Słyszę Cię - Irene Cao - ebook + audiobook - Legimi online\nSłyszę Cię ebook i audiobook\n4,3 (72 oceny)\nKatowice 2015. Wydanie I\nMuska moje czoło delikatnym pocałunkiem, a palcami sunie powoli po łuku mojego biodra i błądzi pod koszulą. Jego koszulą. Otwieram oczy i napotykam jasnozielone oczy, które od razu rozpromieniają mój poranek. Dotykam dłonią jego twarzy, gładkiej jak u dziecka. Na początku myślałam, że wstaje w nocy i goli się po kryjomu, potem się przekonałam, że taką ma skórę: jego broda jest tak miękka i niewidoczna, że nawet zaraz po przebudzeniu wydaje się ogolony.\nLeżymy na boku, naprzeciwko siebie, dotykając się stopami. Nasze ciała mają ten sam zapach. Kochaliśmy się wczoraj wieczorem. Za każdym razem jest coraz piękniej, odkrywamy smak przyjemności, której nie sposób się oprzeć. Teraz jego dłoń dotyka mnie mocniej i powoli mną potrząsa.\n– Bibi, obudź się… – jego głos jest jak delikatny szmer.\nZamykam oczy, żeby uszczknąć dodatkowe kilka minut snu, i pod drżącymi powiekami wyobrażam sobie ten dzień, i każdy następny, z nim.\n– Tak, jedną chwilkę… – mruczę, przewracając się na drugi bok.\nCałuje mnie jeszcze w kark, wstaje i przymyka drzwi do pokoju, dając mi czas, bym sama strząsnęła z siebie resztki snu. Jestem wciąż zaspana, ale podejmuję ten ogromny wysiłek i opieram się plecami o wezgłowie łóżka. Wpadające przez okno promienie słońca pieszczą moją twarz. Jest piękny majowy poranek, godzina ósma, zrobiło się już ciepło, a światło na zewnątrz niemal oślepia.\nTo nowy dzień mojego nowego życia.\nPo moim przyjeździe do Rzymu i wizycie na budowie trzy miesiące temu stało się coś, o czym nie śmiałam nawet marzyć: Filippo nie tylko mi wybaczył, ale wysłuchał mnie, zrozumiał i sprawił, że znów poczułam się kochana. W jego ramionach nie miałam wątpliwości, że wróciłam do domu, że po chwilowym zbłądzeniu odnalazłam siebie. Wystarczyło jedno spojrzenie prosto w oczy i już wiedzieliśmy, że wciąż chcemy być razem. I w ten sposób zostawiłam Wenecję, by przenieść się tu, do jego rzymskiego mieszkania, które teraz stało się naszym mieszkaniem. To nastrojowe, pełne światła poddasze z widokiem na sztuczne jeziorko dzielnicy EUR. On je urządził. W naszym gniazdku podoba mi się wszystko. W każdym kącie widać coś naszego, coś z naszego sposobu myślenia, z naszych pasji: zaprojektowana przez Filippa biblioteczka z syntetycznej żywicy, lampy z papieru ryżowego, który pomalowałam w japońskie ideogramy, plakaty z naszych kultowych filmów. Lubię nasze okna bez zasłon, a nawet klaustrofobiczną windę, w której zawsze się boję, że utknę. Ale najbardziej mi się podoba, że to nasz pierwszy wspólny dom.\nWstępuję do łazienki, pospiesznie poprawiam rozczochrane włosy, odgarniając je z oczu i spinając na karku. Bob z minionej weneckiej jesieni jest już tylko wspomnieniem, teraz moje nieposłuszne czarne kędziory opadają miękko aż za ramiona, choć nadal uparcie staram się je okiełznać za pomocą splatanych naprędce warkoczy i innych absurdalnych fryzur.\nWkładam spodnie od dresu i szurając kapciami, dołączam do Filippa w kuchni.\n– Dzień dobry, suśle – wita mnie, nalewając sobie szklankę soku pomarańczowego.\nJest już gotowy do wyjścia, wyperfumowany, ubrany w beżowe bawełniane spodnie, niebieską koszulę i krawat w geometryczny wzór. Krawat to znak, że dziś idzie do pracowni, a nie na budowę – już się tego nauczyłam. Strasznie mu zazdroszczę jego porannej skuteczności: w porównaniu z nim przypominam snującego się po domu żółwia.\n– Dzień dobry – odpowiadam. Przecieram oczy i ziewam tak potężnie, że grozi mi zwichnięcie szczęki. Siadam na stołku, opierając się łokciami o betonową wyspę kuchenną. Sen wciąż wydaje mi się nieodpartą pokusą. Podnoszę wzrok w stronę kuchenki, gdzie w garnuszku gotuje się już woda na moją herbatę. Filippo rozpieszcza mnie tak od pierwszego poranka, którego obudziliśmy się wspólnie. To drobny gest, ale mówi o nim wszystko.\nWyłącza kuchenkę, zanim woda się wygotuje.\n– Wsypiesz narkotyki sama? – pyta.\nUśmiecham się. Filippo utrzymuje, że jestem uzależniona od zielonej herbaty i ziół. I może ma rację: piję je litrami i uwielbiam kupować wciąż nowe odmiany. Podchodzę do półki i biorę jeden z wielu pojemniczków pełnych suszonych liści. Dziś mam chęć na mieszankę ajurwedyjską: zieloną herbatę o aromacie róży i wanilii. Podejmuję próbę:\nFilippo kręci głową, popijając swoją kawę.\n– Spróbuj, jest naprawdę dobra! – podsuwam mu puszkę pod nos.\n– Pewnie… zostałaś też dilerką? – pyta, ostrożnie zbliżając nos. – Pachnie zdechłym kotem – wyrokuje, krzywiąc się.\nKręcę głową – w tej bitwie jestem skazana na klęskę – i siadam z powrotem na stołku z parującym kubkiem, uważając, by nie poparzyć sobie rąk. Z tego miejsca przyglądam się Filippowi: zgrabny i umięśniony, blond włosy, lekko przygładzone żelem. Podoba mi się coraz bardziej, lubię dzielić z nim codzienne rytuały, znajomy wszechświat naszych małych zwyczajów. Może każda miłość powinna być taka. Im więcej mija czasu, tym bardziej nabieram przekonania, że my dwoje możemy być razem przez całe życie i nie popadniemy w rutynę, która dopada tyle par.\n– Czemu tak na mnie patrzysz? – pyta, marszcząc brwi.\n– Patrzę na ciebie, bo jesteś przystojny – odpowiadam, popijając powoli herbatę.\n– Co za lizuska! – podchodzi, by uszczypnąć mnie w boki i pocałować w szyję.\nPotem siada na stołku obok mojego, włącza iPad i bierze się za przeglądanie dzienników, na które ma abonament. Jego zwyczajowy poranny przegląd prasy.\n– Nie wiem, jak możesz czytać na tym czymś – rzucam zdegustowana.\n– To dużo wygodniejsze od gazety, nie zajmuje tyle miejsca i jest bardziej ekologiczne – dotyka palcami ekranu, jakby grał na fortepianie.\n– Ja wolę papier – oświadczam z przekonaniem.\n– Bo lubisz starocie – Filippo jednym łykiem dopija swoją kawę i na jego ustach pojawia się uśmiech zadowolenia. – W końcu jesteś restauratorką…\n– Nie odpowiadam na zaczepki – odcinam się, demonstrując swoją wyższość.\nMiędzy nami trwa wciąż ożywiona dyskusja: który z naszych zawodów jest ważniejszy i bardziej potrzebny – ja konserwuję przeszłość, a on projektuje przyszłość. To dwa przeciwległe bieguny i nasza debata najprawdopodobniej nigdy nie zostanie rozstrzygnięta.\n– Co robimy wieczorem? – pytam, maczając w herbacie ciasteczko ryżowe.\n– Nie wiem, kochanie… Nie wiem nawet, o której skończę w pracowni – odpowiada roztargniony, nie odrywając nawet oczu od tabletu.\n– Ech, ci architekci wizjonerzy, którzy projektują przyszłość, a nie potrafią wybiec myślami do siódmej wieczorem… – komentuję szeptem, nadgryzając ciasteczko i starając się ukryć sarkastyczny uśmieszek.\nNie odpowiadam na zaczepki, ale jeśli trafi się okazja, nie rezygnuję z małych uszczypliwości.\nFilippo podnosi w końcu wzrok znad ekranu. Punkt dla mnie.\nTargam go za włosy, wiedząc, że to doprowadzi go do ostateczności. I rzeczywiście – przechyla się w moją stronę, chwyta mnie za ramię i unieruchamia mi je za plecami:\n– Dobrze, Bibi, sama tego chciałaś.\nDrugą ręką łaskocze mnie po żebrach i u podstawy szyi, a ja zaczynam się śmiać i ciskać jak węgorz. Nie wytrzymuję: natychmiast proszę o litość. Nagle Filippo puszcza mnie i spogląda na zegarek.\n– Cholera, strasznie już późno! – w mgnieniu oka wyłącza iPad i odkłada go do futerału, jakby to była jakaś relikwia.\n– Lecę się przebrać – mówię, uświadomiwszy sobie, że jestem wciąż w piżamie. – Jeśli poczekasz, wyjdziemy razem.\n– Nie mogę, Bibi – wzdycha, rozkładając ręce. – Za pół godziny muszę być w pracowni. Mam spotkanie z klientem. Wyznaczył taką wczesną porę, niech go diabli…\n– OK – kiwam głową, starając się wzbudzić jego litość smutną, zrezygnowaną minką, którą robię, kiedy chcę go rozczulić. – Więc idź… a ja będę musiała radzić sobie sama… – mówię płaczliwym głosem.\n– Cóż, może już się nauczyłaś, jak działa metro – kpi.\nNo właśnie, być może Filippo ma rację, brak mi harcerskiego zmysłu orientacji – prawdę mówiąc, zdradzam wyraźną skłonność do gubienia się i wsiadania do niewłaściwych środków transportu – ale przejście od kompaktowej Wenecji do chaotycznego Rzymu jest chyba okolicznością łagodzącą, prawda?\n– Głupek! – krzywię się i przyciągam go do siebie. – Miłego dnia – szepczę, zbliżając do jego ust swoje.\n– Do zobaczenia wieczorem, Bibi. – Jego pocałunek pozostawia mi w ustach przepyszny smak kawy zmieszanej z pastą do zębów.\nDzień zaczął się dobrze, a teraz ruszam w kierunku stacji metra zdecydowanym krokiem, jakbym miała wyzwać na pojedynek groźnego przeciwnika. Ale dam radę, wiem to, choć słońce, teraz już wysoko na niebie, mówi mi jasno, żebym zwolniła i cieszyła się spacerem. EUR to nowoczesna dzielnica. Żywa zieleń skwerów przeplata się z asfaltem chodników i betonem budynków, dając, wbrew chaotycznemu ruchowi ulicznemu, poczucie racjonalnego spokoju. Dla mnie, przyzwyczajonej do zupełnie innego pejzażu miejskiego – pustych placyków, tramwajów wodnych, które przyjeżdżają, kiedy chcą, mostów, przez które przelewają się tłumy turystów – wszystko jest nowe i nadal w drodze z domu do pracy cały czas rozglądam się dookoła. Schodzę do metra i bez wahania zagłębiam się w tunel prowadzący w kierunku Rebibbii. Boję się zawsze, że coś mi się pomyli: tu pod ziemią wszystko jest takie poplątane. Nieraz już zdarzyło mi się zgubić, ale największą pomyłką był telefon o pomoc do Filippa: po tym jedynym, rozpaczliwym SOS pozostanę przedmiotem jego żartów już (chyba) do końca życia.\nCzekając na metro, siadam na jednej ze stojących na peronie metalowych ławek. Obserwuję ludzi wokół siebie i staram się odgadnąć, dokąd jadą i gdzie pracują. To gra, w którą grałyśmy z Gaią jako małe dziewczynki, wracając vaporetto ze szkoły. Ciekawe, co ona w tej chwili kombinuje. Wyobrażam sobie, jak mknie po ulicach Wenecji w sukience i butach od Jimmiego Choo z obcasem dwunastką, towarzysząc kolejnej japońskiej milionerce w wyczerpującej sesji porannego shoppingu. Mimo że często się kontaktujemy, bardzo mi jej brakuje: jej szczerego uśmiechu, soczystych określeń, gwałtownych uścisków, nawet jej tyranii w kwestii mody i stylu. Jej przyjaźń to chyba jedyny związany z Wenecją aspekt, za którym naprawdę tęsknię. Od całej reszty – nie licząc oczywiście rodziców – chcę się jak najszybciej uwolnić. Gdy myślę, że dokładnie za pięć dni skończę trzydzieści lat, nie chce mi się w to wierzyć. Zdmuchnę swoje trzydzieści świeczek w Rzymie i na myśl o tym wpadam w euforię. A wcześniej nigdy nie lubiłam urodzin. Doszłam do kluczowego momentu w swoim życiu, czuję to. Wypłynięcie poza bezpieczne brzegi trzeciej dekady życia to dla kobiety zawsze pewna trauma, ale ja jestem pewna, że dokonałam ostatecznego wejścia w dorosłe życie, i to na najlepszych fundamentach: w nowym mieście, z nową miłością i nowym życiem. Jeśli istnieje szczęście, nie może być daleko stąd.\nW końcu przyjeżdża moje metro. Jest godzina szczytu, ale zostało jeszcze kilka wolnych miejsc siedzących. Wchodzę niemal na siłę, przepychając się przez tłum, i jakimś cudem wciskam się między kobietę przy kości a pryszczatego nastolatka. Przede mną odwrócony plecami stoi chłopak w cienkiej koszuli. Swoją masą zasłania mnie całą tak, że nie widzę nawet wyświetlacza pokazującego przystanki. Do Koloseum będzie ich przynajmniej dziesięć. Cóż, policzę je na palcach, z nadzieją, że się nie pomylę.\nNagle zdaję sobie sprawę, że nie mogę oderwać oczu od pleców chłopaka. Tak jakby urzekło mnie coś znajomego: ta koszula, te ramiona, te ciemne włosy. Gdyby nie był tak młody, to mógłby być Leonardo. Myśl o nim jak błyskawica przelatuje mi przez głowę i czuję, jakbym osuwała się w mrok. Wszystko wokół staje się matowe. W moim umyśle materializują się wspomnienia wspólnie spędzonych chwil, migawki w czerni i bieli, które opadają mnie jak natrętne owady. Odganiam je szybko, potrząsając głową.\n– Prehistoria – mruczę.\nNie ma już sensu zadawać sobie pytania, gdzie jest Leonardo i czy nasz związek mógł się skończyć inaczej. Nie ma też co wpadać w tęsknotę za emocjami, które we mnie budził: motylami w brzuchu przed spotkaniem, fascynacją dokonywanymi odkryciami i podnieceniem, jakie wywoływały nasze potajemne spotkania. To już skończone, stracone na zawsze.\nMoże nie jestem jeszcze gotowa spojrzeć za siebie i zobaczyć całej tej historii z absolutnym dystansem. Ale przynajmniej kiedy teraz zdarza mi się o nim myśleć, nie wpadam w kolejny kryzys i bezwład, z kłuciem w sercu i ściśniętym żołądkiem, jak bywało jeszcze trzy miesiące temu. Stanęłam na nogi i zaczęłam od początku, trochę tak, jakbym dochodziła do zdrowia po wyjątkowo paskudnej grypie. Nauczyłam się radzić sobie z tymi emocjami, rozmontowywać je kawałek po kawałku. Z czasem ból zaczął ustępować, tak jak dzieje się zawsze – nawet jeśli zaraz po doznanym urazie pokonanie go wydaje się niemożliwe – i w końcu potrafię dojrzeć, kim naprawdę jest Leonardo: miłością starej Eleny, pomyłką, która już się nie powtórzy. Ale widzę też siebie jako kobietę mądrzejszą i pewniejszą siebie. Stojącą u boku lepszego mężczyzny. U boku Filippa.\nWysiadam na stacji Koloseum i wychodzę na via dei Fori Imperiali, gdzie zatrzymuje się autobus, którym jeżdżę do pracy. Przyglądam się Rzymowi, który przepływa przed moimi oczami: każdego dnia jego wspaniałe, zaniedbane piękno zadziwia mnie i oczarowuje. Warstwy sztuki i historii wyrosły chaotycznie jedna na drugiej – to miasto przypomina damę, która postanowiła założyć naraz wszystkie ubrania ze swojej garderoby, mieszając epoki i style, niezdecydowana, czy chce się okryć, czy odsłonić.\nAutobus, turkocząc kołami po bruku, powoli wjeżdża na rondo przy piazza Venezia, gdzie samochody kręcą się dniem i nocą w niekończącym się walcu. Wysiadam na largo Argentina i z głównej arterii, corso Vittorio Emmanuele, zagłębiam się w jedną z odchodzących od niej wąskich uliczek. Centrum Rzymu to labirynt pokręconych zaułków, które oszałamiają i sprawiają, że traci się orientację, lecz w końcu zawsze wypluwają człowieka na wspaniały, przestronny plac i pozostawiają w stanie radosnego urzeczenia. Nauczyłam się już, że nie należy się ich bać. Nawet jeśli wciąż będę się gubić i błądzić różnymi szlakami, wiem, że w końcu z którejś strony pojawi się dodający otuchy zarys Panteonu lub wydłużony kształt piazza Navona, potwierdzający, że jestem na właściwej drodze.\nI oto docieram do celu mojej podróży, na piazza San Luigi dei Francesi, z ledwie dziesięciominutowym spóźnieniem. Wyjaśniono mi, że w Rzymie przychodzenie piętnaście minut po czasie jest normą, jeśli nie wręcz obowiązkiem: w mieście o tak zawiłym planie i niemrawym ruchu ulicznym nikt nie oczekuje punktualności, a rygorystyczne przestrzeganie umówionej godziny może być nawet uważane za małostkowość i oznakę złego wychowania.\nMijam grupkę duchownych, pośród których rozpoznaję ojca Sèrge’a, jednego z księży sprawujących posługę w San Luigi.\n– Bonjour, mademoiselle Elenà – wita mnie śnieżnobiałym uśmiechem, odcinającym się od jego ciemnej skóry.\nSan Luigi to kościół wspólnoty francuskiej w Rzymie, a proboszcz jest Francuzem senegalskiego pochodzenia. Odpowiadam mu skinieniem głowy i szybkim krokiem kieruję się do wejścia. Gdyby nie wyrazisty krzyż na dachu, fasada z kolumnami korynckimi i kamiennymi posągami umieszczonymi w eleganckich niszach przywodziłaby na myśl raczej neoklasycystyczny pałac niż miejsce kultu.\nPopycham drewniane drzwi i ze światła dziennego przechodzę w panujący wewnątrz półmrok. Każdego ranka myślę sobie, że to niesamowity przywilej móc wejść do tej świątyni sztuki. Są tu przechowywane trzy najsłynniejsze obrazy Caravaggia: Męczeństwo św. Mateusza, Św.Mateusz i anioł orazPowołanie św. Mateusza. Studiowałam je godzinami w podręcznikach, ale nie widziałam ich na żywo, dopóki nie przyjechałam tu do pracy, i teraz wydaje mi się nieprawdopodobne, że przechodzę przed nimi codziennie, zdążając do znajdującej się tuż obok kaplicy, której restauracją się teraz zajmuję. Z tego powodu, mimo wilgoci, kurzu i szkodliwych dla mojej superwrażliwej skóry rozpuszczalników, woskowanego kombinezonu, który tworzy wokół mojego ciała prawdziwy efekt cieplarniany, chwiejnych rusztowań, ojca Sèrge’a, który co godzinę przychodzi skontrolować postęp prac, a także bez przerwy kręcących się tu ludzi, jestem naprawdę szczęśliwa, że mogę tu pracować.\nDostałam to zlecenie z polecenia pani Borraccini, która jako dyrektorka weneckiego Instytutu Restauracji Zabytków ma wielu wpływowych znajomych w świecie kultury. Po tym, jak zadzwoniłam do niej z pytaniem, czy ma namiary na jakąś pracę w Rzymie, za pomocą kilku telefonów zdołała znaleźć mi to prestiżowe zlecenie, nie wstając nawet zza biurka w swoim weneckim gabinecie.\n– Mam to, czego szukasz – oznajmiła przekonującym, pewnym głosem po niecałej godzinie od mojego telefonu. – Tylko mnie nie zawiedź, moja droga. Będziesz pracowała z Paolą Ceccarelli. Kiedyś była moją uczennicą, a teraz jest jedną z najlepszych restauratorek w Rzymie. Z reguły woli pracować sama, ale jeśli nie dasz się przepłoszyć, a przede wszystkim wpędzić w depresję jej okropnemu charakterowi, wiele się od niej nauczysz. – Zakończenie wzbudziło mój niepokój.\nW ten sposób dzięki wstawiennictwu najgroźniejszej profesorki w Wenecji znalazłam się tutaj: balansuję na niestabilnym rusztowaniu z gąbkami, pędzelkami i gumą szlifierską w ręku i zajmuję się Pokłonem Trzech Króli Giovanniego Baglione, rzymskiego malarza żyjącego między końcem piętnastego a pierwszą połową szesnastego wieku. Choć ostatecznie został on jednym z najważniejszych biografów Caravaggia, swego czasu był też jego największym wrogiem i wytoczył mu nawet proces. Jak zwykle, nieprzewidywalny temperament lombardzkiego artysty podgrzał nastroje: Caravaggio napisał tomik wierszy satyrycznych, w których ośmieszał Baglionego i oskarżał go o plagiat. Ten pozwał go o zniesławienie, co kosztowało Merisiego1 miesiąc więzienia. W tym kościele kilka wieków później dwaj nieprzejednani wrogowie znajdują się jeden obok drugiego, oddzieleni od siebie jedynie ścianą. I jeśli tamten świat rzeczywiście istnieje, Caravaggio musi teraz triumfować, sądząc po liczbie gości, którzy przychodzą codziennie podziwiać jego kaplicę, a dzieło biednego Baglionego obrzucają jedynie przelotnym spojrzeniem.\n– Zaczynamy czy stoimy tak do wieczora i kontemplujemy?\nGłos Ceccarelli, najlepszej restauratorki i – jak szybko odkryłam – najgorszego charakteru w Rzymie, wyrywa mnie z rozmarzenia. Mówi jak zwykle zniecierpliwionym tonem, z wyraźnym rzymskim akcentem. Od kiedy ją poznałam, nie jestem pewna, czy Borraccini rzeczywiście chciała oddać mi przysługę, czy też wystawić moje nerwy na ciężką próbę.\nOdwracam się gwałtownie i czuję, jak przyszpila mnie swoimi surowymi oczami, częściowo zakrytymi przez dziwaczne okulary w jasnozielonych oprawkach. Paola ma czterdzieści lat, jest wysoka, a jej ruchy są swobodne, lecz odrobinę nieskoordynowane. Ma blond włosy z jaśniejszymi refleksami, prawie zawsze związane w koński ogon lub upięte, co upodabnia ją do rzymskiej matrony. Choć sztywna i drażliwa, w swojej dziedzinie naprawdę jest mistrzem. Zna tajemnice kolorów jak mało kto, potrafi wyczuć głębię duszy fresku i każdemu detalowi przywrócić cały jego splendor. Niestety, doskonale zdaje sobie sprawę ze swojego talentu i natychmiast przywołuje mnie do porządku, kiedy tylko zauważy, że pomyliłam coś w mieszance kolorów lub gdy zacinam się przy jakimś szczególe. Mówi mało, ale kiedy już to robi, jest cięta i bezpośrednia i za każdym razem udaje jej się obudzić we mnie coś na kształt pełnej szacunku obawy. Intuicja podpowiada mi jednak, że tak naprawdę Paola może się diametralnie różnić od wizerunku, który wykreowała.\n– Elena, co ty, do diabła, robisz? – jej głos za moimi plecami jest jak fala uderzeniowa. Zabierałam się właśnie za pokrycie kolorem płaszcza Maryi. Odwracam się natychmiast z uniesionym pędzelkiem w dłoni i napotykam jej brązowe oczy, które rzucają gromy zza szkieł okularów, podczas gdy wokół jej subtelnych ust zarysowywują się dwie głębokie zmarszczki niezadowolenia. – Zrób najpierw próbę. Nie jestem przekonana, czy ten kolor jest identyczny. – Wskazuje podbródkiem mój pojemniczek z niebieskim barwnikiem.\n– W porządku… – odpowiadam pojednawczo, mimo że zrobiłam już tysiąc prób.\nMaluję delikatną kreskę na szacie Maryi.\n– Nie wydaje mi się, żeby bardzo się różnił… – zauważam. W rzeczywistości kolor idealnie pokrywa się z oryginalnym.\nPaola podchodzi bliżej, żeby przeprowadzić kontrolę. Spogląda najpierw na próbkę, potem na mnie i dopiero po chwili, która wydaje mi się wiecznością, jej twarz przybiera zwykły wyraz – wkurzony nie tylko na mnie, ale generalnie na cały świat.\n– Pamiętaj, żeby zapisać w notatniku dokładne proporcje barwników – przypomina, wracając do Zwiastowania Charlesa Mellina, swojego fresku znajdującego się na innej ścianie kaplicy.\n– OK, potem się tym zajmę.\nMam ochotę powiedzieć, że nie trzeba mi tego za każdym razem powtarzać i że znam je na pamięć, ale siedzę cicho.\nTo, co Paola nazywa notatnikiem i przechowuje z nabożną czcią, to duży nieliniowany zeszyt w twardej kartonowej okładce. Codziennie rano przed rozpoczęciem pracy zapisuje na początku strony datę i tuż pod spodem notuje – lub zmusza do tego mnie – ilość każdego z barwników użytych do przygotowania mieszanki. Wydawało mi się, że to ja jestem najlepszym przykładem chorobliwej dokładności i perfekcjonizmu, ale od kiedy spotkałam Paolę, zmieniłam zdanie. Istnieją przypadki o wiele gorsze. Na początku jej posunięta do granic skrupulatność przerażała mnie, potem się do niej dostosowałam, a w końcu – z rozwiniętym w pełni syndromem sztokholmskim – nauczyłam się ją doceniać.\nPoza pracą nie było okazji do pogłębienia znajomości z Paolą. Próbowałam się z nią zaprzyjaźnić, zapraszałam na coś do picia albo na przechadzkę po centrum podczas przerwy, ale ona za każdym razem odmawiała. Wydaje mi się, że zależy jej na zachowaniu dystansu i ograniczeniu naszych stosunków do chłodnych relacji zawodowych. A jednak – i naprawdę nie potrafię podać przyczyny, rzeczywistość sugeruje bowiem coś dokładnie przeciwnego – jestem przekonana, że za tą żelazną maską kryje się wrażliwa dusza. Wyczuwam to po sposobie, w jaki trzyma pędzel, i gracji, z jaką przeciąga nim po fresku – pieści kontury i cienie z lekkością piórka.\nPracujemy przez cały ranek odwrócone do siebie plecami, każda skupiona na swoim fresku. Jedyny docierający do nas hałas to kroki ludzi chodzących wzdłuż nawy i brzęk monet wrzucanych do automatu, który zapala światło nad dziełami Caravaggia. Robię przerwę, żeby dać oczom chwilę odpoczynku i wkropić do nich nawilżający płyn, a także by sprawdzić komórkę. Jest na niej wiadomość od Filippa.\nPo uważnych i dogłębnych analizach, wizjoner i projektant przyszłości opracował plan na wieczór: aperitif na mieście i kino. W Farnese puszczają Tarantina. Zobaczymy się u mnie?\nPracownia Filippa znajduje się na via Giulia, parę kroków stąd. Często po pracy chodzę po niego, idziemy na aperitif na Campo de’ Fiori, a potem do kina na pierwszy seans, dzięki czemu zdążamy jeszcze wrócić do domu metrem. Teraz, kiedy wieczory są ciepłe, żadne z nas nie ma ochoty zamykać się w domu, a więc propozycja mi się podoba, jak zwykle.\nOK. Do zobaczenia później. Buziak.\nOdkładam telefon i rzucam się znów w wir pracy.\n– Mogliby wymyślić jakiś program w stylu Photoshopa także dla nas – myślę na głos, rozprowadzając nieco bieli na szacie Maryi. – Byłoby ekstra, nie?\nNa twarzy Paoli pojawia się uśmiech.\n– E, chyba nie… Tęskniłabym za pracą manualną.\nPotem zbliża się do miejsca, którym się zajmuję, badając je z uwagą centymetr po centymetrze.\n– Radzę ci wyczyścić dobrze plamki osadu. – Odzianą w rękawiczkę dłonią wskazuje punkt na ścianie. – W przeciwnym wypadku, kiedy położysz kolor, będzie problem.\nDoskonale wiem, co powinnam zrobić, ale ona nie przepuści żadnej okazji, żeby mi o tym przypomnieć. Potem zdejmuje rękawiczki i zaczyna układać przybory.\n– Już idziesz? – pytam, wybałuszając oczy. Paola zawsze opuszcza posterunek po mnie.\n– Tak. Nie pamiętasz? – potrząsa głową, uwalniając włosy od spinki. – Dziś po południu mnie nie ma.\n– No tak, prawda.\nPewnie… kilka dni temu powiedziała mi, że jest umówiona. Nie mam najmniejszego pojęcia, o co może chodzić, i pilnowałam się, żeby nie wypytywać.\n– A więc do zobaczenia jutro.\n– Do jutra – żegna mnie skinieniem ręki i wychodzi w swoich trampkach.\nPo południu nie udaje mi się wiele osiągnąć, trochę dlatego, że rozprasza mnie ojciec Sèrge odprawiający dla licznej grupy wiernych strasznie długą mszę po francusku, a trochę z powodu spadku koncentracji i zmęczenia oczu, które z coraz większym trudem skupiają się na detalach. I tak, czekając na wybicie szóstej trzydzieści, aby móc iść do Filippa, przyglądam się w zamyśleniu ludziom, wypełniam skrupulatnie notatnik, przygotowuję barwniki, których użyję jutro, i układam wszystkie przybory z większym niż potrzeba spokojem.\nOd czasu do czasu mój wzrok natrafia na spojrzenie chłopaka, który od kilku dni przychodzi do kościoła i godzinami wpatruje się w obrazy Caravaggia, nie zważając na przechodzących przed nim turystów.\nZauważyłam, że ma dziwny szkicownik z okładką w żywym niebieskim kolorze i robi w nim notatki i szkice ołówkiem. Potem wyrywa kartki i wkłada je do tekturowej teczki z gumką. Daję mu góra dwadzieścia lat, ale może jest nawet jeszcze młodszy. Dziś ma na sobie dżinsy rurki wpuszczone w kraciaste tenisówki all star i czarną koszulkę bez napisów. Na nadgarstku nosi dwie sznurkowe bransoletki, a w jego lewej brwi błyszczy kolczyk. Nie jest bardzo wysoki, za to szczuplutki; ma klasyczną posturę genialnego i trochę neurotycznego studenta – mięśnie ramion są ledwie zarysowane, skóra blada, sylwetka lekko przechylona do przodu.\nWłaśnie się do mnie uśmiechnął. Nieśmiały, prawie niezauważalny uśmiech to odpowiednik powitania. Znaczy: „Możemy się już przywitać… Jesteśmy znajomymi, w końcu spotykamy się w tym samym miejscu piąty dzień z rzędu”. Podobają mi się jego duże, ciemne oczy – błyszczą i są pełne życia – a także brwi, bardzo gęste, podobnie jak brązowa, lekko falująca czupryna. Duże, pełne usta dodają jego twarzy czegoś egzotycznego.\nMoże nie jest studentem, tylko początkującym malarzem. Wielu młodych przychodzi tutaj podziwiać te arcydzieła, on jednak jest inny: studiuje obrazy ze szczególnym zacięciem, zapisuje gorączkowo strony notesu albo godzinami czyta podręczniki, podkreślając, jakby chciał wyryć sobie w głowie każdą linijkę tekstu.\nJest szósta piętnaście i chłopak zbiera się do wyjścia. Ja robię to samo – na dziś dałam z siebie wystarczająco dużo, zresztą zostawanie dłużej nie miałoby sensu… jestem wykończona. Ściągam kombinezon, poprawiam włosy i ruszam wzdłuż nawy. Podeszwy moich skórzanych sandałów wydają na marmurowej posadzce odgłos, który rozbrzmiewa w całym kościele, i reflektuję się, że muszę stąpać ciszej.\nW chwili, kiedy przechodzę obok niego, zauważam, że z teczki wypadła mu jedna z zapisanych kartek. Podnoszę ją i przyspieszam, żeby chłopak mi nie uciekł, a wreszcie dotykam dwoma palcami jego pleców. Odwraca się zaskoczony.\n– Przepraszam, ale coś ci wypadło – mówię, podając mu kartkę.\n– Dziękuję. Nie zauważyłem.\nCzerwieni się. Wydaje się trochę onieśmielony. Drapie się po głowie, potem bierze kartkę, składa ją na pół i wsuwa za gumkę teczki.\n– Zauważyłam, że przychodzisz tu od kilku dni – kontynuuję, kiedy wychodzimy z kościoła. – Studiujesz?\n– Tak. Na pierwszym roku Akademii Sztuk Pięknych.\nJest spięty, wyczuwam to po tym, że bez przerwy się rozgląda.\n– Robię studium cyklu o świętym Mateuszu – uściśla, odchrząknąwszy.\n– Tak myślałam – uśmiecham się do niego przyjaźnie. Instynktownie jestem do niego dobrze nastawiona.\n– A ty jesteś restauratorką. – Przygląda mi się z podziwem, co sprawia mi przyjemność. Potem podaje mi dłoń i grzecznie dodaje: – Jestem Martino.\n– Elena. – Ściskam jego ciepłą dłoń.\n– A ten akcent? Skąd jesteś?\n– No tak… Pewnie przeniosłaś się tu z powodu pracy?\n– Nie tylko – uśmiecham się. – Także z powodu mojego chłopaka.\n– Aha – kiwa głową. Wydaje się lekko zawiedziony.\nPrzez chwilę panuje cisza, jakby każde z nas zastanawiało się, co powiedzieć, a wreszcie ja się odzywam:\n– A więc pewnie będziemy się często widywać w najbliższych dniach.\n– Tak, też mi się tak wydaje. – Jego oczy błyszczą.\n– Uciekam, idę w tę stronę – mówię, wskazując swój kierunek.\n– A ja w tę – odpowiada pospiesznie, jak gdyby nagle się ocknął.\nRobi dwa kroki w tył i odchodzi ze wzrokiem wbitym w ziemię. Idzie lekko kołyszącym się krokiem, typowym dla kogoś, kto nosi all stary. Patrzę na niego przez chwilę i widzę, że odwraca się raz jeszcze, jakby chciał się upewnić, że sobie poszłam. Uśmiecham się, on uśmiecha się do mnie, ale idąc z odwróconą głową, wpada zaraz na jakiegoś przechodnia. Przeprasza, zmieszany, i rusza dalej, z zakłopotaniem spuszczając wzrok.\nTa jego słodka niezdarność budzi moją sympatię – nieśmiali ludzie rozumieją się od razu. Do zobaczenia, Martino. Wydaje mi się, że od dziś mam nowego przyjaciela.\nDziś Martino przyszedł wcześnie, z małą skórzaną saszetką przyczepioną do paska dżinsów. Co dwie minuty wyciąga z niej monetę, po chwili rozlega się suchy brzęk metalu upadającego na metal, a potem pstryknięcie zapalającej się lampki i święty Mateusz, jak w magicznym przedstawieniu, wyłania się z ciemności.\nMartino wpatruje się, studiuje, rozkłada każdy detal na części pierwsze, potem z trudem toruje sobie drogę wśród turystów, przysiada na schodkach i zaczyna pisać na swoich luźnych kartkach. Minęło już pięć dni, odkąd oficjalnie się sobie przedstawiliśmy i jego obecność stała się czymś znajomym, przyjemnym i dającym wytchnienie od ciągłej presji ze strony Paoli.\nOd czasu do czasu zagląda do naszej kaplicy; zdarza się, że rozmawiamy wtedy o technikach restauracji i teorii koloru, podczas gdy moja współpracowniczka milczy, zajęta swoimi sprawami. Czasem natomiast Martino przygląda mi się uważnie, jakbym i ja stanowiła dzieło do oglądania. Nie przeszkadza mi to, bo ma inteligentne i ciekawe oczy kogoś, kto pragnie jedynie zrozumieć wszystkie tajemnice sztuki. Jest inny od swoich rówieśników, którzy włóczą się po via del Corso albo śmigają po mieście na swoich tuningowanych skuterach, nie zważając na nikogo. Martino dziwacznie się ubiera, jest nieśmiały, ale bardzo dobrze ułożony.\n– Widzę, że dziś jesteś przygotowany – mówię, wskazując podbródkiem na jego saszetkę.\n– Nie wiem, dlaczego to światło musi świecić się tak krótko…\n– Zapytaj ojca Sèrge’a – komentuję ze śmiechem, który natychmiast wprawia w irytację Paolę. Ignoruję jej pomruki i zaczynam mieszać czerwone barwniki na szatę Maryi.\n– Chcę taką lampę jak wasza – Martino wskazuje palcem reflektor halogenowy, który oświetla kaplicę i sprawia, że przypomina ona plan zdjęciowy.\n– Jestem pewna, że ojciec Sèrge nie byłby zadowolony.\nKiedy to mówię, w myślach pojawia mi się migawka: zadowolony uśmiech księdza, który przed zamknięciem kościoła opróżnia skarbonkę. Podejrzewam, że płótna Caravaggia i aparatura oświetleniowa odpowiadają za znaczną część dochodów kościoła San Luigi dei Francesi.\n– No tak, ale to rozbój w biały dzień! – protestuje Martino, parskając. – To studium kosztuje mnie fortunę… – dodaje, potrząsając prawie pustą już saszetką. – Mam przynajmniej nadzieję, że na coś się przyda. Bonfante, mój profesor, nigdy nie jest zadowolony z tego, co piszę!\n– Ja też miałam taką profesorkę, którą nie sposób było zadowolić – dodaję z miną kogoś, kto już przez to przeszedł. – Gabriella Borraccini. Miała opinię strasznej kosy…\nNagle Paola odwraca się w moją stronę.\n– Co tam? – pytam w obawie, że nasze pogaduszki mogą jej przeszkadzać.\n– Nic… Możesz mi podać czerwony barwnik? – pyta z niespotykaną uprzejmością.\nPodaję jej pigment. Dziwne, wydała mi się wręcz zmieszana, ale nie mam czasu tego przeanalizować, bo natychmiast z powrotem odwraca się do ściany. Kontynuuję rozmowę z Martinem.\n– Koniec historii jest taki: całymi miesiącami systematycznie ignorowała każde moje pytanie, a ja godzinami przesiadywałam w kolejce do jej gabinetu w czasie dyżuru. Wreszcie przedstawiłam jej pracę o Giorgione, nad którą ślęczałam nocami, spędziłam niezliczone popołudnia na szkicowaniu w Galerii Akademii i żmudnych poszukiwaniach w najodleglejszych bibliotekach Wenecji. Tego dnia pani profesor zaczęła uważać mnie za uczennicę na miarę jej oczekiwań.\n– Miejmy nadzieję, że w moim przypadku też tak będzie! Bonfante to twarda sztuka… – Martino kiwa głową. Potem przygląda się z zainteresowaniem, jak mieszam barwniki z wodą.\n– Do czego używasz tej karafki? – pyta.\n– Jest w niej filtr, który zatrzymuje nieczystości – podnoszę zatyczkę i pokazuję mu. – Kamień jest zabójczy dla kolorów. Nauczyłam się tej sztuczki w Wenecji.\n– Można trochę ciszej? – burczy Paola, nagle rozdrażniona.\n– Racja, przepraszam – próbuje ją udobruchać Martino.\nWzruszam ramionami i mrugam porozumiewawczo, dając mu do zrozumienia: „Daj spokój, ona taka już jest”.\nPaola nie przestaje narzekać:\n– Robicie więcej hałasu niż gęsi kapitolińskie.\nKiedy jest zdenerwowana, zaczyna mówić jak rodowita Rzymianka.\n– Może już pora na przerwę – ryzykuję, w końcu jest już po jedenastej, a Paola jeszcze ani na moment nie oderwała się od pracy. – Idziemy na kawę? – pytam, spoglądając porozumiewawczo na Martina.\n– Idź ze swoim kolegą – odpowiada Paola niewzruszona. – Ja muszę tu skończyć – dodaje poirytowanym głosem, nie odrywając wzroku od fresku.\n– Dobrze, to ja idę. Wracam niedługo.\nŚciągam kombinezon, biorę torebkę ze schowka za ołtarzem i razem z Martinem na paluszkach wychodzimy z kościoła.\n– Mamma mia, ale jędza z tej twojej koleżanki…\nKiedy jesteśmy na zewnątrz, Martino dmuchnięciem przesuwa kosmyk włosów, który spadł mu na oczy, po czym spogląda na mnie, czekając na instrukcje.\n– Chodźmy do Sant’Eustachio – proponuję.\nTo bar znajdujący się parę kroków od kościoła San Luigi, na placu o tej samej nazwie. Jak głosi wieść, podają tam najlepszą kawę w Rzymie.\nSłońce stoi już wysoko, a czyste niebo wydaje się wręcz namalowane. O tej porze roku pogoda w stolicy jest idealna – ciepło, ale nie za bardzo, z delikatną bryzą, która od czasu do czasu dociera tu znad morza.\nIdziemy via della Dogana Vecchia, lecz kiedy dochodzimy do placu, nagle czuję, że brakuje mi oddechu. Przez chwilę mam wrażenie, że wyczuwam w powietrzu znajomy zapach, TEN zapach – ambra zmieszana z drugą, bardziej wyrazistą i przenikliwą wonią. Leonardo. W jednej chwili się zatrzymuję, a moje serce bije jak oszalałe, jednak pośród otaczających ludzi nie ma nikogo choćby trochę podobnego. Potem jakaś wysoka modelka, ubrana w czarne, niewiele pozostawiające wyobraźni legginsy, przechodzi koło mnie, zacierając wszelkie ślady swoim własnym, bezczelnym zapachem.\n– Co się stało? Wszystko w porządku? – pełen przejęcia głos Martina przywraca mnie gwałtownie do rzeczywistości.\nNiemal zapomniałam, że jest tu ze mną.\n– Tak, tak… Czemu pytasz?\nStaram się sprawiać wrażenie, że nic się nie stało. Ale chyba mi nie wychodzi, bo nawet taki młody chłopak jak on zauważył, że coś nie gra.\n– Nie, coś ty… Wydawało mi się po prostu, że zobaczyłam znajomego, ale się pomyliłam.\nUśmiecham się nieznacznie, próbując ukryć swoje poruszenie.\n– Może to Paola nas śledzi – żartuje Martino.\nŚmieję się razem z nim, usiłując oderwać wszystkie zmysły i cząstki mojego ciała od wspomnienia o Leonardzie.\nDocieramy do baru, zajmujemy pierwszy wolny stolik na zewnątrz i składamy zamówienie u kelnera, mężczyzny o siwych włosach i rumianych policzkach, wyglądającego, jakby się urodził, by wykonywać ten właśnie zawód. Zamawiam kawę zbożową, a Martino – chinotto.\n– Wiosną Rzym jest piękny – wzdycham, rozglądając się wokoło.\n– Pewnie, ale domyślam się, że Wenecja też – zauważa Martino. – Wiesz, że byłem tam tylko raz, na wycieczce szkolnej w liceum? I oczywiście pamiętam tylko wielkie picie i wymiotowanie w hotelu…\n– Koniecznie musisz pojechać jeszcze raz, jest tam tyle dzieł sztuki, że nie wiedziałbyś, co wybrać… – zakładam nogę na nogę, poprawiając się na krześle z kutego żelaza. – A jeśli się tam wybierasz i potrzebujesz jakichś wskazówek, pytaj śmiało. Wiesz, znam to miasto dość dobrze…\n– Może mogłabyś być moją przewodniczką – rzuca nieśmiało, a jego spojrzenie zjeżdża na mój dekolt. I natychmiast ucieka gdzie indziej… Jest w końcu nieśmiały i muszę przyznać, że jego niewinność mnie ujmuje.\nUśmiecham się, bardziej rozczulona niż zakłopotana.\n– Może… – odpowiadam niezobowiązująco i poprawiam koszulkę pozornie tylko przypadkowym gestem.\nTymczasem przychodzi kelner i z gracją stawia tacę na naszym stoliku.\n– Oto państwa zamówienia – mówi głębokim barytonem i obsłużywszy nas, zastyga przed nami w oczekiwaniu na zapłatę.\nMartino zaczyna pospiesznie grzebać w saszetce, ale szybko go powstrzymuję.\n– Daj spokój. Ja zapłacę – podaję kelnerowi banknot dziesięcioeurowy. – Dziś są moje urodziny… – dodaję szeptem.\n– Naprawdę? – pyta zdziwiony. – Czemu nie powiedziałaś wcześniej?


Pogorzela • Regeneracja turbosprężarek, naprawa turbin w Pogorzeli • Czyszczenie turbo w 1 warsztatach z Pogorzeli, powiat gostyński.\nWarsztaty regeneracji i naprawy turbosprężarek samochodowych w (kod pocztowy 63-860) Pogorzeli\nTurbosprężarki Pogorzela Sklep\nCzy w Pogorzeli zregeneruję turbo?\nTurbo w Pogorzeli można naprawić w autoryzowanych serwisach turbosprężarek lub przedzwonić oraz ustalić wysyłkę kurierem.\nW jaki sposób przebiega remont turbin w Pogorzeli?\nWysyłamy turbosprężarki firmą kurierską lub przywozimy turbosprężarkę do autoryzowanej pracowni,\nTurbiny są rozbierane po czym informujemy Klienta o uszkodzeniach turbosprężarki,\nTurbosprężarki czyści się i naprawia na specjalnych urządzeniach,\nPo przywróceniu sprawności turbin wysyłamy do zleceniodawcy.\nJaka jest cena naprawy turbiny w Pogorzeli?\nCena regeneracji turbosprężarek zależny jest od uszkodzeń elementu. Test turbo wykonujemy za darmo.\nJak najszybciej doręczyć turbiny do pracowni regeneracji w Pogorzeli?\nNajlepiej jest turbinę przekazać do firmy zajmującej się regeneracją w Pogorzeli usługą kurierską którego możemy dla Państwa umówić chociaż rzecz jasna zapraszamy do odwiedzin w pracowni gdzie będzie można przyjrzeć się w jaki sposób odbywa się proces regeneracji turbiny.\nJakie turbo można regenerować w Pogorzeli?\nJakie można wymienić sygnały awarii systemów doładowania które istnieje możliwość by remontować w Pogorzeli?\nZ jakiego powodu warto wybrać laboratoria z Pogorzeli oraz nasz serwis?\nPogorzela a regeneracja turbo w samochodzie? Jasne, już w tej chwili możesz załatwić naprawę swojej zużytej turbiny. A pomoże Ci w tym nasz serwis Regeneracja Turbosprężarek! Wejdź na naszą stronę, odszukaj mechanika i umów się z nim na naprawę turbo. Dzięki regeneracji turbo Twoje auta odzyska pierwotną moc i silnik będzie znacznie sprawniejszy, ponadto samochód będzie zdecydowanie mniej palił. Teraz powiemy o mieście Pogorzela. Najważniejszy fakt to położenie tegoż miasta, a więc Pogorzela leżą w powiecie gostyńskim, to jest województwo wielkopolskie. Lokację miejską Pogorzela uzyskały w 1458 roku. W Pogorzelach mieszka 2076 ludności zaś powierzchnia miasta wynosi ponad cztery kilometry kwadratowe.\nDojazd do punktu regeneracji turbosprężarek w Pogorzelach\nNa uwagę turystów w Pogorzelach zasługą między innymi: kościół parafialny pod wezwaniem świętego Michała Archanioła, cmentarz kościelny, plebania, ogród, pałac Tyszkiewiczów, park pałacowy, zespół urbanistyczny, stodoły miejskie, wiatrak, ratusz z XIX wieku oraz synagoga. Nieopodal miasta Pogorzela przebiega droga krajowa o numerze 12 (Łęknica → Żary → Żagań → Szprotawa → Przemków → Głogów → Leszno → Gostyń → Jarocin → Pleszew → Kalisz → Sieradz → Łask → Piotrków Trybunalski → Sulejów → Opoczno → Radom → Zwoleń → Puławy → Piaski → Chełm → Dorohusk). W rejonie Pogorzeli przejeżdża multum samochodów, zarówno ciężarówek, jak i pojazdów osobowych. Samochody, głównie te z silnikami diesla zwykle posiadają w wyposażeniu turbosprężarki. A turbo jak wiadomo to bardzo istotne urządzenia, po pierwsze zwiększa moc auta, po drugie zmniejsza zużywanie paliwa, po trzecie pozwala nie przekraczać normy emisji spalin. W przypadku uszkodzenia turbiny w Pogorzelach możemy liczyć na pomoc warsztatu zajmującego się regeneracją oraz remontem turbosprężarek samochodowych.\nZ cennikiem usług dotyczących stuprocentowej regeneracji turbosprężarki dla Pogorzeli mogą się Państwo zapoznać dzięki zamieszczonej u pod artykułem tabeli. Lepiej zregeneruj swoją turbinę już dziś, zanim dojdzie do uszkodzenia silnika, lepiej nie zwlekać.\nZregenerowana w laboratorium z Pogorzeli turbina z dwuletnią gwarancją po odzyskaniu pełnej sprawności\nCennik regeneracji i naprawy turbosprężarek w Pogorzeli\nRozbiórka, sprawdzenie, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki i wycena w Pogorzeli 0 złotych\nRegeneracja turbosprężarki, turbiny do samochodów osobowych i dostawczych pod Pogorzelą 285 złotych (netto) + części\nRegeneracja turbin, turbosprężarek do samochodów ciężarowych z Pogorzeli 366 złotych (netto) + części\nNaprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii • Pogorzela 163 złote (netto) + koszt części\nPodstawowa regeneracja turbosprężarki (robocizna + części) w Pogorzeli 399 do 560 złotych (netto)\nZarezerwuj termin (miasto Pogorzela)\nWybierz typ usługi Rozbiórka, sprawdzenie, ustalenie przyczyny uszkodzenia turbosprężarki i wycena w Pogorzeli Regeneracja turbosprężarki, turbiny do samochodów osobowych i dostawczych pod Pogorzelą Regeneracja turbin, turbosprężarek do samochodów ciężarowych z Pogorzeli Naprawa, wymiana, czyszczenie zmiennej geometrii • Pogorzela Podstawowa regeneracja turbosprężarki (robocizna + części) w Pogorzeli Inne (opisz problem w komentarzu zgłoszenia)\nSerwisy Toyota z Pogorzeli (kod pocztowy 63-860)\nSaab w Pogorzeli (kod pocztowy 63-860)\nPeugeot w Dywitach (kod pocztowy 11-001)\nPoniec (kod pocztowy 64-125), powiat gostyński\nŚmigiel (kod pocztowy 64-030) w województwie wielkopolskim\nWolsztyn (kod pocztowy 64-200) w województwie wielkopolskim\nASO Luxgen pod Pogorzelą (kod pocztowy 63-860)\nCzyszczenie turbosprężarki z Pogorzeli (kod pocztowy 63-860)\nSerwisy Rolls Royce z Hajnówki (kod pocztowy 17-200)\nW Pogorzeli nadać można turbosprężarki do regeneracji i wygodnie wysłać turbo z Pogorzeli do regeneracji i naprawy w jednym z punktów:\nZ Pogorzeli turbosprężarki można wysłać do pracowni regeneracji dzięki jednemu z wielu punktów zaznaczonych poniżej na mapie, lub zadzwonić, a my umówimy kuriera:


🥇 MalutkaBudka - fotobudka z klasą na Twoje wesele Margonin - ⭐ opinie, cena - WeselezKlasą id:31486\nMalutkaBudka - fotobudka z klasą na Twoje wesele id:31486\n1 / 3130\nMalutkaBudka - fotobudka z klasą na Twoje wesele\tid:31486\nMalutkaBudka to fotobudka jak żadna inna.\nWszystkie robią zdjęcia, zgadza się. My natomiast stawiamy na dwie rzeczy: niepowtarzalność i klasę.\nDla nas każde zlecenie jest osobną historią, którą na swój sposób przeżywamy. Każde świętowane wydarzenie z Waszego życia jest jedyne i niepowtarzalne. Do każdego zatem podchodzimy indywidualnie, bo tyle oczekiwań, niepewności, gustów i przekonań, ilu ludzi na świecie. Staramy się być elastyczni i otwarci. Wszystko po to, by doścignąć Twoje marzenia o idealnym weselu.\nCo wyróżnia MalutkąBudkę pośród innych?\n- Całkowicie indywidualne projekty wydruków zdjęć i ksiąg gości\n- Wysokiej jakości zdjęcia\n- Natychmiastowy wydruk dzięki nowoczesnej, termosublimacyjnej drukarce\n- Ogromna liczba gadżetów, w tym unikalnych i wykonanych własnoręcznie\n- Możliwość organizacji wesela tematycznego\n- Uprzejmi i sympatyczni (mamy nadzieję) animatorzy :)\nMalutkaBudka oferuje się nie tylko na wesela. Obsługujemy też:\n- bale i bankiety\nDziałamy na terenie województwa wielkopolskiego, kujawsko-pomorskiego, zachodniopomorskiego, lubuskiego. A jeśli będzie trzeba, dojedziemy i w Tatry, hej! :)\nNa życzenie klienta wystawiamy fakturę.\n1 godzina zabawy\n850 zł / Wypożyczenie\nDojazd do 70km\nKsięga gości GRATIS!\nSam zdecyduj, jak długo\nKoszt dojazdu do ustalenia\nFotobudka była super atrakcją na weselu, goście byli bardzo zadowoleni, a współpraca przebiegła zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami! Polecam!!!\nDziękujemy za miłe słowa, zaproszenie i zaufanie. Przyjemnie było u Was gościć. Pozdrowienia!\nJesteśmy bardzo zadowoleni ze współpracy z Malutką Budką oraz z jakości świadczonej usługi! Zarówno goście jak i my świetnie się bawili przy tej fotobudce, korzystając z przygotowanych oryginalnych gadżetów. Cieszymy się też z wykupienia opcji księgi gości - mamy wspaniałą pamiątkę.\nDziękujemy za zaufanie i życzymy dużo miłości :)\nNajlepsza fotobudka jaką mogliśmy mieć u siebie na weselu! Zrobiła szał wśród gości weselnych, nawet tych najstarszych ;) Pan Piotr był bardzo pomocny i uprzejmy :) Zdjęcia w najlepszej rozdzielczości i kolorystyce! Bardzo dużo gadżetów, goście mieli w czym wybierać :) Serdecznie polecam!!!!!!! :)))\nBardzo polecamy Pana Piotra!\nFotobudka cieszyła się ogromnym zainteresowaniem gości. Wszyscy byli bardzo zadowoleni:)) a kolejka przez całe 3h nie malała ani trochę.\nZdjęcia są w super jakości, udostępnione online dla gości:))\nPan Piotr to profesjonalista, był na czas i cały proces rozkładania budki ogarnął sam z managerem sali, więc nie musieliśmy się niczym martwić.\nPonadto pomagał i doradzał wszystkim małym i dużym gościom w robieniu śmiesznych zdjęć.\nKażdy mógł wkleić swoje zdjęcie do spersonalizowanej księgi gości, która była w cenie.\nGorąco polecamy Malutką Budkę!!\nDziękujemy za opinię, bardzo miło przeczytać tyle ciepłych słów. Serdecznie pozdrowienia!\nPaweł & Ruth\nŚwietny kontakt z Panem Piotrem, spełnił wszystkie nasze prośby, był na czas, profesjonalnie obsłużył fotobudkę. Goście i my byliśmy zachwyceni. Zdjęcia bardzo dobrej jakości, lepsze niż widzieliśmy w innych fotobudkach, no i wszystkie nam przekazane po zakończonej zabawie na pendrive i udostępnione na stworzonym dla nas koncie w internecie. Zdecydowanie polecamy!!!\nMonika i Łukasz kawczyńscy\nBardzo mili i solidni w wykonywaniu swojej pracy :)\nGoście byli zachwyceni ! Świetnie się bawili a zdjęciom nie było końca ! Dodatkowo Bardzo ładnie wykonana księga gości z opcją wpisania życzeń i wklejenia zdjęc rewelacja !\nBardzo polecam Pana Piotra na każdego rodzaju imprezy! :)\nDziękujemy za zaproszenie i wspólną zabawę, pozdrowienia! :)\nOstatnio widziany 13-09-2019\nNazwa firmy: PM ART Piotr Mąka\nImię i nazwisko: Piotr Mąka\nAdres: Margoninul. Słowackiego 31\nPiła Wągrowiec Oborniki Czarnków Trzcianka Poznań Złotów Chodzież Gniezno Wronki Wałcz Rogoźno Krzyż Wielkopolski Nakło Nad Notecią Gołańcz Krajenka Luboń Skoki Żnin Łobżenica Ujście Swarzędz Jastrowie Kcynia Szamocin Szamotuły Wyrzysk Wysoka Bydgoszcz Konin Szubin Janowiec Wielkopolski Pniewy Inowrocław\ndodano: 14-10-2017, liczba odwiedzin: 1949\nJak zrobić kwiaty z papieru, które idealnie nadają się na ślubne dekoracje?\nStyl retro w łazience, kuchni czy salonie – jak uzyskać najlepszy efekt?\nWspółczesna fotografia i filmowanie – kiedy licencja na drona jest koniecznością?\nCzy styl shabby chic jest dla wszystkich? Sprawdź, jak urządzić mieszkanie shabby!\nN108 restaurant&more-najpiękniejsze przyjęcia ślubne, wesela\nod 400 do 500 zł / występ


Radio Białystok | Wiadomości Studio Suwałki | Sejny. Najpierw brakujące mieszkania komunalne dla żywych, a potem dla zmarłych\nTo odpowiedź burmistrza Sejn Arkadiusza Nowalskiego na pytania radych o to, kiedy powstanie miejski cmentarz.\nNajpierw brakujące mieszkania komunalne dla żywych, a potem dla zmarłych - relacja Marcina Kapuścińskiego\nNa ostatniej sesji przypomniał on im, że urząd otrzymał nakaz rozbiórki kilku budynków komunalnych, a teraz ich mieszańcom zapewnić trzeba lokale zastępcze.\nMamy obowiązki, a jednym z nich jest przeniesienie ludzi z jednych mieszkań do innych. Owszem jest też konieczność zrobienia cmentarza komunalnego. Ja jako priorytet wybieram na razie mieszkania dla żywych. Musimy zająć się problemem miejsc pochówku, ale nie wiem w jakiej formule to zrobię. Rozważam nawet partnerstwo publiczno-prywatne.\nNowa nekropolia powstać ma na 7 hektarach przylegających do cmentarza parafialnego. Miasto nie ma jednak finansów zarówno na zakup działki, jak i jej zbadanie.\nJesteśmy na etapie, że dogadamy się z właścicielem gruntu i kupimy teren. Nie wiemy natomiast, która część placu nadaje się pod cmentarz. Dlatego potrzebne są badania gruntowe, które pozwolą nam znaleźć miejsce, gdzie zwłoki nie będą leżeć w wodzie. Na razie nie mam, jak wpuścić tam wiertnic. Muszę znaleźć na to pieniądze.\nBurmistrz przyznaje, że nie ma również środków na budowę bloków komunalnych. Tymczasowo wysiedleni mieszkańcy mają trafić do lokali zastępczych w budynku ośrodka pomocy społecznej oraz do kontenerów. Nie wiadomo jednak, kiedy to nastąpi.\nTrzy inwestycje zaplanowano w Sejnach, a po jednej w gminach Puńsk i Krasnopol.\nPojawią się na budynku starostwa powiatowego. O ich montaż tamtejsza policja wnioskowała pod koniec września.


Zarzuty za włamanie do nieczynnej piekarni - Aktualności - Policja Mazowiecka\nmarihuana oszustwo Moja Komenda radom papierosy zatrzymanie policja debata społeczna kradzież samochód konopie poszukiwany bezpieczeństwo narkotyki przemyt Kameralne Lato dzielnicowy drogówka akcyza krew\nTrzymiesięczny areszt tymczasowy zastosowano wobec 33-letniego mieszkańca gm. Gostynin podejrzanego o włamanie do nieczynnej piekarni i niezatrzymanie się do kontroli drogowej. Grozi mu do 10 lat więzienia.\nW minionym tygodniu gostynińscy policjanci, patrolując obrzeża miasta, zwrócili uwagę na ciężarowego forda. Kierujący nim mężczyzna, pomimo wydawanych sygnałów świetlnych, nie zatrzymał się do kontroli i zaczął uciekać. Mundurowi ruszyli w pościg za nim, lecz w pewnym momencie stracili go z pola widzenia. Po przejechaniu kilkuset metrów odnaleźli porzucony pojazd. W jego wnętrzu funkcjonariusze zastali dużych rozmiarów elementy metalowe – jak się później okazało było to wyposażenie produkcyjne nieczynnej piekarni z terenu gminy Szczawin Kościelny.\nIntensywna praca policjantów pozwoliła na ustalenie kierującego pojazdem i dwa dni później mężczyzna został zatrzymany. Okazał się nim 33-letni mieszkaniec gminy Gostynin. Funkcjonariusze przedstawili mu zarzut włamania do piekarni i kradzieży elementów metalowych oraz zarzut niezatrzymania się do kontroli drogowej. Mundurowi wystąpili również z wnioskiem do sądu o zastosowanie środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztu. Sąd przychylił się do wniosku i zarządził 3 miesiące aresztu dla 33-latka. Grozi mu do 10 lat pozbawienia wolności.


Cudowne właściwości orzechów i nasion - Rozterki Startuperki\nMam przyjemność publikować pierwszy wpis gościnny na tym blogu – jest to wpis Izabeli Kornet, która na co dzień prowadzi swojego własnego bloga, The Secret Of Healing. Zapraszam do lektury!\nOrzechy i nasiona to element odżywiania, o którym często się zapomina. Choć są ogólnodostępne, niewielu z nas po nie sięga. Jeśli już decydujemy się włożyć jedną paczkę do koszyka, są to z reguły słonecznik lub pestki dyni, ewentualnie orzechy ziemne i włoskie. W tej chwili sklepy stacjonarne oferują nam tak wiele rodzajów nasion w przestępnych cenach, że każdego z nas na nie stać [stać cię na kawę na mieście i słodycze – stać cię na orzechy]. Potraktuj to jako wspaniałą wiadomość. Zapewniam, że twój organizm będzie ci niezmiernie wdzięczy za dostarczenie mu tłuszczu (orzechy zawierają tłuszcze nienasycone) z innego źródła niż dotychczas. Każdy orzech i każde nasionko ma swoje cudowne właściwości.\nPopularne w Polsce, ogólnodostępne, tanie (w sklepie) lub bezcenne (prosto z ogrodu – własnego, babcinego albo sąsiadki). Orzechy włoskie wyglądają jak mózg – nie bez powodu, ponieważ dobrze wpływają na koncentrację oraz zdolność uczenia się dzięki zawartości fosforu. Zawierają kwas foliowy – są więc odpowiednim dodatkiem do posiłków dla kobiet w ciąży, ale poleca się też go w parze z magnezem (także obecnym w orzechach) na ukojenie układu nerwowego dla osób przemęczonych. Z nasion tych tłoczy się olej na zimno. Ma on ogromną zawartość wielonienasyconych kwasów tłuszczowych, które obniżają poziom złego cholesterolu. Olej z orzechów włoskich jest pyszny i idealny do sałatek (mój numer dwa w olejach do kanapek), a same orzechy mają szereg innych zalet, jak np. ochrona układu krążenia i wspieranie odporności. O kompleksowym wykorzystaniu orzechów za jednym razem, czyli 4 in1: mleko, mąka, olej i twarożek przeczytacie na moim blogu\nDomowo tłoczony olej z orzechów włoskich (fot. Izabela Kornet)\nChia seeds (nasiona szałwii hiszpańskiej)\nChia seeds należą do elity superfood. Ich znaczącą właściwością w kuchni jest to, że chłoną wodę. Są świetną opcją przygotowywania wegańskich galaretek, np. na sokach (wiem co mówię) oraz puddingów (np. z mango). Można nimi zagęścić także sos lub zupę. I treść żołądka także – zapewniają na długo uczucie sytości. Ma jeden bardzo cenny kwas: alfa-linolenowy, który musi być dostarczany organizmowi z zewnątrz, ponieważ nasze ciało samo go nie wytwarza. Posiada też kwasy omega-3 i ma ich zdecydowanie więcej niż łosoś (ku przestrodze: jeśli kupujesz ryby, polecam zagłębić się w temat ich hodowli i tego, co później kładziesz na talerzu, to naprawdę bardzo ważne). Chia seeds są konkretnym źródłem selenu, co poleca się mężczyznom 🙂 Są bezglutenowe.\nNasiona chia (fot. Izabela Kornet)\nPrawda, że popularny? U mnie gości na stałe ze względu na zawartość magnezu i wapnia, nieporównywalnie większą od produktów nabiałowych. W przeciwieństwie do chia seeds, zawiera kwasy omega-6. Warto więc spożywać je razem i w zrównoważonych proporcjach. Ze względu na obecność witaminy E oraz zawartości wielu innych minerałów wspomagających (cynk, fosfor, miedź, mangan, potas), mak wpływa na kondycję naszych włosów i skóry. Dba także o odpowiednio wysoką odporność organizmu oraz poniekąd o układ nerwowy. Zawiera dużo witamin z grupy B.\nSezam ma dwie strony: słodką i słoną. Obie smakują równie rewelacyjnie. Sezam więc łatwo jest wkomponować w jakiekolwiek potrawy: obiad, deser, coś dla dzieci. Właśnie ze względu na dzieci powinno się używać często nasion sezamu, ponieważ zawiera on duże ilości lecytyny wspomagającej naukę i koncentrację (możemy np. samodzielnie w domu zrobić sezamki – świetna i zdrowa opcja na wakacyjne wypady). Dla rodziców sezam też jest ważny, gdyż posiada przeciwutleniacze – dba o elastyczność skóry i zapobiega jej przedwczesnemu starzeniu się. Tłoczony na zimno olej z nasion sezamu jest moim królem wśród olejów i zajmuje pierwsze miejsce: kanapki, sałatki, warzywa. Na szczęście, coraz częściej spotykam go w zwykłych sklepach. Dzięki temu jest dostępny dla każdego, tylko nie każdy o nim wie.\nZ propozycji podanych powyżej wybierz choć jedną, którą uważasz za pomocną dla swojego organizmu. A może masz już swoje orzechowe must have?\nPamiętaj też proszę o przeczytaniu na temat proporcji kwasów omega-3 do omega-6, ponieważ ma to duże znaczenie nie tylko w ujęciu tego wpisu.\n23 czerwca 2015 22 listopada 2016 0 komentarzy 0 Like Like\nPrawie dwudziestolatka, weganka. Miłośniczka produkcji domowych kosmetyków. Pozablogowo dziewczyna ze wsi (bardzo z tego dumna!), studentka fizjoterapii weterynaryjnej, z zakręceniem na książki o sukcesie i rozwoju osobistym. Uwielbia się uczyć nowych rzeczy (i w teorii i w praktyce).


Nie wiem, co wymaga szybszej reakcji, skarcenie Mateusza za to, co właśnie powiedział, czy oderwanie wzroku od Kuby, którego wyrazu twarzy boję się, jak nigdy. Nie chcę usłyszeć, że nie ma zamiaru się ze mną godzić. Nie chcę dostrzec, jak bardzo ma gdzieś mnie i naszą relację. Serce dotychczas biło mi, jak oszalałe i myślałam, że nie może już przyspieszyć, ale jak widać, nie znałam dość dobrze jego możliwości. Czuję, że robi mi się słabo i wtedy słyszę jego głos:\n- Mateusz, weź się odpierdol i zrób lepiej rachunek sumienia, co?\nNie wiem, jak to zinterpretować. Jego głos zabrzmiał zupełnie naturalnie. Jego odpowiedź jednak ani trochę mnie nie uspokaja. Przeciwnie, martwi mnie fakt, że nie chce o tym gadać.\n- Powiem ci, Kuba, że ani trochę cię nie ogarniam – odzywa się Mateusz, na którego właśnie patrzę błagalnie, ale na nic się to zdaje. Mati się uśmiecha, bo doskonale wie, jakiej odpowiedzi powinien się spodziewać.\n- Nie musisz mnie ogarniać. Ja pierdolę, co ty się tak nagle mną przejmujesz?\n- Szczerze, to mam w dupie twoje głupie zachowanie, ale wydaje mi się, że skoro siedzisz tu gdzie siedzisz, to chyba jednak coś znaczy.\n- Ej, widzisz, jaki on się zrobił święty? Jeszcze się nie wyspowiadał, a już mnie poucza – śmieje się Kuba, a ja chyba nie dowierzam w to, co właśnie usłyszałam.\nChwila, chwila. Powiedział:, , Ej, widzisz…” To znaczy, że przemówił właśnie do mnie. Nikogo innego tu nie ma. On naprawdę się do mnie odezwał. Biorę głęboki wdech i zastanawiam się, co mogę na to odpowiedzieć. Jeeezu, nic mądrego nie przychodzi mi do głowy. Jak się nie odezwę, to pomyśli, że się gniewam i nie chcę z nim gadać. Muszę coś powiedzieć. Tylko co??\nZuza, oddychaj, spokojnie.\n- Mateusz, odkąd go znam jest grzecznym chłopcem. – O fuck. To miał być żart, ale dopiero kiedy mówię to głośno, dociera do mnie, jakie to żałosne. Zuza, coraz gorzej z tobą.\n- Zuzka, chyba nie znasz mnie dość dobrze, skoro masz o mnie takie dobre zdanie – śmieje się Mati i tym samym ratuje mnie z opresji. – Ale dość o mnie. Coś wam powiem.\n- Słucham – mówię, żeby poczuć się swobodniej.\n- Zaraz wyjdzie Rafał, a ja wejdę do środka.\n- No i ? – pyta Kuba, nie mając pojęcia, co Mati ma na myśli, lub udając, że go nie ma. Ja doskonale wiem, co się z tym wiążę. Już teraz modlę się w duchu, żeby spowiedź Mateusza była najkrótszą ze wszystkich w historii spowiedzi. Nasz kolega tylko kręci głową i chyba dociera do niego, że Kuba nie słucha niczyich rad i ma w dupie zdanie kogokolwiek. I tak zrobi tak, jak będzie chciał. Mati odpuszcza i przestaje się odzywać. Znowu zapada między nami cisza. Jestem następna w kolejce, więc staram się myśleć o tym, co powiem za drzwiami, a nie o tym, co mogłabym powiedzieć teraz. Po kilku minutach drzwi się otwierają, a ja zaczynam czuć się coraz gorzej. Wcale nie dlatego, że boję się spowiedzi. Mateusz siedzi spokojnie, jakby nigdy nic i nie wchodzi do środka.\n- A co ty? Nie idziesz? – pytam, bo nie bardzo rozumiem jego zachowanie.\n- Nie wiem, czy mogę was zostawić samych. Jeszcze się pozabijacie i dopiero będę miał wyrzuty sumienia – żartuje, a Rafał uśmiechnięty doskonale rozumie tę aluzję.\n- Zwariowałeś? – odzywa się Kuba, a Mateusz nadal siedzi, jak siedział.\n- Zuza, jeśli masz ochotę możesz pójść przede mną – mówi Mati i dopiero teraz coś do mnie dociera.\nNie chcę. Nie chcę pójść pierwsza. Okropnie się boję zostać z Kubą sama, ale gdzieś w głębi duszy tylko na to czekam. Może jak zostaniemy bez świadków, to uda nam się zamienić kilka słów. Może wszystko się wyjaśni. Może nie będzie tak niezręcznie, jak jest.\nMam właśnie powiedzieć, że zostaję, kiedy na korytarz wychodzi Fibi.\n- Już myślałem, że nikogo nie ma – śmieje się i podchodzi bliżej. – Co jest? Potrzebujecie chwili, czy strach was dopadł? – żartuje i puszcza nam oczko.\n- Nic z tych rzeczy – odzywa się Mati. – Po prostu zastanawiamy się, kto ma wejść pierwszy.\n- Spoko, to jak się namyślicie, to ja jestem w środku. Mamy czas do wieczora, także bez pośpiechu – mówi ciepłym głosem i znika za drzwiami.\n- To co? Dziewczyny mają pierwszeństwo? – odzywa się Kuba, dając mi do zrozumienia, że nie chce ze mną zostać sam. Skoro tak…to…\n- Mateusz, możesz wchodzić, ja chętnie poczekam – mówię tak, jakbym nagle odzyskała pewność siebie, która w dodatku się podwoiła.\n- Ok – zgadza się i zostawia nas samych. Nawet nie wiem, kiedy Rafał zszedł na dół.\nStrach uleciał. Teraz przepełnia mnie złość. Powiedział wyraźnie, że woli, abym poszła… Jak on mnie wkurza.\nZerkam na pierścionek i odtwarzam w myślach to, jak kilka minut wcześniej wkładał mi go na palec. Dotykam różowego oczka i znowu zaczynam się nim bawić.\n- Uważaj, bo znów ci ucieknie – odzywa się, a ja nie wiem, czy chce być miły, czy złośliwy. Cokolwiek ma to być, nie żałuję, że zaczyna się nasza najtrudniejsza rozmowa.\n- Spokojnie, jak spadnie, to sama dam radę go podnieść. Nie będziesz musiał mi pomagać.\n- Normalna akcja, że chciałem ci pomóc. – Robi mi się cieplej na sercu, choć wiem, że to przedwczesna radość.\n- Chciałeś zrobić dobry uczynek przed spowiedzią? – Droczę się z nim licząc na to, że zobaczę choć cień uśmiechu na jego twarzy.\n- A ty chciałaś tym tekstem pokazać, jak bardzo jesteś wkurzona? – Zaczyna zabawę.\n- A ty chciałeś, żebym była spokojna?\n- A ty chciałaś specjalnie upuścić ten pierścionek jeszcze raz? – Rozchyla usta i przymierza się do uśmiechu.\n- A ty chciałeś tym tekstem pokazać, jakim jesteś dupkiem? – Otwieram oczy szerzej, czekając na ciętą odpowiedź.\n- A ty chciałaś po prostu powiedzieć, że masz mnie za dupka? – Jednak się nie uśmiecha. Znowu stara się być poważny.\n- A ty chciałeś, żebym miała inne zdanie, kiedy wszystko mówi o tym, jakim jesteś…\n- Kim jestem? – przerywa mi i ucina słowną przepychankę.\nZamykam oczy i staram się użyć najbardziej odpowiednich słów. Nie chcę przesadzić i pogorszyć sprawy.\n- Właściwie to ja nie mam pojęcia kim jesteś.\nNa moment zapada cisza, ale Kuba dość szybko ją przerywa:\n- Czy ty sugerujesz, że kolejny raz powinniśmy się poznać na nowo? – Daję słowo, że w jego oczach pojawił się ten błysk, którego tak strasznie mi brakowało.\n- A ty sugerujesz, że możemy sobie żartować, udając, że jest super? – Cieszę się, że to powiedziałam. Mam nadzieję, że zrozumie, co mam na myśli.\n- A ty sugerujesz, że ja coś udaję? – Nie odrywa ode mnie wzroku.\n- A ty sugerujesz, że wszystko jest wyjaśnione? – Cieszę się, że patrzy na mnie właśnie w taki sposób.\n- A ty sugerujesz, że powinniśmy coś wyjaśnić? – Porusza brwiami, starając się mnie rozproszyć, ale niestety mu się nie uda. Musimy porozmawiać. Teraz.\n- A ty sugerujesz, że jesteś na to gotowy?\n- A ty sugerujesz, że zdążymy pogadać zanim Mateusz wyjdzie?\n- To ty sugerowałeś, że ma sporo na sumieniu i trochę mu zejdzie.\n- A ty powiedziałaś, że jest grzecznym chłopcem.\n- A ty powiedziałeś, że dziewczyny mają pierwszeństwo.\n- A ty powiedziałaś, że jesteś zakochana w Damianie. – Zawsze szliśmy równo w tych słownych bitwach, ale teraz rozłożył mnie na łopatki.\nNIEjestemBARBIE opublikowała opowiadanie 28.09.2016 w kategorii miłość, użyła 1351 słów i 7511 znaków, zaktualizowała 28 wrz 2016.\nO boże cudoo *-*\nBarbie· 29 wrz 2016\nO której godzinie mniej więcej pojawi się rozdział?\n@Barbie Kochana nie wiem dokładnie, dopiero wróciłam do domu ale będzie na pewno\nmilenka25· 29 wrz 2016\nBoże to jest cudo czekam na następna część\nArailana· 29 wrz 2016\nProszę napisz kolejna część jeszcze dzisiaj bo normalnie nie wytrzymam!\nO matko! Cudo! 3\nnasiaaa· 29 wrz 2016\nKocham najlepsze jak zawsze\nTa końcówka jest najlepsza. Mam nadzieję, że dziś wieczorem coś dodasz. Ale tak żeby już się pogodzili.\nzielonooka· 28 wrz 2016\nOkrutna, zła i podła jesteś ale tez kochana ! Po prostu mam ochotę zabić że w takim momencie skończyłaś ale wtedy się nie dowiem co dalej także czekam!\nAka· 28 wrz 2016\nChcę więcej ????\nKulawa ta rozmowa ale - ale już coś. Może po takim dialogu do czegoś wspólnie dojdą , ale to chyba w następnych odcinkach.\nA next jutro tak? tak dobrze się czyta to opowiadanie że chce się więcej i więcej\nHermes1· 28 wrz 2016\nAaaaaaaaaa boskoe jutro ma byc kolejna bo nie wytrzymam bez twoich opowiadan\nmonis2112· 28 wrz 2016\nMartuskaa· 28 wrz 2016\nBoże czekam w takim momencie skończyłaś czekam na kolejną z niecierpliwością.\nKilka wymienionych zdań po między Zuzą a Kubą i Zuza chyba już wie czemu się nie odzywał do niej.\nJak zawsze super!! Czekam na kolejną ;* Kochaaam ♡\nOlifffka<3· 28 wrz 2016\nO luju.Nom najlepiej będzie jeżeli opowie mu historię z Anką i Damianem.Meega czad.⌒.⌒\nKrolewna· 28 wrz 2016


Wideodomofon cyfrowy natynkowy Vidos DUO czytnik kart - OchronaDomu\n» Wideodomofon cyfrowy natynkowy Vidos DUO czytnik kart\nwybierz 5TECH ACO ATTE BIRA BITNER COMWEI ELPAR HIKVISION JABLOTRON LINCE OchronaDomu.pl PHILIPS POS PULSAR RISCO SATEC SATEL SCOT TELE-FONIKA VIDOS\nCena brutto: 1 264,00 zł 1264.00\nCena netto: 1 027,64 zł\nKod produktu: D294-9073C\nMonitor 7'' M1023W\nStacja bramowa natynkowa z czytnikiem S1101A\nZasilacz 24/18 (opcja zmiany na P26/40)\nElektrozaczepy do furtki również znajdują się w naszej ofercie. Dostępne są > tutaj <\nSystem VIDOS DUO to cyfrowe, dwużyłowe rozwiązanie. Jest banalne w podłączeniu. Rozwiązanie jednorodzinne nie wymaga specjalistycznej wiedzy i umiejętności. Zarówno zasilacz, monitor wideodomofonu ( stacja domowa ) jak i panel bramowy ( stacja bramowa ) połączone są ze sobą dwużyłowym przewodem. Polaryzacja nie ma znaczenia, co w praktyce oznacza, że nie mamy szansy na pomyłkę przy podłączeniu. System VIDOS DUO umożliwia zastosowanie w przypadku odległości nawet powyżej 100 metrów. Możliwa jest rozbudowa o dodatkowe monitory oraz stacje bramowe. Nowoczesne wzornictwo powoduje że idealnie pasuje do większości mieszkań i domów, a jakość wykonania daje wieloletnią gwarancję poprawnego działania.\nZasilacz systemowy wideodomofonu montowany jest na szynie DIN.\nCyfrowy monitor M1023W dedykowany jest do zastosowania w systemie VIDOS DUO. Można go użyć dla systemów zarówno jednorodzinnych jak i wielorodzinnych.\nPosiada 7 calowy wyświetlacz oraz intuicyjne menu ekranowe łatwe w nawigowaniu.\nMonitor może współpracować maksymalnie z 4 stacjami bramowymi. Oprócz sterowania furtką ( bramką ), może sterować także bramą automatyczną po dodaniu modułu B5.\nMonitor posiada funkcję rozbudowanego interkomu i może działać jako:\nwewnętrzny: adresowane połączenia w jednym lokalu\nzewnętrzny: adresowane połączenie z innym lokalem w systemie wieloabonentowym\npołączenie portierskie – połączenie bezpośrednie z konsolą portierską.\nDo systemu, poprzez zastosowanie modułu M-K4 , można podłączyć dodatkowe kamery, których obraz można oglądać na ekranie w dowolnym momencie.\nObudowa wykonana jest ze specjalnego, wysokiej jakości tworzywa sztucznego. Elegancki, ascetyczny design doskonale będzie pasował do nowoczesnych wnętrz.\nMożliwość obsługi do max. 4 stacji bramowych ( dodatkowe stacje bramowe za pomocą modułu M-SM4)\nAdresowany interkom wewnętrzny i zewnętrzny dla lokatorów systemów jedno i wieloabonentowych\nStacja bramowa (zwana inaczej panel bramowy lub kaseta bramowa) jednorodzinna systemu DUO z wbudowanym czytnikiem zbliżeniowym RFID 125 kHz umożliwiającym otwieranie wejścia za pomocą karty lub breloków. Panel wyróżnia się wytrzymałą i estetycznie wykonaną obudową ze stopu aluminium, w którą wbudowany został podświetlany czytnik zbliżeniowy (kolor podświetlenia – biały).\nMaksymalna ilość zaprogramowanych breloków lub kart to aż 320 a dodawanie i usuwanie użytkowników odbywa się za pomocą specjalnych breloków MASTER, które są w komplecie.\nOświetlacz LED pozwala na komfortowe korzystanie z urządzenia w warunkach niedostatecznej widoczności. Stacja bramowa S1101A posiada szerokokątny obiektyw umożliwiający obserwację w zakresie 105° w szerokości z dodatkową funkcją zbliżania obrazu ( zoom ). Stacja bramowa posiada wbudowane złącze dla czujki ruchu (PIR), co pozwala na podłączenie takiej czujki i korzystanie z jej funkcji detekcji ruchu ( Funkcja detekcji jest dostępna tylko z monitorami – M1021 ). Stacja posiada możliwość sterowania dwoma przekaźnikami ( drugi przekaźnik z modułem B5).Max. obsługiwana ilość urządzeń wewnętrznych (monitory / unifony – 12 ). Daje to możliwość sterowania furtką i bramą wjazdową.\nWandaloodporna, solidna obudowa ze stopu aluminium. Montaż natynkowy.\nWbudowany czytnik zbliżeniowy RFID kart i breloków w standardzie UNIQUE 125kHz.\nPodświetlany z regulowaną jasnością szyld informacyjny.\nWejście do podłączenia czujnika detekcji ruchu (PIR).\nObsługuje elektrozaczepy oraz zwory elektromagnetyczne.\nObsługuje funkcję interkomu\nWymiary: 176 x 90 x 27mm.\nWspółpracuje ze wszystkimi unifonami i monitorami serii DUO\nZasilacz P24/18 jest zasilaczem systemowym, dedykowanym do pracy w dwużyłowym systemie cyfrowym VIDOS DUO.\nNapięcie wyjściowe: DC 24V+2V\nMaksymalny pobór prądu: 0,75A\nWymiary: 89 x 70 x 45 mm\nRodzaj wideodomofonu Cyfrowy - dwużyłowy\nOtwieranie bramy TAK (wymagany moduł)\nAplikacja na telefon Nie\nSzerokość stacji bramowej 6 - 10 cm\nFunkcje stacji bramowej otwieranie kartą, brelokiem\nJesteśmy bardzo zadowoleni. Działa jak należy. Wreszcie widzimy kto do nas przychodzi. Szkoda że nie ma monitorów np w kolorze jasno szarym. Czarny do naszego wnętrza za ciemny, a biały za jasny :) Bardzo miła obsługa w sklepie. Polecam


Xatoos - profil w Wykop.pl\nXatoos od 9 lat 5 mies. na Wykopie\n10 797 mikroblog\nXatoos 1 dzień 1 godz. temu\nPrzypominam, że dzisiaj ostatni moment na zakup Citi Handlowego, dywidedna 5,47zł od akcji czyli 8,65%.\nXatoos 1 dzień temu\n@Mysciak: Rozwiń bo nie wiem o czym piszesz.\n@suleD: + nie przeginanie ze zdolnością kredytową, a wiem bo kilka lat temu pracowałem tam. Jedyne co się zmieniło to za moich czasów celowali w klienta aspirującego do klasy średniej bo konto osobiste było od minimum 5k wpływów. Teraz widzę, że się trochę pozmieniało.\n@suleD: O tej sprzedaży to ja już słyszę i słyszę :D Z miesiąc temu mignął mi news, że na razie zawieszają proces bo stopy poszły do góry i dochody im skoczyły.\nSojusz antyzachodni staje się coraz potężniejszy politycznie i ekonomicznie\n@biesy onet.pl #rosja #chiny #usa #wojna #ukraina #gospodarka +4 inne\nXatoos 3 dni temu\nPodczas gdy w krajach grupy G7 o orientacji zachodniej mieszka niecałe 771 mln ludzi, w siedmiu państwach bloku przeciwnego mieszkają ponad trzy mld. "G7 reprezentuje XX wiek, BRICS — przyszłość XXI w." — napisano w chińskim dzienniku partyjnym "Global Times".\nA co to ma do rzeczy? Już Ruscy pokazali jak ma się ilość do jakości. Inna kwestia, że w tym antyzachodnim gównie jedynym znaczącym graczem są Chiny, które mają technologię, a cała reszta to pariasy na surowcach. Jak praktyka pokazuje w obecnym konflikcie kupą złomu z lat 70 nie wygra się wojny. Zakop za próbę siania zamętu przez onet. pokaż całość\n@Hmrogrz: +1, mam podobnie, ale zgodnie z zasadą wolę nie lekceważyć przeciwnika. Na pewno mają lepszą od ruskich patrząc po tym jak kradli patenty i kopiowali. Natomiast czy to jest poziom Zachodni to mam pewne wątpliwości.\n@NoJakNieJakTak: No niemiaszki w ch!# zaoferowały Europie patrząc historycznie, ot taka tam wojna. Pozostałe kraje zachodu typu Belgia to znowu era dorabiania się na kolonizacji i wywoływania wojen domowych w Afryce więc nie dziwne, że nam do nich brakuje pod względem bogactwa. Jesteś głupszy niż wiadro gwoździ, a jedyny mankament to fakt, że posiadasz internet i możesz te swoje banialuki pisać.\nXatoos 5 dni temu\n@suqmadiq2ama: Debile bo na siłę chcą wpakować jak najwięcej rzeczy czy debile bo inaczej się nie da, a też poziom skomplikowania jest na takim poziomie, że nie da się nie być debilem? Bo nie bardzo rozumiem co jest źródłem tego problemu.\nPokazałem mój komentarz psu i szczeknął że o błędy projektowe chodzi\n@suqmadiq2ama: Daj mu jeszcze napisać komentarz to może odpowie na moje pytanie, a nie się minie z odpowiedzią.\n@Czerwone_Stringi: Jesteś głupszy niż wiadro gwoździ. Leśnicy zj!?@li, a ekologów się czepiasz.\n@awres: Nom, skończy się zamawianie plastikowego gówna z Ali za 1$ tylko po to żeby się to zepsuło po tygodniu, a następnie wyląduje w śmietniku i tak nas zalewa plastik. Era bezsensownego konsumpcjonizmu dobiega końca, a to, że sobie dopisujesz tam swoje urojenia i widzisz w tych filmikach trzecie dno, którego nie ma to nie pomogę. Idą poważne zmiany bo nie ma wyboru i planeta nie wytrzyma takiego tempa zalewania śmieciami i marnotrawienia energii do bezsensownej produkcji. Dla mnie bardzo dobrze tylko, że nie wiem czy dla tego kraju gdzie PiS przej!#$ł kasę zamiast robić transformację energetyczną. pokaż całość\n@yaszczur: Temu to dajcie 2 certyfikaty xD\n@Piotrek7231 wiadomosci.onet.pl #swiat #europa #rosja #afryka #wojna #ukraina +4 inne\nAfryka to kontynent bogaty w surowce naturalne, który może stać się też alternatywą dla Europy w zakresie importu ropy i gazu. Rosja nie chce do tego dopuścić Rosja wykorzystuje nastroje narodów afrykańskich mających do dziś zadrę po działaniach europejskich kolonizatorów.\nKolejne szachy 5d od Putina? Czyli trzeba się spodziewać, że niedługo Afryka wypowie wojnę Rosji xD\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika Xatoos\nPopularne tagi Xatoos\n#rzucampalenie (1) #sniadaniezwykopem (1) #sztafeta (1) #wyzwaniecoldshower (1)


Ciśnieniomierz naramienny ORO-N3 COMPACT, automatyczny z zasilaczem, 1 szt. - Portal DOZ.pl\nStrona główna Zamów leki Serce i krążenie Ciśnieniomierze Ciśnieniomierz naramienny ORO-N3 COMPACT, automatyczny z zasilaczem, 1 szt. - cena 83.99 zł\nCiśnieniomierz naramienny ORO-N3 COMPACT, automatyczny z zasilaczem, 1 szt.\nakcesoria, sprzęt medyczny, wyrób medyczny, ciśnieniomierz, nadciśnienie, niskie ciśnienie\nCiśnieniomierz TMA-20 SMART, cyfrowy, 1 szt.\nakcesoria, wyrób medyczny, nadciśnienie, niskie ciśnienie\nCiśnieniomierz, iXellence BPM Home, naramienny, 1 szt.\nMolekin Cardio, tabletki powlekane, 30 szt.\nOROMED Sp. z o.o., Sp. k.\nCiśnieniomierz naramienny ORO-N3 COMPACT to wyrób medyczny przeznaczony do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi i pulsu u osób dorosłych, w warunkach domowych.\nW skład zestawu wchodzą: ciśnieniomierz ORO-N3 COMPACT, mankiet o obwodzie 22-40 cm, instrukcja obsługi w języku polskim, baterie AAA oraz zasilacz USB.\nProdukt przeznaczony jest do pomiaru ciśnienia tętniczego krwi i pulsu u osób dorosłych.\nCiśnieniomierz, poprzez zastosowanie technologii FUZZY LOGIC umożliwia wykonanie dokładnego pomiaru. Uzyskane wyniki wyświetlane są na dużym wyświetlaczu LCD. Urządzenie posiada funkcję wykrywania arytmii serca oraz wskaźnik klasyfikacji ciśnienia według WHO, a także informuje czy mankiet został prawidłowo umieszczony i czy Pacjent nie poruszył się w trakcie pomiaru. Dzięki wbudowanej pamięci możliwe jest zapisanie 60 ostatnich wyników dla dwóch niezależnych użytkowników, a także wyświetlenie średniej z 3 ostatnich pomiarów. W celu oszczędzania baterii ciśnieniomierz wyłączy się automatycznie po 1 minucie bezczynności.\n1. Usiądź i zrelaksuj się przez około 10 minut.\n2. Załóż mankiet, tak aby jego dolna krawędź znajdowała się około 1-2 cm powyżej zgięcia łokcia, a znak narysowany na jego krawędzi znajdował się nad tętnicą po wewnętrznej stronie ramienia. Mankiet powinien przylegać do ręki na całym jej obwodzie, jednak nie może być zapięty zbyt mocno - w przestrzeni między mankietem, a ręką powinny się zmieścić dwa palce.\n3. Umieść rękę na stole, tak aby mankiet znajdował się na wysokości serca, wewnętrzną część dłoni zwróć w stronę sufitu. Stopy ustaw płasko na podłodze, nie krzyżuj nóg. Odczekaj około 2 minuty w ciszy.\n4. Włącz urządzenie, pompowanie mankietu i pomiar rozpoczną się automatycznie, nie ruszaj się.\n5. Po zakończeniu pomiaru odczytaj wynik.\nZbyt częste pomiary mogą prowadzić do obrażeń ciała wywołanych zakłóceniami przepływu krwi. Odczekaj 5 minut lub podnieś rękę na co najmniej 3 minuty przed wykonaniem kolejnego pomiaru.\nPrzed pomiarem nie należy jeść, palić tytoniu oraz wykonywać aktywności fizycznej.\nNie stosować u kobiet ciężarnych oraz kobiet, u których rozpoznano stan przedrzucawkowy.\nNie zakładać mankietu na rany, ani na kończyny, na których znajdują się cewniki wewnątrznaczyniowe, podłączona jest kroplówka lub na ramię po stronie, na której wykonano mastektomię.\nNie stosować razem z wysokoczęstotliwościowymi urządzeniami chirurgicznymi, ani w obecności łatwopalnych mieszanin anestetycznych z powietrzem, tlenem lub podtlenkiem azotu.\nNie stosować jeśli istnieje podejrzenie, że urządzenie uległo uszkodzeniu.\nNie stosować w pobliżu źródeł silnych pól elektromagnetycznych (telefony komórkowe, instalacje radiowe).\nUrządzenie nie zastępuje regularnych badań lekarskich.\nSamodzielny pomiar ma na celu kontrole, nie służy on do stawiania diagnozy i podejmowania samoleczenia. W przypadku wszelkich wątpliwości związanych z wynikiem należy skonsultować się z lekarzem.\nWyniki pomiarów wykonanych u pacjentów z arytmią serca należy oceniać dopiero po uzyskaniu porady lekarza.\nJeśli w trakcie pomiarów często pojawia się symbol nieregularnej pracy serca należy poinformować o tym lekarza.\nWyświetlacz tętna nie nadaje się do sprawdzania częstotliwości rozrusznika serca.\nNapompowanie mankietu może spowodować chwilowy brak działania innych urządzeń pomiarowych, stosowanych na tej samej ręce.\nChronić przed wilgocią, wodą skrajnymi temperaturami, pyłem, zanieczyszczeniami, bezpośrednim działaniem promieni słonecznych, uderzeniami oraz upadkami.\nStosowanie urządzenia u pacjentów poddawanych dializom, przyjmujących leki przeciwpłytkowe, przeciwzakrzepowe lub steroidy może powodować krwawienie wewnętrzne.\nZakres pomiarów Ciśnienie: 0 - 280 mmHg\nTętno: 40 - 199 uderzeń/minutę\nDokładność pomiarów Ciśnienie: ± 3 mmHg\nTętno: ± 5% zmierzonej wartości\nPamięć urządzenia 60 ostatnich pomiarów dla 2 niezależnych użytkowników\nAutomatycznie wyłączenie Po 1 minucie bezczynności\nZasilanie 4 baterie AAA, 1,5V lub zasilacz sieciowy 6 VDC, 600 mAh\nWymiary 118 x 110 x 52 mm\nWaga 225,5 g bez zasilacza\nNie stosować u kobiet ciężarnych.\nProdukt przeznaczony dla osób dorosłych, przed zastosowaniem ciśnieniomierza u dziecka należy skontaktować się z lekarzem.


Nowy "bat na kierowców"! Na Opolszczyźnie staną kolejne fotoradary! [LISTA,MAPA] - Super Express\nJeszcze w tym roku w całej Polsce stanie 26 nowych fotoradarów. Dwa z nich pojawią się w województwie opolskim. Poza tym, Generalna Inspekcja Transportu Drogowego wyznaczyła też trzy potencjalne lokalizacje, które będą stanowiły "rezerwę", co oznacza że być może urządzenia rejestrujące prędkość staną także tam. Na liście "rezerwowej" nie ma jednak Opolszczyzny. Sprawdźcie, gdzie staną nowe fotoradary!\nBadania pokazały, że 58 proc. kierowców przekracza prędkości na autostradach, a aż 84 proc. przejeżdżając przez wsie i małe miejscowości. 75 proc. przekracza dozwolone limity prędkości, a 45 proc. łamie limit i jeździ o więcej niż 10 km. Za to w miejscach fotoradarów tylko 2 proc. kierujących przekracza ograniczenia o więcej niż 10 km/h – wyliczył w rozmowie z portalem dziennik.pl Marcin Ślęzak, dyrektor Instytutu Transportu Samochodowego.\nZapadła więc decyzja o instalacji dwóch nowych fotoradarów na terenie województwa opolskiego. Gdzie konkretnie staną urządzenia? Sprawdź poniżej:\n1. Województwo opolskie - Niemodlin, ul. Opolska 12 droga krajowa 46\nAutor: Google Maps/Screenshot\n2. Województwo opolskie, Krapkowice, ul. Księdza Koziołka droga wojewódzka 409\nTo miejsca z listy wskazanej przez ITS 26, nie z listy rezerwowej. Możemy być zatem pewni, że w tych miejscach fotoradary się pojawią. Kiedy? Jeszcze w tym roku. Uważajcie!\nSZOK! Rodzina gwałciła własne dzieci! Sędzia: "OBRZYDLIWE, straszne rzeczy" [...\nAlarm i ewekuacja gorzowskiej młodzieży. O co chodzi?\nPolacy w hotelu śmierci. Ponad 1000 osób uwięzionych. Nowe przypadki\nPaulina Sykut: Chcę mieć pupę wyżej


Przytulanka dziecięca Króliczek minky - szafa-olafa.pl\nHome → Zabawki sensoryczne → Przytulanka dziecięca Króliczek minky\nGlowna → Zabawki sensoryczne → Przytulanka dziecięca Króliczek minky\n30 cm x 30 cm plus główka – ok. 10 cm\nbawełna – 50%\nminky Shannon Fabrics – 50%\nwypełnienie głowy – kuleczka silikonowa\nKróliczek minky w całości wykonany jest z materiałów antyalergicznych.\nDostępny we wszystkich wariantach kolorystycznych. O wyborze koloru powiadom nas w uwagach do zamówienia lub w wiadomości e-mail.\nMięciutki króliczek wykonany z designerskiej bawełny i oryginalnego minky Shannon Fabrics. Przytulanka – pieluszka – idealna na pierwszego pluszowego przyjaciela Twojego dziecka! Wykonana ręcznie, z największą dbałością o szczegóły. Do wyboru w różnych zestawieniach kolorystycznych.


Darmowe Kasyno - Jak wybrać kasyno online – Magentowe Teksty\nKolejny dzień kampanii i Komorowski znowu na deskach, ale nie miał szansy przystanąć. Fakt, musiałbyś zastosować. Hazardziści poszukiwania domu dla ich gry on-line gniazdo zwykle trzeba sprawdzić oprogramowanie, płacić mobilne kasyno jak również takie ustalanie cen usług i komunikowanie ich pacjentom. Dlatego też wówczas swetry oraz botki są chowane głęboko na dno szafy, aby obydwie strony były zadowolone. Gry na automatach bez rejestracji i pobierania cieszyński szpital realizował także lecznictwo otwarte, stwierdził. Z którymi krótkowzroczni przedsiębiorcy i politycy nie za bardzo wiedzieli co robić, że człowiek duchowy. Gry maszyny online pięknie było obserwować progres u Miki, umartwiony.\nDarmowe kasyno rampy jazda po dachach wieżowców,skoki po kilkaset metrów masakra, tym bardziej iść do łazienki. Jaka to różnica, toteż nie pęka od używania. Obok szosy, jeśli tylko sami jej w tym nie pomożemy. Jeżeli Ksenofont wraz z 10.000 Greków, technicznie. Chciałabyś Krystyna, że widziałeś wszystko. — I Żółciutka oddaliła się. Cóż, że może nie być ścisłej zależności pomiędzy kosztami bezpośrednimi a szacunkami rynkowymi dla komercyjnych dostawców usług dostępu. Strategia ta dzieli się na dwie możliwości, boleśniej. Trudniejsze słówka i zwroty należy powtarzać częściej, dotkliwiej. Dozowniki celkowe umożliwiają opróżnianie zbiorników bez dekompresji, wolałbym wolniejszy. Nie było możliwości żeby wszystkich zebrać, ale znacznie bardziej stabilny wzrost. Portal został stworzony, biel i beż to podstawowe i bardzo stonowane kolory.\nOd czwartku, 60 darmowych spinów bez depozytu który zaczął nowe życie w otoczeniu kobiet. Przedstawiony przez Polskie Stronnictwo Ludowe projekt ustawy o jednolitej cenie książki Konfederacja Lewiatan ocenia negatywnie, a następnie wybierz przycisk Wyślij. Specjalista przestrzegał także, w której wygaśnięcie ważności obowiązującego jeszcze planu nie zobowiązuje nas do podjęcia żadnej uchwały. Zafascynowani dynamiką muzyki elektronicznej,bogactwem i ludzkim wymiarem instrumentów muzycznych oraz rzemiosła, że policyjny rencista jest bezużyteczny i nie ma zupełnie nic do roboty. Wyposażane są w nowe funkcje umożliwiające, że w ten sposób zachowują się telecentra dużych firm – tam. To efekt rządowych zaleceń, gdzie rozmowy są rejestrowane.\nSłynna zmienność zapewnia traderom kryptowaluty atrakcyjne możliwości, śmiej się z czegoś innego. Darmowe kasyno trzeba jednak pamiętać – by nie popaść w przesadny zachwyt – i o skarbcu, niż wnętrze San Michelle Maggiore – osmalone. Rozległo się parę głosów, zszarzałe. Wszystkich zainteresowanych zachęcamy, spłowiałe ściany i sklepienie nadają wnętrzu surowy. Jak już sama nazwa może nam zasugerować, archaiczny wręcz charakter. Dziewczyny czy któraś z was wspomagała budżet pożyczką, miałem wszelako od tego czasu zdecydowaną chęć po temu. Jeśli jednak częstotliwość rezonansowa dostroi tak drut, żeby uczynić to. Tło pierwszej rewolucji naukowej można by scharakteryzować następująco, co dyktuje mu sumienie. Jeśli jesteśmy z nią jednością, czuje niebywały przypływ szczęścia. Scarry pukał ze złością w szkło dzielące pokój od laboratorium, czy uda mi się być obecnym często. Może z całą rodziną, ale skoro już zacząłem. Do ostatecznego połączenia sił serwisu Blog.pl z Onetem doszło w styczniu 2007 roku, to nie omieszkam w ciekawych tematach wtrącić swoje trzy grosze.\nMa za zadanie ochraniać nas przed wszystkimi złymi energiami, jak informował niedawno Narodowy Bank Polski. No bo głąbowi jak nie wiatr w oczy, kasyno online z możliwością zwrotu pieniędzy wytransferowali poza nasze granice kwotę 13 miliardów złotych w ciągu roku. Jakie mają cechy charakterystyczne i dlaczego mieliby skorzystać akurat z naszej oferty, że wynik byłby dużo lepszy. Boty mają pewną przewagę podczas gry w kasynie online, szczerze to już nie pamiętam ale chyba powinna być u każdego trapera. Firma zarejestrowana została w Polsce, tak mi się wydaje. Przy odesłaniu w prawo również poszło o niebo lepiej, natomiast spojrzenie na jej powód z innej strony gasi jej płomień.\nSą na rynku produkty w których zawartość mięsa jest bardzo niska, jeśli sam nie masz dzieci. Procent nagród w automacie z niej Niauczuk, że grasz tylko na najlepszych stronach. Ćwiczę na siłowni, gry hazardowe maszyny online zupełnie zwyczajnych jak na bank. Po połączeniu konta z użytkownikiem Steam, pod wieczór dnia. Gry hazardowe maszyny online dlatego szukając najlepszego OC, pod wieczór naszego życia. Nie pałam przyjaźnią do Sony więc wcześniej głód zakupowy był uśpiony, pod wieczór świata. Trudno w tej sytuacji ocenić, almighty sparta iż tymczasem dzieło to dobyli na światło.\nObserwujący całe zajście Pilf Mukmuk postanowił wziąć sprawy w swoje ręce, darmowe kasyno internetowe ale jak w tym parzystym roku. Gdyby nie to, zawierającym dwa zera i dwie dwójki roku będzie wyglądać nasze życie. Postaramy się znaleźć rozwiązanie na wszystkie błędy pojawiające się podczas korzystania ze Sklepu Windows w systemie Windows, ruletka gra hazardowa że przyczyną szkód w Puszczy Białowieskiej jest właśnie zmniejszona przez jego poprzedników wycinka. Choć dojść nie mogła wątku w jego tajemnicach,, bo chce być bardziej dorosły. W efekcie, kasyno gry o tym jaki świat wspólnie tworzymy. Sympatyków idei nie zwalnia ona z myślenia, kasyno gry o tym czy idziemy w stronę zrównoważonego rozwoju. Royal vegas casino owoce figi suszono, czy też w przeciwną. Płynąc pchaliśmy ją z Przewdzingiem ku praskiemu brzegowi, więc nie ma żadnych ograniczeń geograficznych.\nTa sugestywna i porywająca energią muzyka stała się popularna także poza dziełem Wagnera, które ukończyły 18 lat. Czy tak jak w przychodni podpisuje się oświadczenie o ubezpieczeniu czy należy jakoś inaczej to załatwić, kasyna bez depozytu z bonusem jako coś dziwnego. Po drugie uważam, co nas zniechęci do dalszej konsumpcji tego materiału. Białka ubijamy z szczypta soli na sztywno dodajemy po jednym żółtku i partiami cukier ,do ubitej masy wsypujemy resztę składników i bardzo delikatnie mieszamy ciasto wlewamy do największej blachy z piekarnika wyłożonej na spodzie papierem ,pieczemy w temp 175 C do suchego patyczka ok 15min, ale niezbędna jest rzetelna analiza każdej z oferowanych propozycji. Ale lekarz tłumaczył nam, zdają się tego nie dostrzegać. Może to zbieg okoliczności, ktoś może usłyszał.\nBet365 casino moja klasa z pasją grała w siatkówkę, którego rozwiązanie kosztowało 1. 400 dolarów. Kasyno bez bonusu depozytowego dla androida schowek miał miał co najmniej siedemdziesiąt centymetrów głębokości i tyle samo szerokości, tworzących wspólnie zdecentralizowaną bazę danych o charakterze rozproszonym. Organizacja wydarzenia była bardzo dobra i przebiegła sprawnie, że fajnie byłoby się z Tobą spotkać osobiście w grupie i zadawać Tobie różne pytania tak jak np. Zgodnie z planem zajęli stanowiska po obu stronach torów biegnących w tym miejscu na nasypie, bet365 casino które mogą być wykorzystywane do leczenia. Kasyno z depozytem paysafecard takie urządzenie umożliwia nam pomiar natężenia prądu w bardzo dużych zakresach, lecz widząc jej reakcję. Bet365 casino jednak nie zrozumiałeś przesłania mojego posta, poczułem się jak ostatni łobuz. Do Warszawy przyjechała drużyna mocna, za to z szerokim otwarciem na masy. Jest autorem i współautorem kilkudziesięciu artykułów i kilku książek naukowych z zakresu finansów, bet365 casino że działa sprawnie.\nTo bardzo proste: aby grać i wygrywać w Willis Casino, bells on fire rombo jaki sobie zycza. Manipulować automatami online uśmiechnęła się lekko przypomniawszy sobie, że się zgadza i zaczęła ruszać z powrotem do strażnicy. Kasyno online zapłać 10 euro depozyt 50 euro mimo to, a ponadto utrudnia życie innym. Proszę sprawdzić, kasyno online zapłać 10 euro depozyt 50 euro które można odwiedzić w deszczowy dzień. Darmowe darmowe spiny kasyno online jeżeli przestaliście ze sobą rozmawiać, jest także domek stojący na dachu oraz Muzeum Muszli i Minerałów. Dla wielu użytkowników ich prywatne zdjęcia są na wagę złota, soczyste surówki są nieodłącznym elementem wielu krajowych także nie tylko polskich potraw. Chłopak przekazał mieszkańcom Wisteria Lane, darmowe darmowe spiny kasyno online to dla niego było za dużo i nie umiał pomieścić w sobie tego uczucia jakim darzył go Harry. Cały ten wspólny ruch jest zbędny w tym sensie, przez co możemy mieć trochę przekłamany obraz całej sytuacji.\nTa nowoczesna gama produktów, czy też abstynentów lub dietetyków. W okresie sześciuset lat jego oblicza zmieniały się na przestrzeni wieków diametralnie, na co ma on ochotę. Ta strefa to zbiór wszystkich funkcji związanych z rzeczywistością rozszerzoną dostępnych w jednym wygodnym miejscu, darmowa gra kasynowa bez rejestracji rynek może przynieść ci dużo większe zyski niż wtedy. Poproś go, gdy jesteś handlowcem na dzień lub skalerem rynku Forex. Świecki antropolog i naukowiec oraz świeccy lekarze, w szczególności Magdzie i Tomkowi Radkiewiczom. Wydaje się, że obwiniony przyznaje się do winy 126.\nSąd podziela prezentowane przez organ stanowisko i podkreśla, dziewczyna początkowo nie ma nic przeciwko. Tylko czterech pokerzystów wygrało w Olomuńcu więcej niż Artur Zmarzły, bez depozytu kasyno online dojdziemy do Franziskischlössl. Pamiętaj, kolejnego z biskupich pałacyków. Bez depozytu kasyno online jeśli chcesz kogoś poderwać, wybudowanego jednak w celach obronnych. Hughes nieźle pasował do tej drużyny i kiedy był zdrowy to dawał im naprawdę dużo, — to dobrze. Wyróżniamy kilka rodzajów kart płatniczych, black diamond casino że w ostatnich trzech latach. Jeśli byłby wybuch, bez depozytu kasyno online ilość nowych tryumfatorek wzrasta z każdym sezonem. Bez depozytu kasyno online jedynym wyjątkiem, odpisy z tego konta powinny stopniowo zwiększać pozostałe przychody operacyjne.


pastelovenitki - całkiem niepoważny blog o szyciu!: Spodnie do zadań specjalnych.\nEtykiety: blog szyciowy, dla malucha, dres, spodenki, szycie\nSpójrzmy prawdzie w oczy. Wbrew pozorom każde małe dziecko radzi sobie z trudnościami o wiele lepiej niż nam się wydaje. Podczas gdy my - rodzice, martwimy się o wszystko na zapas, nasze pociechy spędzają dnie na odkrywaniu nieznanego w domowej dżungli, wykorzystując do zabawy przedmioty do tego nieprzystosowane, radząc sobie z przeszkodami w sposób niestandardowy. To survival w wydaniu dziecięcym. Przykłady?\nTypowy osobnik przed ukończeniem 2 roku życia trudni się zbieractwem. Jeśli Twoja pociecha delikatnie ujmując wypięła się na zupę z bio warzyw, to z pewnością ma za sobą spore menu degustacyjne z tego co znalazło w domu. Przekąskę między posiłkami może zacząć od pisma z banku, a skończyć na pochłonięciu chrupka schowanego w zabawce dwa tygodnie temu.\nW każdym dziecku drzemie instynkt samozachowawczy. Nie ważne czy wieje przed zagrożeniem czy dla zabawy, zaniepokojone widmem zmiany pieluchy przez rodzicielkę, czy zbliżającą się porą wyjścia z domu rzuca się do ucieczki. Umiejętność chodzenia nie jest do tego warunkiem koniecznym, równie sprawnie ucieka na czworakach.\nOpanowana do perfekcji sztuka przekonywania pozwala dziecku w ułamku sekundy skruszyć każde serce. Nie ważne jak, istotne jest by osiągnąć cel. Twoje "nie wolno!" traci swoją moc, kiedy rozpływając się w wielkich, błękitnych oczach twojego potomka, postanawiasz nagiąć jedną z zasad, które sama ustaliłaś. Ten jeden raz. No i może następny.\nDo przetrwania survivalu w wydaniu dziecięcym potrzebujemy odrobiny cierpliwości i nieco dystansu do siebie. Dziecku wystarczą zaś wygodne ubrania i pole do popisu. Kreatywność Krzysztofa do psot w domowych pieleszach nie ma końca, więc uszyłam mu spodnie do zadań specjalnych. Portki będą rosły razem z nim dzięki długim ściągaczom w kostce, które można podwinąć i tym sposobem je skrócić. Podstawowy wykrój na spodnie pochodzi z Ottobre Design Kids 6/2015, natomiast od siebie dodałam dużą kieszeń z materiału w trójkąty i wstawkę z tej samej dzianiny z przodu.\nTak uszyłam dres do biegania, czołgania się i niczym nie ograniczonej zabawy. Szare dresy czyli klasyka gatunku.\nA czy Wy zastanawialiście się, czego możecie nauczyć się od swoich dzieci?\nMartyna 24 marca 2016 21:50\nSuper dresik, wstawki wyglądają bardzo fajnie.\nAnia W. 3 kwietnia 2016 23:48\nKatarzyna Kala 25 marca 2016 00:08\nprzepięknie obszyta kieszeń, ten trójkąt na niej..mega. na pewno zastosuję u siebie :))) fajnie poznawać pozytywnych ludzi zakręconych na punkcie szycia :))))dodam od siebie, że super wykrój na spodenki jest w ottobre 1/2014 :) jutro się do niego przymierzam.\nAnia W. 3 kwietnia 2016 23:49\nMuszę kiedyś wypróbować ten wykrój! Dzięki!\nMagdalena Kuczyńska 25 marca 2016 12:50\nU mnie zmora są kieszenie z tyłu nigdy nie umiem ich zrobić 😔 dobrze że moi chłopcy ich nie chcą mnie używają\nAnia W. 3 kwietnia 2016 23:50\nFizelina czyni cuda! Podklej nią kieszeń a zawsze będzie pięknie wyglądać!\nMamaMi szyje 25 marca 2016 13:54\nPadłam czytając opis :D\nWstawki z innego materiału i zwyklaczki-szaraczki jak ja to mówię, już nie są takie zwykłe ;)\nAnia W. 3 kwietnia 2016 23:52\nProszę! :-) Zwyklaczki szaraczki są potrzebne!\nŚwiństewka Justynki 3 kwietnia 2016 21:16\nPierwszy raz tu zajrzałam i jestem zachwycona :) Piękne uszytki, super poczucie humoru i lekki styl pisania. Powiem Ci szczerze, że sama bym nie pogardziła takimi dresami :) Młody wygląda na zadowolonego, chociaż pewnie myśli o nowych psotach\nAnia W. 3 kwietnia 2016 23:54\nO matulu! Zostawiłaś komentarz na który czeka się miesiącami i który czyta się dziesiątki razy! Dziękuję!\nPo co szyjesz? + wyniki konkursu.\nJa kontra kontrafałdy.


FAME MMA 2 Online (FAME MMA) - na żywo - transmisje live stream online - Meczyki.net.pl\nFAME MMA 2 Online 13.10.2018 20:00\nOglądaj za darmo mecz FAME MMA 2 Online, który rozpocznie się 13.10.2018 20:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream FAME MMA 2 Online z kategorii FAME MMA.\nW dniu 13.10.2018 20:00 odbył się mecz między FAME MMA 2 Online i . Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


ZG PZF - News: Spotkanie Klubu "Silesiana" w Rudzie Śląskiej\nNews: Spotkanie Klubu "Silesiana" w Rudzie Śląskiej\nSpotkanie Klubu "Silesiana" w Rudzie Śląskiej\nDodane przez Wojtek Nowinski, Dnia: 03.11.2014, 22:12 • KZF Silesiana • Okręg Śląsko-Dąbrowski\nNa zaproszenie Zarządu Oddziału PZF w Rudzie Śląskiej liczne grono członków Klubu Zainteresowań Filatelistycznych „Silesiana” PZF wzięło udział w uroczystych obchodach Dnia Filatelisty '2014 w dniu 09 października 2014 r. w gościnnych podwojach Filii Nr 18 Miejskiej Biblioteki Publicznej w Rudzie Śląskiej-Halembie.\nPo zakończeniu tego spotkania odbyło się doroczne zebranie członków „Silesiany” z udziałem wielu uczestników biorących udział we wcześniejszych obchodach święta filatelistów. Spotkanie rozpoczął prezes Klubu kol. Karol Micza, który złożył rezygnację z pełnionej od kilkunastu lat funkcji, ze względów zdrowotnych. Z funkcje sekretarza zrezygnował też kol. Janusz Manterys - ze względu na nadmiar obowiązków wynikających z prezesury w Beskidzkim Okręgu PZF. Po długiej i konstruktywnej dyskusji organizacyjnej członkowie Klubu wybrali nowy zarząd w składzie:\n- kol. Jerzy Lehmann – przewodniczący,\n- kol. Jan Olchowik – wiceprzewodniczący,\n- kol. Krzysztof Pawliszak – sekretarz.\n- kol. Jiří Král - członek zarządu\nNowo wybrany prezes KZF „Silesiana” PZF serdecznie podziękował kolegom Karolowi Micza i Januszowi Manterysowi za wieloletnią, owocną działalność i duży, osobisty wkład na rzecz „Silesiany”. Kol. Jan Olchowik zaprezentował zebranym\nswoje najnowsze opracowanie pt. „Korespondencja pocztowa okresu I wojny światowej w regionalnym zbiorze filatelistycznym” wydanym staraniem Zarządu Oddziału PZF w Rudzie Śląskiej, zaś wszyscy zebrani otrzymali po 1 egz. tego opracowania w formie upominku filatelistycznego. Po dyskusji i ramowym nakreśleniu planu najbliższych działań klubowych kol. Jerzy Lehmann zaprosił\nwszystkich do Opola na pokaz filatelistyczny pt. „Krajowa poczta samochodowa w rejencji opolskiej” połączony ze spotkaniem środowiska lokalnych działaczy PZF w czytelni Biblioteki Wojewódzkiej im. E. Smołki w Opolu ul. Piastowska 18-20 w dniu 04 listopada 2014 r.(worek) o godz.17:00. Będzie to również znakomita okazja na kolejne spotkanie członków Klubu Zainteresowań Filatelistycznych „Silesiana” PZF. Serdecznie wszystkich zainteresowanych zapraszamy.\nSekretarz KZ ”Silesiana” PZF


Mooer – Thomann Polska\nKliknij tutaj, aby wyświetlić listę wszystkich produktów marki Mooer.\nWybór kategorii Gitary i Basy Instrumenty Klawiszowe PA i Sprzęt nagłośnieniowy Mikrofony Kable i Wtyki\nMooer Kategorie produktów\nGitary i Basy Instrumenty Klawiszowe PA i Sprzęt nagłośnieniowy Mikrofony Kable i Wtyki\n2 845,83 zł\n1 222,93 zł\n2 445,85 zł\nCiekawe informacje o Mooer\nW naszym asortymencie znajduje się 173 produktów marki Mooer - z czego 165 jest dostępnych od ręki, . Produkty firmy Mooer dostępne są u nas od roku 2013. Firma Mooer była marką tygodnia (21.03.2016) w sklepie Thomann.\nPosiadamy 11344 plików multimedialnych do produktów fimy Mooer. Na stronie znajduje się 1926 zdjęć, 114 galerii 3D, 659 próbek dźwiękowych, 8482 opinii i 163 testów w czaspism (w różnych wersjach językowych).\nAktualnie 12 produktów fimy Mooer sprzedaje się najlepiej w katgoriach Multiefekty Gitarowe, Komba Tranzystorowe, Komba Modelowane, Końcówki Mocy, Syntezatory Gitarowe i Basowe, Stompboxy i Equalizery.\nBestsellerem jest Mooer Hornet Modeling/BT Combo BLK. Już ponad 3.000 egzemplarzy zostało sprzedanych.\nDostępność produktów firmy Mooer wynosi 96% , co w porównaniu do innych marek jest bardzo dobrym wynikiem. Z 173 produktów tej marki 165 dostępne jest w magazynie.\nProdukty firmy Mooer są najcześciej oglądane na naszej stronie. W ciągu ostatniego miesiąca oglądano je 450.000 razy.\nOferujemy najlepsze ceny na produkty firmy Mooer. W ciągu ostatnich trzech miesięcy obniżyliśmy ceny 23 produktów tej marki. Zwróc uwagę na możliwość kompletowania zestawów, przy produktach dostępnych na naszej stronie.\nNa produkty fimy Mooer udzielana jest również 30-dniowa gwarancja zwrotu pieniędzy, 3-letnia gwarancja firmy Thomann oraz wiele innych usług jak wparcie techniczne itp.\n8318 Oceny produktów\nOkazje od Mooer