Władza, żądza, przyjemność i inne wartości w świecie wampirów. Recenzja gry Vampire: The Masquerade - Bloodlines - Nerdheim.pl\nKorektaMichał Korthagor Chrobok\nSanta Monica nocą…\nJakiś czas temu postanowiłem zanurzyć się w jednej z legend komputerowych gier RPG, jaką jest Vampire: The Masquerade – Bloodlines. Nasuwa się pytanie: czy mamy do czynienia z ciągle żywym produktem, czy też truchłem, które dopadł rozkład?\nAtmosfera wydawania dzieła Troika Games od początku nosiła znamiona porażki. Wydane zostało ostatecznie w 2004 roku – w tym samym czasie, co Half-Life 2 – i bazowało na jego silniku oraz pękało w szwach od ilości bugów. Niestety, jak się potem okazało, była to ostatnia gra studia, które może nie stworzyło zbyt wielu tytułów, ale na pewno nie przeszły one bez echa, jak chociażby Arcanum: Of Steamworks and Magic Obscura czy Świątynia Pierwotnego Zła. Wydawca nie chciał słyszeć o przełożeniu premiery i gra ujrzała światło dzienne w znacznym stopniu niedopracowana Co prawda do Bloodlines dość szybko zostały wydane dwa spore oficjalne patche, jednak niesmak związany ze złym pierwszym wrażeniem pozostał. Na dodatek wiele błędów nadal nie zostało naprawionych. Szczęśliwie, dziś mamy niezawodną społeczność, która nieustannie poprawia schedę po twórcach, a także dodaje do gry nową zawartość.\nNajwiększą i niezaprzeczalną zaletą Bloodlines jest fabuła. Do dziś pozostaje ona z jedną z najlepiej napisanych gier, jakie kiedykolwiek powstały. Scenariusz obfituje w świetne zadania, zarówno główne, jak i poboczne. W ostatecznym rozrachunku nie ma ich może zbyt wiele, ale zdecydowana większość z nich ma swój niezapomniany klimat. Osobiście uważam, że quest w opuszczonym hotelu jest wybitnie skonstruowany i trzyma w napięciu od początku do samego końca. Podobnie zapamiętałem historię z pewnym protetykiem, czy też polowanie na seryjnego mordercę, albo poczynania pewnego kultu w centrum (Downtown).\nTrudno zapomnieć o tej lokacji, umiejętnie tworzy atmosferę napięcia,grozy.\nCałość rozgrywki jest skonstruowana na zasadzie hubów. W skrócie: żeby przejść dalej, musimy zaliczyć wątek główny dla danej lokacji. Zadania poboczne też w większości zaczynają się i kończą w danym miejscu. Tylko niektóre polecenia wymagają od gracza większej eksploracji. Tego rodzaju „centrów operacyjnych” jest kilka, a transfer od jednego do drugiego został bardzo dobrze zrealizowany fabularnie. Te ośrodki naszej aktywności wyglądają naprawdę dobrze i posiadają swój specyficzny smak. Bez problemu można odróżnić Hollywood od Chinatown czy Santa Moniki (w dzielnicy chińskiej mamy dużo elementów związanych z Państwem Środka i tak dalej). Na miejscówki naprawdę nie mogę narzekać. Miejsca niezwiązane z tymi hubami bezpośrednio też są dopracowane, jak chociażby siedziba klanu Malkavian, wypełniona sugestywnymi obrazami.\nOstatni hub, szkoda że dość ubogi w zawartość.\nTo wszystko odbywa się też przy świetnej muzyce, towarzyszącej nam podczas eksploracji czy walki. Kawałki, które słyszymy, to najczęściej ambientowe dźwięki w aranżacji pasującej do danej dzielnicy. Umiejętnie tworzy ona nastrój i dodaje całości charakteru. Z kolei przy walce, jeśli jest to konieczne, powoduje dodatkowe pompowanie adrenaliny. Muzyka to kolejna mocna strona Bloodlines.\nNiezastąpiony Jack uświadamiający gracza w jakim świecie od teraz będzie funkcjonował\nNie powiedziałem do tej pory kim właściwie gramy. Nasza postać to wampir o dowolnej płci, należący do jednego z obecnych w grze klanów – każdy z nich jest faktycznie unikatowy, a rozgrywka ma zupełnie inny charakter zależny od dokonanego wyboru. Najbardziej wyróżniają się klany Nosferatu (spychane na margines brzydkie wampiry, za to mistrzowie skradania i działania z ukrycia) i Malkavian (krwiopijcy dotknięci szaleństwem), ale każdy z nich wzbudza zainteresowanie i ma charakterystyczne dla siebie moce, których używanie zużywa zapasy krwi. Ja grałem Torreadorką, czyli mistrzynią perswazji, kokieterii i zastraszania. Statystyk na naszej karcie postaci jest sporo, ale często jedna ma wpływ na drugą i te powiązania są logiczne, więc nie jest to trudne do rozszyfrowania. Co ważne, podbijanie tych cech ma rzeczywisty wpływ na grę i czuć dokonane zmiany. Całość sprawia, że dzieło Troiki ma ogromną wartość, jeśli chodzi o ponowne przechodzenie. Może nawet ja z moimi zasadami się przełamię i któregoś dnia ponownie zainstaluję Bloodlines.\nStatystyki naszej postaci. Można się w tym wszystkim połapać, bez obaw.\nNie będzie dużym spoilerem jak powiem, że zaraz na początku naszej historii unikamy o włos śmierci z rąk kata. Sędzią w tym procesie jest potężny wampir z rodu LaCroix , dla którego wykonujemy dużą część zadań z głównego wątku – osobowość, która na pewno nie pozostanie nam obojętna. Może zabrzmi to nieprawdopodobnie i kliszowo, ale musicie mi uwierzyć: w tej grze występuje masa NPC godnych zapamiętania. Każdy, z kim da się zamienić parę zdań, jest kimś na swój sposób wyjątkowym. Ja na pewno nie pozbędę się z pamięci kilku postaci: liderki rządzącej Santa Moniką, wampira, u którego odbywamy swoisty samouczek – Jacka, czy też krwiopijcy, którego protest przeciwko naszemu ścięciu ratuje nam nasze drugie życie – Ninesa Rodrigueza. Tych postaci jest multum, ale powstrzymam się od wymieniania wszystkich, żeby nie odbierać Wam radości z obcowania z nimi. Dość powiedzieć, że twórcy wypełnili ten świat ciekawymi osobistościami.\nJeanette, jak tu o Tobie zapomnieć?\nPrzy tym całym geniuszu fabularnym Bloodlines niestety upada tam, gdzie powinno oddać ostatni triumfalny okrzyk, czyli pod koniec gry. Gdy już do niego dotrzemy i wszystko dąży do tego ostatecznego rozwiązania, to czujemy, że cały ten epilog był robiony po łebkach w celu szybkiego zrealizowania pomysłów twórców. Nie jest to dopieszczone zakończenie, tylko zryw pod znakiem „byleby jakoś to było i miało jakikolwiek sens” (na szczęście ta logika w tym wszystkim jest obecna). Już ostatni hub, czyli Chinatown, jest skromny i widać brak czasu na jego wzbogacenie – aż szkoda zmarnowanego w ten sposób potencjału. Trzeba jednak zaznaczyć, że ostatecznie mamy obszerny wybór odnośnie do tego, jak to się wszystko zakończy – i to jest jasny punkt na tle ogólnie negatywnego odbioru tej części gry.\nMoja Torreadorka musiała od czasu do czasu, mimo swych talentów, sięgać po broń. Do wyboru mamy dwa rodzaje uzbrojenia – albo coraz to lepsze ostrze (ogólnie panuje zasada: im groźniej wyglądające i dłuższe, tym lepsze), albo broń palną (która działa podobnie). Do tego dochodzą także moce charakterystyczne dla każdego klanu. Ja miałem możliwość znaczącego obniżenia statystyk bojowych swoją prezencją, ale znajdziemy też moce uniwersalne, dostępne dla wszystkich. Walka w jakiejkolwiek formie jest niestety bardzo siermiężna. Ogólnie ma się wrażenie, że całość tego aspektu jest niedopracowana – animacje są toporne, walki z bossami też nie mają jakichś szczególnych mechanik (może znajdę jeden czy dwa wyjątki), a ostatecznie wszystko i tak sprowadza się do ładowania kolejnych magazynków, ewentualnie spamowania mocą do wyczerpania krwi, lub też maltretowania lewego przycisku od cięć. Nie ma tu miejsca na szczególne wyrafinowanie, mimo że jakieś tam parowanie i inne mechaniki walki występują, gra jednak jakoś nie wymusza na nas ulepszania naszych technik.\nJedna z walk, która by zyskała sporo na jakimś urozmaiceniu.\nWażną rzeczą, którą muszę zaznaczyć, jest to, że granie tylko na oficjalnych łatkach nie ma większego sensu. Jeśli chcecie mieć do czynienia z grą bez masy zgrzytów, zbalansowaną i ogólnie przyjemną, to musicie pobrać nieoficjalne patche. Tylko wtedy doświadczycie Bloodlines takiego, jakie powinno być od początku. Próbowałem zostać na stanie gry od twórców, ale jednak jest to niemożliwe. Wielu zadań nie da się ukończyć, wywalanie postaci w tekstury czy ich przenikanie to codzienność, a także zablokowanie opcji dialogowych, które w danym momencie powinny być aktywne.\nW grze występują jeszcze dwie dodatkowe mechaniki –wskaźnik poczucia człowieczeństwa oraz respektowania maskarady. Nakładają one pewne ograniczenia na styl gry, gdyż nie można na przykład bezkarnie napadać niewinnych cywili czy wysysać z nich krwi, ponieważ kończy się to stratą wyżej wymienionych, a ostatecznie śmiercią. Teoretycznie nie miałbym się czego czepiać, ale jeśli właśnie nie robimy rzezi, to te wskaźniki tracą zupełnie na znaczeniu i nic z nich nie wynika. Czasem, w wyniku niektórych zadań, możemy stracić trochę naszego zmysłu „szlachetności”, ale zaraz można na przykład potańczyć w klubie i go z powrotem szybko odzyskać. Znów zabrakło jakiegoś konkretnego pomysłu oraz szlifu tych dwóch mechanik. Bardzo łatwo zapomnieć o ich istnieniu, zwłaszcza jeśli gra się szlachetnym, humanitarnym wampirem – jak ja.\nSprawdzony sposób na odzyskanie człowieczeństwa – taniec.\nPozostaje tylko odpowiedź na postawione w tezie pytanie: czy Bloodlines warte jest po piętnastu latach naszego czasu i środków? Moim zdaniem odpowiedź jest jak najbardziej twierdząca. Fabuła, dialogi, postacie, muzyka, lokacje – to wszystko tworzy niezapomnianą atmosferę, która sprawia, że wybacza się tę skopaną walkę i epilog. One gdzieś tam kłują, szczypią w oczy, nie dając o sobie zapomnieć, ale ostatecznie nie powodują rezygnacji z rozgrywki. Naprawdę warto wypróbować ten tytuł i dać mu szansę. Polecam każdemu, a zwłaszcza miłośnikom dobrze napisanych historii.\nTytuł: Vampire: The Masquerade – Bloodlines\nData Premiery: 16.11.2004\nPoprzedni artykułPrzygodowy tydzień na Epic Games! Deponia, The Pillars of the Earth i The First Tree za darmo do 22.04.\nNastępny artykułOgromne, pozytywne zaskoczenie. Recenzja serialu Star Trek: Lower Decks\n
Plusy:
 + fenomenalna fabuła i dialogi
 + świetnie napisani NPC
 + znakomita muzyka
 + różnorodne klany do wyboru przy tworzeniu postaci
 + można przechodzić wiele razy i doświadczać za każdym czegoś innego
 + kilka zakończeń

Minusy:
 – wyraźnie ubogie w atrakcje Chinatown
 – pęd ku zakończeniu w końcówce gry
 – konieczność instalacji patchy, aby rozgrywka miała sens
 – brak wyraźnego wpływu na grę mechanik maskarady i człowieczeństwa
 – niedopracowana walka
 Krzysztof "Kazio_Wihura" BęczkowskiWładza, żądza, przyjemność i inne wartości w świecie wampirów. Recenzja gry Vampire: The Masquerade - Bloodlines


Budapeszt, czyli stolica W�gier, jest jednym z najpi�kniejszych miast europejskich. Ze wzgl�du na bogat� histori� w�gier stanowi ono po�a�enie wspania�ych budowli, funkcjonalnych rozwi�za� miejskich, jak r�wnie� wpsania�ych zabytk�w. CO warto zobaczy� w budapeszcie? Gdzie spa�? Budapeszt to miejsce niezwyk�e znajdziemy tu wspania�e budynki, ale r�wnie� liczne kluby, galerie, muzea. Wiele os�b pragnie zobacyz� wpsania�y budynek parlamentu, wzniesiony w�asnie przy dunaju szczeg�lnie noc� jego widok jest ob��dny, kiedy �wiat�a parlamentu odbijaj� si� od tafli wody. Co r�wnie� warto rpze�y� w Budapeszcie? Z pewo�ci� b�dzie to podr� budapeszta�skim metrem, kt�re jest jednym znajsztarszych na starym kontynencie. Z pewno�ci� pozwoli r�wnie� dotrze� do wszystkich miejsc, kt�re pragniemy zoabczy�. Spanie w budapeszcie to r�wniez kwestia odpowiedniego przygotowania warto skorzytsa� z mo�liwo�ci hosteli, kt�rych w mie�cie nie brakuje, zar�wno po stronie BUdy, jak i Pesztu. Obie cz�ci miasta oddziela wspania�y,s zeroki Dunaj. Warto r�wnie� przespacerowac si� wieczorem po zabytkowych uliczkach miasto jest wspaniale o�wietlone, pe�ne restauracji oraz kafejek z pewno�ciz robi na ka�dym olbrzymie wra�enie. Budapeszt pozwoli r�wnie� na zakupienie wskaznia�ych pami�tek magnes�w na lod�wk�, poczt�wek i innych.


Negocjuj nienegocjowalne - DANIEL L. SHAPIRO - 86,33 zł - PDF, mobi, ePub - porównywarka cen książek elektronicznych - SwiatCzytnikow.pl\nWynegocjuj więcej dzięki przełomowym odkryciom z zakresu psychologii konfliktów. Konflikty mają ogromną moc – przejmują kontrolę nad nami, naszym życiem, karierą, biznesem, a na dodatek często wydają się niemożliwe do przezwyciężenia. Jak zmienić tę sytuację? Jak walczyć o swoje i wygrywać? Odpowiedź na te pytania, przynosi najnowsza metoda prof. Daniela Shapiro z Uniwersytetu Harvarda.\nE-booki podobne do "Negocjuj nienegocjowalne"


Sztuczna inteligencja/SI Ćwiczenia 6: Różnice pomiędzy wersjami – Studia Informatyczne\nSztuczna inteligencja/SI Ćwiczenia 6: Różnice pomiędzy wersjami\nWersja z 00:29, 18 sie 2006 (pokaż źródło)\nJarabas (dyskusja | edycje)\nm (→Zadanie 4)\nWersja z 03:04, 30 wrz 2006 (pokaż źródło)\n(Rozwiązanie zadania 2)\nUżyta funkcja heurystyczna znajduje długość <math>l\_,</math> najkrótszej z krawędzi, które dostępne są wśród węzłów rozpatrywanego grafu nieobecnych na zbudowanym już fragmencie ścieżki (cyklu); podawane dolne ograniczenie na sumaryczną długość pozostałej (niezbudowanej) cześci cyklu to iloczyn długości znalezionej najkrótszej ścieżki <math>l\_,</math> przez pozostałą do dodania ilość krawędzi.\nPoniżej znajdują się ścieżki wygenerowane przez kolejno strategie: zachłanną, równomiernego kosztu oraz ''A*'' dla 10 miast z danych obecnych w kodzie źródłowym rozwiązania.\nWersja z 03:04, 30 wrz 2006\nZdefiniować (i naszkicować jej graf) przestrzeń przeszukiwań i sformułować funkcję celu dla przykładowego zadania sortowania tablicy zawierającej 4 elementy\nElementami przestrzeni są permutacje liczb od 1 do 4. Funkcja odległości określona jest przez minimalną liczbę "przestawień" dwóch liczb, przez które można osiągnąć z jednej permutacji drugą (tzn. permutacja 1,2,3,4 jest oddalona o 1 od permutacji 1,2,4,3). Funkcja celu to odległość od permutacji 1,2,3,4.\nNapisać program rozwiązujący problem komiwojażera. Rozważyć trzy metody rozwiązania: strategię równomiernego kosztu, strategię zachłanną i A*. Uwaga: testując proszę przyjąć stosunkowo niewielkie grafy aby móc doczekać się rozwiązania.\nUżyta funkcja heurystyczna znajduje długość najkrótszej z krawędzi, które dostępne są wśród węzłów rozpatrywanego grafu nieobecnych na zbudowanym już fragmencie ścieżki (cyklu); podawane dolne ograniczenie na sumaryczną długość pozostałej (niezbudowanej) cześci cyklu to iloczyn długości znalezionej najkrótszej ścieżki przez pozostałą do dodania ilość krawędzi.\nPoniżej znajdują się ścieżki wygenerowane przez kolejno strategie: zachłanną, równomiernego kosztu oraz A* dla 10 miast z danych obecnych w kodzie źródłowym rozwiązania.\nCzy zastosowanie strategii daje gwarancję, że pierwsze odwiedzenie węzła będącego celem przeszukiwania odbędzie się po najkrótszej ścieżce?\nNie, taką pewność dawałoby jedynie zastosowanie idealnej funkcji heurystycznej . Zastosowanie rzeczywistej funkcji heurystycznej w metodzie pozwala na zredukowanie liczby przeszukiwanych węzłów.\nKtóre z algorytmów - zachłanny, równomiernego kosztu, A* - dają gwarancję znalezienia najkrótszej ścieżki, jeśli w grafie przestrzeni przeszukiwań nie występują cykle?\nGwarancję taką dają algorytmy równomiernego kosztu i A*; algorytm zachłanny może znaleźć rozwiązanie nieoptymalne.\nTę stronę ostatnio edytowano 30 wrz 2006, 03:04.


Oświetlenie podjazdu. O czym należy pamiętać? - Poradnik - - sklep elektryczny el12\nOświetlenie podjazdu. O czym należy pamiętać?\nOdporność instalacji na mróz czy deszcz, a także odpowiednie źródło zasilania - to podstawowe kryteria, które należy wziąć pod uwagę, projektując oświetlenie podjazdu do domu lub garażu.\nDobór odpowiedniego oświetlenia warto mieć na uwadze już na etapie projektowania samego podjazdu - to daje zdecydowanie szerszy wachlarz możliwości stosowanych rozwiązań i materiałów. Pozwoli też zaoszczędzić czas i pieniądze w sytuacji, gdyby np. już po położeniu kostki brukowej konieczny okazał się jej demontaż.\nJaki rodzaj zasilania wybrać do oświetlenia podjazdu?\nDo wyboru w zakresie zasilania oświetlenia są dwa rozwiązania: prąd z sieci albo zastosowanie rozwiązań z osobnym zasilaniem (np. solarnych).\nW pierwszym przypadku już na etapie projektowania podjazdu należy zaplanować ułożenie przewodów, które będą wkopane w ziemię - jeżeli oświetlenie będzie zasilane prądem o napięciu 230V, trzeba zwrócić uwagę na to, by przewody były przeznaczone do układania bezpośrednio w ziemi na min. głębokości 50 cm. Przewód należy wyprowadzać w górę w miejscach, w których będą zamontowane lampy oświetleniowe. Szeroki wybór przewodów do różnych zastosowań można znaleźć w ofercie sklepu EL12.pl.\nGdy do oświetlenia jest niewielka powierzchnia, można też rozważyć zasilanie oświetlenia prądem o niskim napięciu 12-24V - w tym jednak przypadku odpada możliwość podłączenia przy okazji do instalacji np. gniazdka elektrycznego (potrzebnego czasami w ogrodzie), warto też upewnić się, że zaplanowane do montażu lampy będą działać przy niższym napięciu.\nJeżeli z jakichś powodów wykluczone jest montowanie pełnej instalacji, do oświetlenia podjazdu pozostaje zastosowanie rozwiązań solarnych, a więc lamp zasilanych energią słoneczną. Podstawowa różnica pomiędzy tymi rozwiązaniami polega na tym, że chociaż oświetlenie solarne jest tańsze, to poziom emitowanego światła może okazać się niższy niż przy zasilaniu prądem sieciowym.\nLampy do oświetlenia podjazdu powinny być właściwie izolowane\nW każdym przypadku budowy instalacji na zewnątrz należy sprawdzić, czy jej składowe (urządzenia i przewody) wytrzymają w trudnych warunkach pogodowych. Kluczowa jest przede wszystkim odpowiednia izolacja lamp (informacje na ten temat można znaleźć na ich oprawach i na opakowaniach). Na urządzeniach zwykle też widnieje znak bezpieczeństwa „B”. Lampy posiadają także symbole IP opisujące odporność na działania czynników zewnętrznych - w przypadku oświetlenia, które ma być odporne na deszcz (oprawy wykonane np. ze szkła lub stali nierdzewnej), może to być np. IP44 lub IP65. Szeroką ofertę opraw zewnętrznych do oświetlenia podjazdu można znaleźć w sklepie EL12.pl.\nKolejnym istotnym czynnikiem jest to, w jaki sposób światło będzie się włączać i wyłączać. W tym przypadku praktycznym rozwiązaniem mogą okazać się lampy wyposażone w czujnik ruchu. Światło będzie się uruchamiać po zmroku za każdym razem, gdy ktoś pojawi się w zasięgu zamontowanego wewnątrz oprawy czujnika. To rozwiązanie jest również zdecydowanie bardziej energooszczędne w porównaniu do lamp, które oświetlają podjazd przez całą noc.\nJakie lampy wybrać do instalacji świetlnej przy podjeździe?\nDobrym rozwiązaniem do oświetlenia podjazdu mogą okazać się tzw. oprawy najazdowe, dostępne w ofercie EL12.pl. Montuje się je bezpośrednio w podłożu - dzięki temu łatwo można wyznaczyć trasę wjazdu do garażu. W przypadku tych lamp użytkownik może regulować kąt ich świecenia.\nInną praktyczną propozycją są lampy stojące – tu jednak warto pamiętać o tym, by światło nie oślepiało kierowcy wjeżdżającego na podjazd. Zwykle taka lampa powinna mieć ok. 50 cm wysokości.\nOsobną kwestią pozostaje oświetlenie samej bramy garażowej - w tym przypadku istnieje również szereg rozwiązań: od prostych lamp halogenowych po listwy, które mogą oświetlać całą elewację budynku. Tu także należy pamiętać, że te bardziej skomplikowane rozwiązania najlepiej zaplanować już na etapie projektu samego budynku.


Newsy, informacje, aktualności o grze Elite Dangerous: Arena - PPE.pl\nStrona głównaNewsy, informacje, aktualności o grze Elite Dangerous: Arena\nhe he he Z Federacją też mi po drodze, ale najpierw musi wpaść Master w Imperium, także mogę walczyć po obu stronach konfliktu :) Mam... - Giovanne\nWojciech Gruszczyk 08.07.2016 18:09\nElite Dangerous: Arena za darmo! Sprawdźcie sieciowe zmagania w kosmosie\nTwórcy Elite Dangerous postanowili zaskoczyć graczy. Firma zdecydowała się zaoferować za darmo tryb sieciowy, w którym możemy uczestniczyć w zmaganiach PVP. To mały wycinek wielkiego projektu, ale zapewnia przyjemną rozgrywkę na wiele godzin.\nPisząc swoją wypowiedź miałem na myśli wersję na xbox:). - ApartRikimaru\nO to chodziło - Vanio


Podcast 065 - rozmowa z Zuchem - kreatywność, produktywność i parenting - Z pasją o mocnych stronach i intencjonalnym działaniu\nZucha.Media | BLOG\nMaciej Mazurek | ZUCH\n“13 powodów żeby się zabić”\n“12-tygodniowy rok. Osiągnij w 12 tygodni więcej niż inni w 12 miesięcy” Brian. P Moran\n“Getting Things Done, czyli sztuka bezstresowej efektywności” David Allen\n“10 kroków do maksymalnej produktywności” Michał Śliwiński\nMetoda 2 minut\n“Lying” Sam Harris\nSerial: “13 powodów”\n“Pęknięte miasto. Biesłan” Jerzy A. Wlazło, Zbigniew Pawlak\n“Kradnij jak artysta: Dziennik. Notatnik dla kreatywnych kleptomanów” Austin Kleon\nTHE DIELINE – BLOG\nMetoda Jerrego Seinfelda\nLifeHacker – BLOG\n“The Accidental Creative: How to Be Brilliant at a Moment’s Notice” Todd Henry\n“Mocni ojcowie, mocne córki” Meg Meeker\n“Więź. Dlaczego rodzice powinni być ważniejsi od kolegów” Gabor Maté, Gordon Neufeld\n“Dzikie Serce. Tęsknoty męskiej duszy” John Eldredge\n“Najlepsze miejsce pod słońcem” Gordon MacDonald\nTo jest podcast „Z pasją o mocnych stronach”, odcinek 65. – rozmowa z Zuchem.\nCześć! Witajcie w kolejnym odcinku podcastu. Dzisiaj zaprosiłem do rozmowy bardzo ciekawego człowieka. Jest to Zuch, czyli Maciej Mazurek, którego od dłuższego czasu obserwuję w internecie. Prowadzi on stronę ZUCH.media, gdzie tworzy śmieszne komiksy na temat swojej rodziny, ale też związane z pracą na etacie. Oprócz tego pisze bardzo ciekawe teksty na blogu. Stwierdziłem, że dużo nauczę się z rozmowy z Maciejem, więc zaprosiłem go do podcastu. Nie tylko się zgodził, ale też zrobił test StrengthsFinder, więc usłyszymy, jakie ma talenty.\nW podcaście rozmawialiśmy przede wszystkim o produktywności i rodzicielstwie. Oprócz tego poruszyliśmy kilka pobocznych tematów. Serdecznie zapraszam Was do tej rozmowy, która była długa, ale ciekawa.\nCześć, Maćku vel Zuchu! Jak mam się do Ciebie zwracać? Na swojej stronie w „O mnie” piszesz, że jesteś Maciek, ale wszyscy mówią na Ciebie Zuch…\nPrzyzwyczaiłem się do tego słowa, polubiłem je, zresztą sam je sobie wymyśliłem, bo zawsze chciałem mieć fajną ksywkę, a nigdy nie miałem. Maćków jest sporo, Zuch jestem ja jeden. Lubię to, dobrze się czuję z moim alter ego.\nZacznijmy od przedstawienia się: kim jest Zuch, co robisz, kim jesteś, skąd pochodzisz?\nNazywam się Maciek Mazurek, czyli Zuch. Mieszkam w Poznaniu. Jestem grafikiem, plastykiem i projektantem. Z zawodu wykształconego – filozofem. Poza tym, że zajmuję się grafiką, mam swoje jednoosobowe studio. Jestem też blogerem. Mój blog monetyzuje się w jakiś sposób, jest częścią moich dochodów. Prywatnie jestem mężem Karoliny, ojcem trójki dzieci – Szymona, lat 11, Hani, lat 8 i rocznego Adasia. Lubię Pink Floyd. Lubię kawę. Lubię yerbę. Lubię paintball. Nie lubię Excela. Nie lubię wstawać wcześnie rano. Nie lubię jeść buraczków ?.\nWiele nas łączy – Pink Floydzi, buraczki. Różni nas jedna rzecz – ja uwielbiam wstawać rano.\nWiem, że lubisz. Ja próbowałem, ale nie jestem w stanie. Jestem typowym nocnym markiem. Gdybym miał wylądować na bezludnej wyspie i wybrać jedną płytę, to byłoby to „The Wall”. Ale „The Dark Side” i „Wish You Were Here” na pewno są super, „Animals” też ma swoje uroki, chociaż mniej mi się podoba np. „The Final Cut”, czyli te lata 80. Ale „The Division” też jest miejscami super.\n„High Hopes” też.\nTak, to jest powrót do takich momentów, kiedy Gilmour sprzeczał się z Watersem, bo gdy dwa geniusze zderzyły się ze sobą, to wychodziły im najlepsze utwory.\nUwielbiam „Wish You Were Here”. Jest też taka piosenka, która jest dla mnie przestrogą – to „Welcome To The Machine”. Ten tekst zawsze mi przypomina, że boję się być takim człowiekiem, dlatego słucham sobie tej piosenki, która ma też świetną muzykę. Jeżeli ktoś jej nie zna, to zalinkujemy.\nTego można akurat nie znać, bo „Wish You Were Here” przyćmiewa cały album w ujęciu popkulturowym, ale to jest dobry album.\nBardzo go lubię. To jest jedyny winyl, który mam w domu, chociaż nigdy nie miałem gramofonu.\nJa mam taki plan na emeryturę, że kupię sobie gramofon. Będę miał wtedy czas, żeby usiąść, włączyć i pokontemplować, bo lubię.\nÀ propos czasu będziemy jeszcze rozmawiać, bo zaprosiłem Cię do podcastu m.in. dlatego, że jesteś bardzo aktywny w sferze blogowej i stamtąd Cię znam. Z przyjemnością czekam na Twoje kolejne komiksy o pracy biurowej, które czasami traktuję z przymrużeniem oka, a czasami z zastraszającą akuratnością, bo tak są podobne do rzeczywistych wydarzeń, które widywałem w biurze. Masz trójkę dzieci, a przy tym jesteś mocno kreatywny i produktywny i o tym też porozmawiamy. Jest jednak jeszcze jeden element przedstawienia Ciebie jako gościa, są nim talenty. Poprosiłem Cię o zrobienie testu StrenghtsFinder – jakie jest Twoje top 5?\nOd pierwszego: odkrywczość, komunikatywność, intelekt, zbieranie i maksymalista.\nJesteś osobą, która na swoim blogu publikuje teksty lifestyle’owe, czyli o stylu życia, ale też takie bardzo konkretne porady typu: jak zorganizować foldery w komputerze albo jak być produktywnym jako freelancer. Zastanawiałem się, jak być produktywnym, mając trójkę dzieci, pracując w biurze zlokalizowanym w domu. Jak definiujesz bycie produktywnym, efektywnym i jak to robisz, że tyle robisz?\nDla mnie to cały czas walka. To nie jest tak, że jestem produktywny w taki naturalny sposób. Każdy dzień to walka z rzeczami, które dzieją się dookoła. Część z nich odbywa się na moje własne życzenie, bo mogę wynająć sobie coworking, ale wolę być w domu. Części rzeczy nie przewiduję, np. gdy ktoś przyjdzie do domu, więc cały czas jest takie tarcie. Dla mnie ta produktywność to próba walki z tym, żeby zrobić swoją robotę. Każdego dnia jest inaczej. Staram się mieć to spisane na kartce. Wielu ludziom pomaga elektronika – wierzę, że u nich to działa. Ja próbowałem, ale u mnie nie działa. Trzeba więc znaleźć swoją metodę.\nW Twoim podcaście był człowiek, który jest copywriterem. Opowiadał, że musi mieć przed sobą tablicę, na której ma rozpisane zadania z dodatkowymi rysunkami – to jest coś w moim klimacie. Robię taką prostą listę to do i muszę ją pokolorować. Nie mogę mieć rozpisanego czegoś z góry do dołu, bo wtedy tego nie widzę. Jak mam aplikację, to nie widzę całości. Muszę wydrukować kalendarz miesięczny lub narysować go, przykleić do ściany i na nim rozpisać zadania, bo dopiero wtedy to widzę. Uważam, że w produktywności ważne jest to, aby znaleźć odpowiednią dla siebie metodę. Jestem wzrokowcem, więc jeśli nie widzę elementów, to nie potrafię ich ze sobą połączyć. Ostatnio robiłem listę publikacji zakontraktowanych – musiałem je wykonać i one musiały pojawić się na blogu. Jak spisałem sobie to na kartce, to stwierdziłem, że nie dam rady, że tego nie da się zrobić i że przegiąłem. Jednak potem, gdy wpisałem to do kalendarza, to zobaczyłem, że zmieszczę tam jeszcze parę rzeczy. Trzeba więc znaleźć swoją metodę. To, że wszyscy mówią, że musisz przejść w elektronikę, nie znaczy, że to faktycznie zadziała.\nParę lat temu też myślałem, że znalazłem swój sposób, bo inni mówili, że jak będę robił jak oni, to stanę się produktywny. Oczywiście to była droga do porażki, bo nie dość, że każdy ma inne talenty, to jeszcze co innego na niego działa. Ja jestem bardziej słuchowcem i lubię aplikacje, ale to dlatego, że często pracuję w drodze lub pomiędzy jakimiś rzeczami. Jak mam pół godziny, to zastanawiam się, co mogę w tym czasie zrobić, i nie zawsze mam ze sobą notatnik. Najlepszym rozwiązaniem jest telefon, szukam więc aplikacji, które pozwolą mi to zwizualizować.\nJa to rozumiem, sam jestem fanem różnego rodzaju aplikacji, jestem trochę gadżeciarzem, ale nie w tym aspekcie. To wynika z takiej starej szkoły projektowej, że każdy poranek zaczynamy od kartki i ołówka. To jest coś, czego nie wiedzą młodsi ode mnie projektanci, bo nigdy się tego nie uczyli. Od razu siadają do komputera, gdzie mają tysiąc opcji, które są rozpraszające, a kartka i ołówek pozwalają przelać myśl w wizję w czysty sposób.\nÀ propos rozpraszania – to, że przenieśliśmy się na digital, czyli cyfrowe narzędzia, sprawia, że potem musimy uczyć się, jak nie rozpraszać się tym, co jest obok nich.\nTak, bo napakujemy do komputera aplikacji, które mają nam ułatwić życie, a potem szukamy aplikacji, które je powyłączają, żeby ponownie ułatwić sobie życie.\nDla mnie produktywność i efektywność jest połączeniem dwóch żywiołów. Z jednej strony masz bieżące projekty dla klienta, z drugiej – bieżączkę, czyli np. rachunki, dentystę, wywiadówki, a z trzeciej strony – plany długofalowe, dłuższe cele, aspiracje. Dla mnie największym wyzwaniem jest pogodzenie tych rzeczy. Jak Ty sobie radzisz z godzeniem takiej bieżącej pracy z tym, co chcesz zrobić dla siebie, czego chcesz się nauczyć?\nTo, do czego doszedłem w swoim życiu, to grupowanie zadań – stąd te kolory – bo mam wiele obszarów, które muszę połączyć. To nie jest tak, że idę do pracy na etat i mam tam mniej zadań, bo ramy tego, co robię, są bardziej określone. Z jednej strony jestem grafikiem, projektantem, muszę wymyślić, zaprojektować logotyp, a to jest bardzo koncepcyjna praca. Jako grafik DTP muszę też ułożyć książkę do druku, więc to jest kwestia techniczna. Gdy projektuję okładki dla Luxtorpedy, to tam jest projekt, front okładki, a potem to wszystko trzeba zebrać w jedną całość, wypuścić do drukarni, żeby oni to wydrukowali. Do tego mam blog, na którym piszę teksty z jawnym product placementem. Są jeszcze komiksy. Organizuję spotkania dla blogerów. Na dniach ruszam z nowym projektem wideo. W międzyczasie budowałem dom, do którego przeprowadziliśmy się niedawno i cały czas jest tu coś do zrobienia. Muszę więc pogrupować sobie wszystkie moje zajęcia, bo inaczej miałbym tysiąc zadań, a tak to mam tylko sześć grup.\nJak to wygląda w praktyce? Czy masz tak, że pół dnia przeznaczasz na jedną grupę, pół na drugą? Czy raczej dany dzień tygodnia na jedną z grup, a inny na kolejną?\nChcę to ulepszyć, aby poświęcać konkretne dni czy pory dnia na różne rzeczy. Generalnie staram się tak robić. Czasem to nie wychodzi, gdyż pewne grupy zadań trwają pół godziny, np. wykonanie telefonów, czyli coś, czego nie cierpię, bo nienawidzę dzwonić i załatwiać spraw. Moja predestynacja w tym jest tak silna, że czasami przesadzam. Ale ważne jest, aby obserwować siebie – co mnie wkurza, a co sprawia, że mam w pracy flow. Zauważyłem, że rozbija mnie takie przeskakiwanie między zadaniami. Jeśli muszę wbić się w coś na nowo, to tracę bardzo dużo czasu, by mój mózg wszedł na dobry tor.\nW tym, co mówisz, jest dużo maksymalisty – dążenia, żeby to, co robisz, było jak najbardziej efektywne – zarówno w kontekście przełączania się między zadaniami, jak też tego grupowania. Widzę też trochę śladów intellection, bo to jest mocno przemyślane przez lata. To, co mówisz, jest dla mnie pracą projektowo-bieżącą, ale czy masz cel roczny albo coś, co byś chciał w danym roku najbardziej osiągnąć? Jak łączy się to z tymi projektami pogrupowanymi w obszary, o których mówiłeś? Jak to się łączy z czymś większym? Może nie masz czegoś takiego i jesteś na takim etapie życia, że brakuje Ci na to przestrzeni?\nJestem w takim okresie życia, że trzeba mierzyć siły na zamiary. Część rzeczy do osiągniecia w skali roku musiałem poodkładać świadomie, bo mam w domu niemowlaka, dom trzeba wykończyć w kilku miejscach, więc nie wszystko naraz. Moja doba ma 24 godziny, więc napisanie książki musi jeszcze trochę poczekać, bo nie dam rady i teraz to jest niemożliwe. Natomiast te rzeczy, które są bardziej długofalowe, też muszą być rozpisane. Mój dom jest właśnie czymś długofalowym. Tam jest cała masa zadań, nie tylko pomalowanie ścian. Nie zarabiam na tym, ale mimo to zapisuję sobie zadania jak do pracy. Jest lista sięgająca września, października, dlatego że jest sensowna. Wiadomo, że nie zrobię wszystkiego naraz, a tylko ja jestem mobilny. Dzieci trochę pomagają. Karolina zajmuje się głównie Adasiem, bo 11-miesięczne dziecko wymaga ciągłej obserwacji – Adaś jest bardzo ruchliwy, jest niesamowitym odkrywcą, wystarczy spuścić go na chwilę z oka, a już jest na drugim końcu ogrodu.\nW międzyczasie planuję nowe projekty, które chcę utworzyć, w tym projekt wideo. Jeden zaczynamy już niebawem. Na pewno będzie funkcjonował, gdy ten podcast zostanie opublikowany, i to musi być ujęte w planie. To jest normalna część zadania, która musi być wpisana. Jak mam to rozpisane, to jestem w stanie powiedzieć: „OK, teraz w piątek jestem w stanie pół dnia poświęcić na to zadanie, które jest częścią długofalowego projektu”. W to wlicza się zadbanie o własne zdrowie, bieganie itp.\nPowiedziałeś, żeby rozpisać te rzeczy długofalowe na mniejsze etapy i mieć je jako zadania, by wiedzieć, kiedy dokładnie będziesz je robił. Jest taka książka „Time Blocking” – wszystko w swoim życiu dzielisz na bloki, wszystkie projekty na coś, co jest częścią długofalowego projektu – powiedziałeś o tym. Ludzie zapominają, że to się rozpisuje i planuje jak każdy inny projekt. Może chcą zrobić coś innego fajnego w danym roku, ale nie traktują tego jak projekt, którego pilnowaliby jak dla klienta, a to przecież ten sam tryb działania.\nJestem fanem rozpisywania. Zauważyłem, że wszystko, czego nie zapiszemy, jest myślą, a myśl jest ulotna. Jest efemeryczna, więc musimy ją skrystalizować, przelać na papier, aby stała się fizyczna, by zaczęła być celem, a nie tylko raz jest, a raz jej nie ma. Wszystkie plany związane z jakimkolwiek rozwojem czegokolwiek, z budowaniem bloga, społeczności, firmy itp. są tak niekonkretne właśnie przez to, że nie są rozpisane. Bierzemy więc kartkę i ołówek i piszemy, co ja chcę zrobić, żeby coś tam zaczęło działać. Wtedy powstają konkretne kroki do osiągnięcia celu – jeśli ich nie wypiszemy, to go nigdy nie zrealizujemy.\nCzytałem kiedyś o tym, że gdy zapisujemy nasze myśli na kartce, to używamy innej części mózgu niż przy samym myśleniu i mówieniu. David Allen w „Gettings Things Done” wspominał o pewnych badaniach, które mówią o tym, że im więcej rzeczy chcemy trzymać w głowie, a nie w jakimś systemie, to ma to wpływ na poziom kortyzolu. Boimy się, że zapomnimy, i to powoduje stres.\nCzytałem tę książkę i mocno przemawia do mnie idea inbox zero. Staram się zawsze wyczyścić skrzynkę do zera. Nie czyścić jej non stop z każdym mailem, ale mieć sesję, podczas której pozbędę się tych zadań ze skrzynki mailowej, takich otwartych i wiszących nade mną. Przepiszę je do kalendarza, wpiszę do notatnika albo załatwię je, jeśli zajmują mniej niż dwie minuty.\nChodzi o to, żeby mniej czasu spędzać w inboxie, a nie żeby zerować ciągle skrzynkę. Twórcy tej metody chodzi o to, by na każdego maila spojrzeć tylko raz i już w danym momencie nim zarządzić: albo dodać do listy zadań, albo usunąć, albo odpowiedzieć.\nSą takie proste rzeczy dotyczące delegowania zadań samemu sobie. Jutro mam spotkanie w miejscu, w którym jeszcze nie byłem. W mailu od klienta mam podany adres, więc od razu wpisuję to jako zadanie do kalendarza z adresem i nazwiskiem osoby, z którą mam się spotkać. Zajmuje mi to 20 s, a rano wsiadam w samochód, włączam GPS i od razu wiem, gdzie mam jechać – nie będę dzięki temu błądził i stresował się. Małym nakładem czasu robię coś, co później zaoszczędza wiele stresu.\nPowiedziałeś, że jesteś w takim momencie w życiu, w którym masz ograniczoną ilość czasu i świadomie odkładasz pewne rzeczy na przyszłość. Wiele osób łapie się na tym, że patrzą, co inni robią, i chcieliby też to robić. Nie patrzą na to, że ta osoba ma inną organizację życia. Ja np. obserwując Olę Budzyńską, widzę, że ona robi raz w tygodniu „Kawę z Budzyńską”, czyli live’a w każdy poniedziałek na Instagramie i na Facebooku, Chris Ducker robi to w piątek. Wiem, że oni mają na tyle ustrukturyzowane biznesy, że to jest część ich działalności marketingowej. Ja w tej chwili mam tak nieustabilizowany kalendarz, że nie ma szans na robienie czegoś takiego co piątek. Gdy zdałem sobie z tego sprawę, przestałem się stresować. Jest też inna kwestia – jeśli porównujesz się z kimś, kto ma 45 lat i dzieci już dorosłe, a Ty masz małe dzieci, to masz zupełnie inaczej zorganizowany czas, więc mierz siły na zamiary, spójrz, w jakim miejscu jesteś w życiu.\nTo porównywanie się jest z reguły niezdrowe. Prowadzi do zazdrości, zazdrość do nienawiści. Ja jestem wolny od zazdrości, raczej patrzę na to, jak ludzie coś robią, jak coś osiągają, mnie to cieszy. Skoro oni potrafią, to być może ja też.\nInspiracja, motywacja, a nie zazdrość.\nPatrzę na sukcesy moich kolegów, koleżanek blogerów, na ich statystyki, które są gigantyczne w porównaniu z moimi, i myślę sobie: „Spoko, fajnie. Ja tak nie potrafię”. Potrafię docenić ich pracę, w związku z tym myślę, że jestem na co dzień szczęśliwszym człowiekiem.\nSłychać tu intelekt. Ja mam podobne myślenie jak Ty i kiedyś próbowałem odpowiedzieć sobie na pytanie, z czego to wynika. Zainteresowało mnie to Twoje wykształcenie filozoficzne, ja jestem raczej takim pseudofilozofem – czytam o tym, uczę się, ale z wykształcenia jestem programistą. Takie przemyślenia są u mnie oparte na jakichś ideach, tekstach, które wiążą się z tym, co myślałem przez całe moje życie.\nMówiłeś, że masz 11-letniego syna i 8-letnią córkę – czy rozmawiasz z nimi o organizacji, byciu efektywnym, produktywnym, zorganizowanym? Uczysz ich tego?\nStaram się, bo to generalnie leży. Wiadomo, że są pojedyncze jednostki, które rodzą się z tym, że są poukładane. Koledzy Szymona są tacy, że muszą mieć wszystko poukładane, wszystkie zadania domowe zapisane, ale stanowią mniejszość. To są rzeczy, których musimy uczyć dzieci. Skoro ja, mając 36 lat, uczę się tego, a zacząłem się tego uczyć kilka lat temu, bo nikt mi wcześniej tego nie powiedział, to o ile więcej bym zrobił, gdybym to wiedział od dziecka? Może byłoby mnie stać na fajniejsze wakacje, ale to pomaga też w prywatnym życiu, bo jeśli nie będę produktywny, pracowity, to moje małżeństwo się rozpadnie. Nie chcę być kolesiem, który leży na kanapie – takim panem, z którym mieszka mama i dzieci nie za bardzo wiedzą, kim on właściwie jest. Nic nie robi, zrzędzi itd. Ta produktywność musi więc przejawiać się nie tylko w pracy, ale i w domu. Jeśli w pracy będę miał poukładane, to i w życiu prywatnym także, a to przydaje się też dzieciom.\nCzytamy z Szymonem razem dużo książek. Mimo że Szymon czyta od czwartego roku życia, to do dziś wieczór jest naszym świętym czasem, kiedy to razem z nim i Hanią czytam jakieś książki – fabularne, przygodowe. W międzyczasie nawet przeczytaliśmy książkę „10 kroków do produktywności” Michała Śliwińskiego, założyciela Nozbe, i rozmawialiśmy o niej. Z Szymonem słuchałem także podcastu Oli Budzyńskiej – on jest starszy, więc mógł przyswajać jakieś trudniejsze treści. Gdy oni czytają czy słuchają, to czują, że to ma autorytet, że to jest ważne. Widzą, że metoda dwóch minut ma sens. Ja mówię dziecku: „To zajmie Ci dwie minuty, a potem będziesz mógł grać na konsoli”. Dziecko godzi się, bo rozumie, o co chodzi.\nPodobało mi się to, co Ola mówiła na temat rozłożenia dużego projektu na małe zadania. Jak zjeść słonia? Po kawałku. Więc mówię dziecku: „Masz to zrobić, to jest Twój słoń, masz go pokroić na kawałki”. Czasami ma się wrażenie, że produktywność to rzecz biznesowa, korporacyjna, kojarząca się z wyścigiem szczurów. A to nieprawda. To jest rzecz życiowa, którą przejęły biznesy, bo to się sprawdza. Należy tego uczyć dzieci, bo to jest ważne życiowo, dzięki temu one ogarną się z bardzo prostymi rzeczami. Metodę jedzenia słonia wprowadziliśmy w domu w praktyce, kiedy dzieci przygotowywały świąteczne śniadanie z okazji Dnia Matki. Cały ten projekt był słoniem i one usiadły ze mną i podzieliły go na zadania. Najpierw musiały dowiedzieć się, co mama by chciała. Potem znalazły przepis, sprawdziły, czy składniki są w domu. Jeśli nie, musiały iść do sklepu, wrócić z zakupami do domu, zrobić to, sprzątnąć, podać itd. I to wyszło. Dwójce małych dzieci udało się zrobić na śniadanie szakszukę – nie najprostszą potrawę, więc takie biznesowe rzeczy można fajnie przenieść na grunt wychowawczy.\nPodałeś bardzo fajne przykłady, spróbuję tak z moimi chłopakami. Nieraz powtarzam, że najwięcej uczę się od moich gości.\nTy uczysz się od gości, Twoi słuchacze uczą się od Twoich gości, słuchacze od słuchaczy, ale to, co jest ważne, to to, że my uczymy się, bo chcemy się uczyć. To jest podstawa – wiedzieć, że czegoś nie umiem i że mogę zrobić to lepiej. Nie patrzeć, że komuś mogę dowalić, aby miał tak samo źle jak ja, tylko że można to zrobić lepiej; że są ludzie, którzy inspirują, i być otwartym na to, żeby się od nich uczyć. Faceci mają z tym problem, a już w kwestii ojcostwa to jest tragedia, jeśli chodzi o chęć uczenia się. Ale ja lubię uczyć się nowych rzeczy.\nJeżeli chodzi o produktywność, to często jest ona mylona z tym, że jak będę produktywny, to będę musiał robić więcej i stracę masę czasu. Tymczasem chodzi o to, by robić mniej, ale za to rzeczy ważniejsze, może bardziej dla nas istotne, takie, które długofalowo przyniosą więcej pożytku.\nMoże nie mniej, ale w krótszym czasie. Mam np. pięć zadań i muszę je wykonać, i albo mi to zajmie cały dzień od 9 do 20 i o 20 już padnę, albo zajmie mi to od 9 do 16 i popołudnie spędzę w ogrodzie, by wejść do basenu i ochłodzić się lub poleżeć na hamaku i zasnąć.\nDruga rzecz, która ze mną bardzo rezonuje, to uczenie dzieci rzeczy, których niestety nasza edukacja nie zapewnia. Są trzy rzeczy, których chciałbym, aby uczyli nas w szkole. Jedna to produktywność, organizacja, robienie rzeczy w sposób sensowny, druga to zarządzanie finansami. Chciałbym dostać książkę „Finansowy ninja” w wieku 16–17 lat – byłbym wtedy finansowo, organizacyjnie i życiowo dużo dalej w życiu, a uczę się tego, mając ponad 30 lat. Trzecia rzecz to komunikacja – umiejętność słuchania, patrzenia z różnych punktów widzenia, różnych paradygmatów. Chodzi o to, żeby pomyśleć, że jak coś usłyszysz, to Ty sobie w głowie coś wyobrażasz i powinieneś wiedzieć, że to nie jest jedyna możliwa interpretacja; jak lepiej drugiej osobie powiedzieć, że coś mnie boli, coś jest dla mnie trudne? My tego nawet jako dorośli jeszcze nie umiemy. Pokazać, że są też inne sposoby komunikacji, że można zwracać uwagę na pewne rzeczy. Myślę, że to by na mnie pozytywnie wpłynęło.\nTemat edukacji jest mi bliski. Moja żona jest nauczycielką, wcześniej była wicedyrektorką w prywatnym gimnazjum w bardzo specyficznej szkole, gdzie próbuje się jak tylko można – a można nie za wiele, bo mamy takie prawo w Polsce – odejść od tego systemu edukacji. Postawienie na umiejętności miękkie, rozmowę z uczniem i potraktowanie go jak człowieka, tylko że jeszcze małego. Człowieka, który musi być wysłuchany. Brak słuchania młodzieży to straszna rzecz. Dzieciaki bardzo chcą się wygadać, a nie daje się im możliwości. U Karoliny w szkole jest tutoring – każdy dzieciak wybiera sobie nauczyciela, z którym musi raz w tygodniu przynajmniej przez pół godziny porozmawiać. To jest totalnie top secret, dzieci i nauczyciele są specjalnie przeszkoleni. Nauczyciele są lubiani, mają wykształcenie w zakresie tutoringu. Tam dzieją się bardzo ważne rzeczy, czasami na granicy życia i śmierci.\nWszystkich słuchaczy zachęcam do przeczytania Twojego tekstu, który zamieściłeś na blogu o tym, jak mało wiemy na temat tego, co dzieje się u naszych dzieciaków. Gdy go czytałem, to miałem gęsią skórkę, bo przypomniałem sobie siebie w tym wieku, gdy nie miałem z kim pogadać.\nCzęsto o tym zapominamy. Zapomniał wół, jak cielęciem był. Musimy sobie poprzypominać. Musimy uczyć się i słuchać ludzi, którzy mają więcej doświadczenia.\nSłuchać bez oceniania i nie mówić, że to głupie, banalne, bo w tym momencie to są największe rzeczy w życiu i nie możemy przykładać do tego naszej miary.\nZ perspektywy dorosłego to, że ktoś się zakochał, powoduje: „Ojejku, z czym mi tu wyjeżdżasz, ja mam hipotekę do spłacenia”. Ale gdy sami mieliśmy 15 czy 16 lat, to to był cały świat. Cofnijmy się jeszcze – rodzic mówi do dwulatka: „Oddaj Jasiowi swoją łopatkę”, a ta łopatka to cały świat tego dziecka. Trzeba patrzeć z perspektywy dziecka i czego my tak naprawdę od niego wymagamy. Jego świat jest inny niż nasz.\nMam jeszcze jedno pytanie – masz troje dzieci, jak zapewniasz każdemu z nich taki sam dostęp do siebie?\nNie liczymy, ile czasu poświęcamy każdemu dziecku. Dużo rzeczy staramy się robić wspólnie jako rodzina, np. wychodzić gdzieś. Z niemowlakiem ciężko chodzi się do restauracji, ale mimo wszystko próbujemy. Wspólnie się bawimy. To, co ważne, to wydzielenie indywidualnego, pojedynczego czasu dla każdego dziecka – nie, że mając córkę i syna, będę zajmować się tylko synem. Hania jest bardziej emocjonalna, a z Szymonem łatwiej się wyjeżdża. Hania się jeszcze trochę boi, ma 8 lat i jej czas jeszcze przyjdzie. Ostatnio Nintendo zaprosiło mnie na event do Pragi. Postawiłem warunek, że jadę z dzieckiem. Ale od Poznania do Pragi jest daleko, więc stwierdziłem, że polecimy samolotem. On na to szybko: „Dobra”. Gdy prowadzę wykład w Warszawie i mogę zabrać dziecko, to zabieram. Jakiś czas temu z okazji dnia ojca był panel dyskusyjny, więc wsadziłem dwójkę w samochód i pojechaliśmy do Warszawy, spędziliśmy pół dnia, zwiedzając.\nWażne jest też to, żeby ojciec zabierał gdzieś córkę. To jest tzw. randka. Zabieram ją na randkę i mówię: „Ty wybierasz lokal, ja stawiam”. Ona widzi wyjątkowość tej sytuacji – że ma mnie na wyłączność, a poza tym widzi, jak mężczyzna traktuje kobietę. To jest wzorzec. My takich rzeczy nie doceniamy. To zostało zbadane przez psychologów – wzorce zachowań tworzą w mózgu ścieżkę i Hania będzie miała te wzorce w przyszłości. Gdy jako nastolatka pójdzie na randkę i będzie odstępstwo od tej normy, to zaświeci jej się czerwona lampka, że tu jest coś nie w porządku.\nBardzo fajnie pisze o tym Covey w książce „7 nawyków skutecznego działania”. Opisał pewną sytuację, w której ma do wyboru spotkanie ze znajomymi i spotkanie z córką. Wspomniał, że dla córki okazało się bardzo ważne, że ojciec wybrał dotrzymanie jej obietnicy.\nPrzekazujemy dzieciom to, że jak my ich traktujmy dzisiaj, tak oni będą pozwalać lub nie pozwalać traktować siebie w przyszłości. Nie będą dawać sobą pomiatać. Będą odnosić się z szacunkiem do samego siebie i takiego szacunku będą wymagać od innych. Dzieci przez pewien okres życia traktują rodziców absolutnie bezrefleksyjnie. Tata jest najlepszy, jest superbohaterem, mama jest superbohaterką. Potem przychodzi wiek tej czwartej, piątej klasy, 10–13 lat, kiedy w mózgu uaktywnia się to, że dziecko zauważa, że tata może mówić nieprawdę i że faktycznie mówi nieprawdę, mówi to, a robi to. To jest moment przełomowy – wcześniej dzieci nie potrafią tego zrobić.\nSłucham teraz książki Sama Harrisa „Lying”. Nagranie ma półtorej godziny. Jest tam dyskusja na temat tego, jak bardzo szkodliwe są tzw. białe kłamstwa lub takie małe, niewinne kłamstewka. Należy wyrugować je ze swojego życia i być zawsze szczerym. Jest powiedziane, jak przekazywać te trudne informacje w trudnych sytuacjach. Dostajesz np. prezent i ktoś pyta, czy on Ci się podoba – i co powiedzieć, jeśli Ci się nie podoba? Zazwyczaj mówimy, jakie to świetne. Sam podaje przykłady, jak to jest krzywdzące i co można zrobić, by było lepiej dla relacji. Są też przykłady bardzo trudne, np. ktoś pyta „Jak się masz?”, a my mówimy, że świetnie, mimo że wszystko się pali i wali. Partnerka pyta się, czy wygląda dobrze w sukience, a Ty widzisz, że ona jej nie pasuje – w tej książce jest dyskusja na temat tego, co odpowiedzieć.\nTo już dopiero grząski temat. Uważam, że szczerość jest ważna, ale też w kontekście rodzicielskim, czyli mówienie wprost, że coś mi, jako ojcu, nie wyszło.\nPrzyznawanie się do porażek.\nStaram się do nich przyznawać. Mówię: „Sorry, zapomniałem, naprawdę, przepraszam”, „Zrobiłem to źle, to moja wina, źle to zinterpretowałem”. Wtedy jest jasność, że nie jestem dyktatorem, nie jestem Iwan Groźny, który wpadnie i wytnie wszystkich bojarów, ale też nie jestem kumplem. Jestem przyjacielem, ale ja też popełniam błędy, a jak popełni się błąd, to trzeba za niego przeprosić i go naprawić. To jest ważna lekcja.\nFilozof grafik, filozof osoba kreatywna. Jak to się stało i skąd wiedziałeś, żeby robić to, co robisz teraz? Jak do tego dochodziłeś?\nWydaje mi się, że faktycznie ta odkrywczość była tu decydująca. Jest takie zdanie na temat osób z talentem odkrywczość: „Potrafią odnaleźć związki pomiędzy zjawiskami, które z pozoru są bardzo różne”, czyli ten związek przyczynowo-skutkowy. Wydaje mi się, że potrafię to zrobić dosyć dobrze, i jak sięgam pamięcią, to widzę to u siebie nawet od dziecka. Faktycznie lubię analizować u siebie pewne rzeczy, skąd się coś wzięło. Pamiętam taki moment w życiu, że byłem w siódmej klasie podstawówki i na plastyce rysowaliśmy rękę. Można sobie wyobrazić, jak rysuje ktoś, kto nie umie tego robić: wychodzi mu kółko i pięć parówek. To, co narysowałem, przypominało chociaż trochę rękę i wszyscy zrobili takie wow, że to wygląda jak ręka. Narysowałem też kolegom i dostali piątkę, ja czwórkę. Zauważyłem wtedy, że potrafię to robić lepiej niż inni. Problem jest też taki, że gdy wypowiadam to zdanie nawet dziś, mając 36 lat, czuję pewien dysonans, że to, że potrafię robić coś lepiej niż inni, nie brzmi dobrze, że ja się chwalę. To jest taka polska mentalność i trzeba się tego wyzbyć, bo to jest fakt, a nie subiektywna ocena. Rysowanie zawsze sprawiało mi przyjemność.\nNastępnym ważnym momentem było to, że jak kończyłem ósmą klasę i szedłem do liceum, to robiłem bardzo dużo błędów ortograficznych, które zresztą robię do dzisiaj. Znałem wszystkie zasady, a mimo to mój sprawdzian to była masakra. Nauczycielka dawała mi dwie oceny: piątkę za treść i jedynkę za ortografię i wychodziła średnia trzy. W każdym razie mama zapisała mnie do poradni psychologicznej na takie testy. Wyszło, że faktycznie nie panuję nad tą ortografią. Były też testy osobowościowe, np. test kariery, co mogę robić w przyszłości – wtedy myślałem, aby pójść na informatykę, bo lubiłem komputery, kręciło mnie to. Z tego testu wyszło, że ewidentnie powinienem zająć się plastyką czy jakąś formą sztuki. Wtedy dowiedziałem się, że w moim rodzinnym mieście, Gorzowie Wielkopolskim, jest liceum plastyczne. Poszedłem na kilka przygotowań do tego liceum i zdałem egzaminy, które były kilkustopniowe – był rysunek, malarstwo, rzeźba, historia sztuki, dopiero potem polski, matematyka i angielski. Dostałem się do tej szkoły i to określiło w dużej mierze to, kim jestem teraz. Więc ten test mi pomógł, bo jest duża różnica między tym, co nam się wydaje, i tym, co nam wychodzi z badań. Ważne, by takie badania zrobić.\nKolejnym takim momentem było to, że na koniec liceum plastycznego oprócz normalnej matury była dodatkowo praca dyplomowa, matura z historii sztuki, trzeba było pozaliczać przedmioty kierunkowe. Wszyscy moi znajomi z klasy robili rzeczy stricte plastyczne, m.in. rzeźby, portrety, kopię Kossaka, aranżowali oddział dziecięcy w szpitalu. Ja postanowiłem zrobić coś innego, wykorzystując do tego komputer, który miałem w domu. Chciałem zrobić stronę internetową, ale nie miałem internetu. W jednej z gazet znalazłem tutorial na temat tego, jak to zrobić. Nauczyłem się z niego obsługi programu, z jakiejś innej gazety podstaw HTML-a. Wybrałem artystę, który mi się podobał, był nim Juan Miro. W oparciu o jego twórczość zrobiłem prezentację o szkole w HTML-u. Jak dziś pomyślę, że przez dwa miesiące przerysowywałem obrazy myszką kulkową, podczas gdy dziś technologia jest tak rozwinięta, są ekrany dotykowe itp., to zrozumiałem, że trzeba naprawdę zwrócić uwagę na to, w jaki sposób wykorzystujemy swój czas. Mogłem być dłużej w szkole i dodatkowo stracić czas na dojazdy i powroty ze szkoły, a tak to wracałem do domu, porobiłem prezentację przez dwie, trzy godzinki, zjadłem kolację, jeszcze zdążyłem w coś pograć. Lenistwo zdefiniowało u mnie to, by rozsądnie gospodarować czasem, i dlatego potem zacząłem robić to, co robię. Wiem, że mogę poświęcić czas na nieproduktywną, nieopłacającą się finansowo pracę, i wiem, że ten sam czas mogę poświęcić na coś, co przyniesie mi satysfakcję, pieniądze, wolność i swobodę. Ilość benefitów, które są w związku z rozsądnym przemyśleniem tego, co chcemy robić, jest większa.\nA skąd wzięła się filozofia w Twoim życiu?\nZdałem maturę i zastanawiałem się, co dalej. Nie bardzo chciałem, aby ktoś mówił mi, jak mam rysować. Nie chciałem się tego tak bardzo uczyć. Chciałem iść na architekturę, ale rozsądnie stwierdziłem, że nie umiem liczyć i to nie będzie dobry pomysł. Jestem dobry z matmy, jeśli się jej uczę. W liceum się nie uczyłem, a w architekturze jest dużo matematyki. Tu lenistwo też definiowało mój rozwój kariery, bo mógłbym być teraz architektem. Nie do końca wiedziałem, co chcę robić. Karolina i jej koleżanki wymyśliły stosunki międzynarodowe wschodnie, wschodoznawstwo na poznańskim uniwersytecie. Z kolei inna koleżanka znalazła filozofię ze specjalnością życie publiczne. Wtedy było tak, że była filozofia ogólna i dwie specjalizacje jako osobne kierunki. To było właśnie życie publiczne i komunikacja społeczna – dużo filozofii plus całe dobro zebrane z wydziału nauk społecznych, czyli trochę psychologii, socjologii, nauk społecznych, ekonomii, trochę pod PR, takie rozsądne bycie w strukturach samorządowych. Sama idea tego kierunku bardzo mi się podobała. Zdałem tam, dostałem nawet największą liczbę punktów, co potwierdziło, że to jest odpowiednie miejsce dla mnie.\nW międzyczasie, po pierwszym półroczu wziąłem sobie ten drugi kierunek – wschodoznawstwo. Oba skończyłem. Zresztą to było bardzo nierozsądne, bo po oblaniu dwóch pierwszych egzaminów poszedłem do dziekana i powiedziałem, że chcę studiować drugi kierunek. Oni nie patrzyli za bardzo w indeks, tylko wpisali mnie na listę studentów drugiego kierunku. Dopiero przy drugiej sesji dotarło do mnie, co zrobiłem. Ale dałem radę. Studiowałem dwa kierunki, które dały mi dużo frajdy. Rozwinęły mój światopogląd, bo uczysz się myśleć o nurtach filozoficznych, poddawać coś w wątpliwość. Z kolei na wschodoznawstwie miałem okazję poznać ludzi z krajów byłego ZSRR, wyjechać do Azerbejdżanu na pół roku. To otwiera oczy. Jeśli jedziesz do kraju, gdzie ludzie żyją za jedną ósmą dochodów Twoich rodziców i jeszcze połowa tego jest z łapówek, mimo że część ludzi żyje tam w gigantycznych luksusach, ale większość nie, to zaczynasz inaczej patrzeć na świat. Chodzi mi o poszerzenie światopoglądu – widzisz więcej, czujesz więcej.\nAle teraz pracujesz i robisz rzeczy, które nie są związane z tymi studiami.\nNie do końca. Jeśli chodzi o filozofię, to ciężko nie być związanym z filozofią w jakikolwiek sposób. To są rozważania. To, że piszę w jakiś sposób; to, że po obejrzeniu serialu „13 powodów” na Netflixie o samobójstwie nastolatki mam przemyślenia na temat wychowania dzieci. Po tym następuje jakaś refleksja – bez względu na to, czy film mi się podobał, czy nie. Czytałem recenzję na temat tego serialu, że jej powody były głupie, że to się źle ogląda, ale spojrzałem na to z innej perspektywy – że to są prawdopodobnie odwzorowania prawdziwych dzieciaków. My mamy znajomych różnych nastolatków, którzy stwierdzili, że faktycznie jej powody były głupie, ale u nich w klasie jest gorzej. To daje do myślenia. Tak naprawdę niczego nowego się nie dowiedziałem. Tam jest przemoc, mobbing, molestowanie seksualne, hardkory i myślisz sobie, że przesadzają, że to amerykańska szkoła, rozpieszczone dzieciaki. Potem taki angielski youtuber Alfie zrobił sobie challenge – dzień za jednego funta. Okazuje się, że dużo ludzi w ten sposób funkcjonuje. Gość, który mieszka w willi za dwa miliony funtów i ma na ręce bransoletkę wartą 13 tys. funtów, jest zatroskany, bo nie może do wody dosypać lodu z jakiejś kostkarki. Taka postać też pojawia się w tym serialu, czyli tacy ludzie istnieją naprawdę. Oni nie potrafią zrozumieć, że jest coś takiego jak empatia.\nCzytałem taką książkę „Więźniowie geografii”. Jest tam cały rozdział o Rosji obecnej i przeszłej, o Chinach itd. Polecam każdemu – można dowiedzieć się, z czego wynikają wszelkie problemy geopolityczne.\nPolecam bardzo dobrą książkę „Pęknięte miasto”. Autorem jest mój dobry znajomy Zbyszek. Poznaliśmy się w Azerbejdżanie. On pracuje w różnych organizacjach pozarządowych. Przez mniej więcej 10 lat mieszkał w Kazachstanie, tam urodziły się jego dzieci. Pomagał ludziom organizować sobie firmy, pracę po transformacji. Jeździ do Azerbejdżanu, Afganistanu, cały ten Jedwabny Szlak, jest bajarzem, bardzo fajnie opowiada historie. Pewnie pamiętasz – kilka lat temu był potworny zamach terrorystyczny w Biesłanie na szkołę podstawową, w którym zginęło kilkaset osób, ale dokładnych danych Rosja do dzisiaj nie podała.\nOficjalnie zginęły 334 osoby.\nNieoficjalnie podobno dwa razy więcej. On tam był. Wyjechał zaraz po zamachu. Pojechał z taką posługą do ludzi, aby być z nimi, żeby próbować jakoś wspierać te osoby w ciężkich czasach – w rozmowie, modlitwie, kto czego potrzebował. Później był chyba jeszcze raz, zebrał tę grupę ludzi, niekomercyjnie, niefundacyjnie, aby pobyć z tymi, którzy potrzebowali, aby ktoś z nimi porozmawiał, wysłuchał ich historii, usłyszał ich płacz. W tym obszarze geograficznym spędził całe lata i napisał tę książkę. To nie jest książka, która epatuje tragedią, ona stara się jak najbardziej wnikliwie pokazać sytuację geopolityczną, dlaczego to się w ogóle tam wydarzyło. Jest fantastyczna, bo tam są rozmowy z byłym kacykiem radzieckim, obecnym mafiozem – pili wódkę w saunie, co ledwo przeżył. Są rozmowy z facetami, którzy stracili żony i czwórkę dzieci w ciągu jednej chwili, z różnymi żołnierzami, policją – rewelacja. To jest książka, którą czyta się od deski do deski i nie można przestać.\nZ tego, co mówisz, to tam są ukazane wszystkie strony konfliktu.\nTak. To nie jest książka antyrosyjska, antymuzułmańska, proczeczeńska czy probiesłańska. Ona jest w miarę możliwości obiektywna.\nW kontekście tego, co powiedziałeś, widać Twoją komunikatywność – bo opowiadasz w barwny sposób, intelekt – bo interesują Cię różne połączenia – i zbieranie – bo co chwilę podrzucasz różne ciekawostki.\nMam do Ciebie ostatnie pytanie w kontekście produktywności, efektywności. Jesteś osobą, która pracuje kreatywnie – ma narysować komiks, wymyślić projekt. Ideation, odkrywczość, w tym pomaga. Natomiast zawsze mnie ciekawiło, jak to jest być kreatywnym na zawołanie – bo masz deadline i do tego czasu masz coś wymyślić. Jak do tego podchodzisz? Czy czekasz na inspirację, czy to przejaw regularnej pracy?\nWyszedłem ze środowiska artystycznego. Swego czasu uznawaliśmy się nawet za namiastkę bohemy, bo spotykaliśmy się, malowaliśmy całą noc. Ale wtedy można odebrać taką fałszywą przesłankę, że jest coś takiego jak wena. Ktoś naczytał się za dużo „Cierpień młodego Wertera” i czeka na jakieś weny itp., a tak naprawdę kreatywność jest umiejętnością, nie cechą – ja do tego doszedłem po latach. Zdaje się, że to jest też oficjalne stanowisko ludzi, którzy się tym zajmują. Tak jak idziesz na siłownię i ćwiczysz mięśnie, tak siadasz na trawie i ćwiczysz kreatywność. Jest to umiejętność, którą wręcz należy nabyć. Tylko trzeba się w tym trenować. Gdy dziewięć lat temu zakładałem bloga, to byłem w stanie wykrzesać z siebie trzy, cztery komiksy miesięcznie. Nie wiedziałem, jak się do tego zabrać. Czekałem, aż przyjdzie mi jakiś pomysł do głowy, aż wydarzy się jakaś sytuacja, którą będę mógł opisać w dwóch zdaniach. Dzisiaj wymyślam kilkadziesiąt komiksów miesięcznie – i na mojego bloga, i dla klientów. Bywają miesiące, kiedy wymyślam po 50–60 komiksów. To wszystko jest do wypracowania.\nKreatywność to umiejętność wypracowywania niekonwencjonalnych rozwiązań, np. ktoś do kogoś przychodzi i mówi: „Jem kanapkę”, a drugi na to: „Smacznego” – wtedy trzeba wymyślić coś innego, zamiast tego „smacznego”. Można się podszkolić. Są nawet książki na temat kreatywności, np. napisane przez scenarzystów stand-up’ów albo komedii, mówiące o tym, w jaki sposób konstruować żarty. Polega to na wrzucaniu sytuacji rzeczywistej i spuentowaniu jej czymś, co nas zaskoczy. W kreatywności jest czasami dużo pewnej rutyny. Przynosisz z lasu świerk i nakładasz na niego bombki, gwiazdki itd. i nagle masz choinkę. Więc te świerki to takie ramy, które musisz ozdobić słowami lub obrazami. Ta odkrywczość i zbieranie pomagają w tym, że widzisz rzeczy, które są fajne, zapamiętujesz je i wiesz, co z tego możesz zrobić lepszego. Austin Kleon napisał książkę „Kradnij jak artysta”. Słyszałem go kiedyś na żywo na Blog Forum Gdańsk – opowiadał o tym, żeby nie wstydzić się inspirowania, bo zawsze wszystko jest wynikiem tego, co kiedyś przeżyliśmy. Jako artyści czy ludzie związani ze sztuką oglądajmy obrazy, albumy artystów, książki, blogi o dizajnie. Jest taki blog dotyczący opakowań. Oglądam go z przyjemnością. Są opakowania różnych artystów, projektantów, które są najczęściej użytkowe, czasami to małe produkcje, ale dizajn, pomysły, rozwiązania są super.\nTo jest jak z bieganiem – im więcej biegasz, tym więcej jesteś w stanie potem przebiec. Gdy więcej czytasz, to masz więcej pomysłów. Gdy czytasz o wszystkich myślicielach filozofii, to daje Ci to też jakieś pomysły. Jak pobędziesz z ludźmi z innych krajów, to da Ci to możliwość spojrzenia na sytuację z innej strony. To wszystko zbiera się i wpływa na kreatywność. Poza tym otaczaj się kreatywnymi ludźmi. Doszedłem do wniosku, że otoczenie ma gigantyczny wpływ na to, co robimy. Pamiętam, że jako nastolatek miałem dużo dołów związanych z tym, że uważałem, że sukcesy są nieosiągalne. Mając 15–16 lat, myślisz o kupnie mieszkania, że człowiek nie jest w stanie zarobić tyle pieniędzy na nie przez całe życie. Po dzień dzisiejszy zawsze publicznie dziękuję Michałowi Romanowskiemu z Poznania, który zaprosił mnie jako mentora na Startup Weekend. Jeszcze mnie nie poznał osobiście, ale na podstawie mojego bloga stwierdził, że ja będę w stanie tym uczestnikom pomóc od strony blogowo-kreatywno-graficzno-socialmediowej. Startup Weekend trwa 72 godziny. Programiści, graficy i inni, którzy chcą zrobić coś fajnego, mają pomysł na jakiś start-up, aplikację czy biznes, spotykają się i pracują w grupach. Przez ten czas jest taka petarda, jest tak niesamowity poziom kreatywności, produktywności, ale też chęci na zrobienie czegoś fajnego, że wychodzisz stamtąd jak pijany. Nawet nie jako uczestnik, ale dostajesz kopa pozytywnej motywacji, dzięki temu, że na sali jest 150 osób, które chcą coś robić. I potem stają się twoimi kolegami. Mój newsfeed na Facebooku to są raczej sukcesy. To nie jest taka filozofia sukcesu, że tylko to się liczy, ale sukces w sensie takim, że ktoś ma pomysł i go zrealizował. Widzę, jak rozwijają się firmy moich bliższych bądź dalszych znajomych, patrzę na ich historie i mnie to cieszy oraz inspiruje.\nPowiedziałeś na początku, że nikomu nie zazdrościsz, że cieszysz się czyimiś sukcesami, ale traktujesz je jako inspirację i motywację. Czasami ktoś powie, że nie ma takich ludzi wokół siebie. W takim wypadku można czytać książki, otaczać się autorami, podcastami.\nJa prowadzę zajęcia w Collegium Da Vinci w Poznaniu i zachęcam studentów do tego, o czym teraz mówimy. Punktuję im ileś tam spotkań, które są w Poznaniu, i jeśli nie dostaną się na nie jako uczestnicy, np. na Blog Conference Poznań, Influencer Live Poznań, to mamy miejsce dla wolontariuszy. Są np. Social Media Czwartki, spotkania, barcampy dla programistów, PR-owców, dla ludzi z mediów społecznościowych, Toastmasters. Tego jest mnóstwo. Idziesz i jesteś w środowisku. To jest proste rozwiązanie, chociaż dla mnie akurat trudne, bo jestem bardzo nieśmiały w tym pierwszym kontakcie. Ja się śmieję, że pracuję na to, by być prelegentem albo prowadzącym, organizatorem, bo wychodzę na scenę i mnie już wszyscy znają. Nie mam problemu, by mówić do tysiąca osób, ale mam problem, by podejść do kogoś i powiedzieć „Cześć”. Ale gdy już się pokażę, to wtedy oni mówią „Cześć” i jest załatwione – więc bądźcie prelegentami.\nPowiedziałeś, jak być kreatywnym. Jest kilka materiałów, opowieści, jak sobie z tym radzić. Najbardziej znane jest chyba podejście Seinfelda – „Seinfeld Show” – który zapytany o to, skąd wymyśla tyle pomysłów, mówi, że codziennie siada na godzinę i jego jedynym zadaniem jest pisanie żartów – pisząc żarty, uczy się je pisać.\nTo jest ważne, bo to trzeba robić. Ja np. siadam i wyznaczam sobie, że teraz godzinę, półtorej przeznaczam na wymyślanie komiksów. Wymyślam je w ten sposób, że biorę kartki A4, mazak, kilka kolorów i zaczynam pisać słowa, które związane są z tym procesem. Dla pijalni wódki, piwa czy dla japońskiej restauracji wypisuję rzeczy, które mi się z tym kojarzą. Zaczynam od pierwszego zdania, które przychodzi mi do głowy – że np. teraz mogę zapłacić kartą w tej knajpce. Zaczynają pojawiać się studenci, bez limitów, w knajpie. OK, pach, leci komiks. Ten akurat jest na stronie u klienta. Od małych rzeczy pozornie bez związku, potem ten związek zaczyna się pojawiać. Czasami jest takie stwardzenie umysłowe, że nie idzie i nie możesz nic wycisnąć. Jest na to metoda, żeby wziąć te kartki i wyjść, zmienić miejsce, bo wszystko nam się z nim kojarzy i dlatego nie możemy nic wymyślić. Obracamy głowę, patrzymy na ścianę i nic, patrzymy na plakat – też nic. Wychodzę więc do drugiego pokoju, do ogrodu, do kawiarni. Gdy pracowałem w coworkingu, to tak robiłem – brałem notes i schodziłem piętro niżej do kawiarni, kupowałem kawę i w pół godziny leciało 10 scenariuszy.\nBardzo fajna rada. Polecam jeszcze jedną, którą przeczytałem w książce „The Accidental Creative” Todda Henry’ego. Mówi ona o tym, jak zorganizować proces wokół swojej pracy, żeby tej kreatywności pomóc, ale też o tym, że bycie kreatywnym nie jest oderwane od rzeczywistości i że jak jesteś przemęczony i masz za dużo na głowie, to też nie będziesz kreatywny. Warto więc zadbać o wellbeing, aby ograniczyć stres. Gdy masz kredyt do spłacenia i się tym denerwujesz, to będziesz mniej kreatywny.\nJedyny stres, który może dobrze wpłynąć na kreatywność, to jest ten związany z deadline’em – bo jak musisz, to zrobisz. Jeśli założę sobie, że teraz będę wymyślał komiksy, to siadam i je wymyślam. Gdy muszę wymyślić tytuł na wpis, to siadam i to robię.\nDzielenie tego, co masz zrobić, na małe kawałki też w tym pomaga.\nI cała baza zbieranych przez lata szczątków myśli, które masz w głowie – bo piszę tekst, a przypomina mi się cytat, który przeczytałem 10 lat temu, i mogę się do niego odwołać.\nNa zakończenie dwa pytania: gdzie zaleźć Cię w sieci, gdyby ktoś chciał się z Tobą skontaktować, poszukać czegoś o Tobie, i czy jest jeszcze jakaś książka, którą chciałbyś się podzielić ze słuchaczami?\nMożna mnie znaleźć na moim blogu ZUCH.media. Przez lata to się już tak dobrze pozycjonuje, że gdy wpiszesz „Instagram Zuch” czy na Facebooku „Zuch”, to mnie znajdziesz. Prywatnie można mnie spotkać w Poznaniu na BLOGtejach, które organizuję. Jeśli studiujecie media working w Poznaniu, to spotkamy się w październiku na pierwszym roku.\nJeśli chodzi o książki, to czasami czytam „Getting Things Done” czy „Lifehackera”, gdy coś jest mi potrzebne. Generalnie nie lubię poradników, ale dla ojców córek mogę polecić książkę „Mocni ojcowie, mocne córki”, napisaną przez panią, która jest lekarką, pediatrą, która całe życie spędziła z dziewczynkami, nastolatkami. Ona nie głaszcze ojców. Uważa, że jeśli nie zajmiemy ważnego miejsca w życiu swoich córek, to jakiś facet zrobi to za nas, a tego byśmy nie chcieli. Inną książką jest „Więź. Dlaczego rodzice powinni być ważniejsi od kolegów”. Podtytuł jest dość kontrowersyjny, aczkolwiek książka jest na temat psychologii rozwoju – tego, jak bardzo zły wpływ na dzieciaki ma otoczenie, rówieśnicy, którzy robią im w głowie siano. Bardzo polecam książki takie jak „Dzikie serce” czy takie, które mówią o ojcostwie jako o pewnej przygodzie, o rozliczeniu siebie samego jako ojca, rozliczeniu ze swoim ojcem.\nKsiążka, którą bardzo lubię, nosi tytuł „Najlepsze miejsce pod słońcem”. Ciężko ją dostać, jest chyba tylko w jednym wydawnictwie w Polsce. To historia faceta, którego dzieci już się pożeniły, powychodziły za mąż, i on z żoną wyprowadza się z domu, bo zamknęli jakiś etap życia. To jest taka ostatnia podróż po tym domu – on idzie, zamyka wszystkie drzwi, zanim dom trafi w ręce agenta nieruchomości. Wspomina, że tu jest pokój córki, tu syna, tu łazienka, tu kuchnia. W książce podane są konkretne przykłady, w jaki sposób oni funkcjonowali jako rodzina, co zadziałało, w jakich sytuacjach zadziałało dopiero po latach czy w momentach krytycznych, gdy dzieci były nastolatkami. Książka napisana ciepło o domu, fantastyczna, jeśli chodzi o obraz domu jako miejsca, do którego przychodzimy, zostawiamy wszystkie troski, gdzie są ludzie, którzy nas kochają i wspierają.\nBardzo dziękuję za rozmowę. Dużo się z niej nauczyłem, mam nadzieję, że słuchacze też. Było słychać dużo Twoich talentów. Mam nadzieję – do zobaczenia i do usłyszenia w sieci. Dzięki za Twój czas.\nI już po rozmowie, bardzo dużo nauczyłem się od Zucha. Wypisałem sobie kilka linków do książek, zapisałem kilka myśli, kilka rzeczy, które teraz będę robił inaczej, przetestuję inne podejście. Zobaczymy, jak pójdzie. Mam nadzieję, że i Wam się podobało. Jak zwykle zapraszam do komentowania, dyskutowania pod adresem npp.run/065 w komentarzach – znajdziecie tam wszystkie materiały, linki, o których mówiliśmy w czasie rozmowy. I to tyle.\nNa koniec dziękuję patronom i wszystkim słuchaczom za wsparcie. Do usłyszenia w kolejnym odcinku! Cześć!\nautor: dominik 2018-07-19


Julimex Osłonki na brodawki - jednorazowe, kwiaty (8 szt.) - Sklep myBra.pl\nGładkie, samoprzylepne osłonki, dzięki którym brodawki przestaną się odznaczać pod jasną, czy też bardzo dopasowaną odzieżą. Tu w kształcie kwiatków, ale dostępne są również kwiatki. W opakowaniu znajdują się cztery pary (8 sztuk) osłonek.\nGładkie, samoprzylepne osłonki, dzięki którym brodawki przestaną się odznaczać pod jasną, czy też bardzo dopasowaną odzieżą. Osłonki są w kształcie kwiatków, dostępne są także w serca. W opakowaniu znajdują się cztery pary (8 sztuk) osłonek.\nOpinie o Osłonki na brodawki - jednorazowe, kwiaty (8 szt.)\nOsłonki trzymają się dobrze, ale Po zdjęciu trudno usunąć klej ze skóry.\nDzień dobry :), klej najlepiej usunąć wodą. Najpierw go namoczyć a potem powinno zejść bez problemu.


Dodane: 12-06-2020 01:27\nie, za pomocą przygotowanych oryginałów, kopii materiałów. Poligrafia znajduje zastosowanie w wielu innych dziedzinach i branżach, jak chociażby w prasie. Z usług poligraficznych korzysta wiele osób, jak chociażby przedsiębiorcy zamawiający wizytówki, czy ulotki. Na rynku istnieją specjalne autorskie pracownie poligraficzne, które oferują sprzedaż gotowych produktów, takich jak zaproszenia okolicznościowe, czy kartki świąteczne. Pracowania poligraficzna zajmuje się opracowywaniem projektu danej karty, a później wykonaniu i sprzedaży. Autorskie pracownie poligraficzne najczęściej prowadzą sprzedaż swoich produktów przez internet, gdzie grono potencjalnych klientów jest znacznie szersze. Prowadzenie sprzedaży za pomocą sklepów internetowych posiada wiele zalet.Oferta sprzedaży kart dla firm Z pewnością wiele osób ucieszyłoby się z otrzymania karty okolicznościowej od kogoś z rodziny, jednak to samo może dotyczyć pracowników przedsiębiorstw. Wielu pracodawców dbających o utrzymanie dobrych relacji w firmie może wysłać swoim pracownikom karty okolicznościowe, chociażby na święta Bożego Narodzenia lub święta Wielkanocne. Niektóre związki zawodowe wysyłają osobom będących członkami danego związku kartki z życzeniami świątecznymi. Autorska pracownia poligraficzna posiada możliwość zamówienia kart okolicznościowych dla firm. Sklepy internetowe prowadzące sprzedaż gotowych produktów poligraficznych często posiadają w swojej ofercie karty okolicznościowe dla firm. Każdy dobry pracodawca powinien zdawać sobie sprawę z tego, jak ważne jest utrzymywanie przyjaznych stosunków w miejscu pracy, ponieważ często wpływa to korzystnie na wydajność oraz jakoś wykonywanej pracy. Wysłanie karty okolicznościowej z wybranymi życzeniami jest miłym gestem, który z pewnością zostanie dobrze odebrany przez wielu pracowników.Rodzaje zaproszeń ślubnych Wiele osób mogłoby się zgodzić ze stwierdzeniem, że ślub to jeden z najważniejszych dni w życiu człowieka. Z tego powodu państwo młodzi dokładają wszelkich starań, aby zarówno ślub, jak i późniejsze wesele, wypadło jak najlepiej. Jednym z istotnych elementów organizacji wesela są zaproszenia ślubne, które będą wręczane gościom. Pracownia poligrafii zajmuje się projektowaniem i wykonywaniem różnego rodzaju zaproszeń ślubnych. Można wyróżnić kilka metod wykonania zaproszeń ślubnych, między innymi takie, jak laserowe wycinanie elementów i tłoczenie. Zaproszenia ślubne często są wykonane z niezwykłą dbałością o szczegóły, z dodatkowymi ornamentami i zdobieniami. Do wykonania zaproszeń ślubnych używa się różnego rodzaju materiałów, które zachwycają swoją fakturą. Ze względu na formę można wyróżnić zaproszenia klasyczne, nowoczesne i włoskie. Zaproszenia ślubne można również podzielić na rodzaje biorąc pod uwagę użyte dodatki, na przykład zaproszenia z parą młodą lub z kwiatami boho. Jest wiele modeli zaproszeń ślubnych, co sprawia, że klient posiada szeroki wybór.\nO druku i reklamieMoże czas zainwestować w druk reklam?Wysyłanie i wybór kartki z zaproszeniem na ślubNawet Nie Myśl Aby Drukować ulotki Zanim Nie Poznasz Tych 10 Sposobów.Te fakty jak lepiej drukować mogą Cię zdziwićDruk reklamowy - krótko i na tematNowoczesne czy klasyczne. O zaproszeniach na weseleReklama w drukuPamiętaj o bliskich i wysyłaj kartkiCzy można drukować w Jastrzębiu w niedzielę?Co musisz wiedzieć o kartkach wielkanocnychNaklejki, wizytówki i banery - czyli o drukuTradycja wysyłania kart z życzeniami na świętaCzy żeby Drukować ulotki trzeba wydać dużo?Zakłady poligraficzne i drukarskieSprawdź jak możesz lepiej drukowaćKiedy drukować w Jastrzębiu i na co zwrócić uwagę?Reklama i drukNowy wątek jak Drukować ulotki?Dobre zaproszenia to indywidualne zaproszenia. Dlaczego?Szukam 3 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak Wydrukować ReklamęKrótko o zaproszeniach na śluby i weselaEtykiety. Krótko o ich drukowaniuOto Plan Od A Do Z Aby wydrukować ulotki W 5 DniOto Jak Drukować ulotki Aby Wszyscy Dookoła Byli W SzokuKto Jeszcze Chce Drukować ulotki?Wspaniały sposób na to jak Drukować ulotkiKrótko o druku i reklamieKomu opłaca sie wydrukować naklejki żywiczne?Krótko o zaproszeniach na śluby i wesela


HTC U12 Life może mieć całkiem spore szanse na sukces. Specyfikacja kusi - Nowe technologie mobilne - Techfone\nHTC U12 Life może mieć całkiem spore szanse na sukces. Specyfikacja kusi\nHTC nie ma ostatnio najlepszej passy w swojej historii. Firma stara się, dwoi i troi, jednak nawet po tak udane smartfony, jak HTC U11 czy nowy U12+ nie ustawiają się kolejki fanów. A gdyby tak spróbować zaatakować półkę średnią? Wydaje się, że ktoś w HTC doszedł właśnie do takich wniosków.\nHTC U12 Life – specyfikacja techniczna\nEkran: 6 cali, w formacie 18:9, z rozdzielczością Full HD+,\nUkład graficzny: Adreno 512,\nAparat główny: 16 + 5 Mpx,\nKamerka selfie: 13 Mpx wraz z dedykowaną lampą błyskową LED,\nSystem operacyjny: Android 8.1 Oreo.\nSpecyfikacja dość jednoznacznie sugeruje, że U12 Life dostanie wszelkie atuty, które mogą pomóc mu zawalczyć o jak najlepsze wyniki sprzedażowe. Nowy, wydajny procesor, wystarczająca – jak na średniaka – ilość pamięci, a także dobrze rokujący moduł aparatu głównego, to niezbywalne atuty urządzenia. Przynajmniej na papierze, bo nasza wiedza o urządzeniu nadal bazuje tylko i wyłącznie na plotkach.\nSzczegóły związane ze specyfikacją techniczną nie zdążyły jeszcze – niestety – ujrzeć światła dziennego. Wydaje się jednak, że wszyscy fani marki nie powinni czekać zbyt długo. Już za dosłownie parędziesiąt godzin rozpoczynają się targi IFA i jest więcej niż prawdopodobnym, że właśnie wtedy dowiemy się o tym urządzeniu o wiele, wiele więcej. Naturalnie, wraz w wyceną. Oby tylko HTC nie przeszacowało urządzenia.\nna zdjęciu głównym: HTC U12+ /fot: producenta


Czy jestem w grupie ryzyka choroby nowotworowej? – Cambler\nCzy jestem w grupie ryzyka choroby nowotworowej?\nNie ma sposobu, aby wiedzieć na pewno, jeśli masz zamiar dostać złośliwego. Pewne czynniki mogą sprawić, że bardziej narażone na ten typ raka niż inne osoby. Są to tak zwane czynniki ryzyka. Tylko dlatego, że jeden lub więcej czynników ryzyka nie oznacza, dostaniesz złośliwego. W rzeczywistości, można mieć wszystkie czynniki ryzyka i nadal nie dostać raka. Z drugiej strony, może nie masz żadnych znanych czynników ryzyka i uzyskać złośliwego. Należy poinformować lekarza, jeśli zgadzasz się z którymkolwiek z pogrubione sprawozdania, ponieważ zwiększają one ryzyko.\nJa pracowałem z azbestu.\nGłównym czynnikiem ryzyka tego raka jest kontakt z azbestem. W przeszłości, azbest użyto izolacji. Był również używany do płytek, uszczelki drzwi, pokrycia dachowe, oraz związki łatanie. Jeżeli włókna azbestowe są wdychane, podróżują do błony śluzowej płuc i komórki nie szkodzą. Być może pracował z azbestu jeśli pracował jako górnik, pracownik fabryki, pracownik budowlany, producenta izolacji lub instalatora, pracownik budowy statków, kolei lub pracownika samochodowego, lub w jakiejkolwiek innej dziedzinie związanych z azbestem. Jeśli masz pytania, skontaktuj się z jednym z tych zasobów.\nTwój lokalny związek\nNarodowy Instytut Bezpieczeństwa i Zdrowia w 1-800-CDC-INFO (1-800-232-4636) lub www.cdc.gov / niosh\nAdministracja Bezpieczeństwa i Higieny Pracy (OSHA): 1-800-321-OSHA (1-800-321-6742) lub www.osha.gov\nMam członka rodziny, który pracował z azbestu.\nIstnieje kilka badań, które mówi, że członkowie rodzin pracowników, którzy zostali mocno narażonych na działanie azbestu może być zagrożone przez choroby. To dlatego, że włókna azbestowe z ubrania członkowi rodziny, skóry i włosów może być doprowadzone do domu.\nMieszkam w pobliżu naturalnie występujących azbestu.\nAzbest jest naturalnie występującym mineralnego. Istnieje w kurzu i skał w niektórych częściach świata, w tym części Turcji i Europy. Mających kontakt z azbestem w środowisku naturalnym może narazić Cię na ryzyko.\nI zostały poddane działaniu promieniowania w przeszłości.\nJeśli miałeś promieniowania na raka gruczołów chłonnych firmy w klatce piersiowej (chłoniak), mogą być narażeni na zwiększone ryzyko rozwoju międzybłoniaka w klatce piersiowej. Zwykle jest to długi czas między leczenia chłoniaka i rozwoju choroby.\nOtrzymałem thorotrast w przeszłości.\nIstnieje kilka badań, które mówi, że narażenie na dwutlenek toru (Thorotrast), materiału używanego w promieni X w 1930 i 40, mogą być związane z niektórych form raka, w tym choroby. Thorotrast nie były stosowane od wielu lat.


Nie chcą sztucznego śniegu na Kasprowym - RMF 24\nNiedziela, 15 grudnia 2013 (10:03)\nPomysł sztucznego naśnieżania stoków Kasprowego Wierchu pojawia się od kilku lat w środowiskach sportowych i turystycznych, ponieważ te jedyne w Polsce stoki wysokogórskie nie są w pełni wykorzystywane. Problemem w ostatnich latach, zwłaszcza w Kotle Goryczkowym, jest brak dostatecznej pokrywy śniegu. Klimat w tym rejonie jest niekorzystny przez wiejący tu przez większą część roku wiatr, który powodują wywiewanie i topnienie pokrywy śnieżnej.\nPodczas otwarcia tegorocznego sezonu narciarskiego w Wierchomli minister sportu i turystyki Andrzej Biernat przypomniał koncepcję budowy zbiornika wodnego na Myślenickich Turniach mającego zasilać instalację do naśnieżania Kasprowego.\nRzeczniczka resortu sportu Katarzyna Kochaniak powiedziała, że Kasprowy Wierch jest zimą praktycznie niewykorzystany, zarówno od strony sportowej, jak i rekreacyjnej. Wszystkim zainteresowanym rozwojem sportu w Polsce zależy, aby narciarstwo uprawiane na Kasprowym Wierchu wzmocnić w stosunku do tego, z czym mamy do czynienia obecnie. W tym celu niezbędnym wydaje się modernizacja istniejącej już infrastruktury - oceniła.\nZdaniem dyrektora TPN sztuczne naśnieżanie stoków Kasprowego było by szkodliwe dla tutejszej przyrody. Nie wyklucza jednak modernizacji samego wyciągu krzesełkowego w rejonie Kotła Goryczkowego.\nNie można pogodzić idei parku narodowego w Tatrach i przepisów, które istnieją z budową zbiornika wodnego do naśnieżania stoków - powiedział Skawiński i przypomniał, że do tej pory nikt nie składał wniosku o przebudowę wyciągu na Goryczkowej i naśnieżania tamtejszych tras narciarskich.\nObecnie właściciel wyciągów na Kasprowym, czyli Polskie Koleje Linowe przygotowują raport oddziaływania na środowisko w kontekście przebudowy kolei krzesełkowej na Goryczkowej i częściowego dośnieżania stoku. Jak będzie złożona karta informacyjna o przedsięwzięciu, to uruchomimy odpowiednie postępowanie w tej sprawie - zapewnił Skawiński, który wyjaśnił, że aby sztucznie naśnieżać stoki trzeba mieć odpowiedni zasób wody, mieć odpowiednie podłoże i sprzyjające warunki atmosferyczne.\nSkawiński zwrócił uwagę na to, że problemem byłoby pompowanie wody niezbędnej do produkcji sztucznego śniegu, gdyż Dolina Goryczkowa jest sucha. Płynący tamtędy potok toczy zaledwie siedem litrów wody na sekundę. Stąd wziął się pomysł, aby tą sączącą się wodę gromadzić w sztucznym zbiorniku - zaznaczył. Jego zdaniem gromadzenie wody na Kasprowym wymagałoby budowy ogromnych rezerwuarów, które istnieją na przykład w Alpach, ale wielkość Tatr jest nieporównywalnie mniejsza.\nPolska nie powinna udawać mocarstwa alpejskiego. Nasze góry są takie, jakie są i musimy to przyjąć - zaznaczył dyrektor TPN.


Nabory do Klubu piłkarskiego Stal Pleszew - KS Stal Pleszew\ndata dodania: 11:37 05.08.2016 , autor/żródło: Tomasz Zawada\nKlub Sportowy Stal Pleszew w związku z rozpoczynającym się sezonem 2016/2017 organizuje dni naborowe we wszystkich drużynach. W najbliższych rozgrywkach weźmie udział aż 6 drużyn Stali Pleszew. Zawodnicy od 10 roku życia (roczniki 2006) do wieku 19 lat (roczniki 1998). Wszystkich chętnych, którzy chcą spróbować swoich sił zapraszamy na treningi, które odbędą się w dniach od 8 do 12 sierpnia. Poza tymi dniami będzie odbywał się nabór ciągły w trybie standardowym. Harmonogram godzinowy treningów oraz kontakt do trenerów znajduje się na stronie internetowejwww.stalpleszew.pl


Bogato ilustrowane kompendium wiedzy o obyczajach, przesądach, odkryciach i wynalazkach związanych z brudem, higieną i medycyną.\nApel o życzliwość i tolerancję z niespodziewanej strony - dwustuletniego dębu, który przemówił do ludzi. Poruszająca książka dla każdego, bez względu na wiek.\nEfektowny album o ludzkim ciele zilustrowany za pomocą wyjątkowej techniki graficznej.\nPobawimy się w pocztę? Książka z elementami do samodzielnego wycięcia i złożenia – wznowienie stylowo zilustrowanego hitu z kultowej serii z lat 60.\nPociągiem, po torach, przez most, na wprost! Wznowienie hitu z lat 60. – wdzięcznie zilustrowany wiersz w formie książki harmonijki z elementami do samodzielnego wycięcia.\nPrzesympatyczny drewniany bohater, zabawne ilustracje pełne szczegółów i urzekająca ciepłym humorem historia to tylko niektóre skarby, które znajdziecie w tej książce.


Zabawki uczące kreatywności – Ciuchcia – zabawki z pasją\nKreatywność jest bardzo ważną cechą, której rozwój u dziecka powinno się wspierać i motywować. To właśnie ona jest odpowiedzialna za zdolność do wymyślania niestandardowych rozwiązań, umiejętność podążania własną ścieżką. Nie ma co ukrywać, że kreatywność docenia się także w dorosłym życiu. A że małe dzieci uczą się głównie poprzez zabawę, dobrze wybierać zabawki wspierające tę ważną cechę.\nNie ma chyba na świecie człowieka, który nie znałby klocków LEGO. Duński producent dostarcza na rynek tak wiele rodzajów i wielkości zestawów, że każdy będzie w stanie znaleźć coś, co spełnia jego oczekiwania i możliwości finansowe. Jeśli chodzi o LEGO klocki dla dzieci, to są one świetną zabawką, która nie tylko pozwala na zbudowanie budynków i pojazdów, jakich tylko dusza zapragnie, ale również rozwija kreatywność, zdolności manualne i techniczne. Klocki LEGO z księgarni Legolas to doskonała inwestycja w rozwój Twojej pociechy.\nSą doskonałym pomysłem na zabawkę dla dziecka, które przepada za pracami ręcznymi. Wśród nich można znaleźć zestawy garncarskie, do robienie biżuterii, malowania witraży czy przeprowadzania doświadczeń. Zestawy kreatywne dają dziecku możliwość stworzenia jakiegoś przedmiotu zupełnie od podstaw i zapewniają zajęcie na wiele długich godzin. Efekt końcowy daje niesamowite uczucie dumy – nie tylko maluchowi, ale i rodzicom.


Taurusfo kod rabatowy √ -50% kupony Kwiecień 2021\nTaurusfo kod rabatowy & kody rabatowe - Kwiecień 2021\nWyprzedaż Wybranych Taurusfo Do -50%!\nOtrzymuj Do Najwyżej -30% Rabatu Na Taurus Gdziekolwiek Jedziesz W Taurusfo\nDostań Części Zamienne Aż Za 0.10zł W Taurusfo\nOtrzymuj Lista Części Thule Aż Za 0.10zł W Taurusfo\nOtrzymuj Części Zamienne Do Uchwytów RoTaurusforowych Thule Nawet Od 20.00zł W Taurusfo\nZyskaj Części Zamienne Do Box\_\_\_\_\_\_\_'ów Już Od 50.00zł W Taurusfo\nZyskaj Do Najwyżej 20% Taniej Zniżki Na Wiązki Elektryczne W Taurusfo\nOtrzymuj Taurusfostfalia Nawet Od 806.00zł W Taurusfo\nOtrzymuj Starc Od 74.00zł W Taurusfo\nZyskaj Torby Nawet Od 42.00zł W Taurusfo\nZyskaj Auto Hak Od 391.00zł W Taurusfo\nW jaki sposób konsumenci mogą uzyskać bezpłatne zniżki na przesyłki pocztowe u Taurusfo?\nJeśli kwota produktu zakupionego w Taurusfo nie przekracza 199 zł, to trzeba ponieść 20 zł za przesyłkę. Dingdingna przy zakupach powyżej 199 zł może cieszyć się darmową wysyłką. Wysyłają paczki kurierem, aby dotarły w ciągu 24 godzin. Możesz wprowadzić numer paczki znajdujący się w szczegółach zamówienia, abyś mógł śledzić informacje o przesyłce.\nJakie metody płatności ma Taurusfo?\nTaurusfo zapewnia trzy metody płatności dla miłośników przygód. Pierwsza to wpłata z góry na konto, druga to płatność w jednym z ekspresów lub w sklepie, a trzecia to zakup na raty. Obsługiwane przez nich platformy i systemy to Przelewy24, Dotpay, PayU, Paypal. Nadal możesz płacić kartą kredytową: marki VISA i MasterCard.\nJakie korzyści uzyskają klienci, dołączając do społeczności Taurusfo?\nDołącz do społeczności odkrywców Taurusfo, zainspiruj się i uzyskaj więcej korzyści: otrzymasz 40 zł zniżki na pierwszy zakup. Przy drugim zakupie (pod warunkiem, że przekracza 400 zł) możesz otrzymać 7% rabatu. Możesz również uzyskać dodatkową roczną gwarancję. Są też ich markowe towary i sprzęt oraz bezpłatna podróż, a także niektóre gadżety Taurusfo.\nJak wykorzystać kupony Taurusfo?\nJeśli kupon Taurusfo można wykorzystać i nadal obowiązuje w okresie ważności, po prostu możesz skorzystać z rabatu Taurusfo, wypełniając odpowiedni Taurusfo kod promocyjny podczas zakupów w Taurusfo. Jeśli jednak Taurusfo kupony rabatowe nie spełnia warunków tego zamówienia, strona płatności pokaże od razu, że kupon rabatowy jest nieprawidłowy.\nCzy u Taurusfo są teraz dostępne i aktualne kupony?\nTak. Teraz możesz się zalogować do taurus.info.pl, aby korzystać z najwyższych rabatów, czyli 50%. Jednocześnie Taurusfo będzie regularnie zapewniał więcej kupony wszystkim klientom Taurusfo i zainteresowanym konsumentom. Na stronie głównej Taurusfo są obecnie 14 oferty. możesz się zalogować Możesz uzyskać powiązane informacje o zniżkach bezpośrednio z oficjalnej strony asdasd, nie czekaj dłużej, spróbuj teraz.\nJak mogę skontaktować się z Taurusfo?\nTaurusfo cel dostarczenia klientom lepszych i skuteczniejszych usług doradczych w odpowiednim czasie. Na stronie taurus.info.pl posiada dostęp do obsługi klienta. Możesz klikając przycisk „Kontakt Taurusfo online” lub „Kontakt z obsługą klienta Taurusfo” w taurus.info.pl. Taurusfo też lubi publikować informacje związane z marką więc bez względu na to, która platforma społecznościowa, możesz znaleźć Taurusfo i z nimi się skontaktować\nDostań Prezenty Na 1 Rocznicę ślubu Od 19.90zł W Crazyshop\nKończy się 20-4-21 Crazyshop Kod Promocyjny\nOtrzymuj Kosze BetonoEco Market Już Od 479zł W Eco Market\nKończy się 21-4-21 Eco Market Kod Promocyjny\n10% Na Wybrane Bilety W Las Vegas Z Big Bus Tours\nKończy się 30-5-21 Bigbustours Kod Promocyjny\nKończy się 18-7-21 Automat Kredytowy Kod Promocyjny\nDostań AtramentonaLepsze Aż Za 349.00zł W NaLepsze\nKończy się 25-4-21 Nalepsze Kod Promocyjny\nTaurusfo to sklep internetowy z produktami do sportów ekstremalnych w Polsce. Ich ponad 30-letnie doświadczenie na rynku oraz doświadczenie zdobyte w tym okresie pozwalają firmie prawidłowo funkcjonować. Projektują, wytwarzają i sprzedają nowoczesne, wysokiej jakości produkty przy zachowaniu odpowiednich, przyjaznych dla klienta i wartości do ceny. Wiedzą, że ich pierwszym zadaniem jest zadowolenie i spełnienie oczekiwań każdego klienta, co wiąże się również z jakością produktu. Pozytywne opinie klientów pokazują, że wdrożyli go w pełni i zwracają uwagę na szczegóły. I używają bezpiecznego, certyfikowanego połączenia SSL, aby zapewnić bezpieczeństwo danych. Możesz się z nimi skontaktować, a udzielą Ci profesjonalnej i szybkiej pomocy.\nO mnie Taurusfo\nTaurusfo kody rabatowe i promocje


Nowa oferta Oddziału dla Dzieci - Miejska Biblioteka Publiczna im. Władysława Broniewskiego w Lubaczowie\nNowa oferta Oddziału dla Dzieci\n20 lutego 2015 Przez Katarzyna Pelc-Antonik 4\nMBP w Lubaczowie zaprasza najmłodszych czytelników\ndo Oddziału dla Dzieci na teatrzyk Kamishibai.\nKamishibai to tradycyjna japońska sztuka opowiadania\nhistorii za pomocą obrazków lub ilustracji wykonanych\nna kartonowych planszach wkładanych do małego\ndrewnianego parawanu nazywanego butai.\nW ofercie posiadamy następujące tytuły bajek:\n1. Rower Walentynki\n2. Szukając Marudka\n3. Legenda o Skarbniku\n4. Kotka Milusia\n6. Zabawny ptaszek\nZainteresowane szkoły i przedszkola prosimy o kontakt w Oddziale dla Dzieci lub pod numerem\ntelefonu 16 632 93 50 w. 23\nTeatrzyk Kamishibai- Zabawny ptaszek\nKamishibai - Szukając Marudka\nKamishibai - Kotka Milusia\nZ przysłowiami za pan brat 20 lutego 2015 Przez Katarzyna Pelc-Antonik\nŚwiatowy Tydzień E-książki 24 lutego 2015 Przez Małgorzata Hojdak\npomoc spotkanie spotkanie autorskie wolność czytanie język angielski biblioterapia DKK wojna niepełnosprawni tydzień bibliotek książka bajki niepodległość wspomnienia Polska historia konkurs kresy wiersze poezja dzieci warsztaty zajęcia Żydzi


Wynajem Osenbach for your vacations with IHA direct\nWynajem Osenbach, wynajem na urlop między osobami prywatnymi\nWynajem ma urlop > Na całym świecie > Europa > Francja > Alzacja > Górny Ren > Osenbach\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Osenbach in a residence and castle\nWynajem Soultzmatt, w 3km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nKlein michel Pałacyk 120m² in a charming property. Widok góry, wioseczka, winnice, las\nRental Pokoje gościnne (B&B) in Soultzmatt in a residence and castle #55137 >Parking\nDom for rent near Osenbach from 1 to 8 people z 2 bedrooms\nLe Hameau des Sources Dom Drewniany 80m² in a private property. Widok przeglądowy, bez okien naprzeciwko, z wysokości, góry\nRental Dom in Soultzmatt #64717 >ParkingKrzesełko dla dzieckaStół do przewijania\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 2 to 18 people z 10 bedrooms\nWynajem Westhalten, w 5km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 2 to 9 people z 3 bedrooms\nWynajem Soultzbach les Bains, w 6km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Osenbach in a typical house\nWynajem Lautenbach, w 7km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nLuxhof Dom Typowy 18m². Widok góry, wioseczka, ogród/park, las\nRental Pokoje gościnne (B&B) in Lautenbach in a typical house #41168 >Krzesełko dla dzieckaWanienkaNocniczek\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 2 to 8 people z 3 bedrooms\nWynajem Wihr au Val, w 8km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nLe Nid d'Hirondelle Stary Gmach Gospodarski 80m² in a wine estate. Widok wioseczka, ogród/park, dziedziniec, łąka\nRental Domy gościnne in Wihr au Val #48100 >ParkingKrzesełko dla dzieckaWanienka\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 4 to 7 people z 3 bedrooms\nWynajem Linthal, w 9km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nStara ferma 120m² in a hamlet. Widok przeglądowy, przestronny, góry, wioseczka\nRental Domy gościnne in Linthal #37481 >ParkingKrzesełko dla dziecka\nPokoje gościnne (B&B) for rent near Osenbach in a chalet\nWynajem Walbach, w 9km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nDom for rent near Osenbach dla 8 people z 5 bedrooms\nWynajem Gundolsheim, w 9km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nDom 150m² in a private property. Widok góry, wioseczka, dziedziniec, pole\nRental Dom in Gundolsheim #39918 >Krzesełko dla dzieckaWanienka\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 4 to 8 people z 4 bedrooms\nWynajem Munster, w 9km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nDom 120m² in a private property. Widok przestronny, bez okien naprzeciwko, góry, ogród/park\nRental Domy gościnne in Munster #71895 >ParkingKrzesełko dla dzieckaStół do przewijania\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 1 to 2 people z 1 pokój\nWynajem Eguisheim, w 9km from Osenbach - Górny Ren - Alzacja\nPochodzącym z 1666 (z dość wykusz) znajduje się w sercu murów miasta (jednej ze ścian domu jest ściana murów obronnych miejscowości).\nCzarowne mieszkanie 60m² in a charming Tudor style house. Widok wieś, ulica piesza\nSpadnie pod autentyczności tego mieszkania, który został odrestaurowany przez podkreślając oryginalnych materiałów (drewniany sufit odrestaurowany i odmalowane z motywami polichromowane, umieścić stadniny w wartości). Przepis (Konserwacja, podstawą kuchni) produktów będzie pod ręką. Małe prezenty powitalne powinno Cię zadowolić. Rental Domy gościnne in Eguisheim, Mieszkanie #16953 >\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 1 to 5 people z 1 pokój\nRésidence Vénus Mieszkanie 45m² in a Tudor style house. Widok wieś, ulica piesza\nRental Domy gościnne in Eguisheim, Mieszkanie #44148 >Krzesełko dla dzieckaWanienka\nDomy gościnne for rent near Osenbach from 1 to 6 people z 2 bedrooms\n2 Reviews Super Apartament14/08/2018\nDomek znajduje się w odległości 5 km od miejscowości Colmar, 10 km od francuskiej Alzacji, 15 km od Riquewhir i 60 km od Europapark.\nGite aux 3 pierres Czarowny Dom 60m² in a private property. Widok przeglądowy, przestronny, góry, winnice\nNowoczesny Domek z prywatnym parkingiem i piękny taras z widokiem na zamki i winnice. Rental Domy gościnne in Eguisheim #13032 >\nOtoczenie : Kwitnące, Winniczy\nKlucz do urlopu : 3 klucze, Meble dla Turystów\nMieszkanie for rent near Osenbach from 1 to 6 people z 2 bedrooms\nUroczy, komfortowy, położony w zabytkowym centrum miejscowości. Właściciel wymagających z higieny i odbioru przybyszów. Malownicze brukowanych ulic, kwieciste z muru pruskiego. Wino i gastronomia w sąsiedztwie.\nLa Légende des 2 pierres Mieszkanie 50m² in a charming Tudor style house. Widok wioseczka, winnice, wieś, ulica piesza\nNasz dom pociesza, znajduje się w sercu zabytkowego miasteczka. Widok z oknem wykuszowym na malowniczych brukowanych lane koncentrycznych w Eguisheim. Mieszkanie urządzone ze smakiem, przy jednoczesnym poszanowaniu bogaty Wilczur ''kultury''. Rezydencja jest dom zbudowany z muru pruskiego, a jednocześnie oczywiście, fleurie (geranium). Nie wspominając, że zastrzegamy zawsze serdecznie do naszej nowo... Rental Mieszkanie in Eguisheim #8335 >\nDom for rent near Osenbach from 2 to 10 people z 3 bedrooms\nTokay Dom 90m² in a private property. Widok przestronny, bez okien naprzeciwko, ogród/park, dziedziniec\nRental Dom in Eguisheim #70907 >ParkingKrzesełko dla dziecka


Przeklęte Oblicze 958 do zręczności Gniazda (0) Czas trwania efektów ograniczających kontrolę nad postacią zmniejszony o 26% 33% dodatkowego złota od potworów +121 do odporności na wszystkie żywioły Skraca czas odnowienia wszystkich umiejętności o 12.5%\nPiekłołazy 223 pkt. doświadczenia za zabicie potwora 640 do zręczności 513 pkt. pancerza 623 do witalności\nDemoniczny Uścisk 840 do zręczności 869 do witalności 48% większe obrażenia od trafień krytycznych +2 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia 9% większa szansa na trafienie krytyczne\nNiepoświęcone Naramienniki 229 pkt. doświadczenia za zabicie potwora 624 do zręczności 15% pkt. życia +122 do odporności na wszystkie żywioły 636 do witalności +2 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia\nBezbożne Płyty 6,747 pkt. życia za każde zabicie 1,159 do zręczności Gniazda (0) Regeneruje 6,996 pkt. życia na sek. +193 do odporności na obrażenia fizyczne 574 do witalności\nWarzechijskie Ochronne Karwasze 604 do zręczności 459 pkt. pancerza Dodaje 16% do obrażeń od ognia +2 m do zasięgu podnoszenia złota i kul zdrowia 5.5% większa szansa na trafienie krytyczne\nRefleksyjny Łuk Yanga 2 685,8 ONS 151 pkt. doświadczenia za zabicie potwora Zmniejsza wszystkie koszty zasobów o 49%. 689 do zręczności Gniazda (0) 9% obrażeń +198-198+1,182 obrażeń 750 do witalności 130% większe obrażenia od trafień krytycznych\nDziedzictwo Zmarłego 0.18% większa szybkość ataku 984 do zręczności Gniazda (0) 10% większa szansa na trafienie krytyczne\nGodzina Czarownic 0.07% większa szybkość ataku 450 do zręczności 33% dodatkowego złota od potworów 497 do witalności 43% większe obrażenia od trafień krytycznych\nPowściągliwość 4,984 pkt. życia za każde zabicie 450 do zręczności Gniazda (0) 481 do witalności\nSkupienie 225 pkt. doświadczenia za zabicie potwora 559 do zręczności Gniazda (0) 5.5% większa szansa na trafienie krytyczne\nAmulet Piekielnego Ognia 8,467 pkt. życia za każde zabicie 723 do zręczności Gniazda (0) 698 do witalności 82% większe obrażenia od trafień krytycznych\nOstatnia aktualizacja dn. 09. maj 2021 r. 20:30 CEST