mężczyźni - Fundacja Feminoteka\nOpublikowane w 2 września 2015 2 września 2015\nMężczyźni w sidłach patriarchatu / Przemysław Górecki\nPatriarchat jest podstawową ramą modalną rzeczywistości społecznej, w której funkcjonują kobiety. Taka bezdyskusyjna teza nie budzi już oporu, nie jest źródłem polemiki, lecz punktem wyjścia każdej uświadomionej kulturowo refleksji. Jako struktura opresywna w stosunku do kobiet, patriarchalny układ sił jest oczywistą niesprawiedliwością, której efekty dostrzegane są nawet przez osoby sceptyczne wcielaniu w życie idei równościowych.\nPodmiotem patriarchalnego ucisku jest niesłusznie uprzywilejowany hegemon: mężczyzna; co jednak, jeśli przedmiotem okazuje się nie kobieta, a… inny mężczyzna? Oto kamyk rzucony na gładką taflę dyskursu mężczyzn usprawiedliwiających istniejącą nierówność w układzie sił „odwiecznym” porządkiem płci i, jednocześnie, kij wetknięty w mrowisko dyskusji kobiet oskarżających, zgodnie z prawami odpowiedzialności zbiorowej, wszystkich mężczyzn za reprodukowanie systemu represyjnych relacji.\nPatriarchat usidlający mężczyzn to pojęcie umowne, określające problem rozumiany szerzej, niż przejawy męskiej dominacji i uciskający wpływ patriarchalnej dywidendy. To także wszelkie przejawy dyskryminacji mężczyzn w świecie specyficznie „andronormatywnym”, kulturowa presja związana z pożądanymi i wymaganymi wzorcami męskości, sztywność semantyczna samego terminu „męskość”, wpływ mizoandrii na komfortowe funkcjonowanie w społeczeństwie, konieczność konfrontacji ze stereotypami dotyczącymi mężczyzn czy choćby identyfikacji w ramach grupy, do której nie czuje się przynależności. Cała ta rozbudowana sieć problemów traktowana jest nawet przez środowiskowe, równościowe czy „proemancypacyjne” media jako fakt antropologiczny znajdujący się wciąż na marginesie rozważań o konflikcie na linii męsko-kobiecej. Wrażliwość genderowa mediów głównego nurtu, co nie zaskakuje, nie pozwala w ogóle na dostrzeżenie zjawiska. W pierwszej dekadzie XXI wieku termin „homofobia” wszedł do potocznego słownika publicystycznego, samo zjawisko zostało oswojone i przyjęte jako fakt, do którego należy się odnieść. Z „heteronormatywnością” wciąż jeszcze są pewne problemy, jednak zaczyna funkcjonować już jako swego rodzaju odpowiednik „patriarchatu” w sferze psychoseksualności. Co zaś z gotowością na nowe (choć stare jak płeć) zjawisko, które nie doczekało się nawet nośnej nazwy?\nRaewyn Connell poświęciła wnikliwe studia zagadnieniom męskości, w obrębie których dokładnie opisała ich rodzaje. Z kilku grup najistotniejsze w kontekście problemu są tzw. męskości marginalizowane, do których zaliczają się wszyscy wykluczeni lub definiujący swoją męskość na sposób indywidualny. Powstają zawsze na marginesie męskości hegemonicznej, która jest mocą sprawczą patriarchatu i podstawowym podmiotem patriarchalnej dywidendy, z której (nawet nieświadomie!) korzystają wszyscy mężczyźni. Czy ci marginalizowani również? Mężczyzna-feminista jest trochę „antymężczyzną”, tak samo jak mężczyzna-homoseksualista czy mężczyzna-kastrat, wszyscy oni stanowią ów margines, na który wypychani są przez uosabiającego siłę i dominację hegemona. To właśnie oni zazwyczaj cierpią z powodu swojej podrzędnej pozycji, podporządkowania, szowinizmu, uprzedzenia i w konsekwencji dyskryminacji. Sami skazują się na usidlenie i pozycję wyrzutków, owych niechcianych odpadów patriarchatu, ponieważ nie spełniają podstawowych warunków bycia jego świadomą częścią: są pozbawieni oręża (może być nim karabin, może penis) nie uczestniczą w procesie prokreacji, podważają fallogocentryzm codziennej komunikacji, praktykują i postulują równouprawnienie relacji społecznych.\nPoza sferą dyskursu naukowego kwestia męskości marginalizowanych niestety nie funkcjonuje. A przecież studia nad męskościami są tak ważnym i płodnym naukowo, społecznie i politycznie narzędziem analizy socjologicznej współczesności! Jarzmo patriarchatu prowadzi do realnych problemów i prawdziwych dramatów chłopców i mężczyzn pod każdą szerokością geograficzną.\nW poświęconej zjawisku gwałtu książce Gwałt. Głos kobiet wobec społecznego tabu można przeczytać o makrostrategii trywializacji przemocy seksualnej: „polega [z kolei] na pomniejszaniu wagi problemu przemocy seksualnej, opisywaniu tego tematu w tonie humorystycznym”. Mowa jest oczywiście o gwałcie „domyślnym”, a więc przejawie męskiej przemocy ukierunkowanej na kobiety. Kultura gwałtu jest tak dobrze zadomowiona w codzienności, że skandaliczne kamuflowanie dramatu próbami retorycznego usprawiedliwienia, wytłumaczenia i racjonalizacji przemocy seksualnej nie budzą powszechnego oporu, sprawiając niekiedy wrażenie tematu, który trzeba oswoić śmiechem – bo, przecież, jakoś trzeba sobie z nieznośnym poczuciem bycia policzonym w szeregi męskiej, brutalnej społeczności, poradzić. Wystarczy więc wyobrazić sobie, jak bardzo owo „pomniejszanie wagi problemu przemocy seksualnej” jest znaturalizowaną i oczywistą praktyką w przypadku gwałtów na mężczyznach, by dostrzec w nerwowym chichocie znamiona płaczu przez łzy. Problem molestowania oraz przemocy fizycznej i seksualnej na mężczyznach został przez media zwulgaryzowany i sprowadzony do prostackich „humorystycznych” replik na pamiętne hasło kampanii społecznej „Bo zupa była za słona”: „Bo nie miała orgazmu”. Wizerunek mężczyzny z podbitym okiem to dowód jego słabości i poddania się dominacji kobiety, najpewniej feministki. W konsekwencji, współczucie jest tu co najmniej równie „niemęskie” a próby poważnego podejścia do problemu stratą czasu w obliczu „prawdziwych problemów”. Zamiast godzić się z przegraną, warto spróbować przenieść punkt ciężkości na przemoc męsko-męską. I ta poddawana jest zazwyczaj rozmaitym klasyfikacjom unikającym uznania grupy wyjściowej „mężczyźni” za siłę sprawczą przemocy. To przemoc w stosunku do dzieci (gdy sprawcą jest ojciec), uczniów (nauczyciel), imigrantów („rdzenny” mieszkaniec), więźniów, żołnierzy czy podopiecznych domu poprawczego. Taka nazewnicza elastyczność pozwala ukryć patriarchalną wyższość i szowinizm jako podstawowe źródło nadużyć. Zgwałcony mężczyzna to tabu – informuje jeden z nagłówków nielicznych artykułów poświęconych kwestii gwałtów na mężczyznach. Co symptomatyczne, niemal wszystkie z nich precyzują, że teksty dotyczą „gwałtów heteroseksualnych”. Pomijając kwestię nierzetelności i nienaukowości (jaki związek ma orientacja psychoseksualna z homoerotycznym charakterem czynności seksualnej?), takie stereotypizujące pojęcie utrwala tylko kulturę gwałtu w jeszcze jednym kontekście – jako przyzwolenie na seksualne uprzedmiotowienie mężczyzn. Niewielka stosunkowo ilość przypadków w materiale dowodowym statystyk nie usprawiedliwia lekceważenia kwestii. Nie można jednak również czynić zbyt prostych analogii między mężczyzną a kobietą jako obiektem seksualnym i seksualnym podmiotem. W tej relacji nie istnieje zwyczajna, równościowa zależność odpowiedniości i nie będzie istnieć dopóty, dopóki w niepamięć odejdą wszystkie ślady wielowiekowych zbrodni patriarchalnego ucisku. Uprzedmiotowienie kobiety w pornografii jest aktem, który budzi sprzeciw i moralne obrzydzenie, ponieważ odsyła do najgorszych, niewolniczych skojarzeń, nasuwa skojarzenia z wyzyskiem i odwiecznym uprzedmiotawianiem kobiecego podmiotu przez mężczyznę-zdobywcę. Podobne uprzedmiotowienie mężczyzny traktowane jest jako – w zależności od homoerotycznego lub heteroerotycznego charakteru – apologia wyzwolenia i wolności gejowskiej seksualności dokonywana w duchu emancypacyjnej demonstracji siły i partnerskiej równości płci lub wyraz sadomasochistycznej rozkoszy będącej świadomym paktem zawieranym przez mężczyznę i kobietę – i przy okazji jeszcze niechybną, zasłużoną spłatę długu za nieustające wykorzystywanie kobiet. To z pewnością argumenty i kwestie wymagające gruntownego przemyślenia i rozsądnych polemik. Warto jednak te ramy argumentacyjne przyłożyć do zjawiska molestowania seksualnego i gwałtu. Czyż nie pasują do nich idealnie? Gdy, idąc dalej, wejść do klubu gejowskiego, problem staje się nierozwiązywalny. Molestowanie seksualne i gwałt stają się, cytując Michała Witkowskiego, „pojęciami z Polityki i Wprosta”, w żadnym wypadku zaś nie kategoriami opisującymi rzeczywistość. Dzieje się tak tylko dlatego, że tożsamość płciowa sprawcy i ofiary czynu jest jednakowa. To nie podmiot przestępstwa, lecz jego ofiara jest istotna: w przypadku, gdy jest nią kobieta, całość zaczyna funkcjonować w ramach powszechnej narracji ciemiężyciela i wykorzystanej. Podczas, gdy podsumowaniem prawno-obyczajowych dyskusji toczących się obecnie wokół problemu gwałtu na kobietach jest hasło „Tak znaczy tak” kładące nacisk na całkowicie dobrowolną i świadomą zgodę na zbliżenie, w przypadku gwałtu na mężczyznach dyskusja nie wyszła jeszcze nawet z podstawowego punktu „Nie znaczy nie”: „nie” nie istnieje, bo przecież mężczyzna zawsze chce „tak”! Dlaczego chwyt za pośladki, nakłonienie do seksu w darkroomie czy wszechobecne „żarciki rozładowujące napięcie seksualne” mogą spotkać się, w najgorszym wypadku, z pogardliwym i wyniosłym prychnięciem jeśli są skierowane do bywalców klubu gejowskiego, skoro takie same formy molestowania skierowane do bywalczyń klubów „straightowskich” z łatwością uznawane są za naganne przejawy kultury gwałtu? W końcu gej i kobieta to ten sam Inny… \nMolestowanie seksualne to tylko jedna z problematycznych kwestii, które uwidaczniają się przy próbie „maskulinizacji” feministycznej troski o ofiary patriarchatu. Równie powszechną udręką jest wszechobecny seksizm jako punkt wyjścia strategii marketingowej. Seksualne uprzedmiotowienie kobiety w komercyjnych wizerunkach są wciąż jeszcze boleśnie rozpowszechnioną (rzekomą) dźwignią handlu. Eksponujące biust kobiet reklamujące myjnię samochodową czy przetwory spożywcze budzą większy opór, niż umięśniony polski hydraulik w naznaczonej seksualnością pozie (dlaczego nie półnagi?!) – dzieje się tak głównie z powodu niezmiernie rzadkich przypadków funkcjonalizowania męskiego ciała w przestrzeni publicznej w stosunku do przeraźliwej powszechności ciała kobiecego traktowanego jako estetyczny element kampanii reklamowych. Takie wykorzystywanie kobiet jest jednak niechlubnym medalem, który ma swoją drugą, wciąż zbyt rzadko dostrzeganą stronę: jest obraźliwym także dla mężczyzn sygnałem, że wystarczą niewymagające seksualne komunikaty, by zachęcić ich do jakiejkolwiek opcji. W prostym przełożeniu, punktem wyjścia dla takiego mechanizmu jest uznanie, że dla każdego mężczyzny najlepszym „wabikiem” jest kobiece ciało. Każde podejmowane na zasadzie analogii próby zbicia interesu na kobiecym „elektoracie” kończyły się kpiną i humorystycznym napiętnowaniem – wystarczy wspomnieć niechlubny przypadek reklamy „Siedzę na koniu…”. „Komercyjna” odsłona męskiej cielesności jest niemal zawsze równie doskonała, co obiegowa medialna cielesność kobieca – kult dużego biustu i młodości zastępuje apoteoza umięśnionej sylwetki i wiecznej seksualnej gotowości, której symbolem najlepiej, by była nieustająca erekcja. Wszak mężczyzna to wieczny zdobywca, a ilość jego zdobyczy musi być imponująca – nigdy hańbiąca.\nW popularnej opowieści o złych i nieprawdziwych wzorcach wizerunku kobiety i ich szkodliwym wpływie na zdrowie psychiczne dziewczynek czasem tylko można znaleźć będącą wypełnieniem kronikarskiego obowiązku wzmiankę, że problem dotyczy w bardzo niewielkim stopniu także chłopców. Co jednak z tym „niewielkim stopniem”, zwykle bardzo wrażliwym, który poszukując wiedzy o anoreksji, bulimii czy depresji trafia na informację zwrotną, według której to typowo „kobiecy” problem, znajduje rady ściśle powiązane ze specyfiką „kobiecej” biologii i fizjologii i zyskuje dojmujące poczucie bycia błędem statystycznym? Chce się powiedzieć: witaj w świecie kobiet, w rzeczywistości, w której my – kobiety – najliczniejsze błędy statystyczne – dostajemy komunikaty pisane w formie męskoosobowej, jesteśmy „pracownikami”, „nauczycielami”, „pacjentami” a wiedzę o seksualności czerpać musimy z męskocentrycznych poradników informujących, że kobieca przyjemność jest tylko rzadkim produktem ubocznym mechanizmu dostarczania rozkoszy mężczyźnie. Zdecydowanie lepiej byłoby jednak, gdyby dążność do równości skupiała się równocześnie na niwelowaniu fallogocentryzmu i „odkobiecaniu” problemów, z którymi identyfikować mogą się także mężczyźni, wszak każde z tych działań to równie stanowcze sprzeciwianie się płciowym stereotypom.\nTen krótki paramanifest jest wymierzony przeciwko szeroko rozumianej marginalizacji problemów mężczyzn jako potencjalnych lub bardzo realnych ofiar patriarchatu. Patriarchatu, który jest bronią obosieczną – przykre jest jednak to, że w tym przypadku giną od niej ci, którzy nią nie władają.\n Zofia Nawrocka, Gwałt. Głos kobiet wobec społecznego tabu, Warszawa 2013, s. 71.\n Jacek Kochanowski udowadnia, że gej nie jest mężczyzną: „Geje nie posiadają żadnej płci. Żadnej z nich nie mogą bowiem zrealizować w sobie w sposób konsekwentny, skończony, ostateczny i zgodny z normą”. (Gender. Konteksty, red. M. Radkiewicz, Kraków 2004, s. 110).\n Lub bohaterem literackim – warto dostrzegać te rzadkie przejawy, gdy literatura problematyzuje temat męskiej depresji (np. Kobieta i mężczyźni Manueli Gretkowskiej).\nPrzemysław Górecki – Absolwent podyplomowych studiów gender studies w IBL PAN, student Instytutu Filologii Polskiej UAM. Członek redakcji „Pro Arte Online”, „Biuletynu Polonistycznego” IBL PAN i czasopisma społeczno-kulturalnego „Replika”, związany m.in. z Krytyką Polityczną i Kampanią Przeciw Homofobii.\nDrugie spotkanie Sieci Mężczyzn już za nami!\nW dniach 16-17.05.2015 w Warszawie odbyło się drugie spotkanie sieci mężczyzn-trenerów i edukatorów antyprzemocowych. Sieć trenerów organizuje grupa „Głosy Przeciw Przemocy” w ramach projektu „Kobiety i mężczyźni, chłopcy i dziewczęta RAZEM przeciw stereotypom płciowym” w partnerstwie z organizacją norweską, Fundacją Feminoteka i grupą badawczą „Gender w podręcznikach”.\nPierwszego dnia zjazdu, uczestnicy testowali na sobie przywiezione pomysły do prowadzenia zajęć z chłopcami, mężczyznami i osobami identyfikującymi się jako mężczyźni w oparciu o antyprzemocowe i antydyskryminacyjne scenariusze. Zostały przygotowane trzy różne zajęcia:\nwarsztat z wykorzystaniem dramy i metody stymulatorów „Torebka Ewy” przygotowany przez Michała Maciejaka, Piotra Cykowskiego i Rafała Lawendę;\nzajęcia z metody pracy z osobami stosującymi przemoc, które poprowadził Daniel Mróz;\nprezentacja przygotowana przez Piotra Lachowicza i Andrzeja W. Nowaka na temat przemocy symbolicznej.\nDrugi dzień spotkania sieci poświęcony był w całości tematowi płci kulturowej, definiowania orientacji seksualnej i przemocy seksualnej. Warsztat, poprowadzony przez Ewerysta Zarębę z kolektywu trenerskiego SPINA, miał na celu ujednolicenie rozumienia tych zagadnień i pogłębienie świadomości na ich temat.\nCały zjazd był bardzo inspirujący i wzbogacający o nowe idee, rozwiązania i narzędzia potrzebne w pracy warsztatowej nad męską przemocą oraz stereotypami i uprzedzeniami wobec płci, jako źródłem tej przemocy.\nMinione, drugie spotkanie sieci mężczyzn-trenerów i edukatorów antyprzemocowych było również świetną okazją do zacieśnienia współpracy i planowania wspólnych akcji i projektów.\nŁukasz Wójcicki – koordynator Sieci Mężczyzn z ramienia Głosy Przeciw Przemocy\nProjekt realizowany w ramach programu Obywatele dla demokracji finansowanego z funduszy EOG\n10 rzeczy, które mogą zrobić mężczyźni, aby przeciwdziałać przemocy wobec kobiet\n1. Nie traktuj tego jako „kobiecego” problemu. To także TWÓJ problem! Niezależnie od wieku, twojego wykształcenia i zawodu. Większość sprawców przemocy to mężczyźni, ale jeszcze więcej mężczyzn to potencjalni świadkowie – osoby, które mogą i powinny reagować. Nie bądź bierny!\n2. Jeśli twój brat, przyjaciel, kolega, znajomy stosuje przemoc wobec swojej partnerki lub wypowiada się o kobietach w sposób urągający ich godności – nie udawaj, że tego nie widzisz. Porozmawiaj z nim. Jeżeli nie jesteś pewien w jaki sposób zareagować, pogadaj o tym z kimś komu ufasz.\n3. Zastanów się nad swoim własnym zachowaniem. Zastanów się, czy zdarzyło Ci się powiedzieć lub zrobić coś, co mogło kogoś skrzywdzić. Jeśli usłyszysz, że zachowałeś się nie w porządku – nie przyjmuj postawy obronnej, ale zastanów się dlaczego tak się stało. Wiele krzywdzących zachowań wynika z braku refleksji. Pracuj nad sobą – wyjdzie to na dobre tobie, i twojemu otoczeniu!\n4. Jeśli podejrzewasz, że kobieta, którą znasz jest ofiarą przemocy – porozmawiaj z nią, zapytaj czy nie potrzebuje pomocy.\n5. Jeśli stosujesz przemoc – psychiczną, fizyczną czy seksualną – wobec kobiet, lub zachowywałeś się tak w przeszłości – poszukaj profesjonalnego wsparcia. Pomoże Ci to w kontrolowaniu twoich zachowań. Zrób to TERAZ.\n6. Wspieraj działalność kobiet na rzecz przeciwdziałania jakimkolwiek formom przemocy. Poszukaj organizacji, w której potrzebne są ręce do pracy. Wspieraj działania, których celem jest solidaryzowanie się z ofiarami przemocy i dążenie do zmian. Zachęcaj do tego innych mężczyzn!\n7. Powiedz zdecydowane „nie” homofobii! Przemoc skierowana w stronę gejów i lesbijek powiązana jest z seksizmem. Geje postrzegani są jako „niemęscy”, a lesbijki jako „te, które nie znalazły właściwego mężczyzny”. Przemoc wobec homoseksualistów stanowi w oczach osób, które ją stosują narzędzie do ustawienia ich we „właściwej” roli.\n8. Dowiedz się więcej na temat stereotypów płciowych. Poczytaj książki, znajdź artykuły, filmy, audycje. Poszukaj kursów na temat przemocy, nierówności płciowych, feminizmu i różnych zagadnień genderowych. Przemoc nie jest dziełem zdeprawowanych jednostek – wzorce kulturowe sprzyjają utrwalaniu określonych zachowań. Dowiedz się o tym, rozmawiaj z innymi.\n9. Nie płać za seksizm! Nie kupuj magazynów, filmów, muzyki powielających obraz kobiet jako „lalek”, „szmat” czy innego rodzaju dodatków do „prawdziwej” męskości.\n10. Rozmawiaj z młodymi chłopakami o tym, w jaki sposób wchodzić w dorosłość bez powielania zachowań krzywdzących kobiety. Wspieraj działania na rzecz rozwoju edukacji antyprzemocowej w najmłodszych grupach wiekowych. Im wcześniej nauczymy mężczyzn szacunku dla kobiet, tym mniejsza będzie skala przemocy!\nTłumaczenie i opracowanie: Michał Żakowski\nScena dla twardziela – rekrutacja do 15 kwietnia\nOrganizatorzy Sceny dla twardziela zapraszają do wzięcia udziału w projekcie o kulturowych wzorcach męskości i ich wpływie na dyskryminację i przemoc ze względu na płeć wykorzystujący metodę Teatru Forum.\nSzczególnie zapraszają mężczyzn zainteresowanych tematem kulturowych wzorców męskości, chcących podejmować temat przeciwdziałania dyskryminacji i przemocy wobec kobiet, osoby z Warszawy lub okolic.\nUczestnicy nie muszą mieć doświadczenia aktorskiego, najważniejsze, że chcąprzeciwdziałać dyskryminacji i przemocy wobec kobiet. Więcej informacji o projekcie, metodzie, zasadach udziału i harmonogramie można znaleźć na stronie:\nbędą mieli/miały możliwość włączenia się w działania angażujące mężczyzn\ni kobiety na rzecz przeciwdziałania przemocy,\nzdobędą doświadczenie sceniczne i edukacyjne,\nwezmą udział w procesie tworzenia spektaklu Teatru Forum,\npoznają metody „dramowej” improwizacji,\notrzymają możliwość pracy z ekspertami/tkami w dziedzinach: dramy, Teatru Forum, działań antydyskryminacyjnych, przeciwdziałania przemocy, reprezentujących doświadczone organizacje.\nRekrutacja trwa do 15 kwietnia. Formularz zgłoszeniowy dostępny jest tu: https://docs.google.com/forms/d/1DJpyhxgNz3v7SF76052m4WuxJpdTrBuW4EwL6YUwoxg/viewform\nProjekt realizowany jest przez Fundację „Phan Bde” w partnerskiej współpracy z fundacją Autonomia oraz grupą Głosy Przeciw Przemocy.\nMatronat/patronat nad projektem objęły:\nPełnomocniczka Rządu do spraw Równego Traktowania- prof. Małgorzata Fuszara\nStowarzyszenie Inicjatyw Kobiecych,\nStowarzyszenie Kobiet Konsola,\nStowarzyszenie Praktyków Dramy STOP-KLATKA,\nInicjatywa Mężczyźni Przeciw Przemocy.\nProjekt jest realizowany w ramach programu Obywatele dla Demokracji, finansowanego\nOpublikowane w 7 kwietnia 2015 7 kwietnia 2015\nCzy mogę być feministą?\nW umieszczonym niedawno na stronie Feminoteki wywiadzie z chłopakami z grupy Głosy Przeciw Przemocy już na samym początku został poruszony wątek identyfikacji członków grupy z pojęciem feminizmu. W odpowiedzi usłyszeliśmy, że należy z tą łatką postępować ostrożnie – choćby z tego powodu, że jeden feminista (choćby jego zaangażowanie miało sprowadzać się do deklaracji) wzbudza od razu większą sensację niż sto feministek (choćby każda z nich ciężko pracowała na rzecz osiągnięcia konkretnych celów). Pojawiła się również obawa, iż w ten sposób mężczyźni będą chcieli pochlebiać swoim rycerskim zapędom, przyjmując na siebie rolę wybawcy kobiet uciśnionych przez patriarchat. W komentarzach pod artykułem pojawiły się kolejne zastrzeżenia: “feminista, czyli kto?”, “męski feminizm kończy się tam gdzie w hetero związku pojawiają się dzieci”, “mężczyzna nie może być feministą, tak samo jak heteryk nie może być członkiem społeczności LGBT”.\nPrzyznaję, że – jako osoba która przez długi czas, uznając już w zasadzie słuszność postulatów podzielanych przez większość feministycznych środowisk, unikałem utożsamiania się z tym pojęciem – poczułem się postawiony pod ścianą. Oto bowiem coś, co stanowi wynik mojej długiej refleksji, szczerego zainteresowania zagadnieniami równościowymi – a nierówności między rzeczywistymi prawami kobiet i mężczyzn należą w naszym społeczeństwie do najbardziej istotnych problemów – miałoby stać się oznaką przejściowej mody, paternalistycznego traktowania kobiet czy wręcz wchodzenia w rolę w którą wchodzić nie powinienem, ze względu na orientację płciową (a więc cechę której już nie zmienię).\nNie ukrywam, że ten temat zmusił mnie do przemyśleń w tym zakresie. Udało mi się ustalić, że przeciwko “męskiemu feminizmowi” można wysunąć zasadniczo dwa argumenty, które przewijają się w dyskusji nad tym zagadnieniem. Pierwszy rodzaj argumentacji opiera się na założeniu, iż mężczyźni nie są w stanie przyjąć, wymaganej przez feminizm, „kobiecej” perspektywy patrzenia na świat – czy to z przyczyn biologicznych (aczkolwiek akcent na te zagadnienia daje się zauważyć raczej w starszych publikacjach, np. u Simone de Beauvoir) czy to ze względu na odmienne doświadczenia, wynikające z tego, iż to dziewczynki a nie chłopcy najmocniej doświadczają genderowych stereotypów w procesie socjalizacji (co potem wpływa na ich pozycję jako kobiet i mężczyzn).\nNie chcę się odnosić do argumentacji biologicznej – różnice w tym zakresie niewątpliwie istnieją, ale możemy chyba się zgodzić, że nie możemy przeceniać ich znaczenia. Jeżeli chodzi o niewątpliwe różnice doświadczeń – większość problemów na tle genderowym dotyczy sytuacji, w których ofiarami stereotypów są kobiety. Chłopcy i mężczyźni rzadko to dostrzegają. Kwestie “kobiece” traktuje się jako gorsze. W procesie socjalizacji łatwiej jest chłopakowi umocnić się w seksistowskich stereotypach, niż z nimi zerwać. Tym większą dojrzałość musi zatem wykazać osoba która sama nie doświadcza tego, co dla kobiet jest codziennością. Nie musi z tego powodu otrzymywać oklasków – ale faktem jest, że droga do zrozumienia idei feministycznych musi iść u mężczyzny w parze z krytycznym podejściem do własnych, wyuczonych, zachowań i postaw. Dla przeciętnego mężczyzny droga do nazwania siebie feminista jest dłuższa, ale tym większą wartością powinno być przyjmowanie tego rodzaju postaw również przez przedstawicieli tej płci.\nArgument drugi, nad którym należy się pochylić, dotyczy perspektywy “zawłaszczenia” ruchu feministycznego przez mężczyzn. Na początku musimy ustalić trzy, niewykluczające się, fakty.\nFakt pierwszy – mężczyźni byli w ruchu feministycznym obecni od początku. John Stuart Mill, mimo że przypominało to walkę z wiatrakami, cały okres swojej działalności w brytyjskim parlamencie poświęcił na walkę o prawa wyborcze dla kobiet. Oczywiście, co jest symptomatyczne, pomija się często wpływ jego partnerki na zrozumienie przez Milla powagi problemu. Pamiętając o tym, nie możemy jednak zaprzeczyć, iż Mill i jego napisana wspólnie z Harriet Taylor Mill książka Poddaństwo kobiet to dzisiaj klasyka literatury feministycznej. Wśród twórców francuskiego Oświecenia widoczne było również odejście od wizerunku kobiety-damy do bardziej podmiotowych portretów. Na naszym podwórku nie sposób nie wspomnieć o Emancypantkach Bolesława Prusa. Pierwiastek męski w feminizmie był obecny od zawsze, nawet jeżeli sami zwolennicy sprawy kobiecej nie określali siebie w ten sposób. Nie możemy jednak zapominać, że samo pojęcie feminizmu pojawiło się dużo później niz pojęcie walki o prawa kobiet.\nFakt drugi – rozwój praw kobiet w XIX i XX wieku nie byłby możliwy, gdyby nie zaangażowanie kobiet, zarówno liderek ruchu jak i setek tysięcy zwykłych kobiet, prowadzących żmudne starania o dostrzeżenie ich problemów. Niewątpliwie, kobiety nie miałyby żadnych praw gdyby same je sobie nie wywalczyły. Ta zasada pozostaje aktualna po dziś dzień.\nFakt trzeci – od początku ruchu feministycznego, zaangażowane w niego były setki tysięcy kobiet i garstka (nie były to zorganizowane grupy) mężczyzn. Przeciwko niemu występowały jednak równie dobrze zorganizowane grupy mężczyzn (choćby w postaci panów obecnych w strukturach władzy) oraz kobiet, które postrzegały działalność emancypantek jako próbie zburzenia porządku społecznego. Tych kobiet było zresztą więcej niż samych emancypantek. Dzisiaj sytuacja wygląda trochę lepiej. O ile 150 lat temu bicie żony było uznawane za całkowicie normalny element życia rodzinnego, o tyle dzisiaj przeciwnicy Konwencji o przeciwdziałaniu przemocy wobec kobiet na każdym kroku odżegnują się od popierania jakiejkolwiek formy przemocy. Nie zmienia to szkodliwości ich postawy, ale niewątpliwie z perspektywy tych 150 lat jest to postęp. Gdyby nie działalność feministek, do dzisiaj przemoc domowa byłaby uznawana za całkowicie normalne zjawisko.\nCo wynika z powyższego – o ile nie możemy unieważnić znaczenia kobiet dla rozwoju wrażliwości genderowej w różnych aspektach życia publicznego, o tyle nie możemy też odmawiać mężczyznom jakichkolwiek (choćby i drobnych) zasług w tym zakresie. Jednocześnie, bycie kobietą nie determinuje per se bycia feministką – mimo, że wszystkie kobiety korzystają z osiągnięć ruchu feministycznego. Czy zatem możemy uznać, iż bycie mężczyzną stanowi per se przesłankę dyskwalifikującą przy utożsamianiu się z feminizmem?\nW mojej opinii – absolutnie nie, o ile oczywiście podchodzimy do tej etykiety jak do każdej innej – odpowiedzialnie, pamiętając iż nie jest to jedynie przywilej (wynikający z utożsamiania się z ideą na którą składają się dokonania tylu szacownych osób) ale – powiedziałbym wręcz: przede wszystkim – zobowiązanie. Ja sam, utożsamiając się z feminizmem, nie epatuję tym pojęciem na każdym kroku. Staram się raczej traktować taką identyfikację jako zobowiązanie do pracy nad sobą i na rzecz otoczenia. Być może nie każdy potrzebuje do tego identyfikacji z abstrakcyjnymi pojęciami, ale też nie każdy zwolennik równości płci musi się utożsamiać z tym pojęciem.\nDlatego też, odnosząc się do obaw dotyczących “zawłaszczenia” feminizmu przez mężczyzn, musimy sobie powiedzieć jasno – trzy wymienione przeze mnie fakty odnosiły się adekwatnie do sytuacji sprzed 100 lat, dosyć dobrze oddają obecny stan rzeczy i pewnie będą aktualne jeszcze przez parę dekad. Tematyka równouprawnienia płci będzie przez długi czas interesować w większym stopniu kobiety niż mężczyzn. I to kobiety będą stanowić główną siłę napędową ruchu feministycznego. Jeżeli “męski feminizm” ma być dla niektórych jedynie przejściową modą – nie możemy przeceniać jego znaczenia, ale mimo wszystko skutki takiej mody będą w zaistniałej sytuacji lepsze niż skutki mody na bycie macho. W moim odczuciu, nie ma potrzeby tworzenia osobnego ruchu mężczyzn wspierających feminizm – tym bardziej, że nieodzownie będzie on się kojarzyć z “ruchem na rzecz praw mężczyzn”, czy nawet maskulinizmem który – nie będąc w teorii ruchem antyfeministycznym – w istocie stanowi często pretekst do obrony zastanych przywilejów i jako taki jest przeciwieństwem, a nie uzupełnieniem feminizmu. Mężczyźni mogą działać w ruchach feministycznych ramię w ramię z kobietami. Muszą nauczyć się odrobiny pokory – stosując paternalistyczny ton, raczej wiele w tych środowiskach nie zdziałają. Istnieją tematy w których wskazane jest istnienie osobnych grup, tworzonych przez mężczyzn i dla mężczyzn, dobrym przykładem jest tutaj edukacja antyprzemocowa. Wynika to z konieczności dostosowania się do zastanej sytuacji, i nie oznacza to, iż np. za 50 lat najlepszej nawet trenerce antyseksistowksiej prowadzenie szkoleń z młodzieżą gimnazjalną będzie iść ciężej niż średnio utalentowanemu trenerowi płci męskiej.\nA czy obecność mężczyzn w ruchu feministycznym stanowi zagrożenie dla ich genderowej struktury? Pamiętając, iż kobiet jest statystycznie więcej i statystycznie częściej interesują się zagadnieniami feministycznymi – założenie takie wydaje się być dosyć abstrakcyjne. Istnieje też pewna pula problemów wynikających ze stereotypów płciowych, których ofiarą mogą być mężczyźni. W aktualnej sytuacji większość tego rodzaju problemów stanowi konsekwencję tych samych stereotypów, które dotykają kobiet – związanych głównie ze sferą opieki nad dziećmi (ojcom rzadziej podczas rozwodów przyznawana jest opieka nad dziećmi – ale to kobiety są podczas rozmów kwalifikacyjnych pytane o plany dotyczące rodziny i to one po przejściu na urlop wychowawczy częściej są uzależnione finansowo od swoich mężów, podobnie – mężczyzna w roli wychowawcy przedszkolnego czy pielęgniarza musi się zmagać ze stereotypami, ale wynika to z tego, iż przez lata zajęcia związane z opieką zostały zepchnięte do roli prac “kobiecych”, które z samej racji wykonywania ich przez kobiety były gorzej opłacane). Warto aby w takich sprawach słyszalny był głos samych mężczyzn. Podobnie jak w przypadku wszystkich innych problemów, które być może się w przyszłości pojawią.\nSudent polityki społecznej na Uniwersytecie Warszawskim. Pracuje przy projekcie HejtStop, zaangażowany w działalność Stowarzyszenia Projekt: Polska. Wolontariusz fundacji Feminoteka.\nOpublikowane w 30 grudnia 2014 12 stycznia 2015\nZapraszamy młodych mężczyzn z Poznania do dyskusji o współczesnej męskości\nFundacja Feminoteka, Głosy Przeciw Przemocy i Gender w podręcznikach zapraszają młodych mężczyzn z Poznania do wzięcia udziału w dyskusji o tym, co to znaczy być mężczyzną w dzisiejszym świecie. Termin: 12 stycznia (poniedziałek), g. 15:00-17:00 – należy wypełnić formularz zgłoszeniowy:\nMasz 20-24 lata, mieszkasz w Poznaniu i chcesz wziąć udział w badaniu społecznym? Zgłoś się! Dyskusja jest elementem projektu „Kobiety i mężczyźni, chłopcy i dziewczęta RAZEM przeciw stereotypom płciowym”.\nDyskusja odbędzie się 12 stycznia 2015 r. (poniedziałek) w Poznaniu w godzinach 15:00-17:00. O zakwalifikowaniu się do badania i miejscu zostaniesz poinformowany w ciągu kilku dni drogą elektroniczną. Dziękujemy za Twoje zgłoszenie!!!\nZgłoś się za pomocą tego formularza on-line\nOpublikowane w 22 października 2014 22 października 2014\n„Gniew” Zygmunta Miłoszewskiego – podziękowania dla Feminoteki\nPanie Zygmuncie, gratulujemy szerokich horyzontów i wrażliwości na kwestie przemocy wobec kobiet!\nAutor: Jackson Katz\nFeminoteka / Czarna Owca, Warszawa 2012\nAutorki: Joanna Piotrowska, Alina Synakiewicz\nOpublikowane w 17 października 2014 22 października 2014\nMężczyźni poszukiwani do pionierskiego projektu antyprzemocowego!\nCzy jesteś mężczyzną, który pracuje jako nauczyciel, pedagog, trener, edukator, animator kultury, facylitator, pracownik pomocy społecznej, harcmistrz?\nCzy chcesz z nami stworzyć pierwszą w Polsce sieć mężczyzn pracujących razem z chłopakami przeciw przemocy ze względu na płeć?\nCzy chcesz ugruntować swą wiedzę na temat stereotypów płciowych i ich krzywdzących konsekwencji dla kobiet i mężczyzn, by potem przekazać ją chłopakom?\nJeśli tak, to grupa Głosy Przeciw Przemocy razem z Fundacją Feminoteka i Grupą Badawczą “Gender w podręcznikach” zapraszają do udziału w międzynarodowym projekcie “Kobiety i mężczyźni, chłopcy i dziewczęta RAZEM przeciw stereotypom płciowym”.\nopracujemy bazę materiałów na temat stereotypów płciowych i przeciwdziałania przemocy chłopców wobec dziewcząt,\nskatalogujemy też dobre praktyki z innych państw;\nstworzymy platformę komunikacji sieci mężczyzn;\nspotkamy się, by wymienić doświadczenia, nabyć umiejętności trenerskie i opracować antyprzemocowe rekomendacje dla nauczycieli.\nZa pomysł męskiej sieci antyprzemocowej i realizację odpowiada Grupa Głosy Przeciw Przemocy.\nAby zgłosić się do udziału w projekcie wypełnij zalinkowany formularz i kliknij „prześlij” do 7 listopada 2014 r. włącznie.\nO zakwalifikowaniu się do udziału w projekcie zostaniesz powiadomiony drogą elektroniczną do 15 listopada. Uwaga, liczba miejsc jest ograniczona!\nWYPEŁNIJ FORMULARZ ZGŁOSZENIOWY (KLIKNIJ)\nW przypadku dalszych pytań o prosimy o kontakt z Grupą Głosy Przeciw Przemocy pod adresem: glosypp[at]gmail.com


Historia o bohaterce z Nowego Dworu Gdańskiego | FUNDACJA GŁOSEM ZWIERZĄT – koty do adopcji, psy do adopcji, Poznań\n« Mama i cudnowna piątka kociaków do adoptowania\nNesca szuka swojego wymarzonego domu »\nHistoria o bohaterce z Nowego Dworu Gdańskiego\nNaprawdę rzadko wrzucamy tu sensacyjne newsy. Nie szukamy dramy, wolimy wrzucać rzetelne informacje o naszych podopiecznych, ich potrzebach i historiach. Codziennie media zalewają informacje o okrucieństwie względem zwierząt, codziennie ktoś porzuca, krzywdzi psy i koty – jeśli mielibyśmy te informacje udostępniać, nasz fanpage pękłby w szwach.\nDziś jednak media obiegła informacja, która wprawia w tak wielkie osłupienie i konsternacje, że zrobimy wyjątek i podzielimy się tą historią z Wami, ku refleksji…\nTopienie niechcianych miotów kociąt jest okrutną metodą na pozbywanie się nadmiaru zwierząt, głównie na wsiach. Od dziesiątek lat proceder ten przetacza się przez nasz kraj, gdyż sterylizacja w niektórych miejscach w Polsce nadal wydaje się być fanaberią lub luksusem. Mamy świadomość, że problem dotyczy głównie nizin społecznych, ludzi z niską empatią, zerową świadomością, ludzi niewyedukowanych.\nAle ten film rzuca cień nie na osobę, która dopuszcza się tego okrucieństwa (wiadomo, że to przestępstwo, a kobieta nie ma serca), ale na… ekipę ratunkową.\nTo co się tu wydarzyło pozostawia nas w ciężkim szoku i niedowierzaniu. Nowy Dwór Gdański. Starsza kobieta wrzuca kociaki do wody. Dzieci dzwonią po Straż. Ta przyjeżdża i … miota się wzdłuż brzegu, namyśla, kombinuje, chodzi… Wokół towarzysze, inni świadkowie, dorośli mężczyźni, kobiety. Cyrk bierności, festiwal bezradności. Na szczęście, w tym zapętleniu pojawiła się skromna bohaterka. Z resztą, zobaczcie sami. Wrzucamy ku refleksji.\nI nikt jej nawet ręki nie podał, gdy wychodziła z wody…


Jaki kosz Mojżesza dla dziecka? Ranking - Dzidziusiowo.pl\nKosz Mojżesza to podłużny kosz, zazwyczaj wykonany z naturalnych i przewiewnych materiałów: rattanu, wikliny, sznurka bawełnianego, łuski kukurydzianej albo morskiej trawy. Zdaniem wielu rodziców kosz zapewnia dziecku większe poczucie bezpieczeństwa, ponieważ jest mniejszy niż łóżeczko. „Otoczone” ściankami niemowlę szybciej zasypia, a potem dłużej śpi.\nGadżet ten jest produkowany w różnych wariantach. Możesz kupić kosz Mojżesza ze stojakiem, na płozach, bez stelaża, z budką lub bez.\nKosz Mojżesza – historia nazwy\nNazwa „kosz Mojżesza” wywodzi się z biblijnej historii o królu Egiptu, który wierzył w przepowiednię głoszącą, że narodzi się mały Izraelita, który zagrozi całemu Egiptowi. W swoim lęku król nakazał swoim żołnierzom zabić wszystkie męskie noworodki. Wiedząca o tym Jokabed, matka Mojżesza, utkała z wikliny kosz, włożyła do niego dziecko i puściła go na rzekę Nil. Historia miała swoje dobre zakończenie – dziecko znalazła córka Faraona, która postanowiła je wychować.\nKosz Mojżesza – wymiary\nNie wiadomo, jakie wymiary miał kosz Mojżesza utkany przez Jokabed. Wiadomo natomiast, jakiej wielkości są zazwyczaj tego typu produkty sprzedawane w sklepach z akcesoriami dla dzieci. Najczęściej kosz ma wymiary 90 x 45 x 25 cm, ale zdarzają się krótsze i węższe.\nPrzeczytaj także: Jaki kokon-kojec dla niemowlaka?\nJako że kosz Mojżesza nie jest specjalnie dużych rozmiarów, służy zaledwie do 6.-7. miesiąca życia dziecka.\nKosz Mojżesz – zalety i wady\nRodzice bardzo często zastanawiają się, czy kosz Mojżesza rzeczywiście jest gadżetem, na który warto wydać pieniądze – wszak dziecko ma już zapewne wózek, swoje łóżeczko, a być może i leżaczek. W podjęciu decyzji z pewnością pomocne będzie zestawienie zalet i wad produktu.\nKosz Mojżesza – zalety\nJeśli lubisz stylizować swoje wnętrza i uwielbiasz gadżety związane z dziećmi, to pokochasz kosz Mojżesza. To produkt zgodny z najnowszymi trendami, idealnie wpisujący się w naturalne wnętrza boho czy urban jungle.\nKosz Mojżesza świetnie sprawdzi się w małej sypialni, w której nie ma miejsca na standardowe niemowlęce łóżeczko. Dzięki małym wymiarom można też wziąć go ze sobą na wakacje, gdzie będzie stanowił zamiennik dla łóżeczka.\nWielu rodziców potwierdza, że w koszu Mojżesza dziecko jest spokojne i z łatwością zasypia. Prawdopodobnie wynika to z faktu, że jest to bardzo mały kosz, a noworodki nie przepadają za dużymi, otwartymi przestrzeniami.\nTego typu gadżet można wszędzie ze sobą zabrać – wystarczy chwycić za uchwyty. Szczególnie praktyczny jest kosz Mojżesz na kółkach.\nKosz Mojżesz – na co zwracać uwagę przy zakupie?\nWiesz już, że kosz Mojżesz jest dokładnie tym, czego pragniesz dla swojego malutkiego dziecka? Świetnie – teraz jeszcze tylko dowiedz się, na co zwracać uwagę przy zakupie.\nNa rynku dostępne są kosze małe (o długości zaledwie 65 cm), jak i całkiem spore (80 cm długości). Aby produkt służył dziecku przynajmniej do 6. miesiąca życia, zdecydowanie warto wybrać większy model.\nUwaga! Zwróć uwagę nie tylko na wymiary zewnętrzne kosza, ale również na długość materacyka.\nSkoro o materacu mowa – przed zakupem koniecznie upewnij się, czy jest to produkt odpowiedni dla noworodka i wysokiej jakości. Dobry materac powinien mieć średnią twardość oraz atesty (certyfikat Instytutu Matki i Dziecka lub Państwowego Zakładu Higieny – PZH). Oczywiście zwróć również uwagę na to, czy pokrowiec z materaca można zdejmować i prać w pralce.\nNajbardziej popularny jest wiklinowy kosz Mojżesza, ale w ofertach sklepów – zwłaszcza tych internetowych, coraz częściej pojawiają się również produkty z trawy, łuski kukurydzianej, a nawet… z tektury. Zanim podejmiesz ostateczną decyzję, koniecznie przeczytaj o wadach i zaletach każdego z tych materiałów.\nKosz Mojżesza ze stojakiem jest zazwyczaj droższy od zwykłego kosza, ale wielu rodziców twierdzi, że zdecydowanie warto wydać dodatkowe pieniądze. Dzięki podwyższeniu śpiące obok rodziców dziecko jest dosłownie na wyciągnięcie ręki. Jeśli kosz jest na stelażu z kółkami, łatwo można go przewozić z pomieszczenia do pomieszczenia.\nUwaga! W ofercie niektórych sklepów znajdziesz również kosz Mojżesza na specjalnych płozach. Umożliwiają one delikatne bujanie maluszka.\nOczywiście im mniej będzie ważył kosz, tym lepiej. Ma to znaczenie przede wszystkim w przypadku rodziców, którzy mieszkają w domach piętrowych i którzy prawdopodobnie będą codziennie przenosić kosz po schodach.\nKupując kosz Mojżesza, zwróć uwagę również na jego wygląd. Jeśli pokój maluszka utrzymany jest w pastelowych barwach, zdecyduj się na kosz biały albo kremowy. Do wnętrza w stylu boho, urban jungle czy skandynawskim będzie z kolei pasował kosz z wikliny albo trawy.\nKosz Mojżesza – ranking\nPrzyszli albo świeżo upieczeni rodzice zazwyczaj nie mają czasu, by wnikliwie analizować cechy każdego jednego produktu dla dziecka. Rozumiemy to, dlatego przygotowaliśmy dla ciebie wygodny ranking, czyli zestawienie najlepszych (według użytkowników serwisu Ceneo.pl) koszy Mojżesza. Nie musisz się wysilać – zerknij, kup i ciesz się produktem wysokiej jakości.\nJakie łóżko dla rocznego dziecka kupić?\nWybieramy kosz Mojżesza – ranking polecanych modeli\nIle śpi niemowlę i od czego zależy długość snu?


Sprzedaż produktów Open Finance wzrosła do 6,94 mld zł w I poł. 2014 r - Forsal.pl\nSprzedaż produktów Open Finance wzrosła do 6,94 mld zł w I poł. 2014 r\n21 lipca 2014, 11:44\nWartość produktów finansowych i inwestycyjnych, w których pośredniczyła grupa Open Finance wyniosła 6.943 mln zł w I półroczu 2014 r., co oznacza wzrost o 14 proc. w ujęciu rocznym, podało Open Finance w komunikacie. W samym II kw. sprzedaż sięgnęła 3.324 mln zł wobec 2.902 mln zł rok wcześniej.\nWartość kredytów ogółem udzielonych za pośrednictwem Open Finance w I półroczu br. wzrosła o 19 proc. r/r do 3,12 mld zł, w tym wartość kredytów hipotecznych zwiększyła się o 17 proc. do 2,86 mld zł, a kredytów gotówkowych wzrosła o 45% r/r do 258 mln zł.\nW II kwartale sprzedaż kredytów ogółem wyniosła 1,68 mld zł wobec 1,32 mld zł rok wcześniej. Sprzedaż kredytów hipotecznych w II kw. wyniosła 1,54 mld zł, a gotówkowych 143 mln zł wobec odpowiednio: 1,22 mld zł i 103 mln zł rok wcześniej.\nWartość zrealizowanych za pośrednictwem OF inwestycji łącznie zwiększyła się o 9% w ujęciu rocznym i wyniosła 3,82 mld zł w I półroczu 2014 r., zaś w II kw. 2014 r. wyniosła 1,64 mld zł wobec 1,58 mld zł rok wcześniej.\nWartość nieruchomości sprzedanych za pośrednictwem Grupy Home Broker Nieruchomości wzrosła o 4% r/r do 1.315 mln zł w I półroczu br., zaś ich liczba zwiększyła się o 5% do 5.365, podano także w materiale. W samym II kw. wartość sprzedanych nieruchomości wyniosła 649 mln zł wobec 678 mln zł rok wcześniej, zaś liczba transakcji wyniosła 2.617 wobec 2.718 w II kw. 2013 r.\n>>> Czytaj też: Getin Holding sprzeda Idea Bankowi 3,59 mln akcji Open Finance za 45,56 mln zł


Zbigniew Boniek ujawnił kwotę tranaferu Kamila Jóźwika - LechNews.pl\nWysłany przez Krystian | wrz 8, 2020 | Aktualności, Transfery\nPrezes PZNP‑u Zbigniew Boniek był dziś gościem Roberta Mazurka na antenie “RMF FM”. 64-latek został zapytany m.in. o grę reprezentacji czy też polską piłkę klubową. Boniek podczas rozmowy podał szczegóły dotyczące transferu Kamila Jóźwika do angielskiego Derby County.\nTemat zamiany otoczenia przez 22-latka przewija się w mediach już od kilku tygodni. Najpierw duże zainteresowanie piłkarzem “Kolejorza” miała przejawiać Galatasaray, ale ze względu na kiepską sytuację Turcy nie byli w stanie sprostać wymaganiom finansowym władz Lecha.\nPrzejście Jóźwika do Derby County stało się gorącym tematem po meczu “Kolejorza” z Wisłą Płock. Odejście z klubu miało być kwestią godzin, jednak sprawa trochę się przeciągnęła.\n“Józio” został powołany do reprezentacji Polski na wrześniowe mecze w Lidze Narodów z Holandią oraz z Bośnią i Hercegowiną. W obydwu spotkaniach zagrał i pokazał się z dobrej strony. Nie błyszczał, ale zagrał solidnie, jak na fakt, że dopiero uczy się gry w seniorskiej reprezentacji.\nZbigniew Boniek został zapytany na antenie “RMF FM” o ostanie spotkania naszej kadry. Odnosił się także do tematu odejścia z Lecha Kamila Jóźwika.\n“Jutro-pojutrze Kamil Jóźwiak pójdzie prawdopodobnie do Derby County, wszystko jest przygotowane. Gdyby jeszcze rok grał w Lechu, byłyby mistrzostwa Europy, to później poszedłby za granicę za 20–30 milionów euro, a nie 4–5. Natomiast jeśli dzisiaj klub potrzebuje 4–5 milionów euro, to nie ma innej możliwości, musi zawodnika sprzedać.” - mówił Zbigniew Boniek.\nPoprzedniEliminacje Ligi Europy Hammarby IF — Lech Poznań. Wiemy na jakim kanele będzie transmitowane spotkanie\nNastępnyFilip Szymczak będzie pauzował przez miesiąc


Lovely Sensation WHP brązowy z nadrukiem | Bielizna modelująca | Triumph sklep online Telimena.pl ®\nLovely Sensation WHP\nKolorbrązowy z nadrukiem\nZabudowany usztywniony biustonosz, idealny na duże biusty, ozdobiona wzorem w panterkę i koronką.\nBiustonosz usztywniany na fiszbinach o bardziej zabudowanym kroju, perfekcyjnie podtrzymujący biust z modelującej serii Lovely Sensation. Model uszyty z najwyższej jakości materiału Sensitive fabric®, połączony z koronką i tiulem sprawi, że każda kobieta będzie wyglądać uwodzicielsko. Doskonale wyprofilowane termicznie miseczki pokryte zostały materiałem w panterkę. Skośne szwy ( tójdzielna miseczka) dodatkowo zbierają biust do środka. Łączenie miseczek, oraz boki ozdobione zostały seksowną koronką. Tył to przeźroczysty tiul. Ramiączka szersze, komfortowe, regulowane. Po środku między miseczkami umieszczono metalową ozdobę. Fason usztywniony idealny na duże biusty. Biustonosz zapinany z tyłu tradycyjnie na haftki.\nSkład: 65% poliamid, 18% bawełna, 17% elastan


Ale kosmos! Nasza kosmiczna półka i PDF do pobrania - planetarium - Dziecinnie Proste - Blog\nDIY, do pobrania, proste zabawy 3 lutego 2021 4 lutego 2021 2 komentarze\nRotowanie zabawkami w pokoju chłopców stosuję już od dawna. Część zabawek i książek jest wyeksponowana na półkach, część czeka schowana w szafie na wymianę. Pozwala to uniknąć efektu zagraconego pokoju, a i zainteresowanie Mikołaja zabawkami, których nie widział od miesiąca jest większe. Polecam Wam ten sposób.\nZakres zainteresowań Mikołaja ostatnimi czasy jest na tyle szeroki, że aby nie zginąć w gąszczu książek, pomocy i zabawek tematycznych w jego pokoju, postanowiłam wprowadzić kolejny element organizacyjny – rotacyjne półeczki tematyczne.\nNa pierwszy rzut poszedł KOSMOS. Mikołaj z zaciekawieniem przegląda książki o gwiazdach i planetach. Lubi też figurki z planetami układu słonecznego, które zrobił dla niego mój brat. Do figurek dorobiłam bliźniacze karty trójdzielne, ale pracuję nad nowymi, z bardziej realistycznymi zdjęciami/rysunkami planet. Kiedy je przygotuję, na pewno podzielę się nimi z Wami.\nNa naszej kosmicznej półce mamy też globus do kolorowania kredą oraz książki i gry, które zamówiłam niedawno w księgarni internetowej Inverso.pl.\n„Planetarium” wydawnictwa Dwie Siostry, to książka, którą polecam Wam całym sercem. Zaciekawi ona nie tylko Wasze dzieci, ale też dorosłych, którzy znajdą w niej wiele naprawdę szczegółowych informacji na temat kosmosu. Format tej książki robi wrażenie – jest ogromna, prawie formatu A3. Znajdziecie w niej bardzo dużo pięknych ilustracji. Mogłabym ją przeglądać godzinami. Książkę znajdziecie tutaj.\n„Mam przyjaciela kosmonautę” to malutka książeczka, ale pozory mogą mylić. Książka jest tak naszpikowana wiadomościami o kosmosie, rakietach, satelitach i innych kosmicznych wynalazkach, że aby je przyswoić, trzeba ją przeczytać kilkanaście razy. Sama dowiedziałam się z tej małej książeczki naprawdę wielu ciekawych rzeczy. Mikołaj bardzo lubi książki tej serii („Mądra Mysz” wyd. Media Rodzina). Książeczkę za kilka zł kupicie tutaj.\n„Kicia Kocia w kosmosie” to jedna z wielu książeczek z tej serii, jakie posiadamy. Mikołaj bardzo lubi czytać Kicię Kocię przed spaniem. Z tej części można między innymi dowiedzieć się, jak wygląda toaleta na stacji kosmicznej. Mikołaja to bardzo zainteresowało 🙂 Książeczkę kupicie klikając tutaj.\n„Świat w obrazkach. Kosmos” to książka z serii dobrze znanej rodzicom i dzieciom. Bardzo dużo ilustracji i tekst – nie za długi, ale wyczerpujący temat i dostarczający bardzo dużą dawkę wiedzy o kosmosie. Świetna książka nie tylko dla małych dzieci.\n„Świat w obrazkach. Kosmos”\nOprócz książek zamówiłam dla Mikołaja puzzle obserwacyjne Czu-Czu. W pudełku znajduje się 60 części układanki, która po złożeniu ma wymiar 48×68 cm. Tradycyjnie Czu-Czu dołącza do opakowania również plakat edukacyjny. Puzzle kupicie tutaj.\nNiedawno zaczęliśmy grać z Mikołajem w gry planszowe. Kupiłam więc grę-loteryjkę, której motywem przewodnim jest oczywiście kosmos. W pudełku znajduje się 6 plansz i 36 żetonów, które trzeba dopasować do obrazków. Prosta, ale wciągająca gra dla całej rodziny. Zamówicie ją tutaj.\nCzasy są jakie są. Nie możemy iść do planetarium, więc planetarium przychodzi do nas. Przygotowałam dla Mikołaja (i dla Was) super zabawę. Wystarczy, że pobierzecie poniższy PDF z gwiazdozbiorami, wytniecie karty i podziurkujecie igłą w miejscach, gdzie zaznaczone są gwiazdy. Macie gotowe domowe planetarium*. Wystarczy teraz zbudować z koca obserwatorium lub poczekać, aż na zewnątrz się ściemni, zgasić światło i oświetlić kartkę latarką. Na ścianie wyświetlą się konstelacje. Zabawa ta zachwyci wszystkich małych kosmonautów!\nWypełnij poniższy formularz i pobierz domowe planetarium:\n*najlepszy efekt będzie, gdy podkleicie wydrukowane karty czarnym papierem\nTe same karty posłużą Wam również jako klasyczne karty trójdzielne. O tym jak pracować z kartami trójdzielnymi wg metody Montessori, pisałam w tym artykule.\nWpis został przygotowany we współpracy z Inverso.pl\nkosmos montessori pokój dziecka\nKochana mamo! To normalne, że…\n2 comments on “Ale kosmos! Nasza kosmiczna półka i PDF do pobrania – planetarium”\nPrzypadkiem trafiłam na tego bloga i już wiem, że często będę tu zaglądać. Mam dzieci w tym samym wieku, a starszy ma bardzo podobne zainteresowania. Zainspirowana półką z kosmosem zamierzam przejrzeć zabawki syna i stworzyć w jego pokoju podobny kącik.\nWitam serdecznie, czy karty trójdzielne o kosmosie są gdzieś do pobrania?


Krzesła fotelowe do jadalni - Kupmeble.pl\nKategoria „krzesła do jadalni” to nasz konik! Najbogatsza oferta naszego sklepu, w której roi się od różnorodności, dzięki czemu każdy znajdzie coś dla siebie. W tym dziale oferujemy wygodne krzesła fotelowe do jadalni, czyli nic innego jak krzesła z obszernym siedziskiem, gwarantującym wysokie standardy użytkowania przy stole jadalnianym. Fotele z naszej oferty to kwintesencja funkcjonalności oraz oryginalności. Meble te występują w najróżniejszych stylistykach oraz wariantach kolorystycznych, dzięki czemu z pewnością znajdziesz tutaj swój wymarzony model, który z powodzeniem wkomponuje się w panujący wystrój Twojej jadalni!\nKrzesła fotelowe do jadalni to między innymi:\nWygoda i unikatowość, czyli krzesła fotelowe do jadalni!\nKrzesła fotelowe do jadalni w restauracji i gabinecie\nWykończenie siedziska: z tkaniny Wykończenie siedziska: z ekoskóry Wysokość podłokietników: wysokie Tapicerowanie: w całości usuń filtry


Portal medycyna360.pl - Katalog SEO 24.pl - .:Grupa SEO 24:.\nSłońce to witamina D3, ale nie można przesadzać z jego namiarem. Nie można również stosować przez cały czas bardzo mocnych filtrów, ponieważ wtedy nawet całodzienne siedzenie na słońcu nic nam nie daje. Będziemy mieć nadal niedobory witaminy D3 i trzeba będzie ją brać w specjalnych tabletkach. Nie palimy się na słońcu, ale też nie unikamy, bo wtedy nie będzie z tego żadnego efektu. Słońca w Polsce nie ma zbyt wiele, dlatego nigdy nie wiemy, jakie będzie lato. Skoro teraz słońce świeci to naszym zadaniem jest wybranie się na spacer. Nie musi to być południe, ale też nie wieczór, bo nic tym nie zyskamy.\nID (dla promocji): 26303\nStrona firmowa: medycyna360.pl\nDziałalność firmy: zdrowie, medycyja, uroda\nBioenergoterapeuta z Łodzi, Pan Thaddeus Januchta, niesie naturalną pomoc w leczeniu raka i nowotworów. Uzdrowiciel posiada jakąś niepojętą moc, którą nabył w czasach dzieciństwa. Wspomaganie terapii oraz leczenie raka energią przez bioener...\nZagęszczanie włosówWłaściwie każdy ma potrzebę i prawo czuć się atrakcyjnym. Jednym z głównych atrybutów naszej atrakcyjności są kudły, które bez wątpienia przydają naszemu wyglądowi charakteru i stylu. Rozwój technologii umożliwia na...\nWypadanie włosów Przedstawiamy świeże produkty przeznaczone dla osób, które mają kłopot z rzadkimi bądź wypadającymi włosami. Naszym flagowym produktem jest Toppik, używany na całym świecie poprzez osoby mające problem z łysieniem. Nasze ...\nCLEARALIGNER clear aligner Olsztyn\nPrezentujemy nową metodę leczenia wad zgryzu przy zastosowaniu bezbarwnych nakładek prostujących Clear Aligner. Noszenie tych nakładek gwarantuje wyprostowanie zębów w krótkim czasie, pozwala też na osiągnięcie dobrych rezultatów nie tylko ...\nZapraszam do skorzystania z mojej oferty terapii logopedycznej oraz korepetycji z języka polskiego na terenie Warszawy. Jestem polonistką oraz specjalistą neurologopedii i logopedii. Pracuję z dziećmi, młodzieżą i osobami dorosłymi, które b...\nKażdy czasem zasługuje na odrobinę relaksu. Jedną z najlepszych metod na zregenerowanie sił i odprężenie jest masaż tajski. Salon masażu tajskiego TajskieSpa. pl znajdujący się w centrum Warszawy zaprasza na masaże tajskie z wykorzystanie o...\nW rankingu znalazły się ośrodki, które leczą z alkoholizmu, narkomanii, hazardu, lekomani, politoksykomani, uzależnienia od internetu, czyli siecioholizmu. Z nami znajdziesz ośrodek leczenia, terapii uzależnień, który pomoże Tobie lub osobi...\nStosowanie suplementów diety w teraźniejszych czasach jest popularne. Niemalże prawie każdy stosuje syntetyczne minerały i witaminy, natomiast nie są one dobrym źródłem cennych odżywczych substancji. Warto wziąć pod uwagę naturalne suplemen...\nJeśli interesuje Was naturalna prewencja zdrowia, produkty nieprzetworzone, ekologiczne, które w naturalny sposób wzmacniają i chronią zdrowie, na pewno słyszeliście o czarnym czosnku. Jego produkcją zajmuje się EkoPrzetwórstwo Janusz Bąk w...


Bardzo wysoka frekwencja w naszym okręgu. Przekroczy 60 proc.? - Powiat Częstochowski - Wiadomości z regionu\nDziś w całym kraju odbywają się wybory parlamentarne. Z naszego okręgu wybieramy siedmiu Posłów i jednego Senatora. A jak wygląda frekwencja wyborcza? Według danych z delegatury Krajowego Biura Wyborczego w Częstochowie, frekwencja na godz. 17:00 w całym okręgu wyniosła 45,61 proc. Najwyższą frekwencję odnotowano w Mykanowie - 50,12 proc., a najniższą w gminie Ciasna - 30,18 proc.\nDla poszczególnych gmin naszego powiatu frekwencja przedstawiała się następująco:\nCzęstochowa - 48,98%\nBlachownia - 46,63%\nKoniecpol - 40,05%\nDąbrowa Zielona - 43,27%\nJanów - 43,41%\nKamienica Polska - 45,62%\nKłomnice - 44,87%\nKonopiska - 42,11%\nKruszyna - 44,38%\nLelów - 45,89%\nMstów - 46,75%\nMykanów - 50,21%\nOlsztyn - 45,63%\nPoczesna - 47,91%\nPrzyrów - 45,60%\nRędziny - 45,55%\nStarcza - 47,77%\nMyszków - 43,57%\nŻarki - 40,45%\nPoraj - 43,62%\nNiegowa - 46,05%\nKoziegłowy - 42,13%\nWręczyca Wielka - 40,51%\nPanki - 42,12%\nHerby - 44,89%\nCiasna - 30,18%\nBoronów - 43,72%


Regały Paletowe Magazynowe BITO - Zamów tu! | Dla Magazynu\nRegały paletowe magazynowe BITO\nNajczęściej spotykanym rodzajem regałów mogą być regały paletowe magazynowe BITO. Dlaczego to właśnie one wiodą prym w magazynach na całym świecie?\nBITO regały paletowe – z czego wynika ich popularność?\nPrzystosowane do składowania towarów na paletach euro i typu przemysłowego, regały paletowe są uważane za najwygodniejsze rozwiązania do każdego magazynu. Nie stwarzają problemów w trakcie montażu, jak i demontażu, dlatego warto przyjrzeć się regałom BITO. Cały proces przystosowania regałów do potrzeb magazynu odbywa się w prosty, bezproblemowy sposób. Regały magazynowe BITO wyróżniają się uniwersalnością, co umożliwia ich pełne dostosowanie do potrzeb. Dokupić można do nich wyposażenie dodatkowe, co znacząco podnosi ich funkcjonalność.\nRegały paletowe – cechy, które świadczą o ich wyjątkowości\nW magazynach na całym świecie najpopularniejszym typem regałów są regały paletowe, które umożliwiają sprawne składowanie towarów na paletach. Ich obsługa jest bardzo wygodna, ponieważ odbywa się z pomocą wózków widłowych. To sprawia, że układanie towarów, jak i ich ściąganie z półek jest szybkie, sprawne i bezproblemowe.\nJak sama nazwa wskazuje regały paletowe BITO są przeznaczone do składowania towaru na paletach, dlatego nie ma konieczności układania paczek, co skraca czas przyjmowania dostawy. Zapakowane na paletach towary są również od razu gotowe do ponownego wydania, jeżeli Klient zamówi dużą część asortymentu.\nRodzaje regałów paletowych, które warto wziąć pod uwagę przy kompletowaniu wyposażenia magazynu\nRegały paletowe rzędowe przystosowane są do zastosowań przemysłowych, dlatego stanowią najlepsze rozwiązanie, na jakie możesz się zdecydować, jeżeli chcesz wyposażyć magazyn w profesjonalny sposób. Jest to zdecydowanie najtańszy paletowy system, a dodatkowo umożliwiający bezpośredni dostęp do składowanych jednostek. Daje to gwarancję łatwej kontroli stanu magazynowego. Ramy regałów paletowych rzędowych są stabilne, łatwo można je konfigurować zgodnie z aktualnymi potrzebami.\nInnym systemem, na który możesz się zdecydować są regały paletowe przepływowe, na których składowanie odbywa się z wykorzystaniem bieżni wałkowych, a obsługa odbywa się niezależnie z dwóch stron regału. Zarządzanie towarami jest bezpieczne.\nSystemy regałów BITO\nWysoka jakość półek do składowania, jak i poprawnie wykonana instalacja ma bardzo duże znaczenie.\nFirmy, które montują regały BITO zatrudniają profesjonalistów z ogromną wiedzą i doświadczeniem, którzy potrafią doradzić Klientom, na jakie rozwiązania powinni się zdecydować. Sprawdź technikę magazynową BITO! – czytaj więcej


Odważne krótkie suknie ślubne 2016\nGdy w końcu zbliża się długo oczekiwany dzień ślubu, każda kobieta chce wyglądać olśniewająco. Marzy o tym, by ten dzień był wyjątkowy, pragnie swym blaskiem olśnić nie tylko wybranka swego serca, ale zaproszonych gości.\nA bez wątpienia elementem, który ją wyróżnia z tłumu jest sukienka ślubna. Panna młoda musi dokonać wyboru co do koloru, materiału i długości sukni. Oczywiście, tradycja nakazuje, by podążała do ołtarza w białej, długiej sukience. Jednak nie można zapomnieć o tym, że to jest jej dzień i to ona powinna czuć się wygodne w swej sukni. Wiadomo, że nie każda kobieta lubi nosić długie sukienki, gdyż czuje się w nich skrępowana\nW takich sytuacjach warto się zastanowić czy, aby nie zerwać z tradycją i wybrać krótką sukienkę ślubną. Owszem, jest to odważna decyzja, która może być zaskoczeniem dla gości. Ale z drugiej strony panna młoda będzie cieszyć się wtedy ogromnym zainteresowaniem, będzie w centrum uwagi, a oto chyba chodzi, by w dniu ślubu była najważniejsza, by przykuwała wzrok wszystkich osób zgromadzonych wokół niej.\nZ pewnością suknie przed lub za kolano dodają dziewczęcego uroku, który można dodatkowo podkreślić, np. wpinając świeże kwiaty we włosy. Kobiety, które decydują się na krótką sukienkę, najczęściej wybierają suknię z gorsetem lub w kształcie litery A, gdyż podkreślają one ich delikatność. Poza tym, jeśli panna młoda posiada nienaganną figurę, zakładając krotką sukienkę, może pochwalić się swoją sylwetką i pokazać zgrabne, długie nogi i oczywiście modne buty, których nie widać, gdy zakładamy długą sukienkę, a jest to jeden z najważniejszych elementów stroju, który podkreśla osobowość kobiety.\nWato też wspomnieć o tym, że krótka sukienka jest lżejsza i nie będzie nas ograniczać, choćby w tańcu, i nie musimy zamartwiać się także tym, czy ktoś niechcący nie nadepnie nam na suknię i jej nie zniszczy. Za wyborem krótkiej sukienki przemawia także cena, która jest o wiele niższa niż w przypadku kupna długiej sukni.\nWażne jednak jest to, by wybór sukienki był świadomy, by to była nasza decyzja, ponieważ ma to być najpiękniejszy dzień w naszym życiu, a nie męczarnia z powodu źle dobranej kreacji.


Irlandia walczy o darmową wodę. Są zarzuty wobec uczestników protestów - Portal informacyjny STRAJK\nIrlandia walczy o darmową wodę. Są zarzuty wobec uczestników protestów\nPN 18/09/2015w : Prawa ludzi - newsy Wiadomości Wiadomości gospodarcze Wiadomości polityczne Wiadomości ze świata\nIrlandczycy masowo wychodzą na ulicę w proteście przeciwko wprowadzeniu opłat za wodę. Władze reagują represjami. 27 osób stanie przed sądem za zablokowanie samochodu członkini irlandzkiego rządu. Grozi im więzienie.\nIrlandzki rząd próbuje dokonać zamachu na rzecz świętą – bezpłatną wodę, która przez mieszkańców tego kraju jest traktowana jako dobro wspólne, które nie podlega utowarowieniu i odpłatności. Od połowy ubiegłego roku trwają intensywne protesty. Ustawa o wprowadzeniu opłat została już przegłosowana przez parlament, jednak społeczeństwo masowo odmawia płacenia rachunków. Szacuje się, że w takim akcie nieposłuszeństwa uczestniczy ponad połowa obywateli. Niemal każda większa demonstracja w Dublinie, Limerick czy Cork kończy się policyjnymi represjami. Najpoważniejsze konsekwencje mogą jednak spotkać 27 uczestników manifestacji w miasteczku Jobstown, którzy siedząc na jezdni otoczyli samochód wicepremier Joan Burton. Polityczka została w ten sposób „uwięziona” na kilka godzin.\nW Irlandii w sobotę odbędą się manifestacje, których uczestnicy będą domagać się wycofania zarzutów wobec aktywistów. Demonstracja solidarnościowa odbędzie się również w Warszawie. Uczestnicy wydarzenia spotkają się w sobotę o 12:00 pod Ambasadą Irlandii przy ul. Mysiej 5.\n„Masowy ruch społeczny w Irlandii jest częścią ogólnoeuropejskiej walki przeciwko neoliberalnym cięciom, atakom na poziom życia i przerzucaniu kosztów kryzysu na barki zwykłych ludzi i pracowników najemnych. Solidaryzujemy się z walką pracowników Irlandii przeciwko wprowadzeniu opłat i próbom prywatyzacji wody. Sprzeciwiamy się represjom i kryminalizacji protestu!” – czytamy na stronie wydarzenia na Facebooku.\ntagiambasada irlandiibezpłatna wodaIrlandiajobstownoskarżeniprocesprotesty\n19/09/2015 o 06:31\nO ekologii nie słyszeli!? Bezpłatna woda oznacza skrajne jej marnotrawstwo przez konsumentów. Woda powinna być droga, żeby nikt jej nie marnował.\nW doopach się tym brytolom od dobrobytu poprzewracało.\ntagi francja Rosja unia europejska policja PiS związki zawodowe uchodźcy usa protest syria lewica Ukraina Izrael rasizm Trump


Herb i barwy - Herb mieszczański\nWstęp - Herby mieszczańskie\nHerby mieszczańskie w dawnej Rzeczpospolitej nie były może powszechne, ale również nie były czymś niezwykłym. Stosował je przede wszystkim patrycjat dużych miast, choć były pogardliwie nazywane przez szlachtę herbikami. W zasadzie taki stosunek do heraldyki mieszczańskiej jest nieuzasadniony, jak wykazują specjaliści. Herby mieszczan i rycerstwa w Europie rozwijały się często równocześnie, choć to herb mieszczański czerpał wzorce formalne z tradycji heraldycznej rycerstwa, tak samo jak heraldyka miejska .\nHerby mieszczan stanowiły wyższą, złożoną formę graficzną w stosunku do pierwotnych znaków, z których się wywodziły, czyli gmerków. W procesie upodaniania znaków mieszczańskich do herbów rycerskich gmerki stawały się godłami "herbików". Były też stosowane przez mieszczan z mniejszych miast, także prywatnych, zwłaszcza tam gdzie silnie działały cechy rzemieślnicze, które strzegły swymi znakami jakości wytwarzanych towarów, by odróżnić je od konkurencji a zwłaszcza tzw. partaczy nie zrzeszonych w cechach .\nZ pewnością również mieszczanie międzyrzeccy, zwłaszcza zamożni kupcy, rzemieślnicy i rolnicy stosowali znaki własnościowo-rozpoznawcze, które służyły do oznaczania dobytku, narzędzi czy też w postaci znamion do znakowania zwierząt inwentarskich. Mogło to mieć znaczenie w mieście o dominującym rolniczym charakterze, jakim do poł. XX wieku był właśnie Międzyrzec Podlaski. Dziedziczony dobytek przechodził z pokolenia na pokolenie razem ze znakiem, żywy inwentarz miał krótki żywot, dlatego piętna również musiały być stałe i czytelne przynajmniej w obrębie jednego pokolenia. Podobnie mogło być w przypadku rzemieślników, choć ci skupieni w cechach, tworzyli swoistą i zwartą wspólnotę interesów, stosującą pieczęcie i znaki związane z heraldyką miasta i znakami cechu   . Znaki mieszczan mogły nawiązywać do godła herbu miejskiego, którego wizerunek znany jest z odrysu pieczęci z 1777 r. . Elitarną wspólnotę w Miedzyrzecu oprócz cechów tworzyli również członkowie bractwa różańcowego istniejącego nieprzerwanie od 1614 do II wojny światowej . Społeczne aspekty tych form stowarzyszeń wydają się być wyjątkowo interesujące.\nMieszczanie zamożni dzierżący czynsze (wieczystą dzierżawę) na gruntach i budynkach przez nich użytkowanych, czyli w pewnym ograniczonym zakresie possesorzy, należeli do zamożnych ludzi i takimi znakami mogli się posługiwać. Wywodzili się bądź to od pierwszych osadników sporwadzonych przez zasadźców i władców, od których otrzymali bogate uposażenie w postaci ziemii bądź od kupców przyjezdnych, którzy nabyli od tych pierwszych nieruchomości. Większą część mieszczan stanowili jednak komornicy i robotnicy - nie posiadający własnych mieszkań, którzy znaków własnościowych raczej nie znali. Tych pierwszych określano mianem patrycjatu, choć częściej określenie to przysługiwało utrzymującym się z kupiectwa bogatym handlarzom. Znaki własnościowe mieszczan międzyrzeckich do tej pory są w zasadzie nieznane, brak jest źródeł i zachowanych symboli materialnych w architekturze miejskiej.\nJaki był ich charakter, forma i pochodzenie, czy były proste czy złożone, dziedziczne czy też każdy sosował indywidualny znak - tego nie wiemy, źródeł nie ma prawie wcale, a relacji jest tylko kilka. Możliwe że mieszczanie inspirowali się znakami herbowymi sąsiadów - szlachty osiadłej w mieście i okolicach. Herb miejski też mógł być inspiracją dla kreskowych gmerków czy znaków kupców handlujących w obcych miastach. Mogły to być lokalne gmerki rzemieślicze, a także piętna stosowane przez hodowców i rolników. Wnioski możemy wysnuwać jedynie przez analogie i porównania.\nZnaki mieszczan ewoluowały zazwyczaj z prostych znaków kreskowych (gmerków), które z czasem przybierały formę heraldyczną. Wraz ze wzrostem znaczenia i ambicji rodzin, znaki mieszczańskie upodabnianiały się do herbów rycerskich . Gmerki były unikalne dla każdego mieszczanina - synowie wprowadzali do gmerku ojca zmiany. Herb z kolei stawał sie znakiem dziedzicznym z pokolenia na pokolenia, choć jak widać na naszym przykładzie mógł podlegać ewolucji. Podobną rolę pełniły merki rybaków kaszubskich  , znaki bartników , czy też snycerzy . Miały one charakter własnościowo-rozpoznawczy, jak zresztą wskazuje niemiecka etymologia słowa merk .\nGmerki kupców i rzemieślników z zasady nie były dziedziczne - kupcom i rzemieślnikom zależało na odróżnianiu się od innych, ale w ramach cechu ta różnorodność mogła być limitowana. Pomimo że Międzyrzec był miastem prywatnym konkurencja ekonomiczna była silna, prawa cechowe regulowały rzemiosło, a różne frakcje kupców, rzemieślników i rolników nieustannie rywalizowały między sobą (np. chrześcijanie i Żydzi), podobnie jak w miastach królewskich, zwłaszcza przy okazji jarmarków. Każda grupa miała ściśle określone przywileje i miejsca na wystawianie i handel własnymi produktami   .\nCzytając wpisy z XVI-XVIII w. z ksiąg grodzkich dotyczące spraw sądowych mieszczan i szlachty miejskiej w Międzyrzecu, którzy posiadali nieraz znaczące majątki, trudno twierdzić by ta społeczność zupłenie była pozbawiona znaków własnościowych. Herbami z pewnością posługiwała się szlachta miejska, a patrycjat mniej lub bardziej sheraldyzowanymi znakami własnościowymi. Do rodzin tych należeć mogli Kowalewscy, Markowscy, Rzewuscy-Wolscy, Mankiewiczowie, (H)Anasowie, nobilitowani w XVI w. Sosińscy i inni wymienieni w indeksie międzyrzeczan. Swoje znaki mogli z powodzeniem stosować garncarze, zdunowie, blacharze i stelmachowie. Ponadto patrycjat międzyrzecki mógł dziedziczyć lub kontynuować dawne znaki rodowe. Patrycjusze międzyrzeccy, jak napisaliśmy we wnioskach do projektu nazwiska międzyrzeczan, przynajmniej w części (ok. 20 rodzin) mogli wywodzić się z zubożałej drobnej szlachty polskiej i litewsko-ruskich bojarów, będących na służbie właścicieli Międzyrzeca . Dla niepiśmiennych mieszczan i rzemieślników znak wałsnościowy mógł zastępować podpis.\nW realiach miast królewskich I Rzeczpospolitej herb mieszczański różnił się w zasadzie tylko brakiem korony rangowej nad hełmem, ale i od tej zasady są liczne odstępstwa. Brak ugruntowanej tradycji, regulacji czy zasad heraldyki mieszczańskiej powodował dowolność w kształtowaniu formy graficznej. Za przykład typowych herbów mieszczańskich mogą posłużyć herby patrycjatu krakowskiego  , poznańskiego , toruńskiego  i gdańskiego . Na ziemiach polskich herby te przyjmowane były dość dowolnie. Podobnie mogło być w Międzyrzecu, jednak na dużo mniejszą skalę. Do Międzyrzeca od XV w. przybywali kupcy z Krakowa (np. Hanasowie-Anasowie), Torunia, Wilna, Warszawy i Lwowa. Niektórzy osiadali na stałe.\nW krajach wyższej kultury heraldycznej, zasadą kształtowania herbów mieszczan było stosowanie wyłącznie hełmu turniejowego, zamkniętego, często przechylonego (podobnie jak w herbach świeżo nobilitowanych), bez medalionu i bez korony rangowej. Herby były rejestrowane, nadawane i potwierdzane przez specjalne instytucje heraldyczne - role herbowe . Te obyczaje nigdy jednak nie zostały w dawnej Polsce uregulowane prawnie.\nWięcej na temat herbów mieszczan można przeczytać w literaturze tematu, jak również na polecanych stronach w internecie, wykaz stron zamieszczono na końcu.\nRekonstrukcja naszego herbu mieszczańskiego z pieczęci\nNa podstawie zachowanego odrysu pieczęci, której szczegółową analizę przedstawiliśmy w poprzednim rozdziale, z relacji ustnych Tomasza Wolskiego oraz naocznych świadków zachowania tej pieczęci pieczęci zrekonstruowaliśmy prawdopodobny kształt mieszczańskiego herbu Netczuków opisywanego w latach 1950. Tadeuszowi Netczukowi przez jego dziadka Tomasza Wolskiego, który interesował się naszą historią i genealogią.\nWg Tomasza Wolskiego w historię naszego rodu zawsze był wpisany trud i walka o wolność. Co mógł mieć na myśli nie wiemy. Tłumaczył on również w czasie wojny swoje córce Gabryeli z w Wolskich, iż Netczukowie - rodzina jej męża wcale nie jest gorsza od miejskiej szlachty, która osiadła w Międzyrzecu i okolicach. Można zadać sobie pytanie, dlaczego pochodzenie społeczne miało tak duże znaczenie dla Tomasza Wolskiego i co oznaczały te słowa i na jakiej podstawie tak twierdził. Władza ludowa, która nastała po wojnie była wrogo nastawiona do wszelkich tradycyjnych wartości, które wyznawał Tomasz, dlatego w PRL-u o tych sprawach rozmawiał tylko ze swoim zięciem, córką i w obecności wnuka Tadeusza, którego od młodości uwrażliwiał na te sprawy, jednocześnie nakazując milczenie poza domem. Tak też postąpiono z pieczęcią, którą schowano a w końcu o niej zapomniano .\nNetczukowie byli w większości rolnikami, rzadko rzemieślnikami, dlatego kolejne pokolenia prawdopodobnie nie musiały zmieniać swojego znaku, tak jak to miało miesjce w przypadku gmerków rzemiślniczych. W naszych realiach nie trzeba było rozróżniać wyrobów ojca od syna. Przeciwnie dziedzicząc gospodarstwo, trzodę i sprzęty, dziedziczyło się je z niezmienionym znakiem. Do końca XVIII w. rodzina była nieliczna i przeważnie tylko jeden lub dwóch synów dzidziczyło główny majątek po rodzicach. Taki stan rzeczy przetrwał zapewne do XIX w. kiedy Netczukowie rozrodzili się na wiele gałęzi. Możliwe że dopiero w czasach Józefa Jana Netczuka w poł. XIX w. dodano do pieczęci daty i nazwisko rodu. Można by więc przypuścić, że herb nasz był od dawna znakiem własnym, tzn. że posługiwał się nim jedynie ród Netczuków w Międzyrzecu. Jeśli tak było, to przedmioty użyte w godle prawdopodobnie są spadkiem po odległych jeszcze prawosławnych przodkach. Przejście z prawosławia na grekokatolicyzm, które dokonało się ok. 1596-1600 r. spowodowało zerwanie więzi z dawnymi przodkami (może ma to związek z symboliką złamanego miecza). Znaki kreskowe z dzieciństwa pamiętał z różnych sprzętów w domu rodzinnym Eugeniusz Netczuk, ponadto takie znaki były również w domu rodziny Nestoruków - matki jego żony. Więcej w poprzednich rozdziałach.\nPieczęć składała się przynajmniej z trzech elementów:\n- trzech róż w słup, czasem utożsamianych z guzami bądź krzyżami, nawiązującymi do herbu Międzyrzeca, formą przypominały czteropłatkowy kwiat,\n- podkowy i skrzyżowanych strzał, podkowa z dwiema różami kojarzy się z herbem Międzyrzeca, stanowią one jakby trzon wizerunku pieczętnego, być może wywodzący się od gmerku kreskowego,\n- elementów mówiących, najpewniej dodane później, opowiadające historię rodu, bądź wydarzenia z odległej legendarnej przeszłości rodu, zachowanej w podaniu ustnym, są to:\n- miecz złamany zbrojna ręką broczącą trema kroplami krwi, nawiązuje do zerwania więzi, przeniesienia, wydziedziczenia, utraty przywilejów, być może trzy krople krwi nawiązują do trzech róż - to powtórzenie sugeruje rangę róż jako pierwotnego znaku, od którego przodkowie zostali odcięci,\n- zapis nazwiska cyrylicą z podziałem na rdzeń "Net" oraz końcówkę "Czuk", zlokalizowane na odrębnych częściach przełamanego miecza, potwierdza to symbolikę zerwania łaczności z korzeniami,\n- daty roczne bardzo nieczytelne, pierwsza "1410" lub "1413, 1416, 1418, 1419" powszechnie kojarzona w domu z bitwą pod Grunwaldem, ale nie jest to pewnik, gdyż stan zachowania wizerunku uniemożliwiał jednoznaczne stwierdzenie daty obserwatorom, druga "1568" lub "1563, 1668, 1663". Wzorcem dla umieszczenia dat mógł być pamiątkowy kościany medalik z Jasnej Góry - pielgrzymkowa pamiątka z poł XIX w. na którym umieszczone były dwie daty.\nW odrysie pieczęci nie dostrzegamy od razu znaku trzech róż, które były w użytku przynajmniej od poł. XIX w. do 1938 r., podczas gdy pieczęć była ukryta w belce stodoły i potem w słupie płotu. Widzieć się chce dwa krzyże i guz, gdyż wizerunek kojarzy się z herbem miasta, ale czy na pewno? Krzyże na pieczęci były całe, bez charakterystycznego uszczerbienia. Poza tym gdyby Tomaszowi kojarzyły się z herbem miasta, to zapewne wspomniałby o własnym herbie Lubicz i herbie Krzywda Rzewuskich-Wolskich, tymczasem mówił o różach jako symbolu dsotojeństwa Netczuków . Ostatnim nośnikiem znaku heraldyzowanych trzech róż były sanie Mikołaja Netczuka. Podkreślane przez Tomasza znaczenie róż oraz zdwojenie tej symboliki na pieczęci (trzy krople krwi) powoduje, że zajmują one najważniejsze miejsce w symbolice rodzinnej. Znak podkowy i strzał nawet jeśli wywodzi się od kreskowego gmerku i gdzieś w początkach nawiązywał do herbu miasta, jest znakiem wtórnym, choć podkreślajacym tożsamość miejską - zajmuje centralne miejsce wizerunku pieczęci.\nPodanie o nazwisku jako piętnie stanu społecznego pasuje do symboliki pieczęci, ale nie pasuje do przyjmowanej wcześniej interpretacji o zmianie nazwiska na patronimiczne w stylu ruskim wskutek przyjęcia Unii Brzeskiej. Przyjęcie ruskiej końcówki -czuk, musiało się dokonać przed sprowadzeniem z ruskich dóbr ks. Zbaraskich czyli przed 1560-1580 r., gdyż na miejscu w rejonie Zbaraża i Sławuty została gałąź nosząca nazwisko Netczuk, przeszczepiona na przełomie XVII/XVIII w., przy zasiedlaniu pustek po wojnach kozackich, na tereny wokół Andruszówki w rejonie Żytomierza i dalej w XIX w. po całej Ukrainie. Piętno związane z naszym nazwiskiem należy raczej odczytywać jako oznakę zniewolenia i utraty przywilejów w mieście. Zruszczenie nazwiska dokonało się pod wpływem gwar rsukich Wołynia z pierwotnego litewskiego Netko/Neczko na Netczuk.\nPrzy rekonstrukcji herbu, a raczej kształtowaniu od nowa jego godła i klejnotu przyjęliśmy, że:\n- należy zachować trzy czerwone róże w słup jako najważniejszy element godła (umieszczone między ocelami podkowy, nad nią i ponad całością, wcześniej interpretowane jako gwiazdy lub guzy pomijaliśmy je, ale po dogłębnej analizie decyzja ta była nietrafiona i pochopna),\n- skrzyżowane strzały i podkowę, jako największe, spójne kompozycyjnie i ważne symbolicznie, złączyć w godle z różami na przemian, tak jak to przedstawiono na odrysie pieczęci,\n- rękę zbrojną ułamującą miecz i broczącą trzema kroplami krwi, jako element uznany w ewolucji pieczęci za najpóźniejszy, ale kluczowy ze względu na jego wymowę i interpretację, umieścić nad tarczą w klejnocie herbu,\n- daty roczne, jako niejednoznaczne, dodane zapewne na końcu i trudne do odczytania pominąć,\n- analogicznie również pominąć symbolicznie podzielone nazwisko (na rdzeń i sufiks), jako element nieheraldyczny, w dodaktu jego symbolikę wyraża już sam złamany miecz, jest to zapewne element późny, dodany w XIX w.\nDla porządku graficznego zdecydowaliśmy, że:\n- rysunek barwny zostanie sporządzony w gajlowskiej stylistyce z małymi labrami zgodnymi z tynkturami godła i tarczy,\n- kształt hełmu będzie taki jak w znanych z terenu Polski herbach mieszczan, uwzględniający rodzinne podanie o bojarskich korzeniach przodków przywiedzionych do miasta przez Zbaraskich w XVI w. (zatem jak szlachecki), hełm będzie posiadał medalion, tak jak zazwyczaj polskie herby mieszczańskie, zgodnie z symboliką utraconego dziedzictwa i domniemanymi korzeniami rodu,\n- za to zgodnie z heraldyką mieszczańską nie umieścimy żadnej korony rangowej na hełmie, choć według tradycji, możliwe byłoby umieszczenie wtym miejscu zawoju, bądź szuby z futra (zgodnie z zapiskami z ksiąg miejskich Międzyrzeca był to oprócz żupana i kontusza wykonanych z cennych tkanin, element uroczystego stroju patrycjuszy), jednak naszym zdaniem byłoby to zbędne upiększenie, wykraczające już poza podstawowe ramy heraldyzacji, w dodatku odbiegające od symboliki pieczęci,\n- rozważyliśmy dwa kształty tarczy, szesnastowieczny zbliżony do średniowiecznej francuskiej dla wyobrażenia samego godła na tarczy (same róże, bądź godło złożone z róż, strzał i podkowy - jako herb mały) oraz dziewiętnastowieczny najpowszechniej przyjęty dla pełnego wyobrażenia herbu, z lbarami i klejnotem - herb wielki,\n- barwy herbu przyjmiemy zgodnie z przekazem ustnym Tomasza Wolskiego; wg niego barwami Netczuków były biel-srebro, czerwień i błękit, gdzie srebrne są zapewne podkowa i strzały, błękitne tło a czerwone trzy róże, krew na mieczu i trzy krople krwi.\nSymbolika i znaczenie herbu\nKorzystając z "Alfabetu heraldycznego" Pawła Dudzińskiego poszczególne elementy herbu i pieczęci można interpretować w następujący sposób:\nRóże – symbolizują piękno, nieskazitelność honoru, radość, dworną miłość do pani serca, milczenie, dyskrecję jako posłanie od kochającej osoby, miłość, zmysłowość i pożądanie. Róża czteropłatkowa (występująca na pieczęci) – oznacza pielgrzymkę, duchową wędrówkę do doskonałości, pięciopłatkowa (występująca na saniach Mikołaja) oznacza wszechświat złożony z pięciu żywiołów, mikrokosmos, człowieka i tajemnicę, róża z krzyżem oznacza dyskrecję, przy czym jako krzyż można rozumieć skrzyżowane na tarczy naszego herbu strzały. Trzy róże symbolizują doskonałość, pełność, kompletność wartości, które reprezentuje znak róży, nawiązują także do trzech kropel krwi.\nKrople czerwone – krople krwi oznaczają dziedzictwo, ofiarę. Wg S.P. Sancta krew oznacza męstwo, odwagę, krew przelaną w służbie ojczyzny. Ezoterycznie może oznaczać także cechy negatywne, rozbijające, upadłe i żeńskie (wiązać je należy z mieczem i zbrojną ręką, z której wypływają). Trzy krople krwi oznaczają potrójne dziedzictwo, być może trzy gałęzie rodu.\nStrzały – symbolizują zwycięstwo osiągnięte podstępem, zwycięzcę z ranami od wroga, miłość bożą. Dwie strzały ułożone w krzyż św. Andrzeja mogą dodatkowo symbolizować wytrwałość, wierność i podróże. Strzały należy wiązać z podkową i srebrną barwą.\nPodkowa – oznacza opiekę przed złymi mocami, jest symbolem szczęścia. Każdy rycerz musiał umieć wykuć sobie podkowę i miecz. Należy ją odczytywać łącznie ze strzałami ułożonymi w krzyż oraz srebrną barwą.\nMiecz – broń rycerza, oznacza honor wojenny, męstwo w bitwie, powodzenie wojenne. Obnażony jest symbolem myśli o walce, oznacza człowieka wolnego. Uszczerbiony (w naszym przypadku złamany) symbolizować może zakończenie rodu, utratę rycerstwa, dziedzictwa, pohańbienie w wyniku ofiary. Miecz należy wiązać z trzema kroplami krwi, które ociekają z klingi ułamanej zbrojną ręką oraz ze zbrojną ręką.\nRęka zbrojna – trzymająca sztylet oznacza zemstę, a trzymająca miecz występuje jako element herbu Jagiellonów (Pogoń) oraz w herbach przez nich nadawanych, może też funkcjonować jako uszczerbienie herbu. Należy ją rozpatrywać łącznie z mieczem i trzema kroplami krwi.\nKształt tarczy – hiszpański, tradycyjny i powszechnie stosowany w heraldyce XVIII-XIX w. .\nBarwy w naszym herbie można odczytywać następująco (porównaj z opisem naszych barw wg Tomasza Wolskiego):\nCzerwona utożsamiana z purpurą – wg Bado Aureo jest to barwa pośrednia, symbolizuje ogień, wg Prinsaulta oznacza odwagę, waleczność, temperament, usposobienie choleryczne, Saturna, w zodiaku Barana, Lwa i Strzelca, kamień szlachetny rubin, sobotę jako dzień tygodnia, ogień jako żywioł, miedź zaś jako metal, wg d'Arqa oznacza chwałę, rubin, Saturna i wtorek.\nSrebrna utożsamiana z białą – wg de Bado Aureo jest ona zasadnicza i szlachetniejsza od czarnej, wg Prinsaulta oznacza pokorę, czystość, uczciwość, niewinność, niepokalaność, usposobienie flegmatyczne, Księżyc jak również liczbę Księżyca – dwa, Raka, Skorpiona i Ryby w znaku zodiaku, wodę jako żywioł, perłę jako kamień szlachetny i poniedziałek, wg Dovet d'Arcqa oznacza bogactwo, perłę, Księżyc, poniedziałek, a wg S.P. Sancta niewinność, piękno, szczerość w sposobie bycia.\nNiebieska tożsama z błękitną – barwa pośrednia, symbol powietrza, szlachetniejsza od złota, czerwieni i zieleni, liczba Wenus, czyli sześć, wg Prinsaulta oznacza piękność, wzniosłość, pochwałę, temperament, sangwiniczne usposobienie, Wenus, Bliźnięta, Wagę i Wodnika w zodiaku, szafir jako kamień szlachetny, piątek, powietrze jako żywioł i ołów jako metal, wg d'Arcqa oznacza prawość, szafir, Wenus i środę, a wg Sancta – niebo, piękno, słodycz, powab, łagodność, ezoterycznie zaś cechy męskie, stwórcze, pozytywne.\nZnaczenie mają także zestawienia barw: srebrna z czerwienią oznacza odwagę, czerwona z niebieską symbolizuje dobroczynność, niebieska z czerwoną oznacza pychę, niebieska ze srebrną wg Sancta oznacza cechy władcze [21, s. 38-42]\nWspólne cechy barw występujących w herbie Netczuków należy odczytywać łącznie z symboliką przedmiotów:\n- błękit tarczy i czerwień róż na niej położonych oraz trzech kropli krwi: patriotyzm i służba ojczyźnie,\n- błękit tarczy i srebro podkowy, miecza oraz strzał: czystość, niewinność, szlachectwo, szlachetna natura.\nNiebieskie pole tarczy symbolizuje szlachetne uniwersum herbu Netczuków, w którym należy zapewne odczytywać pozostałe znaki. Błękit uchodzi za szlachetniejszy od złota, czerwieni i zieleni. Oznacza piękno, wzniosłość, pochwałę, temperament, niebo, słodycz, powab, łagodność, powietrze, ma pozytywny wydźwięk. Symbolami barwy są: szafir, Wenus, piątek i środa, powietrze, ołów i liczba sześć (iloczyn 2 i 3), Bliźnięta, Waga i Wodnik w zodiaku.\nSrebrne (białe) tło róż w formie słupa w herbie Doliwa lub występujące na pozostałych przedmiotach naszego herbu oznacza z kolei piękno, szczerość, pokorę, czystość, niewinność, niepokalaność, uczciwość. Symbolami barwy są: perła, Księżyc, poniedziałek, woda, zapewne srebro jako metal i liczba dwa, Rak, Skorpion i Ryby w zodiaku.\nCzerwone trzy róż i krople krwi symbolizują ogień, odwagę, chwałę waleczność, temperament. Symbolami barwy są: rubin, Saturn, sobota lub wtorek, ogień, miedź i liczba trzy wyrażona poprzez ilość elementów tej barwy, Baran, Lew i Strzelec w zodiaku.\nZaskakujący wynik daje numerologiczna interpretacja barw. Czerwone elementy zawierają się w lub między srebrnymi figurami herbu, a całość wewnątrz błękitnego uniwersum. Czerwone są w liczbie trzy ale podwojone, co sugeruje iloczyn 2 i 3 lub sumę 3 i 3. Oprócz tego srebrne strzały występują w liczbie dwóch co potwierdza symbolikę barwy srebrnej jako mnożnika podstawowego znaku jakim są róże. Iloczyn liczb wewnętrznych elementów na tarczy (2 - strzały, podkowa i 3 – róże, krople krwi) daje liczbę tła tarczy, czyli 6:\n3 (czerwone róże i krople) x 2 (zdwojenie elementów potrójnych) = 6 (liczba tła)\n3 (czerwone róże) + 3 (czerwone krople) = 6 (liczba błękitnego tła tarczy)\n3 (czerwone róże i krople) x 2 (srebrne strzały w krzyż) = 6 (liczba błękitnego tła tarczy)\n1 (miecz) + 5 (ręka zbrojna/dłoń) = 6 (liczba błękitnego tła tarczy)\n3 (czerwone róże) x 2 (srebrna podkowa) = 6 (liczba błękitnego tła tarczy)\n[2 (strzały) + 1 (podkowa)] x 2 (srebrna barwa elementów) = 6 (liczba błękitnego tła tarczy)\n3 (srebrne strzały i podkowa) + 3 (czerwone róże) = 6 (liczba błękitnego tła tarczy)\nW przestrzeni żywiołu powietrza (błękitna tarcza, liczba 6) znajdują się dwa walczące ze sobą żywioły: woda (srebrne strzały i podkowa, liczba 2) i ogień (czerwone róże i krew, liczba 3). Należy też pamiętać, że barwy srebrna i błękitna są bardzo powszechne w herbach szlachty ruskiej.\nTrzy czerwone róże jako podstawowy znak są wyrazem piękna, honoru, odwagi, chwały, waleczności, ale też milczenia, dyskrecji, miłości. Z pewnością wiążą się z historią powstania herbu i jego nadania. Liczba róż również ma znaczenie, trójka symbolizuje doskonałość.\nPowtórzeniem symboliki róż, są trzy czerwone krople krwi, którymi broczy zbrojna ręka. Ręka wraz z mieczem i kroplami krwi stanowi spójny i oddzielny od róż i podkowy ze strzałami element mówiący herbu i pieczęci. Grupa ta przedstawia bogatą w symbole scenę. Ręka symbolizuje rycerza, który ułamuje klingę nagiego miecza. Trudno powiedzieć, czy przełamanie dotyczy miecza własnego czy innego rycerza, może krewnego, sąsiada. Miecz z kolei symbolizuje rycerza – człowieka wolnego, mężnego i honorowego wojownika, którego przymioty zostały tym aktem przełamania „uszczerbione”. Miecz przechodził z ojca na syna, a z chwilą wygaśnięcia rodu przełamywano go i chowano z razem z ostatnim przedstawicielem rodu. Przełamanie miecza na pół razem z trzema kroplami krwi broczącymi z miecza i zbrojnej ręki go ułamującej symbolizuje albo zakończenie rodu albo utratę dziedzictwa lub ewentualnie stanu rycerskiego czego efektem mógł być podział rodu na trzy gałęzie wyobrażone przez trzy krople krwi. Są one również symbolem ofiary jak krwawe łzy broczące z dziedzictwa rodu. Krew oznaczać może także upadek rodu, męstwo i odwagę jego przodków, jak również symbolizować ofiarę złożoną za ojczyznę. Przyczyną przełamania może być także pohańbienie. Ręka zbrojna z mieczem występuje też jako element herbu Jagiellonów (Pogoń) oraz w herbach przez nich nadawanych. Jednoznacznie wiąże rodzinę z Wielkim Księstwem Litewskim i monarchią Jagiellonów, zapewne także z księciem Witoldem i czasami króla Jagiełły, kiedy domniemani protoplaści naszego rodu pojawiają się w źródłach na Litwie i Rusi. Znaki te są zapewne pamiątką dramatycznych wydarzeń z przeszłości, które legły u podstaw emigracji przodków z Wołynia do Międzyrzeca Podlaskiego, a które dziś możemy sobie tylko wyobrazić. Twórcy tego elementu w pieczęci chcieli prostymi i uniwersalnymi znakami wyrazić konkretne treści,dziś niestety trudne do odczytania.\nPodkowa oznacza opiekę przed złymi mocami, jest symbolem szczęścia, każdy rycerz musiał umieć wykuć sobie podkowę i miecz. Srebrne strzały symbolizują bardziej zwycięzcę z ranami od wroga i miłość bożą niż zwycięstwo osiągnięte podstępem ze względu na symbolikę ich barwy – w odniesieniu do miecza, podkowy i strzał barwa srebrna symbolizuje ich nieskazitelność, szlachetność. Dwie strzały ułożone w krzyż św. Andrzeja symbolizują także wytrwałość i wierność co w kontekście miłości bożej można rozumieć też jako przywiązanie do wiary przodków, zapewne prawosławnej, potwierdza to częściowo podanie zachowane w gałęzi Netczuków z ul. Warszawskiej o obrządku i wierze jako piętnie rodu. Strzały symbolizują też podróże co wiązać można z kolei z ciągłym przemieszczeniem się rodziny z Litwy na Ukrainę i dalej do Międzyrzeca w XIV–XVI wiekiem.\nZłożony herb własny całego rodu\nWszystkie elementy własnego herbu złożonego rodu: pierwotny znak herbowy (Trzy Róże, jako nietypowa odmiana herbu szlacheckiego Doliwa), godło mieszczańskie (strzały i podkowa, zapewne przyjęte jako gmerki, bądź piętna wywodzące sie z herbu miasta) oraz miecz i ręka zbrojna w klejnocie stanowią ważny element naszego dziedzictwa i tożsamości. Zostały wytworzone bądź przyjęte przez naszych przodków przed wiekami i w XIX w. Od lat dążyliśmy do uporządkowania skomplikowanej kwestii znaków własnościowych i zgłębienia tajemnicy ich pochodzenia, zarówno starszych i używanych róż, jak i nowszej zaniechanej pieczęci. wobec braku źródeł pisanych i poświadczenia tych znaków w dokumentach, trudno jest jednoznacznie określić tak formę, jak pochodzenie i funkcję tych znaków. Jednakże przyjęliśmy formę zrekonstruowanego herbu mieszczańskiego, analizując jego modyfikacje podejmowane niegdyś dowolnie przez naszych antenatów. Zdecydowaliśmy się na używanie przedstawionego obok złożonego herbu honorującego całą spuściznę symboliczną naszego klanu. Przyjęliśmy następujący opis herbu własnego Netczuków (Trzy Róże oraz godło mieszczańskie gmerkowe):\nW polu błękitnym dwie srebrne strzały skrzyżowane ostrzami w górę, poniżej srebrna podkowa barkiem do góry, pomiędzy ocelami podkowy, nad jej barkiem i ponad skrzyżowaniem strzał trzy czerwone róże w słup. Nad tarczą hełm z labrami z wierzchu błękitnymi od spodu srebrnymi, nad hełmem miecz złamany ręką zbrojną trzymającą ku dołowi koniec klingi ociekającej trzema kroplami krwi.\n N. Wacławczyk, Gmerk czy herb mieszczański?, AlbumPolski.pl, data publikacji: 08.11.2011, źródło: http://albumpolski.pl/artykul/Gmerk-czy-herb-mieszczanski-/50/2298 (dostep: 14.01.2012) [przytoczona literatura za artykułem];\n A. Chmiel, Godła rzemieślnicze i przemysłowe krakowskie: od połowy 14 w. aż do 20 w., Muzeum Przemysłowe im. A. Baranieckiego, Kraków 1922;\n A. Chmiel, Herbarz mieszczański, [w:] Rocznik Krakowski, t. I 1898, t. III 1900, t. V 1902;\n M. R. Gizowski, Herby patrycjatu gdańskiego, KAW/Gdańska Fundacja Książki, Gdańsk 1999;\n M. Gumowski, Herbarz patrycjatu toruńskiego, PAN, Toruń 1970;\n B. Namysłowski, Herby mieszczaństwa poznańskiego, Poznań 1930;\n B. Namysłowski, Merki rybaków pomorskich. Przyczynek do heraldyki i folkloru, Kraków 1925;\n B. Namysłowski, Znamiona bartne mazowieckie 17 i 18 wieku i inne znaki ludowe. Przyczynek do heraldyki i folkloru, Drukarnia "Przeglądu Leśniczego i Rynku Drzewnego", Poznań 1927;\n A. Ropelewski, Merki rybaków morskich Wybrzeża Gdańskiego, Prace Morskiego Instytutu Rybackiego w Gdyni, Warszawa 1960;\n A. Sternschuss, Godła domów krakowskich, [w:] Rocznik Krakowski, t. II 1899;\n Nazwiska międzyrzeczan, ogólne wnioski z analizy: http://klub.netczuk.org/06projekty04mieszczanie_indeks01.html;\n J. Geresz, Międzyrzec Podlaski dzieje miasta i okolic, Intergraf, Międzyrzec Podlaski 2001;\n J. Chomicki, Powstanie i rozwój układu urbanistycznego Międzyrzeca Podlaskiego od średniowiecza do czasów obecnych, [w:] Rocznik Międzyrzecki, t. XX-XXI-XXII, Międzyrzec Podlaski 1988-1989-1990;\n M. Maleszyk, Bractwo Różańcowe w parafii Międzyrzec Podlaski w latach 1614-1905, [w:] Rocznik Międzyrzecki, t. XXIX-XXX, Międzyrzec Podlaski 1999;\n M. Kowalski, Przywileje cehu szewców międzyrzeckich z 1673 i z 1787 r., [w:] Rocznik Międzyrzecki, t. II, Międzyrzec Podlaski 1970;\n M. Kowalski, Herb miasta Międzyrzeca Podlaskiego, [w:] Rocznik Międzyrzecki, t. III, Międzyrzec Podlaski 19701;\n Poza ukrytą pieczęcią, Netczukowie używali też do oznaczania sprzętów trzech róż heraldycznych - symbolu dostojeństwa, wg relacji Tomasza Wolskiego. Znajdowały się m.in. na saniach Jana i Mikołaja Netczuków. Sanie te zniszczone przez rosyjskich żołnierzy w latach 1944-1945, jeszcze po wojnie do 1950 r. leżały w zaroślach na posesji przy ul. Narutowicza 4;\n Relacje i zeznania Tadeusza Netczuka, Eugeniusza Netczuk, powierdzone przez Helenę z Wolskich Steciukową, 2000-2008;\n M. Hlebionek, Heraldyka - Herby w miastach, na portalu: Wiedza i Życie, numer specjalny, Inne Oblicza Historii, źródło: http://ioh.pl/artykuly/pokaz/heraldyka--herby-w-miastach,1107 (dostęp: 12.2012);\n Gmerki snycerskie były alternatywą dla podpisu warsztatu lub rzemieślnika, spotykane są zarówno podpisy imienne jak i gmerki.\n P. Dudziński, Alfabet heraldyczny, Diogenes, 1997.