W DŻUNGLACH ZIELENI t.2 Księga krótkiego słońca - Gene Wolfe - Książka | Gandalf.com.pl\nZnów mam papier, a w małej buteleczce zostało jeszcze sporo atramentu. Jestem zresztą przekonany, że właściciel sklepu dostarczyłby mi więcej, gdybym go o to poprosił. To zdumiewające, jak wiele może znaczyć jedna marna libra papieru dla człowieka, który wytwarzał ogromne jego ilości.\nTo miasto ma mury obronne. Nigdy przedtem nie byłem w mieście, które byłoby obwiedzione murem. Nie jest to wysoki mur – widywałem wyższe, znacznie wyższe – ale za to otacza całe miasto, z wyjątkiem tych dwóch miejsc, w których rzeka wpływa do miasta i z niego wypływa.\nWydaje mi się, że nie jest to ta sama rzeka, którą mieliśmy na południu; ta płynie szybko i cicho, chociaż niewykluczone, że miejski hałas po prostu zagłusza jej odgłosy. Woda jest ciemna, jakby rozgniewana.\nNasza leniwa południowa rzeka zawsze się uśmiechała, a czasem śmiała w głos; przeskakując przez głazy, odsłaniała koronkową halkę z białej piany. Żyły w niej krokodyle – a w każdym razie istoty, które my nazywaliśmy krokodylami: smukłe szmaragdowe jaszczury o połyskliwych ciałach, ośmiu łapach i paszczach jak potrzask na dzikie zwierzęta. Zdawały się równie rozleniwione jak sama Nadi, kiedy wylegiwały się na słońcu i tylko ich niebieskie, rozwidlone języki wysuwały się z paszcz i znikały jak małe płomyki. Nie sądzę, aby nasze krokodyle były takie same jak te we „Whorlu”, chociaż całkiem możliwe, że każde podobne do nich zwierzę zasługuje na tę nazwę. Tak jak „ptaki” bywają rozmaite.\nA skoro o ptakach mowa, to powinienem napisać, że Oreb cały czas jest przy mnie: zazwyczaj przesiaduje mi na ramieniu, albo – jeszcze chętniej – na czubku mojego kostura.\nPrzed przybyciem do miasta wyprałem ubranie w rzece. Widziałem parę ryb, ale ani jednego krokodyla.\nKostur zrobił mi pewien drwal. Pamiętam, że miał na imię Cugino. Nigdy nie spotkałem równie dobrodusznego człowieka; nikt też nie był tak jak on życzliwy mnie, obcemu. Bardzo się ucieszyłem na jego widok, bo od wielu dni nie widziałem żywej duszy. Pomogłem mu objuczyć osła i poprosiłem, żeby pożyczył mi siekierę, to wytnę sobie kostur. (Wcześniej próbowałem wyciąć i obrobić laskę azothem, o czym Cugino nie wspomniałem. Niestety, azoth siekł drewno w drzazgi).\nNawet nie chciał o tym słyszeć: przecież to on, Cugino, był najwyższym autorytetem, jeśli chodziło o laski i kostury wszelkiej maści. Wszyscy w wiosce przychodzili do niego – i do nikogo innego. Sam wytnie mi kostur; osobiście wybierze gałąź i odpowiednio ją obrobi.\n– Wszystkim się zajmę: stosowne drewno, właściwa wysokość, uchwyt w dobrym miejscu. O wszystko zadbam! Wyprostuj się!\nZmierzył mnie wzrokiem, dłońmi, a na koniec także siekierą – teraz już wiem, że mierzę dwa trzonki i jedno ostrze siekiery Cugino.\n– Wysoki! Wysoki! – powtarzał, chociaż to nieprawda. Z całą pewnością nie wyróżniam się nieprzeciętnym wzrostem.\nPrzekrzywił głowę w lewo, czubek palca wskazującego oparł w kąciku ust. Jestem przekonany, że mój przyjaciel z południa nie robił nawet w przybliżeniu tak niezwykłego wrażenia, kiedy snuł plany nowej bitwy.\n– Wiem! – zawołał Cugino i klasnął w dłonie. Odgłos był taki, jakby uderzył deską o deskę.\nSpętaliśmy jego osła (wciąż był, biedaczysko, objuczony) i zagłębiliśmy się w las, aż doszliśmy do olbrzymiego drzewa, oplecionego pnączem grubszym niż moje przedramię. Dwa potężne uderzenia siekiery odcięły solidny, rozwidlony u góry kawał pnącza, a trzecie oddzieliło jedną z odnóg rozwidlenia.\n– Grube – oznajmił Cugino z taką dumą, jakby osobiście je zasadził. – Silne jak ja. – Pokazał mi naprężony biceps, który rzeczywiście prezentował się okazale. – I wcale nie sztywne.\nZerwał odcięty kawał pnącza z drzewa (które zapewne dziękowało mu z całego rdzenia) i spróbował złamać go na kolanie. Naprężył wszystkie mięśnie.\n– Giętkie, widzisz? Nie złamie się.\nOdważyłem się zauważyć, że mój przyszły kostur wygląda bardzo masywnie.\nSękatymi palcami zdarł grubą jak korek korę i w niespełna pół minuty później wręczył mi gotowy kostur: prawie idealnie prosty, gładki jak szkło, z zagiętą pod kątem prostym końcówką, która sięgała mi pod brodę.\nMam go do dziś. Sam kostur należy do mnie, lecz zakrzywioną końcówkę przejął na własność Oreb, który właśnie siedzi na niej i mnie prowokuje:\n– Rybie głowy? Rybie głowy?\nWskazuję mu rzekę i mówię, żeby sam nałowił sobie ryb. Wiem, że to potrafi. Nie miałbym nic przeciwko posiłkowi, ale mogę z tym zaczekać do zaciemnienia, o ile w ogóle znajdę coś do jedzenia. Na razie światło pada pod takim kątem,\nże dobrze mi się pisze – co oznacza, że słońce przebyło połowę nieba. Tutaj, nad rzeką, powietrze jest chłodne, a słabiutki wiatr nie zasługuje nawet na miano zefirka; na pewno nie wydąłby żagla, a jednak w sam raz wystarczy, żeby osuszyć atrament na papierze. Lepiej być nie może.\nZanim zapomnę, powinienem napisać, że to, co mój dobry przyjaciel Cugino nazwał „pnączem”, na Zieleni nazywaliśmy „lianą”. Zieleń to whorl stworzony dla drzew, które uporały się tam ze wszystkimi problemami – poza problemem lian.\nWłaściwie można by nazwać Zieleń whorlem stworzonym z drzew: porastają całą jej powierzchnię z wyjątkiem nagich skał na urwiskach i szczytach najwyższych gór oraz biegunów (czy jak tam należałoby nazwać te obszary skute lodem). A i tam zaczynają pomalutku zapuszczać korzenie.\nWe „Whorlu” mieliśmy biegun wschodni i zachodni – dwa pylony, pomiędzy którymi rozciągało się długie słońce. Dlatego wciąż mówimy (zarówno tutaj, jak i na Zieleni) o wyimaginowanym biegunie zachodnim, w stronę którego zmierza krótkie słońce, i równie fikcyjnym biegunie wschodnim, z którego ponoć przybywa. Z pokładu lądownika widać, że to wszystko nieprawda. Nie ma takich miejsc. Kolorowe whorle nie są cylindryczne, choć zwykle tak je sobie wyobrażamy, lecz kuliste; można by powiedzieć, że każdy z nich ma umowne „bieguny” na dole i na górze. Oznacza to, że gdyby jakiś uczony chciał zbudować model whorla, musiałby przeprowadzić przez „bieguny” oś, na której whorl by się obracał. Ta oś wystawałaby nad powierzchnię niby ogromny rożen, na który nadziano whorl.\nKiedy pisałem te słowa, przysiadł się do mnie mężczyzna imieniem Inclito. Zaczęliśmy rozmawiać, jak to zwykle czynią ludzie, którzy nie mają nic lepszego do roboty niż wygrzewać się na słońcu jak krokodyle w ciepłe, jesienne popołudnie. Nasze języki poruszały się równie szybko, choć zapewne nie tak efektownie jak u krokodyli.\nInclito zagaił rozmowę, zadając mi całkowicie naturalne pytanie, co piszę. Odparłem, zresztą zgodnie z prawdą, że to tylko głupstwa.\n– To mądrość – poprawił mnie. – Jesteś mądrym człowiekiem. Wszyscy to widzą. Taki mędrzec nie pisałby głupstw.\n– A czy mędrzec w ogóle by coś pisał?\nChciałem zadać mu jakieś niewinne pytanie, żeby mówił dalej, i pomyślałem, że to będzie w sam raz.\n– Właśnie, mistrzu, pisałby czy nie? – odpowiedział bez mrugnięcia okiem.\nNie spodziewałem się, że tak się do mnie zwróci, ale taki chyba panuje tu zwyczaj. W domu mistrzem nazywaliśmy zwykle nauczyciela (takiego jak na przykład mistrz Miecznik) albo dyrygenta zespołu muzycznego.\n– Owszem, – odparłem – mędrzec mógłby pisać, ale nie tak jak ja to czynię. Nie spisywałby swoich dziejów. Przewidziałby, że mogą trafić do rąk przypadkowego czytelnika, który przy ich lekturze wywichnie sobie szczękę ze śmiechu. Mędrzec nigdy nie krzywdzi innych, jeśli nie ma takiego zamiaru.\n– Dobrze powiedziane. – Inclito wyprężył pierś. – Też kiedyś byłem żołnierzem.\nWyjaśniłem mu, że nigdy nie parałem się tym nad wyraz szacownym zajęciem.\n– Jesteś przecież ranny.\nZerknąłem w dół, pełen obaw, że rana w boku otworzyła się i krew plami moją togę.\n– Tam też? – zdziwił się Inclito. – Miałem na myśli twoje oko.\nPowinienem przysłonić oczodół jakimś kawałkiem materiału, tak jak to robił Świnia.\nInclito mówił dalej:\n– Przepraszam. To musi być przykre, kiedy ktoś ci o tym przypomina.\nSzeroka, kwadratowa twarz Inclito również jest zdeformowana, tyle że nie z powodu ran, a za sprawą jakiejś choroby skórnej. Nie jest to twarz, która podoba się kobietom, chociaż wyraźnie malują się na niej odwaga, uczciwość, siła i inteligencja. Siedzę i czekam, aż zaprosi mnie na kolację. Niewiele o nim wiem, lecz po tym, co widziałem i słyszałem, skłonny jestem sądzić, że od dawna nawykł do dźwigania brzemienia odpowiedzialności, a wobec siebie jest nawet bardziej wymagający niż wobec innych.\nRozmawialiśmy przez dobrą godzinę, próbując wzajemnie naciągnąć się na zwierzenia. Przytaczanie w tym miejscu szczegółów naszej konwersacji wydaje mi się niezbyt sensowne. Starałem się nie mówić za wiele o sobie, żeby nie dać mu poznać, jak bardzo sfuszerowałem swoje zadanie. Inclito ze swojej strony był równie powściągliwy. Przypuszczam, że panicznie bał się samochwalstwa.\n– Powinieneś o mnie pamiętać, – rzekł z uśmiechem – kiedy korzystasz z łazienki. Kanały pod miastem, rozumiesz? To moja robota.\n– Zaprojektowałeś je?\n– Sporządziłem parę szkiców. Zbudowaliśmy kanały, ale nie funkcjonowały jak należy. – Zachichotał. – Więc podarliśmy moje szkice i zbudowaliśmy kanalizację od początku.\nWynikałoby z tego, że był również urzędnikiem.\n– Przyszedłeś tu na spacer – stwierdził. Wcześniej sam mu to powiedziałem. – Gdzie chcesz zjeść kolację?\n– Wątpię, żebym w ogóle… Cicho, Orebie! Nie mam sprecyzowanych planów na wieczór.\n– Boisz się, że zaproszę cię do kanałów. – Znów parsknął śmiechem. – A co powiesz na wizytę u mnie w domu? O siódmej. Pasuje ci siódma?\nOdparłem, że chętnie odwiedzę go o tej porze, musi mi jednak powiedzieć, gdzie mieszka.\n– Daleko stąd. Przyjadę po ciebie. Gdzie się zatrzymałeś?\nTak sformułowane pytanie wydało mi się wystarczająco wieloznaczne, żeby dać pole do swobodnej interpretacji. Odparłem więc, że „zatrzymałem się” w sklepie, w którym dostałem ten papier. Podałem nazwę uliczki, przy której sklep się znajduje.\n– Wiem, gdzie to jest. Atteno cię przenocuje?\n– Mam przynajmniej nadzieję, że mnie nie przepędzi.\nInclito ryknął śmiechem – dobrym, głośnym donośnym śmiechem.\n– Jeśli tak się stanie, pokażę ci kanały. W moim zawsze jest sucho. Dobrze by ci się tam spało. Przyjadę po ciebie o szóstej, dobrze? Tam, gdzie się zatrzymałeś.\nOto jestem. Nie ma jeszcze szóstej, ale i tak nie mam lepszego zajęcia. Właściciel sklepu był tak uprzejmy, że pozwolił mi usiąść na parapecie – siedzę więc i piszę. Wydaje mi się, że pełnię rolę żywego szyldu. Znowu pozamiatałem w sklepie, tak jak poprzednio w zamian za librę papieru, i poustawiałem na półkach drobiazgi, w których zrobił się bałagan. Wracam do zajęć, które wykonywałem w dzieciństwie. Miałbym ochotę powiązać pióra w pęczki, tak jak u ojca w sklepie, ale właściciel sam już to zrobił.\nSzkoda, że nie mogliśmy sprzedawać naszego papieru po takich cenach, jakie tu obowiązują. Bylibyśmy z Pokrzywą bogaci.\nWzmianka o tutejszych kanałach przypomniała mi – a nie jest to miłe wspomnienie – olbrzymi ściek na Zieleni, w podziemiach Miasta Inhumich. Jeżeli mam zostać kronikarzem swoich niewydarzonych przygód (a coraz wyraźniej się na to zanosi), powinienem napisać także o tej, najokropniejszej ze wszystkich.\nŚcięgno i pozostali spali, ja zaś czuwałem i rozmyślałem o wizycie Kraita, kiedy zjawił się Sąsiad. Otworzył drzwi i nie zamknął ich za sobą. Przez chwilę bez reszty pochłonęły mnie rozważania, czy powinienem pobudzić śpiących i kazać im uciekać, skoro nadarza się okazja. Nic dziwnego, że z początku nie byłem w stanie sensownie z nim rozmawiać.\n– Jesteś naszym przyjacielem? – Uśmiechnął się i wskazał pierścień Algi.\nMiał niewiarygodny głos. Nie umiem tego opisać, ale kiedy mówił, brzmiało to tak, jakby tłumaczył mi, że wszystkie nieszczęścia, jakie mnie w życiu spotkały, były tylko złudzeniem.\n– Tak – odparłem. – To znaczy, chciałbym nim być.\nZnów się uśmiechnął, ja zaś dostrzegłem w tym uśmiechu błysk zębów, chociaż jego twarz skrywał cień ronda kapelusza.\n– Czy zatem odblokujesz dla nas kanał? Prosimy cię o pomoc.\nWszystko się we mnie wyrywało, żeby odpowiedzieć „tak”, żeby zapewnić go, iż jestem gotów do końca życia harować w kanałach, jeśli tylko takie jest jego życzenie.\n– Nie mogę – odparłem jednak. – Jesteśmy tu uwięzieni.\nByła to niewiarygodnie idiotyczna odpowiedź, jeśli wziąć pod uwagę fakt, że za jego plecami (a częściowo także przez jego plecy) widziałem otwarte drzwi.\nOn także zerknął w ich kierunku.\n– Istotnie, ci, którzy was pojmali, mogliby się rozzłościć.\n– Mam nadzieję… Nie, właściwie to nie gra roli, ale nie chciałbym tu zostawiać przyjaciół. Mogliby pójść z nami?\n– Rozumiem, że nie… Może chociaż mój syn?\nZdążyliśmy już wyjść za drzwi, które z hukiem się za nami zatrzasnęły.\n– Obudzą się – mruknąłem, chociaż przede wszystkim obawiałem się, że łoskot ściągnie jakiegoś inhumiego.\n– Chcemy, żebyście wszyscy się obudzili. Przejrzeli na oczy.\n– I zdali sobie sprawę z niebezpieczeństwa? Na to już za późno. Wiemy, co nam grozi.\nOpowiedziałem mu, jak przejęliśmy lądownik i jak inhumi później go odbili.\n– Chcemy, żebyście zrozumieli, że jesteście bezpieczni – odparł, wysłuchawszy mnie do końca.\nTeraz, kiedy znam tajemnicę Kraita, rozumiem także uwagę Sąsiada. Wtedy jednak nie miałem pojęcia, o co mu chodzi.\nWyszliśmy przez wąskie drzwi na pusty dziedziniec, a z niego na ulicę. Dwa ciała niebieskie na nocnym firmamencie były stanowczo zbyt duże jak na gwiazdy.\nZdawały się budzić cienie (zwykle rozmyte i blade, ale miejscami głębokie i mroczne), choć zarazem wcale nie świeciły – przynajmniej takie odnosiło się wrażenie.\n– Boisz się zamkniętych przestrzeni? Albo podziemi? Wielu z was żywi takie lęki.\n– Nie wiem. Dawno nie byłem w zamkniętej przestrzeni. – Ledwie wypowiedziałem te słowa, przypomniała mi się dziura w ziemi, z której Krait mnie wyciągnął. Dodałem więc pospiesznie: – Poza jednym wypadkiem, kiedy się bałem, bo nie mogłem wydostać się z zamknięcia.\nSpojrzał na mnie z namysłem. Kiedy widzę te słowa na papierze, wydają mi się głupie; nie widziałem jego twarzy na tyle dobrze, żeby odczytać jej wyraz. Powinienem raczej napisać, że odwrócił się w moją stronę i przez chwilę wyglądał tak, jakby bacznie mnie obserwował.\n– Z tego ścieku będziesz mógł się wydostać, o ile wcześniej się nie utopisz – powiedział.\n– Jeżeli się wystraszysz, będziesz mógł wyjść i zostawić kanał zatkany. Czy tak zrobisz?\n– Nie mogę wykluczyć takiej możliwości, ale spróbuję nad sobą zapanować. A ty nie idziesz ze mną?\nPo tej wymianie zdań przez dłuższy czas szliśmy w milczeniu; minęliśmy kilka przecznic – cztery, może pięć. Znajdowaliśmy się w Mieście Inhumich i przemierzaliśmy je późną nocą, a to przecież w nocy inhumi są najbardziej aktywni, zarówno tutaj, jak i na Zieleni. Zdziwiłem się więc, że widzimy ich tak niewielu, a i oni zdają się nas nie zauważać. Teraz jednak rozumiem, że ci, którzy nocą wyszli na ulice, pragnęli krwi i raczej nie spodziewali się znaleźć jej w mieście.\n– Mógłbym z tobą pójść – powiedział Sąsiad. – Mógłbym sam, bez twojej pomocy, odetkać ten ściek. Muszę ci o tym szczerze powiedzieć.\n– W takim razie jestem ci podwójnie wdzięczny za to, że postanowiłeś mnie uwolnić.\n– Gdybym ci jednak pomógł, kanał znów by się zatkał.\nWidziałem, że czeka na moją reakcję, kiwnąłem więc głową.\n– Tak mi się przynajmniej wydaje, choć mogę się mylić – ciągnął. – Nawet jeśli zrobisz to, o co cię prosimy, i tak może znów zostać zablokowany. Taki jest najbardziej prawdopodobny rozwój wydarzeń.\n– Ale nastąpi to dopiero po paru latach – zasugerowałem.\n– Istotnie. Tyle że to bez znaczenia. Najważniejsze jest to, że jeśli ty go odblokujesz, może już na zawsze pozostać otwarty.\nChyba się wtedy uśmiechnąłem, i był to uśmiech pełen goryczy.\n– Sądzisz, że mam jakąś cudowną moc?\n– Jeśli ty tego nie wiesz, to ja tym bardziej nie będę wiedział – odparł z powagą.\nWeszliśmy do budynku, który był w jeszcze gorszym stanie niż większość domów w tym mieście ruin: została z niego tylko pozbawiona dachu skorupa o przysypanej kamieniami podłodze. Zapytałem, czy to stąd wejdziemy do kanałów.\n– Nie. Równie dobrze mogliśmy się dostać do środka z podziemnej sali, w której byłeś uwięziony. Zejście, którym się posłużysz, znajduje się daleko stąd. Masz coś przeciwko temu, żebym dotknął twojej twarzy? Byłoby dobrze, gdybyś mi na to pozwolił.\nZgodziłem się, on zaś namaścił mi oba policzki słodko pachnącym olejkiem, którego aromat zdawał się pochodzić z whorla znacznie odleglejszego niż te trzy, które znam. Zapach podsuwał mi niezwykłe myśli i obrazy, tak intensywne, jakbym śnił na jawie. Może tak miał właśnie działać.\nRozmawiałem z właścicielem sklepu, Atteno (Inclito miał rację, sklepikarz rzeczywiście tak się nazywa). Zapytałem, czy nie ma nic przeciwko temu, żebym dzisiejszą noc spędził w sklepie; obiecałem, że niczego nie ukradnę. Odparł, że przygotuje mi posłanie – rozumiem, że pożyczy mi jakieś koce. Cóż to będzie za odmiana! Mimo wszystko nie żałuję, że zostawiliśmy nasze koce dziewczynie z Hanu, chociaż od tamtej pory do spania mam tylko swoją togę. Rozdarłem ją w dwóch miejscach, przedzierając się przez las. Na szczęście ta dobra kobieta później mi ją zszyła.\nAtteno twierdzi, że Inclito to ważna persona; fakt, że osobiście po mnie przyjdzie, zrobił na nim ogromne wrażenie. Zapytał mnie później, czy umiem robić „różne rzeczy”. Nie bardzo wiem, co miał na myśli. Odparłem więc, że potrafię co nieco, a on zrobił mądrą minę i poszedł sobie.\n– Człowiek dobry! – stwierdził Oreb.\nPrzypuszczam, że Sąsiedzi muszą się czuć w naszej obecności podobnie jak ja tutaj. Jesteśmy skłonni wierzyć, że są jakimiś pomniejszymi bogami, że wiedzą wszystko i posiadają najróżniejsze tajemne moce. Oni jednak nie widzą w swoich osobach nic nadzwyczajnego. Ten, o którym pisałem (nie przedstawił mi się), powiedział w pewnej chwili coś takiego:\nWydaje ci się, że wiem wszystko o tobie i twoim synu.\n– Przyszło mi po prostu do głowy, że Sąsiedzi, których spotkałem na Błękicie, mogli ci o mnie opowiadać. To wszystko.\n– Wydałeś mi się najbardziej prawdopodobnym kandydatem – odparł, ale nie wyjaśnił, czego się po mnie spodziewał.\nKiedy ujrzałem spoczywające w pojemniku z brązu miecze, bałem się ich dotknąć.\n– Sam wybierzesz? – zapytał mnie wtedy. – Czy mam wybrać za ciebie?\nOdparłem, że lepiej będzie, jeśli zdam się na niego, nie wiedziałem bowiem z kim – albo z czym – przyjdzie mi walczyć.\n– Mam nadzieję, że w ogóle nie będziesz musiał walczyć. To mało prawdopodobne. Czy mimo to wolisz, abym to ja dokonał wyboru?\n– Z pewnością lepiej ode mnie znasz się na tej broni.\nSkinął głową i podał mi jeden z mieczy. Łatwiej byłoby go chyba narysować niż opisać, ale mimo wszystko spróbuję. Ostrze było czarne (zapewne ze starości). Pokrywające je wzory nie były chyba pismem, chociaż trudno mi powiedzieć, jaką inną funkcję mogły pełnić. Klinga rozszerzała się od rękojeści w dół i największą szerokość osiągała na samym końcu, tuż przed tym, jak zbiegała się w ostry szpic. Była jednosieczna, miała prosty grzbiet i łukowato zakrzywione ostrze, co trochę upodabniało ją do sierpa.\nTak wyglądał miecz, kiedy już dobyłem go z pochwy. Powinienem zaś nadmienić, że sama pochwa była czarna i wykonana z jakiegoś nieznanego mi, twardego i ciepłego w dotyku materiału, i zawieszona na pasie splecionym z wielu cienkich włókien.\nZanim jeszcze Sąsiad zadał mi to pytanie, wyjąłem miecz i obejrzałem jego klingę.\n– Jest jak przedłużenie mojej ręki.\nSłońce już wstało. Powinienem poszukać innego miejsca do spania. W nocy niewiele spałem, gdyż Inclito odprowadził mnie do sklepu dość późno, ja zaś za bardzo objadłem się jego wyśmienitą kolacją. Jeśli mnie pamięć nie myli, był to mój pierwszy prawdziwy posiłek odkąd w wiosce Cugino zjadłem zupę. Powtarzałem sobie, że powinienem jeść wstrzemięźliwie, ale kiedy zorientowałem się, że coś mi z tą wstrzemięźliwością nie wychodzi, było już za późno. Jedwab mówił nam kiedyś, że doświadczenie jest doskonałym nauczycielem, lecz zawsze zbyt późno udziela nam lekcji. W swoim życiu na każdym kroku przekonywałem się o prawdziwości tych słów.\nPowinienem był nadmienić, że Inclito zajechał pod sklep odkrytym powozem. Wsiadłem do niego, ledwie napisałem słowo „ręki”, potrząsając w powietrzu kartką, na której atrament jeszcze nie wysechł.\n– Masz ptaka – stwierdził z satysfakcją Inclito.\nPowiedziałem, że nie bardzo mogę się od niego uwolnić (czy coś w tym guście), co Oreb z zapałem potwierdził:\n– Ptak zostaje!\n– Kiedy spotkałem cię nad rzeką, ptak był przy tobie, ale odfrunął. Pomyślałem, że musiałem się pomylić i wcale nie należy do ciebie.\n– To raczej ja należę do niego – odparłem szczerze. Taka jest prawda.\n– Tutejsi mieszkańcy uważają cię za czarownika – roześmiał się Inclito. – Właśnie z powodu ptaka. Wierzą w takie rzeczy.\nOdparłem, że mieszkańcy miasta są dla mnie bardzo mili i że choć mieszkam wśród nich dopiero od dwóch dni, już zdążyłem ich polubić.\n– Umieją cieszyć się życiem. A tacy ludzie zawsze są dobrzy, nawet jeśli są źli – wyjaśniłem, choć zapewne dość mętnie.\n– Oni też cię lubią. Za to twój strój ich przeraża. Ta czerń.\n– Chodzi ci o to? – Chciałem mu wytłumaczyć, że noszę szaty augura, ale doszedłem do wniosku, że nie miałoby to wielkiego sensu.\n– Wydaje im się, że czerń oznacza, iż krzywdzisz ludzi, kiedy przyjdzie ci na to ochota. Ptak też jest czarny.\n– Ptak dobry!\n– Na to właśnie liczą. – Inclito się uśmiechnął. – Dobry ptak. Czarownicy mają swoje zwierzątka, zwykle koty, chociaż nie zawsze. Chowańce. Familiares. Słyszałeś o tym?\n– To słowo oznacza, że zwierzę należy do rodziny czarownika; czasem jest wręcz jego matką lub ojcem… Coś w tym stylu. Bawi cię to? Mnie również. Też mam swoje ulubione zwierzę. Konia. Ale to nie chowaniec. Nie jest moim ojcem, tylko zwyczajnym koniem.\nPowtórzyłem, że Oreb nie jest moją własnością.\n– Masz takie siwe włosy, więc myślą, że może czasem krzywdzisz ludzi, ale tylko złych. – Inclito parsknął śmiechem. – Nawet jeśli są dobrzy.\nWytłumaczyłem mu, że jestem chory i za słaby, żeby komuś zrobić krzywdę, a zresztą i tak nie mam broni. Skłamałem, rzecz jasna, ale naprawdę nie miałem zamiaru (i nadal nie mam) używać azotha\nMniej więcej w tym czasie dotarliśmy do bramy miejskiej, która była zamknięta na cztery spusty; Inclito twierdzi, że zawsze zamyka się ją na głucho po zaciemnieniu. Strażnicy zasalutowali mu i ledwie ściągnął wodze, otworzyli wrota.\n– Zaprosiłem cię na kolację, ponieważ cię lubię – powiedział Inclito, kiedy z turkotem wyjeżdżaliśmy za mury.\n– Dobry człowiek? – mruknął Oreb.\nPokiwałem głową. Nie miałem cienia wątpliwości, że ma rację.\n– Chcesz coś zjeść? Bo ja chcę cię nakarmić. Ale to nie wszystko.\n– Nie ma powodu do obaw. Chcę, żeby ludzie zobaczyli nas razem, bo wtedy pomyślą, że stoisz po naszej stronie. Nie skrzywdzą cię. Co w tym złego?\n– Nic. To bardzo uprzejme z twojej strony. Teraz rozumiem, dlaczego jedziemy otwartym powozem i dlaczego obaj siedzimy na koźle.\nRoześmiał się znowu – tubalnie, donośnie, tak że na wpół spodziewałem się, iż otaczające nas ciemne pola odpowiedzą mu echem.\n– Zawsze sam powożę. Mam woźnicę, a mimo to sam powożę. Lubię to. Lubię świeże powietrze, słońce, wiatr.\n– Ja też, jeśli pogoda jest sprzyjająca. Tak jak dziś. Mogę zapytać, kto stoi po tej „drugiej stronie”?\n– Soldo i kilka innych miast. – Inclito machnął lekceważąco ręką, jakby rywale nie byli godni nawet jego pogardy. – To bratobójcza walka. Wiesz, co mam na myśli?\n– Mam w tej kwestii pewne doświadczenie.\n– W większości miast jest tak samo: wszyscy mieszkańcy pochodzą z jednego miasta tam, u góry. – Wskazał batem niebo. – Stamtąd, gdzie słońce ciągnie się przez całe niebo.\n– Z whorla długiego słońca.\n– Właśnie. Czy ludzie z twoich rodzinnych stron założyli tu więcej niż jedno miasto?\n– Na Błękicie? Nie.\n– Właśnie – powtórzył. – Z nami sprawa wygląda inaczej. Przyleciało nas całe mnóstwo. W kilku lądownikach. Przywódców też mamy różnych. Ale wszyscy pochodzimy z Grandecitta. To naprawdę ogromne miasto.\n– Było nas za dużo na jedno miasto. Więc są cztery. Nasze nazywa się Blanko. Mówisz, że ci się podoba. Mnie też. Najbardziej podoba mi się to, że rządzą w nim ludzie, nie jakiś diuk. Zbieramy się, dyskutujemy, podejmujemy decyzje. Czasem zdarzają się ludzie, których nikt nie słucha. Wiesz, co mam na myśli?\n– Za to innych słucha się z najwyższym szacunkiem.\n– Mądry z ciebie człowiek. Zresztą to wiedziałem już wcześniej. W Soldo mają diuka, Duko Rigoglio. Chciałby nam dyktować, co mamy robić. A nam się to nie podoba. Ma dużo żołnierzy i cały czas werbuje nowych. Mamy im oddawać ziemię, wiesz? Srebro. Konie. Cokolwiek im się zamarzy. Ma dużo ludzi, ale niewielu więcej może zwerbować. Znasz Jedwabia?\nZadał mi to pytanie tonem, którego nie umiałem zinterpretować.\n– Rozumiem. – Inclito przestał poganiać konie i odwrócił się do mnie. – Nie zapytam, jak się nazywasz.\nPrzypomniałem sobie Świnię. Powiedziałem, że może mógłby nadać mi nowe imię.\n– A czemu nie? Na pewno znasz wiele imion.\n– Niech będzie Incanto. Podoba ci się? Ludzie cię polubią.\n– W takim razie nazywam się Incanto. Słyszałeś, Orebie? Nie zapomnij.\n– Ptak bystry!\n– Chcesz ze mną walczyć? – zapytał Inclito.\n– Nie! Oczywiście że nie.\n– Ja też tego nie chcę. – Odłożył na chwilę bat, ujął wodze w lewą rękę i podał mi prawą.\n– Powiem ci coś. Miałem brata o tym imieniu. Nie żyje. Umarł w dzieciństwie. Moja matka go pamięta, może cię polubi. Ja nie pamiętam. Jeszcze mnie wtedy nie było. Widziałem tylko jego grób.\n– W Grandecitta.\n– Właśnie. My przylecieliśmy. Umarli zostali. Chociaż może nie wszyscy. Czytaliśmy tu o Jedwabiu. Jest o nim książka.\n– Myśleliśmy, że nie żyje, a tu nagle… bach! – Strzelił z bata. – Okazuje się, że Jedwab jest w którymś z tych miast na południu. W górach. W Gaonie. Werbuje własną armię. Żołnierzy. I odbiera ludzi diukowi Rigoglio. – Znów się roześmiał, tym razem cicho, dyskretnie. – Więc mówię mojej rodzinie: Jedwab tu jest. Przyjechał nam pomóc. Nie wiem, skąd się o nas dowiedział, Incanto.\n– Wątpię, aby naprawdę o was słyszał.\n– Jesteś ranny. Nie w oko. Pod szatą masz świeższą ranę. Może pies cię ugryzł?\n– Ktoś postrzelił cię z igłowca?\n– Z pistoletu?\nNic nie powiedziałem, a Inclito mówił dalej:\n– Masz szczęście. Człowiek trafiony kulą z pistoletu zwykle umiera. Jedwab jest do ciebie podobny. Tak wynika z jego książki. Nie jest żołnierzem, ale też walczy. Czasem strzela z igłowca. A czasem walczy laską.\nPostukał batem w mój kostur.\n– Cokolwiek o mnie myślisz, nie jestem Jedwabiem. Nie chcę cię okłamywać.\n– Ani ja nie chcę cię do tego zmuszać, Incanto. Jesteś moim bratem, ale nie będziemy walczyć.\nW tym miejscu Inclito zaczął się rozwodzić nad swoją karierą wojskową, która była długa i bogata. Przejechaliśmy może z milę, zanim zmienił temat:\n– Chciałbym zasięgnąć twojej rady, Incanto. Prosić cię o pomoc. Nie wiesz zapewne, dlaczego to robię.\n– Mogę próbować się domyślić.\n– Nie ma potrzeby. Sam ci powiem. Doradzam wszystkim w Blanko. Tłumaczę im, jak ćwiczyć. Jak walczyć. Mówiłem ci, że się spotykamy. Takie zgromadzenie nazywa się „corpo”. Ludzie chcą wiedzieć różne rzeczy, więc sięgam w głąb mojej głowy i mówię im. – Inclito wykonał gest, jakby wyciągał sobie coś z ucha. – Ale nie mam nic więcej do powiedzenia. Pustka w głowie. Dlatego cię proszę.\n– Mądry człowiek – stwierdził Oreb. Zerwał się do lotu i poszybował nad łąkami i lasem.\n– Pozwól zatem, że na początek doradzę ci, abyś oparł się pokusie i nie szukał porady u ludzi, którzy gorzej od ciebie orientują się w sytuacji.\n– Słusznie. – Inclito cmoknął na konie i przez chwilę udawał głęboko zamyślonego. – Nie powinienem pytać cię o wojnę na południu, tak? Nic o niej nie wiesz?\n– Z pewnością mniej niż ty.\nOd blisko tygodnia nie miałem żadnych wieści z południa.\n– Gdybym ci powiedział, co mnie martwi… – Umilkł, kiedy powóz podskoczył na nierównościach traktu. – Gdybym ci powiedział, może rozjaśniłoby mi się w głowie. Chodzi o Jedwabia. Nie tego z książki. Tego prawdziwego.\n– Werbuje żołnierzy, mówiłem ci o tym? Płaci im.\n– To najemnicy.\n– Wiedziałem, że jest na nich specjalne słowo. I widzę, że ty coś o nich wiesz. On wygra. Człowiek, którego nazywają Jedwabiem, wygra. Jego miasto wygra. A najemnicy, których werbuje, zaczną szukać nowych źródeł zarobku. Pozwoli im zatrzymać pistolety? W książce tak właśnie robi, Incanto. Myślisz, że i tym razem postąpi podobnie?\n– Przypuszczam, że większość z nich już ma broń – zauważyłem. – Jeśli zaś chodzi o tych, którzy jej nie mają i otrzymają ją przed walką, to naprawdę nie wiem, co myśleć.\nDecyzję w tej kwestii podjąłby Hari Mau.\n– Tak czy inaczej są niebezpieczni. Ci najemnicy. Obojętne, czy mają pistolety, czy nie. Powiesz, żebyśmy też ich wynajęli, ale oni są groźni także dla tego, kto im płaci. Poza tym to niemożliwe. Nie jesteśmy bogaci.\n– A Rigoglio?\n– Jest dość zamożny. – Inclito strzelił z bata. – Bierze pieniądze od swoich ludzi.\nPrzypomniałem sobie plany radcy Loriego, ale o nich nie wspomniałem.\n– Jeżeli nie możecie zwabić najemników, nie uda wam się chyba przeszkodzić diukowi w werbunku.\nInclito z ponurą miną pokiwał głową.\n– Moglibyście natomiast odwlec wybuch wojny do czasu, kiedy nie będzie w stanie dłużej ich opłacać – stwierdziłem, choć w moich słowach było więcej optymizmu niż w sercu. – Od chwili, gdy zaciągną na służbę u diuka, czas zacznie działać na waszą korzyść. Ale wspomniałeś o tym, że inne miasta mu pomogą…\n– Novella Citta i Olmo. Leżą dalej niż Soldo. Też mają swoich diuków czy kogoś w tym rodzaju. To jeden powód.\nPokiwałem głową, żeby dać mu do zrozumienia, że rozumiem.\n– Co zyskają na zwycięstwie diuka Rigoglio?\n– Może da im spokój. Myślę, że się go boją. Widzisz to wzgórze? – spytał Inclito i wyciągnął przed siebie bat.\nNoc była pogodna, Zieleń świeciła jasno na niebie. Otwarta, łagodnie pofalowana przestrzeń oświetlona blaskiem Zieleni zawsze wygląda niesamowicie. Chyba nigdy wcześniej nie zdawałem sobie z tego sprawy tak wyraziście, jak wczoraj w nocy.\n– Będzie stamtąd widać mój dom. Zatrzymamy się na chwilę na wzgórzu, to sobie popatrzysz.\n– Tylko dlatego chcesz się tam zatrzymać? Żebym obejrzał twój dom z daleka?\n– Chyba muszę ci to powiedzieć… – Inclito strzelił z bata. Konie przyspieszyły kroku, a on położył sobie bat na kolanach i uderzył się otwartą dłonią w czoło. – Ależ ze mnie głupiec!\n– Mam wiele powodów, by w to wątpić.\n– Jestem głupcem, bo sądziłem, że muszę powiedzieć ci o czymś, o czym dobrze wiesz. Obawiam się, że w moim domu jest szpieg. Właściwie to jestem prawie pewien.\n– Woźnica to dureń, więc nie sądzę… – Inclito pokręcił głową. Wzruszył ramionami i znów popędził spienione konie. – Ale może jest dość głupi, żeby przyjmować karty od diuka?\n– Być może. Ponieważ mam zasiąść do kolacji z tobą i twoimi domownikami – przy okazji jeszcze raz dziękuję ci za zaproszenie – może lepiej powiedz mi, kogo zastaniemy w domu i kogo podejrzewasz o zdradę.\n– Dobrze. – Inclito ściągnął wodze i zatrzymaliśmy się na szczycie pagórka. – Zaraz ruszymy dalej. Kiedy są spocone, nie powinny stać bez ruchu. Dobrze im zrobi, jak sobie pochodzą.\n– Nie mam żony. Od razu ci to powiem, to lepiej zrozumiesz. Kiedy opuszczaliśmy Grandecitta, poszła za mną. Czy na waszym lądowniku umarły jakieś kobiety?\n– Owszem, całkiem sporo. Mężczyźni zresztą też umierali. Ale najwięcej umarło dzieci, więcej niż dorosłych obojga płci razem wziętych. Przyjmij moje najszczersze, choć spóźnione wyrazy współczucia z powodu śmierci żony.\nInclito milczał długą chwilę.\n– Gdzie twój ptak? – zapytał w końcu.\n– Nie mam pojęcia. Pewnie rozgląda się po okolicy. Wróci, kiedy mu przyjdzie na to ochota. Jeśli w ogóle mu przyjdzie.\n– Może to i lepiej, że go nie ma. Moja matka nie weźmie cię za strego. To znaczy za czarownika. Tak na nich mówi.\nInclito się uśmiechnął. Dostrzegłem błysk zębów na tle jego śniadej twarzy, ale pomyślałem, że wcale nie żartuje.\n– Mieszkasz z matką?\n– Miałem ci powiedzieć, kogo zastaniemy w domu i komu ufam. Zacznę od matki i córki. Może jest tam szpieg, a może nie, ale one na pewno są poza wszelkim podejrzeniem. Widzisz mój dom?\n– Nie wiem, czy patrzę na ten, co trzeba – przyznałem. Miałem przed sobą skupisko niskich, pobielonych budyneczków, przesłoniętych rzędem smukłych drzew niczym kolumnadą.\n– Kiedy przylecieliśmy, dostałem dobrą ziemię – westchnął Inclito. – Współczuli mi, bo straciłem Zittę. Potem wspierałem ich przy różnych okazjach. Pomagałem miastu w czasie wojny, więc corpo głosowało, żebym dostał dodatkową ziemię. Nie mogłem z niej korzystać, bo jest za daleko, więc zamieniłem się z sąsiadem. Dwa do jednego. Od dostał dwa razy więcej niż mi oddał. – Inclito wyszczerzył zęby w uśmiechu. – Niezbyt korzystna transakcja, co? W takich sprawach jestem jak dziecko.\nWydawało mi się, że dobrze go rozumiem.\n– Dostałeś dobrą ziemię?\n– Naturalnie. Nie gorszą od tej, którą już miałem. O, tam. – Wskazał ręką. – Za to oddałem gorszą. I daleko od Blanko. Nie podobała mi się.\nMilczałem, wsłuchany w nocną ciszę, i czekałem, co jeszcze powie Inclito.\n– W Grandecitta mieliśmy mądre powiedzenie. Ty na pewno znasz takich mnóstwo.\n– Kilka pewnie by się znalazło.\n– Może to będzie jedno z nich… Jeśli praca jest dobrą rzeczą, to czemu bogaci nie biorą jej dla siebie? Ale ja jestem teraz bogaty, więc biorę. Ile zdołam, wiesz? – Inclito szarpnął wodze. Konie ruszyły leniwym krokiem. – Dalej chcesz wiedzieć, kto jeszcze mieszka u mnie w domu? I komu ufam?\n– Owszem, jeśli tylko zechcesz mi to powiedzieć.\n– Nasza rodzina to ja, moja matka i moja córka. To już mówiłem.\n– Nie mówiłeś, że to już wszyscy.\n– Wszyscy. Wszyscy krewni. Mieszka u nas teraz przyjaciółka Mory. Jej ojciec wyjechał.\n– Mora to twoja córka?\n– Tak. Przyjaciółka ma na imię Fava. Siądzie z nami do stołu. To miła dziewczyna.\n– Ale i tak jest podejrzana?\nInclito podniósł ręce, nie wypuszczając z nich wodzy.\n– Kogoś muszę podejrzewać. Nawet jeśli szpiega nie ma. Chcesz usłyszeć resztę? Wszystkie imiona?\n– Na razie powiedz mi, kim są ci ludzie. Imion nauczę się później, kiedy będą mi naprawdę potrzebne.\n– Dobrze. Mam trzech ludzi do pomocy. O woźnicy już mówiłem. Affito. Najstarszy. Jest od powożenia. Zwykle tym powozem jeździ moja matka. Kiedy ona albo Mora gdzieś się wybierają, Affito czyści powóz i zabiera je ze sobą. Nie jest zbyt bystry, ale umie się obchodzić ze zwierzętami. Zobacz, widzisz, jakie są spocone?\n– Ja jeżdżę za szybko. Affito powozi wolniej, więc koniom na dłużej starcza sił. Dwaj pozostali to bratankowie Affito. Szproty jego brata. Urodzili się już tutaj, nie tak jak ty i ja.\n– Ja mam trzech mężczyzn, a matka trzy kobiety do pomocy. Chociaż tak naprawdę to ma pięć, bo Mora i Fava też czasem pracują.\nZapytałem, czym zajmują się służące.\n– Jedna gotuje, dwie pomagają w domu. Jedna z nich głównie\nw kuchni. Nazywa się Onorifica. Druga zmywa podłogi i ściele łóżka.\n– Rozumiem. Gdzie śpią mężczyźni?\n– Gdzie śpią?\n– No właśnie, gdzie? To chyba nie tajemnica? Śpią w domu?\nInclito pokręcił głową – przede wszystkim z niedowierzania, jak mi się wydawało.\n– Na tyłach domu, w stodole. Mają tam taki mały kantorek, tylko dla siebie. Pokażę ci go, jeśli będziesz chciał.\n– Może po kolacji, zobaczymy. A kobiety? Gdzie śpią?\n– Gdzie indziej. O to ci chodziło?\n– O nic mi nie chodziło. Po prostu pytam.\n– Kucharka w kuchni. Kuchnia jest jej sypialnią, więc jeśli w nocy chcę coś zjeść, muszę pukać. Czasem jedna z dziewcząt śpi z nią. Albo z moją matką. Kiedy matka źle się czuje albo wie, że będzie czegoś w nocy potrzebować, jedna z nich śpi u niej w pokoju na małym łóżku, które specjalnie tam wstawiliśmy. Albo moja córka. Albo Fava.\n– Przypuśćmy, że twoja córka ma spać z matką, a kucharka nie potrzebuje pomocy w kuchni. Gdzie wtedy śpią Fava i dwie służące?\nInclito odłożył bat i otarł pot z masywnej, gładkiej czaszki. Jest prawie całkiem łysy, o czym powinienem był już wcześniej napomknąć.\n– Chcesz u nas zanocować? Mamy dwa puste pokoje. Torda wyszykuje ci posłanie.\n– Nie próbuję robić żadnych aluzji. Chcę się tylko dowiedzieć, czy te kobiety mogą podsłuchiwać wasze rozmowy, czytać listy i tak dalej. Woźnica mógłby na przykład usłyszeć twoją rozmowę z przyjacielem, gdyby siedział na koźle i powoził, ale…\n– To się prawie nie zdarza.\n– Właśnie. Mógłby jednak usłyszeć, jak matka powtarza przyjaciółce twoje słowa, więc nie możemy go zupełnie pominąć. Wydaje mi się natomiast, że jego bratankowie jeszcze gorzej nadają się na szpiegów. Uważasz, że mogę być patere Jedwabiem. Pozwól, że przytoczę ci słowa prawdziwego Jedwabia.\nInclito pokiwał głową.\n– To będzie coś ważnego, prawda? Chętnie posłucham.\n– Można te słowa znaleźć w książce, o której wspomniałeś. Jeżeli ją czytałeś, prawdopodobnie je sobie przypomnisz. Kiedy radca Potto powiedział, że uwielbia sekrety, patere Jedwab odparł, że on za nimi nie przepada i że zawsze stara się je rozwikłać. Przez całe życie próbuję go naśladować. Pytałeś mnie o radę w kwestii wojny, która, jak się obawiasz, może wkrótce wybuchnąć.\nInclito bez słowa skinął głową.\n– W takim razie posłuchaj mnie: dowiedz się, kto jest szpiegiem. Zrób to jak najszybciej. A potem przeciągnij go na swoją stronę, jeśli tylko zdołasz. Niech dostarcza diukowi fałszywe informacje.\n– Dobrze. Spróbujemy tak zrobić, Incanto. Razem, ty i ja. Masz jeszcze jakieś pytania?\n– Jeśli dobrze usłyszałem, powiedziałeś, że siądziemy do stołu w piątkę: ty, twoja matka, córka, przyjaciółka córki Fava i ja. Kto nam będzie usługiwał? Kto będzie podawał jedzenie?\n– Onorifica i Torda, tak?\n– Mhm. Przy szczególnych okazjach Decina sama podaje pieczyste. Matka czasem jej pomaga, jeśli dobrze się czuje.\nDecina była kucharką.\nZajechaliśmy pod dom.\nA ja naprawdę muszę się teraz zdrzemnąć.\nW DŻUNGLACH ZIELENI t.2 Księga krótkiego słońca (miękka)\nW DŻUNGLACH ZIELENI t.2 Księga krótkiego słońca - opis produktu:\nW dżunglach Zieleni to kontynuacjai Na wodach Błękitu. Narratorem w dalszym ciągu jest Róg, który porzucił rodzinny dom na Błękicie i udał się na poszukiwania patere Jedwabia, heroicznego przywódcy kolonistów. Kwestia tożsamości Roga stopniowo się wikła; pytanie o to, kim naprawdę jest, przenika całą opowieść. Skomplikowana narracja przenosi czytelnika z miejsca na miejsca, z terażniejszości w przeszłość i z powrotem. Róg wspomina powrót do Whorla, gigantycznego statku kosmicznego, który przywiózł osadników z Urth, a następnie wyprawę na Zieleń, macierzystą planetę żywiących się ludzką krwią inhumich. Przypomina sobie również odwiedziny w Nessus, na Urth. Ludzie biorą go za Jedwabia, do którego coraz wyrażniej się upodabnia. W dżunglach Zieleni to druga część nowego cyklu Wolfe`a, Księgi krótkiego słońca, prowadząca czytelnika ku niezwykłemu, wciągającemu finałowi w części trzeciej i ostatniej, zatytułowanej Powrót do Whorla.\nKsiążka W DŻUNGLACH ZIELENI t.2 Księga krótkiego słońca pochodzi z wydawnictwa Mag. Autorem książki jest Gene Wolfe. Należy do gatunków: fantastyka, fantastyka naukowa. Książka W DŻUNGLACH ZIELENI t.2 Księga krótkiego słońca liczy 408 stron. Jej wymiary to 113 x 184. Oprawa jest miękka.\nWymiary: 113 x 184\nW DŻUNGLACH ZIELENI t.2 Księga krótkiego słońca książka


Do czego zachęca nas świat:\nA tu “przytrafia się” ciąża no i…\nprzestajesz się przejmować “pierdołami” – jest w naszym życiu ktoś o kogo musimy naprawdę zadbać i dlatego najzwyczajniej w świecie nie mamy już czasu na pierdoły\ndocenianie chwil samotności – przed porodem często się słyszy: “Wyśpij się na zapas, bo za chwile już nie będzie tak dobrze”. Po pierwsze wyspać na zapas się nie da. Po drugie w ciąży niestety często też cierpi się na bezsenność, bo to za gorąco, bo to brzuch już duży, bo myśli dziwne nas męczą… Także z tym wyspaniem się na zapas to nie bardzo trafiony pomysł, ale pobyć samemu i poczytać książkę, nacieszyć się ciszą już się da i do tego ja Was zachęcam. Co zaś się tyczy samego spania z niemowlakiem w domu nie jest najgorzej, moim zdaniem może być trudno okresami, ale spanie 3 godziny na dobę przez np. pół roku nie jest normalne, każdego kto ma tak długotrwałe problemy ze snem z niemowlakiem zachęcam do odsłuchania mojego podcastu z konsultantką snu, która mówi o najczęstszych błędach w tym temacie: Jak przespać noc z dzieckiem?


XXVIII nadzwyczajna sesja Rady Miejskiej w Wasilkowie - Urząd Miejski w Wasilkowie\nW poniedziałek 14 września 2020 r. odbyła się nadzwyczajna sesja Rady Miejskiej w Wasilkowie zwołana na wniosek Burmistrza Wasilkowa. Burmistrz w celu przywrócenia ulg w komunikacji miejskiej przedstawił radnym projekt uchwały.\nUchwała dotycząca „biletów ulgowych za złotówkę” nie mogła zostać wykonana, gdyż Miasto Białystok - właściciel spółek komunikacyjnych realizujących w gminie Wasilków usługi transportu zbiorowego odmówiło podpisania aneksu do porozumienia międzygminnego (które jest niezbędnym warunkiem wykonania uchwały). Z tego względu „uchwała złotówkowa” nie mogła zostać wykonana, a nasi mieszkańcy zostali od września pozbawieni ulg.\nPo długiej dyskusji radni przeszli do głosowania. Po oddaniu głosów na tabletach wyświetlił się wynik głosowania - 7 radnych było „za”, 6 „przeciw”, zaś jedna osoba wstrzymała się od głosu. Nie wyświetliły się natomiast imienne wyniki jawnego głosowania, gdyż system e-sesja nie odnotował tych danych. Przewodniczący Rady Miejskiej prowadzący obrady i odpowiadający za ich przebieg nie dostrzegł tego błędu.\nZgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, głosowanie w powyższej sprawie było jawne. W celu zapewnienia zgodności aktu głosowania z prawem radni obecni na sesji zostali poproszeni o złożenie podpisów pod oddanym przez siebie głosem.\nCzęść radnych zgłosiła się do biura rady i złożyła podpis pod oddanym głosem. Byli to radni: Andrzej Augustynowicz, Marek Ignatowski, Janusz Kozłowski, Karol Krakowiecki, Michał Król, Tomasz Sawicki oraz Monika Targońska-Dakowicz.\nPozostali obecni na sesji radni stwierdzili, że pod swoim głosem się nie podpiszą i nie ujawnią, jak głosowali. Odmówili podpisania się pod oddanym głosem następujący radni: Adam Szmurło, Magdalena Jakuć, Anna Pszczółka, Piotr Półtorak, Robert Lewkowicz oraz Jarosław Zalejski.\nNastępnie w dniu 16 września 2020 r. Przewodniczący Rady Miejskiej Jarosław Zalejski zgłosił się do biura rady i zażądał zniszczenia dokumentu – protokołu, pod którym podpisało się ośmioro radnych. Dzięki interwencji Burmistrza do tej czynności nie doszło.\nWażne jest to, że procedura głosowania musiała zostać przeprowadzona poprawnie, aby uchwała nie została wycofana z obrotu prawnego. Uchwała ma istotne znaczenie, gdyż stanowi o cenach biletów na komunikację zbiorową i dotyczy bardzo dużej grupy mieszkańców.\nW wyniku postępowania części radnych Burmistrz ponownie zawnioskował o zwołanie sesji nadzwyczajnej, a ta odbędzie się 17 września 2020 r. Została ona zwołana tylko dlatego, że sześcioro radnych odmówiło złożenia podpisu pod oddanym przez siebie głosem.\nDziałania radnych pozostawiamy ocenie mieszkańców i wszystkich zapraszamy do oglądania dzisiejszej sesji - czwartek - godzina 19.00 - transmisja on-line:


Częstochowa: konferencja naukowa o życiu i twórczości Zofii Kossak–Szatkowskiej (Szczuckiej) | eKAI\nCzęstochowska Częstochowa: konferencja naukowa o życiu i twórczości Zofii Kossak–Szatkowskiej (Szczuckiej)\n25 kwietnia 2018 | 19:30 | ks.mf | Częstochowa Ⓒ Ⓟ\nRedaktor naczelna „Niedzieli” przypominając m. in. zaangażowanie Zofii Kossak w reaktywację „Niedzieli” po II wonie światowej i współpracę pisarki z ks. Antonim Marchewką, redaktorem naczelnym „Niedzieli” w latach 1945-53,\npodkreśliła, że „Zofia Kossak to strażniczka cywilizacji łacińskiej”.\nWażnym punktem konferencji były osobiste wspomnienia Anna Fenby Taylor, wnuczki Zofii Kossak – Babcia zmarła w Wielkim Tygodniu. Nad jej grobem, w dniu pogrzebu Wojciech Żukrowski powiedział: „Ludzie, czy wiecie, kogo żegnamy? Znaliście ją ze sklepu, z autobusu, z drogi, z kościoła, przyzwyczailiście się do niej jako do współparafianki, do sąsiadki. A to był wielki pisarz! Z tych największych, na miarę Sienkiewicza! – mówiła Anna Fenby Taylor.\n– W bardzo wielu listach mojej babci były słowa skierowane do nas wnuków. Babcia bardzo nas kochała. Ona kochała także przyrodę, ale z Bogiem miała szczególne relacje – wspominała wnuczka pisarki, cytując fragmenty listów znanej katolickiej pisarki.\n– Babcia zakorzeniła nas w Polsce. Kochała Ojczyznę. Była osobą czynu. Jej życie może być inspiracją dla kolejnych pokoleń – kontynuowała Anna Fenby Taylor.\nKolejne wykłady przybliżyły dorobek literacki Zofii Kossak, jej życie i duchowość. Twórczość pisarki dla młodych czytelników przybliżyła\nprof. dr hab. Krystyna Heska-Kwaśniewicz (Uniwersytet Śląski w Katowicach) – Dla dzieci i młodzieży Zofia Kossak pisała pomysłowo i plastycznie. Niestety ponieważ jej książki nie były wydawane w okresie komunizmu, to twórczość Zofii Kossak nie dotarła przynajmniej do dwóch pokoleń dzieci i młodzieży. – mówiła prof. dr hab. Krystyna Heska-Kwaśniewicz i wskazała m. in. na powieść pisarki zatytułowaną „Ku swoim”.\nNastępnie dr Joanna Jurgała-Jureczka przybliżając niektóre wydarzenia z biografii Zofii Kossak przypomniała, że pisarka miała wewnętrzną wolność. – Wiarę traktowała bardzo poważnie i to udowodniła swoim życiem. Miała wielką zdolność na skupieniu się na drugim człowieku – mówiła dr Joanna Jurgała-Jureczka.\n– Narażała życie swoje, żeby ratować życie innych. Była natchnieniem dla polskiego podziemia, o czym wielokrotnie zaświadczali Jan Karski i Władysław Bartoszewski. Jako więźniarka na Pawiaku napisała na jednym z grypsów: „Liczy się tylko Bóg i człowiek. Reszta dym” – kontynuowała prelegentka.\nNatomiast dr Konrad Ludwicki (Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie) podejmując refleksje wokół opowiadania Zofii Kossak „Wigilia na Pawiaku” podkreślił, że pisarka miał wielką wiarę w Opatrzność wobec rzeczywistości okupacyjnej – Pisarka miała świadomość nihilizmu, który był spowodowany odrzuceniem Boga. Jej dzieło literackie to kształtowanie narodu w oparciu o optymizm chrześcijański – mówił prelegent dodając, że Zofia Kossak z narażeniem życia zanosiła komunię św. na Pawiak.\nZ kolei dr Joanna Warońska (Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie) mówiąc o twórczości dramatycznej Zofii Kossak przypomniała, iż pisarka uważała, że „świętość i wiara w Opatrzność nie są zarezerwowane dla wybranych”. – W dramatach szukała wzorców postaci, które ukształtują przyszłe pokolenia – mówiła prelegentka.\nNa zakończenie konferencji o związkach Zofii Kossak z Częstochową mówiła\ndr Elżbieta Wróbel (Akademia im. Jana Długosza w Częstochowie i Towarzystwo Literackie im. Adama Mickiewicza Oddział w Częstochowie).\nDr Elżbieta Wróbel zaznaczyła, że Częstochowa nie była jedynie epizodem w życiu pisarki. – To był początek. Zofia Kossak wiedziała również, że „Niedziela” będzie potrzebna Polsce i dlatego u bp. Kubiny zabiegała o wznowienie tego tygodnika na łamach, którego publikowała swoje wspomnienia z obozu koncentracyjnego Auschwitz-Birkenau.\n– Ogromna rolę w życiu pisarki i w jej duchowości odgrywał kult Matki Bożej Częstochowskiej – kontynuowała dr Elżbieta Wróbel.


Hug the Vagabond Miasta na Jukatanie. Które warto odwiedzić? — Hug the Vagabond • Blog o podróżach i życiu w Wielkiej Brytanii\nIch tradycje sięgają czasów kolonialnych. Część z nich (Izamal i Merida) należą do tzw. Pueblos Magicos, czyli Magicznych Miast (wyróżniają je wyjątkowe walory kulturowe, historyczne i architektoniczne). Odnajdą się w nich zarówno ci, którym zależy na bliższym poznaniu historii Jukatanu, jak i ci, którzy chcieliby spróbować pysznego jedzenia czy po prostu pospacerować urokliwymi uliczkami. Zobaczcie, które miasta na Jukatanie warto odwiedzić!\nIzamal jest nazywane Żółtym Miastem. Wszystko dzięki kolorowi fasad, które pomalowano na biało i żółto (czyli w barwach Watykanu) tuż po odwiedzinach Jana Pawła II w mieście w 1993 r. – a przynajmniej tak brzmi jedna z wersji. Czy jest prawdziwa, nie nam oceniać, ale na pewno na dziedzińcu klasztoru franciszkańskiego Convento de San Antonio de Padua stoi pomnik papieża Polaka.\nPomnik Jana Pawła II na dziedzińcu Convento de San Antonio de Padua w Izamal\nKlasztor franciszkański Convento de San Antonio de Padua w Izamal\nKlasztor został wzniesiony przez Hiszpanów, którzy do jego budowy użyli kamieni pochodzących z rozbiórki majańskich świątyń. Całe miasto zbudowano zresztą na gruzach dawnego ośrodka kultury Majów, którego historia sięga ok. 300 r. (wtedy powstała tu wioska, która w ok. 800 r. stała się silnym i ważnym w regionie miastem-państwem).\nAż do konkwisty hiszpańskiej w XV–XVI w. Izamalu zamieszkiwali Majowie. W sercu miasta do dzisiaj można zobaczyć (a nawet się na nią wspiąć) 10-poziomową piramidę Kinich Kakmó. Jej podstawa ma 200 m, a na jej szczycie znajduje się nieduży plac, na którym prawdopodobnie sprawowano obrzędy poświęcone bogowi Itzamna. Wstęp na teren budowli jest bezpłatny, a w mieście znajduje się oprócz niej jeszcze kilkanaście innych, mniejszych piramid, często ukrytych gdzieś pomiędzy budynkami.\nPiramida Kinich Kakmó w Izamal\nMiasto możesz zwiedzić pieszo (jest niewielkie) lub wynająć kolorową dorożkę. Z jej znalezieniem nie powinno być w centrum najmniejszego problemu. Izamal pełny jest klimatycznych uliczek, a pomalowane na żółto budynki stanowią fotograficzny kąsek dla tych, którzy lubią wyjść o złotej godzinie na miasto 🙂\nGdzie spać w Izamalu?\nZa nocleg w hotelu Los Arcos zapłaciliśmy 75 zł (pokój 2-osobowy). Jest świetnie zlokalizowany, czysty i zdecydowanie go polecamy. Niestety sporo miejsc, w których spaliśmy, będąc na Jukatanie, z czystością nie miało zbyt wiele wspólnego 🙂 Na terenie hotelu jest też odkryty basen.\nMożesz zarezerwować nocleg w Los Arcos, korzystając z naszego linka. Dla Ciebie cena będzie taka sama, a Airbnb podzieli się z nami swoją prowizją.\nZ Izamal zapamiętamy flan – tradycyjny hiszpański deser w formie musu (pyszny!)\nWymieniając miasta na Jukatanie, nie sposób pominąć kulinarnej stolicy półwyspu – Meridy. Jest ona uważana za jedno z najpiękniejszych i najciekawszych miast tego obszaru. Niemal całe jej centrum wypełnione jest zabytkami z epoki kolonialnej – pałacami, kościołami, hotelami, uniwersytetami i nie tylko. Dzisiaj Merida ma ponad milion mieszkańców, a 60% z nich to potomkowie Majów.\nPanie z telewizji w Meridzie 🙂\nO ile Izamal nazywane jest Żółtym Miastem, tak do Meridy przylgnęło określenie Białe Miasto (Ciudad Blanca). Dlaczego? Prawdopodobnie dzięki dawnym kolorom fasad budynków. Nazwę tę jednak niektórzy odczytują zupełnie inaczej i wiążą ją z faktem, że w ciągu niemal 300 lat hiszpańskiej kolonizacji Merida była miejscem zamieszkania głównie Hiszpanów i Kreolów.\nZanim jednak rozpoczął się okres kolonizacji, znajdowało się tu majańskie miasto Tho. Majowie bronili go przez 15 lat, jednak najeźdźcom w 1542 r. udało się im je odebrać. Do budowy Meridy wykorzystano materiały ze zburzonych budowli – m.in. piramid i świątyń. Tak powstała np. katedra św. Ildefonsa (Catedral de San Ildefonso), która znajduje się przy głównym placu miasta (Plaza Mayor). Jest ona najstarszą katedrą w Meksyku i największą na półwyspie.\nKatedra św. Alfonsa w Meridzie\nCo zobaczyć w Meridzie?\nMy w mieście spędziliśmy zaledwie parę godzin, podczas których po prostu spacerowaliśmy. Byliśmy też w Muzeum Gastronomii Jukatanu (Museo de la Gastronomia Yucateca). Jest niewielkie, wstęp jest darmowy, a tuż przy nim znajduje się restauracja serwująca tradycyjne jedzenie. Niestety ja nie mam najlepszych wspomnień związanych z tym miejscem – po posiłku tam przez tydzień nie mogłam dojść do siebie (to było zdecydowanie najgorsze zatrucie pokarmowe w moim życiu… Nie polecam!).\nMuzeum Gastronomii Jukatanu w Meridzie\nWokół placu głównego w Meridzie znajduje się sporo atrakcji, m.in.:\nMuzeum Sztuki Współczesnej (Museo de Arte Contemporaneo Ateneo de Yucatan).\nPałac Gubernatora (Palacio de Gobierno) z freskami przedstawiającymi historię Majów oraz ich spotkanie z Hiszpanami.\nPałac Miejski (Palacio Municipal), gdzie odbywają się czasem pokazy tańców jukatańskich.\nCasa de Montejo, która przez wieki była siedzibą rodziny Montejo – potomków zdobywcy Meridy. Znajduje się tu małe muzeum (wstęp wolny).\nMuzeum Sztuki Współczesnej w Meridzie\nCasa de Montejo w Meridzie\nValladolid jest drugim co do wielkości miastem stanu Jukatan. Mieszka tu ok. 50 tys. ludzi i, podobnie jak w przypadku Izamalu i Meridy, także tutaj znajdowało się miasto-państwo Majów – Zaci. Na terenie Valladolid jest sporo świątyń powstałych w okresie kolonialnym, np. San Bernardino de Siena i Convento de Sisal z 1552 r. To na jego murach wyświetlane jest wieczorami widowisko typu „Światło i dźwięk” przedstawiające historię Jukatanu. Tuż obok znajduje się też wegetariańska knajpka Yerbabuena del sisal – którą polecamy! ?\nSan Bernardino de Siena i Convento de Sizal w Valladolid\nKościół, a tuż przed nim…\nW Valladolid mieści się też katedra San Gervasio, która powstała w miejscu innej świątyni – zburzonej w 1705 r. z powodu ataku Majów.\nKatedra San Gervasio w Valladolid\nWszystkie miasta na Jukatanie, które widzieliśmy, są według nas warte odwiedzenia, jednak to Valladolid zauroczyło nas swoim klimatem i spokojną atmosferą. Nie widzieliśmy tu tylu turystów, nie „zaliczyliśmy” zbyt wielu atrakcji, ale za to mogliśmy w końcu podpatrzyć, jak wygląda prawdziwe życie Meksykanów. Zdecydowanie polecamy to miejsce! Na terenie miasta są też dwie cenotes: Zaci i Dzitnup – nie udało nam się niestety ich zobaczyć.\nChcesz poznać lepiej miasteczka i miasta na Jukatanie? Polecamy Ci nasze posty o Cancun, Akumalu i Isla Mujeres. Przygotowaliśmy też przewodniki o cenotes i strefach archeologicznych 🙂\nAkumal – pływaliśmy z żółwiami! [WIDEO]


Największy na świecie producent materiałów biurowych inwestuje w Gdańsk - terenyinwestycyjne.info\n2015 rok przyniósł do Trójmiasta nowy projekt inwestycyjny. Największy na świecie producent materiałów biurowych, firma Staples otworzy w Gdańsku Globalne Centrum Kompetencyjne. W pierwszym roku działalności inwestor planuje zatrudnić co najmniej 60 specjalistów z sektora IT. Gdańskie biuro będzie ściśle współpracować z europejską siedzibą w Amsterdamie.\n- Gdańsk był naturalnym wyborem, jeśli chodzi o lokalizację naszego nowego Centrum, gdyż znajdziemy tu zarówno dobrze wykształconych absolwentów, jak i kadrę wyspecjalizowanych i doświadczonych pracowników. Nie mamy wątpliwości, że miejscowi pracownicy będą zadowoleni z możliwości, które oferuje Staples, przy pracy nad pan-europejskimi projektami w międzynarodowych zespołach - powiedział Piotr Kiszkis, dyrektor Staples Poland.\n- Jest mi niezmiernie miło, że firma posiadająca międzynarodowe uznanie i prestiż, wybrała Gdańsk, miejscem lokalizacji swojej nowej placówki. Ta inwestycja dowodzi, że Gdańsk staje się silnym rozgrywającym w rankingu miejsc atrakcyjnych biznesowo w naszym kraju. Równie mocno cieszy fakt, że firma Staples nie wyklucza dalszego rozwoju polskiej siedziby - dodał Ryszard Świlski, członek Zarządu Województwa Pomorskiego.\n- Jesteśmy dumni, że Staples wybrało właśnie Gdańsk jako lokalizację dla Globalnego Centrum Kompetencji, które stworzy lokalnym pracownikom możliwość rozwoju oraz pracy w międzynarodowym środowisku biznesowy - skomentował Marcin Grzegory z Invest in Pomerani.


Firmy tworzące Monitoring Łódzki™ są na tyle małe, że liczy się dla nas każdy klient. Zależy nam na zadowoleniu każdego klienta. Można powiedzieć, że znamy każdego klienta. W przypadku problemów zajmiemy się każdym klientem. Dyrektor firmy jest do dyspozycji klienta, a w razie potrzeby klient może spotkać się z Prezesem firmy, z którą ma podpisaną umowę, a przynajmniej porozmawiać przez telefon.\nTworząc wspólną działalność w ramach Monitoringu Łódzkiego każda z frim zachowała jednocześnie swoja odrębność. Każda jest niezależnie zarządzana. Każda odpowiada za wykonywanie usług wobec swoich klientów.\nŁącząc się zachowaliśmy wszystkie zalety małych firm.\nNie grozi nam coś, co nazywamy umownie "kompleksem wielkich firm", a co cechuje niektóre z tych wielkich firm, które może i czasem są tańsze od nas.\nTen kompleks to między innymi brak indywidualnego traktowania każdego klienta - klient jest traktowany jako kolejna pozycja w rejestrze. Tam nikomu naprawdę nie zależy na zadowoleniu pojedynczego klienta. Liczy się tylko "ilość sztuk". Nikogo tak naprawdę nie obchodzi, czy klient zostanie dobrze obsłużony, czy z jego obiektu docierają prawidłowo sygnały, i czy w ogóle jest podłączony. Ważne żeby tylko zapłacił za fakturę.\nW przypadku problemu czy reklamacji klient może jedynie połączyć się z infolinią. Po dłuższym okresie oczekiwania na rozmowę, miła pani powie mu, że od niej w zasadzie nic nie zależy i w czym jeszcze może pomóc. Można do niej mówić obojętnie co, a ona miłym głosem odpowie, że nie może nic na to poradzić. Załatwić się z nią prawie nic nie da.\nHandlowiec, z którym się podpisywało umowę i który dużo naobiecywał, już nie pracuje.\nO rozmowie telefonicznej z dyrektorem można co najwyżej pomarzyć.\nPrezes to bliżej nieokreślona istota, której nawet szeregowy pracownik tamtej firmy nie zna i która egzystuje gdzieś wysoko w obłokach - dla klienta jest on absolutnie nieosiągalny (no chyba , że klient ten jest równie ważnym Prezesem).\nW wielkich firmach klient jest często pozostawiony sam sobie i zupełnie bezsilny.


Chorwacja, Turystyka, Wakacje, Wczasy nad morzem\nW Chorwacji jest wiele atrakcji turystycznych. Jako jedne z wielu można wymienić nurkowanie, sufrowanie, uprawianie wspinaczki i zwiedzanie gór.\nSezon na nurkowanie rozpoczyna się wiosną a kończy jesienią. Wody Morza Adriatyckiego są przejrzyste nawet do 40m. Do nurkowania zachęca również ich wysoka temperatura oraz bogata przyroda.\nPod wodą można znaleźć wiele skalnych grot (tutaj mogą wybierać się jedynie doświadczeni nurkowie), a w nich ukwiały, gąbki, ośmiornice, rozgwiazdy i oczywiście różnych gatunków ryby. Nie sztuką jest też odnalezienie wraków statków, które osiadały na dnie jeszcze w starożytności. Aby w Chorwacji nurkować rekreacyjnie i sportowo z osprzętem należy mieć pozwolenie.\nWybrzeże stwarza również dobre warunki do windsurfingu, ponieważ miejscami występują silne wiatry, które pozwalają zwłaszcza w sezonie uprawiać ten sport. Najlepszymi miejscami są kanały między wyspami. Właśnie z windsurfingu znany jest ośrodek Bol oraz Vignaj (Półwysep Peljeac), gdzie odbywają się corocznie mistrzostwa kraju w windsurfingu otwarta dla zawodników z spoza Chorwacji.\nCo ciekawe turystyka rowerowa w Chorwacji nie jest szczególnie rozwinięta. Charakteryzuje się jednak stałym wzrostem swoich zwolenników. Dzięki temu powstają ścieżki rowerowe, które sięgają nawet obszarów, które będą odpowiadać zwiedzającym nie przepadającym za tłumem. Aktywny wypoczynek na rowerze jest przeznaczony dla tych, którzy legitymują się kondycją - ciągła jazda w górę i z górki (z uwagi na ukształtowanie terenu) wymaga przecież wyćwiczonych mięśni.\nŁańcuchy górskie ciągnące się wzdłuż linii brzegowej Chorwacji są terenem bardzo atrakcyjnym turystycznie. Tutejsze góry stwarzają bardzo dobre warunki do uprawiania wspinaczki skałkowej oraz turystyki górskiej. Przy okazji można zwiedzić dwa parki narodowe.


Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016 -...\nAnimator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016\nOtwock - Dodane przez biuro119 (osoba prywatna) - 5 miesięcy temu\nPełna treść ogłoszenia Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016\nZapisy: CV z dopiskiem Casting Animatorów Pro-Staff 27.02. prosimy przesyłać pod adresem podanym w ogłoszeniu.\nZapytaj o ogłoszenie - Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016 Twój e-mailWiadomośćJestem zainteresowany/a ogloszeniem Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016Kupuj bezpiecznie!\nData dodania: 02.05.2016.r 09:48\nID ogłoszenia: 66/32399\nPodziel się ogłoszeniem Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016 na Twitter\nPodziel się ogłoszeniem Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016 na Wykop\nPodziel się ogłoszeniem Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016 na Blip\nPodziel się ogłoszeniem Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016 na Pinterest\nWyślij treść "Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016" na maila\nWydrukuj ogłoszenie "Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016"\nPokojówka/Pokojowy 25 Km Od Dsseldorfu Nr Ref. PR/21/16Hotelarstwo Grójec\nKelner/Kelnerka Nr Ref.: HRC/1608/1011Hotelarstwo Kutno\nKelnerka Restauracja Hotel Kristoff*Hotelarstwo Kalisz\n» Wszystkie podobne ogłoszenia do Animator hotelowy z jęz. angielskim na cały sezon turystyczny lub na lato 2016\nBiuro i administracja Chałupnictwo Edukacja Finanse Hostessa Hotelarstwo Informatyka Kadry i płace Media i marketing Obsługa klienta Ochrona Opieka Pielęgnacja i uroda Prawo Prowadzenie domu Rolnictwo Służba zdrowia Sprzątanie Sprzedaż Technicy i robotnicy Transport Ubezpieczenia Hotelarstwo Otwock


Zaproszenie na wycieczkę rodzinną do Wrocławia w sobotę, 19 grudnia 2015 r. - Gmina Krapkowice\nZaproszenie na wycieczkę rodzinną do Wrocławia w sobotę, 19 grudnia 2015 r.\nPort Jachtowy w Krapkowicach wraz z Urzędem Miasta i Gminy w Krapkowicach organizuje wycieczkę w ostatnią sobotę adwentową 19 grudnia do Wrocławia. W tym mieście zobaczymy imponującą wystawę klocków Lego na Stadionie Miejskim. Na wystawie można zobaczyć między innymi największy na świecie statek ‘’Titanic” wykonany z klocków LEGO. Wystawa we Wrocławiu to niezwykłe wydarzenie, zarówno w skali naszego kraju, jak i świata. Zaprezentujemy największą i najbardziej spektakularną budowlę z klocków w Polsce, a także jedną z największych na świecie. Budowla, która pochłonęła ponad 500 000 klocków - ma 3 metry wysokości i 11 metrów długości. To największa na świecie rekonstrukcja Titanica wykonana z klocków Lego, wybudowana w skali 1:25.\nSzczegóły dotyczące wystawy można znaleźć na stronie: http://www.wystawaklockow.pl/.\nPo około 4 godzinnym pobycie na wystawie udamy się na Rynek Główny. Tegoroczny Jarmark Bożonarodzeniowy to także moc atrakcji wywołujących uśmiech na twarzy każdego, kto w tym magicznym czasie odwiedzi Rynek! W Bajkowym lasku na najmłodszych uczestników Jarmarku czekać będą piękne bajki z wyjątkową oprawą dźwiękową i wizualną, między innymi: „Czerwony Kapturek”, „O dzielnym krawczyku”, „Królewna Śnieżka” czy też „Pinokio” z rosnącym nosem. W Śnieżnej Kuli, tuż obok domków z bajkami i trzymetrowym Grzybku Krasnala nieopodal pomnika Fredry, każdy będzie mógł sobie zrobić pamiątkowe zdjęcie. Około 17.00 przez Rynek przejdzie Świąteczny Korowód Kolędników. Na Jarmarku jak co rok, będzie można nabyć Ceramikę artystyczną, zabawki, artykuły świąteczne (w tym ozdoby choinkowe), wyroby regionalne (w tym góralskie), pamiątki, ozdoby, rękodzieło, kosmetyki, galanterię skórzaną, biżuterię, wyroby własne, kubki z pamiątkowymi zdjęciami. Oczywiście musimy pamiętać o przysmakach kulinarnych m.in.: naleśnikach, pierogach, lizakach, słodkich sercach, owocach w czekoladzie, gofrach, pierniczkach, oscypkach oraz gorących winach.\nWyjazd z Krapkowic planowany jest na godzinę 7.30. Jeden autobus pojedzie z parkingu stacji benzynowej PKN Orlen w Krapkowicach, a drugi z parkingu stacji PKN Orlen z Otmętu. Powrót z Wrocławia to godz. ok. 19.30, co oznacza, że w Krapkowicach będziemy około 21.00. Koszt wycieczki to 50 zł, cena obejmuje: transport, ubezpieczenie NW, opiekę pilota oraz bilet wstępu na wystawę klocków LEGO.\nWszystkich serdecznie zapraszamy do udziału. Ilość miejsc jest ograniczona. Zapisy prowadzą pracownicy UMiG w Krapkowicach Wydział Oświaty i Kultury, tel. 77 44 66 812\nOczywiście wcześniej zapraszamy Państwa na Jarmark Bożonarodzeniowy na Rynek do Krapkowic w dniach 10-13 grudnia 2015r.\nData modyfikacji: 26-11-2015 09:01 Data publikacji: 26-11-2015 08:27


Bokser.org, Tadeusz Kądziela 31.10.2013 14:39\nCoraz bardziej szokujące propozycje otrzymuje Floyd Mayweather Jr (45-0, 26 KO). Po ofercie walki od Bernarda Hopkinsa (54-6-2, 32 KO), teraz swoją gotowość na taką potyczkę wyraził również Roy Jones Jr (56-8, 40 KO).\nJeden z najwybitniejszych pięściarzy w historii powróci między liny 4 grudnia w Filadelfii, na walkę z Bobbym Gunnem (21-5-1, 18 KO). Ten co prawda piastuje tytuł mistrza świata w walce na gołe pięści, lecz boksersko jest lata świetlne za Royem i raczej nie powinien mu sprawić problemów, nawet jeśli ten już dawno najlepsze lata ma za sobą.\nJones Jr wybiega w przyszłość i proponuje siebie jako potencjalnego przeciwnika Mayweathera. Warunek jest jeden - nie zejdzie w dół niżej niż 170 funtów, czyli 77,1 kilograma.\n- Kiedy pokonałem Ruiza i zostałem mistrzem świata wagi ciężkiej, moja negocjowana wówczas walka z Mike'em Tysonem byłaby pierwszą sprzedawaną w systemie PPV po 100 dolarów. Inny pojedynek mogący wzbudzić takie zainteresowanie to moja potyczka z Floydem Mayweatherem. Wszystko dlatego, że wiem, jak dopasować się do jego stylu boksowania. Dokonałem w boksie czegoś, co nikt wcześniej i później nie dokonał. Przeszedłem na zawodowstwo jako pięściarz kategorii junior średniej, by potem sięgnąć po koronę wagi ciężkiej. Nie dam rady zejść niżej niż 170 funtów, ale do tego limitu mógłbym zejść na walkę z Mayweatherem. Jeśli jego obóz będzie chciał, bym odchudził się jeszcze bardziej, nie podejmę więcej rozmów - powiedział 44-letni obecnie Jones Jr.\nMayweather to obecnie najlepszy bokser bez podziału na kategorie wagowe. Stoczył w karierze 45 walk i nie został jeszcze pokonany. Jest aktualnym mistrzem świata federacji WBC w wadze półśredniej (do 147 funtów / ok. 67 kg) i WBA w wadze junior średniej (do 154 funtów / ok. 70 kg). W lutym skończył 36 lat.


Garść wilczych porad dla czerwonackich sąsiadów - część [...]\nGarść wilczych porad dla czerwonackich sąsiadów\nW poprzedniej części cyklu: "Słów kilka w temacie wilka" zostałem już Państwu przedstawiony – ja, wilk szary, canis lupus.\nPo wielu latach nieobecności powróciłem do lasów Polski, w tym do pięknej Puszczy Zielonki w Waszej gościnnej gminie. Mając na uwadze, że nasze wspólne sąsiedztwo może być coraz częstsze, ze względu na przyrost populacji wilka oraz powstawanie budynków mieszkalnych w bezpośrednim sąsiedztwie lasu, chcę Wam przekazać kilka bardzo ważnych wilczych porad. Poznanie ich jest niezbędne dla naszej wspólnej zgody.\nStanowimy istotny element ekosystemów leśnych. Selekcjonujemy i usuwany z populacji osobniki chore, słabe, niedoświadczone. Przy życiu pozostają najzdrowsze i najsilniejsze oraz najlepiej przystosowane okazy, które przystępują do rozrodu. Sprzyjamy zdrowiu lasów i ich odnawianiu się, polując na zwierzęta roślinożerne, kopytne, zagryzające młode drzewka i czyniące szkody w uprawach rolnych. Nasza obecność wystarcza, by rocznie wyeliminować kilka do kilkunastu procent osobników kopytnych z populacji, co powoduje osłabienie konkurencji pokarmowej i sprawia, że zwierzęta nie żyją w przegęszczeniu.\nDopóki jest wystarczająco zwierzyny łownej, która stanowi niemal 100% wilczego pożywienia, ignorujemy zwierzęta gospodarskie. Jednak ograniczanie dodatkowo naszych naturalnych siedlisk np. poprzez budowanie nowych osiedli czy sieci dróg, mocno pomniejsza wilcze zasoby pokarmowe. Zdarzyć się wtedy może, że w przypadku braku pożywienia szczególnie w okresie wychowywania szczeniąt zapolujemy na zwierzęta hodowlane. Zazwyczaj ma to miejsce w przypadkach, gdy Twoje owce, bydło, czy nawet konie są słabo przez Ciebie zabezpieczone.\nPrzeciwdziałać można temu na kilka sposobów:\nprzede wszystkim powinieneś ogrodzić teren swojego gospodarstwa oraz zwierzęta. Zwierzęta hodowlane warto zabezpieczyć dodatkowo pastuchami elektrycznymi lub tzw. fladrami (sznurami z przywiązanymi kawałkami materiału w jaskrawych barwach, zazwyczaj czerwonymi). Dodatkową ochronę stanowi stróżujący pies pasterski.\nFot. ochrona owiec przed wilkami w Beskidzie Żywieckim, autor: M. Figura\nPamiętaj, że psy na Twojej ogrodzonej i zamykanej posesji powinny biegać swobodnie i pod żadnym pozorem, pilnując gospodarstwa, nie powinny być przywiązane do łańcucha.\nW przypadku wilczego ataku nie mają możliwości obronić siebie i Twojego mienia!\nNa terenach leśnych, które mogę zajmować, nie puszczaj swoich psów luzem. Pies jest dla mojego terytorium zagrożeniem, genetycznie spokrewnionym wrogiem, który może m.in. zapolować na leśną zwierzynę, czyli moje zasoby! Jestem szybki, silny, jestem perfekcyjnym łowcą i niestety Twój nieupilnowany pies nie będzie miał ze mną szans.\nNigdy mnie nie dokarmiaj! Mogę chętnie skorzystać z rzucanych mi kąsków, ale usiłując mnie w ten sposób do siebie przyzwyczaić, pamiętaj, że nigdy Ci się nie odwdzięczę. Pozostawiając również w lesie resztki niezabezpieczonego pożywienia, np. mięsa na nęciskach, a także po prostu śmiecąc odpadkami żywności, dajesz mi znać, że człowiek może być dostarczycielem łatwego pożywienia.\nZabezpiecz przydomowe miejsca, gdzie wyrzucasz jedzenie. Nie pozostawiaj w miskach niedojedzonej karmy dla psów i kotów. Nie jestem bezpańskim psem, którego można udomowić. Jestem dziki, dumny i wolno żyjący. Traktuj mnie z rezerwą i podziwiaj z daleka. Pozostaw mnie w moim naturalnym środowisku, byśmy razem mogli żyć bezpiecznie obok siebie.\nTylko od Twojego odpowiedzialnego zachowania zależą nasze wspólne bezpieczne relacje.\nZachęcamy także do zapoznania się z komiksem dot. wilków - sprawdź\nZ III częścią cyklu: "Słów kilka w temacie wilka" można zapoznać się TUTAJ


PKO Ekstraklasa: Lechia przegrała z Pogonią (2019/11/10)\nPogoń Szczecin pokonała na wyjeździe Lechię Gdańsk 1:0 w trzecim niedzielnym meczu 15. kolejki rozgrywek PKO Ekstraklasy."Portowcy" po ósmym zwycięstwie w sezonie awansowali na trzecie miejsce w tabeli.\nZespół z Trójmiasta doznał natomiast czwartej porażki w bieżących rozgrywkach i pozostali na ósmej lokacie w klasyfikacji. * * * * * *Tak padła bramka: 0:1 Zvonimir Kożulj 9'Bośniak efektownie przymierzył z dystansu i zaskoczył golkipera gospodarzy, zapewniając prowadzenie ekipie z Pomorza Zachodniego. Piłka wpadła do siatki tuż przy dalszym słupku. Zawodnik meczu: Zvonimir Kożulj. Bośniak zasłużył na wyróżnienie odważną decyzją o strzale zza linii pola karnego, która okazała się kluczowa dla losów konfrontacji. * * * * * *Lechia Gdańsk - Pogoń Szczecin 0:1 (0:1)Bramka: Kożulj 9. Lechia: Kuciak - Makowski, Nalepa, Maloca, Mladenović - Łukasik, Kubicki, Haraslin (81 Arak), Gajos (63 Paixao), Wolski (63 Peszko) - Sobiech.Pogoń: Stipica - Stec (86 Frączczak), Triantafyllopoulos, Zech, Matynia - Podstawski, Kożulj - Listkowski (66 Bartkowski), Kowalczyk, Spiridonović (62 Hostikka) - Buksa.Sędziował: Jarosław Przybył (Kluczbork). Żółte kartki: Mladenović - Kowalczyk, Podstawski. * * * * * *Następne mecze: 23.11. Pogoń Szczecin - Legia Warszawa (godz. 17:30). 23.11. Lechia Gdańsk - ŁKS (godz. 20:00).


Lena Headey o ostatniej scenie Cersei w piątym sezonie [Spoilery 5×10] – Westeros.pl – Gra o tron – Pieśń Lodu i Ognia\nStrona GłównaNewsyLena Headey o ostatniej scenie Cersei w piątym sezonie [Spoilery 5×10]\nGdy ludzie się na ciebie wydzierają, jesteś cała uwalona i umazana i cholernie poniżona, łatwo sobie wyobrazić, co można w takiej sytuacji czuć. Po części jest się przerażonym. Cersei miała wiele na sumieniu, ale nie zasłużyła na coś takiego. Nie sądzę, by ktokolwiek na coś takiego zasługiwał. Była bita, głodzona i poniżana. Uważa, że przyznanie się przed Wielkim Wróblem pomoże jej i nawet wtedy po części kłamie. Nie spodziewa się przemarszu pokutnego ani tego, że jej włosy zostaną ścięte.\nHeadey wypowiedziała się również o przemocy i ostracyzmie wobec kobiet we współczesnym świecie:\nDo podobnych wydarzeń nadal dochodzi w naszym świecie. Zdarza się, że kobiety zostają ukamienowane.\nTwórcy w finale piątego sezonu wyczerpali dostępny materiał książkowy i dalsze losy Cersei pozostają na razie tajemnicą – również dla Leny:\nNie mam pojęcia, co czeka moją postać, ale myślę, że przed ewentualną śmiercią ma jeszcze sporo osób do zabicia.\nJak według Was będą wyglądać dalsze losy Cersei?\nDodano: 16 czerwca 2015, 13:40\nTagi: 5 sezon finał, cersei lannister, cersei marsz, finał sezonu, gra o tron 5 sezon finał, gra o tron cersei, gra o tron marsz cersei, marsz pokutny, miłosierdzie matki, mother's mercy, Newsy, wielki septon, wielki wróbel, wywiad, wywiady


W cieniu Treblinki. Rodzina Lubkiewiczów – cisi Sprawiedliwi - tvp.info\nto 13.01.2019, 10:55 |aktualizacja: 15:37\n„Mój ojciec Leon Lubkiewicz dawał za darmo chleb ukrywającym się Żydom” (fot. instytutpileckiego.pl)\n16 kolejnych Polaków zostało pośmiertnie uhonorowanych medalami Sprawiedliwy Wśród Narodów Świata przyznawanymi osobom ratującym Żydów podczas II...\nSadowne to miejscowość położona w północno-wschodniej części województwa mazowieckiego, w powiecie węgrowskim. W chwili wybuchu II wojny światowej we wsi mieszkało 380 Żydów, którzy stanowili ok. 40% wszystkich mieszkańców. Okupacja niemiecka diametralnie zmieniła sytuację. Żydowskich mieszkańców Sadownego w grudniu 1941 r. przesiedlono do gett m.in. w Stoczku Węgrowskim i Łochowie, skąd w 1942 r. wywieziono ich do niemieckiego nazistowskiego obozu zagłady Treblinka II.\nW okolicach miejscowości schronienia szukali nie tylko jego dawni żydowscy mieszkańcy, ale także uciekinierzy z transportów. Wielu z nich przeżyło dzięki pomocy, którą otrzymywali od Polaków, choć zgodnie z rozporządzeniem gubernatora Hansa Franka z 15 października 1941 roku, za pomoc Żydom groziła kara śmierci. Polska pod okupacją niemiecką była jedynym miejscem w całej Europie z tak rygorystycznym prawem.\nZimą 1943 roku rozegrał się w Sadownem dramat, który jak w soczewce pokazuje stosunek Niemców zarówno do ludności żydowskiej, jak i polskiej podczas okupacji. W tym czasie Żydzi ukrywali się w pobliskim lesie i codziennie byli zaopatrywani w chleb przez Leona Lubkiewicza, który miał w miejscowości piekarnię. Był on jednym z tych mieszkańców, którzy starali się wspierać dawnych sąsiadów w tych nieludzkich czasach.\n„Do końca 1942 r. ojciec piekł chleb po kryjomu i sprzedawał go ludziom. Wiem, że wtedy mój ojciec Leon Lubkiewicz dawał za darmo chleb ukrywającym się Żydom” – wspomina syn Leona, Stanisław Lubkiewicz.\n„3 stycznia 1943 r. do Sadownego przybyło ok. 20 żandarmów (skąd przybyli, nie wiem) i zatrzymali się w miejscowej szkole. Polacy mówili, że jest to jakaś karna ekspedycja niemiecka. W tym czasie był u mnie w sklepie piekarniczym brat Stefan, któremu powiedziałem, by poszedł do ojca i ostrzegł go, by dziś nie handlował chlebem. Brat poszedł” – możemy dalej przeczytać w relacji zachowanej w zbiorach IPN.\n„Dwie Żydówki z Sadownego, Elizówna i Czapkiewiczówna, przyszły do ojca do piekarni. Za furtką złapali ich żandarmi z Karnej Ekspedycji i zapytali skąd mają chleb, więc odpowiedziały, że od Lubkiewiczów” – napisała Irena Kamińska z domu Lubkiewicz w piśmie z 12 czerwca 1969 r. do Żydowskiego Instytutu Historycznego. Niemcy na miejscu rozstrzelali obie kobiety.\n„Z położonej dalej piekarni sprowadzono Lubkiewicza, jego żonę i młodszego syna Stefana do drugiej piekarni, należącej do jego starszego syna Stanisława, a stojącej przy głównej ulicy” – relację Tadeusza Żebrowskiego można znaleźć na portalu ZapisyTerroru.pl. Jedynym zarzutem, który stawiano rodzinie była pomoc, którą wyświadczyli Żydówkom oddając im bochenek chleba. Niemcy próbowali biciem zmusić Leona i Mariannę Lubkiewiczów do przyznania się do winy.\n„Śledztwo trwało do godziny 22.00. W tym czasie Schultz strasznie się znęcał nad moją rodziną. Brata, który był zdolny do muzyki i grał ładnie na akordeonie odwracał do ściany i bił, kopał bez żadnej litości. Ojca bił pięścią po twarzy, aż zatoczył się na ścianę, również popychał i kopał (…). Żandarmi z Karnej Ekspedycji rozstrzelali wymęczonych i zbitych moich rodziców i brata na podwórku, za ratownictwo Żydów w Polsce. Mnie zostawili jako małoletnią” – wspomina córka Lubkiewiczów, Irena Kamińska.\nFranciszek Rutkowski w liście z 14 marca 1979 r. skierowanym do Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce wspomina, „że strach przed gestapowcami był tak wielki, że na drodze, którą szedłem, nie spotkałem ludzi. A była to godzina około dziesiąta rano. Żona Lubkiewicza leżała za drewnianym płotem. Była w brązowych śniegowcach, syn Lubkiewicza leżał pod płotem. Widziałem także samego piekarza Lubkiewicza”.\n„Zostali pochowani na placu, w miejscu, w którym byli zastrzeleni. Dopiero po dwóch tygodniach ciała wydobyto, ułożono w trumnach i stanęły w nocy pod kościołem. Odbyła się msza i pogrzeb” – wspomina wnuczka państwa Lubkiewiczów, Grażyna Olton, w nagraniu przygotowanym w ramach projektu „Świadkowie Epoki”.\nźródło: instytutpileckiego.pl, zapisyterroru.pl, „Świadkowie Epoki”\n#lubkiewicz #treblinka #żydzi #sprawiedliwi


MZ zaktualizowało listę powiatów z dodatkowymi obostrzeniami\nKrajMZ aktualizuje listę powiatów z dodatkowymi obostrzeniami\nKraj: MZ aktualizuje listę powiatów z dodatkowymi obostrzeniami\nDodano 13 sierpnia 2020, 14:00 5\nUrzędnicy resortu zdrowia podali, że strefa czerwona została zmniejszona o jeden powiat. Jeden z dotychczas "żółtych" powiatów będzie odtąd strefą czerwoną. Z kolei do strefy zielonej przeniesionych zostało sześć powiatów.\nZmiany wejdą w życie od jutra. Do strefy czerwonej zakwalifikowano powiaty: nowosądecki, miasto Nowy Sącz, rybnicki, wodzisławski, ostrzeszowski, miasto Ruda Śląska, Jastrzębie Zdrój (do tej pory było w strefie żółtej), wieluński, miasto Rybnik.\nStrefa żółta to powiaty: pszczyński (wcześniej w strefie czerwonej), cieszyński, wieruszowski, miasto Żory, a także powiaty, które do tej pory były strefami zielonymi: raciborski, limanowski, grajewski, miasto Biała Podlaska, nowotarski.\nDo strefy zielonej przesunięto powiaty: przemyski, miasto Przemyśl, kępiński, wieruszowski, pińczowski, jarosławski.\nBezkarność przy przeciwdziałaniu COVID-19. Kontrowersyjny projekt PiSCzytaj także:\n/ Źródło: Tok FM / Twitter Ministerstwo Zdrowia\ngazda IP 13 sierpnia 2020, 23:35\nAlexa IP 13 sierpnia 2020, 19:02\nA wszystko to nielegalnie, szkoda że nie mamy niezależnej prokuratury i sądów\nhajer przodowy IP 13 sierpnia 2020, 15:22\nW związku z zaistniałą sytuację rząd PiS powinien niezwłocznie podać się do dymisji.\nrzeszowianin IP 13 sierpnia 2020, 14:18\nKochani sami musimy zadbać o swoje zdrowie.Czekanie na decyzje rządu,opozycji i innych wróżbitów nic nam nie da! Wiemy jak mamy się zabezpieczyć, unikać spotkań, imprez ,grillów. sam z rodziną przebywam na działce lub w lesie ,parku i wiem że nic mi nie grozi!!!


Projekt Trzeci (rok 2016-2021): Optymalizacja gospodarki wodno-ściekowej na terenie Miasta Białegostoku i Gminy Wasilków - I etap - Wodociągi Białostockie Sp. z o.o.\nPlanowany całkowity koszt realizacji Projektu wynosi 170 673 563,37 PLN,\nprzy czym dofinansowanie z UE wyniesie 108 699 239,31 PLN.\nPozostałą część będą stanowiły środki Wodociągów Białostockich.\nW ramach przedsięwzięcia pod tytułem „Optymalizacja gospodarki wodno-ściekowej na terenie Miasta Białegostoku i Gminy Wasilków – I etap” zaplanowano przeprowadzenie następujących działań inwestycyjnych:\nRozbudowa i przebudowa części biologicznej oczyszczalni ścieków – (I etap); Rozbudowa układu biologicznego polegać będzie na budowie dwóch dodatkowych bloków biologicznych o łącznej kubaturze 14 000 m3, napowietrzanych za pomocą aeratorów powierzchniowych, dla przepływu ścieków 80 000m3/d. W konsekwencji realizacja zadania umożliwi utrzymanie jakości ścieków oczyszczonych, w zakresie azotu, na poziomie wymaganym przepisami prawa polskiego i unijnego.\nHermetyzacja i dezodoryzacja wybranych obiektów oczyszczalni ścieków; Zadanie ma na celu ograniczenie uciążliwego oddziaływania oczyszczalni ścieków na przyległe tereny poprzez zainstalowanie urządzeń do zatrzymywania i usuwania powietrza złowonnego z wybranych obiektów oczyszczalni.\nPrzebudowa i renowacja istniejącej kanalizacji sanitarnej (grawitacyjnej) w celu usprawnienia jej funkcjonowania. Planowana przebudowa sieci kanalizacyjnej wynika ze złego stanu technicznego istniejącej infrastruktury, który jest przyczyną licznych awarii, powstawania nieszczelności i przedostawania się ścieków do gruntu oraz infiltracji wód do kanałów. W ramach projektu planuje się przebudowę 9,86 km sieci kanalizacyjnej wraz z odtwarzaniem istniejącej nawierzchni po robotach budowlano-montażowych.\nPrzebudowa istniejącej sieci wodociągowej w celu poprawy niezawodności zaopatrzenia w wodę i polepszenia jakości wody przeznaczonej do spożycia. Projektowana przebudowa sieci wodociągowej jest związana z wymianą istniejących rurociągów żeliwnych z 2. połowy XX wieku, ze względu na zły stan techniczny i liczne awarie. W ramach projektu planuje się przebudowę 4,18 km sieci wodociągowej.\n- budowa trzeciego pulsatora na terenie Stacji Uzdatniania Wody na Pietraszach w celu zwiększenia wydajności procesu koagulacji.\nBudowa elektrowni fotowoltaicznej w celu produkcji energii elektrycznej na potrzeby własne Stacji Uzdatniania Wody Jurowce.


Przelicz mi na Pole (Mile (international) --- Mila na Pole)\nmi a Pole\nMile (international) --- Mila a Pole\nIle Pole ma 1 Mile (international) --- Mila?\n1 Mile (international) --- Mila [mi] = 320 Pole - Przelicznik jednostek miary, za pomocą którego można przeliczyć np. Mile (international) --- Mila na Pole\nPrzelicz Mile (international) --- Mila na Pole (mi na Pole):\nKalkulator ten pozwala na wprowadzenie wartości do przeliczenia wraz z oryginalną jednostką miary; na przykład '618 Mile (international) --- Mila'. W ten sposób można użyć pełną nazwę jednostki lub jej skrótna przykład 'Mile (international) --- Mila' lub 'mi'. Następnie kalkulator określa kategorię, do której należy jednostka miary, która ma zostać przeliczona, w tym przypadku 'Długości'. Po tym przelicza wprowadzoną wartość na wszystkie znane mu odpowiednie jednostki. Na liście wyników można również odnaleźć początkowo wyszukane przeliczenie. Ewentualnie wartość do przeliczenia może zostać wprowadzona w następujący sposób: '17 mi ile to Pole' lub '60 mi a Pole' lub '62 Mile (international) --- Mila -> Pole' lub '85 mi = Pole' lub '82 Mile (international) --- Mila ile to Pole' lub '41 Mile (international) --- Mila a Pole'. Dla tej opcji kalkulator również natychmiastowo odnajduje, na jaką jednostkę ma konkretnie zostać przeliczona początkowa wartość. Niezależnie od tego, która z możliwości zostanie wykorzystana, pozwala to uniknąć niewygodnego wyszukiwania stosownej pozycji na długich listach wyników z miriadą kategorii i nieskończoną liczbą obsługiwanych jednostek. We wszystkim wyręcza nas kalkulator, który załatwia całą sprawę w ciągu ułamka sekundy.\nPonadto kalkulator umożliwia stosowanie wyrażeń matematycznych. W rezultacie można nie tylko wyliczać liczby pomiędzy sobą, jak na przykład '(85 * 12) mi', ale też różne jednostki miary można łączyć ze sobą bezpośrednio w przeliczeniu. Może to wyglądać na przykład tak: '618 Mile (international) --- Mila + 1854 Pole' lub '11mm x 49cm x 9dm = ? cm^3'. Oczywiście jednostki miary połączone w ten sposób muszą pasować do siebie i mieć sens w danej kombinacji.


Czekając na wenę - z pasji do rękodzieła: listopada 2015\n24. Garbus z serii "Permin of Copenhagen" "Red Car: Street"\nUjawniam się znowu, bo pewnie myślicie, że mnie już diabli poniosły w siną dal :-) A ja tymczasem rozpoczęłam prace nad - chyba najbardziej znaną - pierwszą częścią tryptyku z garbuskiem w roli głównej. Tak naprawdę za wiele czasu nie mam, żeby haftować. Nawet wieczorami siedzę skupiona nad obowiązkami służbowymi. Jednak jakoś się udało.\nCo prawda na pranie, prasowanie i ramkę perminkowy obrazek jeszcze poczeka, ale sam haft pokazuję już dziś. Do oprawy będę go przygotowywać jak wyhaftuję pozostałe obrazki z serii Permin of copenhagen.\nZapraszam do oglądania zdjęć z tworzenia haftu...\nMam też w zamyśle wyhaftowanie perminków z rowerem, ale czy tak się stanie...\nOd dłuższego czasu bezskutecznie poszukuję - nie tylko w sieci - jednoczęściowej ramki tryptyk o trzech małych, kwadratowych okienkach (10cm x 10cm) podzielone passe-partout. Gdybyście przypadkiem gdzieś taką widzieli, dajcie proszę znać!\nChciałabym skończyć pozaczynane hafty xxx, ale póki co teraz na tapecie jest druga część haftu z czerwonym garbuskiem, ale o tym na razie nie będę pisać, żeby nie zapeszyć.\nŻyczę Wam miłego tygodnia, mimo deszczowych prognoz. Buźka!\no listopada 15, 2015 11 komentarzy:\nEtykiety: Beetle, copenhagen, Fredericks, Garbus, haft, København, obraz, Øresundsmotorvejen, Permin of, perminek, ramka tryptyk, Roskilde, samochód, Tryptyk, Volksvagen Passat, z garbusem\no listopada 08, 2015 26 komentarzy:


w Myślibórz Wielki | Bonus Nieruchomości - Agenci na 100%\nmiejscowość: Myślibórz Wielkiusuń wszystkie parametry\nDomek letniskowy w miejscowości Myślibórz Wielki. Idealne miejsce na wypoczynek. NIERUCHOMOŚĆ - zagospodarowana, ogrodzona działka o powierzchni 453 m2 z licznymi nasadzeniami - nieruchomość znajduje się blisko jeziora Myśliborskiego; niedaleko granicy z Niemcami; - cicha, zielona okolica - Puszcza Wkrzańska - w pobliżu stadnina - własna studnia głębinowa DOM - Domek składa się z trzech kondygnacji: 1 - salon z wyjściem na taras i kominkiem, kuchnia, przedsionek, łazienka z WC i kabiną prysznicową 2 - otwarta przestrzeń przedzielona pionowymi żaluzjami, wejście na balkon 3 - poddasze pełniące funkcję strychu - budynek drewniany, okna plastikowe - umeblowanie w cenie domku Zapraszam na prezentację


Tiesto - najlepsze znaleziska i wpisy o #tiesto w Wykop.pl\nxD #trance #tiesto\n+: DonBores, Prokreacjusz +5 innych\n[ #muzyka #muzykaelektroniczna #00s #trance #tiesto ] + #oggy1989playlist ヾ(⌐■_■)ノ♪\n+: lubie-sernik, Lightwave +10 innych\n+: kielishek, Borys125 +5 innych\n#tiesto #djtiesto #trance #muzykaelektroniczna #muzyka\nKiedyś ten gościu robił przyjemne kawałki. Jakos tak się dzisiaj przypomniał. Trochę nostalgia.\n+: tata_swinka, Dyzio0700 +6 innych\nasd1asd 12 mies. temu\n@pekas: a teraz robi jakieś mdłe Jackie Chan...\nSeria Tiesto - Magik to jebane mistrzostwo. Kto nie słyszał niech nadrabia ;) Już kilka razy przesłuchane. Slucham z mixcloud, ale widziałem też na yt.\n#trance #classictrance #tiesto\n+: burgundu, maloj +4 innych\nmagic21222 1 rok 4 mies. temu via Mój Wykop (Android)\n@Borys125: Co za zbieg okoliczności, akurat dzisiaj wziąłem do auta "nową" muzykę, bo już mi się już Trance Nation znudziło. Communication było zapętlone więcej niż 3 razy na pewno Pozdrawiam\n@Borys125: magic i isos 1-3 to dobry przykład jak wyglądał 2nd wave trance\nNa tym się wychowałem, tego słuchałem, to we mnie na zawsze pozostanie\n#muzyka #oldiesbutgoldies #trance #tiesto\n@Boberek89: ja przygodę z Trance zacząłem od Adagio for Strings i Traffic. A potem poszło z górki. :D\nD-Bomb_-_O_Ela_Ela 1 rok 7 mies. temu\n#elektroniczna2000 #tiesto #muzykaelektroniczna #trance\ndj tiesto live sensation white amsterdam 2006 full [31:35]\npokaż spoiler 01. Kane - Rain Down On Me (Tiesto Remix)\n06. Tiesto Feat. Maxi Jazz - Dance4Life Anthem\n+: Vanilla_, Borys125 +8 innych\n#classictrance #trance #muzykaelektroniczna #elektroniczna2000 #tiesto\nDidżejowi stygł obiad, podszedł do niego kelner i pyta,\n- Didżej, ty jesz to?\npokaż spoiler - DJ Tiesto XD\n#pogopsuszy #heheszki #suchar #muzyka #tiesto\n@pogop: ( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)( ͡° ʖ̯ ͡°)\nA...n 1 rok 10 mies. temu\n+: pogop, NoKappaSoldier73 +3 innych\n#muzyka #trance #tiesto\n+: Borys125, Czekoladowa_Chrupka +6 innych\nmorgon 1 rok 11 mies. temu\nKiedyś to był Tiesto, kurrła (・へ・)\nrekt_ 1 rok 11 mies. temu\nMiałem w swoim życiu epizod fascynacji muzyką elektroniczną. W podstawówce słuchał jej prawie każdy. Przeszło, nie wracam do tego. Z ,,elektronicznej'' muzyki pozostał mi sentyment do niektórych utworów new romantic, post rocka czy szeroko pojętej syntezatorowej muzyki lat 80.\n#100daymusicchallenge #muzyka #muzykaelektroniczna #tiesto pokaż całość\n+: Freakz, vvertoi +7 innych\nkoxok 1 rok 11 mies. temu via Android\n@rekt_ przy adagio for strings zawsze mi sie mordka usmiechnie ( ͡° ͜ʖ ͡°) dalej to lubie\n@rekt_: Ten kawałek Tiesto jest taką samą legendę jak i on na scenie muzyki elektronicznej ^^\n+: xthelay, Liberalitas +4 innych\nBrakuje mi takich tracków ( ͡° ʖ̯ ͡°)\n#trance #muzyka #tiesto\n+: Tomahawk, wicieyy +5 innych\nAlexR 2 lata 3 mies. temu\nKiedy tiesto byl jeszcze Tiesto, Dance4Life z Niebieskimi Czlowiekami ;) #tiesto #muzykaelektroniczna #mirkoelektronika #elektroniczna2000\n+: D..k, RobertoCecon +8 innych\n#muzykaelektroniczna #trance #klasykmuzyczny #tiesto #muzyka\nDelerium Ft. Sarah McLachlan - Silence (Tiësto's In Search of Sunrise Remix)\n+: burgundu, Borys125 +4 innych\nBorys125 2 lata 5 mies. temu\nDziś 48 urodziny obchodzi Tiesto. Więc myślę, że warto dziś wrzucić ten kawałek :)\n**Delerium Ft. Sarah McLachlan - Silence (Tiësto's In Search of Sunrise Remix) **\n#trance #classictrance #tiesto #edm #muzykaelektroniczna #umf\n+: p.......3, leleszek +18 innych\nLuckyLuq 2 lata 8 mies. temu\nWklejajcie wasze najlepsze z Club Life i ISOS. pokaż całość\nFajniejsze klasyki: https://www.youtube.com/watch?v=V5-6rmYJiM4 czy https://www.youtube.com/watch?v=cHoQ9s8Pv9w ( ͡º ͜ʖ͡º) pokaż całość\nDiegoCosta 2 lata 8 mies. temu\n"drodzu ludzia kochaciu garriksa bardzie niz ja odchodzu żegnajci tiesto"\n#umf #ade #martingarrix #tiesto\n+: tejotte, BossMan24 +8 innych\n+: DiegoCosta, tejotte +2 innych\nTiesto gra właśnie pięciogodzinny set na 500 wydanie club life. Z tego powodu założył specjalny wisiorek ( ͡º ͜ʖ͡º)\n#umf #amf #edm #tiesto\n+: EndriuGolara, Polska5Ever +17 innych\nnietypowy_sebix 2 lata 9 mies. temu\n#trance #muzyka #muzykaelektroniczna #tiesto\n+: 1....m, RolnikSamWdolinie +7 innych\nTiesto in concert 2003r. 210 minut. ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nAkurat na cały wieczór.\n#trance #muzykaelektroniczna #muzyka #tiesto #classictrance\n+: Borys125, Baero +7 innych\n@Baero: Wszystko ewoluuje, czasem lepiej, czasem gorzej. ( ͡° ʖ̯ ͡°)\nmagic21222 2 lata 11 mies. temu\n@TSoprano: Chyba jeden z moich najulubieńszych momentów:\nEhhh, szkoda, że to już nie wróci.\nTiesto - Magic Seven (Live in Los Angeles 2001)\n+: LanaDelRey, Borys125 +4 innych\n@TSoprano: Uwielbiam ta cześć\nJakie to jest dobre.... Kiedyś Tiesto był wielki.. (╯︵╰,)\n#trance #classictrance #tiesto #muzykaelektroniczna\n+: asd1asd, RzecznikWykopu +5 innych\n@krzysiekdw: wtedy to już zaczynał eksperymentować czego wynikiem jest przejście na komerchę EDM. A szkoda.\n@asd1asd: @Borys125: tak samo bylo z ATB.... :(\nnietypowy_sebix 3 lata temu\n#tiesto #trance #muzykaelektroniczna #mirkoelektronika\nTakiego Tiesto to mogę słuchać cały czas. Genialny set, genialny klimat... super czasy muzyki #trance\n#tiesto #classictrance #oldschooltrance #muzykaelektroniczna\n+: 43indahaus, Baero +6 innych\n@Borys125: Lata 2000-2002 były genialne dla Trance.\nnietypowy_sebix 3 lata 2 mies. temu\n#trance #muzykaelektroniczna #classictrance #tiesto\n+: RzecznikWykopu, krzysiekdw +4 innych\n@nietypowy_sebix: dawny Testo zawsze na propsie, leci plusik q(◕‿◕)p\nburgundu 3 lata 3 mies. temu\nale to jest klimat :) #muzyka #trance #tiesto\n+: WesolyGrabarz, purify +5 innych\nBornToFeel 3 lata 4 mies. temu\nTypowy Wykopek i jego impreza xD\n+: ZaczarowanyCzarodziej, t..........w +7 innych\nZaczarowanyCzarodziej 3 lata 4 mies. temu via Android\npokaż spoiler witam z powrotu ze sztumu\n+: BornToFeel, januszex007 +1 inny\n@ZaczarowanyCzarodziej: Grazie ( ͡° ͜ʖ ͡°). Klasyk, powód bana: "nieodpowiednie zachowanie xD". Jak Testo mówi, gówno, cenzura na całego\n+: ZaczarowanyCzarodziej, spierredolada\nYahel & Eyal Berkan - Voyage ; z Tiesto - Live @ Dutch Dimensions 2002r, true trance #muzykaelektroniczna #trance #tiesto\n+: Lightwave, mq1 +5 innych\nElszu 3 lata 7 mies. temu\nAndain - Beautiful Things, a kto nie zna to niech pozna :P\n#muzyka #muzykaelektroniczna #trance #vocaltrance #andain #tiesto\n+: mq1, przemd11 +18 innych\n@Elszu: ciężko znaleźć coś bardziej prawilnego\nkucyk 3 lata 7 mies. temu\nAllure lub jak kto woli - Tiesto, kto nie zna niech pozna.\n#muzyka #trance #vocaltrance #muzykaelektroniczna #tiesto\n+: Hunter31, krzynek +5 innych\nStary, dobry Tijs ^^ Forever Today ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n#muzyka #muzykaelektroniczna #tiesto #trance #techno\n+: NitrousOxide, Lightwave +5 innych\nsoplowy 3 lata 8 mies. temu\nmagic21222 3 lata 8 mies. temu\nWreszcie paczka doszła. Tak, wiem, płyta bardzo słaba. Oprócz tytułowego Embrace (mimo kilku strasznie z dupy przejść) i Embargo, reszta tragedia. Wszyscy chyba zauważamy ogólny regres, nie mówię tu już tylko o albumach, ale o audycji, czy nawet setach granych na festiwalach (tegoroczny na głównej scenie Creamfields dupy nie urwał, chociaż dzień wcześniej w namiocie Armady dawał radę). Mimo to kupując płytę chciałem wesprzeć artystę i podziękować za to, co zrobił dla gatunku od samego początku. Mam cichą nadzieję, że jeszcze jednak wyda coś dobrego. Nie liczę już na Tiesto, który dla mnie oficjalnie umarł w 2008 po wydaniu ostatniego In Search of Sunrise. Apropo, byłem też na jego secie na Creamfields i to co usłyszałem wołało o pomstę do nieba, chociaż tłum się bawił w najlepsze - ja stałem z założonymi rękami i kiwałem głową z niedowierzania. Pozdrawiam wszystkich fanów gatunku.\nPS Płyta z autografem ( ͡° ͜ʖ ͡°)\n#trance #muzykaelektroniczna #arminvanbuuren #tiesto #chwalesie pokaż całość\n+: IfYouKnowWhatIMean, j.......a +8 innych\n@magic21222: Ciekawe dlaczego armen taką chałę odpierdala. Albo hajs się nie zgadza albo się wypalił.\nPallazo 3 lata 8 mies. temu via Mój Wykop (Android)\n@magic21222: Looking for your name też kawałek świetny :) reszta no cóż...\nElszu 4 lata 3 mies. temu\n#muzyka #muzykaelektroniczna #trance #tiesto\n+: Tomahawk, Grovve +7 innych\nAbra_Kadabra 4 lata 5 mies. temu\nKomes plus stare utwory Tiesto i AVB. Elegancko. (｡◕‿‿◕｡) #muzykaelektroniczna #trance #tiesto #arminvanbuuren\n+: D.............................o, bomieboli +13 innych\nrobin135 4 lata 4 mies. temu\n@Elszu: @Lacik: @lothar1410: @Kresowiak: @Abra_Kadabra: Wołam bo autoplay na youtoubie taką perełke mi wylosował ( ͡° ͜ʖ ͡°) szczerze przyznam że powracam do tego wpisu żeby sobie coś włączyć, jak nie chcecie żebym wołał to napiszcie mi pw, bo chyba zrobie tak że będę wrzucać co lepszą perełke żeby mieć wszystko ładnie w jednym miejscu. Oczywiście stosunkowo rzadko, więc nie macie się czego bać spamu. pokaż całość\nAbra_Kadabra 4 lata 4 mies. temu via Android\n@robin135: nie ma sprawy, jak cos znajdziesz fajnego to wrzucaj. :-)\nT......o 4 lata 5 mies. temu\nPrzez dobre kilka lat miałem dylemat, co on mówi (1:07):\nPoland make some noise\nHolland make some noise\n#ankieta #kiciochpyta #pytanie #muzyka #trance #trancefamily #tiesto #polska #holandia pokaż całość\nlasic00 4 lata 5 mies. temu\n@TheBexio: Jezusie, jak ten cały MC mnie denerwował! Na Armin Only to myślałem, że oszaleje, w najlepszych momentach się wpieprzał z tą swoją gadką szmatką.\n+: ninetyeight, t.........k +2 innych\nGrubyarchi 4 lata 5 mies. temu\nZdecydowanie Poland ( ͡º ͜ʖ͡º)\nBTW, jakie to jest dobre. Dlaczego to już nie wróci? (╯︵╰,)\nTrochę #nostalgia wzięła człowieka ( ͡º ͜ʖ͡º)\n#trance #classictrance #muzykaelektroniczna #muzyka #tiesto\n+: ktojestkto, szaremyszki +9 innych\n@Jegorow88: jak tiesto to walek nr1 do samochodu . Do szybkiego samochodu. Do szybkiego samochodu i dla ludzi ktorzy wiedza jak pojechac a nie tylko palowac na odcince\nbenzdriver 4 lata 6 mies. temu\n@szaremyszki: idealne na Autobahn. Na dlugie dokrecanie powyzej 220km/h ;)\n176. Wolfgang Gartner - Space Junk pokaż całość\nPowiązane z #tiesto\n#muzykaelektroniczna (2) #djtiesto (1) #muzyka (1) #takaprawda (1) #tomorrowland (1) #trance (1) #wroclaw (1)


Bolesław Sikora. Wspomnienie :: WLKP24.info\n* 05.09.1919 ✝ 18.08.1989\nBolesław Sikora był długoletnim piłkarzem, a następnie działaczem Klubu Sportowego ,,Ostrovia''. Urodził się 5 września 1919 roku w Krępie koło Ostrowa Wielkopolskiego w rodzinie rolniczej. Był synem Franciszka i Józefy z domu Kubiak. Po ukończeniu szkoły powszechnej w swojej rodzinnej wiosce kształcił się w Gimnazjum Męskim w Ostrowie. W dniu 24 maja 1939 roku uzyskał\nświadectwo dojrzałości. W czasie nauki był bardzo aktywnym zawodnikiem Gimnazjalnego Klubu Sportowego „Venetia”. Jego największą pasją była piłka nożna. Bez zezwolenia dyrekcji szkoły grał w barwach Klubu Sportowego „Ostrovia”, za co groziło w tamtym okresie wydalenie z gimnazjum. Ostatecznie w jego przypadku skończyło się naganą i obniżeniem stopnia z zachowania. W latach 1945 - 1949 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. W dniu 26 stycznia 1950 roku uzyskał dyplom i tytuł magistra prawa. Był przez wiele lat kierownikiem Centrali Nasiennej w Ostrowie. Jednocześnie był czynnym zawodnikiem drużyny KS „Ostrovia” w piłce nożnej. Grał w ataku i słynął z doskonałego rozegrania oraz niezwykle silnych strzałów. Miał swój duży wkład w wielki sukces, jakim był awans Ostrovii do II ligi piłkarskiej. Nosił boiskowy pseudonim „Pulik”. Był czynnym zawodnikiem do roku 1950. Potem z powodzeniem realizował się jako działacz. W latach 1955–1960 był wiceprezesem sportowym KS Ostrovia, w latach 1960–1963 prezesem, a w latach 1963–1972 ponownie wiceprezesem sportowym klubu. Od 1972 roku prawie do śmierci zasiadał w składzie zarządu klubu. Ponadto w latach 1962– 1973 był członkiem Powiatowego Komitetu Kultury Fizycznej i Turystyki w Ostrowie. W dniu 25 marca 1977 roku nadano mu godność Członka Honorowego Klubu KKS „Ostrovia”. Posiadał wiele odznaczeń państwowych, m. in. Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1975), Srebrny Krzyż Zasługi (1969) i Odznakę Honorową „Za Zasługi w Rozwoju Województwa Poznańskiego” (1972). Jego działalność na polu sportowym została także doceniona licznymi wyróżnieniami. Posiadał m.in. Odznakę „100-lecia Sportu Polskiego” (1967), Honorową Odznakę Ludowych Zespołów Sportowych (1963), Honorową Odznakę Poznańskiego Okręgowego Związku Piłki Nożnej w stopniu złotym 1969), Odznaki Jubileuszowe z okazji 25- i 40-lecia POZPN, Honorową Odznakę Federacji Kolejarz w stopniu brązowym i złotym, Honorowe Odznaki Jubileuszowe z okazji 50- i 60-lecia KS „Ostrovia” oraz wyróżnienie „Srebrnego Dysku” (1965). Bolesław Sikora zmarł 18 sierpnia 1989 roku, na kilkanaście dni przed swoimi 70. urodzinami. Został pochowany na cmentarzu przy ulicy Limanowskiego w Ostrowie Wielkopolskim.