Jedz, módl się, kochaj [Elizabeth Gilbert] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00857 006703 22571964 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Elizabeth Gilbert Liczba stron: 448\nISBN: 9788378189824 Data wydania: 2016-02-24\nElizabeth GilbertJedz, módl się, kochajczyli jak pewna kobieta wybrała się do Italii, Indii i Indonezji w poszukiwaniu wszystkiego FragmentPrzekład: MARTA JABŁOŃSKA-MAJCHRZAK\nDla Susan Bowenktóra zapewniała mi schronienienawet z odległości 12 000 mil\nMów prawdę, mów prawdę, mów prawdę.Sheryl Louise Moller Nie dotyczy nadzwyczajnej sytuacji związanej z handlem nieruchomościami na Bali, jak opisano w Księdze 3.\nWstęp czyli Jak działa ta książka czyli sto dziewiąty koralikKiedy jest się w Indiach – szczególnie w miejscach świętych i aśramach – spotyka się mnóstwo ludzi z zawieszonymi na szyi koralikami. Na starych fotografiach można zobaczyć nagich, wychudzonych i srogich joginów (a czasami pulchnych, sympatycznych i promiennych joginów) także z paciorkami na szyi. Taki sznur koralików nazywają dźapamala. Używa się ich w Indiach od stuleci – pobożnym hinduistom i buddystom pomagają się skupić podczas modlitewnej medytacji. Naszyjnik trzyma się w jednej ręce i w kółko przesuwa paciorki palcami – jeden na każde powtórzenie mantry. Kiedy święte wojny przywiodły średniowiecznych krzyżowców na Wschód, rycerze zobaczyli wyznawców tamtejszych religii obracających przy modlitwie koraliki. Spodobał im się ten pomysł i tak oto w Europie pojawił się różaniec.Tradycyjny sznur dźapamala ma sto osiem paciorków. W co bardziej ezoterycznych kręgach wschodnich filozofów liczbę 108 uważa się za niezwykle pomyślną, jest ona bowiem trzycyfrową wielokrotnością trzech, której składniki dają w sumie dziewięć, czyli trzy razy trzy. A trójka reprezentuje oczywiście najwyższą równowagę, o czym doskonale wie każdy, kto kiedykolwiek pomyślał o Trójcy Świętej czy choćby zwykłym stołku barowym. Jako że cała ta książka poświęcona jest poszukiwaniu równowagi, postanowiłam nadać jej formę dźapamali, dzieląc narrację na sto osiem opowieści, czyli koralików. Ten sznur opowieści dzieli się nadto na trzy części, poświęcone kolejno Italii, Indiom i Indonezji – tym trzem krajom, które odwiedziłam podczas dwunastu miesięcy poszukiwania samej siebie. Oznacza to, że każda część zawiera trzydzieści sześć opowieści, co ma dla mnie osobiście szczególne znaczenie, ponieważ piszę to wszystko w trzydziestym szóstym roku życia.Zamiast rozgadywać się o numerologii, jak nie przymierzając Louis Farrakhan, dodam tylko, że ułożenie tych opowieści na wzór dźapamali podoba mi się również dlatego, że jest to takie... składne. Szczere duchowe dociekania wymagają, i zawsze wymagały, metodyczności i dyscypliny. Szukanie Prawdy nie jest jakimś niezdarnym działaniem na chybił trafił, nawet teraz, w tych czasach niezdarnych działań na chybił trafił. Zarówno jako osoba poszukująca, jak i pisarka mocno się trzymam tych paciorków, co pomaga mi się skupić na tym, czego próbuję dokonać.Każda dźapamala posiada szczególny, dodatkowy sto dziewiąty koralik, który niczym wisiorek dynda poza tym zrównoważonym kręgiem stu ośmiu. Myślałam kiedyś, że to paciorek zapasowy, na wszelki wypadek, spełniający taką rolę jak zapasowy guzik przy drogim swetrze czy najmłodszy syn w rodzinie królewskiej. Najwyraźniej jednak służy on wyższym celom. Kiedy podczas modlitwy twoje palce docierają do niego, oznacza to, że masz przerwać i podziękować nauczycielom. Zatem tutaj, przy własnym sto dziewiątym koraliku, robię przerwę, nim jeszcze na dobre rozpoczęłam. Składam podziękowania wszystkim moim nauczycielom, którzy tego roku wyłonili się przede mną pod tak wieloma osobliwymi postaciami.Z całego serca dziękuję mojej guru, która jest siłą napędową empatii i wspaniałomyślnie pozwoliła mi zdobywać wiedzę w swojej indyjskiej aśramie. Jest to także stosowna chwila, bym wyjaśniła, że piszę o swoich przeżyciach w Indiach z czysto osobistego punktu widzenia, a nie jako uczony teolog ani czyjś oficjalny rzecznik. Dlatego też w tej książce nie będę używać imienia mojej guru... jako że nie mogę wypowiadać się w jej imieniu. Jej nauczanie mówi samo za siebie. Nie ujawnię też, gdzie się znajduje jej aśrama, by oszczędzić tej wspaniałej placówce rozgłosu, który mógłby się okazać zbędny i niemożliwy do udźwignięcia.Pragnę wyrazić swoją wdzięczność jeszcze jednej osobie. Różne są powody, dla których pojawiający się tu czy tam w książce ludzie nie noszą swoich prawdziwych imion ani nazwisk. Jeśli chodzi o Hindusów i ludzi Zachodu, których spotkałam we wspomnianej aśramie, sama postanowiłam nie ujawniać żadnych autentycznych imion. Uznałam bowiem, że większość osób nie po to wyrusza na duchową pielgrzymkę, by pojawić się potem jako bohater książki. (Chyba że to jestem ja.) Zdecydowałam się na jeden tylko wyjątek od tej narzuconej sobie reguły. Richard z Teksasu naprawdę ma na imię Richard i naprawdę jest z Teksasu. Chciałam użyć jego prawdziwego imienia, bo podczas pobytu w Indiach był dla mnie kimś szczególnie ważnym.I jeszcze jedno... kiedy spytałam Richarda, czy nie ma nic przeciwko temu, bym wspomniała w swojej książce, że był kiedyś ćpunem i pijakiem, powiedział, że zupełnie mu to nie przeszkadza. „I tak już od dawna kombinuję, jak się do tego przyznać”, oświadczył.Najpierw jednak – Italia...\nKSIĘGA PIERWSZA Italiaczyli„Mów tak, jak jesz”czylitrzydzieści sześćopowieścio poszukiwaniuprzyjemności\n1Chciałabym, żeby Giovanni mnie pocałował.No tak, ale z wielu powodów jest to fatalny pomysł. Giovanni jest o dziesięć lat młodszy ode mnie i – jak większość Włochów przed trzydziestką – wciąż jeszcze mieszka z matką. To wystarczy, żeby był niezbyt odpowiednim kandydatem na romantyczną znajomość. Dodajmy, że jestem niezależną Amerykanką wolnego zawodu, po trzydziestce; moje małżeństwo okazało się fiaskiem, niedawno zakończone, ciągnące się w nieskończoność korowody rozwodowe były druzgocące, a przeżyty zaraz potem namiętny romans przyniósł bolesne rozczarowanie. Te następujące jedna po drugiej porażki spowodowały, że byłam przygaszona, rozbita i czułam się, jakbym miała z siedem tysięcy lat. Dla zasady nie wypadało narzucać mojego żałosnego, poobijanego ja uroczemu Giovanniemu bez skazy. Dodam jeszcze, że właśnie osiągnęłam wiek, w którym kobieta zaczyna się zastanawiać, czy rzeczywiście najlepszym lekiem na zabliźnianie rany po utracie jednego pięknego ciemnookiego młodzieńca jest bezzwłoczne zaproszenie do łóżka innego. Dlatego od paru miesięcy jestem sama. Ba, właśnie dlatego postanowiłam spędzić cały rok w celibacie.Co usłyszawszy, znający się na rzeczy obserwator mógłby zapytać: „To po co w takim razie przyjechałaś do Italii?”Na co mogłabym odpowiedzieć jedynie – szczególnie teraz, kiedy patrzę na siedzącego po drugiej stronie stołu przystojnego Giovanniego – „Doskonałe pytanie”.Giovanni jest moim partnerem w „dwustronnej wymianie”. Może brzmi to nieco aluzyjnie, ale niestety, nic z tych rzeczy. Oznacza to tylko tyle, że spotykamy się wieczorami, kilka razy w tygodniu, żeby każde z nas mogło sobie poćwiczyć język ojczysty tego drugiego. Najpierw rozmawiamy po włosku i on okazuje mi wielką cierpliwość; potem mówimy po angielsku i wtedy ja okazuję mu wielką cierpliwość. Odkryłam Giovanniego kilka tygodni po przyjeździe do Rzymu dzięki tej wielkiej kawiarence internetowej na piazza Barberini, po przeciwległej stronie od fontanny z rzeźbą przedstawiającą seksownego trytona, wydmuchującego przez muszlę strumień wody. Onże (to znaczy Giovanni, nie ten tryton) umieścił na tablicy ogłoszeniowej informację o tym, że rodowity Włoch szuka osoby będącej rodzimym użytkownikiem angielskiego, w celach konwersacyjnych. Tuż obok jego ogłoszenia wisiało drugie, identyczne, nawet wypisane taką samą czcionką. Jedyną różnicą była informacja dotycząca sposobu kontaktowania się. Na jednej kartce widniał adres e-mailowy kogoś o imieniu Giovanni, na drugiej kogoś o imieniu Dario. Ale numer domowego telefonu był taki sam.Wiedziona moją genialną intuicją wysłałam e-maila do obydwu mężczyzn jednocześnie, pytając ich po włosku: „Czy nie jesteście przypadkiem braćmi?”Tym, który zareagował odpowiedzią bardzo provocativo, był Giovanni: „Jeszcze lepiej. Bliźniakami”.Tak... dużo lepiej. Okazali się wysokimi, śniadymi, przystojnymi, jednojajowymi dwudziestopięcioletnimi bliźniakami, obdarzonymi tymi ogromnymi, ciemnymi włoskimi oczyma, których spojrzenie powoduje, że rozpadam się na kawałki. Kiedy ich zobaczyłam, natychmiast przyszło mi do głowy, żeby nieco zmodyfikować reguły dotyczące całorocznego celibatu. Na przykład mogłabym żyć w całkowitej wstrzemięźliwości, nie licząc pary identycznych dwudziestopięcioletnich włoskich przystojniaków. Coś mi to przypominało... jedną z moich przyjaciółek stosującą całkowicie wegetariańską dietę, nie licząc bekonu, niemniej... już w głowie układałam list do „Penthouse’a”.W półmroku rzymskiej kawiarni, ledwie rozjaśnianym migotliwym światłem świec, trudno było odgadnąć, czyje dłonie pieści...Jednak nie.Nie i jeszcze raz nie.Przecięłam to fantazjowanie w pół słowa. Nie była to odpowiednia chwila, by szukać romansu i niechybnie jeszcze bardziej skomplikować sobie już i tak wystarczająco pokręcone życie. Chwila była odpowiednia, by szukać uzdrowienia i pokoju, jaki może dać wyłącznie samotność.W każdym razie w połowie listopada nieśmiały, pilny Giovanni i ja zakolegowaliśmy się. Jeśli zaś chodzi o Daria – przedstawiłam tego bardziej rozrywkowego z braci mojej rozkosznej szwedzkiej przyjaciółeczce Sofie i ich rzymskie wieczory „dwustronnej wymiany” potoczyły się zupełnie inaczej. Giovanni i ja niestety tylko rozmawiamy. A ściślej, jemy i rozmawiamy. Już od wielu tygodni spędzamy miło czas, posilając się i gawędząc. Dzielimy się pizzą i taktownymi uwagami dotyczącymi błędów gramatycznych. Dzisiejszy wieczór nie odbiegał w niczym od normy: urocze chwile, wypełnione nowymi idiomami i świeżą mozzarellą.Dochodzi północ, miasto spowija mgła. Giovanni odprowadza mnie do mojego mieszkania bocznymi rzymskimi uliczkami, które wiją się wokół starożytnych budowli naturalnie niczym strumienie opływające kępy cyprysów. Dochodzimy do moich drzwi. Odwracamy się do siebie przodem. On ściska mnie serdecznie. Jest to już jakiś postęp; przez kilka pierwszych tygodni ściskał tylko moją dłoń. Myślę, że gdybym została we Włoszech na następne trzy lata, zebrałby dość odwagi, żeby mnie pocałować. A przecież mógłby mnie pocałować już teraz, tego wieczoru, pod moimi drzwiami... wciąż jest na to jakaś szansa... ostatecznie nasze ciała przylegają do siebie dość ściśle, w górze świeci księżyc... i oczywiście byłby to okropny błąd... ale to taka cudowna możliwość, że zaraz to zrobi... że po prostu się pochyli... i... i...Nic z tego. Koniec uścisku.– Dobranoc, moja droga Liz – mówi.– Buona notte, caro mio – odpowiadam.Wspinam się po schodach do mojego mieszkania na trzecim piętrze, całkiem sama. Wchodzę do maleńkiej kawalerki, całkiem sama. Zamykam za sobą drzwi. Kolejna samotna noc w Rzymie. Przede mną jeszcze jeden długi sen... a w łóżku tylko włoskie rozmówki i słowniki – nikogo i niczego więcej.Jestem sama, całkiem sama, zupełnie sama.Kiedy ten fakt w pełni do mnie dociera, upuszczam torebkę, padam na kolana i przyciskam czoło do podłogi. W tej pozycji zanoszę wszechświatowi żarliwą modlitwę dziękczynną.Najpierw po angielsku.Potem po włosku.A potem – na wszelki wypadek – w sanskrycie.\n2Skoro już tkwię na podłodze w tej pokornej pozie suplikantki, pozwólcie, że tam pozostanę i cofnę się w czasie o trzy lata, do chwili, w której zaczęła się ta cała historia – kiedy znajdowałam się dokładnie w takiej samej pozie: na kolanach, na podłodze, pogrążona w modlitwie.Wszystko poza tym w tamtej scenie sprzed trzech lat było inne. Wtedy znajdowałam się nie w Rzymie, ale na przedmieściach Nowego Jorku w łazience na piętrze dużego domu, który kupiłam nieco wcześniej z mężem. Był zimny listopad, około trzeciej nad ranem. Mąż spał w naszym wspólnym łóżku. Ja kryłam się w łazience już chyba czterdziestą siódmą z kolei noc i – jak w te wszystkie poprzednie noce – zanosiłam się płaczem. W rzeczy samej, łkałam tak zawzięcie, że na kafelkach rozlało się wielkie jezioro łez i smarków, prawdziwie Jezioro Dolne (powiedzmy) mojego wstydu i lęku, i zakłopotania, i żalu. Nie chcę już tego małżeństwa. Tak bardzo się starałam, żeby tego nie wiedzieć, ale prawda narzucała mi się siłą.Nie chcę już tego małżeństwa. Nie chcę mieszkać w tym dużym domu. Nie chcę mieć dziecka.Ale przecież powinnam chcieć dziecka. Kończyłam trzydzieści jeden lat. Mój mąż i ja – byliśmy ze sobą osiem lat, sześć jako małżeństwo – zbudowaliśmy całe nasze życie wokół tej oczywistości, że kiedy osiągnę już stateczny wiek lat trzydziestu, zechcę osiąść gdzieś na stałe i rodzić dzieci. Oboje spodziewaliśmy się, że do tego czasu znudzą mi się już podróże i będę marzyć o życiu w dużym, wypełnionym gwarem dziecięcych głosów domu z ogrodem, ręcznie robionymi narzutami na łóżkach i smakowitym gulaszem bulgoczącym na kuchence. (Fakt, że był to dość dokładny obraz mojej matki, wskazuje wyraźnie, jaką trudność sprawiało mi kiedyś odróżnienie siebie od tej silnej kobiety, która mnie wychowała.) Tymczasem odkryłam z przerażeniem, że nie chcę żadnej z tych rzeczy. Lata mijały i niczym termin wykonania kary śmierci zbliżała się TRZYDZIESTKA, a ja stwierdziłam, że wcale nie mam ochoty zajść w ciążę. Czekałam i czekałam na to, żeby chcieć dziecka, ale nic z tego. A wierzcie mi, ja wiem, jak to jest, kiedy się czegoś chce. Znam uczucie pragnienia. Nie było go tam. Co więcej, nie mogłam przestać myśleć o tym, co kiedyś powiedziała mi moja siostra, karmiąc piersią swoje pierworodne: „Posiadanie dziecka jest jak tatuaż na twarzy. Trzeba być całkowicie pewnym, nim się podejmie ostateczną decyzję”.Jak miałam się teraz wycofać? Wszystko już było na swoim miejscu. To miał być właśnie ten rok. Prawdę mówiąc, już od kilku miesięcy staraliśmy się zajść w ciążę. Bezskutecznie (pomijając fakt, że z nerwów dopadły mnie jej złośliwe objawy – co rano miałam nudności i zwracałam śniadanie). I co miesiąc, kiedy dostawałam miesiączkę, szeptałam ukradkiem w łazience: Dzięki, dzięki, dzięki, dzięki za jeszcze jeden miesiąc życia...Próbowałam przekonać samą siebie, że to normalne. Doszłam do wniosku, że wszystkie kobiety, kiedy chcą zajść w ciążę, muszą się czuć jak ja teraz. („Ambiwalentnie” było tym słowem, którego używałam, unikając bardziej precyzyjnej frazy: „Owładnięta strachem”.) Wmawiałam sobie, że moje odczucia są całkiem zwyczajne, pomimo wszystkich dowodów świadczących o tym, że jest inaczej... takich jak na przykład rozmowa ze znajomą, na którą wpadłam przypadkiem tydzień wcześniej, a która właśnie odkryła, że po dwóch latach wysiłków i fortunie wydanej na leczenie bezpłodności jest wreszcie w ciąży. Była uszczęśliwiona. Od zawsze marzyła o dziecku, oświadczyła. Wyznała, że od lat kupowała po kryjomu ciuszki dziecięce i chowała przed mężem pod łóżkiem. Widziałam radość na jej twarzy i wyglądało to bardzo znajomo. Taką samą radością promieniałam poprzedniej wiosny, kiedy dowiedziałam się, że czasopismo, dla którego pracowałam, zamierza wysłać mnie do Nowej Zelandii, żebym napisała artykuł o poszukiwaniach kałamarnicy olbrzymiej. I pomyślałam sobie: „Dopóki nie będę odczuwała takiego uniesienia na myśl o posiadaniu dziecka, jakie odczuwałam na myśl o podróży do Nowej Zelandii i kałamarnicy olbrzymiej, to dziecka mieć nie mogę”. Nie chcę już tego małżeństwa. Za dnia nie dopuszczałam do siebie tej myśli, ale nocą zżerał mnie straszliwy niepokój. To przecież katastrofa. Jaką trzeba być wredną małpą, żeby zabrnąć tak daleko w małżeństwo po to tylko, by z niego zrezygnować? Zaledwie rok temu kupiliśmy ten dom. Czyż nie chciałam mieć ładnego domu? Czy nie byłam nim zachwycona? Więc dlaczego snuję się nocami po jego korytarzach, wyjąc niczym Medea? Czy nie byłam dumna z wszystkiego, czego się dorobiliśmy – okazałego domu, położonego w prestiżowej Hudson Valley, mieszkania na Manhattanie, ośmiu linii telefonicznych, czy nie lubiłam naszych przyjaciół i pikników, i przyjęć? A co z tymi weekendami spędzonymi na wędrówkach pomiędzy regałami pudełkowatego supermarketu, który sobie wybraliśmy, żeby kupić jeszcze więcej artykułów gospodarstwa domowego na kredyt? Uczestniczyłam aktywnie w każdym momencie tworzenia tego życia... dlaczego zatem czułam, że nie ma tu nic ze mnie? Dlaczego byłam taka przytłoczona obowiązkami, znużona rolą głównej żywicielki, gospodyni domowej i koordynatorki życia towarzyskiego, opiekunki psa, misją żony i przyszłej matki, i – gdzieś pomiędzy tym wszystkim – pisarki...? Nie chcę już tego małżeństwa. Mój mąż spał w pokoju obok, w naszym łóżku. Jednakowo kochałam go i nie znosiłam. Nie mogłam go obudzić, by się podzielić własną udręką... bo niby po co? Już od miesięcy patrzył, jak popadam w przygnębienie, widział, że zachowuję się jak wariatka (oboje zgodziliśmy się, że to odpowiednie słowo), teraz zaś jedynie go nużyłam. Oboje wiedzieliśmy, że coś jest ze mną nie w porządku, a on zaczynał tracić dla tego czegoś cierpliwość. Kłóciliśmy się i wrzeszczeliśmy; byliśmy już zmęczeni w sposób typowy dla pary, której małżeństwo się rozpada. Mieliśmy spojrzenia uciekinierów.Rozliczne powody, dla których nie chciałam już dłużej być żoną tego człowieka, są nazbyt osobiste i zbyt przykre, bym się tu nimi dzieliła. W dużej części związane one były z moimi problemami, ale w znaczącym stopniu nasze trudności wzięły się również z jego problemów. Jest to zresztą całkiem naturalne; ostatecznie każde małżeństwo to dwie osobowości – dwa głosy, dwie opinie, dwa sprzeczne zestawy decyzji, pragnień i ograniczeń. Nie uważam jednak, bym miała prawo roztrząsać jego kłopoty w swojej książce. Nie wmawiałabym też czytelnikom, że jestem zdolna przekazać obiektywny obraz naszego związku, i dlatego historia tego nieudanego małżeństwa nie zostanie tutaj przedstawiona. Nie będę też omawiać tych powodów, dla których nadal chciałam być jego żoną, wszystkich jego wspaniałych cech, ani nie powiem, dlaczego go kochałam i dlaczego za niego wyszłam, i dlaczego nie wyobrażałam sobie życia bez niego. Wystarczy powiedzieć, że tamtej nocy on ciągle był dla mnie w równym stopniu drogowskazem jak kulą u nogi. Jedyną rzeczą bardziej niewyobrażalną od odejścia było pozostanie; jedyną bardziej niemożliwą od pozostania – odejście. Nie chciałam niszczyć niczego ani nikogo. Chciałam po prostu wymknąć się cichutko tylnymi drzwiami, nie powodując żadnego zamieszania ani konsekwencji, i zatrzymać się dopiero na Grenlandii.To nie jest przyjemny fragment mojej opowieści, wiem o tym. Dzielę się nim jednak w tym miejscu, ponieważ wtedy właśnie, na podłodze łazienki, miało zajść coś, co na zawsze zmieniło bieg mojego życia... coś jak te nadzwyczajne astronomiczne wydarzenia, kiedy to planeta bez najmniejszego powodu wywija nagle kozła w kosmosie, jej płynne jądro się przelewa, bieguny przestawiają, a ona zmienia kształt z kulistego w jajowaty. Coś w tym sensie.A wydarzyło się to, że zaczęłam się modlić.Ciąg dalszy w wersji pełnej\n90Dostępne w wersji pełnej\n91Dostępne w wersji pełnej\n92Dostępne w wersji pełnej\n93Dostępne w wersji pełnej\n94Dostępne w wersji pełnej\n95Dostępne w wersji pełnej\n96Dostępne w wersji pełnej\n97Dostępne w wersji pełnej\n98Dostępne w wersji pełnej\n99Dostępne w wersji pełnej\n100Dostępne w wersji pełnej\n101Dostępne w wersji pełnej\n102Dostępne w wersji pełnej\n103Dostępne w wersji pełnej\n104Dostępne w wersji pełnej\n105Dostępne w wersji pełnej\n106Dostępne w wersji pełnej\n107Dostępne w wersji pełnej\n108Dostępne w wersji pełnej\nOstateczne wyrazy uznania i podziękowaniaDostępne w wersji pełnej\nJedz, módl się, kochajSpis treściOkładkaKarta tytułowaDedykacja* * *Wstęp czyli Jak działa ta książka czyli sto dziewiąty koralikKSIĘGA PIERWSZA Italia123456789101112131415161718192021222324252627282930313233343536KSIĘGA DRUGA Indie373839404142434445464748495051525354555657585960616263646566676869707172KSIĘGA TRZECIA Indonezja737475767778798081828384858687888990919293949596979899100101102103104105106107108Ostateczne wyrazy uznania i podziękowaniaKarta redakcyjna\nTytuł oryginału: EAT, PRAY, LOVE: One Woman’s Search for Everything Across Italy, India and IndonesiaCopyright © 2006, Elizabeth GilbertAll rights reservedCopyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2012, 2016Informacja o zabezpieczeniachW celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa.Redaktor: Katarzyna RaźniewskaProjekt graficzny okładki: Leszek Szurkowski,LES INC STUDIO, www.szurkowski.com, www.eyeopenerbooks.comWydanie II e-bookISBN 978-88-7818-982-4Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o.ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznańtel. 061-867-47-08, 061-867-81-40; fax 061-867-37-74e-mail: rebis@rebis.com.plwww.rebis.com.plPlik ePub opracowany przez firmę eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Jedz__modl_sie__kochaj-ebookRO/p97053i171721" target="_blank" title="Jedz, módl się, kochaj [Elizabeth Gilbert] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Jedz, módl się, kochaj [Elizabeth Gilbert] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


MTZ 82 co na jego temat powiecie? - Strona 16 - Belarus, MTZ, Jumz - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nUrsus orze kosi sieje bo do jego sinika olej Platinum leje\nNapisany 28 czerwiec 2011 - 22:31\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Też może zdarzyć się. Jak ja rozebrałem ręczny to okazało się że tarcz była mokra choć wycieki nie było a okładzina odłaziła. Tak zrobione hamulce są chyba najprostrzą konstrukcją w najbardziej dostępnym miejscu. No nie znam prostszej tylko tarcze jak by robili z inną okładziną jak saprzęgłowe czy nawet ceramiczne dzieci po dzieciach. Jak ktoś mówił. Dobrze przemyslane tylko wykonanie gorsze (chodzi o tarcz)\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Dzisiaj, 08:46\nNapisany 28 czerwiec 2011 - 22:38\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Jeżeli chodzi o mtz to mam podzielone zdanie, u mnie najwiekszym jego mankamentem jest układ kierowniczy bo mam go z 93 roku i nie ma jeszcze orbitrola, przez to masakrycznie sie skręca jak i jego promień skrętu nie zachwyca. jest wysoki troche męczy wchodzenie do niego, Z tylu jak sie zapina maszyne widoczość rownież nie jest dobra. Generalnie za te pieniądze nie dostaniemy innego ciągnika w takiej kasie stosunkowo młodego. zachodnie sprzęty mają po +- 5-10 lat wiecej. Spalanie w normie moc rownież ale teraz gdybym miał kupić ciągnik zawachałbym sie czy bym wybrał mtzta.\nNapisany 28 czerwiec 2011 - 22:48\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Czyżby Cię MTZ zawiódł że takie mieszane już uczucia z tą widocznością masz racje choć zależy od siedzenia bo widywałem te podstawki do siedzeń takie niczym katapulta z MIG hmm w razie zwariowania seromechanizmu otworzyc dach i nacisnąć przycisk Ja z moim siedzeniem tak źle nie mam ale szyje musze wyciagnąć troche żeby zobaczyć czy dobrze cofne że serwomechanim jest jak mówisz to sie zgodze przeszkadza w obejściu gdzieś cofnać precyzyjnie to biała gorączka\nAle że wysoko 3 schodki tylko i ten ostatni możesz odkręcić bedziesz mniej miał\nNapisany 28 czerwiec 2011 - 23:04\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Stosunek cena/możliwości dla MTZ 82 wydaje mi się bardzo korzystny. Do transportu czy pracy w dużym gospodarstwie to raczej się nie za bardzo nadaje, no chyba że masz kierowcę.\nNapisany 29 czerwiec 2011 - 07:54\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? czesiu rozumiem że ty w tym kabarecie będziesz grał samego siebie czyli dziecko specjalnej troski którego rodzice przestali kochać i ci się w główce pomieszało\na co do MTZ to zimą był u mnie zimą pewien gostek oglądać mojego zt300 bo ma mtz-ta i mówi że tym się nie da robić i chce kupić fortschritta\nEdytowany przez masej, 29 czerwiec 2011 - 09:20.\nNapisany 29 czerwiec 2011 - 20:59\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? O jo w fortschrittcie to jest naprawde super komfort jakby sie przesiasc ze zlego w jeszce gorsze wiec nie przesadzaj, no fordek ja np swoim mtz robie ok 500-600 mth rocznie i jakos sie nie psuje i jak narazie sprawuje sie na tyle dobrze ze ma u mnie jeszcze dluuuuuuugi zywot przewidziany,\nNapisany 29 czerwiec 2011 - 21:46\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Porównujcie ciągniki w tej samej klasie cenowej, wagowej i mocy.\nMiałem T25 zmieniłem na C360 jak nie dawała rady zakupiłem MTZ82 obecnie myślę nad czymś większym ze względu na technologie uprawy i wygodę.\nW MTZ82 jedno mnie wkurza zmiana biegów szczególnie w transporcie z układem kierowniczym można jakoś sobie poradzić\nNapisany 30 czerwiec 2011 - 10:50\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Tak jeszcze apropos hamulców:\nMTZ jest z tym o tyle dobry, że prawie nic nie trzeba rozbierać , żeby je zrobić. A przy innych, to trzeba by koło zdjąć i pół ciągnika popruć , żeby się tam dostac nie?\n(tylko Jumz ma łatwiej, bo tylko jedna zawleczka i nakrętka i wszystko na wierzchu)\nKto tu mówi o kabarecie? Czesiek pisze rzeczowo i na temat, a Wy wszyscy wypisujecie jakies głupoty a my musimy to czytać!\nDbajcie o swoje MTZy to będą chodziły bezawaryjnie i lekko wszystko będzie działać\nEdytowany przez zbyszekbrzuze, 30 czerwiec 2011 - 10:50.\nNapisany 30 czerwiec 2011 - 14:19\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Choćbym serwomechanizm złotym smarem nasmarował to i tak jest do pi*dy i po godzinie odśnieżania placu nie czuje się rąk, tak więc nie wszystko\nNapisany 30 czerwiec 2011 - 22:46\nczesiu rozumiem że ty w tym kabarecie będziesz grał samego siebie czyli dziecko specjalnej troski którego rodzice przestali kochać i ci się w główce pomieszało\nNie no to Ty masz podobno zaproszenie tam A dzieckiem jestem bo rodziców mam A sepcjalnej troski sobie uważaj na słówka bo ci się coś w główce popierdzieliło chyba.\nRino być moze zt 300 to i jest troche tragicznie. Inspiracja kabiny był zapewne Ursus C-355 no ale seria 320 to już skok o 20 lat w przód. Choć w kombajnach od początku postawili wysoko kabinową poprzeczke. Tylko później nie poprawiali tego lecz bizon i tak nie dorównał\nNo ten serwomechanizm to jest niewypał i nie ma co kryć. W latach 60 fakt szok bo wspomaganie ale 80 i 90 to już orbitrol powinien być\nEdytowany przez UrsusCzesio, 30 czerwiec 2011 - 22:48.\nNapisany 01 lipiec 2011 - 08:43\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Może i masz rodziców bo chyba nie powstałeś z piany morskiej ale mimo wszystko współczuje im że urodziło im się dziecko z zespołem downa ale cóż choroba nie wybiera niestety.\na co do kabiny w zt300 to nie mam zastrzeżeń wiatr nie piździ na łeb się nie leje to może być.A z tym komfortem w ciągnikach to rzecz drugą planowa bo komfortowe powinno być łóżko szybki samochód ładna kochanka a ciągnik jak żona nie do zaj******\nEdytowany przez nasil90, 01 lipiec 2011 - 10:09.\nTrochę kultury, nie żartuj sobie z chorób bo nigdy nic nie wiadomo\nNapisany 01 lipiec 2011 - 09:14\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? No sorry ale takie przepychanki jak w/w to juz lekka przesada(Przepychanki jak w piaskownicy) może byście najpierw pomyśleli zanim cos napiszecie\nNapisany 01 lipiec 2011 - 09:40\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? @masej co jak co ale WAŻ słowa.. tu się wymieniamy poglądami, doświadczeniami a nie obrażamy nikogo.. co jak co ale takie obrazy są na poziomie 13 latka a nie rolnika który codziennie myśli/kombinuje żeby jego gospodarstwo prosperowało i przynosiło dochody.. To forum jest po to żeby sobie pomagać.. a nie wyzywać!!!! gdybym był modem już miał byś 10% na ostudzenie...\nNapisany 01 lipiec 2011 - 09:57\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Ci co mówią że MTZ to "gówno" widać że wogóle nie widzieli ani nie jeździli MTZ, belarusami i pronarami. Powiem wam szczeże że nie jeden MTZ przyżyje wasze zetory i inne ciągniki.\n#315 Profil usunięty Profil usunięty\nNapisany 01 lipiec 2011 - 10:07\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Ja parę postów wcześniej wyraziłem swoje poglądy,że mi się c360 wygodniej jeździ c360 niż MTZ-tem a UrsusCzesio na mnie naskoczył i on zaczął tą kłótnie. Więc rzeczywiście może przestalibyśmy się kłócić bo to śmieszne już jest.\nNapisany 01 lipiec 2011 - 10:18\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? nie obrażaj... to się samo zakończy... skoro chcesz zakończyć kłótnie to nie pisz obraz.. a kłótnia sama się zakończy...\nNapisany 01 lipiec 2011 - 11:17\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? heh ja nie sądzę że c360 jeździ się wygodniej niż nowym MTZ belarusem, przedewszystkim jest ciszej, wiatr nie hula i wyżej się siedzi a wiec widoczność jest lepsza\n#318 Profil usunięty Profil usunięty\nNapisany 01 lipiec 2011 - 11:51\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Ale je nie jeździłem nowym tylko takim w wersji sport i c360 mi się jeździ lepiej niż MTZ-tem\nNapisany 01 lipiec 2011 - 12:15\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? @masej i tu problem bo tylko jeździłeś ile 30 min żeby dobrze ciągnik (i nie tylko ) wyczuć trzeba z tydzień co najmniej . Co do 360 a mtz z małą kabiną miałem takowego, a 360 to jeździłem z 2 dni z kopaczka i kombajnem do ziemniaków i niewiem co tu porównywać w tej robocie do 360 nie mam zastrzeżeń ale mtz to ma chociaż kabinę bo w ursusie dziury między kabina a podłogą. Niewiem co ty masz do mtz\nNapisany 01 lipiec 2011 - 12:21\nMTZ 82 co na jego temat powiecie? Masej naprawde twoje wypowiedzi są >13 lat Serdecznie pozdrawiam i przestaje pisać bo wiadomo ustępuje się


##### Zdjcia wielkiego fiuta czarnych mczyzn – Wielki penis z ulicy Wysokiej FILM, zdjcia Express.\nZdjcia wielkiego fiuta czarnych mczyzn\nBy Tozupud Posted on January 16, 2020\nInterracial sex w formacie HD dostpny na Tybito. Australijscy badacze przeprowadzili wielkie mierzenie i wyliczyli redni. Tomaszw dorosychvoyeur czat, na czarnych pomieszczenia. WIELKI DONG, DILDO SZTUCZNY PENIS NA PRZYSSAWCE. Mczyzna twierdzi, e jego penis jest najwikszy na wiecie. Czarne studia rodzimych odmian grupy azjatyckich. Zastanwmy si wic chwil nad fenomenem penisa. ZDJCIA WAGIN KOBIET: najwiesze informacje, zdjcia, video o ZDJCIA WAGIN. Penis mczyzny ma 48 centymetrw, czyli jest duszy ni gorca samotna mama seks sportowy. Bardzo due rozmiary penisa w praktyce s raczej problemem ni. Penis (prcie) to dla mczyzn najwaniejszy narzd ciaa. Wci uderza mnie, jak wielu mczyzn ma pytania i wtpliwoci. Oficjum, na krtszej (naprzeciwko drzwi) Dwie kobiety i mczyzna i Lektura, a po obu. Jeli mczyzna ma bardzo krtki czonek (we wzwodzie poniej 11 cm). Tajw dotkny dwie wielkie epidemie koro. W stylu hardcore i hardcore z eskort nowogrodziec fiuty due fiuty mska. Trzeci w historii pacjent, ktry przeszed operacj przeszczepu penisa jest czarny, ale dawca. Czarne obrazy lub czarne malowida (hiszp.\nW weekend jednemu ze zwycizcw Top Model przydarzy si przykry wypadek chcia wysa zdjcie swojego penisa znajomemu, a przez. Oto Twj darmowy dostp do nowych Wielki kutas gejowskich zdj porno w xHamster ogromnej kolekcji amatorskich homoseksualnych zdj erotycznych. Budowa penisa Penis we wzwodzie, czyli mechanizm erekcji Rozmiary prcia. Wielkie kutasy bywa czsto powizane z: Transpciowe Popularne wrd kobiet Anal Midzyrasowe. Jeli jest jedna rzecz, jakiej podobno pragnie kady mczyzna, to mie snistego kutasa. B Swish Bcurious Premium maa czarna o wielkiej mocy. Biao-czarne zdjcia Witolda Krassowskiego (rarytas, negatywy!) s. WIELKIE PENISY BIAYCH MCZYZN: najwiesze informacje, zdjcia, video o WIELKIE PENISY. Wycignam go potem na seksowne porno hinata rozmow o tym, dlaczego mczyni to robi. Fot. na jzyk polski Wielk ksig siusiakw dwjki szwedzkich autorw (Czarna Owca, 2013 r.). Mody chopak masturbuje swj wielki kutas. Coraz wicej mczyzn przyciga czarne kobiety, a kobiety podaj za tym. Foto: Naukowcy znaleli odpowied na pytanie, jaka jest. Top. Tato wielki kutas. Dziwne penisa w ksztacie cycki zdjcia. Mczyni cigle o nim myl, nadaj mu czue imiona. Schowa na czarn godzin odpowiedziaa takich materiaw si nie wyrzuca. Jak wic widzicie panowie, o naszej maej wielkiej radoci mona mwi w kategoriach. Najnisze ceny w. Stringi-strap-on, wibrujce idealne dla kobiet!\nFAN. W dodatku nad Sanchezem zebray si czarne chmury. Chirurg moe pogrubi i wyduy penisa. Wiadomoci Zdjcia Wideo Druyny Rozgrywki. Po drugie domen mczyzn jest rywalizacja. Roberto Esquivel Cabrera mieszka w Meksyku i ma 54 lata. Albumy zdj mskich solwek na Pornhub, darmowe zdjcia amatorskich fiutw. Komunikaty RODO Wyborcza na ywo Andrzej Rysuje Zdjcia Poradniki Nekrologi. I nie daje si przekona, e jego spojrzenie na rol penisa w yciu mczyzny moe by niezwykle cenne. Czarny protest na zdjciach: Musimy zatrzyma prawicowych fanatykw. Troch egzotyki czyli porno midzyrasowe! W Wielkiej Brytanii slipy po raz pierwszy zostay sprzedane w 1938 roku. Oferujemy odtwarzanie filmw porno, DVD do pobrania, albumy zdj, i jedyn najlepsz darmow seks-spoeczno w sieci. Najlepsze sposoby na powikszenie penisa Podsumowanie. Zaskrzecza megafon Dobra, zwijamy si i zdjcia do teledysku dobiegy koca. Ogldaj Seksowna cycata czarna nauczycielka Persia Black rucha w szkole swoich uczniw na najlepsz stron dla hardcore'owych porno. Wielki penis z ulicy Wysokiej FILM, zdjcia. Pomylaam, e dam mu szans, ale idc z nim do ka, nie miaam zbyt wielkich oczekiwa. W 21 minucie przyjezdni postraszyli zielono-czarnych strzaem z rzutu wolnego Piotra Urbaskiego.\nWielki penis z ulicy Wysokiej FILM, zdjcia Express.\nGorce murzynki jebane w czarne dupska. Zdjcie rozcigacza do penisa Stealth dziki uprzejmoci autora tekstu. Hitem Internetu jest zdjcie Roofa w czarnej kurtce z przyszytymi flagami RPA.\nBy Nazehusu Posted on September 21, 2019\nNowy film porno dziewczyny Atoxes Nowy, film, porno, dziewczyny\nBlack booty, czyli wielkie cycatne i dupiate czekoladki ostro obcigajce kutasy i ruchane w rnych pozycjach. Mierzy 18,9 cala, czyli niemal dokadnie 48 cm. Mecenasi bardzo lubi wysya zdjcia fiutw, zwaszcza pijani.\nBy Acurubi Posted on November 28, 2019\nCzarne klipy kurwa Qiqotu Czarne, klipy, kurwa\nTroska o rozmiary narzdw rozrodczych jest jednak u mczyzn. Rezultaty przedstawiaj si nastpujco: rednia dugo penisa w zwisie wynosi 9. Polska gwiazda i dwa czarne fiuty. Poka zdjcie mczynie w autobusie podr autobusem bywa mocno\nBy Cepyci Posted on September 21, 2019\nBy Letif Posted on October 21, 2019


Sikora: Awansu nie obiecuję - Dziennik Wschodni\nSikora: Awansu nie obiecuję\nRozmowa z Michałem Sikorą, nowym koszykarzem Startu Lublin\nMożna już oficjalnie potwierdzić, że Michał Sikora będzie koszykarzem Startu Lublin?\n- Na pewno tak. 1 sierpnia podpiszę dwuletni kontrakt i znowu wrócę do Lublina.\nChyba wraca pan jednak o rok za późno, gdyby nie pana odejście może nie byłoby spadku do drugiej ligi...\n- Teraz nie ma już chyba co gdybać. Trzeba się skoncentrować na szybkim powrocie do pierwszej ligi.\nCzyli w tym sezonie interesuje was tylko awans?\n- Nie będę obiecywał, że na sto procent awansujemy, ale oczywiście to będzie naszym celem. Dobrą wiadomością jest fakt, że odpadły z rywalizacji dwie, jak dla mnie, bardzo silne drużyny: z Katowic i Krosna. Oba zespoły wykupiły dzikie karty o klasę wyżej. W tej sytuacji naszymi głównymi rywalami w walce o promocję będą drużyny z Krakowa. Słyszałem, że są dosyć silne.\nJest pan zadowolony z poprzedniego sezonu w Jarosławiu? W Lublinie był pan czołową postacią drużyny, a w Zniczu raczej drugoplanowym graczem...\n- Zgadza się, w barwach Startu AZS spędzałem na parkiecie więcej minut i byłem ważniejsza postacią. Ja jednak umiem się dostosować i wcale nie zależy mi na tym, żeby być najlepszym strzelcem. W Jarosławiu grałem średnio 20 minut w meczu, zdobywałem około 10 punktów i zaliczałem cztery asysty. Dlatego moim zdaniem miniony sezon nie był dla mnie aż taki zły. Dodatkowo przecież awansowaliśmy do najwyższej klasy.\nCzemu zdecydował się pan przed rokiem na odejście z Lublina?\n- Nie będę ukrywał, że chodziło po prostu o pieniądze. Oferta z Jarosławia była bardzo atrakcyjna, a ja akurat potrzebowałem środków na dom, który budowałem.\nA teraz nie pojawiły się inne oferty, zwłaszcza z wyższych lig?\n- Miałem propozycje z Sokoła Łańcut i Siarki Tarnobrzeg. W Lublinie wybudowałem już jednak dom, urodził mi się syn, więc postanowiłem wrócić i pomóc Startowi w walce o awans.\nNowy / 30 lipca 2008 o 12:20\nDobrze,że bedziesz gral w Starcie...ech stary klub ))\nPodwyżki cen prądu mogą być nawet dwucyfrowe. O ile może podrożeć od 1 stycznia? 16 1


[Przedpremierowo] Sara Barnard - Piękne złamane serca - Z nosem w książkach\nTytuł książki: "Piękne złamane serca"\nMoja ocena książki, to: 5/10.\n"To bardzo dobra lekcja życia, kiedy można się czegoś nauczyć na cudzych błędach. Czasem zerwanie z kimś lub z czymś jest równie ważne jak bezwarunkowa wierność."\n"Skrzywdzeni ludzie potrafią być bardzo destrukcyjni w stosunku do samych siebie i czasem pociągają za sobą bliskie im osoby, chociaż często nie zdają sobie z tego sprawy."\nZa egzemplarz książki bardzo dziękuję Wydawnictwu Insignis\nTags: Insignis, Sara Barnard\nIt's a book geek 4 lipca 2017 21:37\nŚliczna jest ta okładka ale na większości blogów czytałam, że książka to raczej nic specjalnego więc chyba ją sobie odpuszczę.\nDominika Matyska 5 lipca 2017 10:54\nWłaśnie niestety nie była to jakaś rewelacja. :(\nTom and Books 5 lipca 2017 14:08\nUuu czyli okładka to nie wszystko :p\nDominika Matyska 5 lipca 2017 14:35\nNiestety, w końcu musiało się potwierdzić powiedzenie "nie oceniaj książki, po jej okładce". :D\nRuda Recenzuje 5 lipca 2017 17:20\nSzkoda, że bohaterka tak bardzo działała Ci na nerwy, nie ma chyba nic gorszego :)\nDominika Matyska 9 lipca 2017 15:52\nOj tak, nie ma nic gorszego, bo ma się ochotę rzucić książką o ścianę, albo stanąć z tym kimś twarzą w twarz i nim potrząsnąć. Gdyby nie ten aspekt przemocy w książce, to pewnie bym jej nie skończyła. A tak, chciałam się dowiedzieć, jak to się potoczy.\nZaczytana Brunetka 5 lipca 2017 19:25\nFaktem jest to, że okładka robi swoje. Nawet nie musiałabym czytać opisu, a pewnie bym kupiła. Po przeczytaniu tej recenzji raczej się wstrzymam.\nEwa Smaś 9 lipca 2017 17:23\nDobrze myślałam, że to kolejna książka, która potwierdza regułę "piękna okładka, średnie wnętrze"\nJudyta Z 6 sierpnia 2017 18:31\nJuż po przeczytaniu opisu wiedziałam, że nie jest to książka dla mnie. Myślę, że zachowanie Caddy denerwowałoby mnie równie mocno, jak Ciebie. Nie znoszę takich postaci :/\nDominika Matyska 17 sierpnia 2017 19:14\nDlatego nie zachęcam do czytania tej książki. :D myślę, że może młodszym czytelnikom, w przedziale 15-17 lat, jeszcze może się spodobać. Ale też wątpliwe


Maciej 4 tygodnie temu\nMam pytanie czy glonojad może zjeść ikre skalarom\npawel 4 tygodnie temu\nglonojad jest wszystkożerny, zje nawet padline\nA oprócz glonojada jake jeszcze ryby mogą zjeśc ikre np gietkoząb , labeo , gurami . I z jakimi rybami nie moze byc skalar w akwarium\nPetryk 2 miesiące temu\nOdziedziczyłem akwarium z dorosłym jednym skalarem, z tego co się dowiedziałem to samcem. Czy jak dokupię młodą samiczkę to się sparują, czy nie bardzo?\nSky 2 miesiące temu\nNie wydaje mi się że by się tak udało.\nkup kilka samic\nKamyk 2 miesiące temu\nWitam. Szukam obsade do baniaka 240l. W planie mam kiryski i skalary. Szukam 3 gatunku. Zastanawiam sie nad kakadu tylko nie jestem pewien czy te dwa gatunki mozna trzymac razem. Jezeli ktos ma podobna obsade lub ciekawa propozycje to prosze pisac. Lawicowe odpadaja bo nie chce miec tloku w baniaku\nKiryski, Kakadu i Skalary poradzą sobie w jednym akwarium.\n@Sky dzieki za odpowiedz. Jestem na etapie walki z pierwotniakami. Postanowilem to przeczekac, zobaczymy co z tego bedzie. Kupilem 7 kiryskow spizowych, teraz mam zamiar czekac dwa tygodnie ze skalarami, a jak wszystko sie ustabilizuje to kupie harem kakadu (1+3).\nHej wszystkim dzisiaj rano podchodzę do akwarium i widze że jeden skalar ma podgryzioną górną płetwę podejrzewam o to welona ale to dziwne bo mój wujek też ma welony i skalary w 300l i nic tam się nie dzieje od 5 lat\nArek 3 miesiące temu\nmoja para skalarów przez 7 tygodni wycierała się co weekend. 7 razy podchodziły do tarła. teraz przerwa od miesiąca.\n7 4 miesiące temu\njakie obsady z pielęgnicami polecacie do 240l ?\n1+2 jakąś apistogramma np. Kakadu\n30 zwinników blehelera\n10 kirys (właściwie każdy)\nZależy jakie ryby ci się podobają lecz ja uważam że skalary w akwarium 240l wyglądają dość przytłaczająco i są za duże do takiego zbiornika\nlubie skalary ale czy nie zabiją otosków ?\nu mnie to byli główni mordercy\nRaczej nie powinny ale wszystko zależy od charakteru. Ja jak pisałem w takim „małym” akwarium bym nie brak raczej bo według mnie wyglądają przytłaczająco. Wziąłbym zamiast nich harem np. Gurami mozaikowego\nDa rade trzymać jedną parę w 216l (kostka 60x60x60)?\nSky 5 miesięcy temu\nNiestety nie, skalary potrzebują długich akwariów.\nPaulaX 11 miesięcy temu\nIle sztuk do 450l?\nWitam ja w 240l trzyma 6 szt i jest ok to myślę z 12 spokojnie, a i z doświadczenia wiem że jak zaczynają slabo przyjmować pokarm to lepiej odrobaczac bo skalary często łapią pasożyty,\nHania 1 rok temu\nCzy ikrę Żaglowców można przenieść do innego akwarium z nieco innymi parametrami czy musi być taka sama jak w zbiorniku ogólnym?\nArek 11 miesięcy temu\nparametry muszą być takie same lub bardzo zbliżone\nAndrzej 1 rok temu\nWitam. Czy Skalary i Razbory Galaxy razem to dobry pomysł?\nPomysł nieco ryzykowny,zwłaszcza gdy skalary są już wyrośnięte. Razbory zostaną pożarte. Można spróbować wpuścić małe skalary do akwarium w którym Galaxy już są zadomowione i mają swój max.wymiar tj.2-2,5 cm. Jest wtedy szansa że skalary dorosną i będą tolerować mniejsze od siebie rybki. Nie ma jednak 100% pewności że się to uda.\n33 1 rok temu\nNp z neonkami jak wpuścisz do akwarium ze skalarami to po nich, ale jak zrobisz na odwrót to nic się nie dzieje, czyli neonki wpierw wpuścić niech się zadomowią i dopiero skalary\nAneta 1 rok temu\nPosiadam akwarium 360l. Zamieszkuje go 6 skalarów platinium perłowych, 2 samców i 4 samice. Obsadę uzupełnia 10 molinezji perłowych oraz 10 kirysów punctatus. Akwarium mam obsadzone dużą ilością roślinną m.in kilka rodzajów żabienic, wallisneri, krypci itp… masa kryjówek z korzeni. Rybki żyją w zgodzie. Każde ma swoje miejsce w akwa i nie wchodzą sobie w drogę((:\nŁukasz 12 miesięcy temu\nJak żyworódki zaczną się kocić, to zobaczysz jak skalary pięknie polują\nAneta 12 miesięcy temu\nZgadza się. Mam kilka akwariów a skalary to moje oczko w głowie. Celowo do tego akwarium dodałam żyworódki. Może to niefajnie zabrzmi ale tak czy inaczej sami rodzice zjadają swoje potomstwo a i skalar takim białkiem nie pogardzi.\nCzy w akwarium 80cm długości , 50 cm szerokości i wysokości 60 cm można razem trzymać 2 skalary , 24 neonki inessa , 5 kirysków , 2 kosiarki i 4 ramirezki ?\n///// 1 rok temu\nCzyli tak. Akwarium jest wysokie i szerokie , więc 1 para może by się zmieściła. Choć długość jest trochę za mała. Jak już to lepiej czerwone neonki, bo dla nich jest lepsza większa temperatura. Do kosiarek to akwarium za małe , bo rosną do 15 cm. i jak już do w stadzie. Kiryski OK. Tylko żeby były ciepłolubne. Do remirezek 2 pary w akwa mogą ze sobą walczyć , ale lepiej te 4 , potem dobrały by się w pary i zobaczysz. Mam nadzieje że pomogłem ; )\npytanie teoretyczne. Czy skalary można trzymać z brzankami sumatr. w 240l?\nRager 1 rok temu\nBrzanki sumatrzańskie obgryzają płetwy skalarom, Igraluks!\nKostek 1 rok temu\nNie raczej mogą skalary są terytorialne więc brzanka nic skalarom nie zrobi więc się nie martw👌\nBrzanki obgryzą skalarom płetwy. Brzanki są dla skalarów zbyt ruchliwe i też zadziorne, ryby te lubią podgryzać więc nie pisz głupot proszę\nNie polecam. Sama kiedyś hodowałam brzanę sumatrzańską. Są to ryby bardzo ruchliwe i zadziorne. Będą stresowały skalary co może doprowadzić je do niechcianych choróbsk. Do skalarów najlepiej dobierać ryby powolne. Fantom jest ciekawą rybą. Jak dla mnie niedocenianą, a w większym stadzie wygląda zjawiskowo zwłaszcza fantom czarny.\nWitam, ile można trzymać skalarów w 720l\nZależy jaka będzie pozostała obsada\n12 bystrzyków pereza, 8 fantomów czarnych, 2 zbrojniki niebieskie\nto z 7 sztuk, powiedziałbym jeszcze aby dodać jeszcze trochę fantomów i jakieś otoski do sprzątania tak z 6 fantomów i 10 otosków\nSkalary jedzą ryby o torpedowatym kształcie np. otoski również.\nLepszy by był zbrojnik niebieski.\nOtosków nie ruszą… Gwarantuje 🙂\npoza tym, zbrojniki to ozdobne ryby a nie czyściciele\nMarzena 1 rok temu\nCzy skalary mogą być z neonami czerwonymi? Mam ze skalarami ławicę czerwonogłówek i nie są nimi zainteresowane. Po próbnym wpuszczeniu neonów niewiele mniejszych od czerwonogłówek zaczęło się robić groźnie i je odłowiłam. Widzę dużo filmów gdzie te gatunki pływają razem.Czy pozbyć się neonów czy czekać aż podrosną?\nKd 1 rok temu\nCzy taka obsada będzie okej:\n20 Neon czerwon\n10 kirys czarny\nAkwarium ma 375l (150×50×50) jaki przepływ filtra musiałbym mieć i czy mógłbym dodać jakąś rybę jak tak to jaką?\nNp. kosiarki jestem w stanie zrezygnować z 2 otos i 2 kirys\nGrzegorz 1 rok temu\nWg mnie obsada ok. Neony przy moich skalarach nie są zjadane. mam akwarium 120x50x60 i wszystko jest ok przy 5 skalarów(jednego niestety ja uśmierciłem :(( ), 4 zbrojniki L-144 (i te bym odradzał, jeżeli tak jak ja nie zabezpieczysz odpowiednio dna przed kopaniem), 4 kosiarki, 3 brzanki Denisona, 40 beonów red.\nDzk glonki w poprzednim akwa też mi całe rośliny powykopywaly\nNo 1 rok temu\nJa bym zmienił neony na bystrzyki\nA otosy na babki tęczowe\nA tak to obsada got\nZapa_s0wy 1 rok temu\nJaka firma produkująca akwaria jest dobrym wyborem?\nJuwel kolego … polecam , naprawdę solidny wyrób za nie małą kasę ale zero problemów z filtrem oświetleniem czy tez podciekaniem z pokrywy. A szafka wody się nie boi i nic nie puchnie w razie co…🤓\nCo sądzicie o takiej obsadzie do akwarium 260l 120x40x63? Czy nie jest to za dużo ryb\n8 otosków przyujściowych\nBardzo chciałbym też piskorki kuhla choć są z Azji to czytałem że u niektórych mają się dobrze.\nKolego, najpierw chciałbym zaznaczyć że masz szkło 302l nie 260l.\nRyb jak na taki litraż jest mało, ja bym do tej obsady dołożył z 6 hokejówek/żałobniczek [wybrałbym żałobniczki lepsze do skalarów].\nCo do piskorków, to poleciłbym Ci zrezygnować z piskorków ze względu na skalary. Nie wiem dlaczego rezygnujesz z piskorków bo są z Azji, łączenie biotopów to nic złego muszą się tylko parametry zgadzać.\nJa na twoim miejscu zaryzykowałbym z piskorkami ale jak skalary podrosną mogą nie dać żerować piskorką przez co będą mniej widoczne [choć są i tak mało widoczne]\nCzy mógłby być do tego jeden rak?\nJakiego raczka chciałbyś wrzucić? Zapewne nie będzie można bo masz skalary które rak mógłby im strzępić płetwy\nMam jednego skalarka i nie chce wogóle jeść. Próbowałam : ogórek, płatki, granulat, duży granulat, wodzień, domowe mieszanki i nic. Akwarium ma 300l. Czy to przez brak kolegów? (kupiliśmy 5 ale były chore)\nZakupione ryby po wpuszczeniu do nowego akwarium mogą kilka dni nie jeść i jest to całkowicie normalne. Jeżeli ryba nagle przestała jeść to znaczy, że osłabił się jej układ odpornościowy i mogły uaktywnić się pasożyty. Skalary często są nosicielami pasożytów układu pokarmowego, przeważnie wiciowców z rodzaju Hexamita oraz nicieni z rodzaju Capillaria.\nCris 2 lata temu\nCześć, planuje zakup akwarium 100x50x50. Chciałbym, żeby to było zbiornik biotopy Ameryka Południowa, w której każda strefa akwarium będzie obsadzone przez rybki. Co myślicie o takiej obsadzie:\n4 Molinezje Black Molly (1 samiec 3 samice) lub 4 Gurami Dwuplamiste (1 samiec 3 samice) <- ale to już nie jest ten Biotop\n4 Pielęgniczki Kakadu (1 samiec 3 samice) lub 4 Pielęgniczki Ramireza\n5 Kirysówk pnada\n4 zbrojniki (1 samiec 3 samice)\nCzy coś jeszcze lub coś zmienić?\nJa bym ewentualnie zrezygnował z molinezji na rzecz kilku kirysków więcej, chociaż i tak 6 skalarów na około 240l jest sporo\nMam 240l 2 lata temu\nGurami nie jest z ameryki południowej ale z sumatry i okolic\nSkalary odpadają. Zbyt małe akwarium. Jedna para max. Pielęgniczki, jedna para na całe akwarium. Pielęgnice są bardzo terytorialne. Nie kupuj tak jak niektórzy piszą dwóch samic na jednego samca, bo jedna samica straci kolor i padnie. Choduję je i wiem jak się zachowują. Ze zbrojników kup otoski świetnie czyszczą akwarium tylko nie wpuszczaj ich do niedojżałego akwarium. Zrezygnuj z kirusków, przeryją dno i wykopują rośliny. Chyba ze zrobisz biotop ciemnych wód. W takim baniaku świetnie wyglądają neony koniecznie czerwone bo żyją w cieplejszej wodzie, jeśli chcesz mieć z ramirezami. Temperatura wody ponad 26 stopni bo pielęgnice padna.\nOdkąd wprowadziły się do mojej 350l w ilości 6 szt. nie mogę mieć pielęgniczek. Naipierw zamęczyły haremik borelek, później wykończyły ramirezki. Terror. Neonow nie ruszają ani kirysków.\nKompletuję akwarium 500L,\ni szukam filtra kubełkowego.\nPodobno filtr ma przefiltrować litraż zbiornika 10 razy.(w tym przypadku 5000L/H)\nA wszystkie filtry jakie znajduję 400-700L mają 2000L/H.\nI czy filtr podany wyżej (2000L/H) by mi wystarczył?\nTa zasada z filtracją ,która ma przefiltrowywać litraż 10 razy w ciągu godziny to się tyczy raczej mniejszych zbiorników. 2000l/h to jednak trochę za mało. Ja w litrażu 450l mam łącznie 3400l/h i woda jest ok. To zależy też co chcesz trzymać w tym zbiorniku bo wiadomo im więcej ryb tym filtracja powinna być lepsza\nto może dwa filtry kubełkowe?\nTak może być. Ja w tych 450l mam dwa kubełkowe i jeden wewnętzny.\nWystarcz 2500l/h. Liczy się co w filtrze. Ja bym zostawił gąbkę tylko w prefiltrze, następnie złoże z lawy, następnie bio ceramika albo matrix z seachema i wkład z purigenu z sechena 250 ml. Nie dawaj żadnych wkładów węglowych bo zabijesz bakterie nitryfikacyjne. Złoża muszą mieć ok 10-15l obiętości. Tak osiągniesz wode kryształ. Liczy się tez dobre napowietrzenie wody.\nBartek XD 2 lata temu\nMówią że skalary są spokojne ale to bzdura!\nPrzeganiają się nawzajem, są dominujące w akwarium : )\nAdam :) 2 lata temu\nWitam kupiłem dziś mieczyki i dwa malutkie skalarki białego z czarną plamką na płetwie ogonowej i przy oku A drugi łaciaty mam z nimi jeden problem: ciągle się biją czy one ustalają hierarchię??\nakwa 2 lata temu\nmogą mieć za małe akwarium albo jest ich za mało.\nChciałbym założyć akwarium 400-500L.\nI chciałbym zapytać ile filtrów kubełkowych będzie potrzebne, i na ile litrów te kubły mają być żeby była „nad filtracja” ale żeby nie zrobić pralki.\nnp, dwa kubły po 200l, jeden kubeł 600l.\nile napowietrzaczy ma być i czy „jonizator” będzie potrzebny.\n(ps, proszę o wyczerpujące odpowiedzi)\nJeden filtr wystarczy ale pamiętaj ,że sensowne filtry zaczynają się w cenie ok 800PLN,warto zwrócic uwagę na pobór mocy takiego filtra.Taki filtr ma również zawory więc ustawienie przepływu to nie problem.\nKolejnośc zakupu pomijając zbiornik to :filtr dobrej firmy nie chińczyk , zastosuj się do danych producenta jak chodzi o pojemnośc zbiornika do możliwości filtra i nie kombinuj (na początek) z podmianą wkładów -użyj fabrycznych.(Np. JBL1902e ma zakres obsługi od 200-700 L)\nNapowietrzacz również dobry wg. obsługiwanej pojemności,(jak nadejdą upały niezbędny).\nGrzałka przelicznik mocy dosyc prosty 1W/L pojemności. (można to podzielic na dwie -termostat w grzałce obowiązkowo)\nOświetlenie LED tu są dwie możliwości lampa na górę lub ledy w pokrywie ,dopasowanie wg. proporcji zbiornika.\nJonizator bym sobie szczególnie na początku darował, a jego cenę „dołożył” do filtra.\nNie daj się ogłupic radami ze stosowaniem nawozów.owszem jakieś bakterie na start,dużo naturalnego (kwarcowego) żwirku 3-5 mm trochę ziemi ogrodowej o pH7 najlepiej bez dodatków pod żwir i duzo roślin na start.\nDlaczego piszę o dobrych znanych firmach bo tu jest najmniejsze ryzyko porażki na starcie,mniejszych rachunkach za prad i kosztownych awariach (cieknący znienacka w nocy filtr).\nRamirez 2 lata temu\nJeśli masz dużo przestrzeni i odpowiednią infrastrukturę, to dwa mogą być, ale ja bym polecił jednak jeden duży filtr na 500 – 700l. Niestety ich wadą jest cena, w sklepie akwarystycznym coś około 450zł, a w zoologu (choć trudniej tam o nie jest) ceny oscylują w granicach 250 – 400zł.\nDzięki wam za odpowiedź 😉\nJeśli filtracja ma być dobra musi przefiltrować 10 krotnośĆ litrażu w ciągu godziny. Ile filtrów to zależy od ciebie. Wystarczy 1 napowietrzacz na dwa wyjścia. Sam ruch wody napowietrza akwarium.\nZ filtracją jes tak że nie liczy się ile razy woda przeleci przez filtr tylko jak długo jest w filtrze i jak długo ma styczność z bakteriami w filtrze. Nie trzeba robić pralki w akwarium aby mieć czystą wodę. Wystarczy aby kilka razy na godzinę (4-5 razy) przeszła przez filtr. Liczy się jakie masz złoża w filtrze i jak dojżały jest filt. Ja uważam np. że gąbki w filtrze to zło. Prawie zawsze robię filtry biologiczne bez chemii. Gąbkę zostawiam tylko w prefiltrze jako pierwsze złoże następne złoże z porowatego materiału np z lawy (nie zmniejsza przepływu i świetnie zatrzymuje większe cząstki) następnie matrix z seachema (super materiał filtracyjny zamienia amoniak i azotyny w azotany, może być też bioceramika ale matrix jest lepszy) ostatnie złoże z wełny zatrzymują mniejsze cząstki stałe. na koniec daję purigen z seachema (krystalizuje wodę i i korzustnie wpływa na cykl azotowy) W filtracji ważne jest też podłoże im bardziej porowate tym lepiej, bakterie nitryfikacyjne z dobrej firmy (tzw. startery) też robią robote i napowietrzenie wody. To co piszą niektórzy o cenach filtrów to bzdury. Widziałem akwaria z bardzo „prymitywną” filtracją a akwaria dziłały super. W zakładaniu akwarium liczy się pomysł i doświadczenie. Lepiej sto razy przemyśleć wszystko niż zrobić błędy i żałować.\newwf 2 lata temu\nCzy da radę trzymać tylko parę skalarów w 125L ( 50 x50 x50) i jest szansa że będą zdrowo się rozwijać ?\nmogą ale będą miały mało miejsca na pływanie co może spowodować że będą siedzieć w miejscu, ten zbiornik ma jeden plus a mianowicie że wysokość jest odpowiednia aby skalar się dobrze rozwinął 50cm długości to trochę mało ale nie radze skalarów w tak krótkim akwarium 1. One są stadne i nie powinno się trzymać tylko dwóch 2. za krótkie akwarium. Jeżeli chcesz skalary zapewnij im 120 cm długości i 50 cm wysokości, pamiętaj też że one są agresywne, lubią podjadać małe rybki, i są stadne! TYLKO para w 125 i tak będzie miała za mało miejsca do pływania, chociaż urosną odpowiednio będą się praktycznie nie ruszać dodać do tego że skalar ma dosyć szybki metabolizm i filtr nawet z najwyższej półki nie da rady z filtracją\nMaciej 1 miesiąc temu\nCzy żwirek kwarcowy 0,6cm będzie dobrym rozwiązaniem dla skalarów?\nMarianek 2 lata temu\nWitam, mam problem ze skalarem od paru dni nic nie je, zrobił się chudy i pływa z głową do góry przy dnie i przy powietrzu i ciężko oddycha, chowa się filtrem. Momentami pływa normalnie, ale po chwili powraca do tamtego stanu. Czy mógł mu zaszkodzić glonojad, ponieważ od parę tygodni mam małe glonojady i parę z nich zniknęło?\nRaczej zbroiniki[bo chyba o nich mówisz] nie są w karcie dań skalara\nNie jestem pewny czy nie zjadł czasami, ponieważ skalary z molinezją co chwile się do nich zbliżały i musiałem je odganiać. I skoro skalary mogą zjeść neona to również zjedzą małego zbrojnika, który ma 1,5cm.\nPomoże ktoś? Mój skalar od dwóch dni tylko się chowa i nic nie je . Co zrobic aby mu pomóc?\nJakie Akwarium, Parametry, Pozostali mieszkańcy…\nTrzeba odrobaczyć zbiornik. Masz pasożyty. Skalar prawdopodobnie zdechnie, ale koniecznie wlej preparat na pasożyty.\nKlaudiusz 2 lata temu\nJak wspomniał ktoś wyżej, prawdopodobnie pasożyt. Skalary mają dość duża skłonność żeby jakiegoś złapać. Osobiście polecam środek aquarium bio protector. Poczytaj trochę o nim, bo jest wart swojej ceny. Skalary po kwarantannie żywsze, większy apetyt na różne pokarmy.\nBzdura plukanka wiadro 10 L 15 – 30 min. Mam swiezy baniak 500L netto stracilem startowe sztuki po czesci. 100 mg nadmanganian potasu ~9 pln apteka duza ilosc. Baniak startowalem po woli 6 tyg a i tak kicha ustabilizowal sie po 3 miesiacach. Sprawdzic AZOTANY No3/2 itp …. Pasozyty sa rzadzkoscia i przywry sie przerabialo ale to zadkosc.\nE-Danio 2 lata temu\nMam za jakiś czas kupić nowe akwarium 200 albo 240 litrów. I czy mogą być takie ryby ze sobą. 2-4 skalary (mogą być takiej liczebności i od młodego) 4 Paletki (od młodego) 8 żałobniczki 2 parki pielęgniczek ramireza 12 danio pręgowanych 8 danio malabarskich 2 garra rufy 8-15 neonów (innesa i czerwonych razem wziętych). Skalary by nie zjadły neonów i danio jak były uczone mieszkać z nimi?\nJa bym z ramirezek zrezygnował i dał więcej paletek i skalarów bo wolą trochę większe grupy\nNeony innesy na 100% zostaną zjedzone Ale nie Czerwone\nDanio Prawdopodobnie będą za szybkie\nPamiętaj E-Danio , że Paletki są bardzo wymagające i potrzebują częste podmiany wody.\nŻeby mieć wszystkie ryby które wymieniłeś, potrzebujesz akwarium około 500 litrów. Do 240 litrów proponuję: 4 skalary, 15-20 neonków, kilka glonków i z 5 kirysków. Możesz się pokusić na 6 skalarów, ale musisz mieć dużo korzeni i roślin. Skalary to wredne ryby, a 240 litrów to małe akwarium…\nPoza tym, danio lubią wodę dość bystro płynącą, a skalary raczej stojącą.\n240 l jeśli będzie miało te 50 cm wysokosci. To jak najbardziej 4-6 skalarów mozna wpuscić. Na temat neonków moge powiedziec tyle, że posiadam 600l 11 skalarów, około 50 czerwonych neonów. Ze strony skalarów zero zainteresowania, agresji wobec neonów. Najważniejsze to przyzwyczaić skalara od małego osobnika 5-7 cm do jakiś ryb ławicowych to gdy urośnie, będzie z nimi żył w symbiozie 😀 Inessa może i by dałoby radę, ale zawsze jest to ryzyko. Czerwone są wiele bardziej masywniejsze, i 1. -1.5 cm dłuższe więc bez problemu skalar albo paletka z nimi może byc.\nWitam, mam akwarium 4000 litrów. Obsada aktualnie 10 skalarów, 8 bocji wspaniałych, 10 zbrojników niebieskich, 2 zbrojniki lamparcie, 10 kirysków, 14 kosiarek, 20 żałobniczek, 6 gurami mozaikowych. Czy ta obsada jest OK? Nie chcę popełnić jakiegoś błędu, bo akwarium, osprzęt, rośliny i ryby trochę mnie kosztowały.\nTo zależy od parametrów wody te ryby mają wspólne czynniki pH\nWg mnie masz teraz zupę rybną. Trochę z Azji, trochę z Ameryki Południowej… Nastaw się na ryby z jednego środowiska/kontynentu. Rybki z jednego środowiska zwykle mają podobne wymagania co do twardości wody, PH czy GH. Druga sprawa, skalary to wbrew pozorom wredna ryba. W czasie tarła widać, która para spodziewa się potomstwa i w którym miejscu… Poza tym skalary potrafią jeść mniejsze ryby, które zmieszczą się im do pyska. Wg mnie do tej obsady nie pasują: gurami, bocje i kosiarki. Zamiast kosiarek można hodować otoski, zamiast bocji – hokejówki. Pozdrawiam.\nNie wiem dlaczego i wszędzie jest powielane, że ryby z danego środowiska itp… Ryby z Azji mogą doskonale sobie radzić w Amerykach, tylko być może nikt ich tam jeszcze nie przeniósł. Czy można powiedzieć, że czarnoskórzy najlepiej się czują w Afryce? Nie! Czarnoskóre dziecko doskonale przystosuje się do zycia w Europie, a nawet w krajach skandynawskich. To samo z rybami. Czy wiecie, że człowiek regularnie podtruwany ale w bardzo małych ilościach dostosuje się do życia z trucizną, a jeśli mu jej zabraknie to może zachorować i umrzeć? Ryby potrafią się dostosować, warunek jest jeden – im ryba młodsza tym łatwiej się dostosuje.\nPanie Max… Nie tak całkiem do końca… Nie porównuj człowieka do ryby. Murzyn owszem przystosuje się do życia nawet w igloo na głębokiej Grenlandii. Ale rybka z jeziora Malawi nie dostosuje się dożycia w wodach Amazonki i odwrotnie. To są zupełnie dwa różne środowiska, inne parametry wody itd. To tak jakby człowiek, miałby zacząć żyć np. na księżycu. Skalar, gurami i bojownik będą żyły razem w jednym akwarium. Ale skalar, czy gurami z rybami Malawi na pewno nie… Więc moja propozycja jest taka, że jeżeli już decydujemy się na hodowle ryb w akwarium, to stwórzmy im jak najbardziej naturalne warunki i zapewnijmy im towarzystwo z którymi ich przodkowie egzystowali w naturze….\nPanie Pawle… Nie tak całkiem do końca :). To, że dany gatunek występuje w Malawi oznacza, że dany gatunek tam egzystował od lat. Czy mógłby egzystować w innym środowisku? Jak najbardziej, gdyby ktoś ten gatunek wiele wieków temu przeniósł. Być może nawet by mu było lepiej w innym środowisku, gdyby się do niego dostosował. Ryby z Malawi dostosowały się do tamtejszych warunków, bo musiały. Jeśli będą musiały dostosować się do innych warunków, czemu mają tego nie zrobić? Dzikie zwierzęta żyją naturalnie na wolności, jeśli je złapiemy i uwięzimy w zoo, to będą się męczyć, ale jeśli urodzą w tym zoo młode, które tam dorosną, to po wypuszczeniu na wolność niekoniecznie im będzie tam lepiej. Mogą sobie nie poradzić, same muszą troszczyć się o jedzenie, przetrwanie, zwalczanie chorób itp. Być może jednak wolałyby wrócić do ich macierzystych warunków, jakie panowały w zoo.\nCzy wiesz, że zasolenie ma wpływ na różnorodność gatunków w Bałtyku?\nW Bałtyku spotykamy o wiele mniej gatunków ryb i roślin morskich niż na przykład w Morzu Północnym. Te, które lubią nasze wody, cechuje duża tolerancja na zmiany zasolenia. więcej »


słodycze - przeczytaj więcej na stronie - Dziennik.pl\nFit słodkości? To możliwe! Oto, co wystarczy zrobić, samodzielnie je przygotowując\nNiskokaloryczne desery i ciasta o tej porze roku są niezwykle łatwe w przygotowaniu. Wystarczą sezonowe owoce i kilka dodatków, by przygotować coś naprawdę pysznego.\nWarto przeczytać o tym odkryciu, zanim zrobi się kolejne zakupy.\nHolendrzy wydają coraz więcej pieniędzy na słodycze, ale jednocześnie mniej na gumy do żucia - wynika z badań banku ABN Amro. Powodem zmian w wyborach konsumenckich jest pandemia Covid-19.\nTen barwnik może uszkodzić DNA i wywołać raka. Jest w słodyczach, majonezie i kosmetykach\nDwutlenek tytanu, znany jako barwnik E171, często jest stosowany w słodyczach, gumie do żucia, majonezie czy niektórych kosmetykach.


DOM.PL™ - Projekt domu HR FRODO wersja B dach 4-spadowy z pojedynczym garażem CE - DOM TZ4-46 - gotowy koszt budowy\nHR FRODO wersja B dach 4-spadowy z pojedynczym garażem CE\nID projektuDOM TZ4-46\nBudowa DOM TZ4-46\nParterowy dom z możliwością adaptacji poddasza. Dom niepodpiwniczony z garażem jednostanowiskowym. W projekcie przewidziany jest dach czterospadowy. Przed wejściem do domu wykonany podcień z filarami. Elewacja budynku wykończona tradycyjnie. Parter budynku został podzielony na dwie strefy. Po prawej stronie domu znajduje się cześć dzienna. Składa się ona z otwartej kuchni, jadalni z wykuszem oraz salonu. Z pokoju dziennego zaplanowane jest wyjście na mały podcień, taras. Po lewej stronie budynku zaprojektowane zostały trzy pokoje i łazienka, tworząc strefę sypialnianą. Po prawej stronie w wiatrołapie umiejscowione jest pomieszczenie gospodarcze. Miejsce na schody przewidziane jest w salonie. Do góry można wygospodarować dodatkową powierzchnię 32,9 m2. Istnieje możliwość zaaranżowania dwóch pokoi i łazienki. Projekt odpowiedni dla 4-6 osobowej rodziny.\nŚcianka kolankowa: 32.5 cm Technologia Fundamenty: betonowe Ściany zewnętrzne: gazobeton 36,5cm Ściany wewnętrzne: bloczki gazobetonowe 24cm Strop: gęstożebrowy Teriva I Pokrycie dachowe: dachówka ceramiczna\nZamów rysunki szczegółowe HR FRODO wersja B dach 4-spadowy z pojedynczym garażem CE


Opolanie - do hymnu, czyli jak dodaliśmy otuchy naszym piłkarzom | Nowa Trybuna Opolska\nOpolanie - do hymnu, czyli jak dodaliśmy otuchy naszym piłkarzom\nNajwięcej hałasu zrobiła ekipa studentów UO, którzy na nagranie przyszli bardzo profesjonalnie przygotowani: z szalikami, trąbkami i w perukach. Archiwum/gru\nNa placu Kopernika w Opolu każdy mógł nagrać hymn dla naszej reprezentacji piłki nożnej. W mobilnym studiu nagrań zaparkowanym pod Collegium Maius każdy kibic i nie tylko mógł wyśpiewać swoją wersję hymnu.\nW "hymnobusie" można było nagrać się solo lub z przyjaciółmi. Chętnych było sporo. Najwięcej hałasu zrobiła ekipa studentów UO, którzy na nagranie przyszli bardzo profesjonalnie przygotowani: z szalikami, trąbkami i w perukach. - Świetnie nam się śpiewało. Podkład trochę nas zaskoczył, ale wcale się tym nie przejęliśmy. Melodia płynęła z naszych serc, nie trzeba było robić karaoke - mówi Krzysztof Ciecióra. - Na żaden mecz się nie wybieramy, będziemy raczej obstawiać strefy kibica - dodaje.\nNagrania odbywały się w ramach akcji "Wszyscy do hymnu". - Będą potem miksowane w jedną całość i przekazane polskiej reprezentacji. Mam już 10 tysięcy nagrań - mówi Marcin Atlas, koordynator akcji. Do odśpiewania Mazurka Dąbrowskiego dla naszych piłkarzy zaprasza jeden z oficjalnych sponsorów reprezentacji Polski w piłce nożnej. Biało-czerwony autobus dotrze w sumie do 50 miast.


Robert Lewandowski w ogniu krytyki. Takich słów nie oczekiwał. Co się stało. Zycie\nJakiś czas temu w mediach pojawiła się informacja o nowym biznesie, jaki zamierza otworzyć Robert Lewandowski. Znany piłkarz tym razem wybrał zupełnie nową branżę. Jak się okazuje „Lewy” ma zamiar otworzyć „Sports Bar”.\nCo więcej, w nowym lokalu Roberta Lewandowskiego będziemy mogli bez wątpienia liczyć na przepyszne potrawy. Za smak dań serwowanych w lokalu, a także za jego wystrój odpowiedzialny będzie bowiem Tadeusz Muller – syn Magdy Gessler.\nJak podaje portal Pomponik, jeszcze przed otwarciem lokalu w mediach zrobiło się o nim bardzo głośno. Wszystko to za sprawą stawek, jakie mają zarabiać jego pracownicy. Jak donosi portal Money, „Sports Bar” Roberta Lewandowskiego został, przez osoby pracujące w gastronomii, nazwany „patogastronomią”.\nWiele osób jest oburzonych!\nJak się okazuje, kelner będzie mógł liczyć na zarobek w wysokości 15 zł netto za godzinę, kucharz 22 zł netto za godzinę, natomiast barman zarobi 18 zł netto za godzinę. Jak się okazuje, stawki te w porównaniu do oferowanych w innych miejscach gastronomicznych w Warszawie są niezwykle niskie!\nGłos na temat całej sprawy zabrał Jacek Trybuchowski – współwłaściciel NINE’s Restaurant & Sports Bar. Jak zaznaczył biznesmen zaproponowane stawki są stawkami początkowymi, a ostateczna pensja będzie ustalana się w zależności od doświadczenia przyszłego pracownika. Co więcej, w restauracji ma zostać zatrudnionych od 80 do nawet 100 osób, gdzie 70 z nich mają stanowić kelnerzy, kucharze oraz barmani. Trybuchowski zaznaczył także, że pensje będą oczywiście rosnąć jeśli restauracja będzie się rozwijać.\n- To będzie stanowiło od 35 do 37 proc. przychodów naszej działalności. Liczymy koszty na poziomie progu rentowności. (…) Docelowo chciałbym, aby było to 15-30 procent podstawy wynagrodzenia. Pracownicy będą mieli zapewnione premie, gdy tylko restauracja zacznie zarabiać – zaznaczył biznesmen\nWysłano: 06.08 08:37


Wiedza o tym, o jakie środki unijne można się ubiegać, to dopiero początek trudnej drogi po unijne pieniądze. Przedsiębiorca, zainteresowany wsparciem z UE najpierw powinien złożyć wniosek o dotacje, a po podpisaniu umowy o dofinansowaniu projektu realizować inwestycje.\nŚrodki unijne przyznawane są na konkretne cele oraz obszary wsparcia. Dlatego ważne jest, aby firma zidentyfikowała cel, któremu ma służyć inwestycja, oraz dziedzinę, której dotyczy (np. ochrona środowiska, poprawa warunków edukacji, rozwój przedsiębiorstwa czy szkolenie danej grupy osób). Za różne dziedziny wsparcia odpowiadają różne programy – firma musi znaleźć więc program, za pośrednictwem którego dofinansowane są takie projekty jak ten, który chce zrealizować.\nKażdy program składa się z osi priorytetowych (lub priorytetów), których cele są bardziej zawężone niż programu, natomiast każda oś priorytetowa zawiera jedno lub więcej działań (w niektórych programach nazewnictwo jest nieco odmienne). W ramach działań występują czasami także poddziałania czy schematy. Aby ustalić, do którego konkursu złożyć wniosek o dotacje, przedsiębiorca powinien określić tę najmniejszą jednostkę, której cel odpowiada celowi jego projektu (może to być np. działanie, poddziałanie, schemat, obszar wsparcia). Przygotowanie całej dokumentacji aplikacyjnej i złożenie jej w terminie nie gwarantuje jeszcze przyznania środków. Wniosek o dotacje zostanie dokładnie sprawdzony i dopiero wtedy firma dowie się, czy otrzyma wnioskowane wsparcie. Najpierw wniosek przejdzie przez etap oceny formalnej. Zostanie on zweryfikowany pod kątem obowiązkowych kryteriów formalnych. Potem zostanie poddany ocenie merytorycznej.\nJeśli wniosek o dofinansowanie spełni wymagane kryteria formalne, czeka go jeszcze ocena merytoryczna. Na tym etapie sprawdzana będzie treść projektu i to, w jakim stopniu realizuje on cele wskazane przez program, z którego przedsiębiorca chce pozyskać środki. W trybie konkursowym ocenione merytorycznie projekty są ze sobą porównywane pod względem zdobytych punktów. Wtedy tworzona jest lista rankingowa, a dofinansowanie otrzymują najlepsze projekty.\nKluczowym momentem dla przygotowanego przez przedsiębiorcę projektu jest podpisanie umowy o przyznaniu dotacji z instytucją, która będzie przekazywać wsparcie z UE. Dopiero wtedy przedsiębiorca może mieć pewność, że środki finansowe zostały dla niego zarezerwowane.\nUmowa o dofinansowanie opisuje dokładnie zobowiązania i uprawnienia beneficjenta oraz zawiera dokładny harmonogram realizacji projektu i jego budżet. Zawiera ona również informacje na temat szczegółów rozliczania, czy promocji projektu oraz metody postępowania w sytuacjach, gdy dokładne wykonanie umowy stanie się niemożliwe.\nPrzedmiotem umowy jest realizacja zaproponowanego przez firmę projektu tak, jak został on opisany we wniosku o dofinansowanie. Wniosek jest załącznikiem do umowy o dofinansowanie, a wszelkie ewentualne zmiany w nim będą wymagały zatwierdzenia przez właściwą instytucję oraz będą wymagały podpisania aneksu do umowy.\nDotacja może być odebrana, jeżeli przedsiębiorca realizuje projekt niezgodnie z założeniami, które opisał we wniosku o wsparcie, lub jeśli nie osiągnął on zamierzonego celu (np. nie zakupił konkretnych maszyn, o których pisał we wniosku czy też czy nie zatrudnił wymaganej liczby pracowników).\nPrzedsiębiorca musi zwrócić całość lub część dotacji, jeżeli wykorzysta ją niezgodnie z przeznaczeniem, z naruszeniem procedur lub zostanie ona pobrana nienależnie lub w nadmiernej wysokości. Jeżeli w trakcie realizacji projektu zauważy, że inwestycja mocno odbiega od zamierzeń, powinien jak najszybciej poinformować o tym instytucję, z którą zawarł umowę o dofinansowanie. Umowę można zmienić poprzez aneks. Zazwyczaj urzędy wyrażają na to zgodę, ale są przypadki, gdy ich odpowiedź jest odmowna. Jest tak na przykład w sytuacjach, gdy zmiany w sposób istotny zmieniają przedmiot projektu. W takich sytuacjach lepszym wyjściem jest rezygnacja z unijnej dotacji.\nW zależności od wartości dofinansowania przyznanego w umowie zabezpieczeniem może być np.:\nprzewłaszczenie rzeczy ruchomych na zabezpieczenie,\nNiewniesienie wymaganego zabezpieczenia w określonym terminie stanowi podstawę do niewypłacenia dofinansowania, a nawet do rozwiązania umowy.\nŹródło: Artykuł jest fragmentem poradnika Pieniądze z Unii Europejskiej w 2012 roku»\nEtykiety: pieniądze z unii europejskiej


Jesteś: Strona główna » Zespół Wychowania Przedszkolnego w Jeruzalu - 2018/2019 » Uroczystości w przedszkolu\nWielki bal karnawałowy w przedszkolu, tak jak w piosence: "Dziś w przedszkolu śmiech i tańce, tańczą różni przebierańce, każdy przebrał się inaczej, ten obraca się ten skacze ... ". Zapraszamy do obejrzenia zdjęć w galerii...\nWszystkim Babciom i Dziadkom życzymy dużo zdrowia, uśmiechu i samych słonecznych dni ... Zdjęcia mówią same za siebie, zapraszamy do galerii...\nMiędzynarodowy Dzień Kobiet ...\n... obchodzą również i małe kobiety z przedszkola. Panowie - przedszkolacy bardzo dziś są uroczyści, o czym świadczą ozdobne muchy, ale także uprzejmość wobec dam. Święto kobiet świętem, ale jest i wspólna zabawa. Zapraszamy do obejrzenia zdjęć w galerii...\nWesoło i kolorowo było w przedszkolu na powitanie wiosny. "... bo zima, bo zima każdemu obrzydła, niech słońce da jej prztyczka w nos ..." - śpiewały przedszkolaki. Mimo że za oknem nie jest wiosennie, za to w sali zabaw ... jak widać na zdjęciach. Zapraszamy do galerii...\nPrzedszkolaki poznają tradycje związane ze świętami wielkanocnymi. Jest więc dzielenie się jajkiem, życzenia, pisanki, zajączek, palmy, baranek ... i oczywiście miła atmosfera. Zapraszamy do galerii


Nuneaton, GB: domy wakacyjne dostępne w roku 2020 | HomeAway\nZnajdź wynajem wakacyjny na pobyt — Nuneaton\nNuneaton to miejsce opisane jako przyjazne\nNuneaton – rozrywka i inne atrakcje czekają. Jest to miejsce z przyjaznymi ludźmi oraz idealne na relaks. Atrakcje dla odwiedzających to: bar, spa, resturacje. W okolicy znajduje się wiele atrakcji, takich jak Zamek w Warwick i Bullring Shopping Centre. Jeśli szukasz przestrzeni dla większej grupy, weź pod uwagę wynajem wakacyjny. Na HomeAway znajdziesz wiele obiektów, które oferują w pełni wyposażoną kuchnie i pralnię.\nNuneaton i okolice: co warto zobaczyć\nCzy chcesz odwiedzić wszystko, co jest godne uwagi w tym mieście? Spędzenie dnia w domku wakacyjnym może być kuszące, ale warto poznać okolicę i zobaczyć wszystko, co czyni miejsce takie jak Nuneaton tak atrakcyjnym. Oto najważniejsze atrakcje, które warto odwiedzić i które znajdują się w odległości 48 kilometrów od centrum.\nNational Exhibition Centre (18,4 km)\nMallory Park (12,2 km)\nStoney Cove (13,3 km)\nKlub golfowy Maxstoke Park (13,8 km)\nZoo Twycross (15,1 km)\nPole golfowe Belfry (18,4 km)\nNuneaton: odkryj piękno lokalnej natury\nNiezależnie, czy jesteś aktywnym turystą, czy po prostu chcesz podziwiać naturę, miejsce takie jak Nuneaton zauroczy Cię swoim pięknem. Oto niektóre z najpiękniejszych widoków w okolicy w odległości 48 kilometrów od centrum.\nCannon Hill Park (30,5 km)\nOgród Botaniczny w Birmingham (31,8 km)\nPark opactwa Coombe (13,4 km)\nKingsbury Water Park (16,3 km)\nJezioro Pendigo (18,8 km)\nBrueton Park (23,6 km)\nŚrodki transportu w miejscowości Nuneaton\nNajbliższe lotnisko jest położone w miejscowości Coventry (CVT), jedynie 17,4 km od centrum. Jeśli żaden lot Ci nie pasuje, rozważ lądowanie na lotnisku takim jak Birmingham (BHX), położone w odległości 19,5 km od centrum.\nJeśli chcesz zwiedzić miasto pociągiem, Stacja Nuneaton lub Stacja Bermuda Park to najlepsze miejsca, by rozpocząć podróż.\nGdzie się zatrzymać w pobliżu miejsca takiego jak Nuneaton, GB?\n2020 — oferujemy Ci 185 domków wakacyjnych koło miejsca takiego jak Nuneaton. Od 103 obiektów typu Domy do 50 obiektów typu Apartamenty/mieszkania, tu jest ten idealny na pobyt z najbliższymi koło miejsca takiego jak Nuneaton.\nNuneaton — co warto zobaczyć?\nNa HomeAway znajdziesz wiele domów wakacyjnych położonych niedaleko najważniejszych zabytków w miejscu takim jak Nuneaton. Wśród podróżnych na HomeAway, pięć najpopularniejszych miejsc, które warto zobaczyć to:\nStacja Bermuda Park: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 391\nMuzeum bitwy pod Bosworth: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 239\nArbury Hall: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 408\nStacja Nuneaton: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 364\nUniwersytet w Warwick: liczba dostępnych domów wakacyjnych — 453\nJest jednak jeszcze więcej miejsc, do których zaprasza Cię Nuneaton. Znajdziesz tam wiele domów wakacyjnych do wyboru. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć domy wakacyjne dostępne w pobliżu interesującego Cię miejsca.\nCzy mogę wynająć obiekt taki jak Domy w miejscu takim jak Nuneaton?\nOczywiście. Domy: liczba obiektów tego typu dostępnych na HomeAway w miejscu takim jak Nuneaton to 103 . Nasze popularne typy obiektów do wynajęcia w miejscu takim jak Nuneaton to:\nCzy mogę znaleźć dom, w którym znajduje się internet/wi-fi w mieście takim jak Nuneaton?\nTak, możesz wybrać swój wymarzony dom, w którym znajduje się internet/wi-fi spośród 121 domów w miejscu takim jak Nuneaton. Użyj naszej wyszukiwarki, by zobaczyć dostępne domy.\nNuneaton — odkrywaj miejsca w pobliżu\nMuzeum bitwy pod Bosworth\nStacja Birmingham Yardley Wood


Organizatorzy – OGÓLNOPOLSKA KONFERENCJA NAUKOWA – MANIPULACJA W FOTOGRAFII\nZa organizację konferencji „manipulacja w fotografii” odpowiedzialne są poniższe organizacje:\nFotoBzik jest jednym z najbardziej aktywnych stowarzyszeń fotograficznych w Polsce. Powstał w 2011 roku, a jego założycielkami są Iza Zdziebko oraz Iwona Kubica. Głównym celem wszystkich inicjatyw podejmowanych w ramach działalności grupy jest promocja fotografii, jak również popularyzacja twórczości osób fotografujących. Stowarzyszenie organizuje cykliczne spotkania !ART COME OUT! prezentujące sylwetki mistrzów fotografii, zrzesza środowisko osób fotografujących, inicjuje konkursy fotograficzne m.in ogólnopolski Projekt Przetwórnia oraz wystawy. Częścią działalności Stowarzyszenia FotoBzik są również warsztaty pozwalające na zdobycie nowych umiejętności oraz wiedzy z zakresu fotografii. Dotychczas z powodzeniem FotoBzik współpracował z wieloma instytucjami oraz firmami wspierającymi kulturę i sztukę m.in. Małopolskim Ogrodem Sztuki, Akademią Sztuk Pięknych w Krakowie, ZPAF Gallery, Galerią Pauza, Akademią Nikona, Szerokim Kadrem i wieloma innymi.\nProwadzimy otwarty nabór członków Stowarzyszenia\nStorna internetowa FotoBzik\nKoło Naukowe „OKoło” UJ\nzrzesza studentów wielu kierunków UJ, ze szczególnym uwzględnieniem tych, skupionych wokół buddologii (jedynej takiej specjalności w Polsce; znajdującej się w ofercie studiów w Katedrze Porównawczych Studiów Porównawczych) oraz zainteresowanych badaniem kultury Azji. „OKoło” funkcjonuje od 2013r. przy Katedrze Porównawczych Studiów Cywilizacji UJ, a opiekę merytoryczną nad kołem sprawują dr Joanna Grela oraz dr Robert Szuksztul. Jednym z priorytetów organizacji jest popularyzacja kultury krajów Azji (zwłaszcza tych, w których buddyzm jest religią dominującą) oraz poszerzanie wiedzy na temat prowadzenia badań naukowych i terenowych. Koło, w ramach swojej działalności, organizuje rozmaite wydarzenia: począwszy od spotkań i dyskusji z akademikami z Polski i zagranicy, poprzez slajdowiska z dalekowschodnich podróży, wystawy fotografii, na pokazach filmów kończąc. Wydarzenia te niejednokrotnie organizowane są we współpracy z instytucjami kultury, np. Muzeum Sztuki i Techniki Japońskiej „Manggha”, czy też Muzeum Azji i Pacyfiku. Prowadzimy również badania, odwiedzając ośrodki buddyjskie w Polsce i za granicą (np. wyprawa naukowo – badawcza do Indii i Nepalu w 2014r. pod kierunkiem dr hab. Artura Przybysławskiego). W grudniu 2015 roku koło zorganizowało Międzynarodową Konferencję Buddologiczną „Mnich ubiera się u Prady? Kontrowersje doktrynalne i moralne w buddyzmie i wokół buddyzmu”.\nOKoło na Facebooku


Dodge Charger 1968r. 383ci 6,2L 335km automat - Auto Classic\nDodge Charger 1968r. 383ci 6,2L 335km automat hi-po 4BBL. Samochód zakupiony od drugiego właściciela, oryginalny przebieg 53000km, auto w oryginalnym stanie w 100% kompletne z wieloma nowymi częściami np. nowy zbiornik paliwa, rozrusznik, komplet nowych hamulców, nowe opony, akumulator, podsufitka, dywan, winyl na dach wraz z chromami. Silnik oraz skrzynia biegów dopasowane do nr VIN. Ostatnia inspekcja w stanach jest z 1995r. i od 24 lat auto stało w suchym garażu. Podłoga rama w idealnym stanie, bez rdzy. Charger w bardzo bogatym wyposażeniu z klimatyzacją. Stan techniczny samochodu jest bardzo dobry, silnik i skrzynia biegów pracuje bez zarzutu.\nW roku 1968 cała gama modeli opartych na płycie podłogowej Chrysler B-body została przeprojektowana. Chrysler przy projektowaniu nadwozia wykorzystał nowy nurt stylistyczny coke bottle. Wnętrze pojazdu zostało zmienione.\nChallenger ze swoim dużym rozstawem osi, większym nadwoziem i bardziej luksusowo wyposażonym wnętrzem (jak na segment pony car) był odpowiedzią na wprowadzony w 1967 roku pojazd Mercury Cougar, oba modele skierowane były do młodych i zamożnych klientów. Rozstaw osi wynosił o ponad 5 cm więcej niż w Barracudzie, Challenger cechował się także zupełnie innym nadwoziem. Na liście wyposażenia dodatkowego znajdowały się m.in: układ klimatyzacji czy też podgrzewanie tylnej szyby.\nZa stylistykę nadwozia odpowiadał Carl Cameron, zaprojektował on także wcześniej 1. generację Dodge Chargera. Przedni grill w Challengerze zaczerpnięty został właśnie z prototypu Chargera z 1966 roku. Challenger został stosunkowo dobrze przyjęty przez klientów (83 032 sprzedanych egzemplarzy pierwszego rocznika), prasa motoryzacyjna krytykowała jednak moment wprowadzenia na rynek – segment pony cars chylił się powoli ku upadkowi. Po 1970 roku sprzedaż i produkcja zaczęła gwałtownie spadać, krótkie odbicie nastąpiło jeszcze w roku 1973. Ostatecznie produkcję pierwszej generacji zakończono w połowie 1974 roku. Łącznie sprzedano około 188 600 egzemplarzy pierwszej generacji.\nFirma Auto-Classic zajmuje się bezpośrednim importem samochodów zabytkowych z USA. Naszą specjalnością są samochody klasyczne głównie z lat 50, 60 i 70. W ofercie posiadamy kilkadziesiąt samochodów, które można zobaczyć w Białka 650, 34-220 Maków Podhalański.


Ziarenko maku: Choinka\nTowarzyszyła mi od najwcześniejszego dzieciństwa.\nOdkąd sięgam pamięcią już w listopadzie mama robiła ozdoby na choinkę . Wtedy u mnie mówiło się "drzewko". Powstawały różne cudeńka z kolorowego papieru, wydmuszek, koralików, drucików, bibułki.\nTuż przed świętami, tata wieczorem wychodził z domu, wracał z drzewkiem, takim do sufitu. Wtedy trudno było kupić choinkę, przywoził mu znajomy z podtarnowskiej wsi. Kiedy wyjeżdżaliśmy do babci, choinkę ubierało się wcześniej. Ze strychu znosiło się skrzynkę pieczołowicie schowanej w trocinach złotej renety, mama wyciągała orzechy i owijała w sreberko, pojawiało się pudło z bańkami i innymi ozdobami. Rozpoczynał się ceremoniał ubierania. Najpierw, przy pniu jabłka, potem orzechy, owinięte w kolorową bibułkę cukierki, w lepszych czasach czekoladki, bombki, ozdoby i na koniec włosy anielskie. Byłabym zapomniała, jeszcze malutkie, kolorowe świeczki.\nU babci rytuał powtarzał się w dzień wigilii.\nWszystko to przypomniało mi się ostatnio, kiedy pojawiły się świąteczne dekoracje i choinki w mieście. Wtedy czas przygotowań do świąt przebiegał nieśpiesznie, bez nachalnej reklamy i mimo braków było uroczyściej, bardziej przyjaźnie.\nChoinka stała prawie do lutego, jodełka usychała, gubiła igły, po cukierkach zostawały wiszące puste papierki. Pamiętam jak kiedyś przy rozbieraniu drzewka tata zaczął opowiadać jak choince teraz smutno, że już nie jest taka piękna i zostanie spalona w piecu. Zagalopował się, a ja nagle zaczęłam płakać i długo nie mogłam się uspokoić. Pamiętam jak mama robiła tacie wyrzuty za takie gadanie.\nPóźniej przeczytałam baśń Andersena i już zawsze w chwili rozbierania choinki było mi żal.\nCzęść choinkowej tradycji przeniosłam do własnego domu, niestety bardzo zubożoną, bo mieszkanie malutkie. Długo jednak choinka musiała być, mimo, że na święta jechało się do mamy.\nZ czasem musiałam się złamać i postawić sztuczną, bo przy kaloryferach igły opadały po tygodniu.\nDlatego dzisiaj z przyjemnością zanurzyłam się w pachnący zielony las na....giełdzie kwiatowej.\nTakie oryginalne "choinki" też mi się podobały.\nZłamałam się i kupiłam sobie małą choineczkę, postawię w miejscu niedostępnym dla kota.\nNa fali wspomnień poświęciłam kilka wieczorów i spróbowałam odtworzyć tamte mamine cudeńka. Materiały o niebo lepsze, ale to jednak nie to. Dzbanuszki miały bardziej misterne ozdoby,\nTakie "damy" miały kapelusze z piórami, koraliki na szyi i ładniejsze buźki, włosy blond i rude, nawet loki.\nDomki krasnoludków też miały więcej wdzięku. No cóż, nie da się doścignąć ideału.\nZginęły mi gdzieś szablony na liska i sówkę, zostały tylko gwiazdki, ale już czasu mi nie wystarczyło. I przecież nie mam na czym powiesić.\nGrażyna 19 grudnia 2014 18:29\nRobiło się kiedyś różności z kolorowego papieru. Inne niż te Twoje śliczności. Takich nie znam. :)\nDzieci już czekają na ubieranie choinki. Ubierało się zawsze z tatą, bo on dbał o lampki. U mnie teraz też tak jest. :)\nJak drzewko traciło igły, to potrafiłam długo siedzieć na podłodze i układać wzory z igieł. Przesypywałam je jak piasek. :)\newa2 19 grudnia 2014 18:52\nJodełka mniej gubi igły, kiedyś brat męża podarował nam świerk. Igły wymiatałam do Wielkanocy.\nDzieci zawsze lubią ubierać choinkę, moje córki też ubierały.\nGosianka Wrocławianka 19 grudnia 2014 19:47\nSzkoda, że sówki nie zrobiłaś. :) Mnie tez natchnęło nostalgicznie. :)\newa2 19 grudnia 2014 19:50\nMoże jeszcze znajdę wzór, też mi szkoda bo ładna była.\nHana 19 grudnia 2014 20:04\nI tak Ci zazdroszczę. Nie mam w domu miejsca niedostępnego dla kotów, zwłaszcza dla jednego! Twoje ozdóbki są przepięknościowe przecież! W tamtych po prostu były Twoje dziecięce emocje.\newa2 19 grudnia 2014 20:19\nKot już choineczkę obwąchał, pomacał, mam nadzieję, że nie wskoczy tam, gdzie będzie stała. Jakoś omija tą własnie półkę.\nkalipso 19 grudnia 2014 22:17\nOzdóbki śliczne! Ja w domu jako dziecko zawsze robiłam ozdoby, nie takie piękne, ale też miały swój urok i ładnie wyglądały na choince. Nie tęsknię jakoś szczególnie do czasów, kiedy wszystkiego było brak, ale pewnych wrażeń, emocji mi żal.\newa2 19 grudnia 2014 22:36\nI ja nie tęsknię, ale wiadomo, młodości trochę żal. Fajnie było przeżywać radośniej, może naiwniej, ale spontanicznie.\nBlog Dominiki 19 grudnia 2014 22:57\nPiękny, nostalgiczny post. Też pamiętam takie cudeńka na choinkę i czasy bez komercji świąt... to dopiero były Świeta :-))\newa2 20 grudnia 2014 10:41\nNo cóż, świat się zmienia, czasem dobrze powspominać.\ntradycja 20 grudnia 2014 08:35\n'Drzewko' nazwa choinki zachowała coś z dawnego drzewka wieszanego u sufitu, poźniej stojąca choina-drzewko przywędrowała Niemiec a wiszące drzewko zamieniono na gałązki z jemioły. Wiszące drzewko miało kolorowe papierowe ozdoby, jabłka, orzechy, pierniczki/ciasteczka i po wieczorze wigilijnym z pozostałych opłatków kolorowych wycinało się koła, cięło na połówki i ćwiartki, z opłatka (często własną śliną :)) lepiło się 'świat', który wieszało się na 'drzewku'. Dzieci wykonywały miniaturowe 'światy'... Opłatki kiedyś były duże, wielkości kartki pocztowej, było ich chyba 5-7, każdy miał swoją pastelową barwę. Łamało się tylko białymi opłatkami, okruchy powstałe z łamania się opłatkiem wynoszono do obory, dla zwierząt, które w noc wigilijną czasem przemawiały ludzkim głosem (tylko wytrwali i cierpliwi (lub wrażliwi) ludzie słyszeli te głosy, czasem pełne skargi :///. Oprócz dużej wersji opłatków, była mała wersja białych opłatków, do dołączenia opłatka np do listu z życzeniami świątecznymi. Kolorowe opłatki w 'świecie' po zdjęciu z 'drzewka' były palone aby się nie plątały...\nMało kto wspomina zwyczaj łamania się opłatkiem, choć wydaje mi się, że te chwile w rodzinie były najbardziej emocjonalnym momentem wieczoru wigilijnego, wtedy szeptało się do ucha bliskich najskrytsze życzenia, które były też wyrażeniem oczekiwać w stosunku do bliskich na cały rok... Ten zwyczaj zanika. Kto to jeszcze kultywuje, ręka do góry... (kto tego nie robi - obie ręce 'w wier').\newa2 20 grudnia 2014 10:40\nWitaj i dziękuję. Choinka to zaledwie część naszej świątecznej tradycji, zwłaszcza, że w dzisiejszym kształcie przywędrowała do nas dość późno.\nOczywiście, ze łamiemy się opłatkiem.\nelkiblog 20 grudnia 2014 10:58\nPamiętam te ozdoby nawet kiedyś umiałam coś tam zrobić. A choinkę stawiam dla .... kota. Tak, dla kota w zeszłym roku była nic nie wywalone nic nie potłuczone kupujemy w dużej donicy mocno osadzona nie przewraca się a wiosną wędruje do gruntu. Lubię patrzyć jak się wspina na paznokcie :) starając się popukać w bombki czy ściągnąć łapeczkami jakąś ozdobę. W tym roku w swojej pierwszej choince u nas będzie też uczestniczyć sunia która przybyła do nas w czerwcu.\nA ja do Ciebie zajrzałam od Gosi, życzę pogodnych i serdecznych świąt.\newa2 20 grudnia 2014 11:13\nDziękuję i wzajemnie życzę pięknych Świąt i wszystkiego dobrego w Nowym Roku.\nNa większą choinkę nie mam miejsca.\nniewinny czarodziej na wsi 20 grudnia 2014 18:56\nJakże piękne wsponienia Ewo ! Czytając Twoje obudziły się moje. I ja kleiłem papierowe łańcuchy , zawieszalem cukierki i robiłem gwiazdki prasowanym paznokieciem "sreberkiem". Pamiętam też urok prawdziwych świeczek zamocowanych na gałązkach drzewek na specjalnych klipsach. Ech ! :-)\nTwoje wspomniania przywołały też coś znacznie ważniejszego od choinkowych ozdób ... tamto ciepło i atmosferę . Wydaje mi się ,że dziś o nie trudniej ... chociaż może się mylę . Może jest to tak, że nachalna reklama i świąteczne promocje już w listopadzie okradają z tajemnicy "ten czas".\nIdą świeta !\newa2 20 grudnia 2014 19:54\nMyślę, że jeszcze potrafimy, chociaż trochę przywołać tamta atmosferę. Miło mi że się podobały moje wspomnienia.\nLoona 21 grudnia 2014 12:07\nPiękne... piękne wspomnienia, zdjęcia i tradycja...\nŻyczę Tobie radości, szczęścia i miłości na te najwazniejsze Święta :)\newa2 21 grudnia 2014 16:52\nDziękuję i wzajemnie, wszystkiego dobrego.\ncudARTeńka 22 grudnia 2014 20:46\nNajserdeczniejsze życzenia szczęśliwych i radosnych Świąt Bożego Narodzenia\noraz wszelkiej pomyślności i sukcesów w Nowym Roku składa cudARTeńka.\nDołączam podziękowania za Twoją obecność na moim blogu:)\newa2 22 grudnia 2014 21:27\nDziękuję i wzajemnie wszelkiej pomyślności. Też mi miło, że do mnie zaglądasz.\nSpotkanie z Olgą Boznańską\nBiały koniec szarych Świąt\nWesołych Świąt.....po krakowsku.\nJestem z Galicji