Podróż pociągiem na trasie Roma Termini - München Hbf | Tanie bilety kolejowe | Trainline\nRoma Termini - München Hbf\nŚredni czas podróży 11godz. 20min.\nZakres taryfowy € 18.00 - € 589.00\nPrzewoźnicy Eurolines France, Flixbus\nPierwszy pociąg odjeżdża o 06:45\nOstatni pociąg odjeżdża o 22:40\nNajszybsza trasa 8godz. 42min.\nJaka jest minimalna cena biletu na trasie Roma Termini - München Hbf?\nMinimalna cena biletu kolejowego na trasie Roma Termini - München Hbf to € 18.00. Aby kupić bilety kolejowe na trasie Roma Termini - München Hbf po najniższej możliwej cenie zalecamy rezerwowanie biletów jak najwcześniej. Bilety trafiają do sprzedaży zwykle z 3-miesięcznym wyprzedzeniem, a w niektórych rzadkich przypadkach okres ten wynosi 6 miesięcy. Aby uzyskać więcej dokładnych informacji na temat sprzedaży promocyjnych lub tego, kiedy można rezerwować bilety, kliknij tutaj.\nIle czasu zajmuje podróż pociągiem na trasie Roma Termini - München Hbf?\nŚredni czas podróży na trasie Roma Termini - München Hbf to 11 godzin i 20 minut, a najszybszy czas podróży to 8 godzin i 42 minuty. W przeciętny dzień powszedni na trasie Roma Termini - München Hbf odjeżdża(ją) 13 pociągów dziennie. Czas podróży może być dłuższy w weekendy i święta; skorzystaj z naszego narzędzia do planowania podróży na tej stronie aby wyszukać konkretną datę.\nO której godzinie odjeżdża pierwszy i ostatni pociąg dnia na trasie Roma Termini - München Hbf?\nPierwszy pociąg na trasie Roma Termini - München Hbf odjeżdża o 06:45. Ostatni pociąg na trasie Roma Termini - München Hbf odjeżdża o 22:40. Pociągi, które odjeżdżają o wczesnych godzinach porannych lub bardzo późnym wieczorem mogą oferować usługi sypialne. Alternatywnie, niektóre popularne trasy mogą być obsługiwane przez całą noc z mniejszą częstotliwością. Usługi w weekendy i święta mogą być rzadsze; skorzystaj z naszego narzędzia do planowania podróży na tej stronie, aby wyszukać konkretną datę.\nCzy istnieją bezpośrednie połączenia kolejowe na trasie Roma Termini - München Hbf?\nTak, można odbyć podróż na trasie Roma Termini - München Hbf bez przesiadek. Dostępny jest 1 pociąg bezpośredni na trasie Roma Termini - München Hbf. Chociaż może być ich mniej w zależności od dokładnej daty wyjazdu.\nJak wrócić do Roma Termini?\nPociągiem, oczywiście. Zobacz pociągi na trasie München Hbf - Roma Termini.\nPodane informacje są ustalane na podstawie planowej usługi kolejowej na trasie Roma Termini - München Hbf dla typowego dnia w tygodniu za pomocą danych rozkładu jazdy w dniu 27.03.2018. 27.03.2018. W weekendy, święta lub inne dni wyjątkowe dostępnych może być mniej usług. Oferowany zakres taryf został wyszukany przez naszych klientów w serwisie Trainline w dniu 01.10.2018 na podróż w dniu 01.10.2018 i obejmuje bilety dla dorosłych w klasie ekonomicznej bez użycia kart rabatowych i podróży autokarem.\nMünchen Hbf - Berlin Hbf\nParis Gare de Lyon - Lyon Perrache


Powróciliśmy do salonu.\n— Co za wstrętny typek — powiedziała oburzona Ewa.\n— No kochani, teraz widzicie jakimi ludźmi oni się otaczają — oznajmił Antoni spokojnie, ale dobitnie. — Trzeba zachować szczególną ostrożność panowie i panie — westchnął i wstał z wysokiego stołka. — Na mnie już czas, a ty Tomaszu nie zapomnij, że w najbliższy weekend jest wystawa kotów. Masz nowe zadanie i jeszcze dziś zadzwoń do Oleńki — powiedział z naciskiem. — Ukłonił się i ucałował dłonie pań.\nWyszedł, a Marianna podążyła za nim.\nPrzez dłuższy czas nie wracała.\nEwa wstała z fotela i zaczęła zbierać puste filiżanki i talerzyki. Milczała.\n— Może jeszcze herbaty zrobię braciszku? — zaproponowała. — Za chwilę niosła na tacy pachnący złocisty napar. Obok postawiła buteleczkę rumu.\nSiedzieliśmy w milczeniu i delektowaliśmy się tym boskim napojem.\n— Pójdę już — zagadnąłem, podnosząc się z sofy. — Jestem bardzo zmęczony tym wyjazdem i całym zajściem. Dzięki za herbatę — uśmiechnąłem się do Ewy.\n— Wyjdę z tobą — opowiedziała. — Zobaczę, gdzie Marianna się zawieruszyła.\nWziąłem torbę i wyszedłem na zewnątrz. Murka przybiegła do mnie, szczekając radośnie. Rozejrzałem się, ale nigdzie nie dostrzegłem babci.\n— Co się dzieje? — usłyszałem za sobą wystraszony głos Ewy. — Po czym szybko skierowała swe kroki za dom.\nPoszedłem za nią. Na ławce w ogrodzie siedziała skulona Marianna. Była bardzo blada, a w ręce trzymała gazetę. Kiedy podała mi ją, wiedziałem już wszystko. Z pierwszej strony patrzyła na mnie młoda i ładna kobieta, a nagłówek wbił mnie w ziemię.\n— Zaraz, czy to nie jest ta sama dziennikarka co... — krzyknąłem.\n— Tak Tomaszu, to ta biedna Maria — wyszeptała z trudem. — Dranie zamordowali ją z zimną krwią.\n— Babciu, skąd masz gazetę? — zapytała nagle Ewa.\n— Leżała na trawniku, o tam — odpowiedziała, wykonując ruch ręką. — Ktoś specjalnie podrzucił — chcą nas zastraszyć — ciągnęła dalej.\nUspokoiłem obydwie kobiety i udałem się do siebie. Kiedy wszedłem do domu, poczułem pustkę. Spojrzałem na zegar, dochodziła dwudziesta. Z szafki wyjąłem whisky, a z lodówki kubełek z lodem. Usiadłem przy biurku i odpaliłem komputer.\nNa telefonie wybrałem w kontaktach pozycję Oleńka... zadzwoniłem – po chwili odezwała się poczta głosowa i... a po sygnale nagraj wiado... rozłączyłem się.\nNalałem do szklanki złocistego płynu i jednym haustem wypiłem, bez delektowania się smakiem. Zapaliłem papierosa i wpisałem w Google Maria Hnatowska. Moim oczom ukazał się komunikat.\nDziennikarka śledcza z Krakowa, lat dwadzieścia dziewięć. Dobrze zapowiadająca się i z ogromnym talentem detektywistycznym. Ostatnio zajmowała się sprawą przerzutu młodych dziewcząt z Ukrainy do Europy. Zginęła w wypadku samochodowym w niewyjaśnionych jak dotąd okolicznościach. Śledztwo prowadzi Prokuratura Krakowska.\n— Kurwa mać — zakląłem głośno.\nRównocześnie rozległ się telefon.\n— Halo — zbaraniałem i już poważnie — słucham.\n— No Tomasz — zapiszczała. — Co ty wyrabiasz? Uciekasz jak rozkapryszony mały chłopczyk z piaskownicy — zamruczała niczym kotka.\n— No kto to mówi? — zripostowałem i roześmiałem się głośno. — Sama uciekasz, zostawiając mnie na godzinkę i nie wracasz... nie dokończyłem.\n— Tomasz, bo ja jestem kobietą kreatywną i nie śpię tak jak inni — rozchichotała się ironiczne. — Interesy ponad wszystko!\n— Dobrze, niech ci będzie — przytaknąłem. — Ale żeby cię przeprosić i wreszcie sfinalizować spotkanie, zapraszam cię w najbliższy weekend na międzynarodową wystawę kotów. Milczenie po drugiej stronie wskazywało na zaskoczenie.\n— Nie wiedziałam, że interesujesz się kotami — stwierdziła. — Chętnie skorzystam, bo nawet próbowałam załatwić wejściówki, ale już było za późno.\n— Widzisz, nawet taki mały chłopczyk potrafi cię czymś zaskoczyć — dodałem. — Stare czasy. Jestem honorowym członkiem Krakowskiego Klubu Felinologicznego. I na takie imprezy mam pierwszeństwo — oznajmiłem z dumą. — Tylko powiedz, czy rezerwujemy dwa dni, czy jeden?\n— No tu mnie ponownie zaskoczyłeś? — pisnęła. — Umówmy się wstępnie na dwa dni, ale w czwartek odpowiem ci definitywnie — oznajmiła.\n— No to do zobaczenia aniele — westchnąłem czule.\n— Ha, ha, ha — zaśmiała się kokieteryjnie i się rozłączyła.\nMa twardy orzech do zgryzienia... pomyślałem i upiłem spory łyk whisky. Wyszedłem na taras i prawie zamarłem, bo na jednym z foteli ratanowych siedział Antoni.\n— Co ty tu kurwa robisz? — zapytałem donośnym głosem i z bijącym sercem, które mało nie wyskoczyło mi z klatki.\n— Uspokój się — szepnął Antoni — bo wypłoszysz śpiące ptaki w zaroślach. — Postanowiłem właśnie dzisiaj napić się z tobą wódki i trochę opowiedzieć o sobie — zakomunikował.\nWeszliśmy do salonu i usadowiliśmy się wygodnie w fotelach, bo czekała nas długa męska rozmowa.\n— Tomaszu — pamiętaj — to, co ci opowiem, będziesz musiał zatrzymać w tajemnicy — zakomunikował poważnie.\n— Antoni i znowu odkrywasz kolejne karty i grasz ze mną w pokera jakie jest życie — szepnąłem, gasząc papierosa w popielniczce niemal pełnej na wpół wypalonych niedopałków. — Coś ściskało mnie w gardle, a oczy napełniały się łzami i cholernie zaczynały piec. Chyba po raz pierwszy od śmierci mojego ojca zatęskniłem, poczułem chęć wypłakania i przytulenia się do kogoś bliskiego.\nAntoni spojrzał na mnie, bez słowa podniósł się z fotela i mocno mnie objął. Usłyszałem szloch... a mówią, że prawdziwy mężczyzna nigdy nie płacze.\nDo naszego duetu dołączyła Murka ze swoim wyciem i tak nas tym sparodiowała, że wybuchnęliśmy obydwaj gromkim śmiechem.\n— Polej Tomaszu — wydusił z siebie Antoni i spojrzał na mnie zaszklonymi oczami.\nNalałem do połowy szklanki, a on jednym haustem wypił whisky i rozejrzał się po salonie.\n— Co byś powiedział na to, gdybyśmy otworzyli jakiś wspólny interes — rzucił zagadkowo.\nNie odpowiedziałem, byłem zaskoczony. O jakim interesie on myśli? Zastanawiałem się.\nObserwował mnie bacznie. Jego ostre, orle i nieprzeniknione oczy spoczęły na mnie nieruchomo. Zauważyłem od dawna, że miał on coś takiego w nich niczym wiązki rentgena. Potrafił prześwietlić na wylot czyjeś myśli i właśnie w tej chwili to robił. Zapaliłem papierosa i zaciągnąłem się mocno.\nNagle ten człowiek o posrebrzonych włosach i rysach drapieżnego ptaka przerwał milczenie. Uśmiechnął się cynicznie, wiedząc bardzo dobrze, co myślę.\n— Zanim przejdziemy do konkretów, musimy coś zjeść — obwieścił tubalnym głosem. — Po czym wydał telefoniczne polecenie swojemu kierowcy. — Tomaszu — zwrócił się do mnie. — Zapamiętaj tylko jedno, że to, co dzisiaj usłyszysz, będzie cię wiązać dochowania tajemnicy do grobowej deski — wyszeptał z trudem.\nKiwnąłem głową na znak, że się zgadzam i poczułem dreszcze na ciele.\n— Nie wiem, czy już ci mówiłem, jak tak, to się powtórzę — oznajmił. Wychowywałem się w domu dziecka. Rodziców nigdy nie poznałem i nawet nie próbowałem ich odszukać. Byłem niesfornym dzieckiem, a potem zbuntowanym nastolatkiem. Miałem żal do wszystkich kobiet. Ile razy wyobrażałem sobie swoją matkę. Chciałem poczuć jej zapach i dotyk. Ile razy w nocy śniłem o niej i malowałem jej obraz w myślach. — Zamilkł na chwilę. — A ile razy chodziłem na nabrzeże i patrzyłem za odpływającymi statkami i marzyłem o tym, aby kiedyś popłynąć i odszukać swoją tożsamość, swoje miejsce na ziemi.\n— Morze, statki — wtrąciłem.\n— Tak Tomaszu — utwierdził — ale po kolei — dowiesz się wszystkiego — ciągnął spokojnie swoją opowieść. — Mieszkałem do ukończenia osiemnastego roku życia w domu dziecka w Szczecinie, gdzie ukończyłem Technikum Samochodowe. Po opuszczeniu bidula zaczęło się życie zbyt szybkie i burzliwe. Rozsądek przegrał z głupotą. Chęć zarobienia dużych pieniędzy popychał mnie w światek przestępczy. Jako mechanik samochodowy zatrudniłem się w jednej z dziupli zajmującej się kradzieżą samochodów, zbiłem dość duży kapitał i postanowiłem założyć własny biznes. Jednak nie było to takie proste. Ci na górze byli bezwzględni i trzymali porządek. Wszedłem w układ, byłem pośrednikiem i zajmowałem się przemytem samochodów i narkotyków z Niemiec. Powoli wkraczałem w otchłanie mafii. Prawie cztery lata żyłem w luksusie, o jakim szary człowiek nawet nie był w stanie sobie wyobrazić. Jednak nie mogłem tak żyć, nie mogłem co rano spoglądać w lustro na swoje oblicze. Cały czas miałem przed oczami ofiary naszej zbrodniczej działalności. Zacząłem zastanawiać się nad odejściem z tej branży, jednak nie było to możliwe. Postanowiłem więc wyjść z tego jedynie słuszną drogą. Zacząłem zbierać kwity o działalności całego przemysłu narkotykowego i jego głównych szefów. A kiedy miałem spore dowody, zgłosiłem się do CBŚ.\nMiałem dwadzieścia osiem lat i nic do stracenia. Zostałem świadkiem koronnym w procesie. Zmieniono wszystko w moim życiu. Dla nich stałem się dobrym materiałem na pracownika w ich służbach. Bez rodziny i bez celu. Wysłano mnie na szkolenia i studia. Szybko wyuczyłem się na porządnego agenta. Zmieniono mi nazwisko, moją tożsamość i wygląd. Zamieszkałem w Krakowie i zacząłem normalne życie. Byłem i jestem tajnym współpracownikiem służb specjalnych. Pod przykrywką różnych działalności prowadziłem dostatnie życie i zajmowałem się tajną służbą.\nPrzychylił szklankę i wypił do końca. Na chwilę zamilkł. Cisza, jaka zapanowała, aż była nieprzyjemna. Nawet nie było słychać naszych oddechów.\n— Antoni czym mnie jeszcze zaskoczysz? — zapytałem ze złością. — Pewnie Marianna też jest tajną agentką — stwierdziłem.\n— Tomaszu, spojrzał na mnie i odpowiedział spokojnie. — Marianna to kobieta o stu twarzach, ale ma tylko jedno ogromne serce. — Ty nawet nie wiesz, ile jej zawdzięczasz. Ale to ona cię o tym powiadomi, kiedy przyjdzie pora. Pozwól, że dalej pociągnę swoje opowieści niczym z Archiwum X. Kiedyś nazwałem się Stanisław Koralewicz i byłem chłopakiem z bidula przy ulicy Walecznych w Szczecinie. Zostałem rodowitym krakowianinem, miałem swoje miejsce i pochodzenie. Prowadziłem spokojne życie, aż do czasu poznania Aleksandry, która sprawiła, że straciłem głowę i opuściłem świat i portki. Powiem ci w sekrecie, że była moją wielką miłością. Kobietą, o której zawsze marzyłem. Pierwsza to moja matka, której nigdy nie widziałem i druga Aleksandra, bezwzględna, ale kochana kobieta. Dlatego ostrzegam cię przed jej urokiem, który jest zabójczy.\n— Antoni! — krzyknąłem. — Przecież sam mnie wepchnąłeś w jej szpony.\n— Dlatego proponuję ci układ — odpowiedział. — My ci zapewniamy wyszkolenie, a ty nam służysz swoją inteligencją i bogatym doświadczeniem poznawczym. Swoim spokojem i sprytem dałeś nam namiary na zorganizowaną grupę przestępczą. Dlatego razem z inspektorem Lemańskim postanowiliśmy wciągnąć cię w ten układ. Jesteś poza podejrzeniem i pewnie nikt z nich nie traktuje cię poważnie. Dla nich jesteś zgnuśniałym starym kawalerem i do tego alkoholikiem. Dlatego będziesz komunikatorem pomiędzy nimi a nami.\n— Hola, hola Antoni — zaprotestowałem. — Jeszcze nie zgodziłem się na ten układ. Możesz dać mi trochę czasu? — zapytałem.\n— Nie — odpowiedział definitywnie. — Twoje kiwnięcie głową na samym początku było zgodą. Po pierwsze nie masz wyboru, po drugie, po jaki huj będziesz się zastanawiać, jak nie masz wyboru — przypieczętował zwycięsko. — A po trzecie teraz będziesz robił to, co będzie konieczne. Masz za zadanie zdobyć ten nieszczęsny czarny notes — roześmiał się — I zrobisz to na wystawie kotów. — stwierdził stanowczo. — A teraz pozwól, że cię opuszczę.\nWyszedł, a ja zostałem ze swoimi myślami. Nie wiem, kiedy usnąłem, ale gdy usłyszałem głośne szczekanie Murki była trzecia piętnaście.\nkaszmir opublikowała opowiadanie 31.07.2019 w kategorii kryminał, użyła 2099 słów i 12505 znaków, zaktualizowała 31 lip 2019.\nPonownie mnie zaskoczyłaś. Świetna część. Szkoda dziennikarki. Dużo niewyjaśninych tajemnic, które wprost uwielbiam.\n"Kobietą, o której zawsze marzyłem. Pierwsza to moja matka, której nigdy nie widziałem"- piękne zdanie...\nkaszmir· 31 lip 2019\n@Duygu Pięknie dziękuję za zainteresowaniem moim pierwszym tak długim tekstem. Tajemnice pewnie się powoli wyjaśnią, albo zabrane zostaną do ziemi. Pozdrawiam serdecznie\n@kaszmir Jest on faktycznie pokaźnej długości w porównaniu do poprzedników, ale czytało się tak dobrze i lekko, że nawet nie odczułam długości\nSpeker· 31 lip 2019\n@Speker dzięki za wytrwałość i zaciekawienie.\nAlexAthame· Wczoraj o 7:11


Archiwa: Robert Lewandowski - GIGA SPORT\nBayern Monachium podał cenę za Lewandowskiego\nPrzyszłość Roberta Lewandowskiego w Bayernie Monachium jest nadal nieznana. Polski napastnik nadal nie przedłużył kontraktu z bawarskim klubem. Niemiecki tygodnik "Kicker" twierdzi, że Bayern ustalił kwotę odstępnego za Lewego. Kontrakt Lewandowskiego z Bayernem Monachium wygasa...\nMaciej - 19 kwietnia 2022\nRobert Lewandowski trenuje na korcie tenisowym [FOTO]\nWyświetl ten post na Instagramie Post udostępniony przez Robert Lewandowski (@_rl9) Robert Lewandowski w przerwie między strzelanem goli i biciem kolejnych rekordów postanowił kibicować Idze Świątek i... przy okazji samemu wziąć się za tenis. Od kilku tygodni lekcje...\nRobert Lewandowski super star!!!\nRobert Lewandowski został wybrany najlepszym piłkarzem świata w plebiscycie FIFA The Best. Robert Lewandowski w plebiscycie FIFA The Best bronił zdobytego przed rokiem tytułu. Także tym razem Polak nie miał sobie równych i po raz...\nMaciej - 18 stycznia 2022\nRobert Lewandowski pobił rekord i zabrał rodzinę do opery [FOTO]\nRok 2021 jest najlepszym w karierze Roberta Lewandowskiego. W ostatnich dwunastu miesiącach kapitan reprezentacji Polski zdobył 68 bramek, poprawiając swój indywidualny rekord aż o czternaście trafień. Robert Lewandowski po rozegraniu ostatniego w tym roku meczu...\nLewandowski nie przestaje. Dwa gole Polaka\nRobert Lewandowski zdobył dwa gola, a jego Bayern Monachium pokonał w Dortmundzie Borussię 3:2 w klasyku i jednocześnie meczu na szczycie piłkarskiej ekstraklasy Niemiec. Broniący tytułu Bawarczycy umocnili się na prowadzeniu w tabeli, a...\nMaciej - 4 grudnia 2021\nByły zawodnik Reprezentacji Polski Sławomir Peszko stanowczo nie zgadza się z kapitułą France Football i dał temu wyraz. Drugie miejsce Roberta Lewandowskiego w plebiscycie „Złotej Piłki” France Football, to najlepszy wynik w historii polskiej piłki....\nMaciej - 30 listopada 2021


Piec kuchenny na drewno Thermorossi Viola Stone\nStrona główna / Sklep / Kuchnie / Thermorossi Viola Stone\nPKuchnia wolnostojąca, powietrzna opalana drewnem. Piec kuchenny na drewno Thermorossi Viola Stone jest przeznaczony do ogrzewania jednego pomieszczenia dzięki emisji ciepła przez szybę oraz swoją obudowę. Kuchnia jest wyposażona w piekarnik znajdujący się obok paleniska. Piekarnik posiada osobne drzwiczki z termometrem, co umożliwia komfortowe pieczenie potraw. Dodatkowo na górze kuchni wolnostojącej znajduje się płyta grzewcza z fajerkami. Kuchnia na drewno jest idealnym rozwiązaniem jako dodatkowe źródło ciepła, zapewniającym przyjemny widok żywego ognia, pozwalając jednocześnie na atrakcyjną formę pieczenia i gotowania.\nPłyta do gotowania jest wykonana z żeliwa szczotkowanego. Drzwi paleniska i szuflady są wykonane z żeliwa. Natomiast boki są wykonane z ręcznie wykonanych kafli z naturalnego kamienia- steatytu. Kafle są umieszczone również w dolnej części frontowej korpusu.\n2- Starter ułatwiający szybkie rozpalenie w kuchni\n3- płyta grzewcza wykonana ze szczotkowanego żeliwa\n9- Modulacja powietrza pierwotnego\n10- Elegancki kafel zasłaniający żeliwny popielnik\n11- Szuflada na narzędzia\n12- Emaliowany piekarnik (Wys.xSzer.xGł. 307x323x433)\nPodsumowując kuchnia wolnostojąca na drewno Thermorossi Viola Stone została wykonana w całości we Włoszech z największą dbałością o każdy szczegół.


Czteropostową historię Krówek od JPM-u zaczynamy od wersji kokosowej. Jej opakowanie jest szokujące! Zamiast jakiegoś zwyczajowego niebieskiego wariantu - dostaliśmy słoneczną żółć. Przełamanie schematów jak się patrzy. Ale mućka jest, więc nie do końca. Dziwny jest to stwór, dzięki rogom, wygląda nieco diabelsko, co gryzie się (a może i nie?) z uśmiechem szaleńca. Do tego mamy po bokach biało-czerwone kwiatki, które wprowadzają miłą patriotyczną nutę. Wyrok - średnio na jeża. Kolejne zdziwko przyszło w czasie unpackingu - poskąpili na extra folii i pomadka musiała być odrywana od aluminiowego papierka. Podobnie jak u Jutrzenki - w zapachu brak kokosa, jedynie czuć słabiutko (i tłuściutko) cukier.\nKrówka jest koloru jaśniutkiego brązu, kształtu prostokątnego z różnymi odchyłami. Twarda z wierzchu, ledwo dałam radę ją przełamać na pół. W środku oczywiście brak ciągutki, została ino miękka i wilgotna (tłustawa) kruchość. Słodka, ale nie jakoś strasznie mocno, jak to czasem bywa z tymi cukierkami. W smaku jest mleczna, wiórki kokosowe są obecne, jednak jest ich malutko, są dość miękkie, małe i zauważyć można je jedynie pod sam koniec, gdy chrupną - raz czy dwa pod zębami.\nO ile za samą krówkowość można by było przyznać całkiem dobrą ocenę, to już kokosowość stoi, jak dla mnie, na zbyt niskim poziomie. Zwłaszcza jak porównamy ją do rywalki od Jutrzenki Dobre Miasto.\nOpis: Krówka kokosowa\nSkład: cukier, syrop skrobiowy, margaryna, mleko w proszku, serwatka w proszku, wiórki kokosowe, sól\nScrealieve Rebel 6 grudnia 2015 20:25\nNie znoszę krówek, nawet z wiórkami mnie nie przekonają.\nAjsza 6 grudnia 2015 22:38\nNa szczęście raczej nikt Cię nie będzie zmuszał do ich jedzenia? :)\nSzpilka ta 8 grudnia 2015 09:16\na ja krówki kocham <3 Sama ze mnie taka krówka xDD A kokosową bym spróbowała!


Do Berlina samochodem? Lepiej nie...\n01 stycznia 2008, 4:12\nOd 1 stycznia na terenie Berlina obowiązuje zielona strefa ekologiczna, do której będą mogły wjeżdżać jedynie samochody ze specjalną naklejką. Otrzymają ją tylko pojazdy spełniające wymogi dotyczące emisji spalin. Starsze pojazdy będą miały z tym spory problem.\nO zezwolenie na wjazd do zielonej strefy muszą się też ubiegać obcokrajowcy - zarówno ci którzy przyjechali tam na dłużej, jak i ci, którzy w mieście są choćby przejazdem. Za brak plakietki grożą mandaty w wysokości do 40 euro które, znając niemiecką skrupulatność, będą bezlitośnie wlepiane przez stołeczną policję.\nSamochody zostały podzielone na kilka grup: 4 dla tych wyposażonych w silniki diesla i 2 dla tych w silnikami benzynowymi. Zasada jest prosta: jeśli pojazd zakwalifikowano do grupy 1. (o normie czystości spalin poniżej EURO 1) nie ma on prawa wjazdu do centrum miasta. Samochody należące do grupy drugiej, trzeciej i czwarte mogą swobodnie poruszać się po zielonej strefie.\nJednak za kilka lat przepisy zostaną zaostrzone i 1 stycznia 2010 roku jedynie samochody z grupy czwartej, najbardziej przyjaznej środowisku, będą mogły jeździć w centrum niemieckiej stolicy.\nPlakietki będzie można kupić w wydziałach komunikacji komunikacji, stacjach diagnostycznych i autoryzowanych warsztatach za 5 euro. Nie będą się o nie musiały ubiegać motocykle, pojazdy trójkołowe, pojazdy osób niepełnosprawnych, samochody służb miejskich oraz maszyny budowlane i rolnicze.\nOprócz Berlina podobne zasady już obowiązują w Kolonii i Hanowerze. Wiele innych niemieckich miast, m.in. Monachium, Freiburb, Karlsruhe i Stuttgart mają zamiar pójść w ślady stolicy w najbliższym czasie.


Strona główna ⇒ bajki\nScooby Doo - odcinek 12 - Podejrzane sanatorium (The Harem Scarum Sanitarium)\nScooby Doo - odcinek 13 - Scooby Doo Honorowym Psem Policyjnym (High Rise Hair Raiser)\nScooby Doo - odcinek 14 - Przerażony pies spotyka demony (A Frightened Hound Meets Demons Underground)\nMam nadzieję, że Wam się podobało, ale to nie koniec, bo dopiero na serio wkraczamy w drugą serię ;).\nNadciąga jeździec bez głowy, brrr...\nScooby Doo - odcinek 11 - Jeździec bez głowy w Halloween\nNo to nasi bohaterowie, zwyczajnie poza Scooby'ym, mają dość dobre humorki ;).\nBajki Marioli S. - Onet.pl Blog\n"Dziewczynka i czytelnicy"\nPewnego szarego, zwykłego, banalnego dnia, dziewczynce\n"Jak to nic?"- spytacie. "Przecież to jest bajka, w bajce musi się coś wydarzyć."\nMoże właśnie dlatego dziewczynka - zdając sobie przecież sprawę z tego, że czytelnicy bajek na nią liczą - zmartwiła sie ogromnie. Zaczęła też się zastanawiać: może jednak coś się wydarzyło, napewno muszę sobie tylko przypomnieć. Jednak nie umiała znaleźć nic godnego bajki: nie spotkała księcia, ani czarownicy, nie rozmawiała z żabą, nawet nie uratowała żadnego ptaszka, ukrytego przez panią myszkę, nie fruwała, ani nie uciekała przed ogrem, no całkowicie nic godnego uwagi. "Przecież czytelników bajek nie interesuje to, że załatwiałam papiery na wynajem wilka na następny spacer do lasu"-pomyślała, przypominając sobie nieprzyjemną panią urzędniczkę, która nie mogła zrozumieć jej pretensji odnośnie poprzedniego pogryzienia (patrz bajka: dziewczynka i wilk). "I co ja biedna zrobię?" -zasmuciła się dziewczynka nad sobą i swoim straconym dniem. "Może.\nA myśleliśmy, że paiwan może mieć tylko upiorny... tyłek\nA tymczasem chodzi jeszcze o stopę:\nJam Łasica - odcinek 17 - Upiorna stopa Pawiana\nAh ten pawian...\nTagi: bajepl bajki bajki online Jam Łasica kreskówki Kreskówki Online\nPsy i koty Odwet Kitty HD\nKontynuacja historii o psach i kotach walczących o dominację nad światem. Tym razem Diggs – policyjny psi wyrzutek – zostaje zwerbowany do walki z przebiegłą Kitty Galore. Kotka, która chce przejąć władzę, to poważne wyzwanie. Aby ją powstrzymać, Diggs musi jednak najpierw zmierzyć się ze swoimi nieokiełznanymi instynktami – sukces nie będzie bowiem możliwy bez pomocy Catherine... kociej agentki. Download!\nStanisław Jachowicz “Bajki, Przypowiastki i Powieści”\nPosted by charliethelibrarian w dniu 25 Wrzesień 2011\nStanisław Jachowicz "Bajki..."\nMoi drodzy, chyba nie zaskoczę Was wyborem kolejnej lektury… Otóż jak dwie poprzednie ta też pochodzić będzie z zamierzchłych czasów. Tknięty opowieścią Wincentego Pola o chłopcu, który zachował polskość dzięki bajkom Stanisława Jachowicz postanowiłem te bajki przeczytać. Zagłębiłem się w czeluście przejść między regałami uzbrojony w Muchozol (nie wiem czy coś takiego jeszcze istnieje:D, ale tylko takie środki mamy na stanie w bibliotece). Wiedziałem, że aby dojść do “Bajek…” Jachowicza będę musiał przejść koło Królestwa Moby Dicka (mrówki, które zakładały tam cywilizację nauczyły się czytać właśnie dzięki “Moby Dickowi). Przekupiłem cywilizację rzucając im na pożarcie “Starego człowieka i morze” – to powinno zająć ich na jakieś dwie zimy. Książeczkę Jachowicza odnalazłem..\n| 2004-06-24 03:01:31 | skomentuj! (1)\nany hero here?\nz braku pieniędzy na nowe książki\nzaczęłam czytać te już kupione\ni znalałam wreszcie coś dla siebie\ntymczasem brakuje mi bohaterów jak z XIX-wiecznych powieści\ndobrych mądrych i silnych\nmoja obsesyjna piosenka ostatnich dni (mam nadzieję,.(1)\nwiersze biorą się z ciągłego podcinania sobie żył\no przypadkowe przedmioty\nBettelheim twierdził, że bajki pomagają przekonać dzieci o wartości życia.\nby odbitka | 2004-06-08 16:31:19 | skomentuj! (2)\nklechda domowa (cz. 2)\n- Dziewczynko podziel się, daj trochę -.\nAle zawsze). Ma to swoje zalety i wady. Nie gadam z nim za bardzo o pracy co jest i zaletą, i wadą… Mamy oboje swoje życie co też jest ok. - dopóki chcemy znajdować w tych naszych życiach czas dla siebie nawzajem. On pracuje w weekendy, ja nie… On ma w sobie coś takiego, że mnie całkiem roztapia, niewiarygodne jak może działać na mnie facet, który właściwie mógłby być moim ojcem… Jest naprawdę dobrze, i niech trwa. Temat ciążowy na drugim planie, on ma już troje swoich dzieci, i ciągle powtarza, że to ostatnie, najmniejsze (trzylatka) nie wzbudziło takich uczuć ojcowskich jak wcześniejsze („normalne”) dzieciaki. I dobrze. Wyłączyłam. Nie powiem,.\nZapomniałam jak opisać własne życie, w waszym sensie... - Onet.pl Blog\nDziwnym odgłosom. Wychylając się zza drzewa ujrzałam woddali wielką drewnianą klatkę. Nie była ona pusta.. w środkuznajdowali się ludzie. Byli to ludzie skrzywdzeni przez życie.Zgwałcone kobiety, dzieci dotknięte przemocą, niewidomi, kaleki..Przerażający widok, ale chęć pomocy była o wiele silniejsza. Wszystkozdało się być przeciwne mojej decyzji. Podmokła ściółka.\nTą pieprzoną klatkę..błagania o pomoc ściskały moje serce. Byłam wściekła na siebie; takwiele chciałam, a nie mogłam zrobić nic. Konałam.. nikt nie pomógł,nikt nie zrobił tego za mnie. Dlaczego jesteście tak cholernie obojętni?\nWiem, że znasz te miejsca i myśli które w mojej głowie tworzą bale maskowe, które w odpowiednim przebraniu i masce tworzą piękną maskaradę. Mówisz, że to bajka, że teraz możemy powiedzieć, że mamy wszystko. I wtedy zdaję sobie sprawę, że w bajkach nikt nie musiał podkreślać ich piękna, magia unosiła się w powietrzu i odurzała swoją słodką.\nKarolek był dzieckiem bardzo nieśmiałym, wrażliwym i spokojnym. Pewnego dnia przychodząc do domu oznajmił mamie, że z okazji walentynek koniecznie chce przygotować kartki z życzeniami dla wszystkich koleżanke i kolegów ze swojej klasy.\n"To przecież nie ma sensu!" wykrzyknęła zdenerwowana mama.\nKażdego dnia obserwowała dzieci wracające ze szkoły. Karolek zawsze szedł na końcu. Inni byli roześmiani, tworzyli wesołą i krzykliwą bandę, a Karolek zawsze był na uboczu. Jednak po pewnym czasie mama zdecydowała się.\nMiłość, która zmieniła świat... - Onet.pl Blog\n-Ja przepraszam, ja nie chciałem na ciebie krzyczeć...-zaczął się tłumaczyć przytulając do siebie dziewczynę.\nNie dostał odpowiedzi. Poczuł, że dziewczyna osuwa się na podłogę, więc złapał ją szybko i usiadł na kafelkach patrząc na nią ze strachem.\n-Runo...? Ej, Runo-dotknął jej różowego policzka.-Runcia... Bo zrobię coś.\nR: Eh... ale powiem ci jedno.. bardzo to lubię * znowu go całuje*\nD: *słyszy huk* Oho, moja siostra znów nie panuje nad sobą >.<\nA: Juuhuu aj chcę jeszcze raz!!!\nR: A mojej odwala ^^ * wtula się w niego*\nM: Nie, dzięki, poproś Runo! *zatrzaskuje jej drzwi pod nosem* Dobranoc!\nD: *przytula ją do siebie* Chodź, zobaczmy co się.\nM: *wydłużają jej się kły i powoli dotyka nimi szyi Anki*\nR: O twoje usta baranie! No dobra zanoś mnie ty książę z bajki.\nD: *wyszczerz* Oczywiście princesso! *zanosi z radochą*\nA: Wiiii polatam z Aniołkami... * oprzytomniałą odwraca się tak by Melte ugryzła.\nBo to, że na wiele decyzji jest już za późno, zapewne do Ciebie dotarło, a to że zmarnowałeś bodaj tysiąc szans, by coś w życiu zmienić pozostaje w sferze bajek, w które i tak nie wierzysz. Zapewne masz jakiś talent, którym jeszcze nikomu się nie pochwaliłeś. Bo o siedzeniu cały dzień przed komputerem czy telewizorem powiedzieć tak nie.\nAntyperspirant. Tak już prawie trzydzieści lat!\nJaki więc sens ma Twoje istnienie, przeżywanie na nowo starych wciąż porażek? Przecież nic się nie zmieni, nie masz na to odwagi, o chęciach już nie wspomnę. A jednak dostałeś w prezencie od kogoś to życie, więc go ośle nie zmarnuj. Jeśli tylko z.\nŁadu, w samej dołu piżamie leciałem kilometry sekund, by gruchnąć na dnie z nosem w puszcze po piwie. A przecież, rękę dałbym sobie uciąć, że wczoraj nie piłem. I dziś byłbym nie miał kurwa ręki. Dobranoc!\nA może o to właśnie chodzi, że musisz spróbować.?\npozytywnie miło słodko radośnie szczęśliwie optymistycznie kolorowo, czarująco, fascynująco niesamowicie pięknie, bajecznie doskonale zachwycająco najfajniej na świecie.\nTo kurwa spróbuj zapomnieć.\n.Rodzice nigdy nie mieli z nią problemow,Jak niektórzy z dziećmi w naszym wieku..Cały swój wolny czas, poświęcała fotografi, była w tym naprawdę dobra .W przyszłości chciała studiować w tym kierunku, a za parę lat, otworzyć własną galerię, ze swoimi zdięciami .Chodz była tak młoda miała już.


Amazone COMBINE 3 M Siewnik do siewu bezpośredniego , 01480 SAVIGNEUX - Używane ciągniki i sprzęt rolniczy - Giełdamaszyn24.pl\nSiewnik do siewu bezpośredniego Amazone COMBINE 3 M\nAmazone COMBINE 3 M Siewnik do siewu bezpośredniego\n  Nr.-QF: 6927486 / Nr. wewnętrzny: 1727989\nCOMBINE 3 METRES.\nKE 303 PACKER PORTACOURT SEMOIR D9-30 FLEXIDOIGTS.\nInteresuję się Państwa ofertą 'Amazone COMBINE 3 M Siewnik do siewu bezpośredniego ' (nr QF: 6927486). Proszę nawiązać kontakt.\nPodobne ogłoszenia, jak Amazone COMBINE 3 M w kategoriiSiewnik do siewu bezpośredniego\n8.400 €(zawiera 20% VAT)


[vik] okiem na świat - Strona 2\n[vik] okiem na świat\nWątek: [vik] okiem na świat\n12-09-2015, 17:44 #11\nOdp: [vik] okiem na świat\nWitam Po dłuuuugiej przerwie wróciłam z małymi nowościami. Na początku pragnę dodać, że zdjęcia to totalny niewypał. Byłam 11 dni w Turcji, nacykałam mnóstwo zdjęć. Po wrzuceniu ich na komputer byłam rozczarowana - zdecydowana większość zdjęć rozmyta, źle wykadrowana. No cóż.. ważne, że mam jakąś pamiątkę Zapraszam do komentowania!\n12-09-2015, 18:04 #12\n12-09-2015, 21:26 #13\nnr 3, najlepsze z tych co dziś pokazałaś.Choć znów kadrowanie się kłania.przeszkadza ta konstrukcja z jakiś rur lub innych materiałów. A trzeba było się przesunąć prawo jedyny plus za oryginalny kapelusz czy Ty jesteś leworęczna, że tak obsługujesz aparat ?\nnr 4,całość leci w lewo co jakby zaprzecza prawom fizyki\nnr 9, znów Ci poleciało wszystko w lewo\n13-09-2015, 21:12 #14\nRobię coś, czego się boje. Mianowicie wrzucam pierwsze zdjęcia "portretowe". Takowych sesji, o ile mogę to nazwać miałam tylko dwie. Proszę o konstruktywną krytykę, wskazanie błędów jakie popełniłam, żeby następnym razem poprawić wszystkie niedociągnięcia. Dopiero się uczę, więc zależy mi na tym Co do obróbki zdjęć, totalna plama, więcej tego nie zrobię.\n16-09-2015, 20:32 #15\nvik, czekam na zdjęcia nie wcześniejsze, pokaż to co zrobiłaś już po małej dawce wiedzy .Nie ma sensu cofać się do tyłu.Ucz się,rób zdjęcia i ucz się\n23-09-2015, 21:04 #16\nOstatnio edytowane przez vik ; 23-09-2015 o 21:05\n« [piwko] Zdjęcia nocne | Sfotografowałem UFO? »


Oni się nawrócili\nŚW. PAWEŁ – DROGA DO DAMASZKU\nKim był Szaweł (Paweł) z Tarsu? On sam podaje swą skróconą biografię: Obrzezany w ósmym dniu, z rodu Izraela, z pokolenia Beniamina, Hebrajczyk z Hebrajczyków, pod względem stosunku do Prawa faryzeusz (Flp 3,5); urodzony w Tarsie, w Cylicji. Był zatem prawowitym Żydem. Po zapoznaniu się z nową doktryną opartą na rodzącej się Ewangelii, uznał ją za herezję i chciał ją całkowicie wyplenić.\nKiedy zapadł wyrok na chrześcijańskiego diakona Szczepana, Szaweł wziął udział w jego ukamienowaniu, przytrzymując szaty egzekutorów. Śmierć św. Szczepana zainicjowała falę prześladowań rodzącego się Kościoła. Naśladowcy Chrystusa masowo uciekali z Jerozolimy, docierając aż do Damaszku. Szaweł udał się tam z misją pojmania i uwięzienia zbiegów.\nScena nawrócenia świętego Pawła jest dobrze znana: wraz ze swymi towarzyszami zmierzał do Damaszku, gdy nagle niebo rozświetlił oślepiający błysk, który powalił go na ziemię. Szaweł usłyszał wtedy poruszający głos:\n– Szawle, Szawle, dlaczego mnie prześladujesz?\nLeżąc na ziemi, spojrzał w górę i ujrzał Jezusa Chrystusa.\n– Kim jesteś, Panie? – zapytał.\n– Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz.\nWtedy strumień światła zalał jego duszę.\n– Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić.\nSzaweł podniósł się z ziemi, a kiedy otworzył oczy, nic nie widział (Dz 9,1-8).\nTowarzysze zaprowadzili go do Damaszku. Tam, przez następne trzy doby w samotności, w mroku pościł i medytował. Tak Paweł stał się wielkim apostołem, który nawracając pogan, potwierdził swą wiarę, oddając za nią życie.\nŚW. AUGUSTYN – OD HEREZJI DO ŚWIĘTOŚCI\nŚwięty Augustyn, biskup Hippony, napisał w swoich Wyznaniach: Stworzyłeś nas Boże jako skierowanych ku Tobie i niespokojne jest serce nasze dopóki w Tobie nie spocznie. Zaiste – po wielu latach błądzenia – jego serce spoczęło w Bogu i zyskało spokój.\nŚwięty Augustyn, ojciec i doktor Kościoła, zanim stał się jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci chrześcijaństwa, prowadził rozpustne życie. Związał się z kobietą, z którą żył bez ślubu, miał z nią dziecko. Niestety, przystąpił też do heretyckich manichejczyków. Na to wszystko z ogromnym bólem patrzyła jego pobożna matka – św. Monika.\nPochodzący z Kartaginy Augustyn był wykładowcą retoryki, później udał się do Italii – do Rzymu, a następnie do Mediolanu. Matka podążyła za nim, mając pewność, że Pan Bóg nie odrzuci jej długiej, prawie dwudziestoletniej modlitwy o nawrócenie syna.\nAugustyn spotkał w Mediolanie św. Monikę zalaną łzami. Na ten widok odezwał się poruszony: Matko, jestem pewien, że syn tylu łez musi powrócić do Boga.\nI łaska wiary zamieszkała w tym gorącym człowieku. Dwuletni pobyt w Mediolanie był kluczowy. Wielkie wrażenie zrobiły na nim kazania tamtejszego biskupa, św. Ambrożego i listy św. Pawła.\nW pewnym momencie zastanawiając się nad sensem swego życia, usłyszał głos dziecka: Bierz i czytaj! Zrozumiał, że to głos samego Boga. Chwycił więc Ewangelię, gdzie natrafił na fragment Listu do Rzymian: Żyjmy przyzwoicie jak w jasny dzień: nie w hulankach i pijatykach, nie w rozpuście i wyuzdaniu, nie w kłótni i zazdrości. Ale przyobleczcie się w Pana Jezusa Chrystusa i nie troszczcie się zbytnio o ciało, dogadzając żądzom. (Rz 13,13-14)\nTo był właśnie ten moment zwycięstwa nad sobą. W Wielki Czwartek, 22 kwietnia 387 roku zostało ono potwierdzone oficjalnym wyznaniem wiary. W Wielką Sobotę św. Ambroży odmówił nad nim egzorcyzmy, a w uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego Augustyn zasilił szeregi Mistycznego Ciała Chrystusa. Kościół zyskał wielkiego filozofa, gorliwego biskupa, ojca i doktora Kościoła, a przede wszystkim wielkiego świętego.\nFRYDERYK CHOPIN – NAWRÓCENIE W OSTATNIEJ CHWILI\nUrodzony w Żelazowej Woli, został ochrzczony w kościele św. Rocha w Brochowie. Po przyjeździe do Paryża wszedł w tamtejszy świat bohemy artystycznej. Wciągnęła go też miłość do kochanki Georges Sand. Cały ten światowy blichtr sprawił, że wczesna pobożność, którą Chopin „wyssał z mlekiem matki”, pozostała jedynie rodzinnym wspomnieniem.\nCiężka choroba, gruźlica, która spalała jego organizm, powoli budziła w nim chęć powrotu do Boga. Świadkiem tego był zmartwychwstaniec, ks. Aleksander Jełowiecki, który był przy autorze Marsza Żałobnego do samego końca. Wyniszczony chorobą Fryderyk, zachęcony przez pobożnego kapłana, ze łzami w oczach najpierw ucałował krucyfiks, a następnie przyjął wiatyk. I – jak wspominał zmartwychwstaniec – odtąd stał się już innym człowiekiem. Kapłan był też świadkiem małego cudu, gdy widział przyjaciół i znajomych kompozytora – ateuszy i protestantów, którzy zachęceni przez artystę, zaczęli odmawiać w intencji umierającego Litanię do Wszystkich Świętych.\nW końcowej fazie życia genialny pianista zrozumiał, czym jest cierpienie. Jego słowa przekazał ks. Jełowiecki: O pięknaż to umiejętność przedłużać cierpienia. Gdybyż jeszcze na co dobrego, na jaką ofiarę! O jakże Bóg dobry, że mię na tym świecie karze! O jakże Bóg dobry! Piękne słowa i jakże aktualne zwłaszcza dziś, w dobie propagowania zbrodni eutanazji pod płaszczykiem fałszywej litości.\nChopin tuż przed śmiercią powiedział do swego przyjaciela-kapłana, dziękując mu za udzielone sakramenty: Bez ciebie, mój Drogi, zdechłbym jak świnia! A na koniec wymówił najsłodsze imiona: – Jezus, Maryja, Józef, ucałował Krzyż, powiedział: Jestem już u źródeł szczęścia. I skonał. Uratował duszę!\nGILBERT KEITH CHESTERTON – DROGOWSKAZY DO NIEBA\nPan Bóg postawił na życiowej drodze tego świetnego angielskiego pisarza osoby, które pomogły mu dotrzeć do światła wiary.\nUrodzony w 1874 roku w Londynie, został wychowany w dobrze sytuowanej rodzinie. Rodzice ochrzcili go we wspólnocie anglikańskiej. I na tym – na pewien czas – zakończyła się jego przygoda z chrześcijaństwem. Uznawał wprawdzie, że istnieje jakaś „siła wyższa”, ale odrzucał Kościół, dogmaty, sakramenty…\nZaczął interesować się buddyzmem, ezoteryką, spirytyzmem. Ale, co ciekawe, mimo to, żywił wielką sympatię do św. Franciszka z Asyżu i fascynował go katolicki kult Matki Bożej. Jak wiadomo, w zgodzie ze św. Bernardem nigdy nie słyszano, aby Maryja opuściła tego,\nkto się do Niej ucieka, Jej pomocy wzywa, Ją o przyczynę prosi, więc za jakiś czas Kościół zyskał w osobie Chestertona wielkiego i niezwykle inteligentnego obrońcę.\nJak już wspomniałem, Pan Bóg postawił na jego drodze różne osoby, które powoli pomagały mu się nawrócić.\nW 1901 roku ten wróg „instytucjonalnego chrystianizmu” ożenił się z głęboko wierzącą anglikanką Frances Blogg. Pod jej wpływem zaakceptował chrześcijaństwo jako „instytucję publiczną”. W dalszej konwersji pomagał mu jego przyjaciel, katolicki pisarz Hilaire Belloc, słusznie przekonany o wyższości katolickiej cywilizacji nad wszystkimi innymi. Następnym drogowskazem był anglikański kapłan Conrad Noel z sympatią odnoszący się do „papistów”. Otworzył mu oczy na fakt, że katolicy zgodni co do swojej wiary, mogą różnić się w poglądach na różne kwestie, co nasz bohater bardzo sobie cenił.\nPrzez kilkanaście lat pisarz pozostawał anglikaninem, ale skłaniał się ku katolicyzmowi, w czym sporą zasługę miał katolicki ksiądz z Irlandii John O’Connor. Jego inteligencja i wielka intuicja imponowały Chestertonowi.\nW 1920 roku wraz z żoną odwiedził Ziemię Świętą i Włochy, gdzie przed obrazem Maryi złożył obietnicę, że po powrocie do kraju zostanie katolikiem. Stało się to jednak dopiero w 1922 roku. We wrześniu przyjął sakrament bierzmowania. Po czterech kolejnych latach cieszył się z przejścia na katolicyzm swojej żony. Oddał duszę Bogu 14 czerwca 1936 roku.\nPrzypadki głośnych nawróceń można by wymieniać długo. Św. Teresa Benedykta od Krzyża, czyli Edyta Stein, Żyd Alfons Ratisbonne, Dietrich von Hildebrand, ojciec Otto Augustin Pavlicek…\nStwórca każdemu daje szansę. Puka do naszych serc i dusz. Nieraz dramatycznymi, czasem radosnymi, najczęściej zwykłymi, ale też niezwykłymi wydarzeniami. I czeka na naszą odpowiedź.\nPan Bóg stworzył nas bez naszego udziału, ale bez naszego udziału i naszej dobrej woli nas nie zbawi. Zatem, jak mówi Kościół w Środę Popielcową: Nawracajcie się i wierzcie w Ewangelię!\nArtykuł z PzM 68 styczeń/luty 2013 >\nNajważniejsza data w naszej historii\nDlaczego warto trwać w przymierzu z Maryją?\nMęczeństwo chrześcijan trwa!\nChwalebne jest pragnąć męczeństwa, ale nie należy go szukać\nŚwiętujmy po katolicku!\nUgandyjscy męczennicy – ofiary króla-homoseksualisty\nMałżeństwo jest nierozerwalne!\nSzkaplerz - znak przynależności do Maryi\nTy jesteś Piotr...\nwszystkie z działu Temat numeru >\nWidmo antyklerykalizmu krąży po Polsce… „Tęczowa” koalicja ateistów, neomarksistów, zwolenników swobodnego zabijania nienarodzonych i różnych osobistych wrogów Pana Boga ewidentnie dąży do konfrontacji siłowej z Kościołem.\nW lipcu ubiegłego roku, pragnąc uczcić Jubileusz 100. rocznicy Objawień w Fatimie, ofiarowaliśmy Matce Bożej w imieniu polskich czcicieli 10 000 białych lilii, by podkreślić Jej czystość, świętość, ale także by wynagrodzić wszelkie zniewagi i bluźnierstwa wyrządzane Niepokalanemu Sercu Maryi.\nW zeszłorocznej kampanii wzięło udział ponad 91 000 Polaków - wszyscy odmówili Akt oddania się Niepokalanej ułożony przez św. Maksymiliana Marię Kolbego.\nInstytut Ks. Piotra Skargi, zachęcony wielkim odzewem, postanowił umożliwić kolejnym czcicielom ofiarowanie Najświętszej Pannie białych lilii i bezwarunkowe oddanie się Jej opiece.\nDruga odsłona tej kampanii miała swój finał 27 czerwca bieżącego roku w Fatimie, w święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Przedstawiciele Instytutu ofiarowali Maryi w imieniu niemal 600 Polaków piękny bukiet 1600 lilii, a do archiwum Fatimskiego Sanktuarium trafił zdobny zwój upamiętniający tegoroczną akcję.\nNie wahaj się. Powierz Maryi swoje troski i dołącz do Apostolatu Fatimy\ndzwoniąc pod numer 12 423 44 23, wysyłając list na adres Instytutu\nbądź też za pośrednictwem strony internetowej www.fatima.pl.


24artykuly.pl :: Kredyt samochodowy online\nDodane przez jasiekbach w dniu 13.05.2013\nKategoria: Finanse Tagi: kredyt na samochód, kredyt samochodowy, kredyt samochodowy bez bik\nKredyty udzielane przez internet cieszą się obecnie coraz większą popularnością. Decydują się na nie te osoby, które cenią sobie komfort i oszczędność czasu, także te, które nie mają po drodze do placówki bankowej. Najczęściej przez internet wnioskujemy o kredyty gotówkowe, a także o kredyty pozabankowe w tym chwilówki. Również dostępne są kredyty samochodowe!\nJak zdobyć pieniądze na auto przez internet?\nKredyty na samochód przez internet przeznaczone są praktycznie tylko i wyłącznie dla stałych klientów banków. To główny wymóg, ponieważ na podstawie historii przychodów i rozchodów z konta bank ustala zdolność kredytową. Dlatego też nie jest konieczne w wielu przypadkach dostarczanie dodatkowych zaświadczeń. Gdy zdolność kredytowa nie będzie zadowalająca, bank może poprosić o dodatkowe zabezpieczenie, przesłanie dokumentów potwierdzających przychody. Po kredyt samochodowy można też zadzwonić do firmy i załatwić wszystkie formalności przez telefon.\nKredyt można przeznaczyć na kupno samochodu używanego lub nowego, motocykl, statek wodny, skuter, quad w zależności od swoich wymagań. Selekcja zarówno pojazdu, ja i sprzedawcy zależy tylko do klienta. Po pozytywnej decyzji kredytowej można mieć pieniądze w kilka minut później na swoim koncie i od razu przeznaczyć je na zakup samochodu.\nTakże w firmach pożyczkowych\nGdy ubieganie się o kredyt samochodowy w banku nie jest możliwe, wtedy można skorzystać z ofert pozabankowych. Do dyspozycji ma się w tej dziedzinie także dużo firm, które mogą pomóc w zdobyciu potrzebnej kwoty. Trzeba jednak pamiętać o tym, że oferty pozabankowe odznaczają się wyższymi kosztami – oprocentowanie, prowizje, dodatkowe koszty – razem mogą one wynieść nawet trzy razy więcej. Ogromnym plusem jest jednak łatwa dostępność środków i osoby, które nie posiadają zdolności kredytowej, mogą uzyskać pieniądze praktycznie od ręki. W przypadku wyższych sum czasami konieczne jest przedstawienie dodatkowego zabezpieczenia, na przykład podpisanie weksla in blanco, poręczenie, zastaw.\n« Egzotyczna Dominikana\nDokumenty do uzyskania kredytu studenckiego »


40. Przegląd Piosenki Aktorskiej 22 - 31 marca 2019 - Leya Magazine\n40. Przegląd Piosenki Aktorskiej 22 – 31 marca 2019\nBy Joanna Leja17/03/2019 Events, News\nJuż 22 marca rozpocznie się 40. jubileuszowa edycja Przeglądu Piosenki Aktorskiej. Wydarzenie potrwa 10 dni, uczestnicy mogą być przygotowani na wyjątkowe atrakcje.\nMiłośnicy piosenki aktorskiej znajdą w przestrzeni miejskiej coś dla siebie. Wędrująca po mieście orkiestra z przebojami PPA, zostanie posadzonych 40 drzew, minirecitale gwiazd i spotkania z artystami w radiowym studiu na Podwórku Capitolu, portrety artystów Przeglądu na Świdnickiej, archiwalia i multimedia.\nStudio festiwalowe poprowadzą radiowcy: oraz legendarny konferansjer Przeglądu Bogusław Sobczuk. Organizatorzy zapowiadają anegdoty, wspomnienia, śmiech i wzruszenie, będą piosenki śpiewane na żywo, a każde spotkanie retransmitować będzie następnego poranka Radio Wrocław, Radio RAM i Radio Wrocław Kultura.\nKażdego dnia 40 lecia grać będzie także wędrowna orkiestra, którą można będzie spotkać codziennie w południe przy pomniku Fredry na Starym Mieście i na 45 minut przed każdym przeglądowym koncertem.Tytuły wykonanych utworów będzie nosiło 40 drzewek, które wspólnie z Zarządem Zieleni Miejskiej posadzi ekipa PPA w okolicach Starego Miasta.\n40 zdjęć artystów związanych z PPA, czyli 40 Przykładów Portretu Artystycznego, można oglądać do końca festiwalu\n(czyli do 31 marca) na ulicy Świdnickiej. To fotografie Łukasza Gawrońskiego, robione od kilku lat za kulisami przeglądowych koncertów przy pomocy telefony komórkowego.\nW Teatrze Muzycznym Capitol, w Foyer za Witrażem i na Podwórku, można będzie posłuchać i popatrzeć na „Ech o”\n– taki tytuł nosi instalacja IP Group, złożona ze zmultiplikowanych fragmentów wspomnień, muzyki, zdjęć i innych archiwalnych materiałów Przeglądu Piosenki Aktorskiej.\nPrevious PostBetween Music: AquaSonic\nNext PostPremiera projektu ”Miuosh – Kobiety.”


Dobry dentysta w Sosnowcu - Forum\nHOME » POGADUCHY » DOBRY DENTYSTA W SOSNOWCU\nDobry dentysta w Sosnowcu\nPosty: 316 #5431066\nJaki gabinet dentystyczny polecacie w sosnowcu na leczenie zębów? Zleży mi na profesjonalnym leczeniu, skutecznym, ale też nie za drogo. Słyszałam dobre opinie o http://wesolystomatologia.pl/ a wy macie z nimi jakieś doświadczenia? Opinie mają pozytywne.\nPosty: 306 #5440544\nW Tychach lepiej w Endo Medica. Leczą tam naprawdę kompleksowo i do tego w konkurencyjnych cenach. Wykonują rtg zębów tychy również https://endo-medica.pl/rtg-zebow-tychy/. Nie trzeba w razie konieczności udawać się do innego miejsca. A przy leczeniu kanałowym na przykład zdjęcie rtg jest wskazane. Oczywiście o tym decyduje lekarz, pacjentki w ciąży nie mają skierowania na takie badanie jak i dzieci do lat 5. Ale u reszty jest to badanie krótkie i bezpieczne. W Endo Medica przyjmuje dr Terlecki i dr Terlecka. Mają bardzo duże doświadczenie, specjalizują się w stomatologii estetycznej i w leczeniu kanałowym. Za usługi można w tym miejscu płacić kartą.\nPosty: 6 #5498770\nNajwyższej jakości usługę dostaniesz w klinika stomatologiczna Kraków. Nowoczesny sprzęt i dbanie o komfort pacjenta, pozwala na świadczenie usług na najwyższym poziomie. Tutaj zajmą się tobą kompleksowo.\nPosty: 88 #7091406\nGdybyście byli przejazdem w Warszawie, to nie ma lepszej przychodni niż przychodnia stomatologiczna Bodent. Raz musiała się ratować pilną wizytą u dentysty i tam zajęli się mną bardzo profesjonalnie. Miła atmosfera i wysokiej jakości sprzęt to ogromne zalety tego miejsca. Sprawdźcie sobie ich stronę http://stomatologiabodent.pl/ .\nPosty: 15 #7822833\nCześć jeżeli szukacie naprawdę dobrego dentysty to polecam https://www.novadent-jaroslaw.pl/ . Może i trzeba kawałek dojechać ale moim zdaniem warto. Dzięki temu miejscu moje zęby w końcu wyglądają idealnie. Wcześniej chodziłam do dentysty który w ogóle nie miał podejścia do pacjenta, był gburowaty i w ogóle.


Kobieta trzydziestoletnia/III - Wikiźródła, wolna biblioteka\nKobieta trzydziestoletnia - III\nW latach trzydziestu.\nMłody człowiek wielkich nadziei należący do jednéj z tych historycznych rodzin, których nazwiska naprzekór prawom nawet pozostaną zawsze związane ze sławą Francyi, znajdował się raz na balu u pani Firmiani. Ta pani dała mu kilka listów rekomendacyjnych do swoich przyjaciółek w Neapolu. Karol de Vandenesse (takie było nazwisko młodego człowieka) przyszedł jéj za to podziękować i pożegnać się zarazem.\nSpełniwszy już z talentem kilka misyj, Vandenesse został świeżo dodany jednemu z naszych ministrów pełnomocnych na kongresie w Lublanie i chciał skorzystać z téj sposobności, ażeby zwiedzić Włochy. Na tym balu więc żegnał poniekąd przyjemności Paryża i to życie szybkie, ten wir myśli i rozkoszy, które się często szkaluje, ale w które tak miło jest być wmieszanym.\nPrzywykły od trzech lat witać różne stolice europejskie i żegnać je wedle kaprysów swego dyplomatycznego powołania, Karol de Vandenesse nie miał czego osobliwie żałować w Paryżu. Kobiety nie wywierały już na nim żadnego wrażenia, bądź-to dlatego, iż według jego uznania namiętność prawdziwa zabrałaby nadto miejsca w życiu człowieka oddanego polityce, bądź-to, że nikczemne zabiegi powierzchownych miłostek nie odpowiadały potrzebom silnéj duszy. My mamy zawsze wielkie pretensye do siły duszy. We Francyi żaden człowiek nawet najbardziéj powszedni nie chce poprzestać na tém, by być poprostu dowcipnym, każden pragnie się czémś więcéj pokazać.\nTo téż Karol chociaż młody (miał zaledwie lat trzydzieści) już się przyzwyczaił widziéć idee, rezultaty i środki tam, gdzie ludzie jego wieku spostrzegają tylko zwykłe uczucia, przyjemności i złudzenia. Odpychał ciepło i żywość wrodzoną młodości w głąb’ duszy, którą natura obdarzyła szlachetnością. Pracował nad tém, by stać się zimnym i wyrachowanym, starał się zużytkować na zdawkową grzeczność, na wdzięczne obejście, na łudzącą uprzejmość bogactwa moralne, jakie posiadał. Była-to praca ambicyi, smutna rola przywdziana w celu zdobycia tego, co zowie się w świecie świetném położeniem.\nRzucił ostatnie spojrzenie na salon, gdzie tańczono. Zanim opuścił bal, chciał zapewne zatrzymać go w myśli, tak jak widz na operze chce zobaczyć obraz ostatni. Chciał także przyjrzeć się téj zabawie czysto francuzkiéj i studyować jéj objawy, śmiejące się twarze pełne ożywienia, porównywając je w myśli z nowemi fizyognomiami i malowniczemi scenami, jakie czekały go w Neapolu, gdzie zamierzał przepędzić dni parę, zanim miał się udać na swoje dyplomatyczne stanowisko. Zdawał się porównywać Francyą, tak zmienną a przecież tak łatwą do zrozumienia, do kraju, którego okolice i obyczaje znane mu tylko były z opowiadań lub książek sprzecznych z sobą i najczęściéj nieudolnych.\nWtedy przyszło mu na myśl parę zdań poetycznych, dzisiaj nadzwyczaj oklepanych, które jednak odpowiadały może bezwiednie w téj chwili tajemnym potrzebom jego serca, było ono więcéj wymagające, niż znudzone, więcéj bezczynne niż zamarłe.\n— Oto — mówił sobie — kobiety najpiękniejsze, najwykwintniejsze, najarystokratyczniejsze w Paryżu. Tu są sławy dnia bieżącego, ludzie, którzy odznaczyli się bądź-to na trybunie, bądź-to w salonie, bądź w literaturze. Tutaj są artyści, tutaj ludzie piastujący władzę, a przecież widzę tylko pomiędzy niemi małe intrygi, miłości bez życia, nic nieznaczące uśmiechy, pogardy bez powodu, spojrzenia bez ognia, wiele dowcipu zapewne, ale zużywanego bez celu. Wszystkie te białe i rumiane twarze nie szukają rozkoszy, ale rozrywki tylko. Nie ma tu wcale wzruszeń prawdziwych. Jeśli kto szuka tylko piór ładnie ułożonych, świeżych gaz, ładnych strojów i ładnych kobiet; jeśli życie jest dla kogo tylko powierzchnią, na któréj prześlizgnąć się należy: oto świat, jakiego pragnie. Trzeba tylko poprzestać na tych nic nieznaczących frazesach, na tych cudnych minkach i nie wymagać uczucia od tych serc. Co do mnie brzydzę się płaskiemi intrygami, które mają za cel małżeństwa, podprefektury i t. p. albo jeśli chodzi o miłostki, jakieś tajemne układy i schadzki, gdyż ludzie wstydzą się pozoru nawet namiętności. Nie widzę tu ani jednéj z tych wymownych twarzy, które świadczą o duszy pożeranéj myślą lub wyrzutem jakim. Tutaj żal lub nieszczęście kryją się wstydliwie pod pozorem żartu. Nie widzę tu ani jednéj kobiety, z którą miałbym przyjemność walczyć, coby mogła w przepaść pociągnąć. Gdzie znaléźć energią w tym Paryżu? Sztylet jest-to przedmiot ciekawości powieszony na gwoździu złoconym i okryty ładną pochwą. Kobiety, pojęcia, uczucia, wszystko to nosi między sobą cechy podobieństwa, nie ma tu już namiętności bo osobistość zniknęła. Stany, rozumy, majątki zostały porównane i wszyscyśmy przywdzieli frak czarny niby żałobę po umarłej Francyi. Niema miłości pomiędzy równemi. Kochankowie powinni miéć różnicę do zatarcia odległości, do zniweczenia; te rozkosze miłości odebrał nam rok 1789. Nuda ciążąca nad nami, nasze bezbarwne obyczaje są wynikiem politycznego systematu. Przynajmniéj we Włoszech wszystko jest żywo odcięte, tam kobiety, są-to jeszcze szkodliwe zwierzęta, niebezpieczne syreny bez rozumu, bez innéj logiki jak logika ich zachceń i przywidzeń, trzeba ich się strzedz jak się strzeże tygrysów...\nW téj chwili pani Firmiani przerwała ten monolog, którego tysiąca sprzecznych, niedokończonych, niewyraźnych myśli, słowami oddać nie podobna. Rozkosz marzenia nie jestże cała w tém czémś nieokreśloném, czyż nie stanowi ona rodzaju mgły umysłowéj?\n— Chcę — rzekła pani Firmiani — zaprezentować pana kobiecie, która słysząc wiele o tobie, pragnie niezmiernie cię poznać.\nZaprowadziła go do przyległego salonu i wskazała ruchem, uśmiechem i spojrzeniem Paryżanki kobietę siedzącą przy kominku.\n— Któż to taki? — zapytał żywo hrabia de Vandenesse.\n— Kobieta, o któréj z pewnością mówiłeś pan nieraz bądź-to z pochwałą bądź z naganą, kobieta która żyje w samotności, prawdziwa tajemnica.\n— Jeśli byłaś pani kiedykolwiek wspaniałomyślną w swojém życiu, przez litość, powiédz mi jéj nazwisko.\n— Margrabina d’Aiglemont.\n— Pójdę się od niéj uczyć, potrafiła zrobić z zupełnie nieudolnego człowieka para Francyi, z człowieka bez talentu znakomitość polityczną. Ale powiédz mi pani, czy lord Grenville umarł dla niéj, jak utrzymywało kilka kobiet?\n— Być może. Od czasu tego wypadku, czy zdarzył się on dla niéj lub nie, biedna kobieta jest bardzo zmieniona. Nie bywa jeszcze wcale w świecie. To coś znaczy w Paryżu wierność czteroletnia... Jeśli pan ją tu widzisz...\nPani Firmiani umilkła a potém dodała znacząco.\n— Ale ja zapominam, żem powinna milczéć, idź pan z nią rozmawiać.\nKarol stał przez chwilę nieruchomy wsparty lekko plecami o oddrzwi, cały zajęty przypatrywaniem się kobiecie, która stała się sławną, chociaż nikt nie mógł powiedziéć wyraźnie powodów téj sławy. W świecie spotyka się wiele podobnie niewytłómaczonych rzeczy. A sława pani d’Aiglemont nie była dziwniejszą od sławy wielu ludzi noszących się z jakąś wielką niespełnioną pracą jak statystycy, których świat ma za głębokich na wiarę obliczeń nigdy nie objawionych, jak politycy żyjący rozgłosem artykułu dziennikarskiego, artyści lub autorzy, których dzieło nigdy nie pokazuje się światu, uczeni będący takiemi jedynie w obliczu ludzi nie pojmujących nauki, jak Sganarelle był łacinnikiem z temi tylko, którzy nie umieli po łacinie; są to wszystko ludzie, których świat obdarza rozmaitą sławą stosowanie do powołania. To cudowne wyrażenie: specyalna zdolność zdaje się wymyślone na korzyść podobnych politycznych i literackich bezgłowów.\nKarol spoglądał dłużéj na panią d'Aiglemont, niż zamierzył, i był nierad, że kobieta tak go mocno zajęła; ale téż widok téj kobiety zaprzeczał wszystkim myślom, jakiemi bal natchnął młodego dyplomatę.\nMargrabina liczyła wówczas lat trzydzieści, była bardzo piękna, chociaż nadzwyczaj drobnych kształtów i delikatnéj postaci. Największy wdzięk jéj stanowiła fizyognomia, któréj spokój zdradzał w duszy zadziwiające głębie. Oko jéj pełne blasku, ale jakby zamglone jakąś myślą nieustającą, jaśniało razem gorączkowém życiem i ostateczną rezygnacyą. Powieki jéj prawie zawsze skromnie ku ziemi spuszczone podnosiły się rzadko. Jeśli spoglądała wkoło siebie, czyniła to ze smutnym ruchem w ten sposób, iż możnaby powiedziéć, że zachowywała cały ogień źrenic dla tajemniczych wpatrywań.\nKażden człowiek wyższy czuł pociąg ciekawości do téj łagodnéj i milczącéj kobiety. Jeśli inteligencya starała się odgadnąć tajemnicę ustawicznego oddziaływania obecności na przeszłość i świata na jéj samotność, dusza nie mniéj pragnęła zrozumiéć skrytości serca dumnego niejako ze swoich cierpień.\nZresztą nic w niéj nie niweczyło pierwszego wrażenia. Jak wszystkie prawie kobiety mające bardzo długie włosy, była bladą i niezmiernie białą. Skóra jéj nadzwyczajnie cienka była rzadko omylnym znakiem wielkiéj tkliwości; właściwość tę potwierdzały rysy, które miały cudne wykończenie, jakie malarze chińscy nadają swoim fantastycznym postaciom. Szyja jéj była może trochę za długa, ale takie szyje są pełne wdzięku i nadają głowom kobiecym nieokreślone podobieństwo z magnetycznemi ruchami węża. Gdyby nawet nie istniał żaden ze znaków, przez jakie badacz odgaduje najskrytsze charaktery, dośćby było przyjrzéć się rozmaitym ruchom i zwrotom głowy kobiety, ażeby ją osądzić.\nUbranie pani d’Aiglemont było w harmonii z myślą główną, co nią rządziła. Włosy jéj szeroko zaplecione zebrane były w koronę nad głową bez żadnéj innéj ozdoby, bo zdawało się, że na zawsze zrzekła się wszelkiego stroju. To téż nie było w niéj wcale tych nikczemnych obliczeń kokieteryi, które tak często psują wrażenie, jakie czyni kobieta. Ale jakkolwiek był skromny jéj stanik, nie mógł ukrywać wdzięku figury. Całym zbytkiem jéj długiéj sukni był krój niepospolity, a jeśli podobna przywiązywać myśl jaką do układu materyi, to rzecby można, że obfite i proste fałdy jéj sukni nadawały jéj wielką szlachetność.\nJedynie może zdradzała w niéj kobiecą naturę staranność niezwykła o rękę i nogę; ale jeśli pokazywała je chętnie, to najzłośliwsza rywalka nie mogła zarzucić żadnéj przesady w jéj ruchach; były one zawsze naturalne lub zapamiętane z dzieciństwa. Te resztki mimowolnéj kokieteryi znajdowały swoje usprawiedliwienie we wdzięczném opuszczeniu całéj postaci. To mnóztwo rysów, ten zbiór drobnostek, które czynią kobietę brzydką lub ładną, pociągającą lub nieprzyjemną, mogą być jedynie wskazane szczególniéj w razie, kiedy tak jak u pani d’Aiglemont dusza stanowi węzeł pomiędzy pojedyńczemi rysami i nadaje im rozkoszną harmonią. To téż sposób jéj obejścia był w doskonałéj zgodzie z charakterem twarzy, postaci i ubraniem.\nTylko w pewnym wieku niepospolite kobiety umieją nadać wyraz najlżejszym ruchom. Czy to cierpienie czy szczęście nadaje kobiecie trzydziestoletniéj tę wymowną postawę. Będzie to zawsze żywa zagadka, którą każden tłómaczyć będzie wedle swoich chęci, nadziei lub systematu wreszcie. Sposób, jakim margrabina trzymała oba łokcie oparte na ramionach fotelu i splatała kończyny palców, jak gdyby bawiąc się niemi, pochylenie jéj szyi, opuszczenie ciała znużonego ale giętkiego, które wspierało się jak przełamane w fotelu, niedbałość postawy, ruchy zmęczone: wszystko to pokazywało, że tę kobietę nie nie zajmowało w życiu, że nie zaznała rozkoszy miłości, ale tylko marzyła o nich, że ugina się ona pod ciężarem wspomnień, że zwątpiła o przyszłości czy o sobie i bezczynna bierze próżnię za nicość.\nKarol de Vandenesse długo zachwycał się tym cudnym widokiem, ale widział w nim tylko owoc doskonalszego układu niż ten, na jaki ogół kobiet zdobyć się potrafi. Znał pana d’Aiglemont. Za pierwszém spojrzeniem rzuconém na tę kobietę, któréj nie widział dotąd nigdy młody dyplomata, dostrzegł pomiędzy tém dwojgiem ludzi dyzharmonii, niestosowności, jeśli użyjemy prawnego wyrażenia, zbyt silnych, ażeby miłość pani d’Aiglemont dla męża była możliwą. Jednakże prowadzenie jéj było wzorowe a cnota jéj nadawała jeszcze większe znaczenie wszystkim tajemnicom, które dostrzegał w niéj badacz.\n Skoro pierwsze zdziwienie przeminęło, Vandenesse szukał najlepszego sposobu zawiązania rozmowy z panią d’Aiglemont i wedle często używanego w dyplomacyi środka, próbował ją zmieszać, ażeby zobaczyć, w jaki sposób to przyjmie.\n— Dowiedziałem się — wyrzekł, siadając koło niéj — za pomocą cudzéj niedyskrecyi, że miałem szczęście, nie wiem z jakiego powodu, panią zająć. Winienem pani tém większą wdzięczność, iż dodotąd nigdy nie doświadczyłem podobnéj łaski. Będziesz więc pani temu winną, jeśli nabiorę brzydkiéj wady, bo odtąd nie chcę więcéj być skromnym.\n— To szkoda — odparła śmiejąc się — zostaw pan zarozumienie tym, którzy czém inném poszczycić się nie mogą.\nW ten sposób zaczęła się rozmowa pomiędzy margrabiną i młodym dyplomatą i rozmowa ta w jednéj chwili ogarnęła tysiące przedmiotów, mówili o malarstwie, muzyce, literaturze, polityce, ludziach, wypadkach i rzeczach. Potém doszli nieznacznie do wiekuistego przedmiotu rozmów we Francyi i po-za jéj granicami, do uczuć, do miłości i kobiety.\n— Jesteśmy niewolnicami.\nMniéj więcéj dowcipne zdania zamienione przez Karola i margrabinę mogły się streścić w tych słowach będących istotnym wyrazem wszystkich podobnych rozmów obecnych i przyszłych. Czyż te dwa frazesa nie będą wiekuiście znaczyły: „kochaj mnie“, „kochać cię będę“?\n— Pani — wyrzekł wreszcie Karol de Vandenesse — zaczynam bardzo żałować, że opuszczam Paryż, we Włoszech z pewnością nie odnajdę tak przyjemnych godzin ani tak dowcipnej rozmowy.\n— Znajdziesz pan może szczęście, a wierz mi, znaczy ono więcéj jak wszystkie świetne myśli prawdziwe i fałszywe co wieczór zamieniane w Paryżu.\nZanim się rozstali, Karol de Vandenesse otrzymał pozwolenie złożenia margrabinie pożegnalnéj wizyty. A skoro kładąc się spać i nazajutrz przez dzień cały nie podobna mu było pozbyć się pamięci téj rozmowy i téj kobiety, uważał się za bardzo szczęśliwego, że prośba jego przyjętą została. Czasem zapytywał siebie, dlaczego margrabina zwróciła na niego uwagę? jakie mogły być jéj zamiary? i czynił na ten temat nieskończone komentarze. Czasem znowu wyobrażał sobie, iż odgadł powody jéj ciekawości, i wówczas albo upajał się nadziejami albo téż stygł nagle, stosownie do sposobu, jakim tłómaczył sobie tę grzeczną światową ciekawość tak pospolitą w Paryżu. Czasem czuł się w prawie wszystkiego się spodziewać, czasem znów niczego wcale. Wreszcie chciał się oprzéć chęci ciągnącéj go do pani d’Aiglemont, jednakże do niéj poszedł. Są myśli, którym jesteśmy bezwiednie posłuszni, które istnieją w nas bez naszéj świadomości, a chociaż to zdanie może się zdawać więcéj paradoksalném niż prawdziwém, każda osoba dobréj wiary znajdzie na to w życiu własném dowody. Idąc do margrabiny Karol był posłuszny jednéj z takich myśli.\nKobieta trzydziestoletnia posiada nieopisane uroki dla młodego człowieka; nic naturalniejszego i silniejszego jak związek pomiędzy kobietą taką jak margrabina a człowiekiem jak Vandenesse, w świecie widzimy pełno podobnych. Młoda dziewczyna ma zanadto wiele złudzeń i niedoświadczenia, miłość jéj zbyt często jest poprostu powodowana płcią, ażeby mogła rzeczywiście pochlebiać młodemu człowiekowi, kiedy przeciwnie kobieta wie, na co się waży i poświęca. Tam gdzie jedna pociągnięta jest ciekawością i wielu uczuciami nie będącemi wcale miłością, druga działa z samowiedzą. Jedna ulega, druga wybiera. A sam fakt wyboru stanowi pochlebstwo. Uzbrojona świadomością, prawie zawsze drogo okupioną własném nieszczęściem, oddając się kobieta zdaje się więcéj dawać niż samę siebie; a młoda dziewczyna nieświadoma i łatwowierna, nic nie znając, nic nie umie ocenić; przyjmuje tylko miłość i studyuje ją. Jedna nas uczy i doradza w wieku, w którym człowiek lubi się dać prowadzić, w którym posłuszeństwo jest rozkoszą; druga chce się wszystkiego dowiedziéć i jest naiwną tylko tam, gdzie pierwsza jest tkliwą. Dziewczyna dać nam może jeden tryumf, kobieta zmusza nas do ciągłéj walki. Dziewczyna ma jedynie łzy i przyjemności, kobieta posiada wyrzuty sumienia i rozkosze. Ażeby dziewczyna mogła być istotną kochanką, musi być z gruntu zepsutą, a wtedy parzuca się ją ze wstrętem, gdy tymczasem kobieta ma tysiące sposobów zachowania jednocześnie swéj władzy i swojéj godności. Jedna zanadto uległa daje smutne zapewnienie spokoju; druga ma zbyt wiele do stracenia, ażeby nie zapożyczyć u miłości tysiąca przemian. Pierwsza samę siebie tylko hańbi, druga zabija rodzinę całą dla kochanka. Dziewczyna jednę tylko posiada kokieteryą i sądzi, że już wszystko powiedziała, skoro zdejmie szatę; kobieta przeciwnie ma ich tysiące i kryje się nieskończoną liczbą zasłon, a wreszcie umie pochlebiać wszystkim miłościom własnym, gdy dziewczyna do jednéj tylko przemawia. W kobiecie trzydziestoletniéj istnieją niepewności, trwogi, wstrząśnienia i burze, które nie spotykają się nigdy w dziewiczéj miłości. Doszedłszy do tego wieku, kobieta żąda od młodego człowieka, ażeby wrócił jéj poważanie, które mu poświęciła; wówczas ona istnieje dla niego jedynie, zajmuje się jego przyszłością, pragnie, by życie miał piękne, pełne sławy. Umie być posłuszną, błagać i rozkazywać, poniżyć się i wywyższyć, a co najważniejsza, potrafi pocieszyć w takich chwilach, gdy dziewczyna tylko jęczéć potrafi.\nA w końcu oprócz wszystkich korzyści swego położenia, kobieta trzydziestoletnia może przyjąć na siebie rozmaite role, nawet rolę młodéj dziewicy, być wstydliwą jak ona i upiększyć się do tego nieszczęściem. Pomiędzy niemi dwiema istnieje niezmierzona różnica, jaką oddziela to, co przewidziane od nieprzewidzianego, siłę od słabości. Kobieta trzydziestoletnia wszystkiemu zadość uczynić potrafi, a przeciwnie dziewczyna niczemu zadość uczynić nie może. Podobne pojęcia rozwijają się w sercu młodego człowieka i składają się na wytworzenie najsilniejszéj namiętności, bo łączą się tutaj sztuczne uczucia wyrobione obyczajem z wrodzonemi z natury uczuciami.\nKrok najważniejszy i najniepowrotniejszy w życiu kobiety jest ten właśnie, który ona najlekkomyślniéj popełnia. Zamężna nie należy już więcéj do siebie, jest królową i niewolnicą domowego ogniska. Świętość kobiet nie może się pogodzić z obowiązkami i wolnością światowego życia. Emancypować kobiety jest to je zdemoralizować. Skoro pozwala się obcemu wejść do sanktuaryum rodziny, nie jest-że to zdać się na jego łaskę? a jeśli kobieta go do niego wciąga, nie jest-że to już błędem a przynajmniéj, mówiąc ściśléj, początkiem błędu? Trzeba przyjąć tę teoryą w jéj całéj rozciągłości lub z góry usprawiedliwić namiętność.\nDo téj pory we Francyi towarzystwo wynalazło w tym względzie mezzo termine: śmieje się z nieszczęścia. Na kształt Spartanów, którzy karali jedynie niezręczność, zdaje się przyzwalać na kradzież. Być może, iż jest w tém pewna mądrość. Pogarda ogólna stanowi najstraszniejszą karę ze wszystkich, gdyż w samo serce uderza kobietę. Kobiety stoją bardzo i koniecznie stać muszą o szacunek, gdyż bez niego przestają istniéć. To téż żądają go koniecznie w miłości. Najbardziéj zepsuta z pomiędzy nich wymaga przedewszystkiém rozgrzeszenia z przeszłości, zaprzedając swą przyszłość i stara się wmówić w kochanka, że zamienia za szczęście, jakie on jéj daje, szacunek, którego jéj z tego powodu świat odmówi.\nNie ma kobiety, któraby przyjmując u siebie po raz pierwszy młodego człowieka i znajdując się z nim sam na sam, nie pomyślała coś podobnego, szczególniéj jeśli ten młody człowiek, jak Karol de Vandenesse, jest piękny i rozumny. Wzajemnie każden prawie młody człowiek zakłada sobie skryte nadzieje w podobném położeniu względem kobiety ślicznéj, dowcipnéj i nieszczęśliwéj jak pani d’Aiglemont.\nSłysząc anonsowane nazwisko pana de Vandenesse, margrabina się zmieszała, a Karol pomimo pewności siebie, jaką wyrabia zawód dyplomatyczny, przez chwilę nie wiedział, co z sobą począć. Ale margrabina przybrała szybko ten wyraz przyjazny, którym kobiety bronią się przeciw przywidzeniom miłości własnéj. Ten sposób przyjęcia odbiera wszelkie skryte nadzieje, a przecież daje pewną folgę uczuciu kryjąc je po-za formy grzeczności. Kobiety trzymają się wówczas tak długo, jak im to potrzebne, na tém nieokreśloném stanowisku, jak na rozstajnéj drodze, zkąd można równie łatwo dojść do szacunku, do namiętności lub cofnąć się do obojętnych stosunków. Dopiéro w trzydziestu latach kobieta jest w stanie znać całą wartość tego stanowiska. Na niém może ona śmiać się, żartować, płakać, rozczulać się, nie kompromitując się wcale. Posiada wówczas takt potrzebny do poruszania w mężczyźnie wszystkich czułych strun i dźwięków, jakie z nich dobywa. Milczenie jéj jest równie niebezpieczne jak słowa. W tym wieku niepodobna odgadnąć, czy jest szczera czy fałszywa, czy żartuje lub téż mówi naseryo. Pozwoliwszy raz walczyć z sobą, nagle jedném słowem, jedném spojrzeniem, jednym ruchem, którego zna całą potęgę, kończy walkę i staje się panią tajemnicy przeciwnika, sama zaś może zabić go złośliwym żartem lub téż zająć się nim, broniona zarówno jego słabością jak siłą.\nJakkolwiek margrabina zajęła owo neutralne stanowisko podczas pierwszéj wizyty Karola, umiała zachować na niém wysoką godność niewieścią. Jéj tajone cierpienia unosiły się ciągle nad udaną wesołością, którą przybrała jak lekkie chmurki, które niezupełnie kryją blask słoneczny. Vandenesse odszedł doznawszy w czasie tych odwiedzin nieznanych rozkoszy, ale przekonany, że zdobycie kobiety takiéj jak margrabina jest rzeczą zbyt trudną, by warto było ją kochać.\n— Byłyby to — wyrzekł sam do siebie odchodząc — sentymenta posunięte do nieskończoności, korrespondencya, któraby nawet ambitnego biuralistę zamęczyła. Jednakże gdybym chciał tylko... Owo fatalne: gdybym chciał tylko wiekuiście wiedzie upartych do zguby. We Francyi miłość własna daje początek namiętności.\nKarol był znowu u pani d’Aiglemont i zdawało mu się, że towarzystwo jego było jéj przyjemne. Wówczas zamiast oddać się naiwnie rozkoszy kochania chciał grać rolę podwójną. Próbował być namiętnym i analizować nazimno bieg miłosnéj sprawy, być razem kochankiem i dyplomatą; ale był młodym i szlachetnym; podobna analiza zaprowadzić go miała do bezgranicznéj miłości; bo działając za pomocą sztuki czy natury margrabina była zawsze od niego silniejszą. Ile razy wychodził od pani d’Aiglemont, Karol trwał w swojéj niewierze i poddawał zmienne i wzrastające wrażenia swego serca ścisłemu rozbiorowi, który je zabijał.\n— Dzisiaj — mówił sam do siebie za trzecią bytnością — dała mi do zrozumienia, że jest mocno nieszczęśliwa i samotna w życiu, że gdyby nie córka, gorąco pragnęłaby śmierci. Zdawała się zupełnie zrezygnowana. Ja przecież nie jestem ani jéj bratem, ani spowiednikiem, dlaczegoż więc powierza mi swoje zmartwienia? Kocha mnie.\nDwa dni poźniéj, wychodząc znów od margrabiny miał przemowę do obyczajów obecnych.\n— Miłość przybiera barwę każdego wieku. W roku 1822 jest doktrynerską. Zamiast jak dawniéj dowodzić jéj czynem, mówi się o niéj, dyskutuje, rozbiera; uczucie wciela się w rozprawę godną trybuny. Kobiety zmuszone są uciekać się do trzech sposobów, najprzód kwestyonują naszę siłę namiętności, przeczą, byśmy byli w stanie kochać tak, jak one kochają. Jest-to kokieterya, rodzaj wyznania, które dziś wieczór rzuciła mi margrabina. Potém czynią się bardzo nieszczęśliwemi, ażeby wzruszyć naszę wrodzoną szlachetność albo téż miłość własną. Czyż to nie pochlebia młodemu człowiekowi pocieszyć taką wielką boleść? A wreszcie mają istną manią dziewiczości, margrabina może myśléć, że wierzę w jéj niepokalaność. Moja wiara w tym względzie będzie wyborném wyrachowaniem.\nW końcu, dnia pewnego, wyczerpawszy wszystkie niedowierzania, zapytał samego siebie, czy margrabina szczerą nie była, czy tyle cierpień mogło być udaniem i na co miała przybierać pozór rezygnacyi? Żyła w zupełném osamotnieniu, pożerana zgryzotą, któréj zaledwie pozwalała się domyślać wyrazem twarzy lub słówkiem rzuconém.\nOd téj chwili Karol zainteresował się bardzo żywo panią d’Aiglemont. Jednakże często powracając z codziennéj wizyty, która stała się im obojgu równie potrzebną w godzinie naznaczonéj wspólnym instynktem, Vandenesse znajdował jeszcze tę kobietę więcéj umiejętną niż szczerą. I ostatnie jego słowo było: — Rzeczywiście, ta kobieta jest bardzo zręczna.\nDnia jednego wszedł i ujrzał margrabinę w jéj ulubionéj postawie, pełnéj melancholii; podniosła oczy na niego, nie ruszając się wcale, i rzuciła mu jedno z tych pełnych spojrzeń, które są podobne do uśmiechu. W téj chwili twarz pani d’Aiglemont wyrażała zaufanie i prawdziwą przyjaźń, ale nie było na niéj miłości.\nKarol usiadł nie mogąc powiedziéć słowa. Ogarnęło go wzruszenie, na które nie znajdował wyrazu.\n— Co panu jest? — spytała swoim rzewnym głosem.\n— Nic. To jest — dodał po chwili — myślę o rzeczy, o któréj nie myślałem dotąd.\n— O czém-że?\n— Ależ... o tém, że kongres skończony.\n — I cóż... czy pan miałeś być na tym kongresie?\nOdpowiedź wyraźna była najwymowniejszém i najdelikatniejszém razem wyznaniem; ale Karol go nie uczynił. Wyraz twarzy pani d’Aiglemont świadczył o tak szczeréj przyjaźni, że to niweczyło wszystkie obrachunki próżności, wszystkie nadzieje kochanka i wszystkie niedowierzania dyplomaty; nie wiedziała lub zdawała się zupełnie nie pojmować, że była kochaną; a kiedy Karol zmieszany wejrzał sam w siebie, zmuszonym był przyznać w duchu, że nic nie uczynił i nic nie powiedział, coby dało powód téj kobiecie do zrozumienia jego miłości.\nPan de Vandenesse znalazł tego wieczoru margrabinę taką, jaką była zawsze: pełną prostoty i tkliwości, prawdziwą w swoim smutku, szczęśliwą z tego, że znalazła przyjaciela; dumną z tego, że spotkała duszę, która ją pojmowała; nie przechodziła poza tę granicę i nie wyobrażała sobie, by kobieta mogła się podwakroć dać uwieść; ona przecież zaznała już miłość i chowała ją krwawą w głębi serca, nie wierzyła, by szczęście dwa razy mogło uśmiechnąć się kobiecie.\nW téj chwili Karol odzyskał swą młodzieńczość, był opanowany blaskiem podobnie wzniosłego charakteru i chciał być wtajemniczony we wszystkie szczegóły tego życia zniweczonego daleko więcéj wypadkowym losem niż błędem. Pani d’Aiglemont rzuciła mu tylko jedno spojrzenie, gdy ją prosił, by wyznała mu powód tego nadmiaru smutku, który nadawał jéj piękności cudną harmonią melancholii, ale to głębokie spojrzenie było jakby stwierdzeniem uroczystéj umowy.\n— Nie czyń mi pan podobnych zapytań — wyrzekła. — Cztery lata temu, w dzień podobny dzisiejszemu, ten, co mnie ukochał, ten, którego szczęściu byłabym poświęciła nawet własny szacunek, umarł — umarł, ażeby mój honor ocalić. Miłość ta przerwała się w chwili, gdy była młoda, czysta i pełna złudzeń. Zanim ogarnęła mnie namiętność, do któréj popchnął mnie niezwalczony fatalizm, dałam się uwieść, jak wiele młodych dziewcząt, piękną powierzchownością człowieka kryjącą zupełną moralną nicość. Małżeństwo zniweczyło wszystkie moje nadzieje. Dzisiaj straciłam szczęście legalne i to szczęście, które zowią zbrodniczém, nie zaznawszy go w rzeczywistości. Nic mi nie pozostaje. A jeśli nie potrafiłam umrzéć, powinnam przynajmniéj pozostać wierną moim wspomnieniom.\nPowiedziawszy to nie zapłakała, tylko spuściła oczy i zacisnęła palce zaplecione zwykłym sobie ruchem. Mówiła to wszystko poprostu ale dźwięk głosu świadczył o rozpaczy równie głębokiéj, jaką zdawała się być jéj miłość, i nie zostawiał żadnéj nadziei Karolowi.\n To straszne życie skreślone w kilku słowach i dopełnione załamaniem rąk, ta silna boleść w téj wątłéj istocie, te przepaści w tak pięknéj głowie a wreszcie ten smutek, te łzy, te cztery lata żałoby oczarowały Vandenessa; pozostał milczący i uczuł się małym wobec téj wielkiéj i szlachetnéj kobiety; przestał widziéć jéj wytworną piękność, widział tylko jéj niepospolitą duszę. Spotykał wreszcie tę idealną istotę tak fantastycznie wymarzoną, pożądaną tak gwałtownie przez tych wszystkich, co chcieliby życie zamknąć w namiętności, co szukają jéj gorączkowo i umierają często nie używszy skarbów szczęścia, o jakich śnili.\nSłysząc te słowa, spoglądając na tę wzniosłą piękność Karol zawstydził się swoich nikczemnych myśli. Czuł się bezsilnym, nie był w stanie dostroić się do wysokości téj sceny tak prostej i tak wzniosłéj razem, i potrafił tylko odpowiedziéć komunałami o losie kobiety.\n— Pani, trzeba umiéć zapominać o swoich boleściach — wyrzekł — albo wykopać sobie grób odrazu.\nAle rozumowanie jest zawsze niedołężne wobec uczucia; pierwsze zamyka się koniecznie w pewnym zakresie, jak każda rzecz pozytywna, drugie jest nieskończone. Jest-to właściwością dusz małych rozumować tam, gdzie czuć trzeba. Vandenesse pojął to, zamilkł, patrzał długo na panią d’Aiglemont i wyszedł.\nOgarnęły go zupełnie nowe myśli i powiększały stokroć w oczach jego znaczenie kobiety; podobnym był do malarza, który uważa jako typ piękna nikczemne modele swojéj pracowni i spotyka nagle Mnemozynę z Muzeum, owę najpiękniejszą i najmniéj ocenioną statuę starożytną.\nKarol był głęboko zakochany. Kochał on panią d’Aiglemont z dobrą wiarą młodości, z wylaniem zupełném, które nadaje pierwszéj miłości tak nieporównany wdzięk i urok nieodnaleziony już potém nigdy, jeśli po téj pierwszéj miłości następują inne. Ona-to jest tak rozkoszną i tak zachwyca kobiety, które ją wzbudzają, gdyż w błogosławionym wieku lat trzydziestu, poetycznym rozkwicie niewieściego istnienia, umieją one ocenić jéj wartość, ogarnąć bieg życia całego i zrozumiéć równie dobrze przeszłość jak i przyszłość.\nKobiety znają wówczas cenę miłości i używając jéj, lękają się utracić. Dusza ich jest jeszcze piękna miłością, co ich opuszcza, a namiętność ich wzrasta wobec przerażającéj przyszłości.\n— Kocham — mówił sobie wówczas Vandenesse, odchodząc od margrabiny — i na moje nieszczęście spotykam kobietę skrępowaną wspomnieniami. Walka z umarłym jest trudna, nie ma go już, więc nie może popełnić głupstwa ani przestać się podobać, widzi się tylko jego piękną stronę. Chciéć zabić rozkosz wspomnienia i nadzieje, jakie pozostają na grobie kochanka budzącego to, co najpiękniejsze w miłości — pragnienie: nie jest-że to kusić się o obalenie doskonałości saméj?\nTe smutne uwagi, powstające ze zniechęcenia i trwogi o pomyślny rezultat, będące oznaką każdéj prawdziwéj namiętności, były to ostatnie oddźwięki jego zwyciężonéj dyplomacyi. Od téj chwili nie miał już żadnych wstecznych myśli, stał się pastwą swojéj miłości i gubił się w drobnostkach tego nieokreślonego szczęścia, które żywi się słowem, milczeniem i nadzieją. Chciał kochać platonicznie, przychodził w dzień oddychać powietrzem, którém oddychała pani d’Aiglemont, wrósł niemal w jéj dom i wszędzie jéj towarzyszył z despotyzmem namiętności mieszającéj zawsze samolubstwo nawet do największego poświęcenia.\nMiłość ma swój instynkt; umié znaleźć drogę do serca, tak jak najsłabszy owad dąży do ulubionego kwiatu z nieprzepartą wolą, która się niczém nie zraża. To téż kiedy uczucie jest prawdziwe, nie można wątpić, że podzieloném zostanie. Czyż to nie może rzucić kobietę we wszystkie męki trwogi, jeśli przypadkiem pomyśli, że życie jéj zależy od większego lub mniejszego wytrwania, prawdy i siły, jakie jéj kochanek złoży w swojéj miłości! A tymczasem niepodobna kobiecie, żonie, matce obronić się od miłości młodego człowieka; jedyną rzeczą, jaką przeciw niemu uczynić może, jest przestać go widywać, skoro tylko odgadnie tę tajemnicę serca, którą kobieta zawsze odgadnąć umie. Podobne postanowienie jest jednak nadto ostateczne, ażeby kobieta powziąć je mogła w chwili, gdy małżeństwo jéj cięży, nudzi ją i męczy; w chwili, gdy miłość mężowska ostygła, jeśli nawet mąż nie porzucił jéj zupełnie. Brzydkiéj kobiecie pochlebia uczucie, które ją piękną czyni. Dla młodych i pięknych pokusa leży w tychże samych darach i staje się niezmierną. Cnotliwe czują dziwną rozkosz w wielkości ofiary, jaką dla kochanka ponoszą i ona odkupia je niejako we własném sumieniu. Wszystko słowem staje się powodem upadku. To téż nie ma nigdy dość silnéj obrony przeciw tak silnym pokusom. Odosobnienie, na jakie niegdyś skazane były kobiety w Grecyi i na Wschodzie, a które dzisiaj wchodzi w modę w Anglii, jest jedyną ostoją moralności rodzinnéj; ale pod panowaniem tego systematu przyjemności towarzyskie ginąć muszą, a wówczas zebrania światowe, grzeczność, wdzięk obyczajów, wszystko to staje się niemożebne. Wobec tych dwóch systemów narody będą musiały wybierać.\nW kilka miesięcy po wzajemném poznaniu pani d’Aiglemont znalazła swoje życie ściśle związane z życiem Vandenessa. Z pewném zdziwieniem ale bez pomieszania żadnego i nawet z niejaką radością spostrzegła, że podziela jego gusta i jego myśli. Czy to ona przejęła idee Vandenessa lub téż, czy Vandenesse poszedł za kierunkiem jéj najlżejszego kaprysu? — nie zastanawiała się nad tém. Już pochwycona prądem namiętności ta czarująca kobieta powiedziała sobie z fałszywą pewnością, pod którą często ukrywa się bojaźń: „O nie! ja pozostanę wierną temu, co umarł dla mnie“.\nPascal powiedział: „Wątpić o Bogu jest-to w Niego wierzyć.“ Można w ten sam sposób powtórzyć, iż kiedy kobieta myśli o obronie, już jest zgubioną. W dzień, w którym margrabina przyznała saméj sobie, że Vandenesse ją kocha, wahała się pomiędzy tysiącem sprzecznych uczuć. Odezwały się w niéj przesądy doświadczenia. Czyż byłaby szczęśliwa? czyż mogłaby znaléźć szczęście, łamiąc prawa, na których społeczeństwo słusznie lub niesłusznie oparło swoję moralność? Dotąd życie miało dla niéj same gorycze. Czyż mogły połączyć się trwale dwie istoty skrępowane więzami, jakie nakłada towarzystwo? A znowu, czyż szczęście mogło być okupione zbyt drogo? Czyż to szczęście tak silnie pożądane, którego pragnienie jest każdemu wrodzone, nie miało w końcu stać się jéj udziałem? Ciekawość jest zawsze naturalnym sprzymierzeńcem kochanka.\nWśród podobnych myśli nadszedł Vandenesse, a obecność jego rozproszyła widma przez rozsądek wywołane.\nJeśli takie są kolejne przeobrażenia, przez które przechodzi nawet gwałtowne uczucie pomiędzy młodym mężczyzną a kobietą trzydziestoletnią, nadchodzi jednak chwila, gdy wszystkie półcienie znikają, gdy rozumowania zlewają się z pragnieniem i są przez nie pochłonięte. Im dłuższy był opór, tém potężniejszy staje się głos uczucia. Tutaj więc kończy się to studyum obnażonéj natury, jeśli można zapożyczyć tego wyrazu od malarsstwa; bo powieść obecna raczéj tłómaczy niebezpieczeństwa i cały mechanizm miłości, niżeli miłość maluje w jéj pełni. Ale od téj chwili nagi szkielet codzień nabierał ciała i koloru, aż przywdział wreszcie cały wdzięk młodości, ożywił się jéj blaskiem, pięknością, ułudą uczuć i ponętą życia.\nKarol znalazł panią d’Aiglemont zamyśloną, a gdy ją zapytał głosem, w którym drgały wszystkie słodkie czary serdecznego wyrazu: „Co pani jest?“ — ona nie była w stanie mu odpowiedziéć.\nTo pytanie świadczyło o doskonałéj harmonii serc, i margrabina przedziwnym instynktem niewieścim zrozumiała, że skarga lub zwrot do jéj nieszczęść stanowiły w téj chwili zachętę. Skoro każde jéj słowo miało swoje znaczenie dla nich obojga, była już blizką przyjaźni. Spojrzała w siebie jasno i umilkła, a jéj milczenie naśladowane zostało przez Karola.\n— Jestem cierpiącą — wyrzekła wreszcie przerażona doniosłością chwili, w któréj spojrzenia zastępowałw słowa i rozmawiały wyraźnie.\n — Pani — odparł Vandenesse głosem łagodnym ale wzruszonym bardzo — dusza i ciało są silnie związane. Gdybyś była szczęśliwa, byłabyś młodą i czerstwą. Dlaczego nie chcesz przyjąć od miłości tego, co ci miłość odjęła? Sądzisz, że życie twoje jest skończone w chwili, kiedy się ono zaledwie zaczyna. Powierz się staraniom przyjaciela. Tak błogo jest być kochaną.\n— Jestem już starą — wyrzekła — nicby mnie nie usprawiedliwiało, gdybym zrzekła się cierpienia. Trzeba kochać, mówisz pan, a więc ja kochać ani mogę anim powinna. Oprócz pana, co swoją przyjaźnią osładzasz mi życie, nikt mi się nie podoba, nikt nie mógłby zatrzéć moich wspomnień. Mogę przyjąć przyjaciela, odrzuciłabym kochanka. A potém, czyżby to było wspaniałomyślnie z mojej strony dawać zwiędłe serce w zamian za młode, podbudzać złudzenia, którychbym nie mogła podzielać; obdarzać szczęściem, w którebym nie wierzyła lub zawsze lękała się utracić? Odpowiadałabym może samolubstwem na czyje poświęcenie, ja obrachowywałabym w czasie, kiedyby on czuł tylko; moja pamięć obrażałaby żywość jego rozkoszy. Nie, pierwsza miłość zastąpioną być nie może nigdy. A wreszcie, któżby mógł za taką cenę pożądać mego serca?\nTe słowa nacechowane okropną zalotnością były niejako ostatnią obroną jéj rozsądku. „Jeśli się zrazi, pozostanę samotną i wierną wspomnieniu“. Ta myśl przyszła do głowy pani d’Aiglemont i była tą zbyt słabą gałązką wierzbiny, któréj chwyta się człowiek tonący, zanim go prąd pochwyci. Usłyszawszy ten wyrok Vandenesse zadrżał mimowolnie, i to zrobiło silniejsze wrażenie na margrabinie niż wszystkie jego dawne starania. Kobiety najwięcéj są wzruszone, gdy spotykają w mężczyźnie te wdzięczne subtelności, te wytworne uczucia, które zwykle są ich samych wyłącznym udziałem. Dla nich wdzięk i subtelność są oznaką prawdy. Drżenie Karola świadczyło o prawdziwéj miłości. Mierzyła jéj siłę siłą cierpienia. Młody człowiek wyrzekł z pozorem chłodu:\n— Może masz pani słuszność; nowa miłość, nowa zgryzota.\nPotém zmienił rozmowę i mówił o rzeczach obojętnych, ale był widocznie wzruszony i spoglądał na panią d’Aiglemont z palącą uwagą, jak gdyby widział ją raz ostatni. Wreszcie odszedł, a oddalając się, wyrzekł niepewnym głosem:\n— Do zobaczenia — odparła z subtelną zalotnością, będącą tylko udziałem kobiet wyborowych.\nNie odpowiedział na to nic i wyszedł.\nKiedy Karola już nie było; kiedy ujrzała puste miejsce przed chwilą przez niego zajęte: uczuła żal wielki i czyniła sobie tysiąc wyrzutów. Namiętność robi ogromne postępy w sercu kobiety wówczas, kiedy sądzi, że była nazbyt okrutną lub zraniła boleśnie duszę szlachetną. W miłości nigdy nie należy lękać się złych uczuć, przeciwnie one są zbawienne; kobiety zazwyczaj upadają tylko pod naciskiem jakiego cnotliwego popędu. Piekło jest brukowane dobremi chęciami: to przysłowie znajduje wszędzie swoje przystosowanie.\nPrzez kilka dni Vandenesse się nie pokazał. Każdego wieczora o godzinie, w któréj zwykle przychodził, margrabina oczekiwała go z niecierpliwością pełną wyrzutów sumienia. Pisać równało się wyznaniu. Instynkt ostrzegał ją, że powróci. Szóstego dnia wreszcie kamerdyner go zameldował. Nigdy nie usłyszała jego nazwiska z taką przyjemnością. Radość, jakiéj doznała, przeraziła ją samę.\n— Ukarałeś mnie pan — wyrzekła.\nVandenesse spojrzał na nią, jakby nie rozumiał.\n— Kara! — zapytał — a za co?\nKarol doskonale pojmował margrabinę, ale skoro ona domyślała się jego cierpień, chciał się za nie pomścić.\n— Dlaczego nie odwiedzałeś mnie pan jak zwykle? — zapytała go z uśmiechem.\n— Więc pani nie widziałaś nikogo? — odrzekł — ażeby uniknąć wyraźnéj odpowiedzi.\n— Zdaje mi się, że był tutaj pan de Ronquerolles, pan de Marsay z małym d’Esgrignon, jeden wczoraj, drudzy dziś rano, bawili po parę godzin. Widziałam także, o ile sobie przypominam, panią Firmiani i pańską siostrę, panią de Listomère.\nTe słowa sprawiły mu znowu cierpienie, cierpienie niezrozumiałe dla tych, co nie kochają z tym nieubłaganym despotyzmem, z tą potworną zazdrością, która chce odosobnić istotę ukochaną od wszelkich obcych wpływów; od tego wszystkiego, co nie jest miłością.\n— Jakto — powiedział sobie Vandenesse — ona przyjmowała, ona widziała ludzi zadowolnionych, rozmawiała z niemi, kiedy tymczasem ja byłem samotny — nieszczęśliwy.\nPogrążył swój smutek i swoję miłość w głębi serca, tak jak się rzuca trumnę na dno morza. Myśli jego były tego rodzaju, że wypowiedziéć ich nie mógł, były one szybkie, jak owe zabójcze gazy, które ulatniając się śmierć niosą. Tylko czoło jego zachmurzyło się a pani d’Aiglemont, wiedziona instynktem miłości, podzieliła jego smutek, nie domyślając się jego przyczyny. Nie zadawała mu ona rozmyślnego cierpienia i Vandenesse spostrzegł to wkrótce.\nZaczął mówić o swojém położeniu, o swojéj zazdrości jako o jednéj z tych hipotez, które kochankowie tak lubią roztrząsać. Wówczas margrabina zrozumiała wszystko, to ją wzruszyło do tego stopnia, iż nie mogła wstrzymać się od łez.\nOd téj chwili wkroczyli w niebo miłości. Niebo i piekło są-to dwa olbrzymie poemata streszczające dwie jedyne osie naszego bytu: szczęście i boleść. Czyż niebo nie pozostanie nazawsze obrazem nieskończoności naszych uczuć, czyż możemy wyobrazić je sobie inaczéj jak po szczególe, skoro szczęście jest zawsze jednakie. Tymczasem piekło posiada najróżnorodniejsze męczarnie, które możemy wcielać w poezye, bo każda z nich jest inna.\nPewnego wieczoru kochankowie sami we dwoje siedzieli w milczeniu jedno przy drugiém i spoglądali na czyste niebo, na które ostatnie promienie słoneczne rzucały barwy purpury i złota. W téj chwili dnia powolne cieniowanie schodzących blasków zdaje się budzić niektóre uczucia, namiętności mają słodsze drgania i czujemy z rozkoszą wobec tego spokoju cichnące burze wewnętrzne. Natura, pokazując niepewne obrazy szczęścia zachęca nas, byśmy go używali, skoro jest nam dostępne, lub żałowali go, gdy przeminie.\nW podobnych chwilach, bogatych w zachwyty, pod kopułą blasków, których miękkie tony łączą się z wewnętrznemi harmoniami, trudno opierać się potędze pragnień serdecznych. Wówczas smutek słabnie, radość upaja a boleść przygniata. Wspaniałe cuda zachodu zachęcają wyznania, cisza staje się niebezpieczniejszą od słów i nadaje spojrzeniom potęgę i nieskończoność niebios, które się w nich odbijają. Jeśli się wówczas przemawia, najmniejsze słowo posiada moc nieprzepartą, możnaby powiedziéć, że słowa są pełne blasków a spojrzenia — purpury, bo czyż niebo nie znajduje się wówczas w nas samych, albo czyż nie czujemy się w niebiosach?...\nW taki wieczór Vandenesse i Julia — od kilku dni pozwalała nazywać się w ten sposób przez człowieka, którego sama zwała Karolem — milczeli lub jeśli mówili, słowa ich odbiegały szybko od pierwotnego przedmiotu rozmowy, zapominali o znaczeniu słów, zasłuchani rozkosznie w tajemniczych myślach, jakie się pod niemi kryły. Ręka margrabiny spoczywała w ręku Vandenessa, ona oddawała mu ją nie myśląc, by wyświadczała mu łaskę.\nWychylali się razem, ażeby przypatrywać się jednemu z tych wspaniałych zachodów, w którym obłoki pełne śniegu, lodników i szarych cieni rysują się na łonach gór fantastycznych, jednemu z tych obrazów pełnemu gwałtownych kontrastów pomiędzy jaskrawością ogni i czarnemi tonami, które grają na niebie i oblekając je nieporównaną, niepojętą poezyą. Spoglądali z zachwytem na te cudne obłoczne pieluchy, wśród których co dnia odradza się słońce i które służą mu razem za wspaniały całun otaczający jego codzienne konanie.\n W téj chwili włosy Julii musnęły lekko twarz Vandenessa, odczuła to lekkie zetknięcie i zadrżała; a on zadrżał więcéj jeszcze, bo oboje doszli stopniowo do stanu, w którym pozorny spokój tak zaostrza zmysły, że najlżejsze wstrząśnienie pobudza do łez, jeśli serca są smutne, lub obdarza je nieskończoną rozkoszą, jeśli pełne są miłości.\nJulia ścisnęła prawie mimowolnie dłoń jego i to ściśnienie dodało odwagi onieśmielonemu kochankowi. Szczęście obecnéj chwili i nadzieje przyszłości, wszystko to zmieszało się we wzruszeniu pierwszéj pieszczoty, skromnego przelotnego pocałunku, jaki pani d’Aiglemont pozwoliła mu złożyć na swojéj twarzy.\nIm słabszą była łaska przez nią udzielona, tém niebezpieczniejszą się stała. Na nieszczęście ich obojga nie było w nich ani udania ani fałszu żadnego. Było-to poprostu porozumienie dwóch pięknych dusz rozdzielonych tém wszystkiém, co się nazywa prawem, a zjednoczonych wiekuistą atrakcyą i pokusą złożoną w naturze.\nW téj chwili wszedł pan d’Aiglemont.\n— Ministeryum zmienione — wyrzekł — wuj pański wchodzi do nowego gabinetu, masz teraz wszelką szansę zostać ambasadorem, panie Vandenesse.\nKarol i Julia spojrzeli na siebie z rumieńcem. Ten wstyd zobopólny stał się dla nich nowym węzłem. Oboje połączyli się jednaką myślą, jednakim wyrzutem sumienia. Jest-to węzeł straszny równie silny pomiędzy dwoma zbójcami, którzy zamordowali człowieka, jak pomiędzy dwojgiem kochanków winnych pocałunku. Trzeba było jednak odpowiedziéć margrabiemu.\n— Ja nie chcę już opuszczać Paryża — wyrzekł Vandenesse.\n— Wiemy przyczynę — odparł generał, przybierając postawę człowieka domyślającego się tajemnicy. — Nie chcesz pan teraz opuszczać wuja, ażeby on cię zrobił dziedzicem swego parostwa.\nMargrabina uciekła do swego pokoju, wypowiadając saméj sobie o mężu to okropne słowo:\n— Bo téż jest zanadto głupi.\n↑ Błąd w druku; powinno być – dotąd.\n↑ Błąd w druku; powinno być – porzuca.\n↑ Błąd w druku; powinno być – zastępowały.