Pierwszy dotyk - Laurelin Paige - ebook + książka - Legimi online\nPierwszy dotyk ebook\nCykl: Pierwszy i ostatni\n4,4 (468 ocen)\nLaurelin PaigeSierra Simone\nOd naszej ostatniej rozmowy z Amber minęło sześć lat, więc kiedy usłyszałam jej głos na starej automatycznej sekretarce mojej matki, naprawdę mnie to poruszyło. Może nie rozstałyśmy się w złości, ale na pewno nieodwołalnie. Poróżniłyśmy się wtedy po raz pierwszy, odkąd zostałyśmy przyjaciółkami, i jedynym rozwiązaniem okazało się rozstanie.\nSłowa, którymi mnie pożegnała, często z doskonałą precyzją odtwarzałam w pamięci, jakby były nagraniem zarejestrowanym w moim mózgu. Brzmiały czysto i wyraźnie: „I na pewno każda z nas doczeka się tego pięknego dnia. Ale to nie znaczy, że mój nadejdzie w tej samej chwili, co twój”.\nOdeszłam więc, aby przeżyć swój „pewien piękny dzień”, a ona wyruszyła do Meksyku na jachcie swego najnowszego podstarzałego sponsora, który za markowe bikini i plik banknotów dobierał się do niej ze swoją żałosną namiastką fiutka.\nPo naszym rozstaniu zmieniłam się, dojrzałam i zostawiłam przeszłość za sobą. Ale jej głos nagrany na sekretarce brzmiał wówczas tak czysto i młodo, jakbyśmy znów miały po dwadzieścia trzy lata. Poczułam tęsknotę i żal, których nie dopuszczałam do siebie od chwili naszej rozłąki.\n– Emily – żywy ton jej głosu wlewał mi się do uszu. – Minęły wieki, wiem. Ale ciągle o tobie myślałam. Boże, nawet nie jestem pewna, czy to nadal twój numer. – Urwała na ułamek sekundy, by nabrać tchu albo się rozłączyć. – Chciałam tylko zapytać: masz jeszcze ten niebieski prochowiec? Tęsknię za tobą. Cześć.\nWłaściwie nic nie powiedziała. Nie zająknęła się, nie załamał się jej głos, ton nie zdradzał żadnych emocji. Ale jedno było dla mnie całkowicie jasne: Amber miała kłopoty i potrzebowała mojej pomocy.\nNawet z głową pod powierzchnią wody wyczułam, gdy się pojawił. Nadal płynnie poruszałam ramionami i nogami, ale świadomość, że nie jestem już sama, była równie wyraźna, jak dotyk wody na mojej nagiej skórze.\nNie przerwałam pływania – sunęłam prosto ku drugiemu końcowi basenu. W myślach mechanicznie powtarzałam słowa, którymi dodawałam sobie animuszu podczas licealnych zawodów pływackich: To ramię i tamto ramię, to ramię i tamto ramię. Jednak teraz przerwy między kolejnymi ruchami wypełniało jej imię: To ramię, Amber, i tamto ramię, Amber, to ramię, Amber, i tamto ramię, Amber.\nOdbiłam się od betonowej ściany basenu i zaczęłam płynąć w przeciwną stronę. Wolałam nie zdradzić, że wiem o jego obecności. Chciałam kontrolować sytuację, a z jakiegoś powodu pomagało mi w tym wyparcie świadomości, że on jest w pobliżu. Kiedy myślałam o Amber i przypominałam sobie, że robię to dla niej, łatwiej było mi się skoncentrować. Przynajmniej na początku, dopóki nie zaczęło ogarniać mnie zmęczenie, a świadomość jego bliskości nie zaczęła wygrywać walki ze skupieniem.\nZmusiłam się do przepłynięcia kolejnych trzech długości basenu, choć oczekiwanie, że w końcu zbliżę się do niego, porozmawiam z nim, pulsowało we mnie jak motyl na chwilę przed uwolnieniem się z kokonu. Miałam swoje powody, żeby go nie zauważać – ale dlaczego on ignorował mnie? A jeśli to wcale nie był on, tylko jeden z jego ochroniarzy? Nie, ktokolwiek inny na pewno już by mnie stąd wyrzucił. Więc dlaczego pozwalał mi dalej pływać?\nWkrótce skrzydła ciekawości zatrzepotały z taką siłą, że nie mogłam dłużej opierać się pokusie, by unieść głowę.\nDobrze, że chociaż udało mi się dokończyć ostatnią długość basenu.\nDopiero wtedy otarłam oczy i rozejrzałam się dookoła.\nSpodziewałam się, że usiądzie na brzegu przedniej części basenu, więc byłam naprawdę zaskoczona, kiedy ujrzałam go na rozkładanym fotelu ogrodowym dokładnie przede mną. Miał twarz o poważnych, ostrych rysach i niemal czarne włosy. Okulary przeciwsłoneczne i lekki zarost sprawiały, że wydawał się jednocześnie bardziej wyluzowany i bardziej niebezpieczny niż na zdjęciach, które widziałam w internecie. Onieśmielał nawet ubrany w zwykły, biały szlafrok hotelowy. Bose nogi krzyżował w kostkach. Łokieć opierał na poręczy leżaka, a kciukiem i palcem wskazującym podpierał twarz, gdy, w co nie wątpiłam, przeszywał mnie spojrzeniem zza swoich markowych szkieł.\nPoczułam, jak mocniej bije mi serce. Był równie znany, co niesławny, a jeśli wierzyć plotkom, także niebezpieczny – multimilioner, właściciel luksusowego ośrodka wypoczynkowego i legendarny bad boy. Jednak nie wzbudzało to we mnie lęku, tylko podniecenie. Nie dlatego, że na żywo był dziesięć razy bardziej seksowny – choć był – ale dlatego, że był tutaj.\nZaledwie kilka metrów ode mnie. W końcu się udało, po tych wszystkich staraniach. Pierwszy krok. Sukces.\n– Och! – powiedziałam, aby ukryć drżenie, licząc, że uzna je za zwykłe wzdrygnięcie. – Nie zauważyłam, że nie jestem sama. – Wygięłam usta w niewinnym uśmiechu i zamrugałam uwodzicielsko. Dzięki temu spojrzeniu zdobyłam sporo drinków, a także futro i trochę ładnej biżuterii. Ale to było dawno. Wyszłam z wprawy i modliłam się w duchu, żeby tego nie zauważył.\nNa skórze wręcz czułam dotyk jego spojrzenia.\n– Za to ja zauważyłem, że nie jestem sam, choć powinienem być. Zdaje się, że jesteśmy równie zdumieni.\n– Pomogę pani wyjść. – Wstał szybkim ruchem. Zrobił dwa kroki, pochylił się i podał mi dłoń.\nCzułam, że lepiej będzie wyjść z wody. Bez pozwolenia znalazłam się na terenie bardzo wpływowego człowieka. Jednak serce podpowiadało mi, żeby nie poddawać się tak łatwo. Ignorując więc ściskanie w dołku, zostałam na swoim miejscu – a raczej w jego basenie – i powiedziałam:\n– Nie, dziękuję. Muszę zrobić jeszcze kilka długości.\nNa jego usta wypłynął półuśmiech.\n– Nie. Skończyła pani. – Jeszcze raz wyciągnął do mnie rękę.\nIgnorując jego gest, uśmiechnęłam się szeroko, aby dodać sobie uroku.\n– Ach, więc jest pan jednym z tych mężczyzn…\nOpuścił rękę i pytająco przechylił głowę.\n– „Tych”, czyli jakich?\nCzułam, jak przeszywa mnie stanowczym spojrzeniem. Niezachwiana pewność siebie biła od niego nawet, gdy przykucnął. Wodziłam wzrokiem po szerokich mięśniach jego szyi, znikających pod szlafrokiem. Ten widok, tak jak i całe jego zachowanie, wzbudzał mój respekt, a raczej zmuszał do kapitulacji.\nO tak, znałam ten typ.\n– Takich, którzy dostają to, czego chcą, wtedy, kiedy chcą.\n– Cóż, zgadza się. – Stłumił uśmiech i jeszcze raz wyciągnął do mnie dłoń.\nKusiło mnie, żeby przepłynąć się jeszcze raz, ale nie byłam pewna, czy to by go zaintrygowało, czy wkurzyło. Powiedziałam więc:\n– Rozumiem. – I zamiast podać mu rękę, podciągnęłam się i sama wyszłam z wody. Wiedziałam, że za wcześnie na kontakt fizyczny. O moim wyjściu z basenu zdecydował on, ale to ja podyktuję warunki naszego pierwszego dotyku.\n– Och, więc jest pani jedną z tych kobiet. – Podszedł do mnie i podał mi ręcznik z wyhaftowanym na brzegu złotą nitką nazwiskiem Sallis.\nPrzyjęłam go, bo woda kapała ze mnie na jego bose stopy. Poza tym choć w przejrzystej wodzie czułam się okryta, teraz, w swoim łososiowym bikini, miałam wrażenie, że jestem naga. Niby o to mi chodziło, ale…\n– Niech będzie – powiedziałam, owijając włosy ręcznikiem. – Czyli jaką jestem kobietą?\n– Taką, która nie przyjmuje pomocy mężczyzny.\nKiedyś to spostrzeżenie nie miałoby nic wspólnego z prawdą. Byłam zależna od mężczyzn, ten czy inny miał mi zapewnić dach nad głową, wyżywić, ubrać i zadbać o rozrywki.\nTo było wiele lat temu. Teraz liczyłam tylko na siebie. To była chyba najtrudniejsza część roli, którą musiałam grać – porzucenie kontroli, poddanie się komuś.\nAle jeśli ma mi to pomóc w znalezieniu odpowiedzi, których szukam, zrobię nawet więcej.\nPrzechyliłam głowę i wycisnęłam wodę z włosów na ziemię.\n– Jednak nie. Wzięłam od pana ręcznik.\nOczy miał wciąż zakryte, ale wiedziałam, że mnie taksuje. Jego spojrzenie muskające moją skórę wywołało u mnie gęsią skórkę na ramionach.\n– To nic takiego. – Jego uwaga skupiła się na moich piersiach. – Są ich tu setki. Obfite zapasy.\nPoliczki mi zapłonęły, bo byłam pewna, że nieprzypadkowo wybrał słowo „obfity”. Bez wątpienia taki właśnie był mój biust. Moje piersi zaczęły wcześnie się rozwijać i szybko nabierały krągłości, aż urosły do rozmiaru E. Wstydziłam się ich jako nastolatka. Na lekcjach WF-u nikt nie poruszał się tak ciężko i niezgrabnie, jak ja. Ukrywałam je więc pod luźnymi koszulami i sportowymi stanikami. Dopiero kiedy poznałam Amber, uświadomiłam sobie, jaką mocą obdarzyły mnie moje geny. Nauczyła mnie akceptować własne ciało i korzystać ze swoich wdzięków.\nPamiętając o tych lekcjach – i o Amber – odsunęłam skrępowanie na bok i pochyliłam się, aby wytrzeć ręcznikiem ramiona i nogi, przy okazji odsłaniając dekolt.\n– To tylko dowodzi, że pan się myli. Bez trudu sama mogłam sięgnąć po jeden z nich. A przyjęłam pański.\n– Punkt dla pani.\nW zasadzie dwa punkty. Moje sutki wyprężyły się dumnie. Po wyjściu z podgrzewanego basenu jeszcze wyraźniej poczułam poranny chłód i marzyłam, aby ciasno założyć ramiona na piersi. Zamiast tego zmusiłam się, by pójść za ich przykładem, i stałam wyprostowana i dumna jak one.\nWtedy zobaczyłam, że Reeve ma w ręku moje buty. Musiał je podnieść, kiedy pływałam. Teraz mi je podawał.\nPrzyjęłam je z westchnieniem.\n– Naprawdę chce się pan mnie pozbyć, prawda?\n– Cóż mam powiedzieć? Lubię swój porządek dnia. Jego częścią jest pływanie w samotności.\n– Coś podobnego. Nie sądziłam, że brak panu spontaniczności. – Media przedstawiały Reeve’a Sallisa jako impulsywnego i nieobliczalnego. Dobrze wiedziałam, jak bardzo medialny wizerunek może odbiegać od prawdy, ale właśnie ten obraz wydał mi się bardziej prawdopodobny niż rola, jaką teraz przede mną odgrywał.\nCmoknął językiem, jakby beształ niegrzeczne dziecko.\n– I kto teraz pochopnie osądza?\n– Touché. – Usiadłam na leżaku, żeby zapiąć sandały. W tej sytuacji pochylanie się straciło sens.\n– Ale skoro już tu pani jest…\nPoczułam napięcie, gdy rozwiązał pasek szlafroka. „Dam radę, dam radę”, powtarzałam sobie. Po to tutaj przyszłam – żeby zrobić, co konieczne, bez względu na to, jak bardzo bym tego nie chciała. Dawniej zrobiłabym znacznie więcej za znacznie mniej. I – co stwierdziłam, kiedy Reeve zrzucił okrycie na stojące za nim krzesło – ze znacznie mniej atrakcyjnymi mężczyznami.\nCholera, Reeve Sallis był seksowny.\nDiabelnie seksowny. Miał na sobie tylko kąpielówki – dzięki Bogu nie slipy – więc ujrzałam jego idealne ciało pływaka. Był szeroki w barkach, a szczupły w pasie, i miał kształtne, wyrzeźbione ramiona i tors. Wyeksponowany sześciopak był prawie ośmiopakiem, a mięśnie brzucha odznaczały się tak wyraźnie, że z trudem oparłam się pokusie, by ich dotknąć. Nie potrafiłam sobie wyobrazić, jak twarde okazałyby się w dotyku, a czyż nie byłoby cudownie się o tym przekonać?\nGdy pożerałam go wzrokiem – prawie się śliniąc i nie mogąc złapać tchu – on usiadł na leżaku, przodem do mnie.\n– Mam nadzieję, że nie ma pani nic przeciwko. Zrobiło mi się trochę za ciepło.\nRobiło się trochę ciepło. Bardziej niż trochę. Zdawało mi się, że płonę od środka, i to nie za sprawą nowoczesnego ogrodowego paleniska ciągnącego się za naszymi leżakami niemal przez całą długość basenu.\n– Nie, oczywiście, że nie. – Zabrzmiało to trochę tak, jakbym jednak miała coś przeciwko. Bo i poczułam zawód, że rozebrał się właśnie z tego powodu.\n„Jezu, Em, co to ma być? Dąsasz się, bo nie chce cię przelecieć?” Naprawdę zniesmaczyłam się samą sobą. To znaczy – świetnie, że nie okazał się nieatrakcyjny, zważywszy na to, co prawdopodobnie będę musiała z nim w końcu zrobić, ale jaką musiałabym być suką, gdybym na to czekała? Może wykorzenić stare nawyki jest trudniej, niż mi się wydawało. Nie mogłam się zdecydować, czy to mi się podoba, czy nie.\nReeve najwyraźniej nie zdawał sobie sprawy z walki, jaką toczyłam sama ze sobą.\n– Dobrze – powiedział. – W takim razie chyba powinniśmy porozmawiać.\n– Czas na przesłuchanie? Mogłam się tego spodziewać. – Patrząc na jego odkryte ciało, nie byłam pewna, czy dam radę się skupić. Do tej pory nie zdjął okularów, co dodatkowo wytrącało mnie z równowagi. Może właśnie dlatego wciąż miał je na nosie.\n– Cieszę się, że się zgadzamy. Inaczej nie bawilibyśmy się tak dobrze.\nSkończyłam zapinanie butów i usiadłam prosto.\n– Czyli dobrze się bawimy?\nZmarszczył czoło i postukał środkowym palcem o usta.\n– Sam jeszcze nie wiem – wymknęło mu się cicho, niewyraźnie i chyba bardziej szczerze, niż by chciał.\nBłyskawicznie zmienił temat, zaciskając dłonie na poręczach leżaka.\n– A wracając do przesłuchania: właściwie dlaczego pani tu jest?\nNie sądziłam, że od tego zacznie. Spodziewałam się raczej: „Kim pani jest?”, ale skoro zadał inne pytanie, najwidoczniej nie szło mi z nim zbyt dobrze. Nie obchodziło go, kim jestem. Ważne było, że moja obecność zaburzyła jego plany. Cholera.\nJeśli mój pomysł miał zadziałać, Reeve musiał zechcieć mnie poznać. Jeszcze mnie nie odprawił, więc wciąż miałam szansę go usidlić.\n– Jestem tu, bo miałam ochotę popływać z rana.\nNad oprawkami jego okularów ukazał się skrawek brwi.\n– Zakładam, że jest pani gościem w tym ośrodku.\nPrzygryzłam wargę i powoli skinęłam głową. Nawet po tych przekomarzankach wciąż jeszcze istniało ryzyko, że każe mnie stąd wyrzucić. Bardzo duże ryzyko. Może dzięki przygryzaniu wargi wydam mu się bardziej cnotliwa.\nKogo ja chcę oszukać? Już widział moje dziewczynki. Kiedy odsłoniłam dekolt, straciłam wszelkie szanse uchodzenia za niewinną, nawet gdybym naprawdę taka była. A nie byłam.\n– Jest sześć innych basenów otwartych dla gości. Tylko ten jeden rezerwuję rano do prywatnego użytku. Dlaczego go pani wybrała?\n– Potrzebowałam prywatności.\n– Zła odpowiedź – orzekł, jakby oceniał uczestnika teleturnieju. – Nie chodziło o prywatność. Na pewno niełatwo było się tu dostać. Zadała sobie pani wiele trudu.\nNonszalancko wzruszyłam ramionami.\n– Nie aż tak wiele. – To była prawda. Z łatwością odkryłam, że każdy recepcjonista mógł tak zakodować moją kartę magnetyczną do drzwi, abym mogła wejść na basen w czasie zarezerwowanym dla Reeve’a. Wystarczyło pokręcić się przez kilka dni i znaleźć takiego, który pracował na nocną zmianę i wydawał się podatny na moje uwodzicielskie sztuczki. Był dwa razy starszy ode mnie i nosił idiotyczny tupecik na łysiejącej głowie. Byłam gotowa na robótkę ręczną, a okazało się, że stówka załatwiła sprawę. To mnie zaskoczyło. Dorastałam w przekonaniu, że ciało to mój jedyny atut i nauczyłam się z niego korzystać. Wciąż jeszcze nie przyzwyczaiłam się do alternatywy w postaci pieniędzy.\n– To nie świadczy najlepiej o moim personelu.\n– Albo dobrze świadczy o mnie.\n– O, nie chce pani wpędzić nikogo w kłopoty. – To nie było pytanie.\nPrzekornie postukałam palcem o usta i odparowałam jego własnymi słowami:\n– Sama jeszcze nie wiem.\nRoześmiał się. To dobry znak.\n– Widzi pan – powiedziałam, wyciągając nad głowę splecione dłonie – ja wcale nie czuję, że powinnam być lojalna wobec tego, kto mi pomógł. Ale wobec pana też nie.\nPochylił się do przodu, a na jego ustach zatańczył uśmiech.\n– Powie mi pani, jeśli poproszę.\n– Może. Prosi pan? – Bez namysłu rzuciłabym tego recepcjonistę lwom na pożarcie. Ale jeszcze nie teraz. To była informacja, którą chciał ode mnie wyciągnąć i która go przy mnie trzymała. Mógł prosić bez końca. Wolałam zatrzymać ją w sekrecie do następnego spotkania.\nPrzecież właśnie o nie mi chodziło. Wtedy Reeve mnie zaskoczył.\n– Nie proszę. W tej chwili mało mnie obchodzi personel. Bardziej ciekawi mnie pani.\nMój puls podskoczył jak po mocnym espresso. Zwycięstwo! Chwila triumfu. Tylko dlatego mnie to obeszło. Tylko dlatego jego zainteresowanie mnie podniecało.\nReeve złożył dłonie w wieżyczkę, po czym wycelował je we mnie.\n– Dlaczego ten basen?\nPochyliłam się do przodu tak samo, jak on, splatając dłonie i opierając na nich podbródek.\n– Chciałam pana poznać. – Musiałam go poznać. Miałam długą listę pytań, na które, o ile było mi wiadomo, Reeve Sallis znał odpowiedzi.\n– Prawda wychodzi na jaw. Dlaczego chciała mnie pani poznać? – Wydawał się autentycznie skonsternowany.\n– Żartuje pan? – Pewnie tysiące kobiet marzyło, aby zostać jego lalunią miesiąca. Podobno dobrze traktował swoje panienki. Miał pieniądze i wydawał je lekką ręką, nawet nie zauważając różnicy na koncie. Były i takie, które chciały móc tylko chwalić się później, że otarły się o sławę. A do tego wszystkiego, no cóż, wyglądał tak, jak żaden facet nie ma prawa wyglądać.\nAle skoro był łasy na pochlebstwa…\n– Jest pan niezwykle interesującym człowiekiem, panie Sallis. Nie trzeba dodawać, że dobrze pan wygląda. Nawet bardzo dobrze. Któż nie chciałby pana poznać?\n– Mogę wymienić całkiem sporo takich osób, a z pewnością znalazłoby się ich dużo więcej. Mogła pani poznać mnie w inny sposób. – Chociaż nie skomentował na głos mojej uwagi o swoim wyglądzie, lekkie drgnięcie ust świadczyło o tym, że sprawiła mu przyjemność.\nDlaczego przyprawiało mnie to o drżenie w żołądku?\nNiemożliwe. To nerwy. Na pewno. Ubrałam te emocje w słowa, pozwalając, aby mój głos zabrzmiał drżąco i chropawo.\n– Chciałam znaleźć się z panem na osobności. Bez pańskich osiłków i publiczności.\n– Wiele osób bałoby się przebywać ze mną sam na sam.\n– Kto powiedział, że się nie bałam? – Powinnam była się bać. Słyszałam, że jego reputację albo nadmiernie rozdmuchiwano, albo nieostrożnie bagatelizowano. To pierwsze wydawało się bardziej prawdopodobne, ale co, jeśli prawdą było to drugie? Co, jeśli naprawdę nie byłam bezpieczna w jego obecności?\nPoza tym – naprawdę się bałam. Mówiąc szczerze, właśnie w tym tkwiło sedno jego uroku. Nie mogłam jednak pozwolić, by strach bądź zauroczenie wzięły nade mną górę. Nie miałam wyjścia, musiałam przeprowadzić swój plan do końca. Dla Amber.\nReeve przechylił głowę.\n– Ciekawe połączenie: przestraszona prześladowczyni.\n– Tylko na tyle, by się dobrze bawić. – Dziwne, że kiedyś taki lęk był w moim życiu na porządku dziennym. – I nie prześladuję pana, panie Sallis. Po prostu ciekawość nie daje mi spokoju.\n– Podoba mi się ta pani ciekawość. I podejście do strachu.\nJeszcze raz zmienił temat.\n– Zdaje się, że zacząłem od niewłaściwych pytań. Nawet nie wiem, kim pani jest.\nZdjął okulary, a ja aż się zachłysnęłam. Jego oczy… W pierwszej chwili same w sobie nie wydawały się wyjątkowe. Miały niebieskoszarą barwę, łatwą do przeoczenia. Niezwykłe były za to jego brwi, które zapewne intrygowały większość ludzi. Były gęste i łukowate. Nadawały jego twarzy mroczny wyraz i odwracały uwagę od chłodnej tafli oczu.\nJednak na mnie większe wrażenie wywarły właśnie oczy. Ujrzałam w nich coś znajomego, jakiś smutek albo tęsknotę. Były fascynujące, na długo zapadały w pamięć.\nZobaczyłam w nich siebie.\nNie uszło to uwadze Reeve’a. Natychmiast odwrócił wzrok i zapatrzył się w dal. Nie winiłam go. Była to chwila wymowna, choć subtelna. Stanowczo zbyt intymna dla dwojga nieznajomych.\nZanim znów na mnie spojrzał, zdążył ukryć to, co wcześniej w nim dostrzegłam.\n– Wydaje mi się pani w jakiś sposób znajoma. Chyba nie spaliśmy ze sobą?\n– Nie, nie spaliśmy.\n– To dobrze – wyjaśnił, zanim zdążyłam udać oburzenie. – Bo nie wybaczyłbym sobie, gdybym panią zapomniał.\n– Nie, nie zapomniał pan. I nie zrobi tego. To znaczy, nie zapomni mnie. – Chciałam dać mu do zrozumienia, że w końcu pójdziemy do łóżka. Moje zaproszenie było na tyle wyraźne, na ile mogłam sobie pozwolić. Większa dosłowność sprawiłaby, że zabrzmiałabym jak dziwka szukająca przygody na jedną noc. Mnie chodziło raczej o status dziewczyny miesiąca.\nW tej chwili ważniejsze było to, jakie nazwisko powinnam mu podać. Musiałam być uczciwa – byłam zbyt rozpoznawalna, aby ryzykować. Zresztą nie miałam powodu, by je zataić. Jeśli Amber kiedykolwiek o mnie wspomniała, na pewno wymieniła moje prawdziwe nazwisko, a nie to, które przyjęłam, kiedy zmieniałam swoje życie. Oczywiście istniało ryzyko, że odkryła moją nową tożsamość. Możliwość, że mimochodem o tym napomknęła: „Ach, ona? No wiesz, głos z tego sitcomu. Znałam ją kiedyś…”.\nMusiałam zaryzykować. Wyciągnęłam rękę.\n– Emily. Emily Wayborn.\nReeve zawahał się – czyżby równie mocno, jak ja, chciał przejąć kontrolę nad naszym pierwszym kontaktem?\nCzymkolwiek była przyczyna, przez którą się ociągał, szybko ją pokonał i podał mi dłoń. Uścisk miał mocny, pewny i agresywny. Niemal zbyt silny. Przez kilka sekund przytrzymał moją dłoń, nic nie mówiąc, a ja, choć nie wiem skąd, wiedziałam, że tym razem to on robił aluzję. Składał mi obietnicę. Chciał, żebym wiedziała, jaki będzie.\nW łóżku. Ze mną.\nBędzie władczy i kontrolujący, wręcz brutalny. Niemal zbyt brutalny.\nCzy taki właśnie był z nią? Czy niemal w końcu stało się zbyt?\nWolałam nie zagłębiać się w te rozważania, więc porzuciłam tę myśl i zajęłam się nową – Reeve Sallis miał przyjemne w dotyku dłonie. Naprawdę przyjemne.\nZdawało mi się, że minęły całe wieki, zanim puścił moją dłoń, ale wciąż było mi mało.\n– To dla mnie rozkosz, Emily Wayborn. Choć połowiczna, bo zakłóciła pani mój relaks w wodzie.\n– Połowa rozkoszy po mojej stronie. – To zdanie zabrzmiało bardziej nieprzyzwoicie, niż chciałam. A może właśnie dokładnie tak, jak chciałam. Boże, moja umiejętność flirtowania sięgnęła dna. – Tak czy owak, mnie również co druga twarz wydaje się znajoma.\n– Mówiłem prawdę.\n– Wiem. – A jednak przez ułamek sekundy bałam się, że wydaję mu się znajoma z innego powodu: bo byłam taka jak Amber. Kiedyś byłyśmy nierozłączne i tak do siebie podobne, że wszyscy uważali nas za siostry. Ale to było dawno temu. Nawet jeśli ona pozostała dokładnie taka sama, ja zupełnie się zmieniłam.\nNie, rozpoznał mnie z innego powodu.\n– To dlatego, że jestem znana – wyjaśniłam z autentycznym zakłopotaniem. – To znaczy mój głos. Jestem głosem komputera w Nowej generacji.\n– Żartuje pani.\n– Nie. – Nabrałam powietrza i powtórzyłam melodyjnym tonem swoją słynną kwestię, jak w serialu: – „Błąd użytkownika”.\nRoześmiał się. Szczerze. Wręcz gromko.\nTo naprawdę było zabawne. Przez tyle lat pracowałam nad utrzymaniem figury, zaliczałam przesłuchanie za przesłuchaniem, czekając na swoją wielką szansę, a kiedy wreszcie się doczekałam, okazało się, że do swojej roli potrzebuję tylko strun głosowych. Serial Nowa generacja, przebój ostatnich dwóch sezonów, opowiadał o rodzinie żyjącej w niezbyt odległej przyszłości. Był reklamowany jako połączenie filmu Ona i starej kreskówki Jetsonowie, a ja grałam rolę centralnego domowego komputera kontrolującego każdy aspekt życia domowników. Praktycznie z dnia na dzień stałam się rozpoznawalna – pod warunkiem, że coś powiedziałam.\nZabawne było to, że miałam fenomenalne ciało. Fenomenalne ciało, którego nikt nigdy nie oglądał. Bawiło mnie to. Naprawdę.\nKiedy opanował śmiech na tyle, by móc coś powiedzieć, przeprosił mnie:\n– Przykro mi, że nigdy tego nie oglądałem. Ale słyszałem o pani. To znaczy o tym serialu. To podobno hit.\n– Cóż… – nie pozostało mi powiedzieć nic innego: – Na rachunki mi wystarcza.\nUśmiechnął się ponownie, tym razem dostrzegłam w jego policzku cień dołeczka.\n– Przynajmniej mogę mieć pewność, że nie ugania się pani za mną dla pieniędzy.\nTeraz ja się roześmiałam.\n– Aż takiej fortuny nie zarabiam. I kto powiedział, że się za panem uganiam?\n– A tak nie jest? Jeśli nie, to szkoda.\nZnowu zadrżałam. Zaintrygowałam go. Teraz powinnam odejść. Następnym razem nasze niby przypadkowe spotkanie zaaranżuję w zwyczajnych okolicznościach, a wtedy, jeśli dobrze to rozegram, umówi się ze mną.\n– Przepraszam, że zakłóciłam panu poranek, panie Sallis…\n– Reeve – poprawił.\n– Reeve. – Wymówienie jego imienia przyszło mi odrobinę zbyt łatwo. – Zostawię cię już, żebyś mógł popływać.\nWstałam. On też.\n– Zadałaś sobie sporo trudu, a teraz nie chcesz zostać i popatrzeć? Jestem zawiedziony.\nPropozycja była kusząca. Jeszcze raz zlustrowałam jego ciało. W wodzie wyglądał pewnie jak młody bóg. Ale musiałam odejść, póki miałam przewagę. Aby czuł niedosyt.\n– Próbuję nauczyć cię, że nie można mieć wszystkiego, czego się pragnie. To chyba wzniosły cel?\n– Wzniosły, tak. Ale nierealny. – Jego głos nabrał głębi i zdecydowania. – Chcę, abyś zjadła ze mną kolację. I zjesz. Czyż nie. – Nie pytał, lecz stwierdzał fakt, jasno i wyraźnie.\nCholera, tego nie przewidziałam.\n– Skoro tak to ujmujesz, to chyba zjem.\n– Dziś wieczorem. O siódmej trzydzieści. W Cherry Lounge.\n– Myślałam, że ta restauracja jest nieczynna. – Spędziłam w ośrodku już ponad tydzień i przez cały ten czas lokal był niedostępny.\n– Jest zamykana, kiedy jestem w mieście. Jadam tam. I właśnie tam zjemy kolację.\nChociaż wcale się nie poruszył, nagle odniosłam wrażenie, jakby znalazł się przy mnie – bliżej niż zaledwie sekundę wcześniej. Jak gdyby jego obecność wykroczyła poza jego ciało i wtargnęła w moją przestrzeń.\nPoczułam się wytrącona z równowagi, ale zdołałam się opanować.\n– Strój formalny czy swobodny?\n– Nieistotny. – Jego szelmowski uśmiech upewnił mnie, że dwuznaczność była zamierzona. Choć posłałam mu karcące spojrzenie, to jednak się uśmiechnęłam. I zadrżałam. Bo mimo że to ja usiłowałam podstępnie się do niego zbliżyć, to on urzekł mnie. Czytałam o jego naturalnym uroku i seksapilu, ale nie spodziewałam się, że w osobistym kontakcie jego wpływ okaże się tak potężny. Wręcz nie do opisania. Każdy przymiotnik, którego próbowałam użyć, wydawał mi się sztuczny i banalny. Był zniewalający, prowokujący i dominujący.\nI naprawdę budził we mnie lęk. Niewykluczone, że krzywdził ludzi i robił straszne rzeczy – takie, które przeraziłyby każdego, kto ma odrobinę oleju w głowie. Gdyby nie Amber, mogłabym przymknąć oko na te plotki, mogłabym ulec jego charyzmie. To mogłaby być najstraszniejsza rzecz, w jakiej maczał palce Reeve Sallis.\n– Nic nie mów. To było nie na miejscu, a poza tym i tak nigdy nie zrobiłabyś tego, czego bym chciał.\nMylił się. Zrobiłabym wszystko, czego by sobie zażyczył, gdybym w zamian dostała to, czego pragnęłam. Czego potrzebowałam.\nAle jeszcze nie teraz. Na razie nie mogłam posunąć się tak daleko.\n– To brzmiało jak przeprosiny, dopóki nie dodałeś czegoś, za co raczej też powinieneś przeprosić. Więc może po prostu zignoruję wszystko, co powiedziałeś w ciągu ostatnich dziesięciu sekund, i zaczniemy od początku. Jak mam się ubrać na tę kolację, Reeve?\n– Nieprzesadnie elegancko. Ale włóż, proszę, sukienkę. Szkoda byłoby ukrywać te piękne nogi. – Mówiąc to, wlepiał wzrok w moje piersi.\nChciałam, żeby na nie patrzył. Kolejny triumf. Niewielki. Po pierwsze, znaczyło to, że go pociągam, a po drugie, gdyby zamiast na piersi spojrzał mi w oczy, nie nie udałoby mi się zapewne utrzymać zdobytej przewagi.\nNa szczęście mało kto mógł patrzeć gdzie indziej. Miałam ładne piersi.\nWypchnęłam je lekko do przodu i w górę, żeby wiedział, że jego zainteresowanie jest mile widziane.\n– Już wiem, co założę. Do zobaczenia wieczorem.\nUniósł wzrok i długo patrzył mi w oczy, aż zlękłam się, że stracę kontrolę. Na tyle długo, by przez ułamek sekundy poczuć, jak bardzo ciąży mu jego własna powściągliwość. Nagle, bez pożegnania, odwrócił się i zanurkował, tak wyprężając swe idealne ciało, że woda ledwo się rozprysła.\nZamierzałam odejść, a jednak zostałam, dopóki nie pokonał całej długości basenu, tam i z powrotem. Hipnotyzował mnie. Miał silne, sprężyste ciało, a jego wspaniałe ramiona napinały się i rozciągały, przecinając wodę potężnymi ruchami. Mogłabym patrzeć godzinami na jego jędrny tyłek.\nNie podniósł wzroku, ale byłam pewna, że wyczuwał moją obecność, tak jak ja czułam jego. Iskrzyło między nami. Nawet z tej odległości czułam, jak iskry trzaskają i tańczą w powietrzu. Dziękowałam losowi, bo czegoś takiego nie potrafiłabym udawać. W ten sposób łatwiej będzie mi zrobić to, co zamierzałam.\nPrzynajmniej taką miałam nadzieję – że ta wzajemna fascynacja cieszy mnie właśnie z tego powodu. Innej możliwości nie chciałam brać pod uwagę.\nStałam przed łazienkowym lustrem w luksusowym apartamencie, w którym zamieszkałam przed tygodniem, i przyglądałam się raz jednemu, a raz drugiemu oku. Nałożyłam cienie do powiek na dwa różne sposoby – delikatny, naturalny na jedno, a odważny i zmysłowy na drugie. Zazwyczaj makijaż nie przysparzał mi takiego stresu, z łatwością dobierałam odpowiedni do okoliczności. Ale już od tak dawna nie stroiłam się dla mężczyzny. Zmiana podejścia sprawiła, że znalazłam się na terenie jednocześnie znajomym i obcym. Budziło to mój instynktowny sprzeciw i rozpaczliwe pragnienie pozostania kobietą bezwzględnie niezależną.\nA jednak w myślach ciągle słyszałam ten głos, który towarzyszył mi, odkąd wskrzesiło go w mej pamięci nagranie na sekretarce. Teraz Amber prowadziła mnie tak, jak robiła to kiedyś. Co wolałby Reeve?\nWzrok miałam utkwiony w lustrze, ale nie widziałam już w nim siebie, pogrążona we wspomnieniach tak żywych, jakby wszystkie te wydarzenia rozgrywały się teraz. W lustrzanym odbiciu widziałam zmrużone oczy Amber, nakładającej gęsty tusz na swoje długie rzęsy.\n– Odkryj, co go w tobie pociąga, i na tym skup całą swoją uwagę. – Cmoknęła błyszczącymi ustami i skierowała uwagę na mnie. – Jeśli interesuje go tylko twój tyłek, włóż obcisłe dżinsy i tyle. Bez różnicy, co masz na twarzy, jeśli on patrzy na nią tylko wtedy, gdy akurat nie zerka na twoje pośladki.\nKiedy się poznałyśmy, miała siedemnaście lat. Była pełna życia, piękna, śmiała. Sądziłam, że mądra. Świadoma spraw, o których ja nie miałam pojęcia. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że wujek, którego odwiedzała w weekendy, nie był jej krewnym, ani że utrzymywała się z tego, co od niego dostawała. Nie wiedziałam, że pojawiła się w moim życiu z tego samego powodu, dla którego sypiała na kanapie u sąsiada dilera: bo uciekła z domu przed człowiekiem, który odebrał jej dziewictwo, kiedy miała dziewięć lat – przed swoim ojcem. Wiedziałam tylko, że swoim blaskiem rozjaśniła mój nudny, bezbarwny, nędzny świat. Od pierwszej chwili byłam nią zafascynowana. Pełna podziwu. Zauroczona. Kurwa, praktycznie się w niej zakochałam. Poszłabym za nią na koniec świata.\nI tak robiłam. Towarzyszyłam jej wszędzie i robiłam to, co ona. Aż wreszcie miarka się przebrała.\nZamrugałam, odsuwając od siebie to wspomnienie, zanim w ustach pojawił się kwaśny smak poczucia winy. Nie po raz pierwszy przeszło mi przez myśl, czy aby wyrazistość obrazu Amber w mojej pamięci nie oznacza, że odeszła już z tego świata. Gdyby… odeszła – nawet w myślach nie potrafiłam wymówić słowa na „u” – to pewnie nawiedzałaby mnie jako duch. Dobrze jej to wychodziło za życia, więc dlaczego nie miałaby robić tego samego z zaświatów?\nJej pozorna obecność była jak miecz obosieczny. Jednocześnie pomagała i rozpraszała. Przypominała i drwiła. Potrzebowałam jej, bo to ona stworzyła osobę, którą byłam kiedyś i którą teraz znowu musiałam się stać. Nie mogłam pozwolić, by te myśli mnie przytłoczyły. Aby ona mnie przytłoczyła. Nie po raz drugi.\nWzdrygnęłam się, gdy powiedziałam w przestrzeń – do niej:\n– Amber, jestem pewna, że często będziesz przy mnie. Ale potrzebuję też własnej przestrzeni.\nSpojrzałam na siebie w lustrze i pokręciłam głową z niedowierzaniem.\n– Teraz zaczynam gadać z niewidzialną przyjaciółką. Dwadzieścia dziewięć lat to idealny wiek, żeby oszaleć, prawda? – Brzmiałoby to zabawniej, gdyby zaburzenia psychiczne nie były zapisane w moich genach.\nPrzynajmniej wiedziałam już, jak umalować powieki.\nZ westchnieniem sięgnęłam po chusteczkę do demakijażu i starłam bardziej zmysłowy cień i kreskę. Reeve zdradził się już ze swoim upodobaniem do piersi. Uwodzicielskie oczy będą przesadą, jeśli odpowiednio się ubiorę. A tak właśnie zrobię.\nZakończyłam makijaż bardzo subtelnym różem i bladą szminką, po czym włożyłam sukienkę. Powiedziałam Reeve’owi, że mam pomysł na idealny strój na naszą randkę, ale okłamałam go i to nie po raz pierwszy. Rozgryzłam go już na tyle, by wiedzieć, co będzie wyborem idealnym. Kilka godzin spędzonych w outletach i znalazłam – prostą, brzoskwiniową sukienkę o kroju litery A, sięgającą do połowy uda. Szeroki dół dodawał kokieterii, a dekolt ukazujący biust wzbogacał całość o zdzirowaty akcent. Wycięcie nie sięgało zbyt głęboko, ale też nie trzeba było wiele, aby wyeksponować moje piersi, a właśnie ten cel chciałam osiągnąć. Był to starannie przemyślany zakup, a mimo to sukienka sprawiała wrażenie dość prostej, zupełnie jakbym przypadkiem wygrzebała ją z szafy.\nWłożyłam ją i jeszcze raz przyjrzałam się sobie w lustrze. Włosy upięte swobodnie, usta pociągnięte matową szminką, a spódnicę łatwo podnieść. Wyglądałam elegancko, a jednak w tym stroju byłam w stu procentach gotowa na seks.\nŚciągnij łopatki, wyszeptało mi do ucha wspomnienie Amber. Dobrze wyglądasz. Będzie miękki jak wosk.\n– Mam nadzieję – powiedziałam na głos. – Ze względu na ciebie.\nNie byłam pewna, czy tym razem mówię do własnego odbicia, czy do wspomnienia, które prześladowało mnie od kilku tygodni.\nMimo że ośrodek Sallis Palm Springs Paradise Resort dumnie zajmował ponad 250 akrów, Cherry Lounge dzielił od mojego apartamentu zaledwie pięciominutowy spacer. Wyszłam wcześniej, abym nie musiała się spieszyć. Mimo to, kiedy dotarłam na miejsce, czoło miałam wilgotne, a tętno podniesione – mógł to być jednak skutek zdenerwowania, a nie marszu. Zatrzymałam się przed drzwiami z tabliczką „Prywatna rezerwacja” i zastanowiłam się, czy powinnam zapukać czy po prostu wejść. Nie chciałam wydać się nieśmiała, więc zdecydowałam się na to drugie. Otarłam czoło dłonią, wzięłam głęboki oddech i nacisnęłam klamkę. Ustąpiła.\nWeszłam do środka i natychmiast natknęłam się na jednego z pomagierów Reeve’a Sallisa, którzy najwidoczniej zawsze mu towarzyszyli. Widziałam ich na kilku zdjęciach, kiedy przeczesywałam internet w poszukiwaniu wszelkich informacji, jakie można było o nim znaleźć. Ten osiłek był wysoki i poważny. Twardziel. Jego twarz zdobiły dwie wyraźne szramy, a spod kołnierzyka frakowej koszuli wyłaniał się skrawek tatuażu ze smokiem jakby pnącym się po jego szyi w górę. Pod opiętą marynarką od garnituru na biodrze było widać zarys kabury. Zwisająca z ucha słuchawka wyglądała jak ozdoba, ale przypuszczałam, że służy do łączności z resztą obstawy Sallisa.\n– Tędy, pani Wayborn – powiedział bez cienia gościnności w głosie i wskazał na drugą stronę restauracji. – Pan Sallis prosił, aby kolację podano na patio.\nSkinęłam głową i ruszyłam we wskazanym kierunku. Skorzystałam z jednej z lekcji Amber: Personel trzymaj na dystans. Musisz pokazać, że jesteś inna. Że jesteś warta więcej niż ludzie, którzy szorują podłogi, przygotowują posiłki i prowadzą samochody.\n„I noszą broń”, dodałam teraz w myślach. Ochroniarze nie byli dla mnie żadną nowością. Stykałam się z nimi na co dzień, gdy obracałam się wśród bogatych paranoików, którzy kiedyś mnie utrzymywali. Większość ochrony była tylko na pokaz, ale w tym przypadku nie miałam wątpliwości, że facet za moimi plecami brał udział w niejednej akcji. Ukradkiem zerknęłam na niego przez ramię. Spodziewałam się, że będzie mnie obserwował, ale on wręcz piorunował mnie surowym, groźnym spojrzeniem. Zupełnie jakby uznał mnie za wroga. Byłam wrogiem – ale czy mógł o tym wiedzieć?\nŚcisnęło mnie w żołądku na straszną myśl, że może właśnie wpadam w jakąś pułapkę. Stojący za mną goryl mógł wpakować mi w plecy kilka kulek, zanim zdałabym sobie sprawę, że do mnie strzela. Ale nawet jeśli naprawdę pakowałam się w kłopoty, byłam zdecydowana doprowadzić do końca to, co zaczęłam. Skrzyżowałam ramiona na piersi i dalej szłam w kierunku patio. Nie żeby mężczyzna, z którym za chwilę miałam się zobaczyć, był mniej niepokojący. Przerażał mnie nawet bardziej. Dlatego więc drżałam z podniecenia na myśl o spotkaniu z nim – nie miałam pojęcia, czego się spodziewać.\nTo nerwy. Zwykłe nerwy.\nTylną część restauracji stanowiła ściana okien, a zbliżając się do niej, ujrzałam, że przestrzeń jadalni na zewnątrz również otacza tafla szkła. Ostatnie promienie słońca barwiły niebo rozciągające się nad górami, a wtulone w dolinę miasto rozjaśniały wieczorne światła. W pokaźnym ogrodowym palenisku płonął ogień, odpędzając mrok, żywe refleksy odbijające się w szybie przyciągały moją uwagę. Wyszłam z budynku i w połowie drogi do tej ognistej latarni ujrzałam Reeve’a stojącego z boku i patrzącego w dal.\nZnieruchomiałam. Byłam niewymownie wdzięczna za to, że mnie nie zauważył i że zdążyłam złapać oddech – bo na jego widok zabrakło mi tchu. Stał zwrócony do mnie bokiem, a jego profil ukazywał silną szczękę i wyraźne kości policzkowe. Dłonie chował w kieszeniach spodni, a marynarka opinała jego wyrzeźbione pływaniem pośladki.\nNawet teraz – gdy rysy jego twarzy były ledwo widoczne, a ciało zakryte bladoszarym garniturem – wciąż wyglądał zniewalająco.\nUważnie go obserwowałam. Na jego policzku tańczyły cienie rzucane przez blask ognia, tworząc nieziemski efekt. Moje myśli zawirowały. Czy Amber nawiedzała go tak, jak mnie?\nZaskoczył mnie, kiedy nie odwróciwszy się, przemówił:\n– Przyłączysz się do mnie, czy wolisz skradać się w cieniu?\nNa moich ustach zarysował się uśmiech. Oczywiście, wiedział, że tu jestem. Ignorując uporczywe ukłucia tremy, ruszyłam w jego kierunku. Kurtyna w górę.\n– Przyłączę się – odparłam pewnym siebie głosem postaci, którą grałam. – Co za oszałamiający widok.\nOdwrócił się w moją stronę, a ja nie spuszczałam z niego wzroku, aby przekonać go, że to on był tym widokiem. Nasze oczy się spotkały. Zaparło mi dech w piersiach, a po plecach przebiegł dreszcz. Nieznacznie uniósł brwi, co przekonało mnie, że poczuł to samo, a świadomość ta rozlała się falą ciepła po całym moim ciele. Od dawna żaden mężczyzna tak mnie nie pociągał. Od tak dawna, że już zapomniałam, jak nieokiełznane może być to uczucie. Jak odurzające. Jak kojące.\nTo mnie zadziwiało. Byłam aktorką, otaczały mnie piękne twarze i idealne ciała, a jednak nikt nie wywarł na mnie takiego wrażenia jak Reeve Sallis. Prawdziwa ironia losu. Chory żart przeznaczenia.\nA może sama to wszystko wymyśliłam. Albo to sprawka Amber w mojej głowie – moje zainteresowanie tym mężczyzną jest tylko skutkiem jej uczuć do niego. Może jej emocje zabarwiły moje, jak niespokojny duch przenikający ukochane miejsca, które przyszło mu opuścić. Choć odwoływałam się do sił nadprzyrodzonych – a ktoś mógłby uznać, że oszalałam – było to najbardziej kojące wyjaśnienie, jakie przychodziło mi do głowy, więc przyjęłam je za dobrą monetę.\nLecz wtedy wymówił moje imię. Emily – w jego ustach zabrzmiało szorstko i grzesznie, jednoznacznie określił moją tożsamość. Byłam Emily Wayborn, dawniej Emily Barnes, i nikim innym. W sylabach, które wymówił, nie było miejsca dla Amber.\nSpojrzał na mnie uwodzicielsko i ocenił:\n– Wyglądasz fantastycznie.\nSerce zabiło mi szybciej, gdy usłyszałam ten komplement, ale mojej uwadze nie umknęła jego dziwna modulacja głosu.\n– Wydajesz się zaskoczony.\nPodszedł do mnie, a przez jego usta przemknął uśmiech.\n– Sądziłem, że nie możesz wyglądać atrakcyjniej niż bez ubrania. Myliłem się. – Jego ton sugerował, że o tym myślał. Że myślał o mnie… bez ubrania.\nNa ciele poczułam gęsią skórkę, a moje wnętrze zalała fala gorąca.\n– To mi pochlebia.\nChwycił mnie za łokieć i nachylił się do mojego ucha.\n– Nie zaczynajmy od kłamstw, Emily.\nZesztywniałam, a mój puls przyspieszył z zupełnie innego powodu niż przed chwilą.\n– Nie wiem, co masz…\n– Wiesz, że jesteś atrakcyjna. Nie zaprzeczaj.\nUśmiechnęłam się, napięcie mięśni zelżało.\n– Piękno jest pojęciem subiektywnym, Reeve. Tak, wiem, że wiele osób uważa, że wyglądam pociągająco. Robię, co w mojej mocy, aby tak właśnie było. Ale to nie znaczy, że i ty tak myślisz. Twoja opinia naprawdę mi schlebia.\nOdsunął się, ale nie zwolnił uścisku.\n– Tak myślę. Inaczej by cię tu nie było.\nTa chwila triumfu miała posmak ulgi. Wszystko, co robiłam, cała ta komedia, zależało od tego, czy Reeve uzna mnie za pociągającą. Choć po naszej porannej rozmowie poczułam się pewniej, od tego czasu znowu zdążyły dopaść mnie wątpliwości.\nNie wiadomo skąd pojawił się kelner z barkiem na kółkach, na którym stały dwa kieliszki napełnione jasnym płynem. Reeve odprawił służącego lekkim skinieniem, a ten natychmiast zniknął. Uścisk na moim ramieniu zelżał. Sallis sięgnął po jeden z kieliszków.\n– Uznałem, że Meursault Chardonnay będzie odpowiednie. – Podał mi kieliszek.\nZawahałam się. Pięć lat temu przyjęłabym go bez namysłu, ale teraz byłam ostrożna i podejrzliwie traktowałam drinka, jeśli nie widziałam, jak go nalewano. Zdążyłam zauważyć, że mój rozmówca jest ostrożny i lubi mieć kontrolę nad sytuacją. Przed zaakceptowaniem wina chciałby go spróbować. Więc dlaczego zostało nalane wcześniej? Zaczęła mnie ogarniać paranoja.\nZauważył moje wahanie.\n– Zjemy łososia. Zapewniam, że to wino do niego pasuje. A może chodzi o coś innego?\nNie potrafiłam wymyślić niczego na poczekaniu, więc zdecydowałam się na odrobinę szczerości.\n– Zastanawiałam się, czy byłbyś zdolny to tego, aby dosypać mi coś do kieliszka.\nPrzyjrzał mi się nieprzeniknionym, przeszywającym spojrzeniem.\n– Daj spokój, Emily. Oboje wiemy, że nie musiałbym ci niczego dosypywać, abyś poszła ze mną do łóżka. – Rumieniec, który wypłynął mi na policzki, sprawił mu wyraźną przyjemność. – Ale jeśli chcesz, chętnie zamienię się z tobą kieliszkami.\nDrżącą dłonią przyjęłam ten, który podawał mi wcześniej.\n– Chodź. Pierwsze danie już czeka.\nPoprowadził mnie do jedynego stolika na patio. Tym razem dotyk jego dłoni na moim ramieniu nie wydał mi się złowrogi – był przyjemny. Stanowczy. Kojący.\nOstrożnie. Może być niebezpieczny tak czy owak. Nawet jeśli robi ci się mokro w majtkach.\nTo nie Amber mnie ostrzegała, ale mój wewnętrzny głos. Mimo to myślałam o niej, gdy Reeve przysuwał mi krzesło. Myślałam o niej, gdy zajmował miejsce naprzeciwko. Myślałam o niej, gdy kładłam serwetkę na kolanach i próbowałam sałatki czekającej na stoliku. Pozwalałam, by zaprzątała moje myśli, gasząc każdą iskierkę pożądania, którą wzniecał we mnie Reeve. Dzięki temu i kilku kolejnym łykom wina uspokoiłam się i odtąd rozgrzewało mnie jedynie ciepło pobliskiego ognia oraz alkohol płynący w moich żyłach.\nDokończyliśmy sałatkę w milczeniu. Reeve odsunął talerz na bok. Natychmiast zjawiło się trzech kelnerów. Jeden dolał nam wina, drugi zabrał talerze, a trzeci podał danie główne – filet z łososia w ziołach serwowany na ryżu – po czym znowu bezgłośnie się wycofali.\nPrzez cały czas nas obserwowali. Czujnie śledzili każdy nasz ruch. Pracując dla Reeve’a, pewnie niejedno widzieli. Postanowiłam zapamiętać, że mogliby pomóc mi zdobyć odpowiedzi, których szukałam, choć najpierw musiałabym zdobyć ich zaufanie. Przekonanie ludzi, którzy pracują tak blisko Reeve’a Sallisa, aby zdradzili mi jego sekrety, nie będzie łatwe… O ile w ogóle możliwe.\nMimo to mogli być moim planem awaryjnym.\nGdy znów skupiłam uwagę na moim towarzyszu, zdałam sobie sprawę, że mnie obserwuje.\n– Masz dobrze wyszkoloną obsługę – powiedziałam.\n– Wyśmienite. – Skubnęłam kolację, mając nadzieję, że w ten sposób uda mi się zmienić temat. Reeve nie przestawał mi się przyglądać. – Mmm – wymruczałam, pozwalając, aby ten dźwięk wibrował mi w gardle, gdy ryba wręcz rozpływała mi się w ustach. Musiałam przyznać, że jest przepyszna, choć nie byłam specjalnie głodna.\nReeve przyglądał mi się jeszcze przez dłuższą chwilę, zanim ujął widelec.\n– Opowiedz mi o sobie, Emily Wayborn. – Wymówił moje nazwisko tak, jakby chciał je wypróbować. Albo jakby nie dowierzał, że jest prawdziwe.\n– Wcześniej Emily Barnes – oznajmiłam. Bez trudu mógł się tego dowiedzieć, wystarczyło poczytać o mnie w Wikipedii.\n– Dlaczego zmieniłaś nazwisko?\n– Sama nie wiem. Pomyślałam, że wszyscy w Hollywood mają pseudonimy, więc dlaczego nie ja? Barnes brzmi nijako i nieciekawie. Poza tym pomyślałam, że z nowym nazwiskiem będzie mi łatwiej zniknąć z poprzedniego życia. Nie żeby kogoś to obchodziło. Może tylko Amber, ale ona zapewniła mnie kiedyś z absolutnym przekonaniem, że nie będzie mnie szpiegowała.\n– Rzeczywiście Emily Wayborn brzmi chyba lepiej. Co jeszcze? – Jadł, nie spuszczając mnie z oka.\n– O mnie? A co chcesz wiedzieć? – Takiej rozmowy można się spodziewać na pierwszej randce, więc powinna potoczyć się gładko. Spotykałam się jednak z wieloma mężczyznami, którzy nie chcieli wiedzieć o mnie niczego, poza jednym: czy jestem na środkach antykoncepcyjnych. Jeśli właśnie tego chciał się dowiedzieć Reeve, najlepiej byłoby przejść od razu do rzeczy.\n– Coś interesującego. Czego nie dowiem się z Google.\n– Już mnie sprawdzałeś? Czy dopiero planujesz? – Przypuszczałam, że dokładnie zbadano całą moją przeszłość, zanim tutaj weszłam.\nNachylił się, jakby zdradzał mi sekret.\n– Nigdy się tego nie dowiesz. – Pociągnął łyk wina i wyszczerzył zęby z miną winowajcy. – No dobrze, już to zrobiłem. Nie jadam z byle kim. Tylko nie popadnij w samozachwyt.\nUśmiechnęłam się na samą myśl, że Reeve Sallis osobiście guglował cokolwiek, zamiast komuś to zlecić. Do tego porzucił ton rezerwy obecny na początku naszej rozmowy, a ja, mimo że trzymałam żądzę na wodzy, zdecydowanie wolałam kokieteryjnie się droczyć.\n– No cóż, w takim razie jesteś już ekspertem.\n– Jeszcze nie. Opowiadaj. – W jego oczach pojawił się błysk, ale ton pozostał władczy, a krótkie polecenie sprawiło, że zadrżałam.\n– Dobrze. – Musnęłam usta serwetką. – Jestem jedynaczką. Urodziłam się we Fresno. Dorastałam w Bakersfield. Ojciec porzucił nas, gdy chodziłam do podstawówki. Matka była, to znaczy jest, niezrównoważona psychicznie. Jakoś sobie radziła, kiedy dorastałam, ale z ledwością. Miałam przeciętne dzieciństwo. I przeciętne oceny. Na college nie było mnie stać, a zresztą, szczerze mówiąc, nie ciągnęło mnie do nauki. Zajęłam się modelingiem, potem grałam w reklamach, a wreszcie nastąpił przełom i dostałam się do obsady Nowej generacji. – Wszystko to było prawdą. Z tych samych powodów, dla których podałam mu prawdziwe nazwisko, postanowiłam opowiedzieć też swoją prawdziwą historię. Spodziewałam się, że będzie szukał informacji na mój temat, a wiedziałam, iż przy jego wpływach dowie się wszystkiego, czego tylko zechce. Cały trik polegał na tym, aby powiedzieć mu tyle prawdy, żeby dalsze drążenie uznał za zbędne.\nKilka razy pokiwał głową, jakby potwierdzał każdą usłyszaną informację i odznaczał ją na liście. Robiłabym to samo, gdyby to on opowiadał mi o sobie. Miałam powody do takiego katalogowania faktów, zastanawiałam się jednak, co kierowało nim.\n„Jest ostrożny – przekonywałam samą siebie. – Ma wrogów. Musi zadawać pytania. Rozumiesz przecież”.\n– Co jeszcze… – Przygryzłam wargę, zastanawiając się, jak zakończyć swoją autoprezentację. – Do ośrodka przyjechałam sama, bo muszę odpocząć przed dalszymi zdjęciami w drugim tygodniu stycznia. A, i jestem naturalną blondynką.\n– Wiesz, że to da się sprawdzić.\nPoczułam mrowienie między nogami.\n– Naprawdę? Chętnie dowiem się więcej.\n– Może później. – Cień w jego oczach znaczył, że poważnie bierze to pod uwagę.\nAlbo i nie. Byłam w rozterce. Jeśli nie będę musiała iść z nim do łóżka, żeby dowiedzieć się tego, co chciałam, to tym lepiej dla mnie. Prawda? Tyle że nie sądziłam, aby udało mi się wystarczająco do niego zbliżyć, jeśli go nie uwiodę. – Dobrze więc, że brał to pod uwagę. I dobrze, że moje ciało też nie protestowało. Bo to, oczywiście, ułatwiało sprawę.\nJednak rozmowa też miała znaczenie. Może nawet większe niż seks. Reeve nigdy nie dopuści mnie do swego życia, jeśli mi nie zaufa. Musiał uznać mnie za wiarygodną. Podstawą gry w „Znajdź faceta”, w którą grywałyśmy z Amber, była ukrycie się za maską bezbronności. Mężczyźni lubią bezbronne kobiety. Bogaci mężczyźni słono płacili, żeby pieprzyć bezbronne kobiety. I słono płacili bezbronnym kobietom, które pieprzyli.\nCzęsto wcale nie byłam wobec nich bezbronna, ale umiałam dobrze grać swoją rolę. To dlatego zostałam aktorką – bo wiedziałam, że potrafię przekonująco udawać.\nWtedy, rzecz jasna, role były jasno określone, a kłamstwa nieskomplikowane. „Tak, mam dwadzieścia jeden lat”. „Tak, jesteś moim pierwszym”. „Tak, wspaniale się czuję”.\nTeraz kłamstwa polegały na omijaniu prawdy, a to utrudniało sprawę. Nic nie było białe lub czarne, wszystko stało się półprawdą. Musiałam poruszać się wśród szarości. Myślałam o swoim życiu, decydując, o czym powiem, a co przemilczę, i cały czas modląc się, aby w jego oczach pozostać otwartą księgą.\nDobrze, że chociaż granica prawdy była wyraźna. Mogłam powiedzieć Reeve’owi, że miałam przeciętne dzieciństwo, ale nie to, że mając siedemnaście lat, poznałam przyjaciółkę, która w końcu wyciągnęła mnie z tej przeciętności. Mogłam powiedzieć, że umawiałam się z bogatymi mężczyznami, ale nie że przez kilka lat byłam, jak nazwaliby to niektórzy, zawoalowaną prostytutką. Mogłam mu powiedzieć, że przyjechałam do jego ośrodka, aby wypocząć, ale nie że szukam osoby, o której tak rozpaczliwie usiłowałam zapomnieć.\nTą granicą była Amber. Odpowiadałam na pytania Reeve’a, ale pomijałam wszystko, co dotyczyło jej. Miałam nadzieję, że w końcu to on opowie mi o wszystkim, co miało z nią związek.\nPrzełożył: Ryszard Oślizło\nRedaktor prowadząca: Aneta Bujno\nRedakcja i korekta: Justyna Yiğitler\nZdjęcie na okładce: © Foxys_forest_manufacture (istockphoto.com)\nCopyright © 2016 by Tiphanie Yanique\nCopyright © 2017 for Polish edition by ILLUMINATIO Łukasz Kierus\nCopyright © for Polish translation by Ryszard Oślizło\nWszelkie prawa do polskiego przekładu i publikacji zastrzeżone. Powielanie\ni rozpowszechnianie z wykorzystaniem jakiejkolwiek techniki całości bądź\nfragmentów niniejszego dzieła bez uprzedniego uzyskania pisemnej zgody\nposiadacza tych praw jest zabronione.\nWydanie elektroniczne Białystok 2017 ISBN 978-83-65506-59-7\nBądź na bieżąco i śledź nasze wydawnictwo na Facebooku:www.facebook.com/wydawnictwokobiecepl


Inne << Poradniki << Literatura naukowa << Księgarnia internetowa - DomMarket.pl\nStrona główna >> Literatura naukowa >> Poradniki >> Inne\nDzierżyńska-Cybulko Barbara,Fruziński Bogusław\nZwierzęta łowne, ich biologia, obecna liczebność i perspektywy Podstawy prawne eksploatacji populacji zwierząt łownych w Polsce Tusza i jej skład histochemiczny Dzikie ptactwo z hodowli fermowej Terminologia łowiecka\nPrzygotowanie do życia na emeryturze\nKształcenie wykładowców w ramach współpracy Uniwersytetu Łódzkiego i Uniwersytetu Lumiere.\nMadaras Lynda,Madars Area\nPieczołowita pielęgnacja grobu to jedna z ważniejszych rzeczy, które możemy zrobić dla uczczenia pamięci naszych bliskich, którzy odeszli. Potrzebna nam będzie do tego podstawowa wiedza ogrodnicza, umiejętność aranżacji poszczególnych elementów oraz znajomość odpowiednich przepisów. Wszystko to czytelnik znajdzie w tej książce: - Jak zaplanować i założyć grobową rabatę? - Jakie rośliny wybrać w zależności od charakteru otoczenia i rodzaju grobu? - Jak sezonowo zmieniać aranżację nasadzeń? - Jak samemu wykonać nagrobne dekoracje? - Na co pozwala regulamin i przepisy cmentarne?\nMyślą przewodnią tej książki jest pokazanie, jak osiągnąć cel najważniejszy - opłacalność produkcji winogron, a następnie wina, w warunkach polskiego, mniej sprzyjającego, klimatu. Zawarte w tej książce wiadomości są owocem wieloletnich doświadczeń i badań w moim gospodarstwie, dotyczących nie tylko doboru odmian, sposobu uprawy krzewów, ale i prac nad produkcją wina, które pozwalają mi na stwierdzenie, że uprawa winorośli w Polsce może być opłacalna i warto ją podjąć.


Mężczyzna zabiera swoją dziewczynę do Irlandii, aby zobaczyć „Red Hot Chili Peppers”, nie spodziewa się takiego „koszmaru” - Pense\nStrona główna INNE Mężczyzna zabiera swoją dziewczynę do Irlandii, aby zobaczyć „Red Hot Chili Peppers”,...\nMężczyzna zabiera swoją dziewczynę do Irlandii, aby zobaczyć „Red Hot Chili Peppers”, nie spodziewa się takiego „koszmaru”\nWidzenie całkowicie niewiarygodnej okazji może sprawić, że zignorujesz niektóre kluczowe części umowy, którą zamierzasz zawrzeć. Historia Duncana Robba jest doskonałym przykładem tego, jak nie powinieneś być zbyt podekscytowany, zanim otworzysz portfel.\nRobb z Chesterfield w Anglii był podekscytowany zabraniem swojej dziewczyny do Belfastu w Irlandii Północnej na krótki, ale przyjemny pobyt. Zastanawiał się, jak mogliby spędzić tam czas, gdy zauważył, jak uważał, najbardziej niesamowitą ofertę biletów na koncert Red Hot Cilli Peppers. Oferta wydawała się taka kradzieżą, musiał je od razu kupić, co oczywiście był jego błędem. Zaślepiony pilnością facet źle odczytał tytuł zespołu. To, co tak naprawdę trzymał w rękach, to… bilety na zespół dud, koncert Red Hot Chilli Pipers!\nChociaż na początku Robb był trochę zdenerwowany, nadal zabierał swoją dziewczynę na „najlepszy zespół dud świata”. „Mając już zarezerwowane loty i hotel, nie było sensu tam być i przynajmniej ich nie sprawdzać out! ”, stwierdził później na swoim świergot.\nI chociaż nie było to, czego para się spodziewała, gdyby mieli odpowiedni zespół, noc była nadal fajna i zdecydowanie jedyne w swoim rodzaju doświadczenie, którego nigdy nie zapomną. Przewiń w dół, aby przeczytać szczegóły historii poniżej.\nŹródło: Świergot (h / t)\n1 To jest Duncan Robb i jego dziewczyna. Myśleli, że poszli zobaczyć koncert Red Hot Chili Peppers\n2 Nie mogli uwierzyć w ofertę, którą mieli, bilety tylko 4o $ za sztukę dla jednego z największych zespołów rockowych na świecie\n3 Prawie wydawało się to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe…\n4 … I oczywiście było to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe\n5 Podobnie jak sam Duncan, ludzie zareagowali na zamieszanie z dobrym humorem\nTo jest Duncan Robb i jego dziewczyna. Myśleli, że poszli zobaczyć koncert Red Hot Chili Peppers\nKredyty obrazkowe: Duncan Robb\nNie mogli uwierzyć w ofertę, którą mieli, bilety tylko 4o $ za sztukę dla jednego z największych zespołów rockowych na świecie\nKredyty obrazkowe: Larry Busacca / Getty Images\nPrawie wydawało się to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe…\n… I oczywiście było to zbyt piękne, aby mogło być prawdziwe\nPodobnie jak sam Duncan, ludzie zareagowali na zamieszanie z dobrym humorem\n. (tagsToTranslate) Belfast (t) duncan robb (t) Red Hot Chili Peppers (t) red hot chili pipers (t) błąd biletu (t) pomieszanie biletu (t) zły bilet\nPoprzedni artykułPonad 50 zdjęć pokazuje psy przed i po ich przyjęciu, i trudno uwierzyć, że są to te same psy\nNastępny artykułOdpady nuklearne są przetwarzane w baterie diamentowe, które trwają praktycznie na zawsze


Pink Caster Sugar: Kate Moss Lipstick Collection Rimmel Lasting Finish by Kate\nAutor: Pink Caster Sugar o 16:16\nZakręcony świat Wery 16 grudnia 2011 16:25\nmydło musi ładnie pachniec:)\nzoila 16 grudnia 2011 16:52\nMuszę się kopnąć po to mydło\nPink Caster Sugar 16 grudnia 2011 16:53\nPolecam, pachnie naprawdę fajnie :)\nMakeupkama 16 grudnia 2011 16:53\nNo to czekam na zdjęcia szminki:)))\nPink Caster Sugar 16 grudnia 2011 16:57\n@Makeupkama, tak jak pisałam - będą jutro :)\nkleopatre 16 grudnia 2011 19:03\nA w moim Rossmannie dzisiaj nie było tego mydełka (a chcialam kupic) ale za to był peeling (kupiłam). Peeling powiem Ci, że ma zapach niby ładny ale zalatuje chemią. Ale po takim szybkim prowizorycznym peelinmgu dłoni dla wyprobowania:D po spłukaniu dość przyjemny zapaach sie utrzymywał:) Mydełko muszę miec!\nPink Caster Sugar 16 grudnia 2011 19:08\n@kleopatre, ja za to muszę mieć peeling! :D\nAsqua 16 grudnia 2011 20:04\nmuszę mieć tą szminkę :D chcę do sklepu xD\nPink Caster Sugar 16 grudnia 2011 20:13\n@Asqua, a wiesz już, który z odcieni chcesz mieć? Ja od początku zakładałam, że będzie to róż - wahałam się między 02 a 05, a teraz kuszą mnie jeszcze cieliste kolory - może jeszcze któryś z nich dokupię ;)\nsia 16 grudnia 2011 20:14\nkupiłam dzisiaj czekoladowy peeling, za to po świątecznych mydełkach została pusta półka. widocznie nie można mieć wszystkiego ;)\nPink Caster Sugar 16 grudnia 2011 20:18\n@sia, u mnie to mydełko było tylko w jednym z Rossmannów, w dwóch innych nie widziałam ani 1 szt.\nvesna 17 grudnia 2011 11:45\nTe mydło zapowiada się cudowanie, uwielbiam takie zapachy.\nMallene 17 grudnia 2011 22:01\nWąchałam to mydełko, mmm, już wpakowałam do koszyka, ale w porę opamiętałam się, że przecież nie jest mi potrzebne! :)\nPink Caster Sugar 17 grudnia 2011 22:11\n@Mallene, prawda, że mydełko pięknie pachnie? :)


Lekarze rejestrują kasy fiskalne, ale... - Finanse i zarządzanie\nLekarze rejestrują kasy fiskalne, ale...\nAutor: DGP, JJ/Rynek Zdrowia • • 03 stycznia 2012 12:26\nOd maja do grudnia 2011 r. zgłoszono 131,4 tys. kas fiskalnych. Lekarze zgłosili kasy w 18 134 dokumentach, co stanowi zaledwie 13,8 proc. wszystkich urządzeń zgłoszonych w ub. r. Nie jest to liczba imponująca ze względu na fakt, że lekarzy jest w Polsce 171 tysięcy.\nObowiązek posiadania kasy fiskalnej przez lekarzy wynika z ustawy o podatku od towarów i usług z 11 marca 2004 roku i rozporządzenia ministra finansów z 26 lipca 2010 roku, które zniosło zwolnienie z obowiązku stosowania kas m.in. właśnie przez lekarzy i prawników. Wymóg posiadania kas fiskalnych w działalności gospodarczej tych dwóch grup zawodowych obowiązuje od początku maja 2011 r.\nObowiązek posiadania kasy fiskalnej można jednak ominąć. Nie trzeba jej stosować jeśli wszystkie płatności realizowane są w formie przelewów bankowych lub kartą. Przed kasą chroni też wystawianie faktur VAT lub niewielka liczba transakcji dokonywanych w trakcie roku - nie więcej niż 50 i klientów - nie więcej niż 20.\n- Coraz częściej do urzędów skarbowych trafiają informacje, że pacjent, który chce otrzymać od lekarza paragon fiskalny, nie może go dostać. Jeśli takich doniesień pojawi się więcej, to w ramach czynności sprawdzających lub kontroli podatkowych będą prowadzone postępowania weryfikujące - mówi portalowi rynekzdrowia.pl Michał Kasprzak, rzecznik prasowy Izby Skarbowej w Katowicach.


Pojęcia na podstawie artykułów - omówienie - Notatek.pl\nPojęcia na podstawie artykułów - omówienie\nUstawy o polityce rozwoju nie stosuje się wtedy, kiedy program jest współfinansowany przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich i Europejski\nArt. 2; Art. 3\npolityka rozwoju → zespół wzajemnie powiązanych działań podejmowanych i realizowanych w celu zapewnienia trwałego i zrównoważonego rozwoju kraju → Rada Ministrów (KRAJ) | Samorząd Województwa (REGION) | Samorząd Powiatowy i Gminy (LOKALNIE)\npolityka rozwoju realizowana na podstawie strategii rozwoju za pomocą programów. Programy służą ociąganiu celów i wykorzystują środki publiczne. Polityka rozwoju prowadzona może być też za pomocą innych instrumentów, zawartych w innych przepisach\nBENEFICJENT → osoba fizyczna, prawna lub organizacja, która nie posiada osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, realizującą projekty finansowe z budżetu państwa lub ze źródeł zagr. na podstawie umowy o dofinansowanie projektu.\nINSTYTUCJA ZARZĄDZAJĄCA → odpowiedzialna za przygotowanie i realizację programu operacyjnego.\nINSTYTUCJA POŚREDNICZĄCA → instytucja, której powierzono część zadań związanych z realizacją projektu\nINSTYTUCJA WZDAŻAJĄCA → instytucja, która realizuje zadania odnoszące się do beneficjentów. To także instytucja pośrednia II stopnia.\nINSTYTUCJA AUDYTOWA → niezależny organ administracji publicznej, odpowiedzialny za weryfikację skutecznego działania systemu zarządzania i kontroli. KONTRAKT WOJEWÓDZKI → umowa o dofinansowanie programu operacyjnego zawierana przez właściwego ministra z zarządem województwa. KWALIFIKOWALNOŚĆ WYDATKÓW → spełnienie przez wydatki poniesione w ramach programów operacyjnych kryteriów np. spójności z postanowieniami programu operacyjnego.\nPARTNERZY SPOŁECZNI I GOSPODARCZY → organizacje pracodawców i związki zawodowe reprezentatywne, samorządy zawodowe, izby gospodarcze, NGOsy, jednostki naukowe.\nPROJEKT → przedsięwzięcie realizowane w ramach programu operacyjnego na podst. decyzji/umowy o dofinansowanie, zawierającej między beneficjentem a odpowiednią instytucją.\nSYSTEM REALIZACJI → zasady i procedury obowiązujące instytucje biorące udział w realizacji programu (zarządzanie, monitoring, ewaluacja, kontrola, środki odwoławcze)\nTworzy się „narodową strategię rozwoju”. Jest to dokument, który jest podstawą zapewnienia realizacji europejskiej polityki spójności w Polsce.\nkażdy projekt strategii rozwoju poddawany jest konsultacjom.\nprzedstawiciele samorządów terytorialnych,\nprzedstawiciele partnerów społeczno-gospodarczych,\nprzedstawiciel instytucji ds. koordynacji strategicznej,\nPrzedstawiciele Komisji Europejskiej, Europejskiego Banku Inwestycyjnego, Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju oraz Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego mogą brać udział w posiedzeniach Komitetów w roli doradców…\n… Finansowych Unii Europejskiej) oraz 16 urzędów kontroli skarbowej umiejscowionych na poziomie województwa. W każdym z urzędów kontroli skarbowej zostały utworzone wyodrębnione komórki organizacyjne odpowiedzialne za kontrolę środków pochodzących z Unii Europejskiej.\nInstytucja Audytowa odpowiedzialna jest za ogół prac związanych z wydaniem zapewnienia, że system zarządzania i kontroli programów…\n…, czy system zarządzania i kontroli funkcjonuje skutecznie,\nW ramach wyżej opisanych prac Departament Ochrony Interesów Finansowych Unii Europejskiej nadzoruje, koordynuje i zapewnia odpowiednią jakość pracy urzędu kontroli skarbowej. Departament ten może wykorzystywać…


You are at:Home»Misje»Misje orbitalne»RemoveDEBRIS – test harpuna\nBy Krzysztof Kanawka on 16 lutego 2019 Misje orbitalne\nTest harpuna w ramach misji RemoveDEBRIS / Credits - SSTL\nÓsmego lutego doszło do udanego testu harpuna do przechwytywania satelitów w ramach misji RemoveDEBRIS.\nCelem misji RemoveDEBRIS jest demonstracja aktywnego systemu przechwytywania “śmieci kosmicznych”. W tym celu główny satelita przechwyci subsatelitę (typu CubeSat) za pomocą sieci. Przetestowana zostanie także technologia “strzelania” harpunem w cel oraz żagla deorbitacyjnego.\nRemoveDEBRIS dotarł do Międzynarodowej Stacji Kosmicznej (ISS) na pokładzie kapsuły Dragon (CRS-14) w kwietniu 2018. Przez kolejne dwa miesiące satelita był przechowywany wewnątrz Stacji. 20 czerwca 2018 doszło do uwolnienia RemoveDEBRIS za pomocą śluzy znajdującej się w japońskim module Kibo. RemoveDEBRIS jest największym satelitą, jakiego dotychczas uwolniono z ISS, jego masa wynosi 85 kg.\n16 września 2018 rozpoczęła się faza eksperymentalna misji RemoveDEBRIS. Wówczas została wyrzucona specjalna sieć, która przechwyciła mały cel.\nNastępnie, ósmego lutego 2019, doszło do testu wystrzelenia harpuna w kierunku celu. Ten test, zaprezentowany na poniższym nagraniu, również przebiegł prawidłowo. Prędkość harpuna wyniosła 20 metrów na sekundę.\nTest harpuna w ramach misji RemoveDEBRIS – 08.02.2019 / Credits – SSTLTV\nRemoveDEBRIS jest europejskim satelitą. Jego projekt został sfinansowany w ramach Siódmego Programu Ramowego (FP7) Komisji Europejskiej. Partnerami konsorcjum w budowie satelity byli m.in. Airbus, Ariane Group, Surrey Satellite Technology oraz Innovative Solutions In Space.\nW 2017 roku pobity został rekord w ilości różnych obiektów, w tym śmieci kosmicznych na orbicie. Wówczas całkowita ilość (skatalogowanych) obiektów orbitalnych wyniosła około 17750. Ta liczba nadal rośnie – najnowszy zbiorczy raport NASA podaje wartość ponad 18500 obiektów. Niestety, technologie usuwania kosmicznych śmieci są wciąż na niskim poziomie zaawansowania technologicznego. Dlatego też misja RemoveDEBRIS może mieć duże znaczenie dla kolejnych powiązanych projektów.\nkosmiczne śmieci LEO test\nPrevious ArticleChang’e 4 ponownie obserwowany przez LRO\nNext Article HP3 dotknął powierzchni Marsa\n2 lutego 2021 12\nLot Starshipa SN9 na 10 km\nUdany test silnika SF1000\nKaEf on 20 lutego 2019 10:33\nZ innych powodów ale też uważam tą metodę (jeśli istotnie chodzi o usuwanie śmieci) za wątpliwą co do skuteczności i ryzykowną bo mogącą dać efekt odwrotny od zamierzonego. Mamy tu ciało (harpun czy cokolwiek innego) co uderza w obiekt będący celem. Według mnie ryzyko że po trafieniu taki satelita wygeneruje dodatkowe kilkanaście / kilkadziesiąt śmieci różnych rozmiarów jest zbyt wysokie. Chyba że polujemy na śmieci rozmiaru dużego satelity który ma fajne gładkie i do tego metalowe powierzchnie z boków.\nZ drugiej strony jeśli (jak sugerują niektórzy) jest to “ściema” i tak naprawdę testowanie technologii niszczenia satelitów – to jest to jeszcze większym bezsensem. Skoro można trafić harpunem to można i dowolnym innym pociskiem, z lepszym skutkiem. No chyba że chodzi o abordaż, kosmiczni korsarze 🙂\nKaEf on 21 lutego 2019 10:52\nJak mawiał znany człowiek “I ja mam swoje zdanie z którym się nie zgadzam”. Przeprowadziłem głębsze rozeznanie. Spora część średnich i większych satelitów ma ścianki zrobione ze struktury “plastra miodu”, czyli jakiś przekładaniec aluminium, plastra, ewentualnie kompozytu. Harpun (jak już go wcelujemy i ustawimy pod odpowiednim kątem) wchodzi w to dość dobrze, raczej nie generując dużo śmieci. Wciąż pozostaje sensowne pytanie co zrobimy jak już złapiemy obiekt na linę…\nAjatollah on 17 lutego 2019 18:40\nGościu, to dalej zbyt skomplikowane. Co więcej, tylko dostatecznie duże obiekty mogą być tak przechwytywane. Nie za małe i nie za duże. Do tego system naprowadzania, celowania. Ja dalej tego nie kupuję. Już nie wspomnę o strzelaniu siatką.\nPiotr on 17 lutego 2019 10:23\nKompletnie nie wiem jaki jest cel tej misji. Strzelanie siatką i harpunem. Czy to jakieś testy kosmicznej, przedpotopowej broni pod płaszczykiem usuwania kosmicznego złomu? Harpun trafił (statyczny) obiekt i co dalej? Będę wdzięczny za wyjaśnienie mi idei i dalszych planów takich bezsensownych (w moim przekonaniu) misji?\nZar on 16 lutego 2019 20:21\nRównie bezsensownego sposobu łapania śmieci kosmicznych jak strzelanie do nich harpunem trudno sobie wyobrazić\nGość H. on 17 lutego 2019 11:47\nZar—-Uzasadnij ten bezsensowny Twoim zdaniem System. Wyobraź sobie Dużą Sondę która ma dziesięć Harpunów z małymi silniczkami na paliwo stałe ( jak sztuczne ognie wystrzeliwane ) w Formie pierścienia w 10-ciu Adapterach. Sonda podchodzi do śmiecia na powiedzmy 30-m. ,wystrzeliwuje Harpun który się wbija w śmiecia ,silnik rakietowy połączony z harpunem jest uwalniany z pierścienia adaptera na bezpieczną odległość od Sondy i silnik jest na sygnał odpalany na 5-10-sekund w przeciwnym kierunku do ruchu śmiecia i Skutecznie go Wyhamowuje wprowadzając go do Atmosfery do Spalenia. W identyczny sposób Ta Duża Sonda podchodzi do kolejnych 9-ciu śmieci i Skutecznie wbijając Harpun Sprowadza do spalenia w Atmosferze 10-śmieci .Po uwolnieniu 10-Harpunów z Adapterów w Formie pierścienia Sondzie z Ziemi dostarczany jest małą Rakietą 10- Harpunów w formie pierścienia dzielonego na 10- sztuk z Harpunami z małymi silnikami na paliwo stałe. Jedna duża Sonda wyposażona w silniki Jonowe o długim działaniu na LEO mogła by w ciągu roku zlikwidować bardzo dużo Śmieci Kosmicznych o różnej wielkości i to tanim kosztem bo kolejne ( 10 ) pierścienie z zasobnikami z Harpunami są dostarczane małymi Tanimi Rakietami . ZAR—– Co Ty na to. Każdy śmieć lekko spowolniony od razu wchodzi w Atmosferę i się spala.\nAsinus I. on 17 lutego 2019 20:09\nSzanowny GOŚĆ’u H. – czy Ty sobie sam wymyśliłeś tę teorię o harpunach z silniczkami czy masz na to jakieś pokrycie w źródłach? Uderzenie harpuna spowoduje niekontrolowaną rotację satelity i odpalanie silniczka jest wtedy bez sensu.\nTen eksperyment istotnie wygląda na testowanie metody uszkadzania satelitów,\nbez stosowania technologii stricte wojskowych.


Po UFC 244 powoli opadł już kurz bitewny. W kolejnym odcinku UFC: Dreszcz i Agonia, możemy zobaczyć kulisy zwycięstwa Darrena Tilla w walce z Kelvinem Gastelumem. Brytyjczyk powrócił na ścieżkę zwycięstw po bolesnych porażkach z rąk Tyrona Woodleya i Jorge Masvidala. Zobaczymy także sensacyjne zatrzymanie w walce wieczoru pomiędzy...\nDana White nie jest zainteresowany rewanżem Diaza z Masvidalem. Sternik UFC przyznał w wywiadzie po UFC 244, że widzi dużo innych, ciekawszych opcji dla 34-latka z Miami. Nie, to mnie nie interesuje na chwilę obecną. Dostałem już kilka pytań dzisiejszego wieczoru – “Dlaczego Diaz został zatrzymany w rundach, w...\nMasvidal rozpoczął walkę od zamarkowania ciosu kolanem. Chciał chyba zasugerować, że walka potoczy się jak jego ostatni pojedynek z Benem Askrenem. Wymiana ciosów, po czym starcie przeniosło się pod ścianę klatki. Masvidal wyprowadził skuteczne łokcie. W końcu po kopnięciu Diaz traci równowagę i pada na matę. Jorge wykorzystał to,...\nPoczątek był spokojny, zawodnicy zaczęli od wymiany w stójce. Pierwsze dwie minuty walki właściwie przypominały pojedynek bokserski. Wydawało się, że nieco przewagi zyskiwał Gillespie. Lee jednak zaskoczył rywala najpierw potężnym ciosem w głowę, a następnie high kickiem. Sędzia natychmiast interweniował. Kevin odnosi zwycięstwo po nieco ponad dwóch minutach walki....\nW walce wieczoru gali UFC 244 dojdzie do pojedynku o pas… największego skurwiela – BFM. Jorge Masvidal (34-13) zmierzy się z Nate’m Diazem (20-11). Zwycięzca otrzyma pas z rąk nikogo innego jak Dwayne “The Rock” Johnson. Ciekawie zapowiada się także co-main event pomiędzy Kelvinem Gastelumem (16-4), a Darrenem Tillem...\nNate Diaz zmierzy się z Jorge Masvidalem w main evencie gali UFC 244. Starcie obu Panów jest reklamowane jako walka dwóch gangsterów a stawką pojedynku jest tytuł BMF (Baddest MotherFucker). Dla wielu zawodników głównym celem będąc w UFC jest stanie się mistrzem tej organizacji, jednak nie dla Nate’a Diaza....\nNate Diaz dwa dni temu ogłosił, że USADA przyłapała go na stosowaniu niedozwolonych środków dopingujących. Sam zawodnik przyznał, że nigdy nie stosował dopingu i jest to jakieś nieporozumienie. Diaz mimo, że walka nie została odwołana, sam powiedział, że walczyć nie będzie w takim razie. Kilka godzin temu jednak gruchnęła...\nNate Diaz może pozostać w karcie UFC 244. W środę wieczorem (czasu polskiego) pojawiła się informacja, że Nate Diaz niepomyślnie przeszedł testy antydopingowe USADA, czyli innymi słowy wpadł na dopingu. Oznaczało to tylko jedno – usunięcie Diaza z walki z Jorge Masvidalem. Ta wiadomość wywołała masę niezadowolenia wśród fanów,...


Kto nie zapił się jak świnia, plusuje - hurrdurr221 - Wykop.pl\nhurrdurr221 5 mies. temu via Android\nKto nie zapił się jak świnia, plusuje\n+: Acidum_Etanol, Stanley89 +2593 innych\n@hurrdurr221 ja się spizgałem jak meserzsmit ale kurwa plusuje elk\n+: ertyso5, hurrdurr221 +80 innych\n+: truskawaa, MohammeT +1 inny\nL1QID0 5 mies. temu via Android\n@pazn święty chłop.\n+: Frysiexxx, pazn +1 inny\nbohater_o_tysiacu_twarzy 5 mies. temu via iOS\n@hurrdurr221: chciałbym kurwa, poważnie żałuje\n+: k-87, CREATE_USER +3 innych\n@hurrdurr221: Ja miałem się napić, ale jestem odpowiedzialny i stwierdziłem, że lepiej zostać w domu xD\n+: Winkey, ifiruledtheworld +1 inny\nf.........g 5 mies. temu via Android\n@hurrdurr221 nie piję od dwóch lat i polecam ten styl życia\n+: Hershel, Sengrod +53 innych\n@furstenberg: tez od kilku lat już nie piję :). Za to w tego sylwestra piwniczyłem z psem znajomej bo skubana wkrecila mi że jedzie na dwa dni i 30go wraca a tu taki zonk i se 2 wróci :P\n+: miszczu90, Awkward_Tit\n@hurrdurr221: wyjątkowo ja. Strasznie mnie popierdoliło xD\nobiwan 5 mies. temu via Android\n@hurrdurr221 kierowca here I trzeba jakoś z gór wrócić więc tylko trzy piwka\nanimetopedal 5 mies. temu\n@obiwan: I to się nazywa odpowiedzialność ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: ifiruledtheworld, PtasiKolega +5 innych\n@hurrdurr221: szeeekaaaj zarraz trafe w tego pulsa\nTurbo92 5 mies. temu via iOS\n@hurrdurr221: jak nigdy ani kieliszka. Tylko trochę szampana\nM-a-r-o 5 mies. temu\n@hurrdurr221: jestem trzeźwy jak świnia.\n+: boro259, Kynareth +21 innych\nNie pije od pół roku, powoli sobie zdaje sprawę że nawet tego nie lubiłem, a pilem dla towarzystwa. Dziś bez kaca, bez wymiotowania, jak młody Bóg :) inna sprawa, że trzeba się nauczyć bawić bez alko ;)\n+: szary-obywatel, Awkward_Tit\nf.........g 5 mies. temu\n@Sengrod: ja byłem na imprezie u znajomych, najbardziej wkurwiające jest to że każdy podchodzi do ciebie HURR CZEMU NIE PIJESZ DURRR JEDEN CI NIE ZASZKODZI xD odpowiedź że po prostu nie chcę nikogo nie zadowala\n+: szary-obywatel, Sengrod +4 innych\nA ja piłem ale widocznie za mało bo wstałem i jak nie po sylwestrze bo trzeźwy a mogłem umierać:/\n@konmad: Można też pić i nie mieć kaca rano/wymiotować. Wszystko dla ludzi, byle z umiarem. :)\n@hurrdurr221: Jeżeli ktoś nie pił bo we wcześniejszy dzień się narąbał jak świnia a jak zaczął trzeźwieć to wziął tabsa i w efekcie skończył imprezę o 5:40 też pulsuje? ( ͡º ͜ʖ͡º)\nSim0n97 5 mies. temu\n@hurrdurr221: za 4 razem trafiłem w plusa\n+: lunga, Awkward_Tit +1 inny\n@hurrdurr221: Dałem plusa (oni nawet nie sprawdzają) ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n+: hurrdurr221, Graner\n@hurrdurr221: chleje codziennie i polecam ten styl życia\nKozussziJB 7 godz. temu\nKtoś chce samsunga s5 100% sprawnego tylko bez tylniej klapki i bateri? Jak tak to plusować jak wstane do wybiore zwyciężce z plusujących\nKto uważa że ten skromny chłopak który nigdy nas nie zawiodł powinien grać zamiast ulubienca trenera,Szczęsnego PLUS\ncrazy_mole 6 godz. temu\nZbojkotujmy produkty reklamowane przez naszych piłkarzy 225\nBłaszczykowski pomógł 11-latkowi i... chciał to ukryć 231\nTajemnice polskich zamków / Podkarpacie z Architecture is a good idea 77\nSmacznapaczka.pl - 2/10 czyli krótka recenzja 5 dniowych diet 67\nMuzułmanie w Holandii są coraz bardziej religijni podaje państwowy instytut SCP 80\nRząd wprowadza nowy podatek. Obejmie już nie tylko galerie i biura 79\nCła mocniej uderzają w Amerykanów niż Chińczyków 79\nNajwiększy samolot zbudowany w Wielkiej Brytanii: Bristol Brabazon 44


Lustro - jak dobrać do wnętrza | Weranda.pl\nJedno lustro jest lepsze niż cała galeria portretów przodków – mówi angielskie przysłowie.\nJak sprawić, by lustro stało się intrygującą ozdobą wnętrza? Najpierw zastanów się, gdzie je powiesić. Ważne jest, co będzie się w nim odbijało. Wielkie lustro stworzy iluzję przestrzeni, małe powieszone na przeciwko okna zwielokrotni słoneczne refleksy.\nPotem dobierz ramę. Może harmonizować z wnętrzem (wtedy lustro nie będzie aż tak bardzo rzucało się w oczy) albo wprost przeciwnie – przez kontrast uczynić z lustra główną ozdobę. Masywna rzeźbiona zmieni lustro w "żywy" obraz, oprawiane w okiennicę da złudzenie, że możemy zajrzeć do sąsiedniego pokoju...


ślub córki - Moda - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nika.13 02.03.10, 20:50\nZa kilka miesięcy moja córka wychodzi za mąż i mam ogromny problem z doborem odpowiedniej sukienki, a chciałabym w tym dniu wyglądać i czuć się dobrze. Nie wiem jaki fason będzie dla mnie dobry, bo mam ciężką figurę.\nMam 49 lat, jestem bardzo niska 150cm, waga 51 kg.dość duży biust i brak wcięcia w talii, nogi są ok:).Pomóżcie mi, bo czarno to widzę i chwilami wpadam w panikę.\naliganza_fashion_lover Re: ślub córki 02.03.10, 21:39\nNie masz ciezkiej figury, zreszta monaco ma tez wieksze rozmiary. Skoro masz\nladne nogi to warto je odslonic. Wkleje Ci kilka propozycji moze cos Ci sie spodoba.\nika.13 Re: ślub córki 03.03.10, 19:09\nDziękuję Ci:)).Bardziej podoba mi się ta w kolorze magenta.Ale nie wiem czy uda mi się kupić taką zwiewną tkaninę, bo inna chyba nie podejdzie.A co radzisz na górę i jakie buty?\nsowikoj Re: ślub córki 03.03.10, 20:12\nJeśli mogę się wtrącić - to zwróć uwagę na rękawki - jak będą wyglądały na\nTwoich ramionach. A na wierzch - może zwiewny lekki szal koniecznie dosyć duży.\nPiękne z super lekkiej przędzy robi dziewczyna - ma blog -\nMoim zdaniem wszystkie jej szale są wystrzałowe. Mam jej płaszczyk i szal - są\nodjazdowe. Zerknij :D\nika.13 Re: ślub córki 03.03.10, 21:03\nPiękny, tylko ja jestem bardzo niska i taki szal wbije mnie w ziemię.Chyba raczej coś innego.Mam jeszcze trochę czasu,ale już teraz szukam, bo jestem bardzo nietypowa i wszystko o to się rozbija.Jezu, ale mam chandrę.Tak, czy owak dzięki za radę:))\nkk345 Re: ślub córki 03.03.10, 22:18\nA może coś takiego? Sukienka szyta na różne rozmiary biustu, z odpowiednimi dodatkami będzie ładnie, ten fason dobrze leży na niewysokich i biuściastych:)\nika.13 Re: ślub córki 04.03.10, 19:19\nCałkiem fajna i podoba mi się.Mam już pewien pomysł,ale im więcej propozycji, tym większy wybór.Dziękuję:))))\nsuper_karo Re: ślub córki 09.03.10, 01:25\nNa gore na pewno jakis zakieci czarny/szary a buty klasyczne szpilki z\nmigdalowym noskiem i bedziesz wygladala swietnie!\nzagadka_78 Księga kobiecych sylwetek? 04.03.10, 19:40\nZnajdź najbliższy Empik lub dużą księgarnię, pójdź do działu z\nporadnikami i poszukaj różowej książki Trinny i Susannah o typach\nkobiecych sylwetek. Tam znajdziesz swój typ i FASONY ubrań, które\nniwelują wady, a eksponują zalety budowy.\nzawsze_zielona Re: ślub córki 04.03.10, 21:12\nPoszukaj w dziale ubranowym bravissimo. Byc moze sie zainspirujesz i ww koncu\nuszyjesz cos u krawcowej. Dodam, ze sukienki Bravisso sa szyte specjalnie tak,\nby pomiescic biust i robic talie.\nAcha, zadna sukienka nie bedzie lezec dobrze bez dobrze dobranego stanika. Jesli\nwiec jeszcze takiego nie masz, zajrzyj na forum Lobby Biuscistych\nsandy_brown Re: ślub córki 05.03.10, 10:14\nslyszalam ze na slubie matki mlodych powinny miec eleganckie zakiety,\nchyba to nasza pierwsza dama w swoich lekcjach stylu twierdzila- moze\nktos to potwierdzic czy tylko mi sie ubzduralo?\nika.13 Re: ślub córki 05.03.10, 20:16\nPodoba mi się Bravissimo.W środę idę do krawcowej i coś dobierzemy. Wydrukuję sobie kilka sukienek i zobaczymy co będzie dla mnie odpowiednie. Wielkie dzięki:))))\nA co do pierwszej damy... .Nie wiem, ja nie widzę siebie w garsonce ze względu na mój bardzo niski wzrost i nie sądzę, żeby to był obowiązujący kanon. Może w pewnych kręgach tak, ale w mniejszych miastach chyba różnie to bywa. Ja jestem z małego miasteczka i widziałam różne kreacje pań wydających swoje córki za mąż. Hmmm bywało ciekawie, bo czasem były to przebrania, nie ubrania. Kwestia gustu i upodobań. Ja mniej więcej wiem czego chcę, dlatego opisałam swoją sylwetkę, żeby Wam ułatwić sprawę:)) i upewnić się, że dobrze celuję. Bardzo Wam dziękuję i myślę, że wybór będzie bobry, bo sukienka z odpowiednimi dodatkami może być równie elegancka.\nkol.3 Re: ślub córki 06.03.10, 18:29\nDoradzałabym jednak suknię długą, która cię wizualnie wydłuży i w\nodcieniu ciemniejszym, który Cię wyszczupli. Do tego wysokie obcasy.\nTrudno doradzić kolor nie znając osoby, ale możesz pomyśleć o\nburgundzie, ew. bordo, ciemnoniebieskim, srebrnoszarym lub innym -\nzależy od włosów i karnacji. Materiał koniecznie gładki. Żakietu bym\nrzona.bez.ambicji Re: ślub córki 09.03.10, 09:17\ndługa sukienka dla niskiej osoby to bardzo zły pomysł\nYach Film 2008: wybrano najlepsze polskie teled...\nZanteo sp.z.o.o. oraz ITSC sp.z.o.o. z Poznania\nZnienawidzeni nauczyciele -wasze wspomnienia\nIdzie ktos na geogeafie na UG ?


chemiabudowlana.info » wiadomości » Jacek Michalak nowym prezesem Grupy Selena\nRada Nadzorcza Selena FM S.A. powołała na stanowisko prezesa Grupy Selena Jacka Michalaka. Dotychczasowy członek zarządu ds. finansowych (CFO) obejmie nową funkcję 1 marca 2021 r.\nprezes Grupy Selena Jacek Michalak\nNa stanowisku zastąpi Krzysztofa Domareckiego, założyciela oraz prezesa spółki w latach 1999-2011 oraz 2019-2021.\n- Zamierzam kontynuować realizację strategii rozwoju Grupy Selena, która w ostatnich latach przynosi dobre rezultaty. Jesteśmy firmą o globalnej skali działania i umiejętnie łączymy eksport na ponad 100 rynków na całym świecie. Szukamy możliwości dalszej ekspansji. Planujemy strategicznie i nasze plany akwizycyjne obejmują kilka najbliższych lat. To długotrwały proces, jednak jeszcze w 2021 roku chcielibyśmy sfinalizować pierwsze transakcje – mówi Jacek Michalak, który obejmie stanowisko prezesa Selena FM S.A. 1 marca 2021 roku.\n- Nasza wiodąca marka – Tytan Professional – ma silną pozycję, a dzięki sprawdzonemu systemowi dystrybucji i współpracy z partnerami zyskuje coraz więcej odbiorców na nowych rynkach. Stawiamy na strategiczną budowę brandów. Cenimy sobie bliską pracę z naszymi klientami, profesjonalistami, którzy wykorzystują nasze rozwiązania na co dzień w swojej pracy. W Grupie Selena mamy szansę rozwijać produkty od insightu konsumenckiego, poprzez badania i rozwój w naszych centrach R&D, po ich wdrożenie i dystrybucję. Wprowadzanie nowych, innowacyjnych produktów na rynek to jeden z priorytetów naszej strategii biznesowej. Kreujemy ambitne i satysfakcjonujące środowisko pracy, stwarzając możliwości rozwoju. Za sukcesami Seleny stoi globalny, zaangażowany zespół – dodaje Jacek Michalak.\n- Grupa Selena znajduje się w stabilnej sytuacji – firmie udało się osiągnąć dobre wyniki mimo trudnego roku 2020. To zasługa całego zarządu, któremu chcę serdecznie podziękować za efektywną współpracę w trakcie ostatnich dwóch lat. Wspólnie realizowaliśmy strategiczne cele, stawiając na innowacyjność, zrównoważony rozwój i współpracę z użytkownikiem. Zarząd pod przewodnictwem Jacka Michalaka będzie kontynuował założone plany – komentuje Krzysztof Domarecki, ustępujący prezes Grupy Selena.\nPrzeczytaj również: Grupa Selena: niemal dwukrotny wzrost zysku w H1 2019 do 20,72 mln zł\nObecnie zarząd spółki, na czele którego stanie Jacek Michalak, liczy cztery osoby. Obok prezesa, w jego skład wchodzą: Sławomir Majchrowski, wiceprezes zarządu ds. handlowych, Christian Dölle, wiceprezes zarządu\nds. marketingu oraz Marek Tomanek, członek zarządu ds. operacyjnych.


Sałatka z porem | Przepisy kulinarne - WszelkiePrzepisy.pl – sprawdzone przepisy ze zdjęciami\nSprawdzony przepis na sałatkę z pora pyszną i szybką do zrobienia:\nZacznijmy od dokładnego umycia i pokrojenia pora w kostkę. Następnie pora zaparzamy wrzątkiem i odcedzamy po chwili wodę.\nJajka gotujemy na twardo, marchewkę na półmiękko i obieramy, gdy będą zimne kroimy w kostkę.\nJabłko obieramy i kroimy w drobną kostkę. Paprykę myjemy i kroimy jak poprzednie składniki w kostkę. Wszystko mieszamy ze sobą przyprawiamy solą i pieprzem i mieszamy ze śmietaną. Podajemy z wędlina.\nSałatka z pora gotowa.\nTagi: Na szybko, Przepisy kulinarne ze zdjęciem, Sałatki, pory


Dlaczego nienawidzą swoich szefów. Wyjaśnia to efekt Streisand | Zdrowie Radio ZET\nCzują wewnętrzny opór przed nakazami, nie mogą znieść przymusu, narzuconych obowiązków, wywiązywania się z projektów, a przede wszystkim ograniczenia ich wolności. Czują awersję do kontrolowania i egzekwowania. Istnieją ludzie, którzy nie mogą mieć szefów albo nie chcą ich mieć, w przeciwnym razie źle funkcjonują. Dlaczego?\nNa czym polega efekt Streisand\nMózgi tych osób bardziej niż innych buntują się przeciwko zwierzchności. Mechanizm ich działania można wyjaśnić efektem Streisand. W dużym skrócie chodzi w nim o to, że im bardziej namawiamy kogoś do czegoś, tym bardziej odwrotny efekt osiągamy.\nTakiej kontroli unikają nie tylko pracownicy korporacji, ale także celebryci. Dobrym przykładem jest znana historia aktorki Barbry Streisand, która im bardziej próbowała zabronić publikacji zdjęć jej posiadłości, tym bardziej internauci je rozsyłali. Nazwa efektu wiąże się z tą właśnie sprawą, która miała miejsce w 2003 r., kiedy to Barbra Streisand pozwała o naruszenie prywatności fotografa Kennetha Adelmana za umieszczenie zdjęcia lotniczego jej domu w publicznie wystawionej kolekcji, za co zażądała 50 milionów dolarów odszkodowania.\nO efekcie Streisand możemy mówić także w przypadku kontrowersyjnego zachowania Kamila Durczoka w „Faktach”, gdy nieświadomy włączonych kamer, wykrzyczał wulgarne słowa na temat brudnego stołu. Im bardziej telewizja TVN próbowała zabronić rozpowszechniania nagrania, powołując się na prawa autorskie, tym bardziej wszyscy to oglądali.\nNasze ego wciąż wymaga dowodów, że jest dobre i wartościowe. Jeśli coś zaczyna zagrażać temu wizerunkowi, robi wszystko, by do tego nie dopuścić.\nW badaniu opublikowanym niedawno w piśmie „Journal of Neuroscience” naukowcy ze szwajcarskiego Uniwersytetu w Bernie wskazują na kilka czynników, które wywołują aspołeczne zachowanie.\nMoże się to zdarzyć każdemu z nas, kiedy kontrolę odbieramy jako przejaw braku zaufania, podważenie naszych kompetencji. Albo kiedy nasz szef nie wyjaśnia nam motywów swojego postępowania.\nNienawidzę swojego szefa i co dalej?\nW erze częstych zmian zawodowych można przypuszczać, że w społeczeństwie jest wiele osób, które swoich szefów nie lubią. Dlaczego pracownicy tak często nie znoszą swoich przełożonych? Według Roberty Chinsky Matuson, członkini zarządów i doradczyni największych amerykańskich firm, są trzy główne przyczyny, każda z nich to kwestia charakteru szefa. Krytykowani są za brak kompetencji do zarządzania, brak pasji i mało rozwinięte umiejętności komunikacji.\nŹródło: Praca Wysokie Obcasy\nosobowość nastrój Psychologia


"Wyjść na zero" - Marcelina Bociek\nA gdyby tak przewartościować świat i zamienić konsumpcjonistyczne pożądanie władzy, prestiżu, bogactwa, czy wyższej pozycji społecznej na marzenie o… wyjściu na zero?\nŻyć bez zysków i bez strat, ot, po prostu. Brać tyle, ile się dało – oddawać, ile się wzięło.\nStale jednak mieć coś najcenniejszego i najważniejszego.\nCoś, co wbrew pozorom można po sobie pozostawić, choć nie da się tego kupić.\nAutorka reportażu: Marcelina Bociek\nWystąpili: Dariusz Morsztyn „Biegnący Wilk”, Marcelina Bociek\n"Krokodyla dam ci Luby" - Dariusz Reguła\nW jakiej sytuacji najlepiej poznać miłość na całe życie – w pracy? Na studiach? A może podczas spotkania ze znajomymi? Rzadko kto decyduje się powiedzieć, że w Internecie lub grach komputerowych.\nReportaż opowiada związku na odległość, którego nie rozdzieliło ponad 600 kilometrów ani pandemia koronawirusa.\nAby odtworzyć plik kliknij tutaj: Krokodyla dam ci Luby\n"Przepis na dorosłość" - Dorota Borowska\nStudia to czas, w którym zaczynamy samodzielne życie. Wyprowadzka do nowego miasta, podjęcie pracy. Dla nas, studentów, jest to coś, o czym często marzyliśmy od lat. Chcemy zasmakować jak to jest żyć na własny rachunek, jak to jest móc wracać do domu i nikomu nie tłumaczyć czemu tak późno, jak to jest móc podejmować własne decyzje, za które odpowiadamy tylko my. Jednak nie możemy zapomnieć, że nie tylko dla nas jest to nowa sytuacja. Nasi rodzice, którzy wychowywali nas przez ponad 20 lat również muszą nauczyć się żyć na nowo i często nie są przyjaźnie nastawieni do naszej wyprowadzki. Martwią się o to, jak sobie poradzimy, czy zwyczajnie będziemy mieli co jeść. Nagle ich dom, w którym panował gwar rodzinny staje się pusty. Przy obiedzie trzeba wyciągnąć tylko trzy talerze, a oni nadal wyciągają cztery. Jest cicho, pusto, inaczej. Prawie rok od wyprowadzki z rodzinnego domu postanowiłam zapytać moją mamę jak się czuła kiedy zdecydowałam się na samodzielne życie.\nAby odtworzyć plik kliknij tutaj: przepis na dorosłość\n"Życie po życiu" - Karolina Zajączkowska\nJest to historia pewnej dziewczyny, która w dzieciństwie była wykorzystywana seksualnie. To bardzo intymna opowieść o Jej życiu, które w jednej chwili zmieniło się w koszmar. Ona nie była gotowa, by opowiedzieć o tym sama, ale napisała list, który pozwoliła mi przeczytać. To było dla mnie bardzo trudne, by zwyczajnie przeczytać to poruszające wyznanie, dlatego jest ono pełne emocji.\nAby odtworzyć plik kliknij tutaj: życie po życiu\n"Od zawsze fascynowała mnie praca ratownika medycznego, ta odpowiedzialność za ludzkie życie, możliwość niesienia pomocy. Po maturze złożyłam dokumenty na Collegium Medicum, ale tam dowiedziałam się, że nie mogę zostać ratownikiem ze względu na niską wagę, a także niepełnosprawność…"\nAutorka zdobyła nagrodę Grand PiK\n"Raz, dwa, trzy, śpisz.." - Katarzyna Krzywdzińska\nCzy dadzą Państwo się zahipnotyzować?... Katarzyna Krzywdzińska w swojej audycji wprowadza nas w niedostępny dla większości z nas świat hipnoterapii...\nAby odtworzyć plik kliknij tutaj: Raz, dwa, trzy, śpisz.


Aby osiągnąć zadowalające efekty w poznawaniu tajemnic języka obcego.... | Po Holendersku\nStrona główna » Blog » Aby osiągnąć zadowalające efekty w poznawaniu tajemnic języka obcego….\nAby osiągnąć zadowalające efekty w poznawaniu tajemnic języka obcego….\nPierwszą i prawdopodobnie najistotniejszą kwestią jest regularne powtarzanie poznanego materiału. Dzięki temu poszczególne zagadnienia staną się dla Ciebie coraz bardziej naturalne, jako że będziesz do nich regularnie powracał. Najlepszym rozwiązaniem jest powtarzanie słówek, które udało Ci się usłyszeć lub przeczytać w ciągu dnia oglądając telewizję, oddając się lekturze gazety lub słuchając audycji w radiu. Postaraj się, aby lista taka nie była nadmiernie długa jako że na pewno nie przyspieszy to procesu nauki.\nMusisz także wypraktykować sposoby skutecznej nauki. Nie powinieneś na przykład spędzać na poznawaniu nowych zagadnień długich godzin, jako że doprowadzi to do nadmiernego przemęczenia, natomiast mózg przestanie przyswajać nowe informacje. Optymalnym sposobem jest uczenie się etapami, po 20 minut, trzy razy dziennie. Dzięki takiemu rozwiązaniu edukacja nie będzie tylko przyjemniejsza, ale i wiedza zostanie na stałe zakodowana w Twojej głowie.\nMożesz także zastosować bardziej zawansowane techniki, które przyspieszą i ułatwią zdobywanie wiedzy. Najczęściej stosowana z nich nazywana jest „metodą skojarzeń”, która to bazuje na łączeniu ze sobą słów lub fraz z doskonale znanymi uczniowi ilustracjami lub obrazami, co z kolei poprawia zapamiętywanie.\nOstatnią kwestią jaką należy poruszyć jest fakt, że nawet najbardziej specjalistyczna wiedza jest bezużyteczna, jeżeli nie potrafisz jej zastosować w praktyce. Staraj się więc używać języka obcego gdzie i kiedy jest to tylko możliwe. Sprawi to, że o wiele bardziej się z nim oswoisz, a formułowanie kolejnych zdań będzie Ci przychodzić z coraz większą łatwością. Będziesz w stanie komunikować się, nawet w stopniu podstawowym, z mieszkańcami, jak również będziesz potrafił zrozumieć większość treści prezentowanych Ci w telewizji, radiu, czy Internecie. Następnie swoje wysiłki będziesz mógł zorientować na poznawanie bardziej złożonych fraz lub doskonalenie wymowy.\nWszystkie te zabiegi sprawią, że staniesz się z czasem wysoce zaawansowanym użytkownikiem języka obcego. Nie zaprzepaść swojej szansy! Uzbrój się w cierpliwość, a rezultaty prędzej czy później przyjdą!


i want everything: Polecone i przetestowane - Nietłusta pianka myjąca z Avonu\nPolecone i przetestowane - Nietłusta pianka myjąca z Avonu\nOstatnio po głowie chodziło mi napisanie o kilku rzeczach, które kupiłam przez konkretne blogerki i ich pozytywne recenzje. Najpierw myślałam nad jednym, dwoma dużymi postami, ale doszłam do wniosku, że lepiej jak napiszę o każdym produkcie z osobna. Stąd nowa seria pod tytułem "Polecone i przetestowane" :) Idea jest taka: piszę recencję produktu, który chciałam kupić, ale ostatecznie się zdecydowałam czytając posta innej blogerki. Dla mnie ta seria to w pewien sposób pokazanie, że to co innym się spodobało i podpasowało, u nas może nie do końca lub całkowicie się nie sprawdzić. Wiadomo w końcu, że każda z nas jest inna i niepowtarzalna na swój sposób ;) Nie chcę też, żebyście czuły się jakoś przywołane do tablicy, bo nie o to chodzi. One pokazują po prostu jak duże mam do Was zaufanie :)\nTeraz już Was zapraszam na dzisiejszą recenzję :)\nDzisiejsza gwiazda to Nietłusta pianka myjąca z Avonu, którą polecała Jamapi (:*).\nOpis produktu: Nietłusta pianka myjąca do twarzy "Doskonała równowaga". Stosować rano i wieczorem. Jeśli skóra ulegnie wysuszeniu, używać co drugi dzień.\nUżycie: W opakowaniu, które moim zdaniem jest ogólnie na plus, mamy 150 ml produktu. Wystarczy wstrząsnąć i przycisnąć góre dyfuzora, aby otrzymać odpowiednią ilość pianki. Produkt jest naprawde wydajny, bo niewiele trzeba, aby użyć go bez problemu na całą buzie. Ja zazwyczaj używam dwie porcje. Zapach jakoś nie przypadł mi do gustu, ale przy używaniu go nawet nie zwracam na niego uwagi, więc mi nie przeszkadza. Piankę nakładam na zwilżoną buzie i w czasie oczyszczania nią, ona jakby zanika, ale nie sprawia to problemu przy użyciu. W szybki i przyjemny sposób można ją użyć na całą twarz.\nEfekty: Pianka jest ogólnie polecana do cery mieszanej, więc bałam się, że może wysuszyć moją normalną, szczególnie, że producent ostrzega przed taką możliwością, a dodatkowo pogoda ostatnio temperaturowo nas nie rozpieszcza. Jednak przy codziennym wieczornym używaniu nie zauważyłam żadnego przesuszenia, a używam ją już jakiś miesiąc. Rano jej nie używam, bo wole wtedy szybko orzeźwić twarz tonikiem. Pianka świetnie oczyszcza z resztek demakijażowych. Przez chwile buzia jest lekko tępawa, jednak po chwili robi się już przyjemnie gładka. Na noc po niej oczywiście daje jeszcze krem mocno nawilżający, ale kilka razy mi się zdarzyło tego nie zrobić, bo bylam już padnięta i rano buzia nadal była gładka i ani troche nie przesuszona. Jeśli chodzi o zmatowienie to nie potrafie stwierdzić jak działa, bo jednak nie mam problemu ze świeceniem się. Dużym plusem jej jest dla mnie to, że nie spowodowała pojawienia się jakiś niespodzianek.\nCzy polecam? Tak, choć raczej nie posiadaczkom suchej cery.\nDostępność: Konsultantki, ale na allegro nie raz też można ją znaleźć. Cena w promocji to ok 12 zł, więc jak najbardziej się opłaca.\nKaśq. 4 lutego 2012 14:18\ncoś ciekawego niewątpiliwie :D muszę się zastanowić i może się skuszę\nLady In Purplee 4 lutego 2012 15:14\nZzielona 4 lutego 2012 14:29\nJak przesusza to nie dla mnie :P. Chociaż jeśli będziemy używać odpowiednio natłuszczających kremów, to nie powinno się dziać nic złego :).\nLady In Purplee 4 lutego 2012 15:13\nMnie właśnie nie wysuszył ani przy użyciu dobrego kremu ani bez ;)\nRuda 4 lutego 2012 14:32\nJa się nie skuszę, mam AZS, więc nie ma mozliwości używania czegoś, co mnie jeszcze bardzie wysuszy.\nNo tak, w Twoim przypadku to faktycznie lepiej nie ryzykować\njamapi 4 lutego 2012 14:45\nzadrżałam lekko czytają tytuł i początek posta ;)\npo jego przeczytaniu mogą odetchnąć z ulgą - cieszę się, że Ci podpasowała pianka :)\nLady In Purplee 4 lutego 2012 15:17\nKochana przecież nawet jakby się u mnie nie sprawdziła to bym nie miała żadnych pretensji do Ciebie, bo przecież mamy chociażby inny typ cery ;) To jest dla mnie bardziej pokazanie, że nie zawsze trzeba skreślać produkt lub zbytnio się na niego napalać :)\nsimply_a_woman 4 lutego 2012 16:20\nja przerzucam się na mydło Aleppo :)\nLady In Purplee 5 lutego 2012 00:15\nsłyszałam o nim wiele dobrego, więc ciekawe jak u Ciebie się sprawdzi :)\nsimply_a_woman 5 lutego 2012 22:00\nza jakiś czas napiszę recenzję, ale po 2 tygodniach stosowania jestem zachwycona\njest pertyliard razy lepsze niż drogeryjne żele z milionem chemikaliów...\nzoila 4 lutego 2012 16:32\nUważam, że to świetny pomysł na notki. Lubię mieć porównanie w opiniach :)\nLady In Purplee 5 lutego 2012 00:17\nWłaśnie o takie porównanie mi chodziło, o pokazanie, że nie należy zawsze myśleć, że jak ktoś jest zadowolony to my też będziemy itd. ;)\nninnette 4 lutego 2012 17:06\nod kilku katalogów się zastanawiam nad tą pianką, i Twoja recenzja mnie chyba przekonała :)\ni muszę przyznać, że seria takich postów to świetny pomysł\nJa też długo się nad nią zastanawiałam :)\nkleopatre 4 lutego 2012 17:06\nCiekawa seria będzie:) Ja ciągle coś kupuję polecanego, zresztą jak każdy.\nLady In Purplee 5 lutego 2012 00:18\nTo prawda, w naszym światku to normalne ;)\nZielone Serduszko 4 lutego 2012 18:09\nFajny pomysł na serię postów :) Też się zastanawiałam nad tą piankę, więc może dzięki Twojej recenzji to będzie moje "polecone i przetestowane" :) Zostałaś otagowana, zapraszam do zabawy :)\nSłomka 4 lutego 2012 20:24\nCiekawe. Może kiedyś się skuszę.\nLady In Purplee 5 lutego 2012 00:21\nsauria80 5 lutego 2012 16:50\nnigdy nie używałam podobnego kosmetyku do demakijażu\nLady In Purplee 5 lutego 2012 17:32\npola904 6 lutego 2012 23:06\nNiestety ten kosmetyk nie jest dla mojej cerę użyłam odrobinki raz i nigdy więcej. Gdy rano wstałam przeraziłam się. Moja skóra była mega wysuszona a twarz cała czerwona i piecząca. Mija 5 dzień i jest już troszkę lepiej.


Prawie 300 osób w kwarantannie! Starosta apeluje o dbanie o seniorów | Brodnica Nasze Miasto\nPrawie 300 osób w…\nKAK 29 marca 2020, 13:35\nPrzypomnijmy, że mężczyzna z gminy Zbiczno, u którego na początku tygodnia potwierdzono zarażenie, jest zatem jedyną osobą z powiatu brodnickiego, u której potwierdzono chorobę COVID-19. Zgodnie z wczorajszym komunikatem jego stan nie wymaga hospitalizacji.\nJak podaje dziś Piotr Boiński, starosta brodnicki, o g. 9.30 nie było osób hospitalizowanych w związku z podejrzeniem zakażenia.\nKwarantanną objętych było o tej godzinie 297 takich osób, a 26 spośród nich przebywało w ośrodku przeznaczonym do kwarantanny zbiorowej.\n12 osób pozostawało wtedy objętych nadzorem sanitarnym.\n- Ponownie apeluję o zainteresowanie się osobami starszymi w swoim otoczeniu, w szczególności tym, czy są zaopatrzone w żywność, lekarstwa i niezbędne produkty higieniczne - zwraca się do mieszkańców w oficjalnym komunikacie Piotr Boiński, starosta brodnicki. - O wszelkich niepokojących sygnałach w tym zakresie prosimy powiadamiać odpowiednie służby - dodaje.\nKolejki NFZ Brodnica: terminy leczenia i czas oczekiwania do lekarzy na 12.05.2021\nW jaki sposób sprawdzić, gdzie najkrócej czeka się do lekarza w Brodnicy? Podpowiadamy. Zbyt długie oczekiwanie może być groźne dla zdrowia. I właśnie dlatego warto sprawdzać, gdzie są wolne terminy. Jeśli w Twojej przychodni w Brodnicy trzeba za długo czekać, przekonaj się, czy nie warto zgłosić się do innej placówki. Przedstawiamy stan aktualny na 12.05.2021. Upewnij się, ile czasu można zaoszczędzić w kolejce do lekarza na NFZ.\nKolejki na NFZ do Dentysty w Brodnicy. Stan na 12.05.2021\nZwykle na wizytę u specjalisty trzeba sporo czekać. Jak długo trzeba czekać na termin do Dentysty w Brodnicy? Sprawdź naszą listę, by dowiedzieć się, gdzie na wizytę do lekarza w Brodnicy czeka się najkrócej. Nie czekaj na wizytę do Dentysty dłużej niż to konieczne.\n12 maja 2021, 2:38\nGinekolog na NFZ w Brodnicy. Dane aktualne na 12.05.2021. Sprawdź\nChcesz dostać się na wizytę do Ginekologa możliwie, jak najszybciej? Przedstawiamy listę placówek, gdzie terminy oczekiwania na wizytę do lekarza w Brodnicy są najkrótsze. Zwykle na termin do specjalisty trzeba długo czekać. Nie sprawdzamy jednak zwykle wszystkich możliwości. Zobacz naszą listę, dzięki której dostaniesz się do Ginekologa w Brodnicy najszybciej.\nKolejki na NFZ do Psychologa w Brodnicy. Stan na 12.05.2021\nZwykle na wizytę u specjalisty trzeba sporo czekać. Jak długo trzeba czekać na termin do Psychologa w Brodnicy? Sprawdź naszą listę, by dowiedzieć się, gdzie na wizytę do lekarza w Brodnicy czeka się najkrócej. Nie czekaj na wizytę do Psychologa dłużej niż to konieczne.