EkoEksperymenty: Rowerem, pieszo i koleją z dwoma psami oraz kotem, czyli raz jeszcze o życiu codziennym bez samochodu.\nAgnieszka i Pani Krysia wychowały się bez auta. Teraz razem z dwoma psami i kotem tworzą rodzinę i prowadzą wspólny dom. I choć świat poszedł do przodu, okazało się, że samochód nadal nie jest im potrzebny na co dzień.\nZakupy na nogach.\nNa moje pytania odpowiada Agnieszka - mieszkanka Gdańska, autorka bloga Hodowla Słów, na którym porusza tematy dotyczące praw zwierząt oraz człowieczeństwa. Jak sama pisze: "Tak, chcę uratować świat, choćby ten wokół mnie i udowodnić, że nie jestem z tym sama."\nSkąd wziął się pomysł, by żyć bez samochodu?\nPosiadanie auta nigdy nie znalazło się na mojej liście „do zrobienia / kiedy dorosnę, muszę to mieć”. Jak się człowiek w dzieciństwie wychował na animacji „Kapitan Planeta” to nie myśli o aucie jak o wygodnym środku transportu, ale jak o maszynie emitującej spaliny i kolejnej nagrzanej puszce stojącej w ciągle wydłużającym się korku.\nW naszym domu nikt nie ma nawet prawa jazdy i specjalnie z tego powodu nie ubolewamy. :)\nA w domu rodzinnym, w którym się wychowałaś, było auto?\nNie, od małego poruszałam się na rowerze, mieszkałam w Puławach, miasto to można zwiedzić w 30 minut. :) U Krysi w domu z kolei dziadek, ojciec i jego brat zajmowali się naprawą samochodów zawodowo, ale nie posiadali żadnego auta na własność.\nJak sobie radziliście bez?\nNa nogach i na rowerze. Pamiętam, jak sąsiedzi doglądali swoich aut, niczym dzieci pod oknami, wtedy był bum na Poloneza Caro, jak ktoś miał Dacię, to był szał. My całą rodziną jeździliśmy autobusem na działkę, pamiętam, że przywoziliśmy wtedy kosze pełne warzyw i nikt nie pomyślał nawet, że potrzebny nam jest samochód. To było dla nas normalne.\nZ tego, co wiem, masz w domu dwa psy i kota. Droga do weterynarza lub wakacje ze zwierzakami to częsty powód, dla którego ludzie decydują się na cztery kółka. Jak radzisz sobie bez auta, gdy któreś z czworonogów zachoruje lub chcesz gdziekolwiek wyjechać?\nDo niedawna słyszało się, że ludzie posiadający dzieci muszą mieć auto, żeby podołać trudom rodzicielstwa, a dziś także będąc opiekunem czworonoga, trzeba posiadać auto.\nW przypadkach awaryjnych korzystam z taksówek, w których wystarczy zadeklarować transport zwierząt i można je bez problemu przewieźć do weterynarza. Pomocą i zrozumieniem wykazują się także znajomi, którzy wsparli nas w trakcie długotrwałego leczenia naszego kota.\nNie cierpiące zwłoki przypadki planujemy z małym wyprzedzeniem, korzystając z transportu miejskiego. Psy przyzwyczaiły się do jazdy jednakowo autobusem, jak i tramwajem. Najbardziej cenią sobie kolej miejską, nawet kot chętnie obserwuje co dzieje się za oknem szumiącego pociągu.\nWakacje? Chyba nie należymy do typu podróżników, jednak gdyby naszła nas ochota na wyjazd to podróż pociągiem czy autem znajomych brzmi całkiem nieźle! W fazie testów jest także przyczepka do roweru umożliwiająca jednodniowe wypady z psami pod miasto.\nCzterogodzinny spacer z psami pod miastem.\nCzy te przypadki awaryjne zdarzają się często? Jakiego typu są to sytuacja?\nW ciągu 3 lat miałyśmy raz taką sytuację, że musiałyśmy wozić kota codziennie do weterynarza. Nie chciałyśmy jej stresować, ma już 13 lat i była po operacji usunięcia listwy mlecznej, więc pomagała nam znajoma. Jak kot trochę wydobrzał, to znowu podróżowałyśmy koleją.\nZanim zamieszkałyśmy z Panią Krysią razem, też mogłyśmy liczyć na pomoc znajomych w przeprowadzkach. Szczególnie Dorota i Marysia, woziły nas w kółko z tobołami. Mam nadzieję, że to nie był dla nich kłopot, wiedzą, że w razie potrzeby ja im też pomogę.\nKolejką do weterynarza.\nPodróż z kotem kolejką SKM.\nA twój osobisty transport na co dzień? Droga do pracy? Zakupy? Spotkania z przyjaciółmi? Remonty? Co z nimi?\nNa co dzień rower, rower i jeszcze raz rower. Przeprowadzki i transport gabarytów zawsze zlecam profesjonalistom, którzy i przewiozą i wniosą, co trzeba. Ponownie znajomi i SKM (szybka kolej miejska), to duży plus mieszkania w Trójmieście.\nZakupy! Nie dość, że na nogach, to jeszcze bezśmieciowe!\nCzy nie masz poczucia, że wykorzystujesz tych swoich znajomych? Co byś zrobiła, jakby oni też samochodu nie mieli?\nGdyby znajomi nie mogli, wynajęłabym firmę transportową. To chyba dziś nie problem. Na co dzień jednak zupełnie nie mamy już takich potrzeb.\nKupowanie wielkogabarytowego prezentu na ślub koleżanki?\nSerio? Nie lubię prezentów… koperta jest mała, można wsunąć ją do kieszeni lub torebki i pozwolić zadecydować osobom obdarowanym spełnić swoje marzenie. Tak chyba lepiej, bo bez presji i można obejść się bez bagażnika.\nUbieramy się w strój wizytowy, koperta w kieszeń, a tu deszcz... Co wtedy?\nSzczerze, to nie pamiętam, kiedy byłyśmy na jakimś ślubie, raczej unikamy zbiorowych imprez. No ale przypuśćmy, że zdarzy się coś, o czym wspominasz, pieniądze schną szybko i nie odbarwiają się. :) Nie straszny mi deszcz, nawet parasolki nie noszę.\nJak radzisz sobie zimą?\nMoże wynika to z braku porównania, bo auta nigdy nie miałam, ale nie cierpię specjalnie z powodu chłodu czy deszczu. Wystarczy odpowiednio ubrać się na rower, a w razie konieczności połączyć kilka środków transportu.\nKiedyś pracowałam pod miastem i dosiadałam się do auta koleżanki wyruszającej z mojej okolicy w tym samym kierunku. Była to konieczność wynikająca ze sporej odległości oraz utrudnień komunikacyjnych dyskwalifikujących podróż rowerem. Zrzucałyśmy się na benzynę i tym sposobem zamiast 3 jechało 1 auto.\nNie boisz się, że jako rowerzystka staniesz się ofiarą wypadku?\nBiorę to pod uwagę, ale nie czuje się do końca bezpiecznie, będąc pasażerem auta, czy zwyczajnie będąc pieszym. Być może wynika to z tego, że ja naprawdę nie lubię aut i nie mam z nimi żadnych pozytywnych skojarzeń. Na długie trasy zabieram kask, jest niezbędny.\nJako rowerzystka lub piesza miałaś jakieś nieprzyjemne sytuacje z kierowcami samochodów?\nCzęsto byłam świadkiem, jednak osobiście nie miałam jeszcze takiej sytuacji mocno nieprzyjemnej. W Gdańsku nie trzeba jeździć po ulicach, mamy doskonałe ścieżki rowerowe, jednak zawsze zachowuję ostrożność, bo kierowcy zapominają o nas wyjeżdżając z bram i małych uliczek, które przecinają ścieżki.\nCo poradziłabyś osobom, które mają do pracy daleko i muszą być elegancko ubrane? A dodatkowo mają malucha, którego trzeba podrzucić do babci lub przedszkola... Czy myślisz, że rower też zda wtedy egzamin?\nMam znajomych, którzy posiadają przyczepkę i tak wożą dzieci do szkoły i rodziców. Naprawdę jak się chce, wszystko da się załatwić. W mojej pracy na przykład są prysznice dla pracowników, każdy kto przyjedzie na rowerze, może się wykąpać i przebrać. To powinien być już standard w dużych firmach.\nNie wkurza Cię, że podróż trwa dłużej?\nNie! Wydaje mi się, że mam przewagę nad kierowcami aut. Rowerzyści mają więcej możliwości i opcji wyboru tras, które nie dość, że są krótsze to jeszcze znacznie przyjaźniejsze dla oka i ucha. Zabieram ze sobą często aparat, jadąc rowerem, zawsze czuję się, jakbym zwiedzała miejsca po raz pierwszy, uwielbiam tę możliwość postoju i zrobienia zdjęcia w odpowiedniej chwili.\nJak oceniasz infrastrukturę rowerową i pieszą w swoim mieście? Czy sprzyja ona podróżom niespalinowym?\nGdańsk jest najlepszym miastem rowerowym, serio. To prawie drugi Amsterdam. :) Tu w wielu miejscach mamy stojaki, co raz więcej jest ich pod szkołami, to widać najbardziej. Co roku mamy też wielki przejazd rowerowy z okolicznych miast, łączą się peletony i spotykają na wielkiej polanie w Sopocie. To niesamowite uczucie jechać środkiem miasta z tysiącami rowerzystów w każdym wieku. W Gdańsku lepiej jechać rowerem niż chodzić pieszo, mamy też wiele wypożyczalni, więc polecam na przyszłość. Dziwi mnie, że ludzie używają tu jeszcze aut, bo to takie nieekonomiczne i nieekologiczne.\nPodsumujmy, jakie są według Ciebie główne zalety życia bez samochodu i co poradziłabyś osobom, którzy zastanawiają się, czy da się bez niego żyć w dzisiejszych czasach?\nOszczędność czasu i oszczędność pieniędzy. Rower kupiony raz służy przez lata bez odczuwalnych nakładów finansowych. Kupowane sporadycznie bilety komunikacji miejskiej również nie odbijają się na budżecie domowym. Rower parkuję za darmo czy to na ulicach, czy też w domu lub piwnicy. Oszczędzam czas, nie stojąc w korkach, nie szukam miejsc parkingowych, nie nadrabiam drogi, nie robię niewiarygodnych slalomów w centrach miast, starając się dotrzeć z punktu A do punktu B.\nNo i kondycja, może nie robię 100 km dziennie, ale zawsze lepiej zrobić te 3 rowerem niż autem. Zdarza nam się też zrobić po 20 km na wycieczkach między miastami. Wszystko kwestia tego, co sobie na dany dzień wymyślimy.\nJestem samowystarczalna, bo w razie potrzeby naprawię swój transport, zakładając mu łańcuch albo wymieniając oponę.\nŻyję bardziej tu i teraz, bo nie decyduję się na to, żeby jechać w weekend za miasto przez 4 godziny po to, żeby pochodzić po łące przez 30 minut. Doceniam zielone skwery w mojej okolicy, których być może w ogóle bym nie zauważyła, przemykając obok autem.\nMam mniejsze szanse stać się sprawca wypadku, za to znacznie większe szanse na uratowanie życia czy to bezdomnego psa pałętającego się przy drodze, czy też ptaka, który ze względu na upał opadł z sił na poboczu.\nNigdzie tak świetnie nie czyta się książek, jak w przedziale pociągu kołyszącego się po torach.\nNo i najwspanialsze na koniec - mój ślad węglowy - znacznie, znacznie mniejszy niż posiadacza nawet najbardziej „zielonego” z aut.\nWszystkie fotografie użyte w tym artykule pochodzą z galerii mojej rozmówczyni. Gdy je dostałam, po raz kolejny uświadomiłam sobie, jak piękny (w sensie estetyki) jest świat bez samochodu...\nEtykiety: rower, zero waste\nMakoto 24 lipca 2017 12:15\nO, akurat rozmyślałam sobie dzisiaj o samochodzie i postanowiłam się z nim w przyszłości rozstać :)\nNa co dzień mieszkam w mieście, po którym poruszam się komunikacją miejską. Wielokrotnie rozważałam przywiezienie roweru z domu rodzinnego albo kupno drugiego, ale nie mam miejsca na jego przechowywanie, więc zrezygnowałam z tego pomysłu. Moje dwa koty podróżują do weterynarza tramwajem i autobusem. Na szczęście żaden z nich nigdy nie był w na tyle złym stanie, by taki rodzaj transportu mógłby mu zaszkodzić, poza tym są przyzwyczajone do komunikacji miejskiej oraz pociągów. Zakupy też spokojnie da się zrobić bez samochodu, idealnie sprawdza się do tego plecak i mocne torby na zakupy. Krótko mówiąc - życie bez samochodu w dużym mieście nie jest trudne.\nW małych miasteczkach i wsiach już bywa gorzej. Pochodzę z takiej właśnie maleńkiej miejscowości, gdzie obecnie bez samochodu ani rusz. Gdy odwiedzam dom rodzinny, po podróży pociągiem muszę jeszcze pokonać około dziesięciokilometrową trasę z dworca kolejowego do domu i odwrotnie. Często zdarza mi się ją pokonywać pieszo, ale gdy taszczę ze sobą ciężki bagaż i/lub transporter z dwoma kotami, to piesze wycieczki odpadają. Komunikacja autobusowa umarła tam lata temu, więc pozostaje poprosić kogoś o podwiezienie samochodem. Zakupy, wizyty u lekarza czy inne ważne sprawy również załatwia się tam dojeżdżając samochodem, inaczej byłoby trudno, bo wszędzie za daleko, brak ścieżek rowerowych, a te, które istnieją, bywają w opłakanym stanie.\nMam nadzieję, że kiedyś (oby jak najszybciej) będę w stanie uniezależnić się od samochodu i zacznę żyć bez niego, tak jak pani Agnieszka, bo zgadzam się ze wszystkimi jej słowami.\nEkoEksperymenty 24 lipca 2017 14:22\nTrzymam kciuki za rozstanie! :)\nNa pewno z początku jest to wyzwanie logistyczne, ale wierzę, że się uda, nawet te 10 km z kotami... Może sprawdziłby się rower z przyczepką?\nMoim zdaniem jeśli ludzie będą się godzić na to, że tych ścieżek nie ma i jeździć samochodem, "bo nie da się inaczej", to nigdy ich nie będzie. Zamiast tego będzie więcej spalin, korków, parkingów i tym podobnych. Niestety.\nChrabąszczyk 24 lipca 2017 12:42\nGdańsk ma dobre połączenia komunikacyjne, czyli autobus, tramwaj i pociąg (SKM). Ja natomiast mieszkam 20km za Gdańskiem. Do niedawna nie było żadnego połączenia między moją "dzielnicą" a drugim końcem miasta czy jedynym w mieście supermarketem. Także w mniejszych miejscowościach ciężko żyje się bez jakiegokolwiek transportu prócz własnych nóg. A już tym bardziej nie pisząc o wsiach zabitych dechami, a takie jeszcze w PL istnieją.\nEkoEksperymenty 24 lipca 2017 14:17\nOd dwóch lat mieszkamy w Beskidzie, w wiosce liczącej 180 mieszkańców. 30km do najbliższego miasta, po górach! 4 do przystanku autobusowego, 28 do stacji kolejowej. Mamy w domu małe dziecko. Rower i własne nogi wystarczają na co dzień, nie mamy samochodu.\nEkoEksperymenty 24 lipca 2017 16:32\nNa pewno łatwiej jest w mieście ze świetną komunikacją zbiorową, ale na wsi, w "dziurach zabitych dechami" też można sobie świetnie radzić bez samochodu.\nUnknown 25 lipca 2017 12:45\nJak się przeprowadzimy na wieś, to po prostu zamienimy rower szosowy na treckingowy, albo cargo bike:) Nie kupię samochodu, rower,to jedyny mój sposób na trasnport i najlepszy. Mam problem z ludźmi w komunikacji, nawet jak leje deszcz, wolę jechać rowerem niż w zatłoczonym i zaparowanym tramwaju.\nEkoEksperymenty 25 lipca 2017 13:55\nHi hi. A ja rower szosowy kupiłam dopiero po przeprowadzce na wieś... :D\nKasia | Ograniczam Się 24 lipca 2017 16:49\nCudnie! Mam nadzieję to rowerowe miasto w końcu odwiedzić! Choć muszę przyznać, że Poznań też jest świetnie rowerowo skomunikowany, mamy na każdym rogu rowery miejskie, na których darmowo można przejechać do 20 minut, a ścieżek tylko przybywa. Wszystko dzięki sprzyjającym władzom. Czyli można! Brawo Aga!\nEkoEksperymenty 24 lipca 2017 17:02\n:D Ekstra! Jak czytam o przybywających ścieżkach i darmowych rowerach to chcę skakać z radości!\nMarzę o tym by tak było też w małych miejscowościach!\nlavinka 6 sierpnia 2017 20:59\nO rany, moje dziecko robi rocznie 700-800km w foteliku czy przyczepce, ja koło 4tys. Tata koło 7k. Niektórzy tyle autem nie jeżdżą. Szczerze to trochę mnie przerażają pytania. Serio młodzi ludzie tak bardzo nie umieją żyć bez auta? Wielkogabarytowy prezent na ślub? Za moich czasów kupowało się w prezencie... książkę. No ostatecznie butelkę wódki. Deszcz? Autorka pytań nie słyszała o płaszczu przeciwdeszczowym? Nie ma kurtki od deszczu? Książka zmieści się w plecaku, plecak raczej się nie zamoczy. Na wszystkie wesela moich znajomych, olaboga, dojechałam autobusem. Autem i tak bym nie mogła jechać z racji picia toastów. Zresztą wówczas prawie nikt z moich znajomych auta nie miał i nadal kilkoro nie ma, tylko wymienia rowery na nowsze. :)\nBTW rowerem zwiedziłam kilka krajów. Norwegię, Francję (Alzację tak naprawdę), kawałek Niemiec i Szwajcarii. Byłam też pieszo na Słowacji. Moja teściowa odwiedza co roku dwa, trzy państwa. Jeździ też po całej Polsce. Nie ma auta, choć w każdej chwili może mieć (jako jedyna w mojej najbliższej rodzinie posiada prawo jazdy). Zwiedziła autem pół Europy i mówi, że nie ma mowy, po jej trupie, woli wygodną kolej i samoloty. U mnie w rodzinie nie ma nikogo, kto by mi proponował zakup auta. Prawa jazdy nie ma też ani mój brat, ani brat mojego partnera. No patologia, nawet nie mamy kogo poprosić o podwiezienie. Pewnie dlatego mam w komórce telefon do taxi... ostatnim razem potrzebowałam jej pięć lat temu, kiedy rodziłam córkę. Wiozła mnie w środku nocy 40km do Warszawy, bo bałam się rodzić w prowincjonalnym szpitalu (jestem odwrotnym słoikiem, wybyłam z Warszawy na prowincję, babcia się w grobie przewraca). :)\nEkoEksperymenty 6 sierpnia 2017 21:10\nHi hi hi! :D :D :D Autorką pytań jestem ja - autorka bloga, osoba nie mająca samochodu, mieszkająca na wsi w górach z małym dzieckiem, 30 km od miasta.\nOdzwierciedlają to, czego słucham, gdy rozmawiam z ludźmi, którzy nie wyobrażają sobie życie bez samochodu. Wywiady mają na celu pokazać, że się da, więc próbuję dotknąć każdego aspektu współczesnego życia. Być może bardzo nieumiejętnie. Jeśli tak, to przepraszam.\nNiemniej jednak Twój komentarz po pierwsze mnie rozbawił, po drugie ucieszył jak dawno! Cudną masz rodzinę!\nAnonimowy 15 stycznia 2019 03:55\nDemonizacja auta , z ktorego i tak sie korzysta, w wielkim miescie ze swietnymi sciezkami rowerowymi i komunikacja miejska jest po prostu...śmieszna. Polecam wies, zwlaszacza zima.\nEkoEksperymenty 15 stycznia 2019 09:27\nJestem autorką tego bloga. Mieszkam na wsi w górach. Nie mam samochodu i jestem dowodem na to, że się da. Choć jest trudno. Moje rozmówczynie też przeniosły się na wieś i z tego co wiem, dalej radzą sobie bez auta.\nMateusz Domański 1 stycznia 2020 04:16\nDominika Starańska 5 kwietnia 2020 22:45\nUnknown 9 maja 2020 15:25\nAnonimowy 14 czerwca 2020 18:58\nNazywam się Agnieszka Bruzda. Mieszkam w Krakowie, przyczepkę dla pieska ( labladorka) posiadam od lat trzech. Stety lub niestety zaczęłam używać dopiero po poważnej chorobie pieska ( wcześniej tramwaj lub autobus). Powiem tak mega świetne. Nawet wydatek niezbyt duży bo kupiona używana przyczepka dla dzieci lub dziecka wagowo całość do 30 kg ( labcia 27 więc akurat).\nPolecam i warto spróbować.\nKarolina Zarębska 14 września 2020 23:40


Audyt miejsc, w których doszło do podtopień po ulewach - Oleśnica - MojaOlesnica.pl\nAudyt miejsc, w których doszło do podtopień po ulewach\nAktualności16.10 o 09:08Komentarzy: 3\nSycowscy urzędnicy wraz z przedstawicielami Polski Wód przeprowadzili audyt miejsc, w których doszło do podtopień po intensywnych opadach deszczu.\nUlewn ostatnie dni sprawiły, że w naszej gminie wystąpiły lokalne podtopienia, czy wylanie wody z rowów lub dopływów do rzeki Polska Woda, która przepływa w dużej części przez Syców. W związku z tą sytuacją zawiadomiliśmy Nadzór Wodny w Miliczu, który jest jednostką PGW Wody Polskie.\nW dniu dzisiejszym w obecności inspektorów z Nadzoru Wodnego w Miliczu zrobiliśmy audyt miejsc, które uległy zalaniu, wspólnie z mieszkańcami, których dotyczyły podtopienia. Na tej podstawie będziemy wnioskować o przekazanie środków w celu przeprowadzenia odpowiednich inwestycji zapobiegających kolejnym podtopieniom.\nJednocześnie prosimy o zgłaszanie takich sytuacji do Działu Infrastruktury na adres [email protected] Będziemy na bieżąco przekazywać odpowiednim podmiotom odpowiedzialnym za sytuację.\ndziałkowiec17.10 o 08:20\nA Oleśnicy , Limanowskiego to bubel, w czasie deszczy nieprzejezdna, kto to odebrał.Wykonawca do pionu.\nanty PiS16.10 o 12:23\nTy podajesz na dno a podtopienia to wina PiS\nTak myślę16.10 o 10:16\nWpuścić tam antypisa, jak pójdzie na dno to znaczy że jest głęboko


Agaricus – ekstrakt (Agaricus Blazei Murill) | Naturalne suplementy diety i grzyby witalne | %page_title% Nowa wersja sklepu i 5% rabatu na dzień dobry: KLIKNIJ I SPRAWDŹ\n75,00 PLN Agaricus Blazei Murrill to brazylijskie grzyby jadalne o niskiej kaloryczności i wysokiej zawartości składników odżywczych jak: minerały, witaminy i aminokwasy. Wywodzą się z małej miejscowości o nazwie Piedade. W 1960 japoński naukowiec Takatoshi Furumoto, po odkryciu tego grzyba wysłał go do jednostki badawczej w Japonii, aby go przebadać. Z jego analizy wynika iż Agaricus ABM posiada wyższy poziom białka i węglowodanów niż większość grzybów. Mimo aktywności składników odżywczych, zainteresowanie nim związane jest z jego leczniczymi właściwościami.\nYANGO Agaricus – 90 kapsułek\nCo znajduje się w grzybie Agaricus Blazei Murrill? Dlaczego jest tak korzystny dla zdrowia?\nPodobnie jak wiele innych grzybów ten jest bogaty w żelazo, cynk, niezbędne aminokwasy (białka), włókna i minerały. Grzyby Agaricus zawierają wyższe stężenie beta-glukanu niż jakiekolwiek inne grzyby. Beta-glukany są bardzo silnym środkiem pobudzającym układ odpornościowy.\nKorzyści zdrowotne Grzyb Agaricus jest jednym z głównych składników w wielu oczyszczających i detoksykacyjnych produktach na rynku. Ma pozytywny wpływ na zdrowie w wielu dziedzinach:\nJedną z niezwykłych cech ABM jest to, że aktywuje naturalny system ochronny organizmu poprzez stymulację układu odpornościowego. Grzyb Agaricus stosowano w medycynie ludowej by niwelować powstawanie wielu chorób infekcyjnych. Centrum National de la Recherche Scientifique zbadało wpływ wyciągu ABM na otyłych szczurach. Zaobserwowano u zwierząt poddanym suplementacji ABM zwiększoną energię, co w rezultacie pomogło im spalić więcej kalorii oraz zahamowało przyrost ciężaru. Naukowcy podkreślają potencjalne miejsce ABM w spektrum narzędzi do promowania zdrowej masy ciała.\nSkład: ekstrakt z grzyba Agaricus standaryzowany na obecność polisacharydów (40%); otoczka kapsułki: celuloza roślinna.


Telekomunikacja - Strona 3 z 7 - S-NET blog\nPraca zdalna w IT: czy to się opłaca?\n10 lipca 2018 \_ Porady, Telekomunikacja \_ Anna Bałazy\nGalopujący rozwój technologii, globalizacja i różnorodność kulturowa sprawiają, że praca zdalna będzie dotyczyła coraz większej liczby pracowników na całym świecie. Zgodnie z raportem StackOverflow możliwość pracy home office jest jednym z priorytetów dla 53% programistów w Polsce. Kto przetrwa, pracując w ten sposób?\nCyberbezpieczeństwo: niebawem wejdzie w życie kolejna część ustawy\n29 czerwca 2018 \_ Telekomunikacja \_ Anna Bałazy\nUstawa RODO, która weszła w życie 25 maja 2018 roku, to tylko część unijnego rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa w sieci. Ustawa NIS (Network and Information Systems Directive) jest skierowana do przedsiębiorców, a jej wdrożenie zapewnia ochronę danych przez atakami hackerów. Sejm uchwali tę ustawę w najbliższym czasie, dzięki czemu wejdzie w życie już w te wakacje.\nSieć 5G w Polsce od 2020 roku\n6 czerwca 2018 \_ Telekomunikacja \_ Anna Bałazy\nTechnologia 5G to prawdziwa rewolucja w telefonii komórkowej. 5G całkowicie przeobrazi technologie mobilne, pozwalając na integrację wszystkich dostępnych urządzeń i przesył danych do nawet 100 Gbps. Jednym z pierwszych krajów, w których testowana będzie ta nowoczesna technologia, jest Polska.\n3 kwietnia 2018 \_ Telekomunikacja, Z życia firmy \_ Anna Bałazy\nWedług raportu Netflixa, TOYA jest liderem dostawców internetowych pod względem szybkości łącza. Prędkość Internetu łódzkiego operatora wyniosła 3,89 Mbps w styczniu 2018 roku. Nie spoczywamy jednak na laurach. Aby w pełni zabezpieczyć interesy użytkowników, powstanie narzędzie do sprawdzania jakości łącza internetowego.


Ambasador bezpieczeństwa | Autofederacja – Radość bycia kierowcą. – AF.pl\nJesteś w: Af Portal / Nie pijanym kierowcom / Ambasador bezpieczeństwa\nAgnieszka Zydroń – autorka bestsellera „Zazdrość kobieca", książki „Życie na kredyt", a także wielu felietonów do prasy kobiecej i portali. Pisze m.in. na stałe felietony do portalu Agaty Młynarskiej, którego została twarzą i ambasadorką. Agnieszka Zydroń występuje jako ekspert w TV Biznes (Polsat) – w programach: Biznes Klub oraz Po Stronie Konsumenta. Bywa też gościem programu dla kobiet „Mała Czarna” w TV4. Jest Ambasadorką Stowarzyszenia Amazonek. W lipcu 2011r. została również Ambasadorką Fundacji Obudźmy Nadzieje, w imieniu której walczy o pomoc dla najbardziej potrzebujących. Agnieszka podpisała niedawno kontrakt z klubem sportowym Cracovia, z którym wspólnie przygotowują publikację na temat zespołu Cracovii. Książka będzie zawierała wywiady ze znanymi postaciami o znaczeniu sportu w ich życiu.\nAgnieszka Zydroń jest ofiarą wypadku spowodowanego przez pijanego kierowcę. Dzięki wyjątkowej sile i woli walki po długiej rehabilitacji wróciła do normalnego życia. Obecnie angażuje się w akcje i programy społeczne propagujące idee bezpieczeństwa na drodze.\nW grudniu 2011 Agnieszka Zydroń podjęła współpracę z Autofederacją, chcąc jak najskuteczniej dotrzeć do jak największej liczby osób z przesłaniem o zagrożeniach powodowanych przez pijanych kierowców.\n„Miałam piętnaście lat, gdy moje życie legło w gruzach” – mówi Agnieszka Zydroń. „Od tamtej chwili wciąż walczę – najpierw walczyłam, aby wrócić do normalnego życia, teraz walczę, aby inni mogli czuć się bezpiecznie na polskich drogach. Moje życie w dniu wypadku zmieniło się na zawsze. Byłam świadkiem śmierci 4 osób, nie rozumiałam, co się wydarzyło i jak w kilka sekund nasz świat może się zmienić.\nZ urazem głowy, pękniętym kręgosłupem, połamanymi kośćmi, wstrząśnieniem mózgu i obiciami całego ciała stałam się osobą niepełnosprawną, która miała i tak bardzo dużo szczęścia. Wiele lat walczyłam z zespołem stresu pourazowego, przechodziłam terapię. Dzięki pomocy wspaniałych osób jestem dzisiaj sprawną i aktywną osobą, nie załamałam się i chcę odpracować darowane mi życie, ostrzegając innych przed podobną tragedią. Wiem, że dopóki nie przeżyjemy takiego wstrząsu, myślimy, że wypadek i śmierć na drodze nas nie dotyczą. Naprawdę jednak nie warto uczyć się tej jednej rzeczy na własnej skórze. Wierzę, że wraz z Autofederacją zdziałamy wiele dobrego, a nasze działania przełożą się na większą świadomość kierowców w sprawie zagrożenia i efektów　spowodowanych prowadzeniem pojazdu pod wpływem alkoholu” – dodaje Zydroń.\nWspólnym przedsięwzięciem Autofederacji i Agnieszki Zydroń będzie udział w projekcie „BEZPIECZNIE - CHCE SIĘ ŻYĆ!”. Jest to cykl imprez organizowanych przez Krajowe Centrum Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, podczas których Agnieszka jako Ambasador bezpieczeństwa wystąpi z prelekcją „Co każdy kierowca i jego pasażer wiedzieć powinien”.\nAutofederacja wraz z Agnieszką Zydroń pragnie jak najskuteczniej dotrzeć do jak największej liczby osób z przesłaniem o zagrożeniach powodowanych przez pijanych kierowców oraz przyczynić się do zwiększenia komfortu i jakości podróżowania wszystkich zmotoryzowanych.\nZainteresowanych uczestnictwem w imprezach prosimy o wysłanie wiadomości e-mail na adres biuro@af-marketing.pl , wpisując w treści imię, nazwisko i numer telefonu.\nAgnieszka Zydroń w wieku 15 lat była uczestnikiem oraz ofiarą wypadku samochodowego spowodowanego przez kierowcę pod wpływem alkoholu. Zginęły na miejscu 4 osoby. Sama miała pęknięty kręgosłup, uszkodzoną czaszkę, połamane kości, wstrząśnienie mózgu itd. Od razu otrzymała 2 grupę inwalidzką i jej życie całkowicie się zmieniło. Nie mogła chodzić do szkoły, korzystać z życia tak, jak jej rówieśnicy. Siłą woli i charakteru jednak próbowała radzić sobie przez kolejne lata z traumą powypadkową, działając w swoim środowisku na rzecz świadomości kierowców oraz przeciw jeździe pod wpływem alkoholu.\nObecnie działa publicznie i bardzo zależy jej osobiście na zaangażowaniu się na rzecz osób poszkodowanych w wypadkach przez pijanych kierowców a także w kampanię przeciw jeździe pod wpływem alkoholu. Realizuje te cele jako Ambasador Bezpieczeństwa Autofederacji.


Gdy gej żeni się z kobietą. Seksuolog tłumaczy, skąd bierze się strach przed ujawnieniem swojej orientacji - WP Kobieta\nGdy gej żeni się z kobietą. Seksuolog tłumaczy, skąd bierze się strach przed ujawnieniem swojej orientacji\n– 80 proc. moich pacjentów-gejów nie akceptuje swojej orientacji. Oni chcą być heteroseksualni. Chcieliby współżyć z kobietami. Chcą być częścią większości, częścią społeczeństwa heteroseksualnego. Ale czują wobec kobiet albo obojętność, albo awersję. Na tym polega dramat tych osób, bo ich wrodzona orientacja jest sprzeczna z ich pragnieniami i oczekiwaniami społecznymi – przekonuje seksuolog i psychoterapeuta Andrzej Gryżewski.\nUkrywanie prawdziwej orientacji seksualnej wpływa na obojga partnerówŹródło: 123RF\nKatarzyna Trębacka: Dlaczego osoby homoseksualne często ukrywają swoją prawdziwą tożsamość?\nAndrzej Gryżewski, seksuolog i psychoterapeuta: Przede wszystkim dlatego, że czują silną heteronormę, czyli mają poczucie, że ich rodzice, rodzeństwo, dalsza rodzina, środowisko nie zaakceptują ich jako osób homoseksualnych, że oczekują od nich związku z osobą płci przeciwnej. W przypadku niektórych gejów może być też tak, że ich praca jest związana ze środowiskiem mocno heteroseksualnym, pełnym macho i nieznoszącym osób nieheteronormatywnych.\nMam na myśli wszelkie służby mundurowe, partie polityczne związane z prawicą, typowo męskie zawody takie jak: mechanicy, górnicy, sportowcy. Gej, który znajduje się w takim środowisku, wie, że nie może się ujawniać ze swoją orientacją. Ma świadomość, że jeśli będzie tworzył tradycyjną rodzinę, może liczyć na większą gratyfikację finansową, emocjonalną, może też liczyć na większe uznanie.\nWyjawienie, kim się jest naprawdę, stanowi dla wielu ludzi realne zagrożenie…\nOczywiście. Ujawnienie orientacji homoseksualnej niestety może wiązać się nie tylko z tym, że gej nie dostanie podwyżki czy będzie pominięty przy awansie w pracy. Reperkusje mogą być gorsze i wiązać się z odrzuceniem, napiętnowaniem, wytykaniem palcami, czasami atakami fizycznymi. Nic zatem dziwnego, że lęk bierze tutaj górę. Stawka jest wysoka.\nCzęsto uczuciem, które u gejów i lesbijek dochodzi do głosu, jest wstyd. To on każe im się schować ze swoją orientacją w społecznej szafie. Dodatkowo pojawia się tutaj poczucie winy, że gej nie urodził się taki jak wszyscy, że inaczej doświadcza rzeczywistości emocjonalno-seksualnej, że nie pożąda osoby drugiej płci. Szerzej pisałem o tym w książce "Jak facet z facetem, rozmowy o seksualności i związkach gejowskich" (Wydawnictwo Zwierciadło – przyp. red.).\nKonferencja Episkopatu Polski planuje utworzenie poradni "służących pomocą osobom pragnącym odzyskać zdrowie seksualne i naturalną orientację płciową". Czy takie terapie konwersyjne są skuteczne? Czy można pozbyć się tożsamości homoseksualnej?\nNie jest to możliwe. Prędzej czy później prawdziwa orientacja dojdzie do głosu. Jeśli ktoś jest homoseksualny, to pomimo tego, że będzie się gorąco modlił, podda tzw. terapii reparatywnej, to i tak nie zmieni siebie. Seksuolodzy w latach 70. próbowali "leczyć" osoby homoseksualne, używając do tego drastycznych metod, m.in. traktując je elektrowstrząsami, i nie przyniosło to żadnych skutków. Okazało się, że nie da się edytować wdrukowanej w ludzką naturę orientacji, że geje i lesbijki mimo pracy nad sobą, terapii, leżenia krzyżem zostają tym, kim są i kim byli. To jest właśnie naturalna orientacja płciowa.\nCzęsto spotykam się w swoim gabinecie z osobami homoseksualnymi, których rodzice sądzą, że gej czy lesbijka będące ich dzieckiem specjalnie uparli się, że będą uprawiać seks z przedstawicielami tej samej płci, że to kwestia mody, wyboru. Tymczasem 80 proc. moich pacjentów gejów nie akceptuje swojej orientacji. Oni chcą być heteroseksualni! Chcieliby współżyć z kobietami. Chcą być częścią większości, częścią społeczeństwa heteroseksualnego. Ale czują wobec kobiet albo obojętność, albo awersję. Na tym polega dramat tych osób, bo ich wrodzona orientacja jest sprzeczna z ich pragnieniami i oczekiwaniami społecznymi.\nDlaczego geje i lesbijki decydują się zatem na małżeństwa heteroseksualne? Czy nie jest ono od początku skazane na porażkę?\nChcą ukryć swoje prawdziwe ja. Wchodząc w związek heteroseksualny, próbują wpisać się w normy społeczne, spełnić oczekiwania środowiska, w którym żyją, i najbliższych osób. Trudno tu mieć nadzieję, że taki związek się uda. Dlaczego? Przede wszystkim dlatego, że osoba homoseksualna będąca w relacji z heteroseksualną najczęściej unika seksu, a jeśli w ogóle już do niego dochodzi, to zamyka oczy i myśli, że jest w łóżku z kimś zupełnie innym. Mężczyzna-gej najczęściej w takich sytuacjach wyobraża sobie seks z mężczyzną, z którym ma relację seksualną lub odtwarza w głowie sceny obejrzane w gejowskich porno.\nWielu gejów żyjących w związkach heteroseksualnych realizuje swoje potrzeby na boku, z kochankiem poznanym na portalu erotycznym. Jednak efekt tych wyobrażeń bywa różny. Czasami pod ich wpływem w czasie seksu z żoną ma wzwód, a czasami mimo niezwykle plastycznego odtwarzania wspomnień seksu homoseksualnego i tak dochodzi do zaburzenia erekcji. Czyli nawet jeśli seks w takim mieszanym małżeństwie jest, to ma on charakter epizodyczny i dochodzi do niego na prośbę osoby heteroseksualnej. Czasami zdarza się, że gej boi się, że jego relacje poza związkiem mogą się wydać, więc uprawia wtedy więcej seksu w małżeństwie. Próbuje w ten sposób stworzyć pozory, że wszystko jest w porządku. Warto mieć świadomość, że ktoś taki żyje w rozdwojeniu. Mimo że uprawia seks heteroseksualny, w środku, na poziomie emocji i wyobrażeń, jest w łóżku z kimś innym.\nTo samo dotyczy kobiet lesbijek. Jeśli mąż domaga się seksu, to one się oddają, ale myślą sobie o innej kobiecie albo o ostatniej książce, którą przeczytały, byle by nie być psychicznie tu i teraz. Takie wyobrażenie też może przynieść różny skutek: dla niektórych kobiet, które genetycznie mają większą łatwość lubrykacji, czyli nawilżania się, taki seks jest mniej bolesny. Inne, których seksualność jest powiązana bezpośrednio z emocjami, będą miały problem ze stosunkiem; ten może okazać się dla nich bolesny z powodu choćby suchości pochwy i spiętej mięśniówki pochwy.\nJak się czuje ktoś, kto w związku ciągle musi prosić o seks, a efekt tych próśb i tak jest marny?\nNajczęściej osoba heteroseksualna, która jest w związku z osobą homoseksualną i nie jest tego świadoma, brak seksu zrzuca na karb nieporozumień w związku. Często mężczyzna myśli sobie: jako facet nie jestem w stanie zrozumieć kobiet, bo one są dla mnie zbyt skomplikowane. Wydaje mu się, że za mało wie o kobiecych emocjach, doświadczeniach i nie przyjdzie mu do głowy, że przyczyna leży w homoseksualności jego żony. Osoby, które już nie są w stanie współżyć ze swoim heteroseksualnym partnerem lub partnerką, generują konflikt. Na przykład skupiają się na złej relacji z teściami.\nMoja pacjentka mówiła do swojego męża: "twoja matka ciągle nam się wcina w nasze życie. Mam tego dość". Inna nieustannie miała pretensje do męża, że jej nie pomaga w domu, źle sprząta, niewłaściwie opiekuje się dziećmi. Kolejna – że mąż za mało zarabia, nie rozwija się, a przecież miał się uczyć nowego języka. Zawsze można wymyślić powód, który powoduje konflikt.\nZdarza się, że kobieta świadomie wybiera geja na męża?\nOczywiście. Są takie osoby, które nazywam "niekochalnymi". Boją się bliskości. Wybierając geja do związku, kobieta ma poczucie, że gra jest o małą stawkę, bo w razie odrzucenia jej tok myślenia będzie taki: "odrzucił mnie tylko jeden gej. Gdyby mnie odrzucił heteroseksualny facet, to miałabym myśl, że w ogóle świat heteryków mnie odrzucił i więcej miłości nie znajdę". Szerzej o tym pisałem w książce, którą świeżo wydałem: "Niekochalni, czyli lęk przed bliskością".\nPrzychodzi moment, kiedy prawda wychodzi na jaw. Bo przecież zazwyczaj wychodzi? I co wtedy?\nGdy osoba heteroseksualna nagle dowiaduje się, że jej partner lub partnerka jest gejem lub lesbijką, to oprócz tego, że czuje się potwornie zdradzona, zawiedziona, oszukana, to często pojawia się u niej kryzys zaufania do ludzi i świata. Jedna z moich pacjentek, która po latach małżeństwa dowiedziała się, że jej mąż jest gejem i prowadzi podwójne życie, pozostając w stałym związku z innym mężczyzną, obwinia się o to, że nie poznała się na swoim mężu. Ciągle powtarzała, że skoro nie zorientowała się przez kilkanaście lat, że jej mąż jest gejem, to znaczy, że wadliwie odbiera rzeczywistość i nie może mieć zaufania do samej siebie.\nNiektórzy wpadają w depresję, inni załamują się i silnie odczuwają stany lękowe, u jeszcze innych pojawia się osobowość paranoiczna. Oszukana osoba staje się wtedy szczególnie wyczulona na wszystko, co ją spotyka. Dopatruje się wszędzie spisku, bardzo silnie odczuwa lęk przed ponownym wykorzystaniem, żyje w poczuciu, że wszyscy oszukują. Tego typu doświadczenia kończą się nie tylko ogromnym kryzysem dotyczącym związku, ale życia emocjonalnego w ogóle; dochodzi wtedy na przykład do wypalenia zawodowego.\nJak przetrwać taki kryzys? Gdzie szukać pomocy?\nNa pewno ważne jest tutaj wsparcie najbliższych, rodziny, przyjaciół. Warto porozmawiać z przyjacielem, któremu można opowiedzieć o swoim bólu, cierpieniu, zawiedzionych nadziejach, strachu i dostać w zamian zrozumienie, troskę i wsparcie. Konieczne może się jednak okazać poszukanie pomocy u specjalisty: psychoterapeuty czy seksuologa. Bliscy mogą być nieprzygotowani na poradzenie sobie z problemem takiego kalibru. Siostra mojej pacjentki, która przez wiele lat żyła z gejem, sama ją namówiła na wizytę u mnie, bo zdała sobie sprawę, że nie ma umiejętności specjalistycznych i nie wiedziała, jak zadbać o siostrę. Dała jej wsparcie, zrozumienie, ale nie umiała pomóc jej w wygrzebaniu się z depresji.\nA spójrzmy na ten sam problem z drugiej strony. Jak powiedzieć bliskiej osobie, z którą się spędziło kilka lub kilkanaście lat, że jest się gejem lub lesbijką?\nMyślę, że osoba, która po latach ukrywania swojej tożsamości, postanawia ujawnić prawdę o sobie i wyjść z szafy, w pierwszej kolejności powinna poszukać bliskich, którzy są jej życzliwi i którzy ze spokojem przyjmą prawdę o niej. To może być też grupa wsparcia dla osób homoseksualnych, której uczestnicy wymieniają się doświadczeniami; niektórzy mają problem ujawnienia swojej orientacji już za sobą, inni są w trakcie jego rozwiązywania. Takie spotkania to szansa na uzyskanie bardzo wartościowego wsparcia.\nNatomiast często widzę u mężczyzn, którzy są po czterdziestce, większą łatwość ujawnienia swojej prawdziwej orientacji seksualnej. Mają poczucie, że to, co ich pchało do związku heteroseksualnego, już wybrzmiało. Taki facet chciał mieć rodzinę, to ją miał, dzieci – tak samo, na dodatek już odchowane. Do tego dochodzi status materialny, który pozwala mu wyprowadzić się do innego mieszkania, a nawet miasta. Takie osoby odczuwają mniejszą presję społeczną, mało przejmują się tym, co inni o nich powiedzą, czują się wolne.\nAle ta rozmowa nigdy nie jest łatwa… Czy zawsze po coming oucie zostają zgliszcza?\nPrzez piętnaście lat pracy widziałem naprawdę różne sytuacje. Często powtarzały się takie, w których mój pacjent wyznawał najbliższym, że jest gejem i wtedy stawał się wyklęty, zazwyczaj przez ojca. Ten nie chciał znać syna, przez lata się do niego nie odzywał i nie utrzymywał z nim żadnych kontaktów. Z drugiej strony są rodzice, którzy na wieść, że ich dorosłe dziecko jest homoseksualne, mówią: "ok, nie mieliśmy na to wpływu, kochamy cię takim, jakim jesteś". Cieszą się, że ten dorosły człowiek podzielił się z nimi tajemnicą, że miał do nich tyle zaufania, żeby im ja wyjawić.\nZ partnerami życiowymi bywa tak, że jeśli dowiedzą się o homoseksualności żony lub męża, w większości wypadków rzeczywiście są bardzo rozżaleni, zawiedzeni i źli. Ale nie jest to ogólna zasada. Zdarza się, zwłaszcza w przypadku osób wyedukowanych, które mają wśród znajomych i przyjaciół gejów lub lesbijki, że wykazują się zrozumieniem wobec homoseksualnego partnera. Przyjmują wytłumaczenie, że na przykład ich mąż dopiero teraz uświadomił sobie tłumioną przez lata orientację seksualną.\nWarto mieć świadomość, że taki coming out daje możliwość zbudowania szczęśliwej relacji obu stronom tego dramatu. Facet-gej ma szanse zacząć żyć w szczęśliwym i dającym mu spełnienie związku, a jego była heteroseksualna żona ma możliwość poznać mężczyznę, którego preferencje seksualne będą zbieżne z jej upodobaniami. Obie pary będą żyły w zgodzie z samymi sobą, w bezpieczeństwie i prawdzie.\nAndrzej Gryżewski– seksuolog, psychoterapeuta poznawczo-behawioralny, psycholog, certyfikowany edukator seksualny. Autor książek: bestsellerowej "Sztuki obsługi penisa", "Instrukcja obsługi macho" oraz "Być parą i nie zwariować". Założyciel Gabinetu Psychoterapii Seksualnej CBTseksuolog.pl.


PLAYMOBIL Ratownictwo górskie - BRICKshop - czasnaklocki.pl\n/ PLAYMOBIL Ratownictwo górskie\nPlaymobil Ratownictwo Górskie – zestaw dedykowanych młodym ratownikom\nDzieci z dużym podziwem obserwują dorosłych zajmujących się ratowaniem ludzkiego życia. Dlatego zabawki bardzo często wykorzystują motyw służb takich jak: ratownictwo, straż pożarna czy policja. Z pomocą zestawu Playmobil Ratownictwo Górskie, dziecko będzie mogło wcielić się w rolę odważnego ratownika wysokogórskiego, który ratuje ludzi spod lawiny, a także pomaga im zejść z wysokich i niebezpiecznych gór. Sprawdź, co dokładnie oferuje dziecku ten zestaw Playmobil.\nZ czego składa się zestaw Playmobil Ratownictwo Górskie?\nW skład zestawu Playmobil Ratownictwo Górskie wchodzi samochód terenowy, dwie figurki ratowników, a także figurka psa wspierającego poszukiwania zaginionych osób. Ponadto, do dyspozycji dzieci pozostają akcesoria, w które mogą być wyposażone figurki. Mamy zatem apteczkę, linę do wspinaczki, a także czekan niezbędny przy wchodzeniu na wysokie góry. Zestaw wchodzi w skład rozbudowanej kolekcji Action, w której tematem przewodnim są służby niosące pomóc ludziom znajdującym się w niebezpieczeństwie. W związku z tym, Playmobil Ratownictwo Górskie może być częścią większego zestawu skupionego na środowisku naturalnym.\nJakie zalety posiada zestaw Playmobil Ratownictwo Górskie?\nZabawki są wykonane z wytrzymałego tworzywa sztucznego, dzięki czemu dzielnie znoszą aktywne zabawy, w tym również rozrywki na świeżym powietrzu. Zestawy Playmobil odznaczają się także atrakcyjnym wyglądem, dzięki czemu, przykuwają uwagę dziecka i zachęcają do dłuższej zabawy. Plusem jest również bogaty wybór akcesoriów, które zwiększają realizm zabawy. Charakterystyczną cechą zestawów tematycznych Playmobil są oczywiście figurki z chwytnymi dłońmi, w których można umieścić różne akcesoria: krótkofalówkę, smycz, czekan czy linę wspinaczkową.\nDlaczego warto wybrać zestawy Playmobil z serii Action?\nZ pomocą zestawu Playmobil Ratownictwo Górskie dziecko może wcielić się w rolę odpowiedzialnego ratownika górskiego, który poszukuje zaginionych w górach osób. Zestawy tematyczne Playmobil są cenione ze względu na walory edukacyjne. Można je bowiem wykorzystać, aby przekazać dziecku wartościową wiedzę podczas wciągającej zabawy. Jednocześnie, wcielanie się w role oraz odtwarzanie różnych sytuacji rozwija wyobraźnię oraz angażuje kreatywne myślenie. W serii Action znajdziemy wiele innych zestawów poświęconych służbom dbającym o nasze bezpieczeństwo.\nZamów zestaw Playmobil Ratownictwo Górskie w sklepie online\nZestaw Playmobil Ratownictwo Górskie znajdziesz w naszym sklepie online. Nasz asortyment oddaje do Twojej dyspozycji bogaty wybór różnorodnych zestawów Playmobil podzielonych na różne serie oraz tematyki. Większość zabawek od niemieckiego producenta zostało zaprojektowanych z myślą o dzieciach w wieku 4-10 lat. Duża różnorodność w świecie zabawek Playmobil sprawia, że rodzice bez trudu wybiorą zestaw dostosowany do indywidualnych zainteresowań swojego dziecka. Playmobil Ratownictwo Górskie pomoże dziecku rozwijać wiedzę związaną ze wspinaczką i górskimi wyprawami.


Okulary Solano! Dostępne w magazynie! Od optyka online! Promocja!\nLista produktów marki Solano\nOkulary Solano przeciwsłoneczne i korekcyjne należy podzielić na cztery podstawowe kategorie:\n- Okulary korekcyjne Solano - męskie, damskie i dziecięce;\n- Okulary przeciwsłoneczne Solano - damskie, męskie i dziecięce,\n- Okulary z nakładkami CLIP-ON Solano wytwarzane bardzo często z super wytrzymałego materiału ultem stosowanego również w lotnictwie\n- Okulary sportowe Solano w tym również gogle narciarskie ale i okulary na rower czy specjalne okulary dla kierowców.\nKażda z tych kategorii wyróżnia się na tle produktów konkurencyjnych mnogością modnych wzorów, barw, kształtów oraz świetnym dopasowaniem do twarzy swoich użytkowników. Zwłaszcza solano okulary korekcyjne damskie czy okulary przeciwsłoneczne damskie solano cieszą się coraz większą popularnością. Jest to idealny wybór dla osób, które cenią sobie zarówno wysoką jakość, jak i styl.\nSolano z nakładkami\nZwane również jako oprawy z nakładką przeciwsłoneczną. To szczególnie popularna grupa okularów ostatnimi czasy z uwagi na wygodę użytkowania. Jeśli zachodzi taka potrzeba to robimy clip-on i mamy okulary przeciwsłoneczne korekcyjne :-)\nSolano okulary korekcyjne powstają przy zastosowaniu zaawansowanej technologii, a także lekkich i elastycznych materiałów między innymi poliwęglan, ultem czy tr90. Dzięki temu są one nie tylko wytrzymałe, ale i komfortowe. Odrobina szaleństwa, a może klasyczna elegancja? Oprawki Solano damskie i męskie dostępne są w najmodniejszych kształtach i kolorach, a dzięki ozdobnym zausznikom i bogatej palecie barw są wyjątkowe i stylowe. Trwałość i ciekawe wzornictwo sprawiają, że okulary korekcyjne Solano mogą cieszyć nas przez długie lata.\nPrzedstawiając okulary przeciwsłoneczne Solano nie sposób niewspomnień kilka słów o technologiach stosowanych przez tego polskiego producenta okularów. Znajdziemy w niej:\nTo soczewki dostępne w większości modeli okularów słonecznych Solano. Podstawowym zadaniem tych soczewek jest skuteczne blokowanie odblasków - refleksów świetlnych powstających na skutek odbijania się światła np. słonecznego od powierzchni płaskich np. karoserii czy szyb innych samochodów. Okulary z polaryzacją zapewniają większą przejrzystość obrazu zachowując pełną ochronę przed UV. Okulary polaryzacyjne Solano z soczewkami TAC będą doskonałym wyborem dla kierowców, narciarzy oraz osób mających kontakt z wodą, np. wędkarzy czy serferów. Występują w kilku kolorach: blue (niebieski), mirror (lustrzanka), green (zielony), purple (purpurowy).\nDostosowują się do różnych warunków nasilenia słońca a konkretniej mówić nasilenia UV. Dzięki temu mają taki stopień zabarwienia, jakiego potrzebujesz w danej chwili. Przejrzyste w pomieszczeniach oraz wieczorem i nocą . Blokują 100% promieniowania UVA i UVB. Uwaga: za szybą auta prawdopodobnie nie przyciemnią się - większość producentów szyb samochodowych stosuje filtry wychwytujące promieniowanie UV - to właśnie jego nasilenie odpowiada za stopień zabarwienia. W ofercie znajdziemy również modele do osób z wadą wzroku - posiadające dodatkową wkładkę na soczewkę korekcyjną montowaną od wewnętrznej strony okularów. Opcja ta występuje również w przypadku soczewek polaryzacyjnych oraz polikarbonowych. Kolory soczewek: grey (szary), clear (przezroczysty, kryształowy).\nPokazano 1-30 z 1436 pozycji\nSolano SC 50029 B\nSolano SC 10144 A\nSolano SC 10143 B\nSolano SC 10143 A\nSolano SC 10141 C\nSolano SC 10141 B\nSolano SC 10141 A\nSolano SC 50026 B\nSolano SC 50026 A\nSolano SC 10116 A\nSolano SC 90075 G\nSolano SC 50030 B\nSolano SC 50030 A\nSolano SC 50029 A\nSolano SC 90110 C\nSolano SC 50028 A\nSolano SC 50027 B\nSolano SC 50027 A\nSolano SC 10140 D\nSolano SC 10140 A\nSolano SC 10139 D\nSolano SC 10139 A\nSolano SC 10138 D\nSolano SC 10138 A\nSolano SC 10137 D\nSolano SC 10137 A\nSolano SC 10119 B\nSolano SC 90064 G\nSolano SC 10144 B


Kupiłem chromebooka za 350 złotych. Pewnie nie uwierzycie, ale to była świetna decyzja - Tabletowo.pl\nStrona główna » Felietony » Kupiłem chromebooka za 350 złotych. Pewnie nie uwierzycie, ale to była świetna decyzja\nMacie czasem przeświadczenie o tym, że wszystko wokół nas drożeje? Począwszy od żywności i usług, a kończąc na cenach elektroniki użytkowej? W zasadzie, jeśli chcemy kupić jakiś ciekawy towar po kosztach, trzeba szukać okazji. I chyba udało mi się tę okazję znaleźć. Mowa o Chromebooku, za którego przyszło mi zapłacić zawrotne 350 złotych.\nZabawne, niedawno na laptopa wydałem naprawdę sporo kasy, a o wiele więcej frajdy i jakiegoś takiego pozytywnego zaskoczenia daje mi na ten moment Chromebook. Oczywiście wynika to z tego, że po laptopie za sporo złotówek wymaga się wręcz wszystkiego, a od 11-calowego maleństwa, które kosztuje mniej niż low-endowy telefon, czego można wymagać? Niewiele. Dla mnie jest to przede wszystkim mobilna maszyna do pisania i właśnie w tym ujęciu rozpatruję ten zakup.\nDo rzeczy. Z racji wykonywanej pracy, potrzebowałem czegoś małego, co nie wydrenuje do cna i tak nadwyrężonego w październiku budżetu. Miałem więc pozorny wybór między zakupem urządzenia używanego na Windowsie lub Linuxie, a właśnie między laptopem, który pracuje pod kontrolą systemu operacyjnego od Google’a. Przeanalizowałem sobie, jak będę go używał i wniosek był dość oczywisty – nie wiem, w jakim stanie będzie bateria w „używce” na Windowsie, a często pracuję z dala od gniazdek z prądem.\nWłaśnie ten argument w dużej mierze zaważył na zakupie Mediona S2013, który od teraz dumnie pełni funkcję mojego mobilnego biura. Muszę tu uczciwie stwierdzić, że mój nowy zakup nie będzie panaceum na całe zło tego świata dla tych z Was, którzy chcą nabyć laptopa po kosztach, żeby grać na nim w gry czy montować materiały wideo w stopniu choćby podstawowym. W kolejnych akapitach opowiem Wam o kilku scenariuszach użytkowania, żebyście mogli wyrobić sobie zdanie o tym, czy warto się nie połasić na tego typu urządzenie.\nNowy? W zasadzie, tak…\nUrządzenie, które kupiłem, to – zgodnie z informacją, jaką otrzymałem na e-maila – leżak magazynowy. Oznacza to, że mogą być tam jakieś obcierki, tak zwane „mankamenty wizualne”. U mnie objawia się to kilkoma mikrorysami, które są widoczne pod światło. Złośliwość świata polega natomiast na tym, że urządzenie zgubiło logo przeglądarki Chrome. Poniżej zamieszczam Wam zdjęcie żebyście dokładnie mogli zobaczyć, co mam na myśli.\nMedion S2013, fot: Krzysztof Swoboda (Tabletowo.pl)\nCo najważniejsze, urządzenie dostałem z 12-miesięczną gwarancją, a dzięki zakupowi przez sieć, przysługuje mi czternaście dni na zwrot bez podawania przyczyny, naturalnie po spełnieniu kilku niezbędnych „formalności”. Jako, że Chromebook – co będę powtarzał do znudzenia – nie jest sprzętem dla każdego, warto rozważyć tę formę zakupu. Trzy i pół stówy to nie jest majątek, ale wiadomo, że jeśli urządzenie nas rozczaruje, to lepiej mieć je w kieszeni, niż męczyć się ze sprzętem, który nie spełnia oczekiwań.\nStawiam tu sprawę uczciwie, to naprawdę warty rozważenia scenariusz. Mam też kilka naklejek informujących mnie o obecności plomb gwarancyjnych, a w naprawdę świetnie zabezpieczonym opakowaniu zastępczym odnalazłem jeszcze ładowarkę i naklejki polonizacyjne na klawiaturę, które na szczęście okazały się być zbędne. Mimo wszystko, zachowam je sobie, nigdy nie wiadomo, czy kiedyś nie będę w pilnej potrzebie usunięcia jakichś znaków z klawiatury QWERTZ czy AZERTY, jaką można spotkać we Francji.\nObudowa, użyte tworzywa i jakość wykonania\nPlastik. Plastik everywhere ;) Warto odnotować, że urządzenie noszę zwykle w plecaku. Ot, stara, wysłużona kostka, o której pisałem Wam już kiedyś przy recenzji Flexa 14 od Lenovo. Widać, czy też może raczej czuć, że tutaj każda złotówka była na wagę złota. Nie znajdziecie żadnych metalizowanych elementów obudowy, smaczków designerskich i tego typu rzeczy, i trzeba to po prostu zaakceptować.\nLaptop czy też może raczej netbook, bo wymiarami jest mu znacznie bliżej do tej grupy urządzeń, waży kilogram, może parędziesiąt gramów więcej. To śmiesznie mało. Dla mnie to atut, bowiem mam po prostu mniej do tachania ze sobą. Potrafię też wyobrazić sobie scenariusz, w którym S2013 mieści się do teczki czy większej damskiej torebki. Cieszy mnie natomiast, że niemal nic tu nie trzeszczy. Sugeruje to, że plastik jest odpowiedniej grubości i że rama urządzenia jest dość stabilna.\nTrzeba się wysilić, aby urządzenie zatrzeszczało, gdy przykładacie dłoń na srebrnej bryle, mniej więcej pod klawiszami CTRL i Alt. Ramki ekranu są spasowane bardzo dobrze, zaskoczyła mnie też obecność kamerki, choć jej rozdzielczość każe traktować tę funkcjonalność w kategoriach bajeru, pewnego rodzaju zabawki, która jest użyteczna w dobrze naświetlonych pomieszczeniach, nawet wtedy nie dając ostrego jak brzytwa obrazu.\nZwraca też uwagę dość sensowny dobór portów funkcyjnych. Na lewej ramce znajdziecie wejście na port ładowarki, port HDMI i slot na kartę SD, żeby nieco bardziej rozbudować pamięć. Po przeciwnej stronie obudowy czeka na Was port USB oraz wejście słuchawkowe 3,5 mm. Dopowiem też, że obok portu ładowarki odnajdziecie malutką diodę LED, która sygnalizuje o konieczności ładowania urządzenia (włącza się przy 5% akumulatora).\nPodsumowując ten rozdział recenzji, jest dobrze. Naprawdę dobrze, jeśli traktujecie Mediona jako mobilną maszynę do pisania i nie jesteście tym typem użytkownika, który chciałby mieć jakieś metalowe wstawki czy autorskie smaczki producenta. Tu ich nie ma i tyle, kropka.\nPrzerwy między klawiszami są należycie zaakcentowane, to atut. Mimo wszystko, warto sobie zdawać sprawę z tego, że potrzeba nieco czasu na oswojenie się z klawiaturą ulokowaną na tak małej powierzchni. Pierwszego dnia myliłem się dość często, ale z każdą kolejną godziną nabierałem coraz to więcej pewności siebie, efektem czego, na ten moment piszę dla Was ten tekst już niemal nie zerkając na klawiaturę. Można? Można.\nNaturalnie, musi tutaj paść słowo klucz: plastik. Klawiatura także jest zbudowana z tego tworzywa, choć podoba mi się to, że nie jest to plastik „na wysoki połysk”, po którym palce ślizgałyby się jak oszalałe, a raczej jest to tworzywo, które usiłuje być nieco szorstkie, amortyzujące nasze dłonie. Ot, taka mała ciekawostka, która ułatwia życie. Chromebooki mają dość specyficzny układ klawiatury, który wymaga szerszego omówienia w kolejnym akapicie. No i – oczywiście – o podświetleniu klawiszy można zapomnieć ;)\nNie ma tu klawisza funkcyjnego Fn, tak samo jak na próżno szukać Caps Locka. W miejscu popularnego „Capsa”, Google przewidziało szybki klawisz wyszukiwania. W pewnym sensie jest to laptop dla ludzi szanujących Netykietę. Nie ma Capsa, więc sobie w sieci raczej nie pokrzyczycie :) No, chyba że komuś chce się pisać z Shiftem. Wyparował też klawisz Delete, co oznacza po prostu tyle, że trzeba kasować zaznaczoną treść Backspacem.\nUcieszyły mnie natomiast klawisze funkcyjne. Szybki „wstecz” i „do przodu”, odświeżenie strony czy wydzielone przyciski dla ustawienia jasności wyświetlacza oraz poziomu głośności. Wbrew moim windowsowym i linuxowym nawykom, okazuje się dość jednoznacznie, że odchudzona klawiatura ma rację bytu, jednak niesie też pewne ograniczenia, o których trzeba tu wprost powiedzieć.\nZapiszcie sobie na karteczce skrót „Ctrl+Shift+?”, naprawdę warto. Można tam znaleźć wirtualną klawiaturę, która podpowiada kilka ciekawych skrótów, które Chromebook ma na wyposażeniu. Jeśli myślicie, że są Wam niepotrzebne, to szybko wyprowadzę Was z błędu dwoma pytaniami:\na) jak zrobicie printscreena?\nb) jak zmienicie nazwę zapisanego pliku, bo przez PPM -> zmień nazwę się nie da.\nChromebook wymaga pewnego samozaparcia, jednak rewanżuje się całkiem przyjemnym przeglądaniem, konsumowaniem i generowaniem treści, wliczając w to VOD czy media społecznościowe.\nKrótko odnośnie gładzika. Ślizg palca jest blokowany przez plastikowe (a jakżeby inaczej) tworzywo, więc nieraz trzeba się trochę namachać. W dolnej części odnajdziecie wydzielony LPM. Z moich dotychczasowych obserwacji wynika, że PPM w zasadzie tutaj nie istnieje. Są natomiast świetne gesty, które nieraz można spotkać na urządzeniach bazujących na innych systemach.\nMożna przewijać strony, przewijając je dwoma ulokowanymi na gładziku palcami, a za sprawą przyłożenia dwóch palców i przeciągnięcia w lewo, możemy też szybko wykonać funkcję „wstecz” w przeglądarce. Bardzo mi się to rozwiązanie spodobało. Podsumowując, gładzik nie jest mocną stroną Mediona S2013, ale po zrozumieniu jego specyfiki, można przywyknąć. Ot, taki średniak, który działa.\n11,6 cala na rozdzielczości 1366 x 768 pikseli, z tego, co zdołałem odczuć na swoim wzroku, bez żadnej wyszukanej warstwy blokującej odblaski. Tak najprościej można podsumować to maleństwo. Naturalnie, nie jest to wyświetlacz dotykowy i chyba dobrze się stało. Pozwólcie jednak, że opowiem Wam teraz o maksymalnej jasności tego modułu, która wypada naprawdę dobrze.\nMedion S2013 potrafi świecić naprawdę JASNO. Na tyle jasno, że nawet, gdy pracujecie przy niesprzyjających warunkach, edycja tekstu jest możliwa i przebiega w miarę komfortowo. Nie spodziewałem się tego, a tu proszę – miła niespodzianka. Nie zachwycą Was natomiast kąty, jakie oferuje matryca. Mogę ją przyrównać do tego, co w swoich czasach oferowały ekrany TN w smartfonach.\nKontynuując wątek, chodzi naturalnie o kąty. Jeśli siedzicie na wprost Chromebooka, barwy są OK. Bez szału, ale zielony zawsze pozostaje zielonym, czarny czarnym, a niebieski niebieskim. Jeśli zbyt mocno odchylicie urządzenie od Waszego optymalnego kąta, dostrzeżecie przekłamania kolorów. Liczyłem się z możliwością wystąpienia tego efektu w urządzeniu za trzy i pół stówy i potwierdzam, zjawisko to ma miejsce.\nCzy mimo tych oczywistych słabostek, uznaję ten wyświetlacz za zły? Nie, to nie tak. To przeciętniak, który w zupełności powinien spełnić oczekiwania wszystkich tych, którzy mają dla Mediona S2013 proste zastosowania, jak pisanie czy surfowanie po sieci. Jeśli jednak wymagacie czegoś więcej, bo przecież klient płaci, klient wymaga, no to sorry, ale powinniście przemyśleć dołożenie paruset złotych ekstra. W pewnym segmencie rynku oszczędności po prostu muszą gdzieś wyjść. Warto o tym pamiętać.\nKrótko o głośnikach. Są dwa (uff…), choć ulokowane na spodzie. Ciekawostką jest natomiast dobra jakość brzmienia oraz zaskakująco pozytywna głośność maksymalna. Widać, że Medion to firma, która kiedyś tworzyła elektronikę użytkową, jak radia czy boomboxy. W tej cenie, naprawdę nie zgłaszam żadnych dużych podstaw do narzekań. Nie liczcie oczywiście na wysublimowane podbicie basowe czy akcentowanie wokalu, ale do obejrzenia filmu w VOD czy ciekawych treści na YouTube, spokojnie wystarczy.\nChromeOS – krótkie omówienie i działanie\nSystem to przeglądarka i… tyle. To pewnego rodzaju uproszczenie, jednak jestem przekonany o tym, że dość dobrze oddaje ono ideę Chromebooka. Zaczynałem z ChromeOS w wersji 69.x, jednak dziś w nocy urządzenie dało mi możliwość zaktualizowania do 70.x. Nie wypowiadam się na temat zmian pod maską, jednak z zadowoleniem przyjąłem odświeżony interfejs oraz nieco przebudowane menu główne.\nZe względu na to, że są to w Polsce urządzenia niszowe, opowiem Wam bardzo krótko o sposobie nawigacji. Krótko, bo sam jeszcze się go uczę ;) W miejscu, gdzie posiadacze Windowsa mają menu Start, Wy odnajdziecie ikonkę w kształcie okręgu. To Wasz dynamiczny skrót do wyszukiwarki oraz zainstalowanych przez Was aplikacji, jak choćby Hangoutsów, Gmaila, edytora tekstu czy – dla wybrańców – Sklepu Play.\nŚrodkowa belka to ikony programów, wliczając w to rozszerzenia, jak Edytor Plików. Odnalazłem też kilka narzędzi od Google’a, jak Dokumenty czy YouTube. Po prawej stronie macie ikonkę zegara na szarym tle. To – wbrew pozorom – dość ważna strefa, bowiem po tapnięciu w to miejsce zyskujecie dostęp do Waszego konta Google ustawień, menedżera połączeń WiFi czy Bluetooth. Tapając na ikonkę śruby wchodzimy do głównych ustawień. Mamy też suwak regulacji poziomu dźwięku oraz jasności minimalnej bądź maksymalnej. Ot, cały interfejs, przynajmniej na początku Waszej przygody z urządzeniem.\nZ moich obserwacji wynika, że Chromebook działa bardzo dobrze tak do około 7-10 kart w przeglądarce, do czego można brać w ciemno YouTube’a grającego w tle. Przy większej ilości narzędzi, kart, przy zabawie z menedżerem plików czy kombinowaniu z ich edycją, widać już drobne lagi, zwłaszcza gdy, wklejamy dużą ilość tekstu bądź chcemy wycofać wprowadzone w tekście zmiany.\nGeneralnie, mam dokładnie takie urządzenie, za jakie zapłaciłem. Wiedziałem, że Cortex A17 z 2 GB RAM i 16 GB dysku eMMC nie pozwoli na bardzo wiele. Wydaje mi się więc, że mogę ocenić wydajność urządzenia jako zadowalającą. Warto natomiast pochwalić aktualizację dla tak wiekowego urządzenia, które – o ile pamiętam – debiutowało pod koniec 2015 roku. Poniżej załączam Wam najważniejsze informacje ze specyfikacji technicznej:\nProcesor: ARM Cortex A17 (4 x 1.8 Ghz),\nGrafika: Mali T-764,\nDysk twardy: eMMC 16 GB,\nSystem operacyjny: ChromeOS 70.x\nDopowiem też, że Google najwyraźniej zdaje sobie sprawę z tego, że 16 GB to śmiesznie mało. Z tego też względu dostajecie 100 GB za darmo na dwa lata w usłudze Google Drive.\nJest naprawdę dobrze. Jestem z Medionem dopiero kilka dni, jednak przez ten czas musiałem podpinać go do ładowarki tylko raz. Na dużym spokoju udawało mi się wykręcić 7,5 godzin pracy, zachowując przy tym kilkanaście procent ogniwa w rezerwie. Bardzo mi się to podoba. Jeśli bateria zachowa tak dobrą żywotność przez dłuższy czas, to naprawdę nie ma tu na co narzekać.\nWypada też pokrótce poinformować Was o tym, że przy porcie ładowarki odnajdziecie diodę LED-ową. Włącza się ona przy 5% zapasu mocy, podświetla się też lekko, gdy podepniecie urządzenie do źródła zasilania. Tak, wiem, to w zasadzie standard, który był znany od średniowiecza, jednak mając na uwadze wybitną wręcz „budżetowość” Mediona S2013, wolę zwrócić na ten szczegół Waszą uwagę.\nUrządzenie nie sprawiało też wrażenia, jakby oprogramowanie ograniczało jakieś określone funkcje, gdy ikona baterii w prawym dolnym rogu ChromeOS świeciła się na czerwono. Nie odniosłem wrażenia, że wtedy system zwolnił. Podoba mi się też to, że Chromebook naprawdę włącza się w te kilka sekund. To nie były testy w warunkach w stu procentach laboratoryjnych, a czysta prawda. Naciskacie Power i… już. Świetne. Dokładnie tak samo mają się rzeczy, gdy zdecydujecie się wybudzić urządzenie. Z moich obserwacji wynika też, że uśpiony Medion nie podjada baterii.\nPora kończyć. Miło pisało się dla Was ten tekst z mojego nowego nabytku. Urządzenie już zaczyna na siebie pracować i mam wielką nadzieję, że będzie towarzyszyć mi w dobrej formie przez długi, długi czas. Nigdy nie miałem takiej w stu procentach jednoznacznej opinii o Chromebookach. Mam dość duży luz, jeśli mówimy o systemach operacyjnych. Staram się nie skreślać żadnego ekosystemu, dopóki go nie spróbuję.\nNaturalnie, większą część życia spędziłem na Windowsie, jednak Ubuntu, Mint, a kiedyś nawet Arch Linux, to środowiska, w których także się odnajduję. Piszę o tym nie bez przyczyny. Otóż jakiś czas temu zdałem sobie sprawę z tego, że do pracy w sieci nie potrzeba wybitnie przepłaconej konstrukcji. Piszę teksty dla Tabletowo.pl, mam swoje konta w mediach społecznościowych i kanał na YouTube. No dobra, gram też czasem w gry, ostatnio wracam do Cities Skylines.\nDo gier i YouTube’a mam wypasionego laptopa, którego cena nadal gdzieś mi siedzi z tyłu głowy. Tylko że jest z nim pewnego rodzaju problem. Dużo waży i ma pokaźne gabaryty. Nie sprawdzi się zatem zbyt dobrze w pracy w terenie. Brałem pod uwagę tanie hybrydy na Windowsie, jednak opinie internautów były – delikatnie mówiąc – niejednoznaczne. I tak właśnie, drogą eliminacji, doszedłem do Chromebooka za mniej niż cztery stówy.\nCzy żałuję? Nie. Dostrzegam wiele ograniczeń i słabostek, jednak wracamy tutaj do moich słów sprzed dwóch akapitów. To mobilna maszyna do pisania, a ja przecież właśnie tego szukałem. Żeby zwiększyć swoją aktywność i móc tworzyć dla Was więcej treści. A że w tle leci sobie muzyka z YouTube’a, całość długo działa na baterii, wreszcie, że jestem – jak wielu z Was – w dużej mierze zależny od ekosytemu Google’a, to chyba dobrze się składa, prawda? ;)\nBędę nadal pracował nad tym urządzeniem. Postaram się stworzyć dla Was obszerny wpis o jego ograniczeniach, słabostkach, ale i kolejnych zaletach. Jeśli tylko zdołam je znaleźć.\nSwoją drogą, jakie jest Wasze zdanie o tej rodzinie laptopów, jaką są Chromebooki? Rozważacie je, czy też stanowczo nie są dla Was? Koniecznie dajcie znać w komentarzach ;)\nRecenzja Huawei AM60 - lekkich, dość tanich i nieźle grających słuchawek bezprzewodowych


Biuletyn Zdrój - Mam 47 lat, od 10 roku życia próbowałem pić alkohol…\nMam 47 lat, od 10 roku życia próbowałem pić alkohol…\nMam 47 lat, od 10 roku życia próbowałem pić alkohol, który bardzo mi posmakował. Moje życie, które do tej pory przeżyłem kręciło się, wokół alkoholu. Do 17 roku życia miałem starszych kolegów, którzy byli złodziejami. To mi bardzo pasowało, bo przy nich mogłem napić się wódki czy wina. Nawet nauczyłem się napadać na ludzi, kraść po mieszkaniach.\nJuż od 17 roku, moje życie było zgubą dla mnie i prawdę mówiąc to, co robiłem, gdy się napiłem, przechodziło ludzkie pojecie. Moja rodzin nie mogła sobie ze mną poradzić. Każdego dnia przynosiłem mojej rodzinie tylko wstyd i kłopoty. Nie martwiłem się rodziną. Dla mnie ważniejsi byli koledzy, złodziejstwo, pijaństwo.\nOd 10 roku życia piłem nie wiele, ale wystarczająco, aby moje postępowanie zmieniało się na coraz gorsze. Każdego miesiąca piłem coraz więcej, aż do 17 roku, gdy dokonałem poważnego przestępstwa. Wówczas zamknięto mnie w ZK, na 4,5 roku. Po tym wyroku moja rodzina załamała się, wskazywano ich palcami. Do tego stopnia było to przykre dla nich, że wyprowadzili się pod Łomżę. Mimo to nie pozostawili mnie bez pomocy. Wynajęli obrońcę, jednak nie na wiele się to zdało, bo wyrok zapadł na 4,5 roku.\nW zakładzie karnym, przeżyłem załamanie, każdego dnia przyrzekałem sobie, że, jak wyjdę na wolność, nie będę pił w ogóle alkoholu! Moje przyrzeczenia były pisane „kijem na wodzie”. W 1978 r. wyszedłem z ZK we Wrocławiu. Pierwsze kroki za bramą skierowałem do sklepu i kupiłem 1 litra wódki, którą wypiłem, i natychmiast popadłem w kłopoty.\nZatrzymano mnie na dworcu we Wrocławiu, dostałem kilka „pał” jak pokazałem zaświadczenie o zwolnieniu z ZK. Nakazano mi natychmiastowe opuszczenie Wrocławia.\nOd 1978 r na nowo ruszyłem w picie, różnych alkoholi. W ten sposób „nadrabiałem stracone lata”. Nie trwało to długo, (jakieś dwa miesiące), gdy będąc pijany włamałem się do mieszkania i znowu zostałem skazany za to przestępstwo na 2 lata w ZK.\nTrafiłem do więzienia (…), gdzie miałem dostęp do lekarskiego spirytusu. Pracowałem jako sanitariusz i kalifaktor na „szpitalce”. Pod koniec odbywania kary 2 lat, w 1980 r uciekłem z ZK (…). Przez cały okres ukrywania się piłem alkohol – każdego dnia. Dokonałem bardzo dużo przestępstw, żeby przeżyć i dalej móc się ukrywać.\nZatrzymano mnie w 1981 r . Nazbierało mi się wiele różnych §, §, §, łącznie podliczono to na 7 lat wiezienia. Trafiłem znowu za kraty (…).\nW 1986 r zostałem warunkowo zwolniony, za dobre sprawowanie i dobra pracę. Początkowo, po wyjściu na wolność, trafiłem do przychodni odwykowej (…). Leczono mnie tam z alkoholizmu „anticolem”. Otrzymywałem porcje leku na cały tydzień, gdyż podjęłem pracę i nie mogłem przychodzić codziennie po nową porcję. Ponieważ miałem kuratora to tak „dla oka” musiałem się leczyć i pracować. Wykonywałem nakazy kuratora bo nie chciałem żeby odwieszono mi warunkowe zwolnienie. Pomimo zażywania „Anticolu” piłem nadal różne gatunki alkoholu, bo mi smakował.\nW 1986 r ożeniłem się, chciałem się ustatkować. Trafiłem na teściów wrogo do mnie usposobionych, bardzo nie dobrych. Nie wiedzieli jak maja się mnie pozbyć to składali na milicję różne bzdurne doniesienia na mnie. W 1967 r urodził mi się syn. Nie mogłem go widywać bo utrudniali mi to teście. Nie radziłem sobie z tym, nikomu się nie żaliłem. Jedynym wyjściem dla pogodzenia się z tą sytuacją było picie alkoholu. Myślałem, że to mi pomoże, ale nie pomogło.\nPo pijanemu dokonywałem kolejnych przestępstw, które sprawiły, że ponownie trafiłem do ZK tym razem na długie lata. Za przestępstwo z § 208 wymierzono mi kolejny wyrok 7 lat. Na początku odbywania kary moje sprawowanie było bardzo poprawne. Udzielono mi nawet nagrody w postaci 24-godzinnego widzenia poza bramą więzienia. Odebrała mnie już „była” żona. Nie wróciłem do ZK po przepustce, wolałem pić alkohol, który mi zasmakował.\nZnowu się ukrywałem. Dokonywałem nowych przestępstw. Alkohol zabrał mi całą młodość, zamiast używać życia, przesiedziałem je w zakładach karnych.\nOd 1973 do 2003 r, na wolności byłem tylko 2,5 roku. Nie umiem powiedzieć nic o życiu na wolności, bo go nie znam. Nie wiem dokładnie kiedy wyjdę z ZK bo tu też mam tu złą opinię. Przyłapano mnie w 1990 roku pijanego w areszcie śledczym (..). Wyrzucono mnie z pracy w ZK. W 1999 ponownie mnie przyłapano na piciu w ZK (…). Zgodziłem się na wszycie „Esperalu”, aby pozostawiono mnie w pracy, w ZK.\n(…) Od 1999 roku dowiedziałem się że, jest w więzieniu ktoś, kto może mi pomóc. Nie wierzyłem, ale psycholog w ZK zapisał mnie na AA. Poszedłem, zobaczyłem, co to jest i jak to się odbywa?\nNa kilku pierwszych spotkaniach AA byłem bardzo zawstydzony. Nie umiałem się do nikogo odezwać. Poznałem wielu ludzi, którzy byli dla mnie bardzo życzliwi. Zaciekawiło mnie to, bo poczułem w sercu, że jest ktoś, kto chce mi pomóc. Zostałem skierowany na leczenie w grupie „Atlantis” na Mokotowie w Warszawie. Chodzę z przyjemnością na spotkania AA na Mokotowie.\nTutaj poznałem przyjaciół, alkoholików z wolności; Włodka, Kazika i wielu innych. Mityngi AA w ZK odbywają się w poniedziałki, czwartki, soboty. W poniedziałki i czwartki mnie przypada zaszczyt prowadzenia mityngu. Początkowo wstydziłem się być prowadzącym.\nGdy wyjdę na wolność wiem, że będę uczestniczył nadal w AA, bardzo tego potrzebuję. Przekonałem się, że spotkania AA są dla mnie lekarstwem i nadzieją na normalne, godne życie, jak przystało na porządnego człowieka.\nWiem też, że po wyjściu na wolność nie chcę wracać do picia alkoholu. Resztę życia chciałbym spędzić bez niego. Alkohol był przyczyną moich nieszczęść, doprowadził mnie do zguby. Tak bardzo pragnę resztę życia przeżyć na wolności, przy boku rodziny.\nTak kończę, pozdrawiam wszystkich, życzę wam dużo zdrowia, jak i pięknego lata.\nPS. Bardzo proszę o wydrukowanie moje listu do Was. O ile to możliwe to proszę o przesłanie jednego egzemplarza „Mityngu”.\nŹródło: Mityng Nr 06/72/2003r. http://www.mityng.net


Grandstream GXP 2135 HD - Grandstream - Telefony VoIP - Televoice: alternatywa w telekomunikacji\nPodwójne komutowane porty Gigabit Ethernet 10/100/1000 MB/s z automatycznym wykrywaniem, zintegrowany zasilacz PoE.\nTak, zintegrowane (Bluetooth V2.1).\n8 przycisków linii z nawet 4 kontami SIP, 4 przyciski programowane za pomocą języka XML, zależne od kontekstu, 5 przycisków do nawigacji/menu, 11 dedykowanych przycisków funkcyjnych na następujące potrzeby: WIADOMOŚĆ (z kontrolką LED), KSIĄŻKA TELEFONICZNA, PRZEKAZANIE, KONFERENCJA, WSTRZYMANIE, S�UCHAWKI, WYCISZENIE, WYS�ANIE/PONOWNE WYBRANIE, TRYB G�OŚNOMÓWIĄCY, G�OŚNOŚĆ+, G�OŚNOŚĆ-.\nObsługa G.729A/B, G.711μ/a-law, G.726, G.722 (szerokie pasmo), DTMF w paśmie i poza pasmem (wejście audio, RFC2833, SIP INFO).\nWstrzymanie, przekazanie, przekierowanie, 4-kierunkowa konferencja, parkowanie połączeń, odbieranie połączeń, dzielone połączenia telefoniczne (SCA)/mostkowanie połączeń (BLA), książka telefoniczna (XML, LDAP, maks. 2000 pozycji) z możliwością pobrania, połączenia oczekujące, rejestr połączeń (maks. 500 rekordów), dostosowywanie ekranu za pomocą języka XML, automatyczne wybieranie numeru bez podniesionej słuchawki, automatyczne odbieranie, wybieranie numeru za pomocą kliknięcia, elastyczny plan wybierania numerów, usługa hot desking, spersonalizowane dzwonki muzyczne oraz muzyka połączenia oczekującego, redundancja serwerów i zasilanie zapasowe.\nRJ9 (pozwala na obsługę funkcji EHS dla zestawów słuchawkowych).\nHasła na poziomie użytkowników i administratora, uwierzytelnianie za pomocą algorytmów MD5 i MD5-sess, zaszyfrowany plik konfiguracyjny (standard AES 256 bit), SRTP, TLS, kontrola dostępu do mediów 802.1x.\nParametry techniczne Wymiary: 201 mm (szer.) x 193 mm (dł.) x 85 mm (wys.); masa urządzenia:0,85 kg; masa opakowania: 1,12 kg.


Pozycjonowanie stron Kraków – Firma LarimarMedia – Marketing w sieci – Wysoka pozycja w wyszukiwarkach! Marketing witryn www w Google zwiększa możliwość odwiedzenia Państwa strony przez potencjalnych kontrahentów. Gigantyczna ilość z nich wyszukuje wiadomości w internecie. Efektywność takiego marketingu jest tak duża jak reklama organizowana w kanałach telewizyjnych. Cena tego typu reklamy jest jednakże sporo niższy. Na dodatek stosując profesjonalne procedury reklamowania można uzyskać trwałe rezultaty, gwarantujące konsekwentny dopływ nowych kontrahentów.\nStosujemy przetestowane i bezpieczne metody pozycjonowania w sieci. Prowadzimy skuteczne kampanie reklamowe dla różnych wyszukiwarek (Google, Bing) oraz dla specjalnie przygotowywanych fraz kluczowych.\nPozycjonowanie Kraków – pomagamy rozwijać skrzydła w każdym biznesie.\nPozycjonowanie Kraków w internecie to skomplikowane zajęcie. Larimar Media to agencja budująca stałe efekty pozycjonowania stron w oparciu o najwyższe standardy oraz niepowtarzalne teksty SEO. Praktyczne doświadczenie w przedsięwzięciach SEO umożliwiają świadczenie usług pozycjonowania dla bardzo wymagających klientów.\nPromowanie strony w internecie to wymagające zajęcie. Przekazując to zadanie doświadczonym zawodowcom, mogą być Państwo pewni, że każdy proces zostanie wykonany w najwyższym standardzie. Usługi naszej firmy to skuteczne i wypróbowane strategie na pozycjonowanie stron. Budujemy niepowtarzalne i profesjonalne serwisy internetowe.\nWydajne linki sponsorowane kampanie AdWords – zwiększamy sytuację Państwa strony! Bezpieczne oraz skuteczne procedury! Z naszą agencją SEO&SEM zdobędziesz szczyt, prześcigniesz konkurencję, zdobędziesz nowych kontrahentów, a Twoja firma zacznie zarabiać! Wyprzedź konkurencję! – Marketing w wyszukiwarce! Błyskawiczny efekt! Szybko i tanio!


Czas realizacji zamówień - BlackDotAudio\n1. Przy każdym produkcie zaznaczony jest przybliżony termin wysyłki z magazynu, który liczymy:\na. przy płatności przelewem - od chwili zaksięgowania na naszym koncie wpłaty za zamówienie\nb. przy płatności kanałem elektronicznym (DotPay lub PayPal) - od chwili zaksięgowania wpłaty za zamówienie na naszym koncie DotPay lub PayPal\nc. przy płatności za pobraniem - od momentu złożenia zamówienia z wybraną formą płatności "za pobraniem".\n2. Jeżeli zamówienie zostanie złożone w dzień roboczy po godzinie 15:00, jego realizacja rozpoczyna się następnego dnia roboczego.\n3. Jeżeli zamówienie składa się z kilku produktów o różnym terminie wysyłki, to liczy się najdłuższy z podanych terminów.\n4. Jako czas realizacji zamówienia rozumie się czas od momentu przyjęcia zamówienia do jego wysyłki ze sklepu.\n5. W przypadku, gdy nie będziemy mogli zrealizować Twojego zamówienia w czasie określonym jako przewidywana data wysyłki, wyślemy wiadomość z informacją o zaistniałym opóźnieniu. Poprosimy Cię o podjęcie decyzji dotyczącej dalszego postępowania z zamówieniem.\n6. Mogą jednak mieć miejsce wyjątki dotyczące terminu wysyłki, o czym zamawiający zostaje natychmiast poinformowany. Pozycje te pozostają jednak w regularnej ofercie i w krótkim czasie braki magazynowe są uzupełniane.\n7. Przy pozycjach w których status wysyłki posiada informację „Dostępny na zamówienie”, sprowadzane są tylko na indywidualne zamówienie, pochodzące od firm. O terminie dostępności i warunkach płatności informujemy zainteresowanych w korespondencji mailowej. Zazwyczaj termin dostawy wynosi od 2 do 14 dni.\n8. Staramy się aby zamówienia i przesyłki były wysyłane w jak najkrótszym terminie. O wszelkich opóźnieniach, brakach magazynowych lub innych problemach z wysyłką informujemy Klientów i w jak najdogodniejszy sposób dla Klienta staramy się rozwiązać problem.\n9. Realizacja Zamówienia jest uzależniona od stopnia wyczerpania zapasów Towarów w magazynie Sprzedającego i jego dostawców, dlatego jeśli w Zamówieniu znajdą się Towary w danej chwili niedostępne, Sprzedający niezwłocznie poinformuje o tym Zamawiającego mailowo lub telefoniczne. Zamawiający ma wówczas prawo do rezygnacji z całości Zamówienia, bądź rezygnacji z Towaru, którego brakuje, bądź do wyrażenia zgody na wydłużenie czasu realizacji Zamówienia, bądź do realizacji Zamówienia w częściach, lub też wyrażenia zgody na zamianę brakującego Towaru na podobny o zbliżonych właściwościach i cenie.


Na wschód od Europy, na zachód od Azji » HOLISTIC.news\nW czerwcu 2017 r. Unia Europejska zniosła wizy dla Ukraińców. Mieszkańcy Kijowa namalowali wtedy największą na świecie flagę UE (VLADIMIR SHTANKO / ANADOLU AGENCY / GETTY IMAGES)\ntiresomely Wielu Ukraińcom Europa kojarzy się przede wszystkim z wielkim rynkiem pracy, wielkimi możliwościami. Właśnie, możliwościami – a nie wartościami. O nich ostatnio mówi się coraz mniej. Ukraińcy w swoich proeuropejskich aspiracjach już dawno zostali pozbawieni romantycznych iluzji czy nadmiernych oczekiwań\nOstatnie wydarzenia na Ukrainie wywołują wiele pytań. Przede wszystkim – wśród samych Ukraińców. Mało kto tak naprawdę rozumie, co dzieje się w kraju, tak jak mało kto może dzisiaj z pełnym przekonaniem stwierdzić, że wie, jaki będzie dalszy bieg wypadków. Zmiana władzy i zwycięstwo aktora Wołodymyra Zełeńskiego w wyścigu o fotel prezydenta wywołuje u części Ukraińców niepokój przed rewanżem prorosyjskich sił. U innych budzi nadzieję, że do rewanżu dojdzie. Wszystkich interesuje zaś kierunek, w jakim będzie zmierzał kraj pod wodzą nowego prezydenta.\nweb para conocer gente en torrelles de foix Na Zachód – bez zmian\nTwierdzenie, że Ukraina odrzuciła swój proeuropejski kurs, jest przedwczesne. Co więcej, ktokolwiek by dzisiaj doszedł do władzy i jakkolwiek odległe byłyby mu idee euroatlantyckie, Ukraina już na tyle mocno związała się z Zachodem, że kolejna próba wypisania jej z europejskiego kontekstu i przywrócenia do strefy wpływów Kremla nie doprowadziłaby do kompletnego demontażu jej niezależności.\nNietrudno bowiem przewidzieć, jak ukraińskie społeczeństwo zareagowałoby w takiej sytuacji. Ostatnia próba pozbawienia kraju niezależności wywołała burzliwy uliczny sprzeciw i kosztowała ówczesnego prezydenta Wiktora Janukowycza utratę urzędu.\nZwycięstwo Zełeńskiego nie oznacza wcale, że większość wyborców nowego prezydenta to agenci Kremla, którzy marzą o powrocie w objęcia „starszego brata”. Należy mówić przede wszystkim o wewnątrzukraińskiej sytuacji, a nie o zmianie ogólnego kursu. Nawet ewentualne ryzyko prorosyjskiego rewanżu więcej mówi o podziale sił wewnątrz systemu politycznego, społecznej układance aniżeli o zmianie zewnętrznych priorytetów.\nafoot Prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełeński pochodzi z Krzywego Rogu, miasta leżącego w południowo-wschodniej części kraju. Dla wielu jest obietnicą nadejścia „trzeciej Ukrainy”, narracji łączącej wrażliwość wschodu i zachodu państwa (GENYA SAVILOV / AFP)\nCharakterystyczne jest to, że początek prezydentury Wołodymyra Zełeńskiego w kwestiach zagranicznych wprost przypomina politykę Petra Poroszenki z jego orientowaniem się na Waszyngton i Brukselę, powtarzaniem, że Ukraina prowadzi wojnę z Rosją. I jeżeli nawet ludzie z otoczenia nowego prezydenta pozwalają sobie na „odważne” wypowiedzi na temat Rosji, Putina czy wariantów zawieszenia ognia w Donbasie, to przynajmniej na razie prezydent Zełeński pozostaje całkiem stonowany w swoich wystąpieniach. Wywołuje to zresztą pierwsze rozczarowania i niezadowolenie wśród jego wyborców.\nMam nadzieję, że obecne otoczenie prezydenta dobrze odrobiło lekcję Wiktora Janukowycza i swoimi działaniami nie będzie prowokować obywateli do protestu siłowego. Chociaż oczywiście niebezpieczeństwo wspomnianego rewanżu sił prorosyjskich jest całkiem realne. Tak samo jak całkiem realna może być zmiana politycznej retoryki na bardziej koncyliacyjną względem Rosji. Wątpliwe jednak, by język nowych władz mógł być antyeuropejski. Przynajmniej na razie nic na to nie wskazuje.\nhttp://evolis.com.mx/?samosyd=granada-las-palmas&4fe=51 Jaki kanał, taki pogląd\nNawet jeżeli dopuścimy możliwość, że nowa ukraińska władza zacznie w tym czy innym formacie rozmowy z Rosją, a nowy prezydent spróbuje zawrzeć jakiegoś rodzaju porozumienie z Kremlem (przy czym trudno uwierzyć, że mogłoby to być możliwe), wątpliwe, by zmieniło to proeuropejski kurs Ukrainy.\nPojęcie owego kursu jest dosyć umowne, jednak co do zasady – prawidłowe. Powstrzymanie zimą 2013/2014 przez ukraińskie społeczeństwo (albo raczej: jego proeuropejską część) procesu stopniowego przejmowania kraju przez Rosję ostatecznie wyznaczyło priorytety Ukrainy w polityce zagranicznej. Lepsza niedoskonała, ale oparta na pewnych standardach i mniej więcej stabilna Unia Europejska niż – choćby i „bratnia” – całkowicie niekontrolowalna i nieprzewidywalna Rosja.\nOgólnie rzecz ujmując, Ukraina obecnie specjalnego wyboru po prostu nie ma. Czym mogą zakończyć się „bliskie relacje” z Rosją, Ukraińcy przekonali się w marcu 2014 r., kiedy sąsiad w bezpardonowy sposób anektował Krym. I nawet jeśli przypuścimy, że dojdzie do „ocieplenia stosunków”, to tak czy inaczej trudno sobie w najbliższym czasie wyobrazić normalne relacje między Kijowem a Moskwą. Nie po tym wszystkim, co się wydarzyło w ciągu ostatnich pięciu lat – wojnie w Donbasie, zestrzeleniu na ukraińskim niebie malezyjskiego Boeinga, iłowajskim kotle, Debalcewie, donieckim lotnisku.\nWątpliwe, by stosunek Ukraińców do Unii Europejskiej uległ jakiejś kardynalnej zmianie, nawet przy uwzględnieniu wszystkich kosztów poniesionych przez Ukrainę w ciągu ostatnich pięciu lat wojny. Ukraińskie społeczeństwo jest spolaryzowane w podstawowych kwestiach światopoglądowych i ideologicznych. Kwestia integracji europejskiej nie jest tutaj wyjątkiem.\nUkraińcy zawsze mieli bardzo zróżnicowane podejście do Europy. Sytuacja ta nie zmieniła się nawet po wprowadzeniu ruchu bezwizowego. Ci, którzy widzieli i widzą w Europie część swojej życiowej i kulturowej przestrzeni, przyjęli zniesienie wiz do UE jako symboliczne zwycięstwo.\nRewolucja godności rozpoczęła się w 2013 r., kiedy prezydent Wiktor Janukowycz odmówił podpisania umowy stowarzyszeniowej z Unią Europejską (SERGII KHARCHENKO / NURPHOTO / CORBIS / GETTY IMAGES)\nTrudno jednak sądzić, że bezwiz gruntownie zmienił podejście całego ukraińskiego społeczeństwa do integracji europejskiej. Olbrzymia część Ukraińców nigdy nie myślała (i nie myśli) o Europie w kategoriach swojej przestrzeni kulturowej. Zresztą to nie jest nawet kwestia własnego doświadczenia, ale raczej prezentowanego im obrazka telewizyjnego. Dla wielu moich współobywateli Rosja nadal – i to pomimo wojny, agresji i okupacji – pozostaje czymś bliskim i całkiem zrozumiałym, choć jednocześnie tak samo abstrakcyjnym (i poznawanym przede wszystkim przez media) jak Europa. Problem nie leży w tym, czy Ukraińcy wybierają europejskie wartości, czy oddają się wizji „ruskiego świata”. Polega on na tym, że wybór ów zasadza się bardzo często na braku osobistego doświadczenia i zależy od kanału telewizyjnego, jaki ktoś ogląda.\nGnije, ale pięknie pachnie\nPrywatne doświadczenia wyjazdów do Europy są wśród Ukraińców na tyle różne, że trudno powiedzieć, czy jakakolwiek „socjologia” potrafiłaby je ustrukturyzować i przebadać. Jak Ukraińcy odkrywają dla siebie Europę? Ktoś (bardzo często pozostając przy tym eurosceptykiem) wybiera turystykę i shopping toury (w Ukrainie już dawno temu zaczęto szydzić z prorosyjskich polityków za to, że ich wille, jachty i inne dobra znajdują się na tak znienawidzonym przez nich Zachodzie oraz że mieszkają tam ich dzieci). Ktoś inny stawia na kontakty kulturalne (wygląda na to, że jest to najbardziej produktywny sposób współpracy Ukrainy ze zjednoczoną Europą). Jeszcze inne osoby wyjeżdżają uczyć się do jednego z krajów Unii Europejskiej.\nUkraińcy do Europy wyjeżdżają jednak przede wszystkim zarabiać. Rosyjskiej propagandzie trudno zakłamać osobiste doświadczenie człowieka, który popracował czy to we Włoszech, czy w Hiszpanii, czy w Portugalii. Ci mieszkańcy ukraińskich wsi i miasteczek nie będą potem słuchać rosyjskich bajek o „gniciu Europy”.\nInna sprawa, że duża część Ukraińców w ogóle nie wraca: imigracja jest realnym i dużym problemem, przy czym trudno mówić tu o równomiernym i cywilizowanym procesie integracji. W oczach wielu Europejczyków Ukraina nadal pozostaje mało zrozumiałym obszarem, który znajduje się gdzieś na wschód od „prawdziwej” Europy. Tymczasem wielu ukraińskim migrantom Europa kojarzy się przede wszystkim z wielkim rynkiem pracy, wielkimi możliwościami. Właśnie, możliwościami – a nie wartościami. O nich ostatnio mówi się coraz mniej.\nNawet ta fala eurooptymizmu, która wywiodła na place miast tysiące Ukraińców zimą 2013/2014, nie była jednoznaczna i jednorodna. Europejski wybór zwolenników ukraińskiej rewolucji bazował na różnych przesłankach – ktoś faktycznie wspierał europejskie wartości, idee liberalizmu i demokracji; ktoś traktował prozachodni ruch integracyjny jak realną możliwość oderwania się od Rosji (chcącej narzucić sąsiadom postkolonialny status). Na innych działały proste, populistyczne hasła w stylu „europejskiego standardu życia”. Sama idea eurointegracji nie była w żadnej mierze główną siłą napędową ukraińskiej rewolucji. Należy traktować ją raczej jako pewną formalną podstawę dla stworzenia dużego, antykolonialnego ruchu społecznego.\nPoza tym w warunkach rosyjskiej okupacji i ostrego zbrojnego konfliktu z Rosją to właśnie Europa, mimo całej umowności i rozmytości tego terminu, stała się dla Ukrainy głównym partnerem. To właśnie z przedstawicielami Unii Europejskiej musieliśmy zasiąść do stołu rozmów i to w europejskich politykach widzimy głównych gwarantów naszego wsparcia i bezpieczeństwa.\nUkraińcy w swoich proeuropejskich aspiracjach już dawno zostali pozbawieni romantycznych iluzji czy nadmiernych oczekiwań. W ciągu pięciu lat wojny przywykliśmy do tego, że działania naszych europejskich sojuszników wymagają naszej nieustannej obserwacji. A do tego potrafią być one – delikatnie rzecz ujmując – kontrowersyjne. Gotowość niektórych europejskich polityków do pójścia na kompromis z Kremlem, który naruszył wszystkie możliwe reguły i zasady europejskiej równowagi politycznej, w sposób oczywisty działa otrzeźwiająco – nawet na największych euroromantyków nad Dnieprem.\nTo, że Ukraińcy są coraz bardziej pragmatyczni w stosunku do Europy, powinno wszak cieszyć – romantyzm daje natchnienie, ale nie zawsze skłania do wytężonej pracy. Wyzbycie się iluzji, że Europa zawsze jest gotowa bezkompromisowo trwać przy naszym boku i realizować wszystkie złożone obietnice, powinno przypominać Ukraińcom jedną prostą rzecz – Europa nie jest magicznym remedium na wszystkie nasze bolączki. Europejscy liderzy nie muszą (i nie będą) rozwiązywać naszych problemów za nas. Wszystko pozostaje w naszych rękach, również stworzenie nowych, pogłębionych relacji ze zjednoczoną Europą.\nWłaśnie tak konstruowane są równoprawne, cywilizowane relacje międzynarodowe – poprzez samouświadomienie sobie własnej odpowiedzialności i wyznaczenie własnych priorytetów. Tego ostatniego brakuje nam dzisiaj szczególnie.\nPrzełożył Tomasz Piechal\nUkraiński pisarz i poeta. Laureat wielu nagród, m.in. Literackiej Nagrody Europy Środkowej Angelus. Autor m.in. tłumaczonych na język polski powieści: „Internat”, „Woroszyłowgrad” i „Mezopotamia”.


Kibice Korony Kielce [Archiwum] - Forum Kibiców Legii Warszawa\nForum Kibiców Legii Warszawa > Po Godzinach > Sportowe Forum > Kibice Korony Kielce\nZobacz pełną wersję : Kibice Korony Kielce\nRasizm w Kielcach. Kibice nie chcą Hernaniego\nPomijajac juz kwestie rasizmu to normalnie glupota - kibice nie pozwalaja wzmocnic swojego klubu :zdziwiony: To jest chore... :klnie:\njest już w Sportowym :hyhy: ten temato\nA my i Kaczorowski?\nPomijając już kwestie śpiewania.\npo pierwsze jest już w Sportowym. Po drugie - już nieaktualne, tej sprawie. Po trzecie , to już piąty czy szósty klub mający podobne problemy.'\nHernani podpisał kontrakt z Koroną Kielce\nBrazylijczyk Hernani José da Rosa podpisał dziś 4-letni kontrakt z Koroną.\nTo kolejne, poważne wzmocnienie beniaminka ekstraklasy. Hernani ma 21-lat, 190 cm wzrostu i wystepuje na pozycji obrońcy. Ostatni sezon spędził w Górniku Zabrze i był jednym z najlepszych zawodników tej drużyny. Pozyskaniem Hernaniego mocno zainteresowana była krakowska Wisła, ale Korona okazała się skuteczniejsza w negocjacjach, mimo iż zawodnika wiązał z Górnikiem jeszcze dwuletni kontrakt.\nOgólnie mowiąc nie zgadzam sie z poglądami kibiców Korony ,ale ... w jakiś sposób mam do nich pewien szacuneczek (?) za konsekwencje - że nie są tak jak kibice większości chyba Polskich klubów którzy na bambo przeciwnika najeżdżają ,a własnego jeśli dobry - gloryfikują. Nie ominęło to również żyLety - dla mnie to jest śmieszne.\nChyba tu nie chodzi o rasizm, mnie obojętne czy czarny , biały czy czekoladowy byle by dobrze grał dla Legii. Aczkolwiek był mniał mnieszane uczucia jakby cała jedenastka Legii wyglądał jak repra Katangi. Mam sentyment do Zeigbo, Choto i Guliano, a "trochę" mniejszy do Aziza, Teteha, Erasaby czy Mudoha 8)\nA Hermani to kiepski gracz. 8)\nKorona to biały klub................ Buahahahahahahahahaha :hyhy: Co wioska to wioska, może się na Laziale wzorują :chytry: A tak wogóle wychodzi na to ,że Korona to tradycyjny, polski, piastowski klub. A Legia .... kolorowy.... Rozbawili mnie Koroniarze.....\nSorry przejechalem sie tylko po tytulach tematow [nie czytalem ich] wiec nie zawuazylem ze temat juz jest :wstyd:\nCo do Kaczorowskiego tez uwazam ze jest to chore ze kibice ingerowali w polityke transferowa klubu, ale u nas bylo inaczej. Bo Kaczarowski nie jest [przynajmniej moim zdaniem] wzomcnieniem, ot kolejny skorokop na liscie plac, a tam jednak Hernani bedzie jednym z lepszych obroncow IMHO. No i nie wolno zapominac ze Brazylijczyk nic na klub z Kielec nie mowil, nie spiewal wiec to troszku inne sprawy.\nKempes - dokladnie, zawsze mnie to bawilo. Wlasny murzyn to swoj chlop, cudzy to Bambus i Asfalt i niech najlepiej do Afryki spierdala :zdziwiony: Ale tu nie o konsekwencje chodzi. W psychologii nazywamy to dysonansem poznawczym kiedy masz dwie sprzeczne informacje [murzyn - zle, Legia - dobrze] i musisz jakos zalagodzic ten konflikt. Np standradowym przykladem sa palacze. U nich sa sprzeczne informacje: reklamy informujace ze palenie szkodzi vs palenie jest dobre i przyjemne, najczesniej redukcja dysonansu powstaje albo poprzez rzucenie palenia, albo uznania ze mnie ten problem niedotyczy bo ja zdrowy jestem i raka nie mam :roll: Wiec u nas bylo tak samo, po prostu przekwalifikowano murzyna jako swojego i prosta sprawa - nie ma juz napiecia psychicznego...\nChyba tu nie chodzi o rasizm, mnie obojętne czy czarny , biały czy czekoladowy byle by dobrze grał dla Legii\nU mnie to samo mości Legarcie 8)\nA jak już ktoś nie lubi tego czy śmiego to niech będzie konsekwentny - chorągiewki są najgorsze. Tak samo z kibicowaniem ... praktycznie większe mam uznanie dla kibica znienawidzonej Polonii który jest z nią na dobre i na złe niż dla gościa który sie przerzuca np na Legie - vide wpis w kibicach o ''derbach 7:2'' ...\nNie popadajmy w przesadę, Kielce nie są wioską, natomiast fakt faktem, że czasami jak koś chce zgrywać superadykała to popada w niezamierzoną śmieszność. 8)\nŁo ja też nie lubię przerzutów i to bardzo (mam na myśli tych którzy skończyli podstawówkę i mają jakotaką samoświadomość kibicowską)\nWprost zajebistym wzmocnieniem jest dla Legii Kaczorowski :roll:\nPoza tym troszkę inna sytuacja jest w Kielcach.\nNie przypominam sobie żeby Hernani gadał coś o wychowaniu w nienawiści do Korony :hmm:\nmoże gdzieś mówił, że był wychowany w nienawiści do białych :hyhy:\nMam sentyment do Zeigbo, Choto i Guliano, a "trochę" mniejszy do Aziza, Teteha, Erasaby czy Mudoha 8)\nSentyment to nie za dużo. 8)\nJakie podejście mam ogólnie do obcokrajowców w tym kraju sporo osób wie i mam w nosie czy to czarny piłkarz czy żółty sprzedający majtki jednorazówki na przyszłym lekkoatletycznym stadionie narodowym :klnie: czy średni piłkarzyna mający się sprawdzić. Fakt, że kilku takich piłkarzy dało sobię radę, ale ja marzę o jednym, żeby do Legii nie kupowano piłkarzy spod kolana, tylko sprawdzonych na 100% grajków którzy WZMOCNIĄ drużynę (nazwijmy to umownie gwiazdy hehe).\nale ja marzę o jednym, żeby do Legii nie kupowano piłkarzy spod kolana, tylko sprawdzonych na 100% grajków którzy WZMOCNIĄ drużynę (nazwijmy to umownie gwiazdy hehe).\nMam dobrego muzina na zbyciu. Mówią o nim że to nawet Gwiazdor 8)\nnawet o tym nie myśl :nie: :hyhy:\nAle my tu gramy w piłkę a nie pisaniki wypchane trawą... :efoch:\nUszekinier się nie liczy...\nNie ten już chyba poszedł w koncu. Ten blondyn :]\nNie ten już chyba poszedł w koncu. :]\nSłyszałem, że Polonia go nie chce :lol2:\nPZPN nie ukarał Korony za rasistowskie zachowania kibiców\nlech 04-08-2005 , ostatnia aktualizacja 04-08-2005 20:38\nTo działania prekursorskie na skalę krajową, zdecydowane i szybkie - tak Polski Związek Piłki Nożnej określił działania kieleckiego Kolportera Korony w walce z rasizmem na stadionie. I odstąpił od wymierzania kieleckiemu pierwszoligowcowi kary za okrzyki pseudokibiców\nPrzypomnijmy, że na inauguracyjnym spotkaniu w ekstraklasie z Cracovią w sektorze szalikowców nie wywieszono flag, dopingiem wspierano przeciwnika kieleckich piłkarzy, a pod adresem Brazylijczyka Hernaniego skandowano rasistowskie hasła. Rasiści nie chcą bowiem w drużynie ciemnoskórego obrońcy, bo "Korona to biała drużyna".\nTakie zachowania piętnowane są na wszystkich stadionach świata, a kielecki klub już raz miał kłopoty z tego tytułu. Ukarany został 5 tysiącami złotych kary za rasistowskie transparenty w wyjazdowym meczu ubiegłego sezonu z Radomiakiem. Tym razem Kolporter Korona mógł zostać potraktowany - jako recydywista - jeszcze surowiej. Oprócz znacznie wyższej grzywny, można było też zamknąć cześć trybun.\nAle w czwartek wyrok jednak był inny, bo Korona wypowiedziała rasistom wojnę. Klub wydał dożywotnie zakazy stadionowe kilku zidentyfikowanym już na podstawie nagrań monitoringu prowodyrom, zawiadomił też prokutraturę o popełnieniu przestępstwa, a policji przekazał wszystkie materiały dowodowe z meczu, by ta ścigała winnych. Dlatego ze względu na "szybkie, zdecydowane i stanowcze kroki podjęte przez kielecki klub Wydział Dyscypliny PZPN odstąpił od wymierzania kary. - To działania prekursorskie na skalę krajową i godne naśladowania - usłyszeli działacze Kolportera Korony na posiedzeniu Wydziału.\nGdyby mogli kupić Adriano to Scyzory też by nie chciały :hyhy:


Tanie loty na Tajwan: Kaohsiung z Warszawy od 1768 PLN - Fly4free.pl - tanie loty i sposoby na tanie bilety lotnicze\nTanie loty na Tajwan: Kaohsiung z Warszawy od 1768 PLN\nOkazja na zakup biletów w dobrej cenie do Kaohsiung. Jest to miejsce wyjątkowo ciekawe ze względu na liczne zabytki i parki narodowe.\nDo Azji polecicie liniami lotniczymi KLM, Air France, China Airlines i Cathay Dragon. Po drodze czekają was przesiadki (2-5h) w Hongkongu, Amsterdamie i Paryżu. Na liście „must see” koniecznie zapiszcie takie miejsca jak starówka Tainan czy Park Narodowy Kenting położony nad samym Pacyfikiem, gdzie można zobaczyć zjawiskowe rafy koralowe. Nie musicie spędzać całego wyjazdu w jednym miejscu. Z Kaohsiung możecie polecieć np. do Manili, Magong lub Makau już od 293 PLN.\nTu sprawdzisz dostępność biletów do Kaohsiung (11-27 października) »\nZa około 100 PLN drożej dostępnych jest więcej terminów: 11-20 listopada, 11-19 listopada, 18-27 listopada, 22-29 listopada.\nZobacz polecane noclegi w Sentosa Hotel »\nParę pierwszych dni proponuję wam spędzić w Kaohsiung w Sentosa Hotel, który położony jest w dzielnicy Yancheng, 10 minut spacerem od stacji MRT Jixian Yanchengpu i rzeki Ai He. Klimatyzowane pokoje wyposażone są w telewizor z płaskim ekranem i minibar. W prywatnej łazience znajduje się prysznic, suszarka do włosów i bezpłatny zestaw kosmetyków.\nTagi air france azja cathay dragon china airlines kaohsiung klm tajwan tanie loty do azji tanie loty do kaohsiung tanie loty na tajwan tanie loty w listopadzie tanie loty z warszawy\nTel Awiw na 2 dni za 388 PLN (474 PLN bez WDC). loty z Warszawy + noclegi Tanie loty do Szwajcarii z Warszawy za 78 PLN (118 PLN bez WDC)


Kompensatory - BROŃ AKCESORIA - ARMS - broń,elaboracja, elaboracja amunicji, pociski do elaboracji - Obrót bronią i amunicją www.arms.com.pl\nBROŃ KOLEKCJONERSKA (24)\nBROŃ SPORTOWA (83)\nJesteś w: Sklep » BROŃ » AKCESORIA » Kompensatory\nKOMPENSATOR DO AK Zendl\nKompensator G4 Slide Comp GLOCK 19 Gen4\nKompensator odrzutu 14x1 czarny kal. 7- 8 mm\nKompensator odrzutu 15x1 czarny kal. 7- 8 mm\nKompensator odrzutu 18x1 czarny kal. 7- 8 mm\nKompensator odrzutu 5/8-24 czarny kal. 7- 8 mm\nKompensator odrzutu SKA 100\nTłumik płomienia - COMPENSATOR\nTłumik płomienia -kompensator odrzutu\nTŁUMIK SONIC 45\nTŁUMIK SONIC GHOST 50


Corner Hostel Żywiec - Noclegi.pl\nGościniec Żywiec >\nTadeusza Kościuszki 12 , Żywiec (Polska)\nCorner Hostel Żywiec ×\nZnajdujemy się w ścisłym centrum starego miasta, w sąsiedztwie najważniejszych atrakcji turystycznych, takich jak: Park Zamkowy, Stary Zamek i Pałac Habsburgów, Park Miniatur, Muzeum Miejskie, rynek, zabytkowe kościoły.\nW naszym hostelu stawiamy na oryginalność i nowoczesność, ale nie zapominamy o dziedzictwie i tradycji regionu. Wystrój hostelu jest przytulny, jasny i ciepły.\nW powietrzu unosi się zapach cynamonu, a w menu naszej restauracji\nznajdują się obok siebie oscypek i hinduska zupa z soczewicy.\nPokoje wyposażone są w WiFi, ciepłą i zimną wodę, wodę mineralną, szafki, wieszaki, ręczniki, mydło. Istnieje możliwość dostawienia dodatkowych łóżek w każdym pokoju. Nasi goście mają dostęp do biblioteki hostelowej, a w niej sporo dobrych pozycji z literatury polskiej i światowej.\nRezerwacja zostanie potwierdzona przez Corner Hostel Żywiec