Jaki trening na brzuch wybrać? ABS, 6 Weidera, interwałowy\nTrening na brzuch: jakie treningi są do wyboru?\nTreningi na mięśnie brzucha są krótkie, ale bardzo intensywne. Wymagają samozaparcia. Ćwiczyć możesz:\ntrening ABS – jest to 8-minutowy zestaw ćwiczeń, który został stworzony przez naukowców z Uniwersytetu w Stanfordzie, a rozpropagowany na całym świecie m.in. przez Mel B. Trening zawiera ćwiczenia rzeźbiące aż 4 partie mięśniowe brzucha (górnej i dolnej części brzucha oraz mięśni skośnych i poprzecznych). Dodatkowo rozbudowuje mięśnie pleców.\ntrening „szóstka Weidera” – na trening składa się 6 ćwiczeń, które wykonuje się codziennie. Po 42 dniach treningowych na brzuchu zarysowują się wyraźnie mięśnie, a sam brzuch staje się płaski.\ntrening interwałowy – to program treningowy skierowany do osób, które mają przynajmniej dobrą kondycję fizyczną. Skuteczny 9 tygodniowy trening (trwa dokładnie 63 dni), przeplata ćwiczenia wysiłkowe z relaksującymi. Pojedynczy trening trwa 20-40 minut, choć w końcowej fazie dochodzi nawet do godziny.\ntrening siłowy – trening na siłowni przy użyciu specjalnych przyrządów w krótkim czasie zarysuje mięśnie brzucha. Ćwiczenia, które możesz tam wykonywać to brzuszki z podparciem pięt, ćwiczenia z wyciągiem czy ćwiczenia z piłką gimnastyczną.\nTrening na brzuch: który trening najlepszy?\nTrening ABS czy szóstka Weidera to jedne z najbardziej skutecznych zestawów treningowych, które w krótkim czasie wyrzeźbią mięśnie brzucha. Szczególnie poleca się wykonywanie treningu ABS, który jest krótki ale bardzo intensywny. Jego efekty są bardzo szybko widoczne.\nDieta i ćwiczenia to świetne sposoby na płaski brzuch. Zobacz, co jeszcze pomoże ci wyrzeźbić jego mięśnie.\nSześciopak, rzeźba, siata czy kaloryfer – różnie mówi się na widoczne wyrzeźbione mięśnie brzucha. Marzy o nim większość mężczyzn, jednak nie każdemu wystarcza samozaparcia, by go uzyskać. Jak uzyskać kaloryfer na brzuchu? Wbrew pozorom nie jest to takie trudne, wymaga jednak systematyczności i konsekwencji. Kaloryfer na brzuchu uwidacznia się, gdy przez skórę zaczyna być wyraźny zarys mięśnia prostego brzucha, który rozciąga się od miednicy po mostek. Największy problem z jego uwidocznieniem polega na warstwie tłuszczu, która go zakrywa. Podstawą kaloryfera na brzuchu jest... dieta Pierwszą rzeczą, na którą trzeba spojrzeć krytycznie, jest nie aktywność fizyczna i tryb życia, ale właśnie sposób odżywiania. Niestety nawet wykonując 500 brzuszków dziennie czy kończąc 3 razy cykl Aerobicznej Szóstki Weidera, kaloryfer się nie pojawi, dopóki nie zostanie spalona tkanka tłuszczowa. Pierwszym do tego krokiem jest przyjrzenie się swojej diecie i ograniczenie zbędnych kalorii. Ogranicz cukry proste, dostarczaj za to białka, które jest budulcem mięśni i wypijaj 2 litry wody dziennie. Kaloryfer na brzuchu lubi różnorodność Nie wyrzeźbisz mięśni brzucha, wykonując wciąż tylko jeden rodzaj ćwiczeń. Tym bardziej, że – jak już zostało powiedziane – trzeba też spalić tkankę tłuszczową. Same brzuszki nie są w stanie tego zrobić. Żeby spalić tłuszcz, trzeba wykonywać także ćwiczenia aerobowe, czyli trening cardio – spośród nich najskuteczniejszy jest trening interwałowy , w czasie którego wykonuje się na zmianę ćwiczenia o małej i dużej intensywności. Ćwiczenia na kaloryfer Zestaw ćwiczeń na kaloryfer na brzuchu wykonuj mniej więcej 3 razy w tygodniu . Mięśnie brzucha potrzebują 2-4 dni na regenerację, więc nie przeforsuj ich. Pamiętaj też, żeby dołączyć do nich inne ćwiczenia aerobowe, ponieważ tylko na...\nTrening ABS to rozbudowany trening, który kładzie nacisk na pracę dolnych i górnych partii mięśni brzucha. Jest to zestaw ćwiczeń bardzo intensywnych i wymagających, dlatego zaleca się wykonywanie go 3 razy w tygodniu po dwie sekwencje. Dzięki niemu w szybkim czasie możemy uzyskać efekt płaskiego i wyrzeźbionego brzucha.\nTrening ABS to rozbudowany trening, który kładzie nacisk na pracę dolnych i górnych partii mięśni brzucha. Jest to zestaw ćwiczeń bardzo intensywnych i wymagających, dlatego zaleca się wykonywanie go 3 razy w tygodniu po dwie sekwencje. Dzięki niemu w szybkim czasie możemy uzyskać efekt płaskiego i wyrzeźbionego brzucha. Co to jest trening ABS? Trening ABS to sekwencja prostych ćwiczeń, które wykonuje się intensywnie i w krótkim czasie ( trening na mięśnie brzucha trwa tylko 10 minut ). Sam zestaw ćwiczeń został opracowany na uniwersytecie stanfordzkim w USA. Jest to program treningowy bardzo trudny do wykonania dla osób początkujących, dlatego podzielony został na dwa etapy: dla osób początkujących i osób zaawansowanych. Co szczególnie ważne, każde ćwiczenie angażuje wiele partii mięśni brzucha , również te, które były ćwiczone podczas wcześniejszego zadania treningowego, jak i te, które będą ćwiczone jako następne. Ćwiczenia ABS Ćwiczenia ABS są zróżnicowane, zależne od partii mięśni, które chcemy ćwiczyć. Na brzuch zalecane są m.in.: wypychanie nóg z pozycji leżącej, skłony tułowia podczas leżenia z uniesionymi nogami , skłony tułowia podczas leżenia ze zgiętymi kolanami, brzuszki, tzw. rowerek. Ćwiczenia wykonuje się w seriach po kilkanaście powtórzeń. Boot camp to trening na wytrzymałość i koordynację. Dzięki tym ćwiczeniom spalisz 1000 kalorii w godzinę . Trening izomeryczny polega na napinaniu i rozluźnianiu mięśni. Jest to świetna propozycja dla osób unieruchomionych . FBW to trening obejmujący wszystkie partie ciała. Rozwija mięśnie i nie obciąża żadnej części organizmu . Trening tlenowy jest też zwany aerobowym. Świetnie przyczynia się do spalania tkanki tłuszczowej .


natalia-lily: Beauty Blog: SOPHIN VINYL NR 51\nSOPHIN VINYL NR 51\nTo już piąta recenzja lakieru Sophin Polska Nail Polish. Dzisiaj natomiast mamy do czynienia z nieco żywym odcieniem fioleto-różu, który ma nawet coś z fuksji. Jeśli chcecie wiedzieć co mnie w nim zachwyca, to zapraszam do dalszego czytania,..\nZacznijmy od buteleczki, która jak dla mnie ma bardzo uroczy kształt. Co prawda nie należy do małych lakierów, ale nie jest też jakoś duża. Jeśli chodzi o pędzelek, to tutaj nic się nie zmienia. Jest taki sam jak w poprzednich lakierach Sophin o których pisałam już wcześniej. Nie jest za długi i nie za szeroki i pozwala pomalować paznokcie przy skórkach, wprost idealnie. Odcień dla którego poświęciłam ten post jest o numerze 51. Jak już wspomniałam powyżej jest to przepiękny kolor fioleto-różu, który ma coś z fuksji. Jak dla mnie jest bardzo przyjemny dla oka. Muszę jeszcze raz się powtórzyć, jeśli chodzi o połysk, konsystencję i krycie. Otóż połysk jaki zostawiają lakiery Sophin, to coś pięknego. nie dość, że mamy cudny odcień lakieru, to zostaje on jeszcze wzbogacany właśnie o tą piękną wodną taflę. Prezentowany kolor ma świetną nie za gęsta i nie za rzadką konsystencję, która ułatwia zaaplikowanie lakieru i kryje płytkę tym odcieniem już po 2 warstwach. Delikatne ścieranie się tego kolorku z końcówek jest zauważalne po 4 dniach.\nDo kupienia na stronie sklepu www.sklep.sophin-cosmetics.pl pod TYM LINKIEM..\nCo Wy myślicie o tym kolorze?\nPozostałe recenzje lakierów Sophin Nail Polish Polska znajdziecie pod TYM LINKIEM lub klikając w poniższe zdjęcie.\nAutor: Natalia Lily o 18:56\nada ha 20 marca 2016 19:47\nAleksandra Anna 21 marca 2016 14:00\npiękny kolor, ostatnio takie odcienie za mną chodzą ;)\nJoanna Kida 22 marca 2016 15:39


Elektryk Września - Naprawek.pl\n"Elektryka nigdy nie była moją mocną stroną, dlatego montaż bezpieczników poleciłem temu elektrykowi. Zadanie wykonał terminowo, rzetelnie i solidnie. Pan był kulturalny i miał poczucie humoru. Po zakończonej pracy wszystko dokładnie uporządkował. Numer telefonu oczywiście zachowałem. Polecam serdecznie jego fachowe usługi."\n"Jakość od początku do końca stała na bardzo wysokim poziomie, z terminem nie było problemu, do tego doszedł również atrakcyjny cennik, który w żaden sposób nie odbił się na moim domowym budżecie. Polecam gorąco za fachowo wykonaną naprawę bojlera. Telefon zapisuję sobie na przyszłość."\nElektryk Mariusz Budzyński\nW Twoim domu pojawiła się poważna awaria elektryczna, która wymaga pilnej interwencji? Nie czekaj, tylko skorzystaj z usług solidnego i znającego się na sprawie elektryka. Ta firma to znany i ceniony na lokalnym rynku serwis elektryczny, który błyskawicznie ...\n"Ten elektryk wykonywał dla mnie montaż oświetlenia. Zadanie wykonał z niezwykłą starannością i zaangażowaniem. Kompleksowo zajął się także usunięciem zwarcia w moim mieszkaniu. Ten wysokiej klasy fachowiec bardzo dobrze spełnił moje oczekiwania. Potwierdzam nie tylko wysoki poziom usług, ale również kultury osobistej. Z takim specjalistą aż chce się współpracować."\nW moim mieszkaniu cały czas wyrzuca korki i nie wiem co mam zrobić bo mieszkam sama i nie znam się na tej całej elektryce. Czy państwo z pogotowia elektrycznego mogą do mnie teraz przyjechac? Jaki jest aktualnie czas oczekiwania na pogotowie elektryczne 24h?\nPilne!! Na naszej klatce w bloku podczas jej remontu zostały przewiercone prawdopodobnie dwa przewody elektryczne, tak to jest z tymi fachowcami. W części mieszkań w naszym bloku nie ma teraz energii elektrycznej. Kiedy najszybciej pogotowie elektryczne może do nas przyjechać i naprawić przewiercone przewody?\nNaprawa Drukarek Września\nSerwis AGD Września


Organizacja ruchu podczas robót drogowych - przepisy. Jak powinny być oznakowane roboty drogowe? - Teberia\nOrganizacja ruchu podczas robót drogowych – przepisy. Jak powinny być oznakowane roboty drogowe?\nby Leszek Nowak\n28 stycznia, 2020 7 kwietnia, 2022\nRoboty drogowe związane są z utrudnieniami dla wszystkich uczestników ruchu. Stąd tak ważne jest, aby teren objęty pracami został odpowiednio oznaczony. Nie, tylko aby informować o trwających robotach, lecz by uniknąć niebezpiecznych sytuacji. Jakie w tym zakresie obowiązują wytyczne? Na to pytanie odpowiadamy w niniejszym artykule.\nKomu zlecane jest oznakowanie robót drogowych?\nJakie wytyczne znakowania robót drogowych?\nJak oznakować remontowaną drogę?\nWbrew pozorom, nie dokonują tego pracownicy budowlani wykonujący roboty drogowe. Nie przychodzą ze znakami pod pachą i nie wtykają ich w pierwsze lepsze miejsce. Na podstawie określonych wytycznych oraz projektu zakładającego zmianę w organizacji ruchu, oznakowanie robót drogowych (znaki, tablice) wykonywane jest przez fachowców (Unistop.pl), którzy dysponują odpowiednim sprzętem. Mowa tu np. o znakach pionowych, poziomych czy urządzeniach mających zapewnić bezpieczeństwo ruchu jak barierki lub pachołki. Tacy specjaliści wiedzą, jak należy zamontować dany znak, aby był widoczny dla każdego uczestnika ruchu drogowego oraz zajmują się jego późniejszym demontażem.\nWszelkie zasady dotyczące oznakowania miejsc, na których mają odbywać się roboty drogowe oraz ewentualne zmiany w organizacji ruchu określone zostały przez Rozporządzenie Ministra Infrastruktury. Zakłada on szczegółowe warunki zarządzania ruchem drogowym oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzeniem, jak również warunki techniczne dotyczące znaków, sygnałów drogowych, urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drodze.\nPrzed rozpoczęciem prac drogowych należy opracować projekt zakładający wszelkie zmiany wynikające z robót budowlanych.\nKonieczne jest uwzględnienie zmian w organizacji ruchu, dlatego należy przygotować szczegółowy opis techniczny. Musi znaleźć się w nim charakterystyka miejsca, w którym mają zostać przeprowadzone prace, opis ewentualnych zagrożeń, utrudnienia oraz zakres planowanych robót dla poszczególnych etapów prac.\nOprócz tego konieczne jest sporządzenie dokumentacji uwzględniającej:\nprzedstawienie rodzaju oznakowania,\nplan orientacyjny oraz sytuacyjny,\nplanowany czas prac budowlanych,\nzasady działania ewentualnej sygnalizacji świetlnej,\nmetody rejestrowania zmian w oznakowaniu.\nTak szczegółowo sporządzony projekt musi zostać zaakceptowany przez stosowne organy. W przypadku dróg wojewódzkich osobą decyzyjną jest wojewoda, natomiast dla dróg powiatowych oraz gminnych, będzie to starosta.\nW miejscach, w których wprowadzana jest zmiana w organizacji ruchu, muszą być zastosowane kompletne czasowe oznakowanie poziome. Przejścia dla pieszych powinny być oznaczone w sposób wskazujący na inny, bezpieczny kierunek ruchu. Przeważnie są to żółte malowane znaki lub podwójne zapory. W przypadku dróg dwukierunkowych, w których zastosowano ruch wymijający, należy postawić stosowną sygnalizację świetlną informująca o możliwości dalszego przejazdu.\nTo tylko przykłady na wytyczne, jakich należy się trzymać podczas realizowanych prac drogowych i związanych z nimi oznakowaniem. Ogólnie rzecz biorąc, uzależnione jest ono od zakresu prac oraz konkretnego miejsca, w którym będą przeprowadzane.\nTematykai:oznakowanie drogoweoznakowanie robót drogowychroboty drogowe znakroboty na drogachznak roboty drogowe


Filharmonia zorganizuje cykl koncertów familijnych\nData publikacji: 14.09.2018 17:05\n17 tysięcy złotych - to kwota, jaką Fundacja Filharmonii Świętokrzyskiej otrzymała z Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, w ramach projektu Kultura Dostępna. Otrzymane dofinansowanie pozwoli na zrealizowanie cyklu koncertów familijnych pod wspólną nazwą „Filharmonia OT!warta”.\nW programie będzie można usłyszeć m.in. brzmienie takich instrumentów jak trąbka, marakasy, a także guiro, czyli instrument stworzony z wysuszonego owocu tykwy używany w muzyce latynoamerykańskiej.\nCzłonek Fundacji Filharmonii Iwona Musik informuje, że projekt miał na celu dotarcie do miejsc, w których dostęp do kultury jest ograniczony.\n- Chcemy w ten sposób zachęcić i wyjść naprzeciw tym wszystkim, którzy mają słabe możliwości uczestnictwa w takich imprezach - dodała.\nŁącznie, w całym cyklu, zaplanowano cztery wydarzenia w różnych miejscach regionu świętokrzyskiego.\nPierwsze z nich rozpocznie się w środę - 19 września, w Skarżysku-Kamiennej, widowiskiem muzycznym „Legendy świętokrzyskie”. Natomiast impreza kończąca cały projekt to „Bajka o piosence i nutkach”, która odbędzie się 2 grudnia w Europejskim Centrum Bajki w Pacanowie.\nFundacja Filharmonii Świętokrzyskiej powstała w 2016 roku z inicjatywy pracowników instytucji. Od samego początku swojej działalności współpracuje z filharmonią. Jej nadrzędnym celem jest docieranie z różnego typu wydarzeniami kulturalnymi do środowisk, dla których spotkanie z szeroko pojętą kulturą jest niemożliwe lub bardzo ograniczone.\nFilharmonia żegna wakacje\nZderzenie trzech osobówek na drodze krajowej. Utrudnienia dla kierowców


Wybuch było słychać w całym mieście. Eksperci oceniają, że użyto 6 kg trotylu – był to więc najpotężniejszy zamach bombowy w historii miasta. Do jego dokonania przyznała się prorosyjska organizacja terrorystyczna “Odeskie Podziemie”, która już wcześniej wzięła na siebie odpowiedzialność za szereg zamachów w mieście.\nJa powiem, że nie wiem jak “Putler”, ale Putin terrorystą nie jest. Nie destabilizuje Ukrainy, ona sama bez niczyjej pomocy świetnie sobie sama z tym radzi. A tym że ktoś zaatakował budynek SBU nie ma się czym przejmować, to zwyczajne porachunki między grupami przestępczymi.\n“Należy wprowadzić”, jaki ty jesteś śmieszny potomku słusznie przesiedlonych (szkoda , że nie za Ural) w Akcji Wisła.


Rukiew wodna: właściwości, zastosowanie. Dlaczego warto ją spżywać? - Zdrowie\nAktualizacja: 17.09.2021 13:02\nRukiew wodna to roślina, która jest prawdziwą bombą witaminową dla organizmu człowieka. Jej cenne właściwości były wykorzystywane już kilka tysięcy lat temu. Zielone, pikantne listki rukwi wodnej potrafią działać cuda. Rukiew opóźnia proces starzenia się organizmu i w naturalny sposób chroni przed nowotworami. Z jakich jeszcze właściwości słynie zielony eliksir młodości?\nRukiew wodna, inaczej rzeżucha wodna, należy do rodziny roślin kapustowatych. Zawiera więcej witaminy C niż pomarańcze, a dodawana do codziennych potraw pomaga uniknąć wielu groźnych chorób. Regularne spożywanie rośliny to również skuteczny sposób na zachowanie pięknej, młodej skóry.\nRzeżucha wodna – właściwości\nRukiew wodna jest bardzo cenna dla naszego zdrowia. To bogate źródło witaminy C, B1, B6, E, A i K. Zawiera również żelazo, magnez, mangan, cynk i beta-karoten. Jak zielony super produkt działa na ludzki organizm?\nchroni przed nowotworem – dowiedziono, że rukiew wodna niweluje działanie związków odpowiedzialnych za powstawanie raka we krwi palaczy. Przeciwutleniacze pomagają usuwać z organizmu groźne związki, co zmniejsza ryzyko zachorowania na nowotwory\npomaga zachować piękną skórę – rukiew wodna znacznie poprawia stan skóry. Zmniejsza zaczerwienienia i przebarwienia, a także zwęża pory. Pomaga również wygładzić zmarszczki. Nacieranie skóry wyciągiem z rukwi wodnej pomaga złagodzić stany zapalne\npozytywnie wpływa na kondycję włosów – ogromna zawartość witamin i składników odżywczych sprawia, że włosy stają się gęste i zdrowe oraz rzadziej się przetłuszczają\nhamuje rozwój komórek rakowych – rukiew wodna zawiera substancje o nazwie izotiocyjaniany. To właśnie one hamują namnażanie się komórek rakowych w guzach, m.in. w przypadku raka piersi\nkorzystnie działa na wątrobę i układ krwionośny, a tym samym chroni przed wieloma schorzeniami\npomaga zachować równowagę układu pokarmowego\nJaki smak ma rukiew wodna? Zastosowanie w kuchni\nW smaku rukiew wodna przypomina rukolę. Za specyficzny, pieprzny smak rośliny odpowiadają izotiocyjaniany. Specyficzny smak sprawia, że rzeżuchę wodną możemy wykorzystać na wiele sposobów. Doskonale sprawdzi się w sałatkach czy jako dodatek do kanapek. Rukiew wodną możemy dodawać do ulubionych koktajli warzywnych i owocowych. Z rukwi wodnej możemy zrobić również pesto.\nRukiew wodna – kto nie powinien jej jeść?\nMimo że rukiew wodna to prawdziwa bomba zdrowotna, istnieją przeciwwskazania do jej spożywania. Rukwi wodnej powinny unikać osoby zmagające się z wrzodami żołądka i dwunastnicy oraz stanami zapalnymi nerek. Rukiew działa moczopędnie, dlatego nie należy spożywać jej w nadmiernych ilościach. Może to spowodować podrażnienia układu moczowego.\nGdzie kupić rukiew wodną?\nMimo że na niektórych terenach spotkamy dziko rosnącą roślinę, nie powinniśmy zbierać jej samodzielnie, ponieważ może być niebezpieczna dla zdrowia. Rukiew wodna staje się coraz bardziej popularna i zazwyczaj jest dostępna w sklepach ze zdrową żywnością. Czasami pojawia się także w znanych sieciach spożywczych.\nRukiew wodną możemy hodować samodzielnie – wystarczy zasadzić ją wczesną wiosną i czekać na pierwsze listki. Uprawa rukwi wodnej nie jest skomplikowana; należy postawić doniczkę z rośliną w nasłonecznionym miejscu i regularnie podlewać. Naturalnie występująca rukiew porasta zwykle brzegi strumieni, dlatego najważniejsze dla rośliny jest wilgotne środowisko.\nZdrowe produkty profilaktyka medycyna naturalna Dieta antyrakowa Zdrowa dieta


Polscy naukowcy i ekolodzy… | Energetyka\nPolscy naukowcy i ekolodzy…\nPolscy naukowcy i ekolodzy apelują do Niemców o nieodchodzenie od atomu. „Ta decyzja działa na niekorzyść nas wszystkich” >>> ZNALEZISKO\nDo 2022 roku w Niemcy planują wyłączenie wszystkich reaktorów jądrowych. „Ta decyzja działa na niekorzyść nas wszystkich, całej ludzkiej populacji. Kolejność powinna być odwrotna: najpierw odrzucenie węgla, potem odrzucenie atomu” – mówi prof. Szymon Malinowski. Jest apel polskich naukowców i ekologów, by Niemcy jeszcze raz rozważyli ten pomysł.\nZachęcam do przeczytania i wykopania znaleziska. Fragmenty i tagi:\n„Jesteśmy w poważnym kryzysie, grozi nam katastrofa z powodu zmian klimatycznych, dlatego pilnie musimy odejść od spalania paliw kopalnych” – mówi OKO.press Andrzej Gąsiorowski z FOTA4Climate.\n„Póki co, energia atomowa jest najlepszym narzędziem dekarbonizacji. Wszędzie tam, gdzie zamyka się elektrownie atomowe, natychmiast dochodzi do wzrostu emisji CO2” – dodaje.\n„Nie oszukujmy się: nie ma stuprocentowo »czystego« i bezpiecznego sposobu produkcji energii. Ale jej wytwarzanie z atomu jest lepsze niż energetyka oparta o paliwa kopalne, których spalanie emituje nie tylko dwutlenek węgla, ale też np. szkodliwe tlenki azotu” – dodaje prof. Malinowski.\nWarto w tym kontekście przypomnieć, że nie wszyscy w Europie chcą odchodzić od atomu. Na przykład Szwedzi nie zamierzają wygaszać elektrowni jądrowych, a nawet planują budowę 10 kolejnych kolejnych. Najwięcej reaktorów jest obecnie we Francji, bo aż 58. Zaraz za nią jest Rosja, z 31 takimi instalacjami. Do końca 2019 roku pierwsza elektrownia jądrowa ma zostać uruchomiona na Białorusi.\n#europa #ekologia #niemcy #energetyka #atom #oze #nauka #globalneocieplenie #mikroreklama\nPoprzedni wpisWprowadzenie Elektrownia…\nNastępny wpisRaport Polskiego Towarzystwa…\nKwiecień 2021 (104)


SEO, czyli sztuka optymalizacji witryn dla wyszukiwarek - Eric Enge, Stephan Spencer, Jessie Stricchiola - 49,50 zł - PDF, mobi, ePub - porównywarka cen książek elektronicznych - SwiatCzytnikow.pl\nAutor: Eric Enge, Stephan Spencer, Jessie Stricchiola\nPozycjonowanie stron oraz ich optymalizacja pod kątem wymagań wyszukiwarek (SEO) to trudna dziedzina: wymaga głębokiej wiedzy na temat wszystkich aspektów marketingu cyfrowego — od tworzenia stron internetowych, przez architekturę informacji i przewidywanie wrażeń użytkownika, po analizę rynku, planowanie strategii treści, analizę statystyk i optymalizację konwersji. Dodatkowo specjalista SEO powinien mieć umiejętności techniczne i łączyć zmysł analityczny z kreatywnym.\nKsiążka, którą trzymasz w dłoni, to kompletny przewodnik po metodyce optymalizacji wyszukiwania w sieci. Jej trzecie wydanie zostało gruntownie uaktualnione — znajdziesz tu wszelkie nowinki z dziedziny technologii wyszukiwarek internetowych oraz marketingu elektronicznego, od mediów społecznościowych po urządzenia mobilne. Co więcej, złożone zagadnienia SEO zostały w tym podręczniku przedstawione w sposób przystępny, zrozumiały nawet dla osób rozpoczynających przygodę z tą fascynującą dziedziną wiedzy. To doskonałe źródło wiedzy o marketingu cyfrowym, IT i dyscyplinach inżynieryjnych!\nteoretyczne podstawy i praktyczne zasady SEO\nwykorzystywanie mediów społecznościowych i danych użytkownika\nprojektowanie witryny z uwzględnieniem SEO i zasad marketingu treści\nalgorytmy Google’a i innych wyszukiwarek\nwłasne badania i analizy dla potrzeb SEO\nJeśli prowadzisz biznes w sieci, SEO jest Twoim kluczem do sukcesu!\nEric Enge — jest prezesem firmy konsultingowej Stone Temple Consulting, specjalizującej się w zagadnieniach SEO.\nStephan Spencer — jest założycielem firmy Netconcepts i pomysłodawcą programu Traffic Control. Jest również autorem książki Google Power Search i współautorem książki Social eCommerce.\nJessie C. Stricchiola — zajmuje się marketingiem cyfrowym od 1997 roku. Jest jedną z założycielek organizacji SEMPO.org. Obecnie jest prezesem firmy konsultingowej Alchemist Media, Inc. Jest również biegłą sądową w sprawach związanych z internetem.\nEric Enge - inne e-booki\nStephan Spencer - inne e-booki\nJessie Stricchiola - inne e-booki\nE-booki podobne do "SEO, czyli sztuka optymalizacji witryn dla wyszukiwarek"


Shawcross, Arthur John - zbrodnia.comzbrodnia.com\nurodzony 6 czerwca 1945 roku w Kittery, w stanie Maine;\n1972, 7 maja – 10-letni Jack Owen Blake;\n1972, 2 września – 8-letnia Karen Ann Hill;\n1988, 24 marca – 27-letnia Dorothy “Dotsie” Blackburn;\n1988, 11 września – 28-letnia Anna Marie Steffen;\n1989, 21 października – 59-letnia Dorothy Keeler;\n1989, 27 października – 25-letnia Patricia “Patty” Ives;\n1989, 15 listopada – 22-letnia Frances “Franny” Brown, 30-letnia Kimberly Logan;\n1989, 23 listopada – 30-letnia June Stott;\n1989, 27 listopada – 29-letnia Elizabeth “Liz” Gibson;\n1989, 31 grudnia – 20-letnia Felicia Stephens;\n1990, 3 stycznia – 33-letnia June Cicero;\n1990, 5 stycznia – 22-letnia Marie Welch, 32-letnia Darlene Trippi;\nzmarł 10 listopada 2008 roku.\nWąwóz Genesee River Gorge na obrzeżach Rochester w stanie Nowy Jork to malownicze miejsce, idealne do wypoczynku i rekreacji. Są tam trzy piękne wodospady na rzece Genesee River. Są miejsca do wspinania, do spędzenia czasu podczas pikniku, wędkowaniu czy polowaniu. Długi na 35 kilometrów, nazywany jest Wielkim Kanionem Wschodu. Nikt nawet nie pomyślał, że w tak pięknej okolicy może dojść do morderstwa.\n24 marca 1988 roku grupa myśliwych chciała przejść przez rzekę. Lód okazał się na tyle słaby że pękł. Po chwili na powierzchnię wypłynęło ciało kobiety, ubranej w dżinsy i koszulkę. Mężczyźni początkowo myśleli, że to porzucony manekin, ale gdy spojrzeli na twarz, wiedzieli że to ludzkie zwłoki.\nMyśliwi wezwali policję i sami wyciągnęli ciało z wody. Wtedy też obejrzeli dokładniej martwą kobietę. Od razu zauważyli duże siniaki na jej ciele. Wiadomo było, że została mocno pobita. Późniejsza sekcja zwłok przeprowadzona przez lekarza sądowego, Nicka Forbesa, wykazała, że kobieta została uduszona. Miała uszkodzoną waginę, wokół której były wyraźne ślady zębów. Morderca mógł to zrobić gdy jeszcze żyła, ale równie dobrze po śmierci. Wyglądało na to, że była wielokrotnie kopana w waginę. Mimo tego, że była w wodzie to w jej płucach nie było wody. Morderca wrzucił ją do wody gdy już była martwa.\nPo niedługim czasie udało się ją zidentyfikować. Była to 27-letnia Dorothy „Dotsie” Blackburn. Miała trójkę dzieci. Kobieta często przebywała w okolicy Lyell Avenue, ulicy na której pracowały prostytutki z Rochester. Jej siostra zgłosiła jej zaginięcie 18 marca i to ona zidentyfikowała zwłoki.\nDr Forbes ustalił, że Dorothy była bita tępym przedmiotem. Nie potrafił jednak stwierdzić od czego powstało wgłębienie, szerokie na 6 cm, na jej klatce piersiowej. To narzędzie zostawiło wyraźny ślad, ale nie uszkodziło skóry. Zrobił kilka zdjęć i zanotował to co zobaczył, ale nie skomentował tego w żaden inny sposób.\nMorderstwo prostytutki nie były niczym nowym. Kobieta była uzależniona od kokainy i miała długi. Mógł ją zamordować niezadowolony czy oszukany klient, albo alfons. Póki co nie było żadnych fizycznych dowodów żeby wytypować potencjalnego mordercę. Prostytucja to zajęcie wysokiego ryzyka, jednocześnie trudno jest wykryć mordercę prostytutek. Policjanci zbadali dwie inne sprawy, morderstwa prostytutek, ale tego morderstwa nic z nimi nie łączyło. Minął rok i sprawa nadal stała w miejscu. Dopiero wtedy policjanci zaczęli znajdować kolejne martwe kobiety.\nWiele osób zostało zaangażowanych w tę sprawę. Nie wszystkie relacje są zgodne, prawdopodobnie lepiej poinformowani byli ci, którzy mieli informacje z pierwszej ręki. Psycholog behawioralny Greg McCrary został wezwany przez FBI do zbadania tej sprawy. Robert Ressler również oceniał niektóre jej aspekty. Dr Dorothy Lewis i Joel Norris również zostali poproszeni o pomoc i każde z nich w swojej książce opisało własne wrażenia i spostrzeżenia. Mark Olshaker nakręcił na ten temat wielokrotnie nagradzany dokument. Jack Olsen, autor wielu książek kryminalnych, również napisał swoją książkę – „The Misbegotten Son”. Był to najdłuższy i najbardziej szczegółowy opis tej sprawy jaki kiedykolwiek powstał.\nMinęło kilka miesięcy od zamordowania Dorothy Blackburn i nic w jej sprawie się nie wydarzyło. Latem 1989 roku zamordowano jeszcze kilka prostytutek, ale wyglądało na to, że te morderstwa nie mają ze sobą nic wspólnego.\n9 września 1989 roku mężczyzna który szukał pustych butelek natrafił na ludzkie szczątki. Na początku wydawało mu się, że to kości jelenia, ale po chwili zobaczył ubrania i już wiedział, że to ludzkie zwłoki.\nCiało kobiety prawdopodobnie płynęło rzeką i zatrzymało się dopiero na gruzach z budowy. Zwłoki było już w mocnym rozkładzie, co utrudniało doktorowi Forbesowi określenie przyczyny śmierci. Po dokładniejszych badaniach stwierdził, że kobieta została uduszona. Na kościach nie było żadnych śladów od uderzenia nożem czy śladów po kuli. Nadal nie wiadomo kim była ta kobieta.\nWedług Jacka Olsena, policja znalazła 138 możliwych dopasowań do zaginionych kobiet, ale ostatecznie wszystkie zostały wyeliminowane. Zatrudniono Williama Rodrigueza, antropologa sądowego, który miał wykonać rekonstrukcję jej twarzy. Był to długi i skomplikowany proces, ale w końcu udało się stworzyć podobiznę jej twarzy. Rodriguez zrobił kilka zdjęć i opublikowano je w lokalnych gazetach. Kobieta została zidentyfikowana przez jej ojca, a dokumentacja dentystyczna dała całkowitą pewność. Anna Steffen, według jej ojca, mogła zostać zamordowana przez jej alfonsa albo jakiegoś dilera narkotyków.\nJej zwłoki znaleziono daleko od miejsca w którym znaleziono Dorothy Blackburn. Przyczyna śmierci i sposób pozbycia się ciała był taki sam, ale na tym etapie jeszcze nikt nie brał pod uwagę, że gdzieś w okolicy grasuje seryjny morderca.\n21 października trzech mężczyzn z Pensylwanii znalazło kolejne zwłoki kobiety. Bezgłowe ciało leżało w Wąwozie, w wysokiej trawie nad brzegiem rzeki. Było już w zaawansowanym rozkładzie. Kobieta miała złamany kark i wydawało się, że przyczyną śmierci było silne uderzenie tępym przedmiotem.\nNorris pisze, że gdy zbierano jej szczątki, to nikt nie zdawał sobie sprawy, że morderca stał w pobliżu i spokojnie się wszystkiemu przyglądał. Wyglądał jak zwyczajny wędkarz, ktoś kto często była w okolicy i nikt na niego nie zwracał uwagi.\nOlsen wspomina, że pracownik więzienia okręgowego przeczytał o tym makabrycznym odkryciu w gazecie i poinformował policję, że od jakiegoś czasu nie widziano bezdomnej, 60-letniej Dorothy Keeler. Zwłoki ponownie oddano antropologowi i potwierdzono tożsamość kobiety.\nSześć dni później pewien chłopiec odkrył kolejne zwłoki. Gdy podnosił piłkę ze sterty gruzu, zauważył, że spod gruzu wystaje ludzka stopa. Natychmiast wezwał policję, która odkryła zwłoki w zaawansowanym rozkładzie. Kobieta ubrana była w czarne spodnie i sweter. Zidentyfikowano ją jako Patty Ives, piękną prostytutkę z Lyell Avenue. Po jej śmierci płakał nawet jej alfons.\nTo była czwarta ofiara która została uduszona, i trzecia w krótkim odstępie czasu. Prasa wkrótce zaczęła pisać o grasującym w okolicy „Dusicielu z Rochester” lub „Mordercy znad rzeki Genesee”. Niektóre ciała były dobrze ukryte, co według policji mogło sugerować, że morderca bał się patroli lotniczych. Mogło to wskazywać na jego doświadczenie wojskowe lub policyjne. Skierowano wszystkie siły żeby jak najszybciej zatrzymać tego człowieka. Ofiary nie walczyły, nie broniły się. Morderca zabijał szybko i prawdopodobnie był bardzo silny. Wyglądało na to, że dusił kobiety bez większego wysiłku.\nMorderca wybierał głównie prostytutki, więc policjanci rozpoczęli rutynowe rozmowy z kobietami które się tym zajmowały. Policjanci potrzebowali współpracy z każdą prostytutką.\nW okolicy pracowało około 35 kobiet, chociaż niektóre pojawiały się na chwilę i później znikały. Policjanci obserwowali je siedząc w nieoznakowanych samochodach. Zauważyli wśród kobiet jednego transwestytę. Wydawał się najbardziej aktywny w poszukiwaniu klientów, ale z drugiej strony, w jego zachowaniu nie było niczego podejrzanego. Kobiety nie do końca ufały policjantom, obawiając się z ich strony aresztowania przy pierwszej próbie kontaktu z klientem. Żadna ze stron nie była przyzwyczajona do tego typu współpracy, ale teraz kobiety czuły się trochę bezpieczniej.\nPolicjanci wiedzieli, że kilka z tych prostytutek to silne i twarde kobiety. Morderca w ich towarzystwie byłby w sporych kłopotach.\nJo Ann Van Nostrand, postawna, starsza kobieta, opowiedziała policjantom o jednym z jej klientów. Przedstawił się jako „Mitch” i spędzili razem jedną noc. Mężczyzna zabrał ją w odludne miejsce, wspominał jej o dusicielu i chciał, żeby udawała martwą. Mężczyzna był zdenerwowany i cała ta sytuacja zdenerwowała również i ją. W końcu wyjęła nóż i powiedziała, że w każdej chwili może go użyć. „Mitch” w ogóle się tym nie przejął. Wydawało się, że spodobała mu się ta groźba. Mężczyzna chciał się z nią jeszcze raz spotkać ale kobieta go unikała.\nKobiety wiedziały, że mają wypatrywać podejrzanych mężczyzn. Były tym zdenerwowane, ale nie na tyle, żeby nie wsiadać z mężczyznami do ich samochodów. Wielokrotnie wspominały policji o podejrzanej szarej furgonetce, która jeździ po okolicy. Udało się zatrzymać jej kierowcę, ale okazało się że to zwykły facet. Prostytutki codziennie coś zgłaszały, ale żadna wskazówka nie była niczym ważnym.\nWkrótce zaginęły kolejne prostytutki. Jedną z nich była Maria Welch. Budową ciała przypominała Patty Ives. W Wąwozie znaleziono ciało drobnej blondynki. Leżała na stromym zboczu, miała na sobie tylko buty. Przyczyną śmierci było uduszenie, ale siniaki na ciele wskazywały, że przed śmiercią została mocno pobita. Wszyscy zakładali, że to była zaginiona Maria Welch. Po dokładnych badaniach okazało się że to inna kobieta, Frances Brown. Ostatni raz widziano ją z kimś o imieniu „Mike”.\nPrzesłuchano kilku mężczyzn, ale na tym się skończyło. W przypadku niektórych z wcześniejszych ofiar udało się aresztować ich zabójców, ale wiele spraw nadal pozostawało bez rozwiązania. Policja przypuszczała, że ten sam morderca zabił od sześciu do ośmiu kobiet. Sprawdzili akta przestępców na tle seksualnym, którzy niedawno opuścili mury więzienia. Nikt taki nie przebywał w okolicy.\nPewien starszy mężczyzna zgłosił zaginięcie swojej 28-letniej dziewczyny. June Stott nie dawała znaku życia od 18 dni. Mężczyzna zgłosił, że kobieta miała problemy psychiczne i czasami po prostu gdzieś znikała, ale nigdy na tak długo. Kobieta zdawała sobie sprawę ze swoich problemów i unikała kontaktu z obcymi ludźmi. Z pewnością nie wsiadłaby do obcego samochodu. Nie była prostytutką, dlatego policjanci uznali, że prawdopodobnie nie stała się ofiarą seryjnego mordercy. W tej chwili policjanci mieli na głowie kolejną potencjalną ofiarę Dusiciela z Rochester.\n15 listopada, pod stosem liści na prywatnym podwórku znaleziono zwłoki Kimberly Logan, czarnoskórej prostytutki z Lyell Avenue. Została pobita i mocno kopana w podbrzusze. Lekarz sądowy znalazł w jej gardle sporo liści. Co prawda ciało nie zostało znalezione w Wąwozie lub jego sąsiedztwie, ale policjanci dodali jej sprawę do morderstw innych prostytutek.\nOsiem dni później, w Święto Dziękczynienia, Mark Stetzel wyszedł z psem na spacer. Udał się na podmokły teren niedaleko terenów przemysłowych. W pewnym momencie pies zbiegł ze ścieżki. Mężczyzna poszedł za nim i dotarł na polanę. Tam zauważył kawałek sztywnej wykładziny pokrytej lodem. Podszedł bliżej i zobaczył ludzką stopę, wystającą spod wykładziny. Natychmiast zawiadomił policję.\nTo był mroźny dzień, zanosiło się na opady śniegu. Większość techników i członków zespołu śledczego spędzała ten czas z rodzinami, przy stole na którym stał upieczony indyk. Gdy tylko otrzymali wezwanie, natychmiast odeszli od stołu i pojechali na miejsce zbrodni. Pojawił się tam także pierwszy asystent prokuratora okręgowego, Chuck Siragusa. Detektyw wiedział, że jeśli w okolicy grasuje seryjny morderca, to chciał mieć tę sprawę pod kontrolą. Wkrótce pojawili się inni członkowie zespołu.\nZwłoki były całkiem dobrze zachowane, prawdopodobnie dzięki panującym warunkom atmosferycznym. Kobieta leżała twarzą w dół. Plamy na skórze sugerowały wstępny rozkład, więc została zabita znacznie wcześniej. Znaczna ilość krwi spłynęła na jej plecy, a to oznaczało że długo leżała w tej właśnie pozycji. Dopiero później ktoś przekręcił jej ciało na brzuch. Pozycja w jakiej leżała, sugerowała, że po jej śmierci ktoś odbył stosunek analny ze zwłokami. Kobieta została uduszona. Gdy detektywi odwrócili ciało, zobaczyli że miała na ciele duże rozcięcie. Ktoś po jej śmierci rozciął ją od górnej części klatki piersiowej, między piersiami, aż do pochwy i wypatroszył. Po bliższych oględzinach okazało się, że miała również wycięte wargi sromowe. Morderca zrobił to później, wrócił tu żeby osiągnąć jakąś wypaczoną satysfakcję. Analiza w kostnicy wykazała, że ani w ciele ani na ciele nie było śladów nasienia. W zaroślach detektywi znaleźli nóź i zakrwawiony ręcznik, ale nie było na nich śladów odcisków palców. Podobnie jak w poprzednich przypadkach, teraz też było bardzo mało śladów.\nWkrótce udało się zidentyfikować ofiarę jako June Stott. Jak już wiemy, nie była prostytutką i nigdy nie brała narkotyków. Teraz śledczy zaczęli zastanawiać się, czy to morderstwo było częścią serii, czy może było początkiem czegoś nowego. Kobieta została znaleziona ponad 10 kilometrów od innych ofiar. Czy w okolicy działało kilku morderców, czy może jeden, który porzuca zwłoki w różnych miejscach? Podobnie jak inne, te zwłoki również zostały przykryte.\nKapitan Johnston postanowił wezwać na pomoc FBI. Miał na głowie 11 nierozwiązanych morderstw kobiet, prostytutek, w ciągu ostatniego roku, w Rochester i jego okolicach. Był to duży problem, bo średnio rocznie takich morderstw jest około czterech. Jak dotąd nikt nie natrafił na jakikolwiek dobry ślad mordercy.\nJohnston skontaktował się z agentem specjalnym Greggiem McCrary’m z Jednostki Nauk Behawioralnych. McCrary wysłuchał jego relacji ze wszystkich morderstw i stwierdził, że w okolicy prawdopodobnie działa seryjny morderca. McCrary zaprosił do współpracy porucznika Eda Granta z New York State Trooper. Grant ukończył program szkoleniowy FBI z analizy kryminalnej. Obaj panowie spotkali się w Rochester.\n27 listopada, jeszcze przed ich przybyciem, myśliwy znalazł kolejne zwłoki. Była to kolejna prostytutka, Elizabeth Gibson. Została uduszona.\nJo Ann Van Nostrand widziała ją dzień wcześniej z klientem, wspominanym już wcześniej mężczyzną o imieniu „Mitch”. Jo Ann dowiedziała się z wiadomości telewizyjnych, że znaleziono kolejną martwą prostytutkę i rozpoznała ofiarę. Kobieta natychmiast poszła na policję i opowiedziała im o tym co widziała. Niestety nie znała prawdziwego imienia tego mężczyzny, nie wiedziała też gdzie mieszka i czym się zajmuje. Oficer Leonard Borriello uważał, że zeznania tej kobiety dają policji jakiś punkt zaczepienia. Przynajmniej teraz wiedzieli jakim samochodem jeździ i jak działa. Niestety nie zdawali sobie sprawy, że „Mitch” często zmienia samochody i jeszcze długo będzie nieuchwytny.\nMcCrary i Grant przyjechali do Rochester 13 grudnia 1989 roku i od razu zabrali się do pracy. Poprosili o pokazanie im miejsc zbrodni, odwiedzili także Lyell Avenue czyli miejsce z którego morderca zabierał swoje ofiary. Chcieli obejrzeć okolice YMCA i Wąwóz, obserwowali każde miejsce które mogło dostarczyć im jakichś informacji. Następnie zamknęli się w pokoju w którym na biurku leżały stosy akt i dokumentów dotyczących wszystkich morderstw okolicznych prostytutek. Musieli przejrzeć te wszystkie papiery.\n„Jako cel w pierwszym dniu postawiliśmy sobie określenie wzorca, którego jeszcze nie znaliśmy. W każdym takim przypadku wszystko zaczyna się od filtrowania informacji. Za każdym razem coś udoskonalaliśmy. Czytaliśmy dokumenty jednej sprawy, potem szliśmy do następnej, wracaliśmy do poprzedniej i porównywaliśmy szczegóły i robiliśmy kolejną analizę w oparciu o to czego właśnie się dowiedzieliśmy.” (McCrary)\nMężczyźni ułożyli akta w kolejności w jakiej kobiety zostały zabite i utworzyli trzy kręgi, oparte na przyczynie ich śmierci i stylu życia jakie prowadziły. Pierwszy krąg zawierał te przypadki, które ewidentnie układały się w serię – uduszone prostytutki porzucone w wąwozie lub jego okolicach. Kolejny pierścień to sprawy które wydawały się mieć ze sobą związek i trzeci pierścień to ten, w którym sprawy nie miały ze sobą nic wspólnego. Te sprawy zostały odłożone na bok. W pierwszym kręgu znalazło się siedem spraw.\nOfiarą która najbardziej ich zaniepokoiła była June Stott. Została uduszona, ale również pośmiertnie doznała dużego okaleczenia. Żadna z innych ofiar nie został potraktowana w ten sposób.\n„Mogło to oznaczać, że kobieta nie należała do pierwszego kręgu i nie została zamordowana przez tego samego mężczyznę, który zabił inne kobiety. Mogło to też oznaczać zmianę w zachowaniu seryjnego mordercy. Być może przywykł już do zwłok i wracał do nich by je maltretować i wykorzystywać.” (McCrary)\nMorderca nie zabierał swoich ofiar zbyt daleko, to było tylko kilka kilometrów od Lyell Avenue. Profilerzy uznali, że morderca zna te rejony, czuje się pewnie w tej okolicy. Morderca musiał używać samochodu, ponieważ wszystkie miejsca zbrodni były zbyt daleko by dojść do nich pieszo. Mężczyzna dobrze znał te miejsca, prawdopodobnie często tam bywał, łowił ryby, polował czy też biegał.\nWyglądało na to, że morderca był kimś, z kim kobiety czuły się swobodnie i bezpiecznie. Wsiadały do jego samochodu mimo tego, że wiedziały o grasującym w okolicy mordercy, polującym na prostytutki. Prawdopodobnie był stałym i znanym klientem. Większość jego ofiar była biała zatem on też prawdopodobnie był białym mężczyzną. Nikt nie zwracał na niego uwagi, ponieważ wszyscy myśleli, że mordercą musi być ktoś inny.\nNikt nie zgłosił napaści seksualnej. Prawdopodobnie świadczyło to o tym, że morderca mógł mieć problemy z erekcją lub z zakończeniem aktu seksualnego. Być może te kobiety które zostały pobite i uduszone wyśmiewały się z niego, z jego impotencji.\nOstatecznie profilerzy zdecydowali się dołączyć do serii morderstwo June Stott. Skoncentrowali się na tej sprawie. Fakt, że została rozcięta, wskazywał na to, że morderca ma doświadczenie w zabijaniu i rozcinaniu zwierzyny. Dobrze się w tym odnajdywał.\nDetektywi uważali, że morderca będzie odwiedzał swoje ofiary tak długo, jak długo będzie pewny, że może to robić bez ryzyka złapania, i nadal będzie je okaleczał.\nW końcu Grant i McCrary przedstawili swoje wnioski zespołowi detektywów.\nMorderca jest najprawdopodobniej białym mężczyzną w wieku około 20-30 lat. Ostrzegli detektywów, żeby nie eliminowali żadnego podejrzanego na podstawie szczegółów z profilu, ponieważ to nie jest takie proste i nawet oni mogli popełnić jakiś błąd. Grupa zadaniowa powinna ten profil potraktować jako wskazówkę. Uważali, że morderca ma jakaś historię kryminalną i gdzieś muszą być jakieś jego akta, nawet jeśli teraz jest trudno je znaleźć. Morderca działał sam, prawdopodobnie uprawiał sport i był towarzyskim facetem. Nie było w nim niczego co rzucałoby się w oczy i prawdopodobnie pracował gdzieś w okolicy, pod nosem wszystkich. Wyglądał normalnie, jeździł normalnym samochodem. Morderca był bardzo zwyczajnym facetem, prawdopodobnie kimś kogo wszyscy znali, przynajmniej z widzenia.\nPrawdopodobnie był gdzieś zatrudniony, na typowo męskim stanowisku. Miał żonę lub dziewczynę. Jego poziom ekonomiczny był na poziomie jego ofiar, mieszkał i pracował w mieście, prawdopodobnie w okolicy Lyell Avenue. Był sprytny, o czym świadczył fakt, że ukrywał zwłoki przed oczami policjantów w helikopterach.\nProfilerzy zaproponowali kilka strategii. Mężczyźni sądzili, że morderca może kręcić się po okolicznych kawiarniach lub barach. Policjanci powinni się rozejrzeć w takich miejscach i popytać stałych bywalców. Powinni również obserwować miejsca w których w przyszłości znajdą ofiary, ponieważ morderca zaczął powracać na miejsce zbrodni.\nPolicjanci namówili właściciela baru Mark’s Texas Red Hot, żeby zrobił loterię w której można wygrać telewizor. Dzięki temu zdobyli całkiem sporą listę nazwisk osób które bywały w tym barze. W tym samym czasie z wykorzystaniem komputerów, wytypowano pierwszego podejrzanego – miał 38 lat, był przestępcą na tle seksualnym, jeździł szarą furgonetką i był znany z dziwnych upodobań i zachowań. Był częstym bywalcem Lyell Avenue. Wszyscy z grupy śledczej wierzyli, że mają mordercę. Niestety kontrola u jego pracodawcy wykazała, że miał alibi na czas w którym popełniono większość morderstw. Wrócono do punktu wyjścia.\nW ostatnich tygodniach roku zaginęło jeszcze kilka kobiet. Wśród nich była jedna kobieta, co do której wszyscy byli pewni, że nigdy nie zostanie ofiarą mordercy.\nJune Cicero była jedną z najbardziej znanych prostytutek w Rochester. Darlene Trippi, dla bezpieczeństwa, chodziła po ulicach w towarzystwie Jo Ann Van Nostrand. Od jakiegoś czasu nikt ich nie widział. June, tuż przed zaginięciem, przechwalała się policjantom, że w ogóle nie boi się mordercy i to raczej on powinien się obawiać jej. Policjanci wierzyli w jej zapewnienia. Wśród zaginionych była także czarnoskóra prostytutka Felicia Stephens i, zaginiona od dawna, Maria Welch. To był ten czas, gdy trzeba było uruchomić helikoptery i z powietrza poszukać nowych miejsc zbrodni.\n31 grudnia rano, żołnierz patrolujący drogi na obrzeżach Rochester zauważył na poboczu czarne dżinsy. Sprawdził zawartość kieszeni i znalazł tam dowód osobisty należący do Felicii Stephens. Teraz wszyscy byli niemal pewni, że dziewczyna nie żyje. Spodnie zostały znalezione w okolicach Salmon Creek. Morderca wracał w stare miejsca. Buty kobiety znaleziono w innym miejscu. W tych warunkach atmosferycznych bez butów z pewnością nie mogłaby sobie poradzić.\nNiestety o tej porze roku jakiekolwiek dokładniejsze poszukiwania były bezcelowe, nawet z użyciem psów tropiących. Wszystko było przykryte śniegiem, a lód na rzece był cienki i próba wejścia mogła skończyć się kąpielą w lodowatej wodzie. Zaginęły cztery kobiety i nikt nie znalazł ich ciał. Morderca był nadal na wolności i nawet bardzo wytężona praca detektywów nie przynosiła żadnych rezultatów. Wszyscy zadawali sobie pytania, czy będzie dalej utrzymywał to „tempo” zabijania, albo może popełni jakiś błąd?\n2 stycznia 1990 roku policja wznowiła poszukiwania ciał. Po południu zerwał się silny wiatr który wznosił tumany śniegu i takie warunki uniemożliwiły dalsze poszukiwania. Wznowiono je kolejnego dnia.\nNiestety poszukiwania nie przynosiły żadnych efektów. Zwłoki, jeśli w ogóle gdzieś były, to były teraz przysypane grubą warstwą śniegu i nikt do odwilży ich nie znajdzie. W powietrze wystartował ostatni patrol. Helikopter leciał nisko nad Salmon Creek i w pewnym momencie, w okolicach mostu, policjanci zobaczyli coś podejrzanego. Z góry wyglądało to jak ludzka postać, leżąca na lodzie, twarzą w dół. Zwłoki ubrane były tylko w białą bluzkę, taką jaką miała na sobie Felicia Stephens gdy widziano ją po raz ostatni.\nPilot helikoptera zatrzymał maszynę tuż nad powierzchnią i policjanci mogli spokojniej przyjrzeć się zwłokom. Miały ciemną skórę, ale nie czarną. Zatem nie była to Felicia, ale poza nią były jeszcze trzy inne zaginione. Po chwili zauważyli na moście Chevroleta Celebrity i przez radio poinformowali jednostki naziemne o swoim odkryciu. Obok samochodu stał duży mężczyzna, prawdopodobnie miał nadwagę i wyglądało na to, że zatrzymał się, żeby się wysikać. Po chwili wsiadł do samochodu i odjechał.\nUdało się zidentyfikować zwłoki, była to June Cicero. Kobieta została uduszona i później okaleczona. Okolice pochwy były porozcinane piłą, prawdopodobnie wtedy gdy jej ciało było już dobrze zamarznięte.\nTeraz detektywi musieli dowiedzieć się, kim był mężczyzna który zatrzymał się wtedy na moście. Musieli go przesłuchać, być może mógłby powiedzieć coś ciekawego.\nUruchomiono patrole drogowe i helikopter śledził kierowcę z Chevroleta. Mężczyzna zatrzymał się na parkingu naprzeciwko domu opieki Wedgewood Nursing Home w Spencerport. Kierowca wszedł do budynku. Sprawdzono numery rejestracyjne samochodu i okazało się, że należał do kobiety, Clary Neal. Policjanci z drogówki przejęli sprawę, a helikopter wrócił na miejsce znalezienia ostatnich zwłok. Na śniegu odkryto świeże ślady stóp. Dokładnie zabezpieczyli to miejsce i wezwali wsparcie.\nOficer policji stanowej, John Standing, poprosił kierowcę samochodu o dokumenty. Nazywał się Arthur John Shawcross, miał 44 lata, chociaż wyglądał na nieco więcej. Powiedział, że domyśla się dlaczego został wylegitymowany. Zapewne chodziło o to, że zatrzymał się na moście i wysikał w lesie. Policjanci poprosili go o prawo jazdy, okazało się, że nie ma go przy sobie. Arthur przyznał też, że siedział już w więzieniu za nieumyślne spowodowanie śmierci.\nTo wyznanie wszystkich zaalarmowało. To nie był zwykły obywatel podczas zwykłej kontroli. Policjanci mieli przed sobą kogoś, kto już raz kogoś zabił. Profilerzy powiedzieli na spotkaniu, że morderca którego szukają wraca na miejsce zbrodni i to mogła być właśnie taka sytuacja. Dzięki szczęśliwemu zbiegowi okoliczności helikopter pojawił się w tym miejscu akurat wtedy gdy morderca wrócił na miejsce zbrodni żeby przyjrzeć się zwłokom, a właściwie, żeby zjeść przy nich drugie śniadanie. Mimo tego, nadal nie byli pewni, że to poszukiwany morderca i musieli działać bardzo ostrożnie. Policjanci często popełniają błędy w takich sytuacjach, okazują ekscytację i próbują naciskać na podejrzanego, żeby ten szybko przyznał się do winy. Spędzili nad tą sprawą zbyt dużo czasu, żeby teraz to wszystko zepsuć.\nŚledczy Dennis Blythe zdołał przekonać Shawcrossa do dalszej rozmowy, ale już na komisariacie. Arthur chętnie na to przystał i podpisał nawet zgodę na przeszukanie jego samochodu i domu. Policjanci odnaleźli także Clarę Neal i oboje zabrali na posterunek policji.\nDoświadczony przesłuchujący, Charlie Militello, pomagał Blythe’owi w przesłuchaniu. Po kilku pytaniach Shawcross opisał miejsca w których lubił łowić ryby. Okazało się, że to te same miejsca w których znajdowano ofiary.\nPrzyznał także, że został aresztowany szesnaście lat wcześniej w Watertown ponieważ, jak sam powiedział „dwoje dzieci zginęło”. Nic więcej na ten temat nie powiedział. Upierał się, że przypadkowo zaparkował samochód na moście, w pobliżu znalezienia zwłok kobiety. Po prostu zatrzymał się i wysiadł żeby się wysikać i wtedy przyleciał helikopter. Nie widział niczego podejrzanego.\nŚledczy byli nadal podekscytowani, że siedzi przed nimi bardzo prawdopodobny morderca, ale nie naciskali z przesłuchaniem i spokojnie budowali z nim lepszą relację. Chcieli, żeby czuł się komfortowo, ponieważ chcieli przesłuchać go ponownie i zależało im na tym żeby dobrowolnie się na to zgodził. Przesłuchiwali go przez około pięć godzin. Najpierw wypuścili Clarę, a później Arthura. Mężczyzna w końcu opowiedział więcej szczegółów dotyczącego podwójnego morderca sprzed 16 lat. Przyznał się, że zabił dwoje dzieci. Dziewczynkę przed śmiercią zgwałcił analnie i potem ją udusił. Wszyscy byli wstrząśnięci, ale nie okazywali swoich emocji. Shawcross opowiedział też o tym, że często uprawiał seks ze swoją młodszą siostrą. Uważał, że ma to związek z tym, że napadł i zabił dwoje dzieci a także z tym, że zabił tak wielu ludzi w Wietnamie. Lubił opowiadać o tym czego tam „dokonał”. Uważał się za dobrego żołnierza.\nPodczas przesłuchania, ekspert od profilowania powiedział detektywom, że według niego pedofil nie zmieniłby swoich preferencji seksualnych na dorosłe kobiety. Tym ekspertem nie był ani Ed Grant, ani Gregg McCrary. Oni z kolei uważali, że taka sytuacja mogłaby mieć miejsce. Shawcross spędził w więzieniu 15 lat. W tym czasie mógł się zmienić. Poza tym, mógł rozwinąć swoje fantazje w nieco innym kierunku, ponieważ pedofile i mordercy dzieci zdecydowanie bardziej oburzają społeczeństwo niż mordercy prostytutek. Nie wszyscy seryjni mordercy mordują zawsze ten sam typ ofiar.\nArthur miał wytłumaczenie na każde swoje zachowanie. Według niego, były to racjonalne tłumaczenia które zdejmowały z niego całą, lub dużą część winy. Gdyby przyznał się do morderstw to także miałby na nie swoje wytłumaczenia.\nZanim został zwolniony do domu, policjanci zrobili mu zdjęcie. Zaraz po tym wydrukowali je w wielu egzemplarzach i chcieli pokazać je kilku prostytutkom. Jedną z nich była Jo Ann Van Nostrand. Gdy tylko zobaczyła zdjęcie od razu go rozpoznała – „Tak, to ten facet!”\nTeraz zdała sobie sprawę, że była naprawdę bardzo blisko śmierci. Podczas ich spotkania mężczyzna kilkukrotnie próbował złapać ją za szyję, ale zawsze mu w tym przeszkadzała. Kobieta zeznała również, że to właśnie z tym mężczyzną widziano po raz ostatni żywą Elizabeth Gibson. Kilka innych prostytutek również pozytywnie go zidentyfikowało. Wszystkie pamiętały go jako stałego klienta, który nigdy nie sprawiał żadnych problemów.\nZeznanie się rozwija\nDetektywi chcieli poznać przeszłość Shawcrossa. Chcieli się dowiedzieć, w jaki sposób, przestępca seksualny który siedział 15 lat w więzieniu wyszedł na wolność i nigdzie w papierach nie było o tym śladu. Bardzo ich to zastanawiało, ponieważ takie dane sprawdzali wielokrotnie.\nShawcross przyznał się do popełnienia kilku przestępstw w Watertown, w stanie Nowy Jork. Było to małe miasteczko nad rzeką Black River, niedaleko jeziora Ontario. To właśnie tam Arthur się wychował. Szkołę rzucił w wieku 19 lat i zaciągnął się do wojska. Trafił do Wietnamu, gdzie, jak twierdził, doświadczył wielu traumatycznych sytuacji i w końcu stał się kimś w rodzaju jednoosobowej armii. Miał żonę, było to jego czwarte małżeństwo. Przez wiele lat na jego koncie nazbierało się wiele przestępstw za włamania. Później stał się bardziej brutalny, dokonał wielu podpaleń. Za jedno z podpaleń, w 1968 roku, został skazany na pięć lat więzienia, z czego odsiedział dwa lata. W końcu zaczął zabijać.\nJego pierwszą ofiarą, 7 kwietnia 1972 roku, był 10-letni chłopiec, Jack Blake. Chłopiec zaginął i ostatni raz widziano go w okolicy w której mieszkał Shawcross. Matka chłopca od razu podejrzewała Arthura, ponieważ kilka dni wcześniej zabrał Jacka i jego starszego brata na ryby. Kiedy zaczęła go wypytywać, Arthur powiedział kilka sprzecznych ze sobą wersji. Cała sprawa była podejrzana, ale dopóki policja nie znalazła ciała chłopca, to nikt nie mógł nic zrobić.\nShawcross powiedział, że chłopiec zaczął go denerwować i mu dokuczać, więc go uderzył. W wyniku uderzenia chłopiec zmarł.\nCztery miesiące później, 8-letnia Karen Ann Hill razem z matką Helene przyjechały do Watertown żeby zwiedzić miasto. W pewnym momencie dziewczynka gdzieś zaginęła. Jej ciało zostało znalezione pod mostem, nad rzeką Black River. Dziewczynka została zgwałcona i zamordowana. W gardle i w ubraniu miała wepchnięte błoto i liście. Shawcross często łowił ryby w miejscu gdzie znaleziono zwłoki dziewczynki i od razu stał się podejrzanym w sprawie morderstwa. Detektyw Charles Kubinski dobrze znał Shawcrossa. Po długim przesłuchaniu zawarli układ, na mocy którego Arthur przyznał się do nieumyślnego spowodowania śmierci dziewczynki i powiedział także, gdzie ukrył zwłoki chłopca. Niestety rozkład ciała uniemożliwiał stwierdzenie czy chłopiec został zgwałcony. Podobnie jak Karen Ann, Chłopiec został uduszony. Shawcross przyznał się do zgwałcenia 8-latki.\nZa te morderstwa Arthur trafił do więzienia. Został skazany na 25 lat pozbawienia wolności. Po 15 latach za kratami, zaczęto rozważać jego przedterminowe zwolnienie. Był wzorowym więźniem, więc brano pod uwagę ocenę pod kontem ryzyka ponownego popełnienia przestępstwa. Członkowie komisji napisali, że oceniają go pozytywnie i wierzą, że będzie spokojnym i użytecznym członkiem społeczeństwa. Jedynie starszy oficer nie zgadzał się z taka opinią i napisał, że „Shawcross był prawdopodobnie najbardziej niebezpieczną osobą, która została wypuszczona z więzienia w ciągu wielu ostatnich lat.” Początkowo władze chciały osiedlić go w Binghampton, ale lokalna społeczność dowiedziała się kim jest i zdecydowanie sprzeciwiła się takiemu rozwiązaniu. Po tym komisja do spraw zwolnień warunkowych zatuszowała jego proces, wyrok i jego akta od tej pory były niedostępne, nawet dla wydziałów policji. W kwietniu 1987 roku Shawcross wyszedł na wolność i zamieszkał ze swoją żoną w Rochester.\nW ciągu następnych tygodni komisja zmierzyła się ogromną falą krytyki. Jej członkowie tłumaczyli się tym, że Shawcross i tak wyszedłby na wolność, tylko że rok później. Ale ten właśnie rok okazał się bardzo ważny. W ciągu roku zginęło wiele kobiet.\nDwa miesiące po przyjeździe do Rochester, Shawcross dostał pracę przy pakowaniu sałatek w firmie cateringowej. Cały swój wolny czas spędzał na romansowaniu z Clarą Neal. Często pożyczał od niej samochód.\nPolicjanci poprosili Clarę, żeby pokazała im, gdzie najczęściej chodziła z Arthurem na potajemne spotkania. Każde z tych miejsc było miejscem w którym znaleziono zwłoki kobiet.\nNikt nie mógł uwierzyć, że komisja do spraw zwolnień warunkowych wypuściła takiego człowieka na wolność i utajniła jego kartotekę. Przecież można było go wcześniej namierzyć, przesłuchać i objąć nadzorem policyjnym zanim zamordował te kobiety. W międzyczasie okazało się, że nie jedna, a trzy społeczności nie zgodziły się na umieszczenie Arthura w ich sąsiedztwie.\nTeraz śledczy mieli już całe tło sytuacji i mogli rozpocząć nieco mocniejsze przesłuchanie. Pojawił się nowy problem. Urzędnicy z różnych agencji zaczęli się spierać, kto ma kierować przesłuchaniami i tym samym kto zgarnie zasługi za rozwiązanie tej sprawy. W wyniku kompromisu ustalono, że przesłuchującymi będą Dennis Blythe z Policji Stanowej Nowego Jorku i kluczowy śledczy z Rochester, Leonard Borriello. Shawcross był obserwowany przez cały czas od opuszczenia posterunku policji i wszyscy byli gotowi by go ponownie zatrzymać. Zanim do tego doszło, wydarzyło się jeszcze kilka rzeczy.\nOkoło 7 rano, 4 stycznia 1990 roku (tego dnia planowano zatrzymać Shawcrossa) na policję zgłosił się myśliwy. Mężczyzna zeznał, że natknął się na martwą kobietę, niedaleko miejsca w którym znaleziono zwłoki June Cicero. Okazało się że to zwłoki Felicii Stephens. Kobieta leżała twarzą do ziemi, miała lekko uniesione pośladki.\nBlythe i Borriello podeszli do Shawcrossa i zapytali, czy zgodziłby się jeszcze raz pojechać z nimi na posterunek i wyjaśnić pewne sprawy. Arthur grzecznie zgodził się na tą propozycję i we trójkę pojechali odwiedzić kilka miejsc. W czasie jazdy rozmawiali z nim o Jo Ann Van Nostrand, dając mu do zrozumienia, że sporo wiedzą na jego temat. Gdy zatrzymywali się w pobliżu miejsc gdzie znaleziono zwłoki, na Shawcrossie nie robiło to żadnego wrażenia. W końcu detektywi powiedzieli mu, że wiedzą o morderstwach i wiedzą co zrobił, ale on nadal do niczego się nie przyznawał. Gdy powiedzieli mu, że świadkowie widzieli go z jedną z ofiar, w ostatnim dniu gdy widziano ją żywą, Arthur stwierdził, że to zwykły przypadek.\nPrzypomnieli mu o jego prawach, ale on powiedział, że nie widzi żadnego problemu w rozmowie z nimi. Gdy zaczęli go naciskać, Arthur trochę się zdenerwował, ale po chwili znów się uspokoił. Obawiali się, że przesłuchanie może nie potoczyć się tak jak by chcieli. Ale wtedy Shawcross wspomniał, że bardzo martwi się o Clarę Neal. Teraz Blythe już wiedział jak dalej ma pokierować przesłuchaniem i gdzie jest jakiś punkt zaczepienia. Zasugerował, że skoro samochód którym jeździł Arthur należy do Clary, to ona również może być w to wszystko zamieszana. Detektyw dodał też, że osobiście nie chciałby żeby tak było. Shawcross chyba zdał sobie sprawę że jest w potrzasku. Na ponowne pytanie o Clarę, Shawcross zdecydowanie zaprzeczył i powiedział, że Clara nie jest w nic zamieszana.\nWtedy wiedzieli już że go mają. W ciągu 28 minut od rozpoczęcia przesłuchania, Arthur był bliski do przyznania się do swoich zbrodni. Po chwili mówił o morderstwie Elizabeth Gibson. Powiedział, że kobieta chciała ukraść mu portfel. Dlatego uderzył ją w twarz, i później jeszcze kilka razy to zrobił. W pewnym momencie powiedział, że przypominała mu jego znienawidzoną matkę i dlatego dalej ją bił. Kobieta zaczęła go kopać, złamała dźwignię zmiany biegów w jego samochodzie. Bardzo go to rozzłościło. Złapał ją za gardło i trzymał mocno, dopóki nie przestała się ruszać. Puścił ją dopiero wtedy gdy upewnił się, że jest martwa. Jeździł przez jakiś czas po okolicy i szukał miejsca w którym mógłby pozbyć się zwłok. W końcu znalazł odpowiednie miejsce w lesie, rozebrał ją i położył twarzą do ziemi. Wracając do domu wyrzucił jej ubrania przez okno samochodu. Po chwili detektywi dowiedzieli się, że w samochodzie Clary znaleziono kolczyk. Okazało się, że drugi taki kolczyk znaleziono przy zwłokach June Cicero. Gdy Arthur się o tym dowiedział, jego zachowanie się trochę zmieniło, był zdenerwowany i drażliwy. Nie wierzył, że policja ma jakiekolwiek dowody. Detektywi wezwali do siebie jego żonę i później jego kochankę i starali się przekonać go, żeby oszczędził im udręki związanej z długim śledztwem. Shawcross chwilę się nad tym zastanowił i poprosił detektywów o mapę i zdjęcia ofiar, które wcześniej mu pokazywali.\nKażde morderstwo miało jakiś powód. Niektóre kobiety naśmiewały się z niego, inne próbowały go okraść. Kilka kobiet groziło że powie o nim policji, przedstawi go jako mordercę. Jedna bezdomna powiedziała, że opowie jego żonie i ich romansie. Pierwsza jego ofiara, Dorothy Blackburn, ugryzła go w penisa podczas seksu oralnego. „Krew była wszędzie. Myślałem, że umrę”.\nW złości złapał ją za gardło i ugryzł ją w waginę a później udusił. „Dusiłem ją przez dobre dziesięć minut.”\nNiektóre kobiety udusił przykładając im coś do twarzy, innym po prostu zaciskał dłonie na szyi. Jeśli chodzi o morderstwo June Stott, to rozcięcie jej ciała i wypatroszenie miało pomóc w rozkładzie ciała. Znał tę kobietę trochę lepiej, kilka razy razem jedli posiłek u niego w domu. Zamordował ją, ponieważ zagroziła, że pójdzie na policję i go wyda.\nJego zeznania były powierzchowne, ale przynajmniej podawane szczegóły trochę rozjaśniały niektóre sprawy.\nZ czasem wyjaśniła się sprawa z dziwnymi śladami na klatce piersiowej Dorothy Blackburn. Shawcross jakiś czas woził jej zwłoki na przednim siedzeniu samochodu i ślady powstały od mocno zawiązanej liny, której użył do unieruchomienia ciała.\nDetektywi pokazali mu zdjęcia dwóch zaginionych kobiet, Marii Welch Darlene Trippi. Arthur powiedział, że zabił obie kobiety i na mapie wskazał miejsca w których porzucił zwłoki. Później osobiście pokazał im te miejsca. Jedna z nich została porzucona w krzakach nad brzegiem rzeki, druga była w basenie. Obie kobiety zostały uduszone.\nGdy wracali na posterunek, przejeżdżali obok miejsca w którym znaleziono zwłoki Felicię Stephens. Zauważyli, że Shawcross nieco się ożywił, ale po chwili powiedział, że „nie zajmuje się czarnymi dziewczynami.” W końcu jednak przyznał się do tego morderstwa. Powiedział, że kobieta podbiegła do jego samochodu, żeby go namówić na jej usługi. Przypadkowo jej głowa uderzyła o szybę, prawie zginęła. Wtedy wciągnął ją do samochodu i udusił. Zdecydowanie twierdził, że nie było w tym niczego osobistego. Nie lubił czarnych prostytutek. Później powiedział komuś, że zabił czarną prostytutkę żeby zmylić policję.\nNiektórzy śledczy, w tym Gregg McCrary, uważali, że Shawcross był odpowiedzialny za jeszcze jedno morderstwo. Chodziło o morderstwo czarnoskórej prostytutki, Kimberly Logan, która została odnaleziona na prywatnym podwórku i jej ciało było przykryte liśćmi. Liście były również wepchnięte do jej gardła. Okoliczności te były podobne do morderstwa 8-letniej dziewczynki w Watertown. Shawcross nie chciał przyznać się do tej zbrodni i nigdy nie został o nią oskarżony.\nGdy Shawcross skończył swoją opowieść, liczyła ona 79 stron maszynopisu. Zgodnie z podpowiedzią swojego adwokata wyznaczonego przez sąd, Davida Murante, Arthur po wszystkim stwierdził, że jest niewinny. Wkrótce zostało to rozwinięte do stwierdzenia niepoczytalności.\n„Zawsze gdy łapiemy tego typu mordercę, to porównujemy go z naszym profilem. Shawcross był taki, jakim go sobie wyobrażaliśmy.” (McCrary)\nBył zwykłym facetem, białym, żonatym, zatrudnionym na etacie. Mieszkał w pobliżu miejsc w których poznawał swoje ofiary, miał również przeszłość kryminalną na tle seksualnym. Często łowił ryby nad rzeką Genesee. Większość prostytutek nie podejrzewała go o nic złego. Profilerzy pomylili jego wiek o 10 lat, ale uznali, że czas który spędził w więzieniu był równoznaczny z nie popełnianiem przestępstw na tle seksualnym. Gdy tylko opuścił mury więzienia, wrócił do tego co robił wcześniej, tak jakby nigdy nie był za kratkami.\nChuck Siragusa, asystent prokuratora generalnego, przygotowywał się do tego procesu od wielu miesięcy i chciał wykorzystać całą swoją wiedzę prawniczą żeby skazać tego człowieka. W stanie Nowy Jork nie obowiązywała kara śmierci, ale Siragusa mógł obiecać, że Arthur Shawcross już nigdy nikogo nie zabije.\nJedna z ofiar została znaleziona na terenie innego hrabstwa, ale Siragusa wciąż miał w ręku akta dziesięciu innych morderstw. Miał też trochę dowodów rzeczowych, zeznania świadków, no i długie zeznanie samego Shawcrossa. Prokuratura wiedziała, że przyznanie się Shawcrossa do niepoczytalności oznaczało ciężką walkę w sądzie. Arthur wiele czasu spędził na rozmowach z psychiatrami i opowiadał tam wiele rzeczy, o których w ogóle nie wspominał podczas przesłuchania. Wyglądało na to, że wszystko to wymyślił na potrzeby chwili.\nZłożenie zeznań obciążających samego siebie jest zawsze traktowane ze zwiększoną uwagą. Tak samo było w tym przypadku. Śledczy musieli przesłuchać wiele osób które znały Shawcrossa. Rodzice i jego siostra zdecydowanie zaprzeczyły jego twierdzeniom o traumatycznych przeżyciach z dzieciństwa i wczesnych kontaktach seksualnych. Przyznali, że uderzył swoją siostrę w twarz, ale poza tym w domu nie stosowano żadnych kar cielesnych. Arthur dobrze radził sobie w szkole, w pierwszych jej latach, uczęszczał do kościoła i był dobry dla zwierząt. Nie moczył się w łóżku, chociaż sam powiedział, że robił to do trzynastego roku życia. Niczego nigdy nie podpalił, nie znęcał się nad zwierzętami ani innymi dziećmi. Według Arthura, jego pierwszy stosunek seksualny miał z siostrą matki, był to seks oralny. Matka wszystkiemu zaprzeczyła, stwierdziła że nie ma siostry o imieniu które podał Arthur. Jego młodszy brat powiedział, że Arthur miał szczęśliwe dzieciństwo, chociaż czasami był porywczy. Sąsiedzi również zeznali, że nigdy nie widzieli, żeby jego matka była agresywna.\nOkazało się także, że jego opowieści o służbie w Wietnamie też nie są w pełni prawdziwe. Dziennikarze wykryli, że Arthur służył w rejonie w którym było stosunkowo mało walk z wrogiem. Nikt z jego oddziału nawet go nie pamiętał, on sam również nie zdobył żadnego medalu za zasługi. Arthur dużo czytał o Wietnamie, w tym relacji więźniów tam przetrzymywanych. Na tej podstawie mógł wymyśleć swoją historię, która początkowo wydawała się prawdziwa. Nigdy nie był szczególnie narażony, nie uczestniczył w patrolach w dżungli, a także, jak twierdził, nie masakrował całych wiosek.\nSiragusa chciał obalić twierdzenie obrony, że Shawcross jest niepoczytalny. W tym celu powołał psychiatrę sądowego, Parka Dietza. Psychiatra zlecił Robertowi Resslerowi sprawdzenie historii pobytu Shawcrossa w Wietnamie. Robert Ressler był nie tylko utytułowanym, emerytowanym pracownikiem FBI z zakresu profilowania. Pracował także dla US Army CIDC (Criminal Investigation Command), jednostki badającej zbrodnie i poważne przestępstwa w amerykańskiej armii.\nRessler dokładnie sprawdził przyczyny rzekomego zespołu stresu pourazowego Shawcrossa. Sprawdził również wioskę, którą Arthur pomógł zniszczyć, a także próbował potwierdzić 39 morderstw, których Shawcross miał dokonać w Wietnamie. Tuż przed procesem, w jednej z rozmów z psychiatrą, Arthur przyznał, że w rzeczywistości nikogo w Wietnamie nie zabił.\n„Przepracowałem trzydzieści pięć lat w czynnej służbie i w rezerwie w żandarmerii wojskowej i CIDC i moje doświadczenie pozwoliło szybko obalić obronę Shawcrossa bazującą na PTSD (zespół stresu pourazowego). Informacje, które zdobyłem, wskazują na to, że Shawcross w znacznym stopniu symulował. Było jasne że oszukuje i to otworzyło drzwi do przełamania jego historii na temat tego jak doszło do jego zbrodniczych skłonności. Podczas rozmowy z psychiatrą Dorothy Lewis, Shawcross był pod wpływem hipnozy. Widzieliśmy nagrania z tego przesłuchania i zdaliśmy sobie wszystko było udawane. Shawcross wodził ją za nos.” (R. Ressler „Whoever Fights Monsters”)\nRessler stwierdził, że zeznania Shawcrossa na temat tego, że był on świadkiem wojennych okrucieństw są zdecydowanie nieprawdziwe. Praca Resslera przyczyniła się do tego, że ostatecznie obrona zrezygnowała z wykorzystania zespołu stresu pourazowego jako wytłumaczenia agresji Shawcrossa.\nAby uznać kogoś za chorego psychicznie w stanie Nowy Jork, zespół obrońców musiał zdecydowanie wykazać, że w czasie popełniania przestępstwa, najlepiej każdego z osobna, Shawcross nie wiedział co robi, lub nie mógł określić że to było złe zachowanie. Musiał cierpieć na jakąś organiczną chorobę mózgu, skrajne zaburzenia emocjonalne lub trwałą psychozę dysfunkcyjną.\nAdwokat zatrudnił kolejnego psychiatrę z hrabstwa Wayne, dr Richarda Krausa i psychiatrę z hrabstwa Monroe, Dorothy Lewis. Olsen przedstawia w swojej książce fragmenty wywiadów między Shawcrossem i psychiatrą, ale nie wskazuje na któregoś konkretnego psychiatrę. Najprawdopodobniej rozmowy pochodzą z raportu przygotowanego przez dr Krausa. Pytania często nakierowane są tak, żeby stwierdzić niepoczytalność pacjenta. Shawcross przy wielu z nich okazuje irytację, zwłaszcza przy tych które sugerują, że może zmyślać i często odmawia udzielenia odpowiedzi.\nW końcu w swoim raporcie, dr Kraus przyznaje, że Shawcross był kłamcą, socjopatą, był zdrowy psychicznie i poczytalny, nie cierpiał na zespół stresu pourazowego. Miał skłonności do wymyślania historii, w których co jakiś czas zmieniał szczegóły. Prawdopodobnie nie był ofiarą wykorzystywania seksualnego jako dziecko, nie miał również jakichś zauważalnych uszkodzeń mózgu. Psychiatra uznał za interesujące, że większość życia Arthura kręci się wokół kobiet, których nienawidził, nawet jego służba w Wietnamie. Większość jego wrogów, o których morderstwach wspominał, to były kobiety.\nDr Kraus spędził bardzo dużo czasu na rozmowach z Shawcrossem i jego ocena wydaje się najbardziej dokładna. Jego spostrzeżenia są bardzo przydatne w zrozumieniu tego mordercy.\nKraus zdecydowanie nie chciał stwierdzić niepoczytalności tam gdzie jej nie widział, ale był na tyle zainteresowany Shawcrossem że wielokrotnie do niego wracał. Opisał, jak z biegiem czasu zmieniały się zeznania Arthura, zwłaszcza po jego rozmowach z innymi ludźmi. Shawcross dodawał makabryczne szczegóły o których nigdy wcześniej nie wspominał. To wszystko wzbudzało podejrzenia co do prawdziwości tych zeznań. Opowieści o kanibalizmie pojawiły się dopiero w późniejszych zeznaniach. Odkryła także, że w moczu Shawcrossa jest substancja która może odpowiadać za jego wahania nastroju, agresję, niezdolnością do tolerowania stresu i problemami z pamięcią krótkotrwałą. Nie miał uszkodzeń mózgu ani zaburzeń napadowych, ale był impulsywny i nadwrażliwy. Miał neurologicznie upośledzone zdolności do wydawania rozsądnej oceny sytuacji. Dr Kraus nigdy nie zeznawał na procesie. Zostawił po sobie obszerny raport, liczący ponad 20 tysięcy słów.\nW hrabstwie Morone w centrum uwagi znalazła się dr Lewis. W książce „Guilty by Reason of Insanity” pani psychiatra wskazuje, że nigdy nie miała szansy na obronę swoich odkryć, dokonanych podczas rozmów z Shawcrossem. Wiedziała, że zrobiono badania w których wykryto u niego dodatkowy chromosom Y i zaakceptowała wątpliwą teorię, że tacy mężczyźni są bardziej agresywni. Zleciła badanie MRI, które wykazało, że na końcu płata czołowego znajduje się mała, wypełniona płynem cysta. Dr Lewis uważała, że to ważne.\n„Mózg to bardzo wrażliwy organ. Nawet najmniejsza blizna, guz lub torbiel mogą w pewnych okolicznościach wywołać nieprawidłową aktywność, co prowadzi np. do drgawek.” (dr Lewis)\nNieprawidłowe impulsy elektryczne w tylnej części płata skroniowego są powiązane z zachowaniami zwierzęcymi. Dr Lewis wierzyła w zeznania Shawcrossa, w których twierdził, że jednej z ofiar wyciął pochwę i ją zjadł. Nie było na to żadnych dowodów. Shawcross usunął wargi sromowe dwóm kobietom, ale nie wyciął pochwy. Być może chciał to zrobić, ale zwłoki były tak zamarznięte, że mu się to nie udało. Nigdy żadnemu ze śledczych nie wspominał o jedzeniu ludzkich organów. Teraz, gdy walczył o uznanie niepoczytalności, wydawało się, że taka historia jeszcze bardziej wstrząśnie ludźmi.\nDr Lewis wierzyła, że Shawcross ma wszelkie objawy napadu skroniowego. Miał zaburzenia pamięci, widział jasne światła przed napadem i zapadał w głęboki sen zaraz po nim. Podczas sesji odkryła, że często myli jedno morderstwo z innym. Podczas wcześniejszych rozmów z policjantami nigdy mu się to nie przytrafiło. Znał imiona każdej ze swoich ofiar i dokładnie wskazywał miejsca ich porzucenia. Pamiętał też jak i dlaczego je zabił. Wydawało się, że Shawcross wie dokładnie co ma jej mówić żeby przekonać ją o swoim upośledzeniu. Wcześniej nikomu o tym nie wspominał. Był jak kameleon, który w rozmowie z każdą osobą mówi to, czego ta osoba od niego oczekuje i co może przynieść mu jakiekolwiek korzyści. Dr Lewis nie potrafiła powiedzieć, w jaki sposób Shawcross mógłby wrócić na miejsce zbrodni której dokonania, według niego, nie pamiętał.\nPoprosiła prawników o skontaktowanie się z jej partnerem, neurologiem Jonathanem Pinkusem, i zatrudnieniem go do przeprowadzenia rozległego badania neurologicznego. Adwokaci stwierdzili, że mają badanie rezonansem magnetycznym i zatrudnili neurologa z Harwardu do przeprowadzenia kilku badań, w tym EEG. Dr Lewis nigdy nie widziała wyników tych badań, ale zgodziła się napisać raport i zeznawać w sądzie. Stwierdziła, że Shawcross prawdopodobnie cierpiał na napady padaczki. Doświadczył również stanów dysocjacyjnych wywołanych traumą i przemocą. Miał wiele osobowości.\nPodczas sesji, dr Lewis poddawał go hipnozie. Chciał odkryć wcześniejsze traumy, które mogły wywoływać tak gwałtowny gniew w stosunku do kobiet. Shawcross opisywał poważne nadużycia, których dopuszczała się jego matka. Kobieta miała wkładać mu w odbyt kij od miotły. W innych relacjach miał to być kij od szczotki toaletowej. Zmienił tę wersję po tym, jak okazało się, że w tym czasie jego rodzina korzystała z tzw. wychodka. Dr Lewis wierzyła w każde jego słowo. Podczas hipnozy Arthur stawał się swoją karcącą matką i „Ariemesem”, XIII-wiecznym, żądnym krwi kanibalem.\nZ dokumentacji medycznej wynikało, że Shawcross był w szpitalu z powodu częściowego paraliżu w wieku 9 i 10 lat. Szybko wyzdrowiał. Nie było wzmianki o żadnym fizycznym urazie, ale dr Lewis uznała, że paraliż musiał być spowodowany traumatycznym przeżyciem.\nAkta szkolne opisywały matkę Shawcrossa jako „karcącą i odpychającą”. Dr Lewis uznała to za formę znęcania się nad dziećmi. Nadal chciała analizy neurologicznej, ale jej nie otrzymała. Wiedziała, że w sądzie takie analizy bardzo się przydają. Postanowiła napisać raport bazując jedynie na swoich obserwacjach i przekonaniach dotyczących tej sprawy. W swojej książce później stwierdziła, że „to był jej pierwszy duży błąd”.\nWśród dokumentów więziennych znalazła opisy sytuacji, które uznała za bliskie napadom. Shawcross podczas tych napadów, tracił przytomność i upadał na podłogę. Jego krewni potwierdzili, że miał takie zachowania jako dziecko. Dr Lewis była pewna swojej diagnozy. Jednak nie była tak przygotowana do procesu jak sama uważała.\nLewis przyjechała do Rochester dwa dni przed procesem. Na miejscu dowiedziała się, że pieniądze które miały być zarezerwowane na opłacenie badań neurologicznych zostały wydane na honorarium dla pisarza Joela Norrisa. Norris przeprowadzał wywiady z Shawcrossem i jego partner chciał je sprzedać lokalnym mediom. Bardzo się tym wszystkim zdenerwowała i uważała, że sędzia powinien wstrzymać proces. Kraus również się o tym dowiedział i był mocno zdenerwowany tą sytuacją.\nNeurochirurg który miał być zatrudniony przez obronę, znalazł się po stronie prokuratora. Lewis kiedyś go szanowała, tak teraz uważała, że nie przyłożył się do wykonywanej pracy, nawet nie zbadał Shawcrossa. Lewis postanowiła skontaktować się z nim i porozmawiać o sprawie. Dowiedziała się, że neurochirurg otrzymał wyniki rezonansu magnetycznego od obrońców, przy dużej pomocy Joela Norrisa. Lekarz zalecił wykonanie badania EEG, ale wyniki tego badania nigdy nie dotarły do obrońców. Zgodził się także, że należało wykonać dodatkowe badania Shawcrossa. Lewis chciała to wykorzystać i próbowała przekonać sędziego. Sędzia nie zgodził się na dodatkowe badania. Okazało się także, że adwokat Shawcrossa powiedział jej, że takie badania zostały już zlecone, a nie było to prawdą. Wtedy po praz pierwszy głośno i oficjalnie powiedziała, że została oszukana. Liczyła na to, że takie jawne stwierdzenie zwróci uwagę sędziego i będzie jakaś reakcja. Sędzia zignorował jej zachowanie.\nW książce napisała potem, że wtedy powinna zrezygnować i wrócić do domu. Nie zrobiła tego i to było jej „drugim wielkim błędem”.\nPodczas przesłuchania zapytano ją, czy rozmowy które przeprowadził Joel Norris mogły wpłynąć na to co później mówił Shawcross. Lewis zaprzeczyła, ponieważ myślała, że to ona pierwsza rozmawiała z Arthurem. Dopiero później odkryła, że tak nie było. Ich rozmowy były w tym samym czasie. Cała ta sytuacja postawiła ją w złym świetle. Wyglądało na to, że była zupełnie nieprzygotowana do procesu.\nJej zeznania trwały trzy tygodnie. Później sama przyznała, że w porównaniu z ekspertem powołanym przez prokuraturę, dr Parkiem Dietzem, wypadła słabo. Była niezorganizowana, niezdarna i zła. Jej zeznania były mało wiarygodne i zraziły do siebie ławę przysięgłych. Dr Dietz był pewny siebie gdy opisywał Shawcrossa jako symulanta i oszusta i to on zrobił zdecydowanie lepsze wrażenie.\nDr Lewis uważała, że Shawcross przyjął alternatywną osobowośc w czasie gdy zabijał – „Bessie”. Twierdziła również, że Arthur powinien trafić do szpitala a nie do więzienia. Lewis uważała, że morderców się kształtuje, że sami z siebie się tacy nie rodzą. Według niej większość z nich to „produkty” nadużyć i traumatycznych przeżyć.\nLewis wysłała skany obrazu mózgu Shawcrossa do dr Pinkusa. Pinkus zidentyfikował blizny w płatach czołowych, które mogły wpłynąć na zdolność Arthura do podejmowania właściwych decyzji. Dyskusja na ten temat została dopuszczona na procesie. Dr Dietz odrzucił wyniki tych badań jako nieistotne. Według niego nie było żadnych dowodów tego, że Shawcross cierpiał na chorobę psychiczną lub miał jakąkolwiek wadę, która uniemożliwiała mu zrozumienie, że postępuje niewłaściwie. Samo to, że starał się ukryć swoje ofiary świadczyło, że zdawał sobie sprawę że może zostać za to aresztowany, jeśli ktoś odkryje te zwłoki. Miał pracę, miał żonę i całkiem dobrze funkcjonował w życiu codziennym. Mógł być nienormalny, mógł nawet zjadać organy swoich ofiar, ale nie znaczyło to, że nie wiedział, że to co robi, jest czymś złym.\nProblem sprowadzał się do jednego: jakiekolwiek upośledzenie miał, musiało wpływać na jego zdolność do oceny swoich czynów. Jeden ekspert twierdził, że tak było; drugi ekspert całkowicie temu zaprzeczał.\nPodczas procesu Arthur Shawcross siedział na sali i na nic nie reagował. Wyglądał jak zombie, tak jakby rzeczywiście cierpiał na jakieś poważne uszkodzenie mózgu.\nPo pięciu tygodniach dramatycznych przesłuchań ława przysięgłych zdecydowała o dalszym losie Arthura Shawcrossa. Po kilkugodzinnych obradach Shawcross został uznany za winnego popełnienia morderstwa drugiego stopnia (bez premedytacji) w dziesięciu sprawach. Został skazany na 25 lat pozbawienia wolności za każde z popełnionych morderstw. Dopiero po odsiedzeniu 250 lat w więzieniu będzie mógł ubiegać się o zwolnienie warunkowe.\nWyznaczono także datę drugiego procesu w hrabstwie Wayne, w sprawie morderstwa Elizabeth Gibson. Wyglądało no to, że jednak nie ma powodu by do niego doprowadzać. Dr Kraus nie był w stanie stwierdzić upośledzenia umysłowego i adwokaci Shawcrossa przekonali go, by dobrowolnie przyznał się do winy.\nW filmie dokumentalnym „Cannibal: The Real Hannibal Lecter” z 2003 roku, dziennikarka Katherine English wybrała Shawcrossa jako jednego z bohaterów. Arthur zgodził się na wywiad, ale raczej niechętnie rozmawiał, ponieważ dziennikarka mocno naciskała na opisy okropnych zbrodni których dokonał. Według Elizabeth, Arthur był z tego powodu bardzo zadowolony.\nWywiad przeprowadzono w zakładzie karnym Sullivan Correctional Facility. Shawcross przyznał, że zjadł genitalia trzech swoich ofiar. Jedną z ofiar miał być mały chłopiec, Jack Blake. Zgodnie z dokumentacją, tylko jedna ofiara miała wyciętą pochwę. Dziennikarka miała nadzieję, że Arthur opowie coś więcej, jakoś się z tego wytłumaczy. Podobnie jak dr Lewis, Elizabeth English wierzyła w jego opowieści o wykorzystywaniu seksualnym w jego dzieciństwie. Opowiedział o tym niewiele, ponieważ nie chciał na niektóre tematy rozmawiać z kobietą. Przyznał też, że w dżungli śledził dwie kobiety które były w Vietcongu. Ostatecznie je złapał, jedną z nich związał a drugą pokroił i upiekł w ognisku. „Wziąłem prawą nogę tej kobiety, od kolana do biodra… zdjąłem tłuszcz… i zjadłem, patrząc w oczy tej drugiej. Kiedy zacząłem ją jeść ta kobieta po prostu się zsikała.”\nEnglish zapytała go, jak smakowało ludzkie mięsi. „Kiedy ostatnio jadłaś dobrą pieczeń wieprzową?” To określenie stało się jego ulubionym i później dokładnie tak odpowiadał na tego typu pytania.\n– Dlaczego ją zjadłeś?\n– Byłeś głodny?\nElizabeth namawiała go, by opowiedział o zjadaniu prostytutek. Nie chciał o tym rozmawiać z kobietą. Wcześniej nie miał takich oporów, czy to w rozmowach z kobietami czy mężczyznami, ale wtedy chodziło o uznanie go za niepoczytalnego. Teraz powiedział tylko, że wyciął kilka części, wspomniał o waginie którą zjadł.\n„Myślałem, że zabijam swoją matkę. Te rzeczy które jadłem, myślałem, że to moja matka.”\nPod koniec rozmowy Shawcross z uśmiechem na ustach powiedział Elizabeth jak smakowałoby jej ciało. Kobieta czuła się nieswojo ale nie dała tego po sobie poznać. Ale to tylko jej relacja. Podsumowując, Elizabeth English wyglądała na niezadowoloną z całej rozmowy i chciała dodać coś mocnego od siebie.\nW liście z 1990 roku Shawcross napisał: „Powinienem zostać wykastrowany, albo mieć w głowie wsadzoną jakąś elektrodę która powstrzymałaby moją głupotę czy cokolwiek. Po prostu zagubiłem się w poszukiwaniu uwolnienia od mojego szaleństwa.”\nW więzieniu Arthur zajmował się malowaniem obrazów. Malował głównie jaskrawe obrazy których głównymi motywami były motyle i dzikie zwierzęta.\n10 listopada 2008 roku Arthur Shawcross trafił do szpitala Albany Medical Center z powodu silnego bólu w prawej nodze. Tego samego dnia, o 21:50 jego serce przestało bić. Jego zwłoki zostały spalone.


użyj tych znaków, aby stwierdzić, czy nieśmiały facet cię lubi (gwarantowane) - nowy tryb\nUżyj tych znaków, aby powiedzieć, czy nieśmiały facet cię lubi (gwarantowane)\nMoże się wydawać wystarczająco trudne, aby dowiedzieć się, czy facet cię lubi, ale jeszcze trudniejsze, jeśli chodzi o ustalenie, jak stwierdzić, czy lubi cię nieśmiały facet.\nDzieci mają zabawne sposoby wywnioskowania, czy ktoś je lubi, czy nie. Metody te mogą obejmować poproszenie innych znajomych, aby zapytali obiekt ich uczuć „kogo im się podoba”. Nie zapominajmy o klasycznym wyrywaniu płatków stokrotek - „on mnie kocha, nie kocha”. Podnieś rękę, jeśli również próbowałeś policzyć płatki z wyprzedzeniem i zmiksuj swoje szanse!\nWydaje się, że nawet gdy kobiety stają się starsze i mądrzejsze, odwieczne pytanie, czy facet cię lubi, pozostaje często nieczytelne. Gdy próbujesz odszyfrować wiadomości tekstowe, prosisz znajomych o pomoc, a potem od razu zastanawiasz się, czy nie czytasz zbyt głęboko. Ludzie oferują sprzeczne porady, a zamieszanie związane z rodzajem otrzymywanego sygnału może wystarczyć, by znieruchomieć.\nWIĘCEJ: 5 Telltale Signs, że cię lubi\nCałe to typowe przeskakiwanie do przodu i do tyłu staje się jeszcze bardziej oszałamiające, gdy facet, którym jesteś zainteresowany, jest nieśmiały. Kiedy facetowi brakuje pewności siebie, by pokazać ci, jak się czuje, czasami musisz zrobić coś własnego. Jednocześnie może to wydawać się przerażające, ponieważ co, jeśli próbujesz zobaczyć znaki tam, gdzie ich nie ma?\nOto kilka wskazówek, których należy szukać, gdy zastanawiasz się, czy facet po nieśmiałej stronie jest w tobie.\nNajwiększe oznaki, że nieśmiały facet cię lubi:\n1. On jest inny z tobą.\nIle razy przewijałeś rozmowę z facetem, na którym się miażdżysz, zastanawiając się, co cię do diabła stało? Jest coś surrealistycznego w doświadczeniu interakcji z kimś, kto Cię pociąga. Adrenalina przejmuje kontrolę i zanim się zorientujesz, włóczysz się o czymś, czym nie jesteś zainteresowany, lub co gorsza, udając obojętność w stosunku do rzeczy, na których Ci zależy.\nWIĘCEJ: Najważniejsze oznaki, że cię nie lubi\nOczywiście to samo może się przytrafić facetom. Chcą, abyś zobaczył absolutnie najlepszą wersję ich samych. Czasami przejawia się to w skrajnej pewności siebie, która tak naprawdę jest tylko fasadą. Innym razem nerwy są przytłaczające i facet cichnie. Jeśli osoba, którą jesteś zainteresowany, nie jest już gadułą, może to sprawić, że rozmowa będzie dość trudna.\nNiezależnie od tego, jak ta zmiana się prezentuje, miej ją na oku. Uzyskaj zewnętrzną opinię, pytając znajomych, którzy mogą go zobaczyć, gdy nie ma Cię w pobliżu, jeśli uważają, że zachowuje się wokół Ciebie inaczej.\n2. Utrzymuje cyfrowe rozmowy.\nRozmowa twarzą w twarz z kimś jest stymulującym doświadczeniem, szczególnie gdy częścią równania są romantyczne emocje. Szukasz wskazówek na twarzy, jak reagują na Twoje słowa. Myślisz o kontakcie wzrokowym - zarabiasz za dużo czy za mało? Nawet twoje własne ciało może stać się obce, gdy myślisz sobie: co zwykle robię z rękami?\nZ tego powodu rozmowa online lub telefoniczna może przynieść pewną ulgę. Jasne, są kluczowe elementy ludzkiego doświadczenia, których przegapiasz, ale z pewnością jest mniejszy nacisk, aby reagować doskonale i natychmiast.\nNie traktuj tego jako złego znaku, jeśli wydaje się, że wybiera cyfrową rozmowę. Wciąż jest to forma wyciągnięcia ręki, a nie wysiłek, jaki podjąłby, gdyby nie był zainteresowany. Może się zdarzyć, że prowadzenie cyfrowych czatów wprowadzających, umożliwiających poznanie Cię, da mu pewność siebie potrzebną do przeniesienia rzeczy na bardziej osobisty poziom.\nWIĘCEJ: Największe oznaki, że z tobą flirtuje\n3. Jest nerwowy i niespokojny wokół ciebie.\nWydaje się, że jest to kluczowa scena w wielu komediach romantycznych - facet spotyka dziewczynę, facet potyka się o skórkę od banana, a dziewczyna jest potajemnie oczarowana. Możesz zastąpić „skórkę od banana” dowolną liczbą niezgrabnych ruchów, ale idea pozostaje ta sama. Kiedy kogoś lubisz, twoja koordynacja i ogólna chłodna postawa mogą cię chwilowo porzucić.\nNawet najbardziej pewni siebie mężczyźni mogą paść ofiarą tego uniwersalnego uczucia. Dla osoby już płochliwej ten dodatkowy niepokój może być paraliżujący. Jeśli facet, którego lubisz, ma zwyczaj upuszczania kluczy, telefonu lub swojego opanowania wokół ciebie - zwróć uwagę.\nTa nadmierna nerwowość może również spowodować, że uniknie kontaktu wzrokowego lub odejdzie od Ciebie o kilka kroków. Podczas gdy te rzeczy normalnie byłyby dowodem na to, że facet nie jest w tobie, w przypadku nieśmiałego faceta mógłby po prostu próbować uniknąć robienia z siebie głupka przed tobą. (Koniecznie przeczytaj również ten artykuł o znakach mowy ciała, które oznaczają, że zdecydowanie cię lubi).\n4. Często się na ciebie gapi.\nJak na sposób komunikacji, który nie wymaga fizycznego kontaktu ani słów, kontakt wzrokowy może być zaskakująco intymny.\nWszyscy zostaliśmy przyłapani na gapieniu się na kogoś, a potem próbowaliśmy gładko spojrzeć ponad nim na coś innego, jakby to było to, o co nam chodziło przez cały czas. Oczywiście towarzyszący mu rumieniec, który zwykle łączy się z tym działaniem, sprawia, że wydaje się on mniej wymagający.\nPrzez większość czasu możesz nawet zauważyć to zachowanie, nie patrząc na faceta samodzielnie. Twoje widzenie peryferyjne często polega na tym, że ktoś patrzy bezpośrednio na Ciebie. Kiedy to poczujesz, spróbuj samemu zerknąć i zobaczyć, jaka jest jego reakcja. Jeśli możesz, możesz też spróbować uśmiechnąć się. To mogłoby go uspokoić i zasugerować odwzajemnienie.\nTak jak możesz użyć utrzymującego się kontaktu wzrokowego, aby wskazać nieznajomego w barze bez faktycznego zbliżania się, nieśmiały facet może patrzeć na ciebie, gdy niechętnie rozpoczyna rozmowę.\nWIĘCEJ: Dokładnie jak się dowiedzieć, czy facet cię lubi\n5. Zawsze jest szczęśliwy, że cię widzi.\nIstnieją sprzeczne badania dotyczące tego, jak duża część naszej komunikacji jest niewerbalna. Bez względu na procent, nie można zaprzeczyć, że nasz język ciała często mówi głośno i wyraźnie o naszych prawdziwych uczuciach. Zwróć uwagę na zmiany w mowie ciała mężczyzny, gdy cię widzi, jest blisko ciebie lub rozmawia z tobą.\nChociaż duży uśmiech jest jednym z najłatwiejszych sposobów na dostrzeżenie ciepłej mowy ciała, istnieje kilka mniej oczywistych, których należy szukać. Czasami jest to tak proste, jak szybkie przeczesanie włosów, gdy się zbliżasz. Często zauważa się, że nasze źrenice rozszerzają się, gdy widzimy coś (lub kogoś), co nam się podoba. Oczywiście, jeśli spróbujesz zbadać szerokość jego źrenic podczas rozmowy z nim, możesz odstraszyć nawet najbardziej pewnego siebie dżentelmena!\nZamiast tego spójrz na jego ogólną postawę. Czy jego ramiona są nieskrzyżowane? Czy pochyla się do ciebie, szczególnie gdy mówisz? Czy przeszukuje twoją twarz, często robiąc pętlę od twoich oczu do ust iz powrotem? Nie martw się - nie zauważa, że w twoich zębach utknął kawałek jedzenia. Patrzy na to, co go interesuje.\nWIĘCEJ: Dokładnie jak sprawdzić, czy facet cię lubi - 25 sposobów, aby wiedzieć na pewno\n6. Pamięta szczegóły\nJeśli mężczyzna, w którym się miażdżycie, jest bardzo dobry w zapamiętywaniu małych szczegółów o tobie, twoim życiu i twoich przyjaciołach / rodzinie - to jest ogromna wskazówka. Zapamiętanie ważnych dat z życia innej osoby lub prześledzenie sytuacji, przez którą przechodzi, wymaga sporego wysiłku. Na przykład, jeśli zapyta Cię, jak wyglądało przyjęcie z okazji 50. urodzin Twojej cioci Lorie, z pewnością o Tobie chodzi.\nMoże to również objawiać się w prostszych rzeczach, na przykład gdy zamawia twój ulubiony napój bez pytania, co to jest. Jasne, te rzeczy są również obecne w związku między dwoma dobrymi przyjaciółmi. Ale jeśli jest to ktoś, z kim nie jesteś już blisko, a oni wykazują ten poziom zainteresowania szczegółami Twojego życia, to coś znaczy.\nPrzynajmniej oznacza to, że nie byłbyś szalony, widząc, czy są jakieś inne oznaki, że lubi cię romantycznie.\nWIĘCEJ: Zapytaj faceta: oznaki, że cię lubi\n7. Robi się zazdrosny, kiedy rozmawiasz z innymi facetami.\nOsoby introwertyczne częściej cierpią w ciszy, gdy czują się zazdrosne, ale wciąż istnieją subtelniejsze wskazówki, które przemykają, gdy czuje zazdrość. Prawdopodobnie nie zostanie to zilustrowane śmiałymi wyznaniami miłości lub nagłym sprzeciwem w obliczu potencjalnych rywali. Podobnie jak wiele innych znaków oferowanych przez nieśmiałych facetów, będziesz musiał trochę poszperać.\nWróć do nauki języka ciała. Może dłużej patrzeć w twoim kierunku, kiedy rozmawiasz z innym facetem. Może nawet znajdzie wymówkę, żeby zbliżyć się do ciebie, kiedy to się dzieje. Choć wydaje się to trochę dziecinne, może być trochę zdystansowany, jeśli pomyśli, że widział, jak odwzajemniasz uwagę innego faceta.\nNajbardziej oczywistym objawem zazdrości byłoby prawdopodobnie, gdyby wprost zapytał cię o innego faceta w twoim życiu. Może zapyta, kim był ten facet, z którym przed chwilą rozmawiałeś, albo może mieć pytania na temat faceta, o którym wie, że jest już obecny w twoim życiu. Te dociekliwe bodźce należy odnotować jako zainteresowanie, które byłoby nienormalne dla kogoś zainteresowanego jedynie byciem przyjaciółmi.\nWIĘCEJ: Podpisuje, że nieśmiały facet cię lubi\n8. Jest super pomocny.\nSugerowanie spędzenia czasu z inną osobą może być onieśmielające. Wyrzucenie tego na zewnątrz jest delikatnym posunięciem, zwłaszcza dla kogoś, kto nie jest szczególnie towarzyski. Mniej przerażające jest to, że czujesz, że możesz zaoferować tej osobie coś pożytecznego. Złożenie propozycji przysługi jest o wiele mniej stresujące niż zwykłe powiedzenie: „Hej, czy chcesz kiedyś wyjść?”\nObserwuj, jak reaguje, gdy potrzebujesz pomocy lub pomocy w jakiś sposób. Nie musi to być coś tak wielkiego jak pomoc w przeprowadzce. Może będzie to nawet odrobinę banalne, jak otwarcie szczelnego słoika z marynatą. Cokolwiek to jest, jeśli jest w tobie, będzie chętny użyć tego jako wymówki, by być w twojej obecności.\nZwróć uwagę, jak szybko podskakuje, aby ci pomóc, i jeśli spróbuje zmienić to w coś innego. Gdy lody zostały przełamane przez pomocną przysługę, nieśmiałemu facetowi trochę łatwiej jest rozpocząć rozmowę lub poruszyć pomysł spędzania czasu.\nWIĘCEJ: Oznaki zainteresowania nieśmiałego faceta\n9. On nie może mówić.\nCzasami nasze ciała naprawdę mogą nas zdradzić w potrzebie. Dlaczego to jest tak, że kiedy chcesz być najbardziej dowcipny, twoje usta często zamieniają się w bawełnę? Twój instynkt w tej sytuacji może polegać na tym, że żartujesz sobie, jak naprawdę możesz mówić, lub próbujesz pośpiesznie minąć niezręczny moment.\nDla kogoś z dużą dawką lęku społecznego najłatwiejszą drogą wyjścia z tego scenariusza może być zamknięcie. Udzielanie krótkich, jednowyrazowych odpowiedzi jest jednym ze sposobów uniknięcia jąkania przez bolesne zdanie. Niestety tego rodzaju zachowanie zwykle wskazuje na brak zainteresowania. W związku z tym, jeśli facet, z którym rozmawiasz, wydaje się dziwnie skryty, nie wykluczaj go. Mógł po prostu bardzo starać się nie powiedzieć niczego, czego później się wstydzi. Problemem jest nie tyle brak zainteresowania, ile przytłaczające, obezwładniające zainteresowanie.\nWIĘCEJ: Exposed - Signs A Shy Guy Like You\n10. Wydaje się być naprawdę zainteresowany, ale po prostu się nie rusza.\nPrawdopodobnie wszyscy mieliśmy okazję rozmawiać z kimś, kto wydaje się mieć urojenia co do romantycznych zainteresowań. Może ich pragnienie zaciemnia ich osąd. Wahasz się, czy zachęcić ich, aby to zrobili, bez dodatkowych dowodów na to, że nie będzie to dla nich potencjalnie traumatyczne.\nMoże to być boleśnie prawdziwe podczas interakcji z nieśmiałym facetem. Po prostu nigdy nie będzie w jego stylu rzucanie ci w twarz, że cię pociąga. Kto wie, może ta skromna postawa jest nawet jedną z rzeczy, które w nim lubisz!\nNiestety, jest to również rzecz, która może spowodować trudny początek związku. Odrzucenie jest jednym z najgorszych uczuć, a wystawianie się na zewnątrz jest trudne nawet dla najbardziej towarzyskich ziomków.\nWIĘCEJ: 11 znaków, że cię lubi\nJeśli czujesz, że znaki są wystarczająco silne, aby pochylić się na twoją korzyść, możesz przetestować wodę, będąc zauważalnie zalotnym. Przytrzymaj jego oko przez kilka sekund dłużej niż zwykle i na dokładkę rzuć zalotny uśmiech. Wspomnij o filmie, który chciałbyś zobaczyć, lub restauracji, o której słyszałeś, że jest naprawdę świetna. Otwórz drzwi, żeby zobaczyć coś więcej, i zobacz, czy złapie przynętę.\nPamiętaj, że może to początkowo rzucić go na pętlę i sprawić, że będzie jeszcze bardziej przytłumiony niż wcześniej. Idź tutaj z jelitami. Jeśli wydaje się, że dobrze reaguje na twoje kuszące działania, zadzwoń.\nJeśli jednak się wyłączy - najlepiej iść dalej. Nie chcesz sprawiać, że będzie czuł się niekomfortowo i nie chcesz tracić cennego czasu. Może być również tak, że naprawdę jest tobą zainteresowany, ale na tym etapie jego życia nie jest na tyle pewny siebie, aby dążyć do czegoś więcej.\nJeśli czujesz się trochę odważniejszy, możesz od razu wykonać ruch i zobaczyć, co się stanie. Może to być coś tak prostego, jak: „Lubię cię. Czy chcesz się kiedyś spotkać? ” Oczywiście jego negatywna reakcja będzie dla Ciebie utrapieniem. Jeśli uważasz, że możesz się odskoczyć bez większych problemów, powinieneś spróbować!\nZainteresowanie nieśmiałym facetem może wymagać więcej cierpliwości i zdolności obserwacji niż zwykle. Mimo to, jeśli wszystko się ułoży i będzie mu wygodniej otwierać się na Ciebie, może to przekształcić się we wspaniały związek.\nMam nadzieję, że po przeczytaniu tego artykułu wiesz na pewno, czy lubi Cię nieśmiały facet. Ale chcę również, abyś oderwał się od 2 kluczowych momentów, które zadecydują o tym, czy twój związek będzie trwał, czy też skończysz ze złamanym sercem. W pewnym momencie facet zada sobie pytanie: czy to kobieta, z którą chcę się związać? Odpowiedź zadecyduje o wszystkim. Czy wiesz, jak mężczyzna decyduje, że kobieta jest „materiałem na dziewczynę”, a nie „materiałem do rzucania”? Czy wiesz, co inspiruje mężczyznę do zaangażowania? Jeśli nie, przeczytaj następny artykuł: Najważniejsze rzeczy, których mężczyźni pragną u kobiety\nOto kolejny problem, z którym boryka się prawie każda kobieta: zaczyna się wycofywać i wydaje się tracić zainteresowanie. Nie odpisuje, jest mniej uważny i coś jest nie tak. Wygląda na to, że się odsuwa i możesz go całkowicie stracić - czy wiesz, co z tym zrobić? Jeśli nie, przeczytaj to teraz. Jeśli On odciąga, zrób to ...\nOto oznaki, które lubi cię nieśmiały facet:\nOn jest inny z tobą.\nUtrzymuje cyfrowe rozmowy.\nDenerwuje się i denerwuje wokół ciebie.\nCzęsto się na ciebie gapi.\nZawsze się cieszy, że cię widzi.\nRobi się zazdrosny, kiedy rozmawiasz z innymi facetami.\nJest super pomocny.\nNie może mówić.\nWydaje się być naprawdę zainteresowany, ale po prostu nie robi żadnego ruchu.\ndowiedz się, czy on oszukuje\npocałowałem mojego współpracownika\njak być bezpiecznym i pewnym siebie\nGra 21 pytań\njak mu powiedzieć, że za nim tęsknię, nie brzmiąc na desperackiego\nkocham cię podkochuję się w facecie, jest super nieśmiały i zbyt emocjonalny, jak rozmawiać to problem. h3e to także kujon, co powinienem zrobić 25 maja 2020, 7: 46 am pa jest taki facet w naszej okolicy. zawsze przechodzi przez nasz dom, ponieważ ich dom jest po naszym, ale nigdy nie znalazł nikogo z naszej rodziny i nie przechodził bez powitania. miesiąc temu zaproponował, że przyniesie mi kanister z wodą, a ja odmówiłem, teraz żałuję. pewnego dnia wyprowadziłem się w nocy, przechodził już na skraju domu, ale kiedy wciąż na niego patrzyłem, on też patrzył na mnie, aż cofnął się i przywitał. nie wiem dlaczego, ale czuję, że chcę dowiedzieć się o nim więcej. teraz jest rok, w którym to wszystko trwa. zaledwie 3 dni temu, kiedy szliśmy do kościoła, aby wejść w nowy rok, powiedziałem mu, że idziemy do kościoła, a on powiedział, że powinienem się za niego modlić, i powiedziałem mu, jak mam się modlić za kogoś, kogo nie znam jego imienia… . ”Nie znasz mojego imienia”, a potem powiedział, że jutro ci powiem, czy myślisz, że jest nieśmiały, że słowo wyszło bez jego myśli, czy też wcale nie jest zainteresowany. proszę o radę 2 stycznia 2019 r., 3:41 rano


Palety drewniane - MarketMeble - Rynek meblowy w Polsce - katalog firm meblarskich\nW przemyśle transportowym najbardziej znanym nośnikiem towaru są palety. Palety definiowane są w różny sposób. Do najbardziej znanych należy ta, określająca palety jako opakowania.\nPalety oznaczają drewnianą konstrukcję, urządzenie transportowe, na powierzchni którego można gromadzić pewną ilość towarów w taki sposób, by było możliwe jej transportowanie i obsługiwanie przy pomocy wózków widłowych. Palety drewniane składają się z dwóch oddzielonych wspornikami płaszczyzn.\nPalety mogą być zbudowane również z jednaj płaszczyzny podtrzymywanej przez podstawki. Jeżeli chodzi o wysokość palety, to musi ona być taka, aby umożliwiała podnoszenie jej przy wykorzystaniu wózków widłowych. Palety używane są przez przedsiębiorców zajmujących się odpłatnym świadczeniem usług przemieszczenia towarów. Palety służą również do przechowywania na nich zgromadzonego towaru.\nJeżeli firma zdecyduje się zakupić palety drewniane, które mają być stosowane w transporcie międzynarodowym warto zwrócić uwagę na fakt, czy zakład produkujący palety posiada wszystkie pozwolenia i licencje na produkcję palety euro.\nItaliastyle - Funkcjonalne regały