrum informacyjnego w pobliskim, historycznym Pałacu Następców Tronu (Kronprinzenpalais). Ostatecznie, w porozumieniu z BVG (Miejskim Zakładem Komunikacji) można było rozpocząć budowę w najbardziej wyeksponowanym miejscu, tuż przy ruchliwej ulicy na wprost Katedry Berlińskiej i kompleksu muzealnego. Pawilon zostanie rozebrany po zakończeniu odbudowy berlińskiego pałacu, prawdopodobnie w 2019 roku.\nNa pierwszym poziomie znajduje się wystawa dotycząca historii, odbudowy i przyszłości pałacu. Historyczne ryciny i zdjęcia pozwalają zapoznać się z faktami z przeszłości i okolicznościami wysadzenia ruin zamku po drugiej wojnie światowej. Warte dłuższej chwili uwagi są makiety przedstawiające pałac w przedwojennym otoczeniu (bardzo ciekawa perspektywa do porównań) oraz model gmachu jaki właśnie powstaje. Ponadto, niewielka instalacja z wysuwanymi tablicami-piętrami dokładnie przybliża jakie instytucje i gdzie będą usytuowane w przyszłości w gmachu. Nie jest bowiem tajemnicą, że odbudowa berlińskiego pałacu miejskiego (Berliner Stadtschloss) to tak naprawdę budowa nowego gmachu z historycznymi fasadami i lokalizacją. Wnętrza nie będą odwzorowywać oryginalnego układu, a jedna z fasad (ta od strony rzeki Szprewy) będzie zupełnie nowoczesna. Historyczny odpowiednik, nadbudowywany w ciągu wieków, był nadto skomplikowany architektonicznie do odtworzenia. Na tym piętrze znajduje się również niewielkie okienko do obserwacji budowy (teraz to już i tak widać wielką, szarą, betonową ścianę), oryginalne fragmenty ozdób fasad wraz z informacjami o ich kosztownym i pracochłonnym odtworzeniu oraz ekran z krótkim filmem. Tutaj również można nabyć pamiątki, literaturę lub wrzucić parę euro do automatu z datkami na nowe fasady.\nKolejne piętra zajmują wystawy powstałe we współpracy z przyszłymi “lokatorami” pałacu. Są to Muzeum Etnologiczne, Muzeum Azjatyckiej Sztuki, Uniwersytet Humboldta oraz Centralna i Krajowa Biblioteka Berlina. Ekspozycje są interaktywne, mniej nastawione na konkretną wiedzę, a więcej na sposób ich prezentacji w rozumieniu nowoczesnej muzealnej pedagogiki. Humboldt-Lounge jest najlepszym miejscem w tej okolicy na deszczowe dni, można tu sobie wygodnie usiąść, poczytać książki (raczej nie po polsku), posłuchać muzyki czy obejrzeć filmy. Wszystko z szerokim, panoramicznym oknem z widokiem na Lustgarten.\nOstatnie piętro zajmuje restauracja Humboldt-Terassen. Wystrój stylizowany na barokowy, zdecydowanie dla amatorów różu, bieli i złota. Ceny średnie (główne dania kuchni niemieckiej 9,5-16,5€, pasta 8,5-9,5€), ale warto dotrzeć do tego poziomu ze względu na dostępne tarasy widokowe. Nie trzeba być gościem restauracji, by z nich skorzystać. Z południowego tarasu rozciąga się widok przede wszystkim na plac budowlany i polecany jest miłośnikom dźwigów, koparek, tudzież kolorowych kasków. Północny taras warto “zaliczyć” ze względu na najlepszą panoramę Alei pod Lipami (Unter den Linden) – niestety teraz trochę rozkopaną – Lustgarten i Katedrę Berlińską.\nHumboldt-Box Berlin. Pawilon Informacyjny Odbudowy Pałacu Miejskiego\nTematyka: historia miasta, architektura, taras widokowy\nAdres: Schlossplatz 5, 10178 Berlin\nTelefon: +49 30 1805030707\nGodziny otwarcia: codz. 10.00-19.00 (IV-XI), 10.00-18.00 (XII-III)\nAudio-guidy: tak, niemiecki\nBus: 100, 200 (Lustgarten)\nZobacz położenie Humboldt-Box na mapie Google.\nPanorama widoczna z tarasów restauracji\nSpektakularny pokaz multimedialny Airbusa na fasadzie pawilonu. Warto\nRelacja mediów Morgenpost i TV.Berlin z otwarcia pawilonu. Jak wyglądają wnętrza, eksponaty, itd.\nhistoria miastaHohenzollernHumboldt-Boxodbudowa pałacu miejskiego w Berliniepałac cesarski w Berliniepałac miejski w BerlinieStadschloss Berlin


Kredyt gotówkowy 26000 zł z porównywarką kredytową\nKredytyporownywarka.pl » Kredyt gotówkowy 26000 zł\n1 Comment\t/ Kredyty gotówkowe / 26 000 zł\nKredyt gotówkowy 26000 zł w banku. Jeżeli nie dysponujesz wolnym czasem i nie chcesz chodzić po bankach, to możesz sprawdzić kredyty gotówkowe z porównywarką.\nPorównywarka oszacuje wysokość miesięcznych rat kredytowych kredytu gotówkowego na 26000 zł. Sprawdzisz dodatkowo podstawowe informacje dotyczące kredytu, będziesz mógł złożyć wniosek o kredyt (jeżeli jest to kredyt online) lub skontaktujesz się z bankiem w sprawie kredytu.\nPorównanie kredyt gotówkowy 26000 zł\nKorzystny kredyt gotówkowy 26000 zł można oczywiście znaleźć, ale podstawową zasadą jest porównanie ofert bankowych. I taka zasada obowiązuje zarówno przy kredytach gotówkowych, jak i w przypadku kredytów konsolidacyjnych czy kart kredytowych.\nPorównywarka kredytów gotówkowych jest zarówno wyszukiwarką, jak i kalkulatorem kredytowym – ma pomóc w podjęciu decyzji. Jeżeli wybrałeś bank, to należy już tylko wysyłać formularz kontaktowym, a doradca bankowy do Ciebie przedzwoni. Dowiesz się czy masz zdolność kredytową, a jeżeli tak, to poznasz szczegóły oferty wraz z wyliczonymi ratami kredytu.\nKredyt gotówkowy na 26000 zł. Czy tylko koszt się liczy?\nSzukając odpowiedzi na pytanie: jak wybrać najlepszy kredyt gotówkowy na 26000 zł, to nie dla każdej osoby najważniejszym kryterium wyboru będzie jego cena. Dla jednych jest to możliwość skorzystania z „wakacji kredytowych”, a dla innych będzie to możliwość skorzystania z ubezpieczenia kredytu.\nKażde ubezpieczenie wpływa na całkowity koszt kredytu, ale mamy polisę, które chroni nas na wypadek trudności spłaty kredytu w sytuacjach zapisanych w umowie. Ubezpieczenie kredytu jest przeważnie bardzo ograniczone, np. ubezpieczenie od utraty pracy zazwyczaj obejmuje jedynie określone sytuacje.\nJest to karencja, czyli odroczenie w spłacie kredytu. W okresie wakacji kredytowych najczęściej spłacane są tylko odsetki lub kredytobiorca jest całkowicie zwolniony ze spłaty kredytu. Wakacje kredytowe są oferowane przeważnie do 3 m-cy, po półrocznym terminowym regulowaniu rat kredytowych.\nBanki oferują lepsze oprocentowanie, obniżoną prowizję, jeżeli wykupisz dodatkowe produkty bankowe. Należ przeliczyć koszt takich dodatkowych usług i sprawdzić czy dzięki temu koszt całkowity kredytu będzie mniejszy.\nPamiętaj! Nie musisz, to nie pożyczaj Nawet najbardziej wyczerpująca odpowiedź na pytanie jak wybrać najlepszy kredyt gotówkowy na 24 tys zł, nie zastąpi zdrowego rozsądku i racjonalnego podejścia. Pożyczając więcej niż potrzebujemy („a może się przyda„) zapłacimy więcej za kredyt, a rata kredytowa będzie znacznie wyższa.\nKonsolidacja kredytów i pożyczek bankowych: Kredyt konsolidacyjny w innym banku.\n1 thought on “Kredyt gotówkowy 26000 zł”\n2022 at 10:08\n600 zł raty kredytowej na 4 lata, to trochę za dużo… Potrzebuję podobny kredyt, ale rata ok. 300 zł, to spłata aż na 8 lat! A to jest za długo!


Brokuły i batat ‘5 smaków’. Plus sos;) - Skutecznie.Tv | video przepisy na proste, smaczne i szybkie w przygotowaniu dania\nDziś brokuły i batat ‘5 smaków’, czyli proste i szybkie danie jednogarnkowe, które nie raz jeszcze pojawi się na naszych talerzach. Sprawdzi się zarówno jako danie główne, jak i jako dodatek do dania głównego np. do mięs, ryb, jajek, a także np. do soczewicy czy ciecierzycy.\nSmakuje na ciepło, jak i na zimno (i jako takie, zapakowane w pudełko, świetnie sprawdzi się np. na wynos zamiast kanapki). W prezentowanej wersji podawałam na ciepło, z sosem i jadłam warzywa pałeczkami –być może to tylko subiektywne wrażenie, ale kęsy warzyw smakowały zupełnie inaczej niż jedzone z pomocą widelca, zupełnie, jakby nabierały wówczas nowego smaku;)\nPorcja jednoosobowa, bo posiłek tylko dla mnie, jako, że powstał, gdy byłam sama w domu. Oczywiście ilości można dowolnie zwiększać, tworząc np. obiad dla dwóch osób czy dodatek do obiadu dla czterech. Ja potraktowałam je jako danie główne, ale spokojnie mogłoby by być dodatkiem np. do ryby, jajka czy mięsa.\nSkładniki oraz szczegółowy przepis podaję poniżej. Wypróbuj i podziel się Twoją opinią! A oto krótki filmik jak zrobić brokuły i batat ‘5 smaków’. Oraz prosty sos:) Zapraszam do obejrzenia!\n/proporcje dla 2-4 osób (w zależności czy podaję jako danie główne czy jako dodatek do dania głównego; w filmie brałam połowę składników)/\n200 ml wody –do podlania (ew. więcej, jeśli trzeba)\n– 6 łyżek gęstej kwaśnej śmietany (np. 12%) lub gęstego jogurtu naturalnego\n– 1 łyżka siekanego koperku (ew. natki pietruszki)\n– 2 łyżeczki syropu daktylowego (ew. innego syropu słodzącego lub miodu)\n+ jako dodatek domowe nachos z ostrą papryką: https://skutecznie.tv/2017/08/szybkie-slone-przekaski-czyli-zdrowsze-zamiast-chipsow/\nBrokuł myję, osuszam, po czym kroję w kawałki na 1 kęs, do dania biorę zarówno łodygę, jak i różyczki. Batat obieram, płuczę w zimnej wodzie, po czym kroję w większą kostkę na jeden kęs.\nWarzywa przekładam do miski, dodaję olej oraz przyprawę i starannie mieszam, delikatnie nacierając warzywa –tak, by każdy kawałek osnuł się olejem i przyprawami (najwygodniej dłońmi;)).\nRozgrzewam mocno patelnię (u mnie sucha, bez tłuszczu). Na mocno rozgrzaną wykładam przygotowane warzywa i co jakiś czas mieszając, podsmaża/opiekam, aż przyprawa zacznie aromatycznie pachnieć. Wtedy podlewam wodą (tylko tyle, by przykryć dno patelni), przykrywam i duszę 3-4 minuty, aż warzywa będą dobre tj. ugotowane, ale nadal jędrne i nierozgotowane.\nUzupełnienie: Można dodać od razu wszystkie warzywa. W prezentowanej wersji włożyłam najpierw tylko bataty i łodygi brokułu, a różyczki dołożyłam kilka minut później, ale po kilku razach oceniam, że spokojnie można wkładać całość naraz.\nW czasie, gdy warzywa się duszą, szykuję sos. Wszystkie składniki starannie mieszam, jeśli trzeba doprawiam do smaku i przekładam do miseczki.\nWarzywa przekładam z patelni na talerz, dostawiam sos i podaję. Ja podałam z domowymi nachos –z tego przepisu: https://skutecznie.tv/2017/08/szybkie-slone-przekaski-czyli-zdrowsze-zamiast-chipsow/ Było pysznie!\nMagda, w filmie wspominasz o domowych nachos – pokażesz przy okazji?\nJuż je pokazywałam -link jest wstawiony w składnikach (ostatnia linijka) oraz w przepisie;)\nWitam Pani Magdo. Mam pytanko, odnośnie batata, ponieważ nigdy go nie kupowałam. Po czym poznam, że jest on świeży? Pozdrawiam:-)


Strazacki.pl - Targi IFRE-EXPO po raz drugi w Kielcach\nNa podstawie umów z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz Centrum Unijnych Projektów Transportowych Państwowa Straż Pożarna otrzyma w tym roku dofinansowanie w łącznej kwocie 543 931 000 zł, z czego 462 341 350 zł z Funduszu Spójności, na zakup sprzętu, pojazdów i wyposażenia niezbędnego do prowadzenia akcji ratowniczych oraz usprawnienie systemu ratownictwa w transporcie kolejowym oraz drogowym. Ta informacja to bardzo dobry prognostyk dla II Międzynarodowych Targów Sprzętu i Wyposażenia Straży Pożarnej i Służb Ratowniczych Kielce IFRE-EXPO, które odbędą się od 7 do 9 czerwca 2018 roku w Targach Kielce.\nJuż po raz drugi w dniach 7-9 czerwca 2018 w Targach Kielce odbędą się Międzynarodowe Targi Sprzętu i Wyposażenia Straży Pożarnej i Służb Ratowniczych Kielce IFRE-EXPO. Sukces poprzedniej edycji potwierdził, że Targi Kielce to najlepsze miejsce dla producentów urządzeń, sprzętu oraz technologii dla jednostek straży pożarnej. Zakres Targów Kielce IFRE-EXPO obejmuje bowiem całe spectrum branży, między innymi: sprzęt ratowniczy, gaśniczy, pojazdy pożarnicze - gaśnicze i specjalne, środki gaśnicze i neutralizujące, wyposażenie ochronne oraz odzież przeznaczoną dla służb specjalnych. Ubiegłoroczna ekspozycja na powierzchni 6 tysięcy 300 metrów kwadratowych zgromadziła ponad 6000 zwiedzających i 170 wystawców z takich krajów jak Norwegia, Włochy, Niemcy, Austria, Japonia, Francja, Słowenia, Wielka Brytania, Stany Zjednoczone i Polska. Kolejna pula dofinansowań stwarza duże możliwości dla wystawców z branży, a najlepszym miejscem do przedstawienia swojej oferty jednostkom straży pożarnych będą w 2018 roku Targi KIELCE IFRE-EXPO.\nRównocześnie z Międzynarodowymi Targami Sprzętu i Wyposażenia Straży Pożarnej i Służb Ratowniczych KIELCE IFRE-EXPO odbędą się Międzynarodowe Targi Bezpieczeństwa i Ochrony Pracy oraz Systemów Zabezpieczeń Przeciwpożarowych KIELCE WORK SAFETY-EXPO.\nZapraszamy do Targów Kielce od 7 do 9 czerwca 2018 roku.\nNa podstawie umów z Narodowym Funduszem Ochrony Środowiska i Gospodarki Wod