Cień dyktatury | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Dodatek » Cień dyktatury\nAntoni Dudek, Piotr Osęka\nCzy rozliczanie komunizmu jest konieczne? Czy lustracja spełnia swój cel? Co po roku 1989 można było zrobić inaczej? Dyskutują historycy: Antoni Dudek i Piotr Osęka. Rozmawia Roman Graczyk\nRoman Graczyk: Po co jest nam potrzebne rozliczenie komunizmu w Polsce?\nAntoni Dudek: System demokratyczny wymaga nieustannej pamięci o epoce dyktatury, jakakolwiek by ona była. Demokracja chilijska musi pamiętać o dyktaturze Pinocheta, a nasza o dyktaturze komunistycznej. Zatem tu mniej chodzi o komunizm, a bardziej o dyktaturę. Bo można dyskutować, czym był w Polsce komunizm i czy w ogóle był. Natomiast trudno zakwestionować, że to była dyktatura, i to z obcego nadania. Musimy o niej pamiętać nie tylko z uwagi na ofiary, ale i dlatego, by podobne mechanizmy nigdy już nie wróciły.\nPiotr Osęka: Myślę, że obawa, iż PRL-owska dyktatura może wrócić, jest jednak na wyrost. Kiedy SLD w 1993 r. wygrał wybory, wielu ludzi się zastanawiało, czy oni się za chwilę nie przeprowadzą do Komitetu Centralnego PZPR i nie wróci PRL. Nic takiego się nie stało. Rozliczanie z komunizmu jest szerokim pojęciem, bo tu się mieści kilka spraw. Jeśli chodzi o to, że należy pamiętać o dyktaturze i ją opisywać, to obaj jesteśmy historykami i zgodzimy się łatwo, że lepiej jest pamiętać, niż nie pamiętać. Natomiast problematyczne są te wszystkie posunięcia administracyjne, w tym dwa główne projekty: dekomunizacja i lustracja. Zwłaszcza lustracja. Ludzie, którzy donosili, niszczyli innych - słowem ci, którzy nie popełnili przestępstwa w sensie karnym, ale zachowywali się podle - powinni zostać jakoś ukarani. Chociaż, po pierwsze, można się spierać o metody i o koszta, które tu trzeba zapłacić. Po drugie, nie przekonuje mnie argument, że dekomunizacja i lustracja to inaczej wykrycie jakiegoś PRL-owskiego układu, który miałby w jakiejś postaci trwać nawet do dziś.\nAntoni Dudek: Trzeba oddzielić problem dekomunizacji i lustracji od problemu rozliczenia. Uważam, że w latach 90. istniały różnego rodzaju powiązania między ludźmi starego establishmentu, co rzutowało w istotny sposób na życie kraju. To można łatwo prześledzić, pytając o konkretnych ludzi, o to, co robili przed i po roku 1989. Pytanie: czy ta sieć powiązań trwa nadal? Oczywiście nie, dlatego że tego typu struktury nieustannie się transformują, przez 20 lat uległy zasadniczym przeobrażeniom i dzisiaj już nie możemy mówić o post-PRL-owskim układzie. I dlatego tzw. rewolucja IV Rzeczypospolitej z lat 2005-07, rozumiana jako próba rozbicia post-PRL-owskiego układu, była beznadziejnie spóźniona.\nTadeusz Mazowiecki wielokrotnie bronił polityki swego rządu w zakresie stosunku do komunistycznej przeszłości. W jego wywodach najważniejsze wydają się trzy argumenty. Polityczny: wtedy było za wcześnie na rozliczenia, bo komuniści trzymali się mocno. Argument kupieckiej solidności: czyli "pacta sunt servanda". I argument etyczny: budujemy nowy system i każdemu oferujemy tu miejsce, nikogo nie wykluczamy. Co Panowie o nich sądzą?\nPiotr Osęka: Jedna rzecz, którą na pewno można było zrobić, to zapobiec niszczeniu archiwów MSW jesienią 1989 r. Co do reszty, zwracam uwagę, że to był moment, gdy dokonywano przebudowy gospodarczych struktur państwa i na tym skupiony był rząd Mazowieckiego. Jeśli się prześledzi w źródłach z epoki, czym żył wtedy kraj, to naprawdę można zrozumieć, że kwestia ustaw lustracyjnych czy dekomunizacyjnych została zepchnięta na dalszy plan. Czy to się dało zrobić, czy się nie dało - dziś trudno to rozstrzygnąć. Ale sam argument jest o tyle przekonujący, że transformację gospodarczą udało się wtedy zrealizować. Ale zgoda, że nie jest dobrze, iż nie zostało przebadane, kto zbudował tę nową klasę kapitalistyczną. Nie jestem prawnikiem, trudno mi mówić o rozwiązaniach prawnych, jakie należało wtedy przeprowadzić. Ale jako historyk wiem, że w tamtym Sejmie rozwiązania radykalne nie były możliwe do przeprowadzenia. Z "Sejmem kontraktowym" została zawarta pewna polityczna transakcja, że posłowie (także ci z PZPR) wspierają bez dyskusji bardzo trudną transformację gospodarczą. I to był zasadniczy deal, do którego trudno było dosztukowywać jeszcze jakieś deale pomniejsze. Co do sieci powiązań, o których mówi Antoni Dudek: że były takie powiązania, to jedna rzecz. Ale jest pytanie, czy one były dysfunkcjonalne dla powstającego systemu? To może zabrzmieć relatywistycznie, ale jest pytanie, czy byli ubecy, którzy wchodzą do gospodarki, wykorzystują te powiązania do psucia rynku, czy dostosowują się do jego reguł, bo to im się po prostu bardziej opłaca?\nJest jeszcze problem tego tzw. pierwszego miliona, ukradzionego.\nPiotr Osęka: Problem pierwszego ukradzionego miliona dotyczy nie tylko ludzi byłej nomenklatury. Przypomnę, że pierwsze głośne aresztowanie w sprawie afery gospodarczej dotyczyło polityka z kancelarii prezydenta Wałęsy.\nChciałbym porozmawiać o argumencie etycznym Mazowieckiego. Jakie ma zastosowanie argument budowania demokracji dla wszystkich wobec postulatu z 1990 r., by po rozwiązaniu PZPR zerwać koalicję z postkomunistami?\nPiotr Osęka: Diabeł tkwi w szczegółach.\nCzy solidarnościowy minister mógłby zostać szefem MSW w styczniu 1990 r., gdy rozwiązano PZPR, zamiast dopiero w lipcu?\nPiotr Osęka: Oczywiście, że Krzysztof Kozłowski mógł zostać ministrem w styczniu.\nAntoni Dudek: Powiem jedną rzecz na obronę rządu Mazowieckiego: za to, o czym tu dyskutujemy, odpowiedzialność ponoszą wszystkie rządy między rokiem 1989 a 1993, przy czym w przypadku gabinetu Olszewskiego wynikało to z nieudolności, a nie ze świadomego wyboru. Natomiast pozostałe rządy - Mazowieckiego, Bieleckiego i Suchockiej - wybrały drogę, którą Piotr Osęka tak streścił: reformy gospodarcze są najważniejsze, w domyśle - nieważne, kto ten kapitalizm tworzy w roli kapitalistów, byleby robił to skutecznie. Rozumiem ten punkt widzenia. Tyle tylko że nie miał on wiele wspólnego z oficjalnie deklarowanymi wartościami i z jakąkolwiek sprawiedliwością. Był też znakomitą pożywką dla rozmaitych populizmów, głoszących, że czerwoni nas rozkradli itd. Pierwszym, który na tym zrobił polityczny interes, był Wałęsa. I on też jest odpowiedzialny za to, że zabrakło tych rozliczeń, z obietnicami których w 1990 r. doszedł do władzy.\nPiotr Osęka: Wracam do tego pierwszego, ukradzionego miliona. Nie pamiętam, żeby któryś z tych rządów dał do zrozumienia: "Dobrze, żeście go ukradli, bo się dzięki temu rozwija kapitalizm". Anarchizm prawny tamtych czasów nie polegał na tym, że to był milion wynoszony z kasy komitetu wojewódzkiego PZPR, ale na tym, że ministerstwo finansów pod władzą Balcerowicza zalecało urzędom skarbowym, aby nie ścigać ulicznych handlarzy.\nAntoni Dudek: Nie chodzi o to, że na początku lat 90. rządy mówiły: "Możecie ukraść pierwszy milion", tylko o to, że przymykały oczy na pewne działania, które były na pograniczu prawa. Czyniły to i w interesie rodzącego się kapitalizmu, i w interesie spokoju społecznego. Przejrzałem stenogramy wszystkich posiedzeń rządów między rokiem 1989 a 1993. Od czasu do czasu występował taki czy inny minister, który mówił, że mamy do czynienia z jakimś bezprawnym działaniem w gospodarce. Reakcją było albo milczenie, albo wręcz odpowiedź: "Ależ panie ministrze, teraz są naprawdę ważniejsze rzeczy do zrobienia!". I to jest bardzo charakterystyczne w tamtym czasie.\nNawet jeśli zgodzimy się, że w pewnych warunkach i w pewnym czasie nie wszystko dało się zrobić, chyba też zgodzimy się, że zaniechania niosły za sobą jakieś koszta. Które z nich są dla Panów najbardziej dotkliwe?\nAntoni Dudek: Dla mnie największym kosztem jest pozostawienie wtedy niemal nietkniętego wymiaru sprawiedliwości. Oczywiście nie twierdzę, że dziś orzekają głównie PRL-owscy sędziowie, bo to jest niemożliwe choćby z powodów biologicznych. Ale pewne mechanizmy, które zostały wytworzone w PRL-u, się umocniły. Na post-PRL-owskim relatywizmie wyrosły nowe patologie. O ile wtedy bardzo silna była zależność wymiaru sprawiedliwości od PZPR, o tyle teraz mamy do czynienia z rozdętą zasadą korporacyjnej niezależności - ewidentnie szkodliwą. Często doprowadzili do tego ludzie, którzy wcześniej ucieleśniali tę silną zależność od PZPR.\nA weryfikacja SB?\nAntoni Dudek: Po weryfikacji ostatecznie ok. 4,5 tys. pozytywnie zweryfikowanych esbeków poszło do Urzędu Ochrony Państwa. To dało proporcję ponad 90 proc. do niespełna 10 proc. funkcjonariuszy UOP na korzyść "starych". Co nadało tej służbie bardzo określony charakter.\nPiotr Osęka: Gdy czytam teczki personalne byłych esbeków, to często strona z rubryką "przebieg służby" jest skserowana, a nie oryginalna, i to w ten sposób, że zasłonięto kartką treść wpisów po 1989 r. To oznacza, że człowiek, który pracował w pionach operacyjnych SB, który zajmował się inwigilowaniem społeczeństwa, potem poszedł do UOP-u. Choć ci najbardziej umoczeni mają ten przebieg służby wypełniony oryginalnymi wpisami - oni wylecieli z systemu. To wszystko prawda, ale opcja zerowa nie była przecież możliwa.\nAntoni Dudek: Zgoda, ale jest różnica, czy się tworzy nowe służby, gdzie 90 proc. to ludzie związani ze starym systemem, a tylko 10 proc. to są nowi - prawda, że na najwyższych stanowiskach - to byli ci chłopcy z WiP-u głównie; czy też jest to proporcja na przykład pół na pół. Symboliczna jest tu postać pułkownika Lesiaka: to były esbek, pracujący potem dla III RP i robiący rzeczy podobnie niegodne jak przed 1989 r. Bo to jest przykład człowieka ze złamanym kręgosłupem moralnym. I takie zjawiska zrodziły patologie nowych służb w latach 90.\nJak Panowie oceniacie lustrację w jej dotychczasowym przebiegu, tę ustawową i tę polegającą na badaniach archiwów przez historyków i dziennikarzy, i ogłaszaniu jej wyników w publikacjach naukowych lub popularnych?\nAntoni Dudek: Jeśli chodzi o ustawową lustrację, to ona już w dużym stopniu obumarła. Ona się niby toczy, ale już dogorywa. Została ostatecznie skompromitowana w 2007 r., choć była już wcześniej kompromitowana. Myślę, że stało się źle, że ją skompromitowano, ale to już dziś nie ma wielkiego znaczenia. Mnie interesuje inna lustracja. Taka, którą umożliwia coraz szerszy dostęp do archiwów komunistycznych służb.\n"Gazeta Wyborcza" nazwała ją "dziką lustracją".\nAntoni Dudek: Ależ ona też ma podstawy prawne, więc nazywanie jej "dziką" jest nadużyciem. To socjotechnika, której celem jest wmówienie ludziom, że to nie agenci bezpieki powinni się wstydzić, ale ci, którzy ogłaszają ich tożsamość. Istotne jest, żeby archiwa były otwarte. Tak, aby osoby tym zainteresowane mogły je badać, a swoje ustalenia podawać do wiadomości publicznej. Dla mnie jest ważne, czy ktoś we władzach mojej uczelni był tajnym współpracownikiem, czy nie, nawet jeśli on jest bardzo lubiany i będzie demokratycznie wybierany.\nPiotr Osęka: Jestem przeciwnikiem urzędowej lustracji, dlatego że jest nieskończenie wiele postaci współpracy, a zerojedynkowa logika tej formy lustracji uniemożliwia sensowną ocenę. Co do archiwów, to oczywiście powinny być otwarte, ale jest pytanie o pewne szczególne rozdanie dokumentów tam zawartych. Np. materiały z podsłuchów i z perlustracji korespondencji, bo to było takie najbardziej brutalne wchodzenie SB w prywatne życie ludzi. Znając trochę lustrację od strony mediów, mogę powiedzieć, że to jest temat, który wyzwala najgorsze instynkty, więc uszanowanie tej prywatności, o której mówię, raczej się przez prasę nie dokona.\nAntoni Dudek: Zgadzam się, że w toku tej szerokiej lustracji dochodziło do nadużyć. Przykładem słynny artykuł o Herbercie, za który jego autor dostał słusznie tytuł "hieny roku". Ale krytycy lustracji z takich przypadków próbowali uczynić argument przeciw ujawnianiu jakichkolwiek personaliów współpracowników bezpieki. Myślę, że wniosek typu: "zamknijmy to" wiedzie na manowce. Trzeba postąpić inaczej. Przez piętnowanie nadużyć doprowadzić do sytuacji, w której korzystający z akt SB zrozumieją, że nie wolno im przekraczać pewnych granic. Zresztą wbrew niektórym histerycznym głosom, jestem zdania, że takich sytuacji nie było aż tak wiele. Przypominam sobie przypadek Małgorzaty Niezabitowskiej, gdy kilkanaście redakcji dostało jej teczkę i z jednym wyjątkiem (zresztą tygodnika, który był bardzo zaangażowany w walkę z lustracją) wszystkie powstrzymały się przed publikowaniem informacji o przeszłości jednego z członków jej rodziny.\nJaką rolę spełnił IPN i jaka powinna być jego przyszłość?\nAntoni Dudek: Myślę, że pion śledczy i lustracyjny pomału kończą to, co miały do zrobienia. Poza tym wielkie namiętności towarzyszące lustracji też się wyczerpują. Lustracja i dekomunizacja przestają być obszarami, na których można coś politycznie ugrać. Myślę, że IPN w przyszłości pozostanie ważną instytucją badającą najnowszą historię Polski, popularyzującą wiedzę na ten temat i zarządzającą ogromnym archiwum.\nPiotr Osęka: IPN funkcjonował przez jakiś czas, po części zgodnie z założeniami tej części klasy politycznej, która za nim stała, jako "ministerstwo historii". Nawiasem mówiąc: komputerowy inwentarz (spis zasobów archiwalnych) w czytelni IPN to prawdziwy skandal. On się znakomicie nadaje do szukania nazwisk, haków na różne osoby, ale prowadzenie poważnych badań przy jego pomocy to męka. Nie wiem, czy jest tak dobrze, jak mówi Antoni Dudek, że nie można już nic ugrać politycznie na dekomunizacji i lustracji. Ostatni wywiad Kiszczaka ("Dziennik-\n-Gazeta Prawna" z 20 listopada) ujawnił znowu falę emocji. Śledzę trochę fora internetowe i tam - w reakcjach na ten wywiad - znajduję tę niby już zapomnianą tęsknotę, że jak wreszcie odkryjemy całą prawdę, która skrywa się w archiwach, to generalnie naprawimy całe zło obecne w Polsce.\nA co przez Panów studia nad materiałami poesbeckimi zmieniło się w waszym obrazie PRL-u i/lub badanych przez Was środowisk?\nPiotr Osęka: Wydaje mi się, że te materiały nie zmieniają specjalnie ani obrazu PRL-u w ogóle, ani badanych przeze mnie środowisk. Teraz uczestniczę w projekcie badawczym dotyczącym wydarzeń 1968 r. i często korzystam z wydanych przez IPN materiałów SB. Nieraz na tej podstawie pytam świadków o różne rzeczy, ale tam nie ma nic, co by radykalnie zmieniało obraz. Co więcej, bardzo często są to informacje bałamutne, to znaczy świadkowie wydarzeń je korygują albo wręcz im zaprzeczają.\nAntoni Dudek: Z tego niekoniecznie wynika, że informacje z dokumentów esbeckich są z zasady bałamutne. Bywa tak, że świadek A mówi jedno, świadek B drugie, a świadek C mówi, że wszystko było tak, jak tam jest napisane. Przestrzegałbym przed wiarą w taki prosty schemat, że esbecy wszystko plątali, a dopiero świadkowie nam powiedzą, jak było naprawdę. Pamięć jednej osoby nie jest wystarczającą weryfikacją informacji ze źródeł pisanych. To prawda, że dokumenty powstające na bieżąco mogą zawierać szereg przekłamań, ale i pamięć ludzka bywa po latach ułomna. Często w relacjach świadków słychać pogłos rozmaitych późniejszych konfliktów, a także dążenie do narzucenia historykowi własnej interpretacji. Odpowiadając na pytanie o znaczenie archiwów SB dla formułowania ocen historycznych, dam dwa przykłady. Pisząc w połowie lat 90. razem ze Zdzisławem Zblewskim książkę "Utopia nad Wisłą. Historia Peerelu", nie mieliśmy, rzecz jasna, dostępu do materiałów IPN. Wówczas ta praca się nie ukazała, ale przed dwoma laty udało nam się ją w końcu opublikować. Dokonując aktualizacji, dodaliśmy sporo nowych informacji, natomiast nie zmieniliśmy tam w sferze ocen właściwie niczego. Gdybym jednak dziś miał wydawać po raz kolejny moją książkę, którą napisałem z Tomaszem Marszałkowskim "Walki uliczne w PRL 1956-1989", to z racji tych materiałów, które są w IPN, musiałbym ją w ogromnym zakresie rozbudować. Czyli dla makrohistorii te materiały nie wnoszą aż tak wiele, jak to się niekiedy twierdzi, są natomiast niezwykle istotne dla mikrohistorii: dziejów poszczególnych grup i środowisk, a nade wszystko dla biografistyki.\nCzy pokrętne stanowisko hierarchii kościelnej w sprawie uwikłań księży w komunizm jakoś wpływa na stan świadomości społecznej i na dalsze poczynania państwa w sprawie rozliczeń z komunizmem w ogóle?\nPiotr Osęka: Słowa kard. Stanisława Dziwisza są cytowane czy to przez przeciwników, czy to przez zwolenników lustracji, zależnie od ich zabarwienia. Niewątpliwie w Polsce stanowisko biskupów w takiej sprawie jakoś waży. Ale jest tu i głębszy problem: poważne studia historyczne pokazują, że mitem jest przekonanie o masowym, globalnym oporze Kościoła wobec władzy komunistycznej. Zwłaszcza na poziomie lokalnym komunizm i katolicyzm to były światy, które się zazębiały. Bo to nie jest tylko tak, że Kościół oddawał pewne usługi komunistom czy się im sprzedawał. Było też tak, że partia rządząca nie mogła sobie poradzić z przywiązaniem do katolicyzmu swoich działaczy. Byli więc księża-tajni współpracownicy. Ale byli też sekretarze PZPR, którzy chodzili do spowiedzi.\nAntoni Dudek: Dziś nikt nie jest w stanie ocenić, jakie to będzie mieć dalsze konsekwencje w perspektywie najbliższych 10 lat, w trakcie których dojdzie moim zdaniem nad Wisłą do wielkiej wojny kulturowej. Bo Polska jest ewenementem na skalę Unii Europejskiej ze względu na pozycję i wpływy Kościoła. Przekonamy się wówczas, czy krytycy nadmiernej roli Kościoła sięgną po te dokumenty, teraz schowane pod sukno. Jeśli nie sięgną, to ta sprawa będzie miała tylko wymiar moralny: bez wątpienia był to fałszywy krok Kościoła. A jeśli sięgną, to może się okazać, że wiarygodność hierarchii kościelnej mocno ucierpi na tym, w jaki sposób zakończono tę sprawę.\nCzy Niemcy słusznie uchodzą za wzór dekomunizacji?\nPiotr Osęka: Tego nie sposób powiedzieć, bo NRD była w zupełnie innej sytuacji niż Polska. Myśmy się musieli sami wydobywać z tego bagna, a oni mieli wszelkie służby państwowe u sąsiada, które mogły zastąpić aparat NRD-owski. Oni mogli to zrobić jak gdyby w biegu, my nie.\nAntoni Dudek: Pełna zgoda, jeśli chodzi o porównanie z Niemcami. Dlatego wolę porównywać z Czechami. Mimo że w Polsce opozycja była dużo silniejsza niż w Czechach, to w Polsce postkomuniści dość szybko wrócili do władzy, a w Czechach partia komunistyczna (bo słowo "komunistyczna" zostało w jej nazwie), choć miała nawet do 20 proc. poparcia, nigdy do władzy nie wróciła. I uważam, że jedną z przyczyn tego stanu rzeczy była czeska ustawa dekomunizacyjna z 1991 r. I choć nie jestem jakimś szczególnym entuzjastą rządów solidarnościowych do 1993 r., a później polityki gabinetu Jerzego Buzka, to jestem przekonany, że w sumie ich bilans był dla Polski lepszy niż bilans rządów postkomunistycznych.\nDr hab. ANTONI DUDEK (ur. 1966) jest pracownikiem UJ i IPN. Specjalizuje się w najnowszej historii Polski. Opublikował m.in. "Historię polityczną Polski 1989-2005" (2007) i "PRL bez makijażu" (2008). Redaktor tomu "Zmierzch dyktatury. Polska 1986-1989 w świetle dokumentów" (2009).\nDr PIOTR OSĘKA (ur. 1973) pracuje w Instytucie Studiów Politycznych PAN. Specjalizuje się w najnowszej historii Polski. Opublikował m.in. "Rytuały stalinizmu: oficjalne święta i uroczystości rocznicowe w Polsce 1944-1956" (2004), "Marzec ’68" (2008). Współredaktor tomu "Okrągły Stół: dokumenty i materiały" (2007).


Medana - oficjalny profil w GoWork.pl opinie, praca, aktualności, zarobki, forum - GoWork.pl\nNIP: 8271000364 KRS: 0000052330\nAdres: Władysława łokietka 10, 98-200 Sieradz\n2 39 127 5 1\nZibi 17.08.2019 07:38\n(usunięte przez administratora) jak (usunięte przez administratora) robiłem tam 12 lat żałuję że wcześniej nie spierdolilem z tej firmy\nPrzyszły były pracownik xyz 06.07.2019 19:36\nTo jest Firma czy Zakład pracy chronionej ? Idąc do tej firmy do pracy myślałem, że będzie lepsza atmosfera a tu TRAGEDIA ! Za takie pieniądze praca po 12h nawet w sb i nd to ja P****le to ! -Umowa w agencji tymczasowej ! "śmieciówka" -Praca praktycznie za miskę ryżu (nawet w sb i nd) -Wymagania z kosmosu ! -każą 5rzeczy na raz robić -organizacja pracy/stanowiska leży! Najlepsza to : Kierowniczka HR , niepoważna , sieje nepotyzm , zna się na Prawie jak ja na Fizyce kwantowej czyli "0" Nawet umowy jeszcze nie podpisałem , a ona mi już mówi ,że okres wypowiedzenia to 2tyg !!! Pracowałem TYLKO 2 dni DZIĘKUJE ! TAKI MAM TEMAT O TEJ FIRMIE !\nIgnacy 16.06.2019 18:47\nSłyszałem sporo dobrego o firmie a jaką macie atmosferę i czy warto szukać w firmie pracy?


Zamachowska dostanie 20 tys. zł za operę - Super Express\nZamachowska dostanie 20 tys. zł za operę\nMonika Zamachowska w operze\nOd listopada 2019 r. nie wiodło się jej najlepiej. Monika Zamachowska (48 l.) straciła pracę w „Pytaniu na śniadanie”. Nie udało się jej znaleźć tak intratnego zajęcia i nie było wiadomo, co dalej z gwiazdą będzie. Tym bardziej że to na jej barkach było utrzymanie rodziny – w tym pomoc dla obarczonego wysokimi alimentami męża Zbigniewa (59 l.).\nWidmo nędzy jednak małżonkom nie grozi, bo dziennikarka już znalazła źródło zarobku i to bez wychodzenia z domu.\n– Monika została ambasadorką kampanii „Ariaonscreen”, organizowanej przez Cinema City. Sieć tych kin w całej Polsce wyświetli przedstawienia operowe z największych sal koncertowych świata, a Monika promuje te spektakle, pisząc o nich w sieci. Na początek dostała za to 20 tys. zł – zdradza w rozmowie z „Super Expressem” znajoma prezenterki.\nTaka kwota nie jest może zawrotna jak na gwiazdorskie standardy, ale na początek dobre i to.\n– Monika cieszy się, że nie musi pozować z butem czy reklamować naczyń kuchennych. Razem ze Zbyszkiem często chodzą do opery i na koncerty, kochają sztukę i reklamowanie przedstawień jest zbieżne z ich wizerunkiem – dodaje nasza informatorka.


A można to wiedzieć dlaczego zamieniłeś słowo''Katol'' na ''Pisior''.Z jakich to powodów chcesz mnie właśnie tak zaszufladkować?\nNo i co z tego że podaje akurat dwa linki z fragmentami tej samej wypowiedzi Wolniewicza?\nA skoro umieściłem pierwszy link z tekstem ''Wyborczej' to chyba możesz sam spróbować zajarzyć na czym polega owa manipulacja.\nNajpierw odpowiedziałem Cobrasowi uznając że skoro on był pierwszy to jemu należy się pierwszeństwo a potem dopisałem Ciebie.\nAle staram się jakoś zrozumieć to Twoje przewrażliwienie i te obawy że mogło się zostać tu pominiętym.\nNastępnym razem spróbuję Cię potraktować nieco bardziej wyjątkowo.\nPisior napisał(a): A można to wiedzieć dlaczego zamieniłeś słowo''Katol'' na ''Pisior''.\nWyjaśniłem dlaczego w innym wątku.\nCytat: No i co z tego że podaje akurat dwa linki z fragmentami tej samej wypowiedzi Wolniewicza?\nTo ja się właśnie pytam, co z tego. Ty twierdzisz, że z tych dwóch fragmentów wynika iż zaszła jakaś manipulacja.\nCytat: A skoro umieściłem pierwszy link z tekstem ''Wyborczej' to chyba możesz sam spróbować zajarzyć na czym polega owa manipulacja.\nA jak nie zauważę, na czym polega, to znaczy, że jestem debilem.\nCytat: Następnym razem spróbuję Cię potraktować nieco bardziej wyjątkowo\nNie oczekuję wyjątkowego traktowania, tylko żebyć wreszcie odpowiedział na moje pytanie.\n27.01.2016, 21:36 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 27.01.2016, 21:37 przez lumberjack.)\nWolniewicz nie powiedział, że "Żydzi nas atakują i że trzeba się przed nimi bronić". Powiedział, że nie zgadza się z twierdzeniem, że "Żydzi nas atakują i że trzeba się przed nimi bronić" i że w ogóle nie wolno tak stawiać sprawy.\nNie rozumiem. Tak samo zareagowałbyś na post obnażający kłamstwa Ziemkiewicza gdyby były sprzed 4 lat? Kłamstwo to kłamstwo.\nTo nie jest żadne wyjaśnienie:\nMam przyjaciół katolików, nie będę ich obrażał.''\nA czy każdy katol to już musi być pisiorem?\nNick katol wcale nie musi oznaczać że ktoś jest katolikiem.\nNie zefciu debilem nie jesteś ale uwielbiasz z kogoś robić debila że niby czegoś tu nie rozumiesz.\nA gdzie ja twierdzę że akurat z dwóch fragmentów zaszła manipulacja?\nCo do pytania które skierowałeś do Iselin to napisałeś że ''możesz odpowiedzieć'' więc po co naciskasz?\n@lumberjack dziękuję. Myślałem, że chodzi o ten ostatni filmik, a nie końcówkę drugiego. Nie rozumiem, czemu Pisior nie mógł na to zwrócić uwagi. Rzeczywiście wybiórcza zmanipulowała tutaj wypowiedź komucha.\nKatol napisał(a): A czy każdy katol to już musi być pisiorem?\nA tu już widzimy poważne problemy z myśleniem logicznym.\nCytat: Nick katol wcale nie musi oznaczać że ktoś jest katolikiem.\nCytat: Co do pytania które skierowałeś do Iselin to napisałeś że ''możesz odpowiedzieć'' więc po co naciskasz?\nPrzestań mieszać wątki.\nzefciu napisał(a): Nie rozumiem, czemu Pisior nie mógł na to zwrócić uwagi.\nNapadasz na ludzi a potem się dziwisz, że nie chcą z tobą gadać?\nKtóry to już minus wysłany za to, że nie potrafisz sam skojarzyć o co biega i postronni muszą ci podpowiadać?\nMógłbyś chociaż przeprosić za swoje zachowanie oraz próbować się poprawić.\nZwróciłem już uwagę administracji na twoje zachowanie na forum, ogarnij się człowieku.\nNie rżnij głupa na filmiku wszystko w sposób jasny i prosty wyjaśnione:\nale Ty najwyrazniej postanowiłes trochę pośmiecić w tym wątku i jeszcze zrobić ze mnie pisiora bo tak Ci pasuje.\nI warto było moim zdaniem dorzucić jeszcze jeden filmik z samymi tylko tymi słowami Wolniewicza: '' Ja mam wobec Żydów pełen szacunek i podziw'' bo to fajnie brzmi z ust tak znamienitego ''antysemity'' i świetnie kontrastuje z tekstem ''Wyborczej''\nInni też jak widzę zauważają Twoje chamstwo.\n28.01.2016, 11:24 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28.01.2016, 11:25 przez zefciu.)\nPisior napisał(a): I warto było moim zdaniem dorzucić jeszcze jeden filmik z samymi tylko tymi słowami Wolniewicza: '' Ja mam wobec Żydów pełen szacunek i podziw'' bo to fajnie brzmi z ust tak znamienitego ''antysemity'' i świetnie kontrastuje z tekstem ''Wyborczej''\nAkurat to nie miało w temacie nic do rzeczy.\nOstatnio nasiliła się propaganda jak to zagraniczne sieci handlowe nie płacą podatków. Dodatkowo rykoszetem atakuje się ich, że są kiepskimi pracodawcami. Nie wklejam przykładów, bo różnych artykulików, obrazków i infografik na ten temat jest w necie na pęczki.\nJak jest na prawdę pokazuje ten artykuł:\nCytat: Wartość sprzedaży zagranicznych sieci handlowych wynosiła w ubiegłym roku ok. 220 230 mld zł (53 proc. rynku handlu wielkopowierzchniowego, reszta przypadała na polskie sieci handlowe i niezależne firmy, ok. 12 15 proc.).\nCiekawe skąd taka dysproporcja jak wynika z tego artykułu to 29 % firm z kapitałem zagranicznym nie wypracowało zysku brutto .Natomiast 17% firm bez udziału obcego kapitału nie wypracowało tego zysku\nCzy ktoś oglądał dzisiejsze przemówienia na mównicy sejmowej? Pytam bo doszły mnie słuchy, że poseł nowoczesnej, znany wrocławski lewak Krzysztof Mieszkowski na mównicy sejmowej trzymał jakieś pismo okultysty Alistaira Crowleya z wizerunkiem szatana na okładce. Ciekawe czy to prawda.\n30.01.2016, 00:23 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.01.2016, 00:59 przez Katol.)\nA może również kreatywna księgowość? Na pewno dobrze jest mieć dobrego sprytnego księgowego i dobrych prawników.Małe firemki będą przez to w gorszej sytuacji.\nA szef Janusz wyda tę kasę raczej w Polsce a zagraniczne firmy niekoniecznie u nas.\nCiekawy wywiad z Gomułką w tym temacie:\n10 największych sieci handlowych w 2014 zapłaciło 500 mln podatku CIT w 2014 roku\n'' - Sprawę komplikuje to, że ponad połowę z tych 500 mln zł podatku zapłaciła Biedronka. Więcej niż dziewięć pozostałych sieci! A gołym okiem widzę, że Biedronka raczej nie odpuszcza walki o rynek i jest konkurencyjna... Coś tu śmierdzi?\n- Nie wykluczam tego, że ma miejsce transfer zysków za granicę. Nie zdziwiłbym się. Te firmy mogą robić to bardzo łatwo, kupując coś po zawyżonej cenie od swoich firm macierzystych, za granicą. Tylko mamy tu ten problem, że jest to bardzo trudno ścigać...''\n''- Nic się nie da zrobić w sprawie ukrywania zysków przez te firmy?\n- Jak najbardziej można i zachęcam do tego! Trzeba badać, czy transfer nie jest zbyt wysoki, czy obchodzi się podatki...''\nOj sporo tych fałszywych, zmanipulowanych informacji przekazywanych nam poprzez różne media.\nDlatego ważnej jest aby ktoś to wszystko obnażał.\nIstotne jest aby jakieś demaskatorskie filmiki były do ogarnięcia nie tylko dla przeciętnego Kowalskiego,ale też przez takich jak zefcio.Trzeba to rozumieć że ten filmik który wcześniej zamieściłem:\njest dla co niektórych za trudny do rozkminienia i nie będą wiedzieć o co tu biega.\nPotrzebują oni żeby im to jakoś bardziej łopatologicznie wytłumaczyć.\nNiewątpliwie takich to można łatwo robić w jajo na okrągło.\n30.01.2016, 08:33 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.01.2016, 08:45 przez DziadBorowy.)\nNa pewno prawda. Skoro miłościwie nam panująca partia musi zwalczać okultyzm w podręcznikach dla dzieci to posłowie Nowoczesnej z pewnością siedzą w nim po uszy\nW pewnej częsci może i tak jest. Ale nie przeceniałbym tego zjawiska. Biznesowo bardziej opłacalne jest zainwestowanie tych pieniędzy niż trzymanie w wielkim niemieckim skarbcu. Chociaż po wprowadzeniu podatku od handlu w postaci zaproponowanej przez PIS może się to zmienić.\nSą też sieci, które realnie tego zysku nie mają - TESCO dla przykładu.\nA wracając do tematu manipulacji to spodobał mi się ten fragment artykułu:\nCytat: Ministerstwa Finansów, z których wynika, że 10 największych sieci handlowych łącznie zapłaciło w 2014 r. zaledwie 500 mln zł podatku. Pomimo 110 mld zł przychodu\nWymienić sumę podatku dochodowego powołując się na przychód (bo kto tam odróżni przychód od dochodu). Piękne\n30.01.2016, 09:16 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.01.2016, 11:39 przez zefciu.)\nKatol napisał(a): aby jakieś demaskatorskie filmiki\nTo jest najistotniejsze, aby były to filmiki. Nawet jak się przekazuje tekst, to muszą być filmiki\n@Baptiste: mnie doszły słuchy, że Kaczyński na mównicy sejmowej wyciągnął parówę i powiedział "kto mi dziś obciągnie?". Rzuciła się Krystyna Pawłowicz, ale jej odmówił. Potem jednak patrzyłem w stenogramy i nie znalazłem potwierdzenia tych tez.\nWedług stenogramu http://orka2.sejm.gov.pl/StenoInter8.nsf...siazka.pdf mieszkowski mówił w piątek o jakiejś chińskiej wystawie i o wizerunku kultury w Polsce. Nie widzę tam miejsca na takie rekwizyty, jak książka Crowleya.\nKatol napisał(a): zefciu\nWyjaśnienia powinno się robić tak jak to:\nOczywiście wybór żałosnej prawicowej manipulacji do zademonstrowania właściwej formy wyjaśnienia był zupełnie przypadkowy z mojej strony. W internecie rzucisz kamieniem i trafisz w jakąś "niezależną" manipulację. Ta jest po prostu szczytem głupoty, paragonem idotyzmu.\nA i zajebiste brawa po "Żydach". Się Wolniewicz rozczarował trochę towarzystwem. I czapki nie ściągnął. Jak chodziłem do kościoła to chłopcy musieli zdejmować czapki.\n30.01.2016, 12:06 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 30.01.2016, 12:10 przez lumberjack.)\nDziadBorowy napisał(a): Wymienić sumę podatku dochodowego powołując się na przychód (bo kto tam odróżni przychód od dochodu). Piękne\nŁatwo jest w ten sposób nabrać masę osób. Sam się na to kiedyś nabrałem, bo nawet nie odróżniałem tego od zysku netto czy ogólnego obrotu finansowego firmy. Powinno się zrobić jakiś prosty obrazek-mem i rozpowszechnić jakieś podstawowe informacje na ten temat.\nDziwi mnie i to bardzo, że takie sieci jak Biedronka nie angażują się w wyjaśnianie różnych przekłamań. Gdybym był szefem Biedronki i miał wchuj kasy, to opłaciłbym całą akcję informacyjną i uświadamiającą błędność takiego rozumowania jak to, które podałeś.\nZa to jak jechałem przedwczoraj w delegację, to słyszałem w którymś radiu jak ktoś w fajny i jasny tłumaczył jak wygląda działalność marketów, wysokość marż nakładanych przez nie na produkty itd. Cieszy mnie to, że istnieją gdzieś tam jakieś głosy rozsądku, ale mało jest tego w porównaniu do ilości dezinformacji. Ludzie sami o wiele częściej powielają i powtarzają błędne toki rozumowania w kontekście oceny działalności i kondycji finansowej marketów.\nW pewnej częsci może i tak jest. Ale nie przeceniałbym tego zjawiska. Biznesowo bardziej opłacalne jest zainwestowanie tych pieniędzy niż trzymanie w wielkim niemieckim skarbcu.\nalez je inwestuja, tylko ze wiekszosc nie u nas. to jak z krajami kolonialnymi, ktore wyzyskiwaly kolonie - troche tam nawet pobudowaly, ale wiekszosc kasy poszla na wzmocnienie wlasnego podworka. w takich duzych firmach kreatywna ksiegowosc to podstawa, czego dobrym przykladem sa kuby w NBA, ktorych wartosc jest od lat oficjalnie zanizana (niektore nawet podobno przynosza straty), ale jak przychodzi do zmiany wlasciciela, to nagle cena jest ponad trzy razy wyzsza. tak bylo ostatnio, gdy klub przez forbsa wyceniany na prawie 600 milionow zostal sprzedany za 2 miliardy ;]\nEl Commediante napisał(a): Wyjaśnienia powinno się robić tak jak to:\nSzczytem głupoty to jest jak ktoś da się nabrać na te żałosne manipulacje Tomasza Lisa.\nLisek tłumaczy się tu że jakoby nie określił widzów baranami itp,ale wysłuchajmy fragmentu bez ścinek.Jest też na necie dostępny cały filmik z tej dyskusji,wiec możemy sami wysłuchać całość samych wypowiedzi Lisa i wyrobić sobie własne zdanie.\nMuszę przyznać że podoba mi się to co Lis mówi w tej debacie ponieważ jest to szczere, uczciwe i bez ogródek,chociaż mógłby trochę łagodniej wypowiedzieć się o widzach telewizji. Takiego błędu to już chyba nigdy nie popełni.\nCzy aby na pewno ten przekaz ze zmontowanego filmiku przez internautów znacząco różni się od rzeczywistości?\nCzy też może te tłumaczenia Lisa jednak zupełnie odbiegają od tego co on naprawdę chciał nam przekazać.\nTutaj całość tej dyskusji i warto wysłuchać wszystkich wypowiedzi redaktora Lisa:\nKatol napisał(a): Ciekawy wywiad z Gomułką w tym temacie:\nGomułka powinien skorzystać z okazji do milczenia, skoro jest w temacie ignorantem i nawet nie wie co to są tzw. ceny transferowe.


Realizowane ze środków zewnętrznych\nRealizowane ze środków własnych\nW dniu 29 grudnia 2017 r. zakończona została przebudowa drogi powiatowej Nowy Nart – Stary Nart w Starym Narcie.\nW ramach zrealizowanego zadania przebudowano prawie 1 km drogi, wykonano ciąg pieszy o nawierzchni bitumicznej oddzielonej od jezdni separatorami ruchu, przeprowadzono renowację rowów oraz utwardzono pobocza. Ponadto wykonano organizację ruchu celem separacji ruchu, która obejmuje m.in.: oznakowanie poziome liniami cienkowarstwowymi, montaż separatorów ruchu, montaż punktowych elementów odblaskowych pryzmatycznych i montaż znaków pionowych.\nRemont drogi kosztował 410.949,13 zł. i został sfinansowany ze środków Gminy Jeżowe oraz środków własnych Powiatu Niżańskiego.\nWykonawcami przeprwadzonej przebudowy były dwie firmy: Przedsiębiorstwo Drogowe Sp. z o.o. ze Staszowa oraz Wojciech Kłyza Power Energy 2 z Jarocina.\nW przekazaniu drogi do użytkowania wzięli udział: Starosta Niżański Robert Bednarz, Radny Powiatu Niżańskiego Tomasz Kozak, Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w Nisku Zbigniew Lach, Radna Gminy Jeżowe Danuta Pikor, przedstawiciel Gminy Jeżowe Michał Wasyliszyn oraz Wykonawca Wojciech Kłyza.\nZrealizowana inwestycja spowoduje bardziej płynne poruszanie się pojazdów, zwiększy komfort jazdy oraz poprawi bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu. Warto dodać, że na tej drodze nie prowadzono żadnych większych prac remontowych od 40 lat.\nInformacja i fotografie: Powiat Niżański\nPodpisanie umowy na S19 Jeżowe - Nisko 2018-11-14 19:04:17


bielsko.gosc.pl → Nie tylko kierpce…\nGoście konferencji w herbarium otaczającym „Przytulię” w Brennej.\nJednych urzeka piękno góralskich strojów, muzyki, tańców czy języka. Innych fascynuje szczególne umiłowanie wiary, wolności, tradycji. Bywają i tacy, których skutecznie przyciąga pyszna kuchnia i smakołyki na stole. Czy to wyczerpuje temat i odpowiada na pytanie o góralską tożsamość? O tym, co dziś właściwie oznacza być góralem, rozmawiali uczestnicy konferencji, która odbyła się w Brennej.\nNa liście wydarzeń trwającego obecnie Roku Górali w województwie śląskim aż roi się od imprez, które są okazją do pokazania najcenniejszych skarbów kultury mieszkańców Beskidu Śląskiego i Żywieckiego.\nNie sposób wszystkich choćby wymienić, ale warto przypomnieć przynajmniej dwa wydarzenia promujące rękodzieło artystyczne, w którym specjalizują się góralki z naszego regionu. To w Beskidzie Śląskim słynne koronki koniakowskie, a na Żywiecczyźnie – niezwykłe bibułkowe kwiaty.\nW Muzeum Koronki Koniakowskiej przez miesiąc czynna była wystawa pokazująca liczne związki twórczyń koronki z papieżem Janem Pawłem II. Znalazły się na niej zdjęcia i wspomnienia wielkich przeżyć, jakie towarzyszyły spotkaniom, prywatnym audiencjom. Na wystawę trafiły też liczne papieskie pamiątki. Dla papieża powstało wiele koronkowych darów, które otrzymywał podczas pielgrzymek do Polski. Mistrzynie heklowania tworzyły dla świętego serwety, powstał nawet wizerunek orła. Wykonały też prezentowany na wystawie koronkowy różaniec, przeznaczony dla asysty uczestniczącej w sierpniowych uroczystościach ku czci Matki Bożej Wniebowziętej w Kalwarii Zebrzydowskiej. – Papież kochał góry i twórczość ludową, czemu dawał wyraz wielokrotnie w swoich kazaniach, przemowach i wierszach – podkreślał na otwarciu wystawy ks. Damian Suszka, kapelan Górali Śląskich – oddziału Związku Podhalan.\nZasłużoną sławą cieszą się też żywieckie bibułkowe kwiaty i inne ozdoby. Z inicjatywy Stowarzyszenia Społeczno-Kulturalnego „Grojcowianie”, przy wsparciu władz samorządowych gminy i powiatu żywieckiego, odbył się kolejny już Konkurs Zdobnictwa Bibułkowego w gminie Radziechowy-Wieprz. Jak tłumaczą organizatorzy, to okazja, by stwierdzić, jaki jest stan tej dziedziny rękodzieła artystycznego, a jednocześnie zachęcić do jej kultywowania. I rzeczywiście – misterne kwiatowe kompozycje, zgromadzone na pokonkursowej wystawie w siedzibie „Grojcowian” w Brzuśniku, nie pozostawiały wątpliwości, że są dziełami mistrzowskimi, a tradycyjne żywieckie bibułkarstwo ma się świetnie.\nJurorzy nagrodę specjalną przyznali Marii Grzegorek z Juszczyny – tegorocznej laureatce Nagrody im. Oskara Kolberga. Pierwsze miejsce zajęły ex aequo: Dorota Tomiczek z Brzuśnika, Barbara Wandzel z Juszczyny i Krystyna Pawlus z Wieprza.\nGość Bielsko-Żywiecki 24/2021


Plecak Team Dragon- szybka wysyłka tylko w Barduta.pl\nPudełka, skrzynki wędkarskie(124)\nTorby wędkarskie, portfele(79)\nPokrowce na wędki(43)\nKod produktu: CHR-96-12-000\nPlecak polecany szczególnie spinningistom wędkującym z brzegu. Obszerna, usztywniona komora główna pomieści spore pudło z przynętami lub kilka mniejszych pudełek, a dodatkowo termos, kanapki i jeszcze wiele innych rzeczy. Na zewnątrz znajdują się dwie kieszenie zapinane na zamek idealne do przechowywania zapasowego kołowrotka, aparatu, okularów i zapasowych przynęt.\nKieszeń zapinana na zatrzask pomieści rękawiczki, czapkę czy lekką pelerynę. Na bokach plecaka znajdziemy kieszeń na napój i specjalną gumkę do zamocowania kurtki. Dzięki specjalnej gąbce wszytej w tylnej części i na szelkach, plecak jest bardzo wygodny i nie męczy pleców i barków podczas wielogodzinnego wędkowania. W komplecie znajdziemy demontowalny pas biodrowy, który będzie niezastąpiony w dłuższych wędrówkach.\nGłówna komora i dolna zewnętrzna kieszeń posiadają podwójne zamki.\nWymiary plecaka: (długość/szerokość/wysokość): 30 x 20 x 45 cm,\nUwaga! Ofertą sprzedaży jest jedynie sam plecak. Zdjęcie pełnego plecaka z różnymi rzeczami jest jedynie poglądowe


Ucz się sam fotografii, cz.11 - Podstawy obsługi aparatu\nW czerwcowym numerze każdy znajdzie coś dla siebie! Fanom fotografii kreacyjnej polecamy ociekające kolorem zdjęcia Gabriela Wickbolda, entuzjastom ulicznego reportażu wywiad ze znakomitym fotografem i operatorem Bogdanem Dziworskim, a dla wszystkich którzy wolą oglądać świat w innej skali, 10-stronicowy poradnik w całości poświęcony fotografii makro.\nNie zabraknie też nowinek sprzętowych - dzielimy się pierwszymi wrażeniami na temat nowego Olympusa Pen, prezentujemy pełen test stylowego Fujifilm X20, ale naprawdę gorącym tematem będzie niewątpliwie porównanie 8 pełnoklatkowych lustrzanek!\nNajciekawsze premiery sprzętowe, czyli przegląd rynkowych nowości. Wśród nich nowe bezlusterkowce Olympusa, Samsunga i Panasonica, kompakt Ricoha i najnowsze obiektywy.\nNa rynku pojawiła się nareszcie alternatywa dla profesjonalnych i niestety bardzo drogich obiektywów typu tilt-shift. Czy manualny Samyang T-S 24 mm f/3,5 ED AS UMC może z nimi konkurować? Dowiecie się czytając nasz test!\nFujifilm X10 wygrał nasz test porównawczy zaawansowanych kompaktów roku 2012. Jego następca może pochwalić się aż 50 udoskonaleniami, ale konkurencja też nie próżnowała. Czy Finepix X20 to nadal najlepszy wybór dla wymagającego fotografa? Dowiecie się tego czytając nasz test!\nAutoportret z Sony NEX-3N\nNastępca modelu NEX-C3 to amatorski bezlusterkowiec z dużą matrycą APS-C i odchylanym o 180 stopni ekranem. Jednocześnie jest to najmniejszy i najlżejszy aparat systemowy na rynku. Czy Sony NEX-3N ma szansę stać się hitem tego lata? Zobaczcie sami!\nCzym będziemy fotografować za 5 lat? Specjalnie dla DCP wróżą z fusów eksperci wiodących firm. W tym odcinku swoimi spostrzeżeniami dzieli się z nami Jacek Jamiołkowski z firmy Olympus Polska.\nZobacz fotografie w dużym wydaniu\nTo był z pewnością rok pełnoklatkowych lustrzanek. W teście, porównujemy wszystkie profesjonalne i konsumenckie modele, by znaleźć korpus, który warto kupić...\nNasz patronat – Young Fashion Photographers Now!\nPrzedstawiamy sylwetki rokujących fotografów mody, których prace wystawiane były podczas tegorocznego Tygodnia Mody w Łodzi.\n10 maja poznaliśmy laureatów tegorocznej edycji konkursu fotografii prasowej, organizowanego przez miesięcznik PRESS. Grand Prix otrzymał Michał Legierski, z Agencji Fotograficznej EDYTOR. O okoliczności wykonania zdjęcia, jego autora zapytała Monika Szewczyk.\nTylko w Digital Camera – Gabriel Wickbold\nZdjęcia odzwierciedlają jego charakter. Żywe, pełne koloru i dynamiki fotografie z cyklu „Sexual Color” czy „Animals” to czyste szaleństwo, twórcze, piękne i niesamowicie zmysłowe podejście do tematu ludzkiego ciała i body paintingu\nWywiad Digital Camera – Bogdan Dziworski\nZnakomity fotograf i operator, nazywany czasem polskim Eliottem Erwittem. Romansował ze słynną Agencją Magnum, ale wybrał film. Z fotografii jednak nigdy nie zrezygnował i niebawem ukaże się jego nowy album.\nO współczesnej fotografi i ulicznej, sztuce patrzenia i szukania tematu, rozmawiała z nim Magdalena Rudzka\nSławni i bogaci – Herb Ritts\nFotografia mody w latach 80. i 90. dwudziestego wieku stała u progu wielkiej cyfrowej rewolucji. Postprodukcja nie była tak agresywna, a o jakości zdjęcia decydowały talent i umiejętności fotografa.\nHerb Ritts należy już do klasyków, zaś jego zdjęcia do dziś są inspiracją dla każdego, kto świadomie posługuje się aparatem fotograficznym\nTemat numeru – Pomysły na zdjęcia makro\nW domu czy w plenerze, wiosna to idealny czas na doświadczanie radości, jaką daje wykonywanie zbliżeń. Przedstawiamy cztery proste pomysły na zdjęcia, które pomogą Ci rozpocząć przygodę w świecie miniaturowych tematów.\nPotężna dawka inspiracji, warsztatu i porad ekspertów dla użytkowników lustrzanek. W tym numerze dowiecie się m.in. jak uchwycić magiczną chwilę na zdjęciu, zrobić własnoręcznie softbox, drukować w domu, czy opanować tryb Program.\nRadzimy m.in. jak fotografować księżyc, uzyskać bardziej żywe kolory, który z superzoomów wybrać i kiedy najlepiej fotografować.\nW tym numerze ratujemy i poprawiamy zdjęcia odzyskując szczegóły w światłach i cieniach, oraz wycinamy nieciekawe tło stylizując zdjęcie na studyjne.


Cicha noc, święta noc… Historia kolędy i jej twórców/ Stanisław Kozłowski, "Wielkopolski Kurier WNET" 78/2020–79/2021 - WNET.fm\nSTILLE NACHT, HEILIGE NACHT – CICHA NOC, ŚWIĘTA NOC… Historia kolędy i dzieje jej twórców\nSalzburg leży w alpejskiej krainie na wysokości 424 m n.p.m., w Tyrolu, w rejonie kopalnictwa soli, nazywanej białym złotem. Nazwę nadał mu pierwszy jego biskup, święty Rupert: „Salzburg”, czyli „Zamek Solny”. Przez miasto przepływa rzeka Salzbach. W odległej przeszłości Salzburg należał do państwa bawarskiego. Pod koniec XIV wieku uzyskał niezależność od Bawarii. Stał się siedzibą arcybiskupa Świętego Cesarstwa Rzymskiego, a po jego sekularyzacji, w latach 1803–1805, stolicą Elektoratu Salzburg. Następnie został przyłączony do cesarstwa austriackiego, a podczas wojen napoleońskich stał się znów miastem bawarskim. Decyzją kongresu wiedeńskiego został ostatecznie przyłączony do Austrii.\nSalzburg to miasto kościołów i pałaców. Góruje nad nimi zamek cesarski. W XIX wieku do zamku tego trafiła, jako dama dworu wielkich książąt toskańskich, Maria Ledóchowska, późniejsza błogosławiona Maria Teresa – założycielka Sodalicji św. Piotra Klawera dla Misji Afrykańskich. Dumą miasta jest katedra – pod wezwaniem św. Ruperta, pierwszego biskupa Salzburga i apostoła Austrii, oraz św. Wirgiliusza, biskupa benedyktyńskiego – ogromna budowla wzniesiona na miejscu swej średniowiecznej poprzedniczki. Polskim akcentem jest w niej tablica upamiętniająca bł. Marię Teresę Ledóchowską. Miasto chlubi się również klasztorem benedyktynów, największym w tej części Europy, z bardzo bogatymi zbiorami bibliotecznymi.\nWłaśnie w Salzburgu w roku 1792 ujrzał świat Joseph Mohr. Matka jego była prządką i pończoszniczką. Utrzymywała się z wyrabiania na drutach pończoch i skarpet.\nW Salzburgu, w roku urodzenia Josepha, wynajmowała niewielkie pomieszczenie – około 20 metrów kwadratowych – które wespół z nią zamieszkiwały dwie jej córki, kuzynka i matka. Pomieszczenie nie było ogrzewane, a ponadto właściciel mieszkania wprowadził rygorystyczną zasadę korzystania z malutkiej kuchni – trzy razy dziennie wolno było wejść do niej tylko jednej osobie, dla przygotowania posiłków. Anna podczas ich sporządzania dodatkowo rozgrzewała w ogniu kamienie, które później w metalowych naczyniach przenosiła do pokoju, aby chociaż trochę ogrzać zimny pokój.\nZ powodu chłodu i głodu rodzinie trudno było przetrwać zimowy czas. Dochody z wykonywanych przez Annę wyrobów były zbyt małe, aby wszystkich utrzymać. Ratunkiem było przyjęcie dodatkowego lokatora. Ofertę przyjął 28-letni Franz Mohr. Pochodził z miejscowości Mariapfarr. W ciągu dnia pełnił służbę wojskową jako muszkieter, a w nocy pracował jako strażnik jednej z bram miejskich Salzburga. Kiedy z nocnej służby powracał do mieszkania rodziny Schoiberów, kładł się do jednego z dwóch łóżek znajdujących się w pokoju. Zimą, zgodnie z umową, należało mu się ciepłe posłanie, toteż ktoś z domowników pozostawał w łóżku, by zagrzewać pościel do samego przyjścia nowego lokatora.\nMożna tylko przypuszczać, że któregoś zimowego poranka Anna nie zdążyła, może nie chciała w porę opuścić łóżka lub żołnierz nie czekał na jego opuszczenie… Na wieść o ciąży Anny Mohr uciekł z miasta i zdezerterował ze służby wojskowej. Wszelki słuch o nim zaginął. Anna zaś urodziła swoje czwarte, nieślubne dziecko.\nDziecko było bękartem – takie piętno miało ciążyć na nim na całe życie. Wydanie na świat nieślubnego dziecka było wówczas uznawane za grzech, ale także za przestępstwo. Toteż Anna, zgodnie z ówczesnym prawem, została skazana na karę w wysokości 9 guldenów – sumę niebagatelną, równą jej całorocznym dochodom. Niespodzianie mężem opatrznościowym w tej sytuacji okazał się Franz Joseph Wohlmunt – ostatni salzburski kat. Był wykonawcą wielu egzekucji i autorem okrutnych tortur. Otaczała go powszechna nienawiść. Jego nazwisko wzbudzało w okolicy strach. Jako człowiek bogaty zapłacił karę w zamian za… godność podawania dziecka do chrztu. Nikt inny nie chciał, a zdaje się, że i nie mógł wystąpić w tej roli.\nPanorama Sazlburga | Fot. CC0, Pixabay\nJednakże kat nie miał prawa wstępu do katedry. Na ceremonię chrztu wysłano do świątyni zastępcę. Kto nim był? – Nie wiadomo. Na chrzcie dziecku nadano imię Joseph. Chłopca ochrzczono w tej samej chrzcielnicy, co 36 lat wcześniej Wolfganga Amadeusza Mozarta. Kat miał wielu chrześniaków, którym pomagał materialnie i w ten sposób poprawiał swoją reputację. Podobno po uroczystości życzył Josephowi, aby nie został skrócony o głowę.\nJoseph dorastał, przebywając z matką, babką, przyrodnią siostrą Klarą oraz innymi krewnymi. Rodzina w dalszym ciągu zajmowała maleńkie mieszkanie w kamienicy stojącej przy pozbawionej słońca, ciasnej uliczce Steingasse 31. Przytulona do wilgotnej skały uliczka wiła się pod Górę Kapucynów. W tamtych czasach dla ubogich dostępne były jedynie nędzne, zimne, wilgotne kwatery. W dzieciństwie chłopiec doświadczył biedy. Nie chciano go przyjąć do żadnej szkoły, nie mógł też kształcić się na rzemieślnika czy kupca. Swoje najmłodsze lata spędzał nad rzeką Salzbach, obserwując transport soli na barkach i statkach. Innym miejscem jego zabaw były długie schody z tyłu domu, wiodące na górę, do klasztoru kapucynów.\nJuż od najmłodszych lat chłopiec przejawiał wybitne uzdolnienia muzyczne i ponadprzeciętną inteligencję. Zainteresował się nim ksiądz Johann Nepomuk Hiernle, wikariusz kierujący chórem salzburskiej katedry. To on umożliwił małemu Josephowi edukację w Gimnazjum Akademickim. Stał się dla chłopca nie tylko nauczycielem i promotorem, ale także zastępował mu ojca.\nJoseph grał na skrzypcach i śpiewał w chórach – uniwersyteckim i benedyktyńskim, zapewne także katedralnym. Zdolności muzyczne i piękny głos umożliwiły mu też naukę. W latach 1808–1810 studiował filozofię w Liceum Benedyktyńskim w Kremsmünster w Górnej Austrii. Po ukończeniu tej szkoły, w roku 1811, a więc w wieku 19 lat, wstąpił do seminarium duchownego w Salzburgu, do czego, jako nieślubne dziecko, potrzebował specjalnej dyspensy. W roku 1815, mając zaledwie 23 lata, przyjął święcenia kapłańskie. Do ich otrzymania była również potrzebna dyspensa, ale z tego powodu, że nie osiągnął jeszcze wymaganego przepisami wieku 25 lat.\nBezpośrednio po święceniach Joseph został skierowany na pierwszą kapłańską placówkę do flisackiej miejscowości Mariapfarr w prowincji Lungau, około 110 km na południe od Salzburga. Miał status wikariusza pomocniczego. Jak się okazało, były to ojczyste strony jego ojca. Dom, w którym się urodził i wychowywał Franz Mohr, zabytkowa wiejska chata zwana „Scharglerkeusche”, stoi tam do dziś.\nJoseph poznał swojego, wówczas 86-letniego dziadka, Franza Josepha Mohra, z którym serdecznie się zaprzyjaźnił. To on wprowadzał wnuka w świat miejscowych obyczajów i legend, i to nawet wywodzących się z czasów Celtów, Rzymian i Słowian. W tej okolicy od dawna tradycje pogańskie „pokojowo” współistniały z chrześcijaństwem.\nJedną z dziadkowych opowieści Joseph zapamiętał szczególnie mocno. Otóż około roku 1600 do Mariapfarr przysłano nowego księdza, któremu była zupełnie obca specyfika tamtejszych obyczajów. Uznając je za pogańskie, zabronił ich praktykowania. Bezskutecznie. Podwyższył też podatki, co wzmogło niezadowolenie parafian. Z tych powodów w ciągu trzech lat z około 3500 rodzin zamieszkujących parafię około 2800 przeszło na protestantyzm. Jednakże protestanci nie mogli korzystać z katolickiego kościoła. Gromadzili się więc na tzw. godziny biblijne i różne modlitwy w innych miejscach, szczególnie w stajniach, a nawet na wiejskich podwórkach, ładnie udekorowanych – przede wszystkim na Boże Narodzenie i Wielkanoc, gdyż święta te szczególnie uroczyście celebrowano. Brzmienie organów zastępowali ludowymi instrumentami – skrzypcami, gitarami, rogami. Tam, gdzie nie mogli albo nie chcieli wykorzystywać tekstów łacińskich, śpiewali pieśni tyrolskie. W tej sytuacji biskup przysłał nowego księdza, zaznajomionego z tamtejszymi obyczajami\nZbuntowani parafianie w ciągu półtora roku powrócili do pierwotnej wspólnoty Kościoła. Przyjęto ich serdecznie, ale oni nie zrezygnowali ze swoich pieśni i instrumentów. I zwyczaj ich używania w kościele utrwalił się na stałe.\nPoznawał go i przeżywał również ksiądz Mohr. Dobrze zapamiętał swą pierwszą pasterkę. Pieśni łacińskie śpiewano na przemian z rodzimymi, muzyka organowa przeplatała się z instrumentami ludowymi. Kolędy były wykonywane z podkładem gitary i śpiewano je także poza kościołem. Młody ksiądz był zafascynowany i głęboko przejęty takim stylem świętowania.\nPochodzący z XII wieku kościół pod wezwaniem Najświętszej Maryi Panny Wniebowziętej w Mariapfarr należy do najbardziej znanych sanktuariów Ziemi Salzburskiej. Cudowny obraz Pięknej Madonny i pokłonu Trzech Króli skłania dzisiejszych badaczy historii kolędy Cicha noc ku przypuszczeniom, że był on dla księdza Mohra źródłem inspiracji przy tworzeniu wiersza. Miły chłopiec z główką pełną loczków z tekstu kolędy przypomina bowiem Dzieciątko z obrazu, którego główkę otaczają blond loczki.\nBieda po zakończeniu wojen napoleońskich była w tej okolicy nader dotkliwa. Latem 1816 roku ciągle padały deszcze. Nie było więc zbioru płodów rolnych. Zapanował głód. Śmierć zbierała wielkie żniwo. Rodziny okolicznych flisaków popadały w coraz większą nędzę. W wigilię Bożego Narodzenia tego trudnego roku ks. Mohr musiał pokonywać wielkie zaspy śniegu, aby dotrzeć do chorych. Po powrocie, w noc Bożego Narodzenia nastał taki moment, że dla pocieszenia pogrążył się w modlitwie i medytacji w kościele, przed ołtarzem Matki Boskiej. Miał ze sobą Pismo Święte.\nMłody wikary klęczał przed ulubionym obrazem „Piękna Madonna i pokłon Trzech Króli”. Wtedy to, wiedziony natchnieniem, zaczął tworzyć wersety wiersza, któremu nadał tytuł „Stille Nacht, heilige Nacht”. Utwór miał sześć zwrotek.\nNiestety klimat górski w prowincji Lungau był zbyt surowy dla Josepha, nie sprzyjał jego zdrowiu. Odezwały się dolegliwości płuc z dzieciństwa. Ksiądz rozchorował się poważnie. Po wyjściu ze szpitala, z dniem 25 sierpnia 1817 roku otrzymał przeniesienie – w randze wikariusza parafialnego – do flisackiej miejscowości Oberndorf nad rzeką Salzach, na północ od Salzburga, a więc do rejonu o łagodniejszym klimacie. Rzeka oddzielała Oberndorf od miasta Laufen. W rezultacie wojen napoleońskich Laufen, dwa lata wcześniej, przypadło w udziale Bawarii, natomiast samodzielny Oberndorf pozostał przy Austrii. Po podpisaniu w Monachium układu pokojowego wojska bawarskie zaczęły wiosną 1816 roku opuszczać ziemię salzburską. Radość z odzyskania wolności wkrótce przyćmiła klęska głodu wzmocnionego wczesnym nadejściem zimy. Do takiej krainy, do takiej parafii przybył ksiądz Mohr.\nWitraż z wizerunkiem ks. Józefa Mohra w kaplicy Cichej nocy w kościele NMP Wniebowziętej w Mariapfarr | Fot. CC A-S 3.0, Wikipedia\nW nowej parafii nie było budynku plebanii. Proboszcz nie miał więc gosposi. Ksiądz Mohr zamieszkał w budynku wikariatu, zajmując skromny pokój, a żywił się w okolicznych karczmach. Kantorem i organistą w parafialnym kościele pod wezwaniem Świętego Mikołaja, a równocześnie organistą w pobliskim Arnsdorfie, był Franz Gruber. On również korzystał z wyżywienia oferowanego przez karczmy. Wspólne życiowe drogi i wspólne problemy sprawiły, że ksiądz Mohr zaprzyjaźnił się ze starszym o pięć lat organistą. To była spontaniczna i autentyczna przyjaźń. W wolnych od zajęć chwilach zarówno organista, jak i nowy ksiądz z zachwytem przysłuchiwali się dochodzącym z Alp odgłosom śpiewnego porozumiewania się tamtejszych pasterzy. Wspólnym zmartwieniem obu przyjaciół były ciągle psujące się organy kościoła. (Niektórzy współcześni badacze sugerują, że kościół nie posiadał wówczas organów).\nDla proboszcza Georga Heinricha Nöstlera – księdza starej daty i o poglądach wysoce konserwatywnych, człowieka złośliwego i zawistnego, młody, starannie wykształcony oraz zdobywający coraz większą popularność i uznanie wśród parafian wikariusz zaczynał być solą w oku. Wytykał mu śpiewanie pieśni bez budujących treści i żartowanie z osobami innej płci. Zabronił odprawiania dwujęzycznych mszy. Zaczął też pisać na niego skargi, ale zwierzchnictwo salzburskie nie traktowało tych zarzutów poważnie. Wręcz przeciwnie.\nW Salzburgu Mohr cieszył się opinią dobrego mówcy i duchownego o mocnych podstawach teologicznych. W roku 1819 został nawet zaproszony do wygłoszenia kazania postnego w salzburskiej katedrze, co dla 27-letniego wikariusza było wielkim zaszczytem.\nTymczasem proboszcz nie ustawał w krytyce swojego współpracownika. Dla większego zdyskredytowania go upublicznił jego życiorys. Parafianie byli zaskoczeni i większość z nich odsunęła się od księdza Josepha. Nawet bliski mu Gruber, w trosce o swoją karierę, postanowił rozluźnić więzi przyjaźni. Może była to tylko gra pozorów? Z całą pewnością nie mógł jednak zrozumieć i zaakceptować postępowania proboszcza.\nW przeddzień wigilii Bożego Narodzenia, po porannej Mszy świętej zepsuły się kościelne organy do tego stopnia, że niemożliwe było korzystanie z nich. Proboszcz był bardzo rozgniewany. Zdawał bowiem sobie sprawę, że bez tego instrumentu trudne staje się godne celebrowanie pasterki i kolejnych mszy. Czy uszkodzenie instrumentu nastąpiło samoistnie, czy też było skutkiem skrytego działaniem organisty Grubera – nie wiadomo. A może ten nieprawdopodobny scenariusz stworzył ksiądz Mohr? Wyjaśnienie tej kwestii pozostanie na zawsze tajemnicą. Dopiero kilka lat później, w roku 1825, nowe organy w kościele w Oberndorfie zainstalował (inni podają, że gruntownie wyremontował) organmistrz Karl Mauracher. Tymczasem proboszcz zgodził się, aby pasterkę odprawił ksiądz Mohr z wykorzystaniem instrumentów ludowych, a zapewne także i ludowych śpiewów.\nNatomiast w samą wigilię Bożego Narodzenia 1818 roku ksiądz Mohr przekazał swojemu przyjacielowi Franzowi Gruberowi wiersz, jaki napisał przed dwoma laty w Mariapfarr (to znaczy w 1816 roku), i poprosił o skomponowanie do niego muzyki. Gruber wziął się do pracy i ułożył melodię z podkładem gitarowym. Komponowanie musiało pójść szybko – Gruber określił melodię jako prostą – skoro po odprawieniu Mszy świętej pasterskiej kolędę zaśpiewali obaj na dwa głosy, przy akompaniamencie gitary, którą znakomicie posługiwał się ksiądz Mohr. Po nabożeństwie w kościele pieśń została przez ten duet powtórzona przy szopce betlejemskiej. Uczestnicy pasterki byli oczarowani jej urokiem i prostotą.\nDługo utrzymywało się przekonanie, że gitara była alternatywą dla zdezolowanych organów. Ksiądz Mohr jednak zapewne świadomie wybrał ją jako instrument towarzyszący. Ta kompozycja była prawdziwym przełomem w muzyce sakralnej, bo gitary używano wówczas jedynie w celach rozrywkowych, przygrywano na niej w karczmach. Toteż Cicha noc przez kilka dekad krążyła w tej okolicy jako tyrolska pieśń ludowa, śpiewana także przez flisaków. Na tamtym obszarze panował też zwyczaj dedykowania śpiewanych piosenek różnym osobom. Ksiądz i organista zadedykowali kolędę Dzieciątku Jezus.\nKościół pw. św. Mikołaja w Oberndorfie | Fot. Matlana, CC A-S 3.0, Wkimedia.com\nCzas wspólnej pracy i wspólnego śpiewania oraz podziwiania przyrody ks. Josepha Mohra i Franza Grubera zakończył się w 1819 roku. We wrześniu tego roku ksiądz opuścił Oberndorf. Podczas pożegnania Gruber zadedykował odchodzącemu przyjacielowi pieśń pożegnalną, a ten wzruszył się podobno do łez. Ksiądz Mohr pozostawał do końca życia w serdecznej przyjaźni z organistą. Kilkakrotnie składał też mu wizyty w Hallein, gdzie Gruber osiadł.\nW kolejnych latach ksiądz Mohr wiódł życie głęboko zaangażowane w służbę Kościoła. Często zmieniał miejsce posługi, pełniąc godność koadiutora bądź asystenta proboszcza w miejscowościach: Anthering, Golling, Kuchl, Eugendorf, Bad Vigaun. W Hof pełnił obowiązki prowizora parafialnego, a w Hintersee – otrzymał w roku 1827 stanowisko samodzielnego wikarego. W tej miejscowości pozostawał aż 9 lat.\nW roku 1837, po wielu latach pracy kapłańskiej, ks. Mohr został przeniesiony do Wagrain, gdzie do roku 1848 prowadził miejscową parafię. Słynął z hojności – wszystkie dochody przeznaczał na pomoc potrzebującym. Dzięki jego inicjatywie powstała nowa szkoła dla ponad 100 dzieci, którym dotąd musiało wystarczyć jedno pomieszczenie klasowe. Założył fundację dla biednych dzieci, zaangażował się w budowę przytułku dla biednych i domu seniora. W tej parafii zastała go śmierć. Zmarł przedwcześnie na paraliż płuc, prawdopodobnie po silnym przeziębieniu, którego się nabawił podczas zimowych wizyt u chorych. Odszedł do Pana duszpasterz biedaków i flisaków.\nJedynym materialnym dziedzictwem, jakie po sobie pozostawił, był rękopis wiersza „Cicha noc”, 2 talary, drobne przedmioty osobiste i gitara, która później znalazła się w posiadaniu rodziny Grubera. Triumfalnej podróży przez świat swojego wiersza, w postaci kolędy, kaznodzieja biednych nie dożył.\nAutor muzyki Cichej nocy – Franz Xaver Gruber to urodzony organista, kompozytor i nauczyciel. Jego życiorys jest również bardzo bogaty. Urodził się roku 1787 w miejscowości Steinpointsölde/Unterweizberg zu Hochburg w Górnej Austrii, około 44 km od Salzburga. Pochodził z bardzo prostej, wielodzietnej rodziny miejscowego tkacza lnu, jako jego piąte dziecko.\nJuż w dzieciństwie ujawnił się jego talent muzyczny, zwalczany zresztą przez ojca. Bardzo pragnął grać na organach. Ćwiczył więc palce na klockach włożonych między bale drewna, z których był zbudowany rodzinny dom. Dużo czasu zajęło rodzicom pogodzenie się z talentem dziecka, które próbowali przysposobić do tkactwa.\nW końcu ofiarowali mu pierwszy instrument, który przyjął z ogromną radością. Dzieciństwo Franza były więc bardzo podobne do dzieciństwa Josepha. Przeżycia, doświadczenia, a przede wszystkim pragnienia z\nWitraż z wizerunkiem Franza Grubera w kaplicy Cichej nocy w kościele NMP Wniebowziętej w Mariapfarr | Fot. CC A-S 3.0, Wikipedia\ntego etapu życia wzbudziły wzajemne zrozumienie, które przerodziło się później w przyjaźń. A przede wszystkim łączył ich talent oraz umiłowanie śpiewu i muzyki, tak mocno zaznaczone już w dzieciństwie. Pomocny w rozwijaniu talentu Franza okazał się miejscowy organista Georg Hartdobler z sąsiedniej miejscowości Burghausen. Wreszcie, za zgodą ojca, Franz mógł uczęszczać do szkoły. Ukończył Studium Nauczycielskie w Ried w Górnej Austrii. Uzyskawszy aprobatę ojca, zdecydował się zostać nauczycielem. W roku 1807 przybył jako pedagog do Arnsdorfu i otrzymał posadę nauczyciela. Dodatkowo sprawował funkcję organisty i zakrystiana. Był również organistą w sąsiednim Oberndorfie. Opuszczając Oberndorf, Gruber zabrał ze sobą zapisy nut do Stille Nacht, heilige Nacht. W 1829 roku został nauczycielem w Berndorfie niedaleko Salzburga. Po sześciu latach, czyli w roku 1835, przybył do Hallein, gdzie został chórmistrzem, kantorem i organistą w kościele parafialnym. W tej miejscowości pracował aż do śmierci – 7 czerwca 1863 roku. Pozostawił po sobie bogaty dorobek muzyczny – ponad 70 organowych kompozycji, w tym Msze w języku łacińskim i niemieckim, monety i wiele innych drobiazgów. Jego grób znajduje się przed jego domem w Hallein, w którym założono muzeum jemu poświęcone. Spod tego domu rozpoczyna się godzinny Szlak Pokoju Franza Xavera Grubera.\nW Mariapfarr, w miejscu nieistniejącego dziś kościoła św. Mikołaja, powstała kaplica Cichej nocy. W skromnym wnętrzu dominuje ołtarz z drewnianą płaskorzeźbą Narodziny Jezusa – dziełem rzeźbiarza Hermanna Huttera z 1915 r. Poniżej znajduje się trzyczęściowa predella reliefowa przedstawiająca Pokłon Trzech Króli, Ukrzyżowanie oraz Ucieczkę do Egiptu autorstwa Maxa Domeniga. Dwa podłużne witraże upamiętniają twórców kolędy. Na drzwiach wejściowych widnieje napis „Pokój na ziemi ludziom dobrej woli”. Konsekracja kaplicy odbyła się 15 sierpnia 1937 r. W uroczystości wzięli udział wnukowie kompozytora Franza Xavera Grubera – Franz i Felix\nOd 1953 roku 24 grudnia wczesnym popołudniem ludzie z wielu zakątków świata gromadzą się wokół kaplicy, aby upamiętnić pierwsze wykonanie tej kolędy i świętować Boże Narodzenie. Punktualnie o 17 wybrzmiewa ona w oryginalnej wersji, jak powstała – sześć zwrotek na dwa męskie głosy solowe z towarzyszeniem gitary i chóru\nDo wykonawców dołączają się zgromadzeni na placu, śpiewając kolędę w ojczystych językach. Uroczystość tę można śledzić w Internecie na stronie www.stillenacht.info.\nTradycje śpiewania tej kolędy kultywowane są w wielu miejscach związanych z jej powstaniem oraz z miejscami zamieszkiwania jej twórców. W Hallein o godzinie 17 mieszkańcy miasteczka spotykają się przy grobie Franza Xavera Grubera, by odśpiewać skomponowaną przez niego pieśń. Spotkania te zainicjował jego wnuk Franz Gruber.\nSława tyrolskich pieśni ludowych docierała do coraz szerszych kręgów austriackiej i europejskiej ziemi, na dwory książęce i królewskie, a także na place miast, miasteczek i wsi. Duża w tym zasługa dwóch śpiewających tyrolskich rodzin z doliny Zillertal – Rainerów (rodzeństwo Maria, Felix, Franz, Joseph) ze wsi Fügen i Strasserów (rodzeństwo Anna, Joseph, Amalia, Karol) z miejscowości Hippach, które Cichą noc włączyły do swoich repertuarów. Do Fügen Cichą noc przywiózł organmistrz Karl Mauracher, który przed laty otrzymał zlecenie na naprawę (instalację nowych?) organów w kościele św. Mikołaja w Oberndorfie. W czasie pracy nad organowym instrumentem poznał bowiem organistę Franza Grubera i… kolędę. W Fügen posiadał zamek hrabia Ludwik von Dönhoff – cesarski major i szambelan. W grudniu 1822 roku, dla uatrakcyjnienia pobytu w Austrii cara Aleksandra I, hrabia zaprosił do swojej posiadłości obu cesarzy – Franciszka I i Aleksandra I. Ich pobyt miał uatrakcyjnić występ rodzeństwa Rainerów. Car był zachwycony i zaprosił zespół śpiewaków na swój dwór do Petersburga. Nieco później, w roku 1827, zespół Pra-Rainerów wyruszył w trasę koncertową prowadzącą przez dwory różnych władców europejskich, między innymi króla Anglii Jerzego IV. Dalej ich trasa koncertowa wiodła do USA. W roku 1839 kolędę zaśpiewali pod pomnikiem Hamiltona w Nowym Jorku. Do Rosji dotarli w 1858 roku i koncertowali w Sankt Petersburgu oraz w innych miastach przez 10 lat.\nKolędę rozsławiała także druga tyrolska rodzina. Zimą Lorenz Strasser jeździł na jarmarki do Lipska, aby sprzedawać rękawiczki. Zabierał też ze sobą dzieci, które tyrolskimi strojami ludowymi i piosenkami zachęcały przechodniów do kupowania. Tam właśnie w 1831 roku zaśpiewały po raz pierwszy Cichą noc. Kolejny rok stał się początkiem ich koncertów w Dreźnie, Berlinie i Królewcu. Z powodu śmierci jednej z córek w 1835 roku rodzina zrezygnowała z dalszych występów. Na przełomie XIX i XX wieku misjonarze zabrali Cichą noc niemal na wszystkie kontynenty.\nPodczas I wojny światowej, w wigilię 1914 roku, kiedy na froncie we Flandrii trwało zawieszenie broni, „Cichą noc” było słychać nawet ponad okopami – na krótko połączyła ona walczących po przeciwnych stronach żołnierzy. Świętowali razem. Śpiewali razem. W 1941 roku, w ogrodzie Białego Domu w Waszyngtonie, „Cichą noc” zaśpiewali wspólnie amerykański prezydent Franklin Delno Roosevelt i brytyjski premier Winston Churchill.\nLudzie ziemi stworzenia i pierwszego wykonania kolędy Cicha noc, rozchodząc się po świecie, zabierali tę pieśń ze sobą i ją propagowali poprzez śpiew. To stwierdzenie odnosi się także do grupy Tyrolczyków, którzy w pierwszej połowie XIX wieku, ze względów religijnych musieli opuścić położoną w dolinie rzeki Zillerthal, dopływu Iny, dolinie będącej sercem Tyrolu, miejscowość Zillerthal [jej nazwa jest pochodzenia iliryjskiego (Ciliarestal 889 r.) a z biegiem czasu została zgermanizowana (Tilurius, Zilare)]. Za rządów salzburskich biskupów – Augusta Grubera i Friedricha von Scharzenberga – władze Tyrolu wydały 12 stycznia 1837 roku zarządzenie nakazujące protestantom konwersję w ciągu 14 dni na katolicyzm lub emigrację. 31 sierpnia około 440 mieszkańców opuściło rodzinne strony.\nPrzeszli oni kilkaset kilometrów i dotarli do Kotliny Jeleniogórskiej (Hirschberger Tal), która przypominała im rodzinne strony. Zatrzymali się w okolicach miejscowości Erthmardorf. Miejscowa ludność nie przyjęła ich serdecznie. Jednakże hrabina Friederike Karolina von Reden zaproponowała im pozostanie. Nie zmieniło to sytuacji. Osadnicy czuli się dyskryminowani. Do akcji wkroczył ich duchowy i formalny przywódca Johann Fleid, który w tej sprawie zwrócił się do pruskiego króla Fryderyka Wilhelma III. Rząd pruski 13 lipca 1837 roku wydał zgodę na osiedlenie się Tyrolczyków na Śląsku. Osiedlili się w przestrzeni Erthmardorfu, tworząc skupiska własnych domów, co zaowocowało powstaniem nowego Zillerthalu. Nazwa ta po wielu latach została wpisana w oficjalną nazwę tej miejscowości jako Zillerthal und Erthmardorf.\nW latach 1839–1840 przybysze wznieśli tu 56 tyrolskich domów, wybudowanych z drewna, z charakterystycznymi balkonami o zdobnych balustradach, osadzonych na bogato rzeźbionych wspornikach. Osadnicy otrzymali też od władz 1640 mórg ziemi. W tym czasie (1836–1840) prowadzone były w tej miejscowości także prace nad budową kościoła. Pozwolenie na budowę wydał król Fryderyk Wilhelm III już w roku 1832. Oddanie do użytku neoklasycystycznej protestanckiej świątyni opóźniło się, ponieważ 8 czerwca 1838 roku o godzinie 6.30 zawaliła się wieża, co spowodowało ofiary śmiertelne.\nFot. Tablica upamiętniająca Piotra Maszyńskiego przy ulicy jego imienia w Warszawie | Fot. M. Opasiński, CC0, Wikimedia.com\nNajważniejszym zabytkiem w tej sakralnej budowli są dwie (3?) kolumny, pochodzące z wykopalisk w Pompejach, podtrzymujące daszek nad przedsionkiem głównego wejścia. Stanowiły one dar króla Neapolu dla Fryderyka Augusta III. Przybysze z dalekiej krainy swoimi zwyczajami i strojami wnieśli wiele kolorytu w miejscową społeczność. Ostatni uchodźca, Johannes Bagg (zmarł w 1922 r.) ufundował przywódcy przybyszów z Tyrolu – Johannowi Fleidowi – pomnik, który został odsłonięty 21 września 1890 roku i stoi do dziś. Na uwagę w tej miejscowości zasługuje także pałac, wzniesiony prawdopodobnie na miejscu XVI-wiecznego dworu, a przede wszystkim dom należący kiedyś do tyrolskiego cieśli Johannesa Lublassera, na którego balkonie widnieje napis w języku niemieckim: Błogosław Boże Fryderyka Wilhelma III. Obiekt pałacowy jest obecnie wykorzystywany jako szkoła.\nTyrolczycy z doliny Zillerthal żyli w założonej przez siebie miejscowości do 1946 roku, kiedy to zostali przesiedleni przez władze PRL-u, a opuszczonej miejscowości nadano nazwę Mysałkowice. Jej dzieje sięgają w odległą przeszłość. Obecna nazwa ma słowiański rodowód. Po raz pierwszy wymieniana jest w bulli gnieźnieńskiej w roku 1136 jako Mislac. W późniejszych dokumentach – jako Mislacow (1250) i Myslacovicz (1253), a jeszcze później była zmieniana na Hertmarsdorf (1305), Erthmardorf (1786), Erthmardorf und Zillerthal (1838) i wreszcie Zillerthal und Erthmardorf (1937).\nGodzi się też przybliżyć postać autora polskiego tekstu „Cichej nocy”. Piotr Maszyński (1855–1934) to także nietuzinkowa postać w świecie muzyki – kompozytor, dyrygent, chórmistrz i pedagog. Dodać należy – tłumacz publikacji muzycznych z języka niemieckiego.\nNauki pobierał u bardzo znaczących osobowości muzycznych tamtej epoki. Gry na fortepianie uczył się w klasie Aleksandra Michałowskiego, a gry na harmonii u Gustawa Roguskiego w warszawskim Instytucie Muzycznym. W latach 1876–1880 studiował kompozycję w Konstancji w Szwajcarii, pod kierunkiem Zygmunta Noskowskiego – ówczesnego dyrygenta chóru męskiego Towarzystwa Śpiewaczego Bogdan. Po powrocie w ojczyste strony związał się z Warszawskim Towarzystwem Muzycznym. W roku 1886 założył, a następnie prowadził Warszawskie Towarzystwo Śpiewacze Lutnia. Dla zaspokojenia potrzeb rozwijającego się na ziemiach polskich ruchu chóralnego doprowadził do publikacji sześciu zeszytów zawierających zbiory kompozycji chóralnych pod wspólnym tytułem Lutnia. Był, między innymi, wykładowcą w Instytucie Muzycznym, dyrygentem chóru przy katedrze św. Jana w Warszawie, założycielem chóru mieszanego Akademickiego Koła Muzycznego.\nPowody, które skłoniły Profesora do przetłumaczenia tekstu kolędy „Stille Nacht, heilige Nacht” na język polski, geneza podjęcia tej pracy – owiane są mgłą tajemnicy. Na ziemiach polskich, bez względu na zabór, w XIX wieku znanych już było wiele polskich kolęd. Dużą popularnością cieszyła się kolęda „Wśród nocnej ciszy”, powstała już pod koniec XVIII wieku, a po raz pierwszy opublikowana w roku 1852, w dodatku do „Śpiewnika kościelnego” księdza Michała Mioduszewskiego.\nCzy ten element nocnej ciszy nie stanowi swoistego łącznika dla obu kolęd? Czy dostrzegał go Piotr Maszyński?\nNiniejszy tekst rodził się długo i powoli. Wiedzę czerpałem m.in. z tekstów prasowych, z których wychwytywałem, a następnie zapisywałem ważne informacje. Kolęda ta owładnęła mną do tego stopnia, że zapragnąłem pojechać do ziemi, która zrodziła Cichą noc. Wprowadziłem ją jako bardzo ważny punkt programu pielgrzymki pracowników ówczesnej Akademii Rolniczej w Poznaniu, wiodącej do Rzymu na Jubileusz Świętego Roku 2000. Firma realizująca wyjazd nie zgodziła się jednak na ten kolędowy punkt. Moje pragnienie wyjazdu pozostało niespełnione, ale trwało zdobywanie materiałów źródłowych. Wielką pomocą okazał się niezastąpiony Internet. Odkrywane wiadomości niekiedy okazywały się rozbieżne. Toteż dla zachowania ciągłości moich dziejów kolędy dokonywałem pewnego rodzaju racjonalnych korekt. Zadawałem też sobie pytanie – w jakim stopniu jest już poznana historia Cichej nocy i jej twórców? Odkrycie w 1995 roku manuskryptu pieśni opatrzonego datą 1816, napisaną własnoręcznie przez Josepha Mohra, wymusiło ponowne i bardziej dokładne badanie dziejów kolędy. A więc wszystko jest jeszcze przede mną. I przed Czytelnikami.\nPoznań, 2020 Roku po Narodzeniu Chrystusa, w miesiącu lutym, dnia 2\nArtykuł Stanisława Kozłowskiego pt. „Stille nacht, heilige nacht – Cicha noc, święta noc… Historia kolędy i dzieje jej twórców” znajduje się na s. 4–5 grudniowo-styczniowego „Wielkopolskiego Kuriera WNET” nr 78/2020–79/2021.\nArtykuł Stanisława Kozłowskiego pt. „Stille nacht, heilige nacht – Cicha noc, święta noc… Historia kolędy i dzieje jej twórców” na s. 4–5 grudniowo-styczniowego „Wielkopolskiego Kuriera WNET” nr 78/2020–79/2021\nTagi: Boże NarodzenieCicha noc święta nocdzieje kolędy Cicha nocFranz GruberJoseph MohrOberndorfStanisław KozłowskiWielkopolski Kurier WnetWigilia


SPRAWDŹ, CZY POTRAFISZ. - PDF Darmowe pobieranie\nDownload "SPRAWDŹ, CZY POTRAFISZ."\n1 SPRAWDŹ, CZY POTRAFISZ. UWAŻNIE CZYTAJ POLECENIA!!! POWODZENIA!!! TRZYMAM KCIUKI!!! OPRACOWAŁA: ANNA KLÓSKA SZKOŁA PODSTAWOWA IM. KEN W ŁOBŻENICY\n2 TEST BADANIA KOMPETENCJI W KLASIE III. imię i nazwisko klasa Uważnie czytaj polecenia!!! Powodzenia!!! Trzymam kciuki!!! 1. Przeczytaj uważnie tekst i odpowiedz na pytania. Wkrótce wakacje Dzieci rozmawiały na lekcji o swoich wakacyjnych planach. Troje dzieci pojedzie do Krakowa. Zobaczą tam Sukiennice, Barbakan i Wawel. W katedrze wawelskiej dzieci nie zapomną odszukać sarkofagu świętej Jadwigi. Odwiedzą również Muzeum Narodowe, w którym będą podziwiać obrazy: Jana Matejki, Stanisława Wyspiańskiego i Tadeusza Makowskiego. Grzegorz i Adam podczas wakacji będą przebywać w Warszawie. Postanowili, że obejrzą trzy warszawskie pomniki: Adama Mickiewicza, Fryderyka Chopina oraz Mikołaja Kopernika. Siedmioro dzieci pojedzie na kolonie nad morze do Kołobrzegu i Gdańska. Będą tam oglądać latarnie morskie i porty handlowo rybackie. Będą także opalać się na plaży i kąpać się w Morzu Bałtyckim. Martyna wyjedzie w Tatry. Będzie mieszkała w Zakopanem. Wraz z rodzicami będzie chodziła po górskich szlakach. Dziewięcioro dzieci spędzi wakacje w swojej miejscowości. Będą bawić się w trzech ogródkach jordanowskich, chodzić na piesze wycieczki i urządzać różne konkursy. a) O czym rozmawiali uczniowie na lekcji?... b) Co dzieci chcą zobaczyć w katedrze wawelskiej?...\n3 c) Gdzie pojedzie na wakacje Adam i Grzesiek?... d) Kto wyjedzie w Tatry?... e) Z kim Martynka będzie chodziła po górskich szlakach? W tekście ćwiczenia 1 odszukaj po 3 przykłady poznanych części mowy i zapisz je w tabeli. RZECZOWNIK CZASOWNIK PRZYMIOTNIK LICZEBNIK 3. Wyjaśnij pisownię podanych wyrazów za pomocą wyrazów pokrewnych: miód -... główka -... morze trawka -... siódmy -... dróżka Ułóż w kolejności alfabetycznej podane wyrazy: harcerka-... wiosna -... zima -... dom -... atrament -... cebula -... las Do każdego rzeczownika dopisz odpowiedni, określający go przymiotnik:\n4 a) książki (jakie?)... b) namiot (jaki?)... c) torebka (jaka?) Określ czas i liczbę podanych czasowników. CZAS LICZBA maluję będą rozwiązywali czytałam Wpisz przymiotniki w odpowiednim stopniu. stopień równy stopień wyższy stopień najwyższy mały młodszy najlepszy 8. Określ na mapie Polski główne kierunki świata oraz pośrednie. 9. W jaki sposób możesz dbać o środowisko naturalne? Zaznacz krzyżykiem prawidłowe odpowiedzi: - pamiętam o segregacji śmieci - spokojnie przechodzę obok porzuconej w lesie butelki - oszczędzam wodę - palę ogniska w lesie\n5 - wyrzucam papierki po cukierkach do śmietnika - łamię gałązki młodych drzewek 10. Oblicz = = = : (7 5) = (4 20) = : 9 21 : 7 = Wykonaj działania sposobem pisemnym: = = = 824 : 4 = 12. Za pomocą mnożenia i dodawania oblicz, ile to jest dni: a) 3 tygodnie i 6 dni b) 7 tygodni i 3 dni 13. Rozwiąż zadanie\n6 Marta, Kasia i Ola wybrały się do lasu na jagody i borówki. Po przyjściu do domu dziewczynki zważyły zebrane leśne owoce. Marta miała 45 dag dojrzałych owoców, Kasia 5 razy mniej niż Marta, a Ola o 7 dag więcej niż Marta. Ile ważyły owoce zebrane przez dziewczynki? ROZWIĄZANIE: ODPOWIEDŹ: Rozwiąż zadanie W trójkącie abc bok I = 5 cm, bok II jest o 7 cm od niego dłuższy, zaś bok III 3 razy dłuższy od boku I. Jaką długość ma obwód tego trójkąta? ROZWIĄZANIE: bok pierwszy... bok drugi... trzeci bok... OBWÓD: Obwód abc =.... ODPOWIEDŹ:.. ************************************** Twoja samoocena zaraz po napisaniu sprawdzianu. Wskaż właściwą buzię:\n7 KLUCZ PUNKTOWANIA Numer zadania Suma punktów Ilość punktów za daną umiejętność Za 5 poprawnych odpowiedzi 2 pkt. Za 3-4 dobre odpowiedzi - 1 pkt. Za 5 poprawnie sformułowanych odpowiedzi na pytania 2 pkt Za 3-4 poprawnie sformułowane odpowiedzi na pytania 1 pkt Za 12 poprawnie wpisanych części mowy 4 pkt. Za 11-9 poprawnie wpisanych części mowy 3 pkt. Za 8-6 poprawnie wpisanych części mowy 2 pkt. Za 5-3 poprawnie wpisanych części mowy 1 pkt Za 6 poprawnie wyjaśnionych zasad pisowni 2 pkt Za 5-3 poprawnie wyjaśnionych zasad pisowni 1 pkt 4. 2 Za poprawne ułożenie 7 wyrazów 2 pkt. Za pominięcie lub przestawienie 1-2 wyrazów 1 pkt Za dopisanie do 2-3 rzeczowników po 1 odpowiednim przymiotniku 1 pkt Za 6 poprawnie wpisanych określeń czasownika 2 pkt. Za 5-3 poprawnie wpisanych określeń czasowników 1 pkt Za 6 poprawnie wpisanych przymiotników 2 pkt Za 5-3 poprawnie wpisanych przymiotników 1 pkt Za 3-4 prawidłowo wpisane główne kierunki świata 1 pkt Za 3-4 prawidłowo wpisane pośrednie kierunki świata 1 pkt Za 2-3 prawidłowo zaznaczone odpowiedzi - 1 pkt Za 6 poprawnie wykonanych obliczeń 3 pkt. Za 5-4 poprawnie wykonanych obliczeń 2 pkt. Za 3-2 poprawnie wykonane obliczenia 1 pkt Za 4 właściwe obliczenia 2 pkt. Za 3-2 właściwe obliczenia 1 pkt Za 4 poprawne obliczenia 2 pkt. Za 3-2 poprawne obliczenia 1 pkt Za poprawnie rozwiązane zadanie 2 pkt Za prawidłową odpowiedź 1 pkt Za prawidłowe uzupełnienie danych 1 pkt. Za poprawne obliczenie obwodu trójkąta 2 pkt Za prawidłową odpowiedź 1 pkt. RAZEM: 34 pkt. P pkt - wspaniale C pkt - dobrze W pkt słabo O 15-0 pkt bardzo słabo


BADURA Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Półbuty › Półbuty sznurowane › Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 BADURA Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941\nTe Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 kupisz tanio w sklepie www.badura.pl. Rewelacyjne obuwie zarówno na codzienny użytek, jak i szczególne okoliczności - BADURA. Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 odznaczają się swoją ponadprzeciętną wytrzymałością, a solidność ich wytworzenia nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. półbuty.. więcej » Grupa: Mężczyzna EAN: 2002073600420 Cena: 249,99 zł\nPółbuty czarne 7565-147\nTe Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 kupisz tanio w sklepie www.badura.pl. Rewelacyjne obuwie zarówno na codzienny użytek, jak i szczególne okoliczności - BADURA. Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 odznaczają się swoją ponadprzeciętną wytrzymałością, a solidność ich wytworzenia nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń. półbuty sznurowane męskie w idealny sposób realizują swoją rolę, w następstwie tego zostały wybrane przez mnóstwo mężczyzn. Atrakcyjny design tego modelu może pasować do masy stylów w świecie mody. Niżej zamieściliśmy całkowitą charakterystykę:\nPółbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941. Prezentowane tu półbuty sznurowane męskie odznaczają się rewelacyjną trwałością, jaką osiągnięto za sprawą wykorzystaniu surowców najwyższej klasy do ich produkcji. Jeżeli jeszcze nie masz w swojej garderobie półbuty sznurowane męskie czy też obuwie Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941 nie spełnia Twoich oczekiwań - zerknij na nasze inne oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Półbuty czarne ze zdobieniem brogue 7586-941


Czy Wiesz Jak zrobić implanty w Wiśle W 10 Dni? - Stomatologiczny\nW sytuacji, gdy dotknie nas ból zębów nie warto ryzykować działaniem na własną rękę. Należy natychmiastowo zdiagnozować problem, a w tym celu najlepiej udać się do gabinetu stomatologicznego. Dentysta to oso\nDodane: 19-03-2022 04:37\nba doświadczona, która potrafi określić, co nam dolega i wyleczyć ból zębów. Przyczyny tej dolegliwości mogą być różne, takie jak ubytki, zapalenie dziąsła czy próchnica. Powyżej wymienione przypadki zazwyczaj spowodowane są niepoprawną higieną jamy ustnej, a próchnica pojawia się poprzez bakterie, między innymi Streptococcus mutans. Stomatologia w dzisiejszych czasach jest rozbudowaną dziedziną, a wizyta u dentysty pozwoli zdiagnozować większość problemów w jamie ustnej.\nTemat - stomatologiaDentysta - poradnik pacjentaPoradnik dla pacjenta - o nowoczesnej stomatologiiStomatologia to rozległy tematO protetyce zębowejNowoczesne metody w stomatologii - o implantachLeczenie poważnych problemów z uzębieniemStomatolog - co warto wiedzieć przed wizytąStomatologia to rozległy tematJak wybrać dobrego stomatologa?Wizyta u stomatologa - nie ma się czego baćDentofobia? Warto ją pokonaćOgólnie o stomatologiiO dobrych stomatologachPoradnik - o wizytach u dentysty i implantologiiJak leczyć zęby i się nie nudzić?O zdrowym uśmiechuDla pacjentów - przygotuj sie do wizyty u dentystyStomatolog KatowiceNie ma powodów do niepokoju - nie bój się stomatologaWspółczesna stomatologia, czyli dlaczego nie musisz już bać się dentystyHigiena jamy ustnej i stomatologiaJak znaleźć dentystę w Cieszynie - odkrycie 2020!Czy da się w 2020 znaleźć dentystę w Cieszynie?Stomatolog zabrzeZ wizytą w dentystycznym piekleBoisz się stomatologa? Nie ma czegoWybór dentysty: czym się kierowaćPraca stomatologaTemat dnia: dentyści