Maj, 2012 | Śmierć będzie ostatnim wrogiem,\n, związki, a ja sama, czyli koniec roku\nOpublikowano 22 maja 2012 Autor: ***\nHej na pocztek taki krótki laboracik od autorki, czyli ode mnie Jak wiecie porzuciłam tego bloga i po 1,5 roku wrółciłam. Teraz mało kto czyta moje opowiadanie, trochę jest mi przykro. Czasem zastanawiam się, czy jest ono beznadziejne, czy po prostu nie potrafię znaleźć czytelników, nie wiem. Właściwie nie ma kto polecić mojego opowiadania innym, zdarza się. Ta notka jest ostatnia jeśli chodzi o szósty rok. Następna pojawi się dopiero w lipcu. Kiedy będziecie czytać ten rozdział‚ ja będę w pociągu. Jadę na drugi koniec Polski aby odpocząć i poszukać nowych pomysłów. Informujcie mnie o notkach, jak wrócę nadrobię wszystko. Dziękuję wam serdecznie za wsparcie i zapraszam do czytania. Tym razem się rozpisał‚am żebyście spędzili tu więcej czasu niż zwykle. Jak możecie polećcie moją… twórczość komuś. Pozdrawiam i całuję ,wasza ***\nTen dzień kiedy pakuję kufer jest dla mnie zawsze najtrudniejszy. W ten dzień, zawsze liczę ile jeszcze mi zostało do końca Hogwaru. Teraz z przykrością… stwierdzam, że tylko jeden taki dzień. Co czuję, smutek i strach przed nieznanym? Czy jednak teraz jest odpowiednia chwila żeby się nad tym głowić? Wiele się zmieniło w moim życiu. Głównie chodzi mi tu o moją… relację z Jamesem. Odkrył‚am to już dawno, wtedy kiedy jeszcze byłam ze Scott’em. Szczerze? Przestało mnie to przerażać.\nDzisiaj wstałam jak zwykle pierwsza z całej naszej paczki. Poszłam do łazienki i przebrałam się w zwykłe mugolskie ubrania. Uśmiechając się do własnego odbicia czesałam długie do pasa włosy. Podeszłam do półki nad umywalką… i uruchomiłam nasz nowy nabytek- radio. Głośna czarodziejska muzyka zawładnęła mną… zupełnie. Mimo braku znajomości słów starałam się wychwytać te niektóre i śpiewałam razem z piosenkarką do mojego dezodorantu. Nie jest tajemnicą, że mój wokal do najlepszych nie należy. Dziewczynom to zwykle nie przeszkadza… zwykle, bo jednak o 6:00 rano jest wkurzający. Pierwsza do łazienki zaczyna dobijać się Gabi.\n-Ruda uspokój się, bo zginiesz!- jej zaspany głos nakręcił‚ mnie jeszcze bardziej. Piosenka dobiega końca, ale ku nieszczęściu moich współlokatorek któryś ze słuchaczy zażyczył‚ sobie mugolską piosenkę, którą akurat znałam. Pogłośniłam radio na cały regulator. Ubrałam sobie na głowę czepek kąpielowy, na ramiona ręcznik, który miał‚ udawać pelerynę i oczywiście wielkie okulary przeciwsłoneczne. Tak oto odziana otworzyłam drzwi na całą… szerokość i stanęłam przed przyjaciółkami. Śpiewając nadal do dezodorantu wyginałam się przed nimi. Ich zaspane miny były rozbrajające. Podeszłam do Tamary i siłą… wyciągnęłam ją z łóżka. Zaczęłyśmy tańczyć. Właściwie to nie tańczyłyśmy, tylko wykonywałyśmy serię dzikich ruchów w ogóle nie współgrających z muzyką…. Puściłam Tami i do tańca zaprosiłam Doris, Tami zaś wyciągnęł‚a na „parkiet” Julię. Alice i Gabi same wyleciał‚y na środek i zaczęły szaleć. Bawiłyśmy się tak przez godzinę, potem trzeba było się niestety spakować, co wcale nie było takie łatwe. Kiedy mieszka się w jednym miejscu przez 10 miesięcy i trzeba spakować się w dwie godziny ciężko jest czegoś nie zapomnieć. Każda z nas biegała po całym dormitorium w poszukiwaniu różnych rzeczy.\n-Julia te majtki są twoje?- zapytałam przyjaciółkę wyciągając z pod łóżka różowe stringi. Julka bez skrępowania wyciągnęła rękę po majtki i rzuciła je do swojego kufra. Podczas pakowania zawsze znajdowałyśmy rzeczy, których szukałyśmy przez długie miesiące.\n-Lilka zobacz twój łańcuszek!- Gabi wyciągnęła w moim kierunku Potterowy prezent . Spojrzałam na niego z uśmiechem. Zgubiłam go pod koniec kwietnia kiedy to pokłóciłam się z Jamesem. Wściekła rzuciłam nim w trawę, ale skąd on znalazł się w damskim dormitorium. Drapiąc się po nosie wpatrywałam się w ten piękny łańcuszek, przerwałam pakowanie. Uśmiechnęłam się szeroko i założyłam go na siebie.\n-Nie mówcie mu, że go noszę znowu.- dziewczyny zerknęły na mnie dziwnie. Wzruszyłam ramionami, już ja dobrze wiedziałam, co im tam po głowie siedzi. Odkąd im powiedziałam, że ten łańcuszek robi się czerwony kiedy wypowiada się imię ukochanej osoby starały się podpuścić mnie żebym powiedziała jego imię. Ja jak to ja uparta, jak osioł zapierałam się w sobie i nie wymawiałam imienia Pottera. Westchnęłam na samą myśl o Potterze zrobiło mi się dziwnie. Ostatnio kiedy tylko zamykałam oczy widziałam jego twarz.\n-Ruda ziemia do ciebie. Ruda słyszysz nas?- nieprzytomnym wzrokiem spojrzałam na Dorcas. Meadowes przyjrzała mi się badawczo jednak nie wygłosiła żadnej opinii na temat mojego zamyślenia.\n-Przepraszam, co mówiłyście?\n-Idziemy na ucztę pożegnalną, a ty?-wstałam z łóżka i wyszłam za przyjaciółkami. Jak co roku Wielka Sala była ustrojona wspaniale. Tego roku Puchar Domu zdobył Huffelpuf, a Puchar Quidditcha zdobył Gryffindor. Nie można mieć wszystkiego, uważam jednak, że Puchar Quidditcha to większy prestiż niż Puchar Domu. Kiedy Dumbledore czytał wyniki tegorocznej klasyfikacji nasz stół klaskał najgłośniej. Następnie pojawiły się wspaniałe potrawy. Kiedy najedli się wszyscy dyrektor wstał ponownie. Uśmiechał się jednak widać było, że jest to wymuszony uśmiech. Nie lubił rozstawać się z uczniami, nie lubił zakończeń roku, bo zawsze miał świadomość, że wielu osób z tej sali nie spotka już w swojej szkole.\n-Kochani, kolejny rok dobiegł końca. Z niektórymi muszę się pożegnać na zawsze. Może niektórzy z was wrócą kiedyś do Hogwartu jako nauczyciele, ale wiem, że zdecydowana większość dzisiaj opuści to miejsce na zawsze. Chciałbym żebyście zapamiętali wszystkie dobre chwile spędzone w tym zamku. Chciałbym was również przestrzec przed Lordem Voldemortem, który spróbuje was przeciągnąć na swoją stronę. Nie popierajcie go. Dziękuję siódmoklasistom za ten ostatni rok i powodzenia w nowym życiu. Dziękuję wam, którzy wrócicie tu jeszcze i życzę wam udanych wakacji. Do zobaczenia w przyszłym roku.- wstałam ze swojego miejsca. Dziewczyny zrobiły to samo. Powoli ze względu na „korek” poruszałyśmy się w kierunku wyjścia. Wyszłyśmy na błonia. Tam czekały już powozy. Wsiadłyśmy wszystkie do jednego i pojechałyśmy do wioski. W Hogsmeade przesiadłyśmy się do pociągu. Przedział znalazłyśmy szybko. Zdecydowałyśmy wspólnie, że nie będziemy dzielić przedziału z facetami, bo będzie nam za ciasno. Postanowiłyśmy jednak, że zrobimy wszystko, aby siedzieli oni w przedziale obok. Ja i Julia stałyśmy przed wejściem do jednego z przedziałów i każdego zainteresowanego tym przedziałem odsyłałyśmy z informacją, że wybuchła tam jakaś śmierdząca kula i nie można tam przebywać. Kiedy wreszcie Huncwoci wtoczyli się do pociągu powitałyśmy ich uśmiechem.\n-Dłużej się nie dało? Tu macie przedział.- powiedziałam w kierunku Syriusza, który szedł pierwszy. Zaraz za nim szedł James. Spojrzałam na niego i zarumieniłam się. Speszona otworzyłam drzwi do naszego przedziału i wbiegłam do niego. Bliźniaczki i Tami podniosły na mnie zdziwiony wzrok i spoglądały na mnie z zainteresowaniem. Nie zdążyły się mi jednak przyjrzeć, bo ukryłam się za wielką księgą. Udając, że czytam nie odzywałam się do przyjaciółek. Dziewczyny znudzone poszły do chłopaków. Zostałam sama. Rozłożyłam się wygodnie na całym siedzeniu i zaczęłam wspominać wszystko to, co działo się w tym roku, a było tego bardzo dużo. Drzwi otworzyły się i wszedł Peter. Starając się ukryć zdziwienie przywołałam na moją twarz radosny uśmiech i zaprosiłam go żeby usiadł.\n-Pomyślałem…że …może…może jesteś…jesteś głodna?- spojrzałam w jego błękitne oczy, które za wszelką cenę unikały mojego spojrzenia. Uśmiechnęłam się szeroko i położyłam mu rękę na ramieniu.\n-Dzięki Peter za troskę. Ja się najadłam na uczcie. Miło, że o mnie myślisz.\n-Aha.- powiedział i wstał z siedzenia. Chwyciłam go za rękę i zatrzymałam. Nie chciałam być sama, potrzebowałam towarzystwa. Mimo tego, że rzadko rozmawiałam z Peterem lubiłam go. Fakt był trochę gapowaty, ale jednak nie wyobrażałam sobie Huncwotów bez niego.\n-Zostań, nie chcę siedzieć sama, a do nich nie chce mi się iść.- usiadł posłusznie na przeciwko mnie. Zaczęliśmy rozmawiać o wakacjach, o planach na przyszłość i innych rzeczach. Rozmawiało mi się z nim dobrze. Godzinę później wrócił do chłopaków. Żałowałam w tej chwili, że przez te 6 lat tak mało słów z nim zamieniłam. Myśląc o Peterze zasnęłam. Obudził mnie odgłos otwieranych drzwi, do przedziału wszedł James. Zaspana spojrzałam na niego. Na sam widok jego osoby zrobiło mi się gorąco. Potter usiadł tak jak poprzednio Pettigrew na przeciwko mnie. Ja również usiadłam, a właściwie to zamierzałam usiąść, ale kiedy przez przypadek moja noga dotknęła potterowego kolana odskoczyłam jak oparzona. On spojrzał na mnie zdziwiony. Speszona udawałam, że wstałam żeby otworzyć okno.\n-Przyjedziesz do mnie? – zaczął rozmowę kiedy usiadłam. Siedziałam i patrzyłam na niego. Nie mam pojęcia czemu, ale nie potrafiłam się odezwać. Zauważyłam, że mam tak coraz częściej kiedy on jest obok mnie. Zawsze kiedy mam coś powiedzieć w moim gardle jest coś choćby kulka, która rośnie na sam dźwięk jego głosu. Wpatrywał się we mnie z wyczekiwaniem. Ja milczałam, z każdą minutą byłam coraz bardziej speszona. On to widział, co wcale nie poprawiało moje sytuacji.\n-Tak.- szepnęłam w końcu po kilku minutach. On się przesiadł, teraz siedział obok mnie. Chwycił mnie delikatnie za dłoń. Z całej siły powstrzymywałam się żeby nie zadrżeć.\n-Dziwnie się ostatnio zachowujesz Lily. Jesteś chora? Martwię się o ciebie. Ostatnio przecież nie masz szczęścia.- nie mam szczęścia, to mało powiedziane- pomyślałam w tamtej chwili. Zamiast jednak powiedzieć na głos to, co pomyślałam uśmiechnęłam się.\n-Wiem.- on uśmiechnął się rozbrajająco. Nachylił się nade mną i pocałował delikatnie w policzek. Spłonęłam rumieńcem i spuściłam wzrok. On wstał i skierował się w kierunku drzwi zanim wyszedł odwrócił się i otworzył usta. Nie powiedział jednak ani słowa, tylko wyszedł. Zostałam sama, kręciło mi się w głowie i zachciało mi się płakać. Wariowałam to było pewne. Nie chciało mi się nic, ani spać, ani czytać, ani siedzieć z nimi w przedziale obok. Co jakiś czas moje przyjaciółki i Huncwoci przychodzili do mnie żebym do nich dołączyła. Za każdym razem wymyślałam jakąś wymówkę. Godzinę przed planowanym przyjazdem do przedziału wszedł Remus. Blondyn usiadł obok mnie i patrzył na mnie dziwnie. Przez chwilę trwaliśmy w ciszy.\n-Nie smuć się Lily. Ja wiem, co ty czujesz.- powiedział i objął mnie ramieniem. Spojrzałam na niego zdziwiona i zezłoszczona. Co on wiedział? Przecież nie był mną, nie przechodził tego, co ja. Chciałam być sama.\n-Nie rozumiem o czym mówisz.- rzuciłam obojętnie i ściągnęłam jego rękę z siebie. Lupin zmarszczył brwi i przyjrzał mi się badawczo.\n-Przyznaj się do tego, zobaczysz będzie ci łatwiej. Nie okłamuj już dłużej samej siebie.- podniósł się i wyszedł. Poczułam ulgę. Myślałam, że zdzielę go po głowie. O czym on niby gadał? Jak niby okłamuję samą siebie? Położyłam się i przymknęłam oczy. Zasnęłam. Godzinę później obudziły mnie dziewczyny, że już dotarliśmy prawie na miejsce. Powoli zaczęłyśmy ściągać kufry i wyszłyśmy na zatłoczony korytarz. Pociąg zaczynał hamować, wszędzie słychać było podekscytowane okrzyki uczniów cieszących się, że wreszcie zobaczą swoich bliskich. Kiedy pociąg zatrzymał się wszyscy rzucili się do wyjścia. Spokojnie przesuwałam się do przodu. Na mnie nikt nie czekał. Umówiłam się z mamą, że teleportuję się z kufrem przed dom. Kiedy wyszłam z pociągu rozejrzałam się po peronie. Z każdej strony słychać było nawoływania rodziców. My stanęliśmy całą nasza jedenastką z boku. Trzeba było się w końcu pożegnać. Julia podbiegała do wszystkich i całowała na pożegnanie. Musiała się spieszyć, bo jej ciotka niecierpliwie zerkała na zegarek. Uściskała mnie i pocałowała w policzek,\n-Do zobaczenia jutro. – posłałam jej pytające spojrzenie, a brązowowłosa roześmiała się głośno.- Jutro będę u Marka i na pewno do ciebie wstąpię.- wrzasnęła i pobiegła w kierunku groźnie wyglądającej kobiety. Dorcas stała z boku z Rogerem. Para przytulała się mocno do siebie. O czymś rozmawiali, właściwie to Doris próbowała coś powiedzieć, a Roger za każdym razem kiedy zaczynała mówić zatykał jej usta pocałunkiem. W końcu pocałowali się po raz ostatni i Dorcas podeszła się pożegnać.\n-Pa Lily. Spotkamy się za miesiąc.- pocałowała mnie w policzek i pobiegła do swoich rodziców. Podeszłam do samotnie stojącego Petera. Wyciągnęłam do niego rękę i uśmiechnęłam się przyjaźnie.\n-Cześć Peter.- on uścisnął moją dłoń. Nachyliłam się i pocałowałam go w policzek. Chłopak zarumienił się, takiego pożegnania z mojej strony się nie spodziewał. Wzruszyłam ramionami i przeniosłam swoje spojrzenie na Gabi i Syriusza. Oni również żegnali się dosyć czule\n-Kochanie pamiętaj to, że możesz używać magię po za szkołą…- zaczęła kazanie. Meadowes była poważna, w przeciwieństwie do Black’a, który uciszył ją pocałunkiem. Jednak widząc jej srogą minę odezwał się potulnie:\n-…to nie znaczy, że muszę jej używać. Tak wiem kochanie, nie martw się. Będę grzeczny…- czarna odetchnęła z ulgą, a on wyszczerzył zęby w jej kierunku.- …trochę.- zanim odezwała się podbiegł do mnie i zaczęliśmy się żegnać. Pocałowaliśmy się w policzek na pożegnanie i podaliśmy sobie rękę. Kiedy pożegnałam się z Syriuszem podeszłam do Gabrielle. Objęłam ją mocno i pocałowałam. Obiecałam, że się spotkamy.\n-Remus pamiętaj, że masz mi napisać po pełni. Jakby coś było nie, tak to…- Tamara zmartwiona wpatrywała się w Lupina. Blondyn uśmiechał się szeroko. Widać, że nie słuchał tego, co mówiła mu jego dziewczyna.\n-Przestań będzie dobrze.- uciął i chciał ją pocałować, ale blondynka odsunęła się od niego. Niezadowolony Remus westchnął głośno.\n-Remus ja mówię poważnie uważaj na siebie i…- tym razem udało mu się ją pocałować. Odwróciłam wzrok. Z nimi pożegnam się później. Kolejną parę, którą zobaczyłam byli Frank i Alice. Para żegnała się ze łzami (mimo iż mięli się zobaczyć już za dwa dni).\n-Kochanie napisz do mnie.- jęczała Alice. Frank spojrzał na nią czule i pokręcił przecząco głową.\n-Nie, ty napisz do mnie.- powiedział. Zaczęli się kłócić, kto do kogo ma napisać. Kilka sekund później rzucili się na siebie i całowali w najlepsze. Podeszłam do Remusa i Tamary. Pożegnałam się z nimi jak z resztą. Alice i Franka pożegnałam z daleka, po prostu krzyknęłam im „pa” i zamachałam do nich (podejrzewam, że byli zbyt zajęci sobą żeby mnie usłyszeć). Pożegnałam się już z prawie wszystkimi, został mi tylko James. Zaczęłam się za nim rozglądać. Po minucie, no może po dwóch wreszcie go dostrzegłam. Stał z boku i przyglądał się tym wszystkim czułym pożegnaniom. Zaczęłam zmierzać w jego kierunku. Kiedy mnie zauważył uśmiechnął się i również zaczął iść. Czułam, że moje serce bije coraz szybciej. Z każdym krokiem czułam się szczęśliwsza, że tak niewiele dzieliło mnie od niego. W końcu byliśmy już na tyle blisko, że mogliśmy się pożegnać.\n-No, to pa Lily.- powiedział i wyciągnął rękę w moim kierunku. Uścisnęłam jego dłoń i spojrzałam w jego oczy. W tej chwili przypomniało mi się, o czym śniłam w ciągu ostatniego miesiąca.- Do zobaczenia w lipcu.- nie wiedziałam, co robię. Po prostu nie pozwoliłam mu mnie puścić. Przyciągnęłam go do siebie i pocałowałam. Nie patrzyłam na to, że peron jest cały zapełniony, nie patrzyłam na to, że moi przyjaciele gapią się na nas ze zdziwieniem. Po prostu całowałam go w usta. W pewnym momencie odepchnęłam go od siebie i teleportowałam się. Z nieba zaczął padać deszcz, a ja nic sobie z tego nie robiąc wyciągnęłam łańcuszek.\n-James.- powiedziałam i stało się. Zapłakałam, bo przecież to nie tak miało być.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Alice White Dorcas Meadowes Gabi Meadowes Huncwoci James Potter Julia Moore Lily Evans Peter Pettigrew Pożegnania Remus Lupin Syriusz Black Tamara Harris\t| 9 Komentarze\n126. Orzechowe oczy\nOpublikowano 21 maja 2012 Autor: ***\nMinął miesiąc. Był maj, zaczęłyśmy z dziewczynami intensywne przygotowywania do egzaminów. Jeśli chodzi o relacje Potter- ruda nie wiem, czy są parą. Obserwujemy ich już od jakiegoś czasu i jakoś nie zauważyłyśmy żadnych „miłosnych scen”. Co z moimi relacjami z Jamesem? Szczerze mówiąc nic, bo ich nie ma. Nie rozmawiamy. Właściwie to ja nie rozmawiam, znaczy się rozmawiam, ale nie do końca. Odzywam się, staram się zachowywać normalnie przy wszystkich, ale po za tym nie utrzymuję z nim kontaktu. Jemu chyba to odpowiada. W każdym razie nawet jeśli nie, to ja nie spotykam się z nim po zajęciach, bo skończyłoby się to tym, że byłabym czerwona jak burak i nie mogła wykrztusić z siebie ani słowa. Niestety nie wiadomo czemu tak na mnie działa. Przerażało mnie to, ponieważ on powoli zaczął to dostrzegać.\n-Evans dziwnie się zachowujesz.- powiedział mi pewnego dnia po zaklęciach, kiedy profesor dzielił nas w pary i przydzielił mnie znowu do Pottera. Kiedy powiedział „zapraszam panią, do pana Pottera” zarumieniłam się.\n-Ja zdaje ci się Potter.- warknęłam w jego kierunku. Byłam zła.\n-Wiesz myślę, że wiem czemu się tak zachowujesz, bo ty się…- nie dokończył, bo mu przerwałam.\n-Ty nie myśl o mnie tylko skup się na lekcji!- zwróciłam mu uwagę, oczywiście moja twarz była koloru czerwonego. Czarnowłosy nie odzywał się do końca lekcji i dobrze. Kiedy zadzwonił dzwonek wybiegłam z klasy chcąc uniknąć kolejnej konfrontacji z Potterem. Niestety nie udało się. On, to jest Potter wylazł za mną i nie chciał dać spokoju. Dziesięć razy chciał mi powiedzieć to, co próbował wygłosić mi na zaklęciach. Rozglądałam się po korytarzu. Chciałam uciec jak najdalej od tego dupka, ale niestety nie było jak. Ku mojemu zaskoczeniu na pomoc przyszła mi profesor McGonagall.\n-Panno Evans zapraszam do mojego gabinetu.- wszystko, dosłownie wszystko lepsze było niż towarzystwo rozczochrańca. Dziękując Bogu w ciszy udałam się za profesorką zostawiając zaskoczonego Jamesa samego na korytarzu. Nim skręciłam w inny korytarz obejrzałam się (tylko raz, no dobra może dwa razy) i dostrzegłam, że podeszła do niego ruda. Objęła go i pocałowała w oba policzki. Przyśpieszyłam kroku, szłam tak szybko, że wyprzedziłam nawet profesorkę. Zorientowałam się dopiero kiedy stanęłam przed drzwiami jej gabinetu. Zawstydzona powiedziałam jakieś przeprosiny i weszłam za nią do środka. W gabinecie oprócz mnie był jeszcze Scott, a właściwie to profesor Kariert. Kiedy mnie zauważył skłonił się delikatnie i uśmiechnął się. Nie rozumiałam czemu się tu znalazłam.- Usiądź.- powiedziała kobieta. Ja posłusznie zajęłam miejsce wskazane mi przez właścicielkę gabinetu. Zaczęłam się denerwować, bo w pomieszczeniu panowała wkurzająca cisza. Postanowiłam ją przerwać.\n-Pani profesor dlaczego mnie pani wzywała?- zapytałam.\n-Profesor Kariert powiedział mi coś, co mnie zaniepokoiło.- pobladłam i spojrzałam na Scott’a. Więc powiedział jej, że byliśmy razem, że byliśmy zaręczeni. Zadrżałam. Starając się nie pokazywać tego, iż się boję spojrzałam groźnie wyglądającej profesorce prosto w oczy.\n-A co mianowicie?\n-Martwi mnie to Lily, że rezygnujesz z mojego przedmiotu. Profesor McGonagall powiedziała mi, że chcesz zostać uzdrowicielką. Po prostu potrzebujesz tego przedmiotu.- wytrzeszczyłam oczy, po pierwsze dlatego, że poszedł z tym do profesor Minerwy, a po drugie dlatego, że chodziło o taką błahostkę.\n-Panno Evans nie wiem, czy pani wie, ale żeby móc pracować w szpitalu musi pani kontynuować opiekę nad magicznymi stworzeniami i jeszcze zdać jak najlepiej egzamin z tego przedmiotu. Mając dziewczyno na uwadze twoje dobro nie zgadzam się na rezygnację we wrześniu, mam nadzieję, że profesor Kariert poprze mnie.- tu spojrzała groźnie na Scott’a , który pokiwał ochoczo głową. Westchnęłam, nie ma to jak ”samodzielne” wybieranie przedmiotów, które chce się kontynuować.\n-Dobrze pani profesor.\n-To wszystko, dziękuję Lily- odpowiedziała łagodnie. Uśmiechnęłam się tylko i wyszłam. Nie wiedząc, co o tym myśleć poszłam do dormitorium i położyłam się na łóżko. Gabi, która leżała na swoim i odrabiała pracę domową z transmutacji spojrzała na mnie krótko po czym się odezwała\n-Nie. Po prostu jestem strasznie zmęczona i tyle. – wzruszyła ramionami i wróciła do pisania. Zasłoniłam kotary otaczające moje łóżko. Przykryłam się kołdrą po samą szyję i spróbowałam zasnąć. Sen długo nie przychodził, kiedy wreszcie nadszedł okazało się, że nie było przyjemnie. Nie pamiętam tych koszmarów, jakie śniły mi się owej nocy. Wiem jednak, że był w tym jeden przyjemny sen. Siedziałam na łące, niebo było zachmurzone, ale po za tym było dość ciepło. Obok mnie stał czarnowłosy chłopak. Nie widziałam jego twarzy, w ogóle ona nie była ważna.\n-Kochasz mnie?- zapytał i odwrócił się. Słońce nagle wyszło. Z powodu braku okularów nie mogłam dostrzec jego twarzy. Wiedziałam jednak, co czuję do niego.\n-Kocham, a ty mnie?- on kucnął przede mną i pocałował delikatnie.\n-Taka odpowiedź wystarczy?- uśmiechnęłam się i pocałowałam go. Podczas pocałunku miałam otwarte oczy. Zauważyłam, że on miał brązowe oczy, właściwie to orzechowe oczy. Nie pamiętam, co było dalej. W każdym razie mam wrażenie, że nie skończyło się szczęśliwie. Obudziła mnie Alice, która skała uradowana po swoim łóżku.\n-A tobie co?- zapytałam zaspana.\n-Nic, tylko w sierpniu ja i Frank bierzemy ślub.- wyskoczyłam uradowana z łóżka i podbiegłam do blondynki. Zaczęłam razem z nią skakać po łóżku.\n-Co tak szybko?- zapytałam śmiejąc się. Ona zamyśliła się. Przez chwilę milczała po czym uśmiechnęła się bardzo szeroko.\n-Kocham go, więc po co czekać!- powiedziała i zaczęła piszczeć z radości. Westchnęłam, strasznie zazdrościłam jej. – Lily będziesz druhną!- wrzasnęła i zeskoczyła na dywan.\n-Pewnie.- odpowiedziałam i również zeskoczyłam. Blondynka poszła do Pokoju Wspólnego przekazać dobrą wiadomość reszcie. Zostałam sama, nagle poczułam, że muszę coś zrobić. Podbiegłam do mojego kufra. Wyciągnęłam z niego szkicownik i zaczęłam malować. Co malowałam? Oczywiście te orzechowe oczy z mojego snu.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Alice White Gabi Meadowes James Potter Lily Evans profesor Scott Sen\t| 3 Komentarze\n125. Nie przyszedł\nOpublikowano 20 maja 2012 Autor: ***\nHej dzisiaj dwie krótkie notki. Z przyjemnością informuję, że zostały jeszcze tylko dwa rozdziały do końca szóstej klasy. Już niedługo nastąpi ta chwila kiedy James i Lily będą razem. Ale to jeszcze nie teraz… zapraszam do czytania:)\nObudziłam się po tygodniu. Pierwsze, co zobaczyłam kiedy otworzyłam oczy to moje wspaniałe przyjaciółki. Wyglądały na szczęśliwe. Rozejrzałam się dokładnie po pomieszczeniu. Byłam oczywiście w Skrzydle Szpitalnym. Pielęgniarka widząc, że wróciłam do normalnego świata postawiła na stoliczku nocnym pokaźny asortyment lekarstw. Westchnęłam ciężko. Szybko zaczęłam pić różne eliksiry. Każdy wypity lek był na swój sposób obrzydliwy. Kiedy wreszcie uporałam się ze wszystkimi lekarstwami mogłam porozmawiać z moimi przyjaciółkami.\n-Jak się tutaj znalazłam?- one spojrzały na siebie. Pewnie nie spodziewały się, że to pytanie padnie tak szybko. Żadna z nich nie chciała mówić pierwsza.Dając im chwilę do zastanowienia wpatrywałam się w plamy na białym suficie. Byłam tak zafascynowana tym zajęciem, że nie zwróciłam uwagi, iż dziewczyny są gotowe do mówienia.\n-Syriusz i James cię uratowali.- odpowiedziała Julia. Spuściła wzrok, pewnie czuła się winna, w końcu to był jej pomysł żeby iść do Hncwotów.\n-Gdyby nie oni już byś nie żyła. To wszystko moja wina. Powinnyśmy najpierw sprawdzić to zaklęcie, na tym drzewie, a dopiero potem…- szepnęła Gabi. Czarna nie kryła tego, że jej przykro. Po jej policzkach płynęły łzy. Chciałam wstać żeby ją przytulić jednak niestety nie mogłam. Niezagojone złamania dawały o sobie znać.\n-Gabi, nie płacz. Żyję nic mi nie jest. Bardzo się wściekali?- dziewczyny wiedziały, że miałam na myśli Huncwotów. Tamara była dosłownie biała na twarzy. Na przemian otwierała i zamykała usta, z których nie wydobywał się żaden dźwięk. Alice widząc to chwyciła ją delikatnie za dłoń i zaczęła mówić.\n-Tak. Syriusz zrobił nam aferę, ale to nic, gorzej było później. Remus się wściekł kiedy się dowiedział o tej całej akcji. On i Tami , rozstali się.- blondynka podniosła się z krzesła i szybko wybiegła z pomieszczenia. Poczułam dziwny ciężar na klatce piersiowej- poczucie winy. W końcu to była moja wina. Przecież to ja tam polazłam! Nie Tamara, to ja! Chciałam wrzeszczeć, płakać, zrobić cokolwiek byleby oni byli znowu razem.\n-A James ?- o Petera nawet nie pytałam. Jemu było wszystko jedno. W tej chwili padło najważniejsze pytanie. Serce waliło mi tak, jakbym właśnie przebiegła maraton. Wstrzymałam oddech.\n-James, on w sumie powiedział tylko, że po raz ostatni cię ratuje.- zrobiło mi się przykro, a więc przestało mu na mnie zależeć. Westchnęłam, miałam ochotę się popłakać. Oczywiście nie przez Pottera, tylko przez to wszystko. A miałam, o co płakać zaczynając od tego, że byłam cała połamana, przechodząc do tego, że Gabi nie odzywa się z Syriuszem i kończąc na rozstaniu Remusa z Tamarą.\n-Byli tu?- kolejne porozumiewawcze wspomnienia zostały wymienione między czwórką moich przyjaciółek.- Wolę najgorszą prawdę od kłamstwa.- powiedziałam widząc ich wahanie. One pokiwały twierdząco głową. Tym razem odezwała się Dorcas.\n-Nie wszyscy. Potter nie przyszedł.\n-Aha.- zdobyłam się tylko na tyle. – Przepraszam, ale jestem zmęczona. Nie będzie wam przeszkadzało jak się zdrzemnę?- dziewczyny bez słowa podniosły się z krzeseł i wyszły ze Skrzydła Szpitalnego. Zmęczenie było tylko wymówką, tak naprawdę chciałam być sama. Zaczęłam się zastanawiać, co ja właściwie takiego zrobiłam, że nie przyszedł. Przecież zawsze przychodził. Odkąd pamiętam za każdym razem kiedy leżałam w Skrzydle Szpitalnym był pierwszą osobą, którą widziałam. Przygryzłam wargę żeby nie płakać. Przestało mu zależeć. Tylko dlaczego dopiero w momencie kiedy mi zaczęło na nim zależeć. Nie kochałam go, jednak zależało mi na nim. Był dla mnie ważny, ale ja niestety nie byłam ważna dla niego.\nDni mijały szybko złamania goiły się w zaskakująco krótkim czasie. W tym czasie kiedy ja przechodziłam ostre leczenie Tami znowu zeszła się z Remusem, Gabi pogodziła się z Syriuszem. Wszystko było w porządku. Po dwóch tygodniach leżenia i marudzenia wreszcie opuściłam salę szpitalną. Myślałam, że zwariuję z nudów. Wyszłam akurat w weekend, czyli miałam aż dwa dni na nadrobienie zaległości w ploteczkach i oczywiście w mojej edukacji. Idąc roześmiana korytarzem szkolnym zauważyłam, że dziewczyny prowadzą mnie do Pokoju Wspólnego inną drogą, dłuższą.\n-Musimy iść tędy? Szczerze mówiąc zmęczyłam się i wolałabym iść tak jak zawsze.- powiedziałam zgodnie z prawdą. One wyglądały na przestraszone jedna bez słowa poszłyśmy „starą” drogą. Kilka minut później dowiedziałam się, dlaczego nie chciały żebym szła tą drogą. Na korytarzu stał James z jakąś rudowłosą dziewczyną. Była śliczna, jej rude włosy w przeciwieństwie do moich były krótsze i kręcone, oczy prawie czarne. Była niższa ode mnie, szczuplejsza i miała większy biust. James rozmawiał właśnie z jakąś blondynką kiedy objął rudą. Ta pocałowała go w policzek. Odwróciłam się do przyjaciółek. Bez słowa poszłam dalej korytarzem. Kiedy dotarłyśmy do dormitorium usiadłam na łóżku i zaczęłam gapić się bezmyślnie przed siebie.\n-Przestań!- warknęła Dorcas. Nie spodziewałam się tego i podskoczyłam wystraszona. Kiedy uspokoiłam się trochę zwróciłam się do niej spokojnie.\n-Z czym? Siedzę i patrzę, nic przecież złego nie robię.- Doris popukała się w czoło. Pozostałe współlokatorki rzuciły jej potępiające spojrzenie.\n-Dorcas daj spokój.- odezwała się Julia. Doris podeszła do mnie.\n-Jak mam przestać?! Skoro ja tak dłużej nie mogę! Nie potrafię patrzeć na nią jak się męczy. Przecież ona go kocha! Więc czemu do jasnej cholery nie podejdzie do niego i mu tego nie powie! Tylko cierpi tutaj!- wrzasnęła. Było mi przykro, gdy mówiła, że powinnam do niego podejść przypomniała mi się ta rudowłosa. To było przykre, że on już mnie nie chciał. Tego dnia nie miałam nawet siły się burzyć na stwierdzenie Dorcas, że niby kocham Pottera.\n-A co ma niby robić?! Podejść i powiedzieć…ej wiesz James wiem, że masz laskę i chcę ci powiedzieć, że cię kocham! To bezsensu!-odkrzyknęła oburzona Tamara. Doris otwierała usta, ale nim się odezwała do rozmowy włączyła się jeszcze Julka.\n-W ogóle gdzie on ma oczy?! Przecież pół Hogwartu widzi, że ona się w nim w końcu zakochała!- słysząc te słowa wybuchnęłam płaczem. To nie mogła być prawda, niby kiedy miałam się zakochać w nim. Przecież tak go nienawidziłam, na sam widok jego osoby zawsze skakało mi ciśnienie. Zapłakana zanurkowałam pod kołdrę.\n-Nie odzywajcie się już! Zobaczcie, co narobiłyście!- powiedziała karcąco Alice i podeszła mnie przytulić. Czując przez kołdrę jej dotyk zaczęłam powoli się uspokajać i usypiać. Nim zasnęłam pomyślałam znowu o rudej i Potterze.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Gabi Meadowes Huncwoci James Potter Julia Moore Lily Evans Remus Lupin Syriusz Black Tamara Harris\t| 1 Komentarz\n124. Akcja ratunkowa\nWeszłam do dormitorium cała przemoczona. Dziewczyny spojrzały na moje zapuchnięte i czerwone z płaczu oczy. Tamara podniosła się z łóżka i znalazła się przy mnie. Widząc w jakim jestem stanie nie pytała, czy mi się udało. To, że odniosłam klęskę widać było od razu.\n-Nie możemy tu tak siedzieć. Musimy coś z tym zrobić.- odezwała się nagle Julia. Jej oczy błyszczały, widać miała jakiś pomysł. Wszystkie spojrzałyśmy na nią z zainteresowaniem.\n-Co proponujesz?- zapytałam.\n-Przebierz się, to pogadamy.- odpowiedziała. Szybko wbiegłam do łazienki i zaczęłam zrzucać z siebie przemoczone ubrania. Ubrałam czarne leginsy i zielony długi sweter. Włosy chciałam wysuszyć różdżką, ale niestety Potter mi ją zabrał. Na samą myśl o Jimie zarumieniłam się. Wystraszyłam się, zaczynało przerażać mnie to, co się ostatnio ze mną działo. Zachowywałam się dziwnie, ale tylko w obecności Pottera i wtedy kiedy ktoś o nim wspomniał. Teraz jeszcze doszło do tego, że nie mogę o nim myśleć.\n-Lily! Wyłaź!-Gabi zaczęła dobijać mi się do łazienki. Szybko zaplotłam mokre włosy w warkocz i wyszłam. Poinformowałam przyjaciółki, że nie mam różdżki, a one zaczęły naradę.\n-Accio różdżka Lily!- machnęła powątpiewająco Alice, o dziwo moja różdżka przyleciała. Zaśmiałyśmy się jak wariatki.\n-To, co proponujesz Julia?- spytała Dorcas. Brązowowłosa uśmiechnęła się szeroko. Czekała aż padnie to pytanie.\n-Pójdziemy do Wrzeszczącej Chaty. Do Huncwotów i powiemy, że jak stąd nie wyjdą to pójdziemy do McGonagall.\n-A co z Wierzbą Bijącą?- wyrwało się Tamarze.\n-To się zobaczy. Wymyślimy coś na bieżąco.- odpowiedziała Gabi z błyskiem w oczach. Szybko wysuszyłam sobie włosy i ubrałam kurtkę. Każda z nas rzuciła zaklęcie odpychające krople deszczu i zadowolone wyszłyśmy. Korytarze były ciemne i przerażające. Co chwila któreś z nas wydawało się, że Filch czai się za rogiem. Kilka razy prawie wpadłyśmy na Irytka, który gdyby nas tylko zobaczył bez żadnych skrupułów poszedłby na nas nakablować. Odetchnęłyśmy z ulgą dopiero kiedy znalazłyśmy się na zewnątrz. Skierowałyśmy się w kierunku Wierzby Bijącej. Stanęłyśmy kilka metrów przed drzewem. Właśnie tu zaczynały się największe problemy. Jak dostać się do Wrzeszczącej Chaty. Huncwoci mieli na to jakiś patent.\n-Kochane panie jakieś pomysły?- zagadnęła nas Gabrielle. Czarna o dziwo była uśmiechnięta. Nie rozumiejąc czemu niby cieszyła się jak „głupi do sera” wpatrywałyśmy się w nią z otwartymi ustami. Ona zaśmiała się widząc nasze miny. Sięgnęła po różdżkę.\n-Co sądzicie, żeby jedna pobiegła w kierunku drzewa, a pozostałe jak drzewo zacznie się ruszać rzucą na tę cudowną roślinkę zaklęcie spowalniające. Dzięki czemu jedna wleci do środka i obada sytuację.- pomysł czarnej był genialny. Nie pozostało nic innego tylko znaleźć ochotnika, który podejmie się wejścia do wierzby.\n-Myślę, że powinna to być osoba najszybsza. Nie wiemy, ile będzie działało zaklęcie spowalniające więc trzeba nam szybkiego biegacza. Proponuję więc szybkie wyścigi.- powiedziała Alice. Postanowiłyśmy, że będziemy biec trójkami. Dystans był krótki z racji małej ilości czasu. W pierwszej trójce biegłam ja i bliźniaczki. Przy starcie stała Alice i Julia, a na mecie Tamara. Wystartowałyśmy. Od samego początku miałam przewagę nad bliźniaczkami. Zresztą to dzięki Potterowi wyrobiłam sobie kondycję. Potem biegły Alice, Julia i Tamra. Pierwsza dobiegła Alice. Więc miałam ścigać się z nią. Stanęłyśmy na starcie. Julia okrzyknęła początek wyścigu i zaczęło się. Biegłyśmy prawie równocześnie. Dopiero na sam koniec wyprzedziłam blondynkę, wygrałam. Dziewczyny ustawiły się dookoła drzewa. Każda miała wyciągniętą różdżkę i czekały na sygnał. Pomodliłam się w myślach.\n-Teraz!- wrzasnęłam i podbiegłam do Wierzby Bijącej. Drzewo zaczęło się ruszać. Jedna z gałęzi minęła mnie zaledwie o cal. Usłyszałam okrzyki dziewczyn. Nie podziałało. Rozwścieczone drzewo ciskało gałęziami coraz szybciej. Słyszałam jakieś krzyki, pewnie chciały żebym się wycofała. Nie mogłam. Byłam tak blisko. Prawie już weszłam do tunelu kiedy pierwsza z gałęzi trafiła mnie w tył głowy. Upadłam. Odwróciłam się na plecy. Kolejna gałąź uderzyła w ogromną siłą tuż obok mnie. Potem już nie miałam szczęścia. Jedna trafiła mnie w brzuch. Czułam potworny ból, słyszałam krzyki dziewczyn. Nie miałam już siły uciekać. Chciałam żeby się to skończyło. Poczułam, że zrobiło się cicho. Wszystko zaczęło mi się rozmazywać. Wściekłe drzewo atakowało mnie nadal ja nic nie czułam. Traciłam świadomość. Określę to tak, ucieszyło mnie to, że ból ustał. Zanim zemdlałam spojrzałam w bok i zobaczyłam coś dziwnego- na skraju Zakazanego lasu człowiek zmienił się w jelenia. Zwierze biegło w moim kierunku , drzewo zaczęło atakować jelenia. Ten oberwał raz, nastąpił na jakąś gałąź i wszystko ustało. Powoli podszedł do mnie, spojrzał swoimi brązowymi oczyma na mnie. W spojrzeniu tym zdawało się, że jest wiele emocji, ja dostrzegłam w tych cudownych oczach żal, wściekłość i troskę. Jeleń rozejrzał się. Prawdopodobnie nie zobaczył, niczego, ani nikogo, kto mógłby mu zagrozić, bo przemienił się w człowieka. W tym momencie straciłam przytomność, ze świadomością, że już gdzieś widziałam te oczy.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Alice White Dorcas Meadowes Gabi Meadowes Huncwoci Julia Moore Lily Evans Pełnia Tamara Harris\t| 3 Komentarze\n123. Pełnia i kłónia\nOpublikowano 19 maja 2012 Autor: ***\nHej ten rozdział dedykuję Annie 118 w podziękowaniu za te wszystkie miłe słowa, które mogłam przeczytać na tym blogu. Dziękuję.\nTamara siedziała samotnie na parapecie. Głowę oparła o szybę i patrzyła na krople deszczu, które szybko spływały po szkle. Od kilku dni nie jadła za dużo, była blada, a pod jej oczami były duże sińce. Nic dziwnego, martwiła się o Remusa. Pełnia była dzisiaj. Wiedziałyśmy, że nie chce rozmawiać na ten temat. Nie mogłam się jednak powstrzymać więc podeszłam do niej i położyłam dłoń na jej ramieniu. Spojrzała na mnie zmęczonym wzrokiem. O dziwo nie strąciła mojej dłoni, tylko ją uścisnęła.\n-Lily boję się.- wyszeptała tak cicho, że prawie jej nie usłyszałam. Przytuliłam ją do siebie, odgarnęłam włosy z czoła. Zerknęłam dyskretnie na zegarek, od tej koszmarnej chwili dzieliła nas tylko godzina.\n-Wiem.- zdobyłam się tylko na to jedno słowo. Dziewczyny zostawiły nas same. Byłyśmy podobne z Tamarą, obie byłyśmy wybuchowe, śmiałe. W pewnym sensie było to dobre, bo rozumiałyśmy się najlepiej, ale z drugiej strony nasze kłótnie były najbardziej zażarte.\n-Nie boisz się?- wyszeptała, oczy miała pełne łez. Nie sądziłam, że aż tak przeżywa te wszystkie pełnie. Usiadłam obok niej, również na parapecie i tak jak ona ogarnęłam wzrokiem mokre błonia, szare niebo. Nie wiedziałam, czemu niby ja mam się bać. W sumie zawszę martwię się o Remusa, ale nie tak jak ona. W końcu Tami była jego dziewczyną. Wstrzymała oddech, bardzo zależało jej na mojej odpowiedzi.\n-Zawszę się martwię, ale nie tak jak ty.- odpowiedziałam zgodnie z prawdą.\n-O Jamesa. Nie krzyw się, kochasz go.- jej głos stał się mocniejszy, spojrzenie przeszywało mnie. Rozszerzyłam oczy ze zdziwienia.\n-Nie.- zaprzeczyłam równie mocnym jak ona głosem. Chwilę mierzyłyśmy się wzrokiem.- Martwię się o nich wszystkich. Zawsze.- tym razem to ja szeptałam, a Tami musiała się nachylić żeby coś usłyszeć. Chwyciła mnie za ręce.\n-Lily, błagam nie pozwól im dzisiaj iść z Remusem. Mam złe przeczucie. Powstrzymaj ich!- zerknęłam na zegarek. Zostało kilkanaście minut, więc Huncwoci powinni zaraz opuścić swoje dormitorium. Nie mając czasu żeby narzucić na siebie jakąś kurtkę wybiegłam z pomieszczenia. Biegłam szybko, prawie zrzuciłam ze schodów Alice. Nie zatrzymując się nawet żeby powiedzieć przepraszam biegłam dalej. Wspinałam się po dwa stopnie. Stanęłam przed drzwiami ich dormitorium i szarpnęłam bez pukania za klamkę. Drzwi był otwarte. W środku było pusto. Mimo to wbiegłam do pomieszczenia, zajrzałam do łazienki. Nie było ich. Musiałam ich złapać. Zaczęłam zbiegać ze schodów. Wybiegłam z dormitorium męskiego do Pokoju Wspólnego, stamtąd na korytarz. Dogoniłam ich dopiero przy wyjściu. Nie zauważyli mnie. Wyszli na zewnątrz. Wyszłam za nimi. Nim założyli na siebie pelerynę niewidkę zdążyłam krzyknąć:\n-Nie! Czekajcie!- obejrzeli się. James szepnął coś do Petera i Syriusza. Remusa z nimi nie było, on czekał we Wrzeszczącej Chacie. Podeszłam do nich zasapana. Padało tak mocno, jakby ktoś lał wodę z wiadra. Nim do nich doszłam byłam kompletnie przemoczona. Syriusz spojrzał na zegarek i przewrócił oczami.\n-Co się stało?- zagadnął znudzonym tonem kiedy znalazłam się blisko nich.\n-Nie możecie do niego iść!- chłopcy słysząc to zdanie wybuchnęli śmiechem.\n-Lily, co ty wygadujesz? My musimy do niego iść. Dzięki nam znosi to lepiej.- powiedział James. Przymknęłam oczy. Zrobiło mi się gorąco. Czułam, że cała drżę.\n-Zrobi wam krzywdę. Nie idziecie.- James podszedł do mnie bardzo blisko. Był wściekły. – Żartujesz. Nie zrobi. Zawsze z nim jesteśmy. Wracaj do zamku.- mimo wściekłości wypisanej na twarzy ton jakim się do mnie zwracał był spokojny. Przeliczyłam w myślach do dziesięciu żeby się na niego nie wydrzeć. Syriusz i Peter wykorzystując okazję, że Potter do mnie podszedł zniknęli.\n-Nie żartuję. Nigdzie się nie ruszam bez was! To cud, że wam się jeszcze nic nie stało!- wrzasnęłam na niego. Nie wytrzymałam, nie jestem spokojnym typem człowieka, więc czasem muszę sobie po prostu pokrzyczeć. Spirala konfliktu w tym momencie zaczęła się nakręcać. Staliśmy na przeciwko siebie i mierzyliśmy się wściekłymi spojrzeniami, każdy z nas był uparty i każdy miał swoje racje.\n-Mamy swoje sposoby. Dla nas nie jest groźny.- odpowiedział.\n-W takim razie idę z wami!- bez słowa wyminęłam Pottera i poszłam w kierunku Wierzby Bijącej. Jim podbiegł do mnie i złapał mnie w pasie. Siłą zaciągał mnie w kierunku zamku. Szarpałam się mocno.\n-Nie idziesz! To dla ciebie niebezpie…- nie dokończył, bo mu przerwałam\n-Dla mnie?! A dla ciebie to niby nie?! Myślisz, że jesteście tacy super, że wam nic się nie stanie?! Co niby ty masz takiego, dzięki czemu możesz bezpiecznie przebywać z Remusem a ja nie?! TO TEŻ MÓJ PRZYJACIEL!- wrzasnęłam ile sił w płucach.\n-Nie rób scen wróć do szkoły.- uspokoił się. To mnie bardziej nakręciło, ten jego cholerny spokój! Wolałam jak się darł.\n-Tak twój, ale…\n-Skończ! Nie zgadzam się zostać, masz mnie zabrać do niego!- tupnęłam nogą. Musiałam wyglądać zabawnie, cała zmoknięta, wydzierająca się na pół szkoły i na dodatek jeszcze tupiąc nóżką jak mała dziewczynka. Potter stracił cierpliwość. Podszedł do mnie, przerzucił mnie sobie przez ramię i zaczął nieść w kierunku zamku.- Jesteś dupkiem!- wrzasnęłam. On nic sobie z tego nie robiąc szedł dalej w kierunku wejścia- Postaw mnie na ziemię.- rozkazałam. O dziwo spełnił moją prośbę.\n-Dobranoc Lily.- powiedział i odwrócił się. Podbiegłam i chwyciłam go mocno za ramię.\n-Nie zostawiaj mnie! Nie rozumiesz jak ja się martwię?!- wrzasnęłam i zaczęłam płakać. On stanął zszokowany.- Boję się, że zrobi wam przez przypadek krzywdę! Martwię się! Nie zostawiaj mnie tak!- przytulił mnie do siebie. -Zabierz mnie, pokaż mi jak to robicie, że jesteście bezpieczni. Pokaż mi, żebym mogła być spokojna. – prosiłam. On kręcił przecząco głową. Spojrzał na niebo. Pełnia się zaczęła.\n-Nie mogę. Wracaj do zamku. Jeżeli chcesz to wrócę z tobą.- poczułam ulgę, a więc dla mnie chciał zrezygnować i nie iść. Był to w pewnym stopniu kompromis, a ja nie chodzę na kompromisy. Odsunęłam się od niego.\n-Chcę żebyście wszyscy zostali.- Potter pokiwał przecząco głową. Wściekłam się. – Zróbcie to dla Tamary! Nie macie pojęcia jak ona się martwi! JAK ONA CIERPI! Myślicie tylko o sobie!\n-To ty, myślisz tylko o sobie. To ty się boisz! Tamara to tylko przykrywka! Jakby tak nie było ,to byś tu nie przyszła tylko siedziałabyś z przyjaciółką i ją uspokajała! Evans wynoś się stąd, albo przywiążę cię do drzewa i zostawię do rana!- przestraszyłam się go. Zaczęłam głośno płakać. W pewnym momencie poczułam, że brakuje mi powietrza. Nie potrafiłam wydać żadnego dźwięku. Ściągnęłam z szyi prezent od niego, łańcuszek i cisnęłam go gdzieś w bok. On wzruszył ramionami i zamachał mi moją różdżką przed oczami, nie mam pojęcia kiedy zdążył mi ją wyciągnąć. Zrezygnowana podeszłam do drzwi, nacisnęłam klamkę i nim weszłam odwróciłam się i wrzasnęłam po raz ostatni.\n-Masz rację, boję się. Wiesz, co jest najlepsze?! Boję się o ciebie. Zabawnie prawda?! A wiesz dlaczego?! Dlatego, że ostatnio straciłam jedną osobę na której mi zależało i nie chcę stracić drugiej! I tak Potter zależy mi na tobie, rób sobie z tym, co chcesz- odwrócił się. Chyba, coś krzyknął. Być może moje imię. Nie interesowało mnie to. Wreszcie poczułam ulgę. Wreszcie to wykrzyczałam. Zaśmiałam się i rozpłakałam, cholera co ja najlepszego zrobiłam?!\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Huncwoci James Potter Kłótnia Lily Evans Pełnia Remus Lupin Syriusz Black Tamara Harris\t| 1 Komentarz\nOpublikowano 18 maja 2012 Autor: ***\nHej to znowu ja;) obiecuję, że jutro też się pojawię. Notkę dedykuję wszystkim, którzy czytają tego bloga:)\nPowrót zawsze jest trudny. Nie wiadomo za czym się bardziej tęskni, za tym co się zostawia, czy za tym do czego się wraca. Byłam przybita, zauważyłam że ostatnio spotykają mnie same złe rzeczy. Może mi się zdaje, ale czuję się tak jakby los się ode mnie odwrócił.\n-No kochanie ucz się tam pilnie, bo nie długo masz egzaminy.- mama pocałowała mnie w policzek na pożegnanie i przytuliła mocno do siebie. Tunia stała z boku. Nie miała pojęcia jak powinna się zachować. Kiedy mama przestała mnie przytulać ja podeszłam do niej i wyciągnęłam rękę.\n-No to pa.- powiedziałam krótko. Ona uścisnęła moją dłoń. Zanim zniknęłam zauważyłam, że się uśmiechnęła. Kilka sekund później byłam już w gabinecie dyrektora. Staruszek uśmiechnął się na mój widok. Z racji późnej godziny porozmawiałam z nim kilka minut i poszłam do siebie. W dormitorium było ciemno. Słychać było spokojne oddechy śpiących dziewczyn. Tego dnia darowałam sobie kąpiel, bo nie miałam siły. Tak jak była położyłam się w łóżku i poszłam spać. Następnego dnia obudziły mnie podekscytowane szepty moich współlokatorek.\n-To już dzisiaj jak się cieszę. Hahaha i nie ma lekcji!- mówiła Julia. Przeciągnęłam się i usiadłam na łóżku. Byłam zbyt zaspana żeby coś powiedzieć więc zamachałam dziewczynom.\n-Hej Lily.- powiedziały chórem. Nie podejmowały tematu pogrzebu, bo wiedziały w jakim jestem stanie emocjonalnym. Byłam im za to wdzięczna. Zamyśliłam się i nie słuchałam o czym mówią moje przyjaciółki.\n-…mam nadzieje, że zdamy ten egzamin, przecież to już dzisiaj.- na te słowa włączyłam się. Nie miałam pojęcia o jakim egzaminie one rozmawiają.\n-Jaki egzamin?- one spojrzały na mnie zdziwione, po czym Tamara uderzyła się otwartą dłonią w czoło.\n-Przecież ty nic nie wiesz. Dzisiaj mamy egzamin z teleportacji.- otworzyłam oczy ze zdziwienia. Nie mogłam w to uwierzyć, że pójdę na egzamin bez powtórzenia wszystkiego. Zaczęłam się okropnie stresować. Na samą myśl o tym, co miało mnie czekać tuż po śniadaniu było mi niedobrze. Dziewczyny niezestresowane siłą zawlekły mnie do Wielkiej Sali. Widząc, że nic nie biorę zaczęły mi nakładać jedzenie na talerz. Po czterdziestu minutach walki udało im się wepchnąć we mnie naleśnika z sosem klonowym. Żałując z całego serca, że zgodziłam się cokolwiek zjeść wyszłam razem z innymi szóstoklasistami na egzamin. Serce waliło mi jakbym przebiegła z 10 kilometrów. Westchnęłam. Woźny Filch trzymał w ręku listę wszystkich szóstoklasistów mających tego dnia przystąpić do egzaminu. Każdy z nas podchodził do niego, kiedy nas wywoływał i podpisywał się na długiej kartce, że opuścił Hogwart. Następnie udaliśmy się do Hogsmeade. Droga do wioski zdawała mi się jak na złość z dziesięć razy krótsza. Mieliśmy się stawić przed „Trzy miotły”, gdzie czekali na nas egzaminatorzy.\n-Dzień dobry witam was wszystkich.- powitał nas dobrze nam znany czarodziej, który przygotowywał nas do tego szczególnego dnia.- Proszę podzielić się na grupy sześcioosobowe. Za chwilę do każdej z grup podejdzie jeden egzaminator, który wam wyjaśni, co dalej.- skończył. Z racji tego, że było nas akurat sześć (ja, Tami, Julia, Gabi, Doris i Alice) nie musiałyśmy się z nikim dobierać. Stałyśmy całą szóstką z brzegu i czekałyśmy na naszego egzaminatora. Kilka minut później podszedł do nas wysoki łysiejący mężczyzna, o miłym wyglądzie.\n-Witam panie, nazywam się Kevin McDonald i przeprowadzę z paniami egzamin z teleportacji. Egzamin będzie polegał na przeteleportowaniu się na drugi koniec miast pod księgarnię, gdzie będzie czekał na was drugi zespół. Zostanie tam sprawdzone, czy wasza teleportacja przebiegła pomyślnie, jeżeli tak to dostaniecie dalsze instrukcje. Jeżeli nie, to zostanie ustalony drugi termin egzaminu. Życzę powodzenia.- zakończył swój wywód. Poszłam na pierwszy ogień. W myślach zaczęłam się modlić. Skupiłam się na celu, na miejscu i tych innych pierdołach. Trzasnęło i kiedy otworzyłam oczy byłam przy księgarni. Jakiś niski ciemnowłosy czarodziej podszedł do mnie. Zaczął oglądać mnie ze wszystkich stron.\n-Teleportacja przebiegła pomyślnie, egzamin zaliczony proszę przejść na prawo.- uśmiechnęłam się. Udało się! Naprawdę zdałam i to za pierwszym podejściem. Przeszłam na prawo. Każdy kto oblał musiał udać się na lewo. Kilka minut później pojawiła się Tamara. Jej też się udało. Uradowana podbiegła do mnie i przytuliła mnie. Nie minęły dwie minuty i egzamin zdała Gabrielle. Alice przybyła dopiero po 15 minutach. Doris była ostatnia. Zobaczyłyśmy jak się pojawia, wydawało się, że wszystko było normalnie, ale nie wiadomo czemu wskazali jej lewą stronę. Jakiś facet podszedł do nas i kazał wsiąść do powozu. Zostałyśmy przewiezione do Hogwartu, bez przyjaciółki. Podeszłyśmy do woźnego, podpisałyśmy się, że dotarłyśmy i czekałyśmy na Dorcas. W końcu po 30 minutach pojawiła się. Widać, że była zdenerwowana.\n-Dorcas, co się stało?- zapytałam. Ona ledwo hamowała łzy.\n-Nic, oblałam. Nie udało mi się teleportować za pierwszym razem, bo się rozszczepiłam, a że byłam ostatnia to egzaminator wziął mnie pod rękę i teleportował pod księgarnie. Tyle nie ma co gadać.- widać, że chciała zmienić temat. Szkoda mi Doris. Dziewczyna zestresowała się i oblała egzamin. Najgorsze w tym wszystkim było to, że głupio było nam się cieszyć ze swojego szczęścia, nie chciałyśmy sprawić przykrości przyjaciółce. Z drugiej jednak strony, miałyśmy ochotę skakać, tańczyć, śmiać się… Wieczorem podeszli do nas Huncwoci i zaczęli chwalić się zdanym egzaminem. Dorcas kiedy usłyszała, że nawet Peter zdał bez słowa wyszła trzaskając drzwiami.\n-Co jej się stało?- zapytał Syriusz\n-Ma ciężki dzień.- odpowiedziałam i szybko zmieniłam temat.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Alice White Dorcas Meadowes Egzamin Gabi Meadowes Huncwoci Julia Moore Lily Evans Syriusz Black Tamara Harris\t| Napisz odpowiedź\n121. Prawie normalnie\nOpublikowano 17 maja 2012 Autor: ***\nWeszłam do domu jako pierwsza. Powoli zaczęłam ściągać czarny płaszcz i buty. Spojrzałam na moją siostrę. Do głowy przyszedł mi pewien pomysł. W sumie dzwię się, że wcześniej o tym nie pomyślałam. Przecież jeśli chodzi o nasze relacje nie miałam nic do stracenia, gorsze nie będą.\n-Petunia możemy pogadać?- zwróciłam się do niej. Ona zdziwiła się. Nie spodziewała się, że w pewnym stopniu nadużyję jej chwilową uprzejmość.\n-Jasne.- ku mojemu zdziwieniu odezwała się spokojnym głosem i zaprosiła do pokoju. Powoli weszłam do pomieszczenia. Zmieniło się, ostatnio byłam w tymi miejscu trzy lata temu, bo ona nie życzyła sobie mojej obecności. Spojrzałam na nią nieśmiało. Nie widząc sprzeciwu powoli usiadłam na brzegu łóżka. Zaczęłam oglądać swoje paznokcie. Bardzo się stresowałam.\n-Jesteś dorosła, ja jestem prawie dorosła.- zaczęłam swoją przemowę. W sumie druga część wypowiedzianego przeze mnie zdania nie była do końca prawdą, bo przecież w moim świecie byłam dorosła. W magicznym świecie, aby być dorosłym nie trzeba było kończyć 18 lat, tak jak w u mugoli lecz wystarczyło mieć skończone 17. Więc właściwie byłyśmy obie na swój sposób dorosłe. Nie chcąc jednak drażnić Petunii przemową o magicznym świecie powiedziałam to w inny sposób. – Chodzi mi o to, że myślę, że powinnaś… że powinnyśmy…-nie dokończyłam zdania, bo Tunia przerwała mi w połowie.\n-…chodzi ci, że powinnam ci odpuścić?- zaskoczyła mnie. W tej oto chwili poczułam się sześć lat młodsza. Znowu miałam jedenaście lat i znowu moja o rok starsza siostra była moją najlepszą przyjaciółką, która rozumiała mnie jak nikt, która wiedziała, co chcę powiedzieć zanim otworzyłam usta. Do oczu napłynęły mi łzy. Jak to możliwe, że minęło już sześć lat? Jak to możliwe, że oto moja najlepsza przyjaciółka była moim największym wrogiem? Jaki to miało wszystko sens?\n-Tak. Uważam, że powinnyśmy się tolerować i…- ona ponownie mi przerwała.\n-…i w miarę możliwości się unikać. Masz rację. Przyjedź na pierwsze trzy tygodnie wakacji, bo ja wyjeżdżam z Vernonem pod namiot. Potem wracam na dwa tygodnie i znowu jadę na tydzień z koleżankami. Następnie masz wrócić dwa tygodnie przed rozpoczęciem roku szkolnego, bo mama ma urodziny i masz być. Kup jej jakiś fajny prezent w tej twojej…- urwała.\n-…szkole.- dokończyłam za nią. Czar prysł, w momencie kiedy zacięła się, wspomnienia powróciły. Teraz przed oczami miałam wszystkie te chwile kiedy to Petunia wyzywała mnie od najgorszych, wyśmiewała. Wstałam i wyszłam z jej pokoju. Było mi smutno. Poszłam do mamy, do pracowni. Ona siedziała i malowała. Spojrzenie jakie utkwiła w powstającym właśnie dziele było intensywne. Widać było, że obraz, który malowała był malowany ze szczególnym uczuciem. Nie chcąc jej przeszkadzać usiadłam na krześle i przyglądałam się jej. Wiedziałam, kogo maluje. Malowała tatę. Parsknęłam śmiechem, przypomniałam sobie jak to zwykle wyglądało kiedy go malowała. Kiedy żył i jej pozował zawsze ją pouczał jak ma malować, żeby namalowała go takiego „przystojnego” jaki jest, a nie jakąś karykaturę. Mama zawsze się śmiała i robiąc mu na złość z portretu robiła karykaturę. Moja rodzicielka podniosła wzrok i spojrzała na mnie. Ręką wskazała mi pędzle leżące na stoliczku. Podeszłam do stoliczka, wybrałam pędzel i wzięłam się za malowanie. Nie miałam ochoty na malowanie niczego wesołego. Malowałam więc zachmurzone niebo. W moim przypadku sztuka nie działała na mnie oczyszczająco. Czułam się okropnie. Właśnie wtedy zdałam sobie sprawę z tego, że tata już nie wróci, że nie poprowadzi mnie do ołtarza, że nigdy się ze mną nie pokłóci. Odłożyłam pędzel na bok i ukryłam twarz w dłoniach. Zaczęłam płakać. Mama stanęła obok mnie i położyła mi dłoń na ramieniu.\n-Kochanie nie płacz. Kiedyś się jeszcze z nim spotkamy. Tata nie chciałby żebyś płakała- spojrzałam na nią cała zapłakana. Ona uśmiechała się do mnie. Miała rację, on nie chciałby żebym się smuciła. Otarłam łzy. Wstałam z krzesła i poszłam do swojego pokoju. Usiadłam na łóżku z albumem i zaczęłam przeglądać rodzinne fotografie. Usłyszałam pukanie do drzwi.\n-Proszę.- powiedziałam prawie szeptem. Do pokoju weszła Tunia, nie byłam zdziwiona, czułam, że do mnie dzisiaj przyjdzie. Uśmiechnęła się i usiadła obok mnie.\n-Możemy pooglądać razem?- zapytała. Pokiwałam głową. Zaczęłyśmy przeglądać rodzinne fotografie. Śmiałyśmy się z tego jak kiedyś wyglądałyśmy, ze łzami w oczach oglądałyśmy zdjęcia z naszego wspólnego wypadu nad jezioro, zdjęcia kiedy po raz pierwszy usiadłyśmy na rower i tata nas gonił. Zdjęć było mnóstwo. Mama słysząc nasz śmiech przyszła do nas. Spojrzała na nas uśmiechnięta. Pewnie cieszyła się z tej zmiany jaka w nas zaszła. Było prawie normalnie.\n-Kiedy wyjeżdżasz?- spytała mnie mama. Nie odpowiedziałam tylko patrzyłam na zegar wiszący na ścianie. Jakoś nie zastanawiałam się nad powrotem, a przecież musiałam wrócić. Nie mogłam mieć za dużo zaległości.\n-Jutro wieczorem.- odpowiedziałam w końcu. Mama w milczeniu pokiwała tylko głową, a Petunia uśmiechnęła się.\n-No to mamy jeszcze 24 godziny. Wiecie, co skoczę po filmy z wakacji.- powiedziała i wybiegła z pokoju. Wzruszyłam się, tego dnia czułam się jakbym odzyskała siostrę.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Lily Evans Petunia Evans Sojusz\t| 1 Komentarz\n120. Zawieszenie broni\nOpublikowano 16 maja 2012 Autor: ***\nHej notka dopiero dzisiaj, bo niestety wczoraj miałam problemy z internetem. Rozdział dedykuję mojej nowej czytelniczce Ninie Bell.\nOtworzyłam oczy. Dookoła mnie stali Huncwoci, dziewczyny i jeszcze kilka osób. James był blady. W sumie nie dziwię się, przecież nie na co dzień mdleję podczas pocałunku.\n-Nic ci nie jest?- spytał przestraszony. Uśmiechnęłam się delikatnie. Miło jest czasem poczuć, że ktoś się o nas martwi. Uśmiech jednak szybko zniknął z moich ust. Przypomniałam sobie, co zobaczyłam.\n-Idźcie na dół i pochowajcie cały alkohol. McGonagall zaraz tu przyjdzie.- powiedziałam w kierunku Huncwotów. Ci myśląc, że nie widzę popukali się w głowę. Mimo tego gestu wyszli jednak do Pokoju Wspólnego. Spojrzałam na przyjaciółki znacząco i one również wyszły. Zostaliśmy z Jamesem we dwójkę. On patrzył na mnie z zainteresowaniem.- Nie patrz tak na mnie. Nie powiem ci, o co chodzi… Ja po prostu muszę iść do siebie się spakować.- on wytrzeszczył na mnie oczy i przyłożył mi dłoń do czoła. Westchnęłam, powinnam powiedzieć mu prawdę, a nie zwodzić go. Zamiast tego wybiegłam z męskiego dormitorium do mojego. Chwyciłam torebkę spakowałam do niej trochę kosmetyków, ubrań i kilka innych rzeczy. Położyłam spakowaną torebkę na łóżko i czekałam. Kilka minut później drzwi otworzyły się i do środka weszła Alice i Gabi.\n-Lily profesor McGonagall cię szuka.- zrobiłam zdziwioną minę. Nie powiedziałam nic jednak tylko poszłam do Pokoju Wspólnego. Profesorka wyglądała inaczej, na mój widok uśmiechnęła się delikatnie i zwróciła się do mnie łagodnym głosem, tak nie pasującym do jej.\n-Panno Evans proszę za mną.- bez słowa przeszłam pierwsza przez portret Grubej Damy. Wiedziałam, że mam kierować się do gabinetu dyrektora. Właściwie nic z tego wszystkiego, co się działo po moim przebudzeniu nie było dla mnie nieznane. Pięć minut później zapukałam do drzwi gabinetu Dumbledore’a. Staruszek gestem wskazał mi krzesło. Usiadłam.\n-Lily wezwałem cię tutaj o tak późnej porze, ponieważ…- zaczął, ale ja mu przerwałam. Nie chciałam tego usłyszeć z jego ust, uważałam że zniosę to lepiej kiedy zrobię to sama.\n-…ponieważ mój tata nie żyje.- profesor McGonagall nieświadoma tego, że czasem mam różne wizje chwyciła się za serce. Na przemian otwierała i zamykała usta. Nie zwracałam na nią za bardzo uwagi, tylko wlepiłam smutne spojrzenie w profesora.\n-Tak. Widzę, że już wszystko wiesz. Pewnie już się spakowałaś.- spojrzał na mnie przez swoje okulary połówki. Profesor McGonagall odzyskała głos.\n-Spakowana? Wie? Jak to Albusie?- powtórzyła swoje pytania jeszcze kilka razy, ale on ją zignorował. W tej chwili ja byłam ważniejsza, profesorka przecież mogła poczekać, ja nie. Ja musiałam jak najszybciej znaleźć się w domu, a nie mogłam się tam przenieść dopóki nie wiedziałam wszystkiego.\n-Minerwo porozmawiamy za 30 minut. Proszę zostaw nas samych.- powiedział łagodnie staruszek. Kobieta wyszła. Zostaliśmy sami. Profesor wyczarował przede mną kubek herbaty. Nie chciało mi się pić, chciałam jednak czymś zająć ręce.\n-Profesorze, czy to śmierciożercy go zabili?- zaczęłam się trząść. Profesor podszedł do mnie i położył mi dłoń na ramieniu. Drobny gest jednak czułam, jakby ktoś ściągał ze mnie jakiś ogromny ciężar.\n-Nie, to był zawał. – zachciało mi się płakać z radości i z rozpaczy.\n-A więc Petunia i mama są bezpieczne. Dziękuję profesorze kiedy będę mogła pojechać do domu?- podniosłam się z krzesła. Chciałam być już w domu i móc przytulić mamę, zobaczyć Petunię.\n-Wysłałem skrzata domowego po twoje rzeczy zaraz powinien tu być.- powiedział spokojnie. Dopiłam herbatę. Ledwo odstawiłam kubek na stół coś trzasnęło i zmaterializował się na środku gabinetu stary skrzat. Skłonił się w moim kierunku, postawił moją torebkę przede mną i zniknął. Profesor wyciągnął z szuflady biurka stary zardzewiały klucz szepnął zaklęcie i położył go na stół. Spojrzałam na klucz i wyciągnęłam rękę. Nim go dotknęłam zadałam ostanie pytanie.\n-Kiedy mam wrócić?\n-Kiedy poczujesz, że masz siłę wrócić.-dotknęłam klucza. Poczułam szarpnięcie w okolicach pępka. Zamknęłam oczy. Kilkanaście sekund później byłam w swoim pokoju. Położyłam torebkę na krzesło i zbiegłam na dół. Mama siedziała z telefonem w ręku i załatwiała sprawy związane z pogrzebem. Wyglądała okropnie. Odczekałam aż skończy rozmawiać.\n-Cześć mamo.- podeszłam do niej i przytuliłam ją. Ona wybuchnęła płaczem. Z moich oczu również popłynęły łzy. Miałyśmy się spotkać dopiero pod koniec czerwca, a nie w marcu i to jeszcze w takich okolicznościach.\n-Przyjechałaś kochanie.- powiedziała przez łzy. Usłyszałam trzask drzwi na piętrze. Ktoś szybko zbiegł po schodach. Tym kimś okazała się Petunia. Na mój widok nie skrzywiła się, nie rzuciła jakiejś kąśliwej uwagi. Ku mojemu zaskoczeniu podeszła do mnie spokojnie i położyła mi rękę na ramieniu.\n-Dobrze, że jesteś.- mówiła niemal szeptem. Widać było, że ten gest i te słowa były szczere. Przytuliłam ją do siebie, wiedziałam jednak, że było to tylko chwilowe, te nasze zawieszenie broni.\nTrzy dni później stałam i przeglądałam się w lustrze. Włosy spięłam w warkocz, miałam na sobie czarną sukienkę i czarny płaszcz. Tego dnia nie malowałam się, bo po co mi makijaż skoro wiem, że i tak będę płakać.\n-Już czas, Lily musimy iść.- Tunia weszła do mojego pokoju również ubrana cała na czarno. Pokiwałam głową i wyszłam z pomieszczenia. Mama czekała na nas w samochodzie. Jej oczy zwykle roześmiane teraz były całe czerwone i zapuchnięte od ciągłego płaczu. Zajęłyśmy miejsca w samochodzie. Kościółek, gdzie miał odbyć się pogrzeb był niedaleko. O godzinie 9:00 weszłyśmy do kościoła. Był pełny ludzi, oprócz rodziny byli też jego przyjaciele, koledzy z pracy. Usiadłyśmy w pierwszym rzędzie. Kiedy uroczystość rozpoczęła się czułam się pusta. Powoli do mnie docierało, co się stało. Docierało, że on już nie przyjedzie po mnie na dworzec, że nie weźmie mnie w ramiona, że nie pójdziemy razem na spacer, bo jego już nie będzie. Zaszlochałam głośno. Zresztą nie tylko ja płakałam głośno, mama i Tunia również. Szczerze? Nic nie pamiętam z tej uroczystości zbyt byłam załamana, żeby słuchać duchownego. Jakby przez mgłę pamiętam jak patrzyłam na ojca kiedy leżał w trumnie, wyglądał jakby spał. Na jego twarzy czaił się nawet lekki uśmiech . Żałobna msza trwała godzinę, następnie udaliśmy się na cmentarz. Czułam, że serce mi pęka kiedy patrzyłam jak zakopują jego ciało. Co chwila ktoś składał mi kondolencje, nie słuchałam. Nie obchodziło mnie, co mają do powiedzenia ci wszyscy ludzie. Chciałam móc cierpieć w spokoju. Położyłam kwiaty na grobie, spojrzałam przez przypadek w bok i zobaczyłam dyrektora. On spojrzał na mnie ze zrozumieniem, niepostrzeżenie wyciągnął różdżkę, niebo nad nami zachmurzyło się, kilka minut później zaczęło lać, a ja po raz kolejny zaczęłam płakać.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Albus Dumbledore Alice White Gabi Meadowes Huncwoci James Potter Lily Evans Petunia Evans Pogrzeb Powrót do domu Wizja\t| 2 Komentarze\n119. Drobny upominek\nOpublikowano 14 maja 2012 Autor: ***\nObudziłam się wcześniej. W dormitorium było jeszcze ciemno, jednak wstałam. Od kąd właściwie pamiętam lubiłam witać nowy dzień. Jeżeli i ty miałeś kiedykolwiek okazję patrzeć jak czarne niebo zmienia swoją barwę, jak bogaty jest ten zestaw kolorów nieba nim stanie tak dobrze znany przez nas dzień, to na pewno mnie zrozumiesz. Jeżeli jednak nie znasz tego uczucia, to odmów sobie snu, wstań wcześniej i zobacz, przywitaj nowy dzień. Mimo tego, że już był 27 marca noce były jeszcze dosyć mroźne, a błonia pokryte śniegiem. Ja jednak czułam już w tym zimnym powietrzu nadchodzącą wiosnę, obietnicę ciepłych dni. Patrząc w niebo zdałam sobie sprawę, że dzisiaj jest jakiś ważny dzień. Nie mogłam sobie przypomnieć jednak, co to za ważny dzień. W każdym razie wiedziałam, że powinnam była o nim pamiętać. Zaczęłam rozmyślać o tym. Myślałam więc, zamiast skupić się na powitaniu dnia. Skończyło się tym, że przegapiłam proces „wstawania” nowego dnia. Z zamyślenia wyrwał mnie budzik Juli.\n-Cześć rudzielcu długo nie śpisz?- zagadnęła mnie wesoło. Spojrzałam na nią nieprzytomnym wzrokiem. Uczucie, że o czymś zapomniałam męczyło mnie coraz bardziej.\n-Hej, jakiś czas temu.- powiedziała i wróciłam do rozmyślań. Niestety nic nie wymyśliłam. Czas płynął szybko, więc musiałam odłożyć myślenie na później, bo trzeba było szykować się do szkoły. Wpychając się do łazienki przed bliźniaczkami podeszłam do lustra. Kiedy spojrzałam w jego szklaną taflę aż się wystraszyłam. Sińce pod moimi oczami wyglądały okropnie. Przemyłam twarz wodą i sięgnęłam po odświeżający krem do twarzy („efekt 12 godzin snu”) i posmarowałam sobie nim dokładnie buzię. Zerknęłam ponownie na siebie i uśmiechnęłam się. Już nie wyglądałam jak straszydło. Zdecydowanie ostatnio za mało spałam. Nie wiem czym to było spowodowane, ale zauważyłam, że coraz częściej budziłam się w nocy. Nigdy nie pamiętałam, co mi się śniło, jednak podejrzewam, że nie było to nic miłego, skoro budziłam się cała zapłakana. Wzdrygnęłam się na samą myśl o tym, co ostatnio się ze mną działo. Słysząc, że dziewczyny dobijały się do łazienki otworzyłam drzwi. Gabi i Dorcas weszły do łazienki i zaczęły coś tam marudzić, na temat mojego wpychania się do łazienki. Nic sobie z tego nie robiąc wyszłam z łazienki i poszłam się spakować. Półgodziny później całą szóstką udałyśmy się na śniadanie. Potem były lekcje. Nie mogłam się dzisiaj skupić na niczym, bo przeczucie, że o czymś zapomniałam powróciło do mnie podczas transmutacji. Udawałam, że robiłam notatki, ale tak naprawdę na kartce pisałam tylko jedno zdanie „co jest dzisiaj…co jest dzisiaj…” nie pomogło mi to za wiele. W końcu odpuściłam i kiedy po skończonych zajęciach szłyśmy w kierunku biblioteki zagadnęłam dziewczyny.\n-Mam jakieś dziwne przeczucie, że dzisiaj jest jakiś ważny dzień, ale nie mogę sobie przypomnieć jaki.- zwróciłam się do przyjaciółek. Te przez chwilę milczały, spojrzały każda na siebie po czym odezwała się Tamara.\n-No wiesz zależy. Dzisiaj miałyśmy oddać wypracowanie z transmutacji, poznać ocenę z wypracowania z eliksirów….- pokiwałam przecząco głową.\n-Nie, to na pewno nie to.- przez chwilę szłyśmy w milczeniu.\n-James ma dzisiaj urodziny. – powiedziała obojętnie Alice. Stanęłam przerażona. Dziewczyny szły jeszcze kawałek zanim zorientowały się, że ja stoję na środku korytarza zszokowana. Uderzyłam się otwartą dłonią w głowę. Jak mogłam zapomnieć.\n-Czemu mi nie przypomniałyście!- warknęłam w ich kierunku. Julka spojrzała na mnie oburzona.\n-Mówiłam ci w zeszły piątek, kiedy pisałaś wypracowanie dla Slughorma.- przygryzłam wargę, może i coś takiego mówiła moja przyjaciółka, ale nic nie pamiętam. Mam coś takiego, że jak się uczę, robię zadanie i naprawdę się na tym skupiam nie słyszę niczego innego, tak pewnie było i tym razem.\n-Macie coś dla niego?- one pokiwały twierdząco głową. No to dupa, fajna ze mnie koleżanka. Nie dość, że o nim zapomniałam to jeszcze nie miałam żadnego prezentu, ani pomysłu, co mu mogę dać. Było już dość późno (16:00) i tradycyjna coroczna urodzinowa impreza miała zacząć się już za godzinę więc jeśli chciałam iść po prezent do wioski musiałam udać się jak najszybciej. Wiedziałam, że muszę najpierw spotkać się z solenizantem, by ustalić, co chciałby dostać. Jak na złość nie mogłam go nigdzie znaleźć. Znalazłam go dopiero kwadrans przed 17:00 więc było już za późno. Zawstydzona podeszłam do rozczochrańca, który dzisiaj zrezygnował ze szkolnej szaty. Wyglądał niesamowicie przystojnie w czarnych spodniach i niebieskiej koszuli. Poczułam, że drżę i nie wiadomo czemu rumienię się.\n-Hej.- przywitałam go nieśmiało. Odwrócił się. Na początku nie zauważył mojej obecnośći. Kiedy jednak dostrzegł mnie uśmiechnął się pięknie.\n-Cześć.- było mi okropnie głupio, jak mogłam o nim zapomnieć. Przecież o nim do jasnej cholery nie idzie zapomnieć! Przecież to Potter.\n-Wszystkiego najlepszego.- złożyłam mu życzenia i spojrzałam mu w oczy.- James, ja przepraszam nie mam nic dla ciebie.\n-To nic, ja nie potrzebuję prezentów.- powiedział uśmiechając się do mnie.\n-Nie o to chodzi, chciałabym to naprawić. Powiedz mi, co byś chciał dostać, a to ode mnie dostaniesz.- spojrzałam mu w te jego orzechowe oczy. On zamyślił się. Między jego brwiami pojawiła się drobna zmarszczka. Kiedy tak się zastanawiał wyglądał przeuroczo. Westchnęłam, a Potter wysłał mi pytające spojrzenie. - W sumie… jest jedna taka drobna…nie wiem jak to określić, załóżmy powiem tak jedna rzecz, którą chciałbym dostać od ciebie.- spojrzałam na niego z wyczekiwaniem. Byłam ciekawa czego on mógł ode mnie chcieć. Spojrzałam w jego orzechowe oczy i przestraszyłam się. Takiego spojrzenia nigdy nie widziałam. W tym spojrzeniu była jakaś namiętność, ciekawość i coś jeszcze, nie wiem, co.\n-Lily pocałuj mnie. Taki jeden drobny upominek jeden pocałunek.- nie odpowiedziałam nic. Podeszłam do niego wspięłam się na palce i pocałowałam go. Nie oddałam się temu pocałunkowi całkowicie, nie uśpiłam mojej świadomości, bo nie mogłam. Przytulił mnie delikatnie do siebie. Zaczęłam cała drżeć. Myślałam najpierw, że to z zimna, potem, że to było spowodowane tym pocałunkiem. Myliłam się, świat zaczął mi się rozmazywać. Wiedziałam, co się zaraz stanie. Zanim straciłam przytomność zobaczyłam coś strasznego…\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Alice White Dorcas Meadowes Gabi Meadowes James Potter Julia Moore Lily Evans Pocałunek Tamara Harris Wizja\t| 1 Komentarz\n118. Przecież to ślizgon\nOpublikowano 12 maja 2012 Autor: ***\nHej notka pojawiłaby się wczoraj, ale niestety coś się dzieje z moim blogiem i mam problemy z zalogowaniem się, wejściem na stronę itd. Mam nadzieję, że wreszcie się skończą. Pozdrawiam i zapraszam do czytania.\nŚroda Dorcas wbiegła uśmiechnięta do dormitorium. Było to dosyć dziwne zjawisko, ponieważ zwykle nie wracała uśmiechnięta ze szlabanu i to jeszcze ze szlabanu u Binns’a, który był nudny. Zerknęłyśmy na nią ciekawie. Tamara jako najodważniejsza z nas wszystkich odezwała się pierwsza.\n-Czemu masz takiego banana na gębie?- zwróciła się do niej „milutko”. Czarna obrzuciła ją oburzonym spojrzeniem po czym roześmiana rzuciła się na swoje łóżko. Spojrzenia moje Gabi, Alice, Tami i Julki spotkały się. Każda z nas bezgłośnie bowiedziała jedno słowo „facet”. Wstałyśmy ze swoich łóżek i podeszłyśmy do czarnej. Ona nadal śmiała się jak wariatka.\n-Jak się nazywa?- druga z odważnych Julia usiadła obok wariatki. Ta przestała się śmiać i usiadła szybko. Jej twarz to bladła to rumieniła się. Jej oczy patrzyły szybko na każdą z nas. My siedziałyśmy dookoła jej i uśmiechałyśmy w dość specyficzny sposób.\n-Nie rozumiem o czym gadacie.- rzuciła ostro i próbowała wstać, ale ją powstrzymałyśmy. Przysunęłyśmy się jeszcze bliżej niej i spojrzałyśmy na nią z wyczekiwaniem.\n-Dobrze wiesz, o co nam chodzi. Jak ma na imię ten facet?- włączyłam się do rozmowy. Czarna uśmiechnęła się delikatnie. Milczała, pewnie układała sobie w głowie, co powinna powiedzieć. Jej uśmiech, co chwila pojawiał się i znikał. Kiedy straciłyśmy nadzieję, że powie nam coś ona odezwała się. Mówiła tak cicho, że musiałyśmy się bardzo skupić żeby cokolwiek zrozumieć z tego, co mówiła. Jej oczy zaświeciły dziwnym blaskiem.\n-Roger Russell. – powiedziała cicho i szybko. Zarumieniła się. Każda z nas zbladła. Nie uśmiechałyśmy się. Przez chwilę myślałam, że się przesłyszałam, że się pomyliłam, że ten chłopak to…\n-Ślizgon. Doris przecież to ślizgon!- wrzasnęła głośno Tamara. Dorcas spojrzała na nią przestraszona, tego się spodziewała.\n-Od kiedy?- zapytałam. Czułam, że robi mi się słabo. Nie sądziłam, że jej kontakty ze ślizgonami zabrnęły tak daleko. Bardzo się o nią martwiłam. Czarna spojrzała na mnie ze wdzięcznością. Ja jako jedyna starałam się powstrzymać negatywne emocje i postanowiłam rozmawiać spokojnie, tak jakbyśmy mówiły o każdym normalnym chłopaku.\n-W sumie od września, ale dopiero od dwóch miesięcy się spotykamy.- powiedziała nieśmiało. Byłam trochę zła, że nic nam nie mówiła, jednak postanowiłam dalej kontynuować tę rozmowę spokojnie. – Nie przeszkadza mi, że to ślizgon. Zresztą połowę mojego czasu wolnego spędzam ze ślizgonami, więc nic dziwne…-\n-Nic dziwnego?!- wyrwało się Juli. Widać, że była zła.- Co ty wyprawiasz?! Wiesz, że wystarczy jedno złe posunięcie i zgubisz nas wszystkich?- nie rozumiałam brązowowłosej na początku. W milczeniu analizowałam jej słowa. Miała racje. Czarna nie mogła być ze ślizgonem, to było zbyt niebezpieczne dla niej, dla nas. Dorcas była szpiegiem. Robiła wszystko żeby zbliżyć się do ślizgonów, żeby móc po Hogwarcie uzyskiwać informacje dla Dumbledor’a. Miała nawet dodatkowe zajęcia z czarnej magii.\n-Nie wrzeszcz na mnie. Ja nie mam pretensji, że chodzisz z mugolem. Zresztą on mnie rozumie.- wrzasnęła rozpaczliwie czarna. Jej bliźniaczka przytuliła ją mocno. Wszystkie miałyśmy oczy pełne łez. Żadna jednak nie płakała, każda starała się trzymać i po prostu wybić Doris z głowy tego kolesia. Dorcas pchnęła Alice i zeszła z łóżka. Blondynka spojrzała na nią oburzona, ale nic nie powiedziała.\n-Kochanie, ale wiesz, że igrasz z ogniem. Zrezygnuj.-wstałam podeszłam do niej i chciałam ją przytulić, ale ona odepchnęła mnie. Prawie upadłam. Rozumiałam ją, wiedziałam, że jest jej ciężko wybrać. Ona po prostu chciała być szczęśliwa, jak każdy. Do tej pory rezygnowała ze swojego szczęścia olała Syriusza, poświęciła się i powiedziała, że będzie szpiegiem, teraz wreszcie zapragnęła czegoś dla siebie. W jej oczach był blask, który świadczył o tym, że nie odpuści.\n-Myślałam, że mnie zrozumiesz Lily. Chociaż ty! Przyjaźniłaś się ze ślizgonem! Roger on wie jak to jest. Wie, jak ciężko jest przygotowywać się do służby u Czarnego Pana. Wam się wydaje, że to takie łatwe! Więc patrzcie.- wyciągnęła różdżkę. Przetransmutowała komodę w psa. Pies podbiegł do każdej z nas i przywitał się z nami. Cały czas merdał ogonem. Dorcas patrzyła na zwierze niemal obojętnie. On podbiegł do niej i zaczął po niej skakać. Twardym jak stal głosem kazała mu usiąść. Zwierzę wykonało polecenie. Meadowes ciągle ściskała różdżkę w ręku. Miałam złe przeczucie. Powoli uniosła patyk do góry i wymierzyła w psa. -Avada Kedavra!- pies nawet nie pisnął tylko padł na ziemię. Wrzasnęłyśmy ze strachu a Doris stała obojętnie i patrzyła na zwłoki psa. Gabi popłakała się, Alice tak samo. Julia i Tamara zastygły w bezruchu, a ja przetransmutowałam zwłoki psa z powrotem w komodę. Byłam wstrząśnięta, mimo że była to tylko komoda, poczułam, że serce mi pęka. – Tak to wygląda. Pewnego dnia przyjdzie zabić mi człowieka. Nie zaprzeczajcie, bo ja wiem, że przyjdzie taki dzień. Nie mogę się zawahać. Nie wiem, czy to, co czuję do Rogera to miłość, jednak wiem, że on pomoże mi lepiej wypełnić moje zadanie, że on nie będzie patrzył na mnie jak na morderczynię. Czy to takie złe, że w tak beznadziejnej sytuacji pragnę mieć trochę radości z życia?\n-Oh Dorcas!- Gabi podbiegła do niej i przytuliła. Gabrielle płakała głośno, a Doris stała nie wzruszona.\n-Masz rację, zasługujesz na szczęście. Uważaj tylko na siebie.- powiedziałam i również ją przytuliłam. Zaczęłyśmy wszystkie płakać i przytulać się. Co jakiś czas zerkałyśmy na komodę i przeklinałyśmy dzień, w którym Lord Voldemort przyszedł na świat. Nagle poczułam dziwne uczucie w sercu. Zostałam sama. Tylko ja Lily Evans nie miałam nikogo, kto by mnie przytulił pocałował, powiedział, że mnie kocha. Gabi miała Syriusza, Dorcas Rogera, Tami Remusa, Alice Franka, Julia Marka, a ja nikogo. Dziewczyny spojrzały na mnie dziwnie, chyba zauważyły zmianę mojego nastroju. Chcąc uniknąć pytań uciekłam do łazienki.\nKategorie: Klasa 6\t| Tagi: Alice White Dorcas Meadowes Gabi Meadowes Julia Moore Kłótnia Lily Evans Ślizgon Tamara Harris\t| 1 Komentarz


Węże wyciągowo nadmuchowe FOLIA SP do kontaktu z żywnością, Przewody nadmuchowo wyciągowe Folia SP do żywności, Węże wyciągowe elastyczne spełniają wymagania Dyrektywy UE 2002/72/EC, Rozporządzenia PE 1935/2004\nStrona głównaWęże PrzemysłoweWęże / Przewody elastyczne Typ Folia gr. 0,5 mmWęże odciągowe PUR Folia SP\nWęże wyciągowo nadmuchowe do odpylania w przemyśle spożywczym PUR Folia SP. Przewody nadmuchowo wyciągowe PU folia SP do sypkich, suchych artykułów spożywczych, w przemyśle spożywczym, tytoniowym, w elewatorach. Węże wyciągowe elastyczne PUR folia SP spełniają wymagania Dyrektywy UE 2002/72/EC, Rozporządzenia PE 1935/2004 w zakresie cech organoleptycznych i migracji globalnej dla płynów modelowych A, B, C; nie może być stosowany do transportu tłuszczy. Przewody odciągowe PUR Folia SP posiadają atest PZH jest odporny na hydrolizę i mikroorganizmy.\nWąż wyciągowo nadmuchowy Pur folia SP fi 90Netto: 48,70 zł


Jaka jest przyszłość polskiego liberalizmu? [Ankieta Liberté!] – Bartłomiej Sienkiewicz - Liberté!\nZapytaliśmy przedstawicieli środowiska Liberté! i osoby, którym bliskie są idee liberalizmu o ocenę międzynarodowej i polskiej sytuacji polityczno-społecznej oraz ich wizję przyszłości. Oto odpowiedzi Bartłomieja Sienkiewicza.\nJaka powinna być przyszłość polityczno-partyjnej reprezentacji liberalnych idei w Polsce? Czy powinno się znaleźć miejsce dla niezależnej partii liberalnej, czy raczej dla liberalnego skrzydła w większej strukturze? Czy skazanie się na kompromisy koalicyjne nie pozbawia idei liberalnych potencjału oddziaływania na społeczeństwo?\nProblemem jest raczej brak jakiejkolwiek reprezentacji liberalizmu w Polsce. Nie trzeba głębokiej analizy wystąpień PO, żeby dostrzec zanik języka liberalnego. Przede wszystkim w rozumieniu liberalizmu jako najgłębszego projektu nowoczesności skupionego na ludzkiej wolności, prawie do wyboru, ochronie równości i powszechności tego wyboru. Zanik tej warstwy emancypacyjnej i przełożenie tego na „techniczną” walkę polityczną z rządzącą prawicą spycha nieuchronnie partię mającą korzenie liberalne na pozycję nieokreśloną ideowo w trosce o poszerzenie spektrum wyborców. Tymczasem ta bezideowość jest złudzeniem pragmatyczności: ludzie potrzebują w niepewnych czasach, w jakich przyszło nam żyć, wyraźnej busoli, atakowani co rusz nachalną propagandą o „końcu liberalizmu” i jego rzekomych przewinach, konfrontowani na co dzień z wyrazistym przesłaniem narodowo- -prawicowym. Tylko odważne mówienie o liberalizmie i demokracji liberalnej jako zestawie idei, które pozwoliły wyzwolić człowieka z kondycji podległości stanowej, gospodarczej czy religijnej, mogą dać nadzieję na przyszłość, a tym samym wygraną w walce o uznanie większości. Z tej perspektywy wybór zaczyna się od gotowości „podłączenia do liberalnego prądu” opinii publicznej i nacisku na istniejące byty polityczne, by tę wersję swojego istnienia przyjęły jako oczywiste ideowe przesłanie. Dopiero fiasko tej działalności wymusza inny wybór.\nNie mogę się zgodzić na perspektywę, w której kompromisy niezbędne do politycznego działania mają być przeszkodą, a alternatywą jest „czystość środowiska” jako osobnego bytu. Skończyłoby się to ideową obawą o utrzymanie ideowości. Liberałowie mieliby sami się pilnować w niewielkim gronie, czy ktoś czasem nie zmienia zdania? Ekskluzywność jest poza tym przeciwieństwem „możliwości odziaływania na społeczeństwo”. Przestrogą jest tu partia Razem, która z lewicowości utworzyła sekciarstwo stosowane, ponosząc zupełne fiasko w kontakcie ze społeczeństwem i wyborcami. Przestrzegał przed takim rodzajem liberalizmu Mark Lilla, nawet jeśli jego diagnoza była adresowana do bardziej lewicowych – z naszej perspektywy – niż liberalnych środowisk w USA. Propozycja liberalna nie może także operować językiem sprowadzającym się wyłącznie do kwestii gospodarczych, bo w finale kończy się jak liberalizm à la Petru, dla wąskiego zakresu wyborców.\nOdnowienie narracji liberalnej musi się odwoływać do polskich tradycji myślenia wolnościowego, do przynależności cywilizacyjnej i wciąż żywego smoka paternalizmu postfeudalnego w Polsce, za którym często stoi projekt odbierania ludziom wolności w imię własnej władzy (PiS).\nW reakcji na globalny kryzys 2008 roku wzmocniła się narracja antyliberalna gospodarczo. Jaka jest pożądana reakcja liberałów na tę nową rzeczywistość? Czy ewolucja myśli liberalnej powinna iść w kierunku „zmiękczania” postulatów wolnorynkowych i uwzględnienia oczekiwań dużej części społeczeństwa związanych z potrzebą bezpieczeństwa socjalnego?\nW tej sprawi stoję blisko Tony’ego Judta oraz jego wizji przekształceń społecznych i gospodarczych w Europie. W złożonym procesie zawierania kompromisów socjaldemokraci, chadecy i liberałowie wypracowali w powojennej Europie drogę niekrępującą wolności gospodarczych, różnorodną, zapobiegającą nadmiernym podziałom społecznym. Europa stała się jednym z filarów światowego rozwoju gospodarczego i nowych technologii. Pamięta się o politycznym podmiocie, który zapewnił tryumf wolności, czyli klasie średniej, ale i umiejętnie dba o najsłabszych. Szok roku 2008 (i to, co do niego doprowadziło) trwa do dziś i być może nadal jeszcze będzie napędzał populizmy wszelkiej maści właśnie dlatego, że uderzał w stabilność owego podmiotu politycznego będącego bazą społeczną wszelkich projektów liberalno-emancypacyjnych. Strach przed upadkiem i zubożeniem od tego czasu nie osłabł. Niemniej sądzę, że stoimy przed dwoma niebezpieczeństwami, jakie niosą za sobą skrajności: libertarianizmem i populizmem lewicowym, realizowanym przez prawicę. Oba skrzydła są wrogami liberalizmu i oba czerpią siłę z tego samego – opisanego wcześniej – źródła. Libertarianizm jest niczym innym jak darwinizmem społecznym, a populistyczna obietnica wspólnotowości skrywa czystej wody autorytaryzm. Wyjściem z tego nie jest tylko odrzucenie i przeciwstawienie się obu, ale wypracowanie nowego kompromisu pozwalającego na zaspokojenie potrzeb klasy średniej, aspirującej, ochrona najsłabszych w imię stabilności społecznej i pilnowanie wzrostu gospodarczego opartego na zachowaniu elementarnych zasad konkurencji. Jednym z najsilniejszych obciążeń liberalizmu jest utożsamienie go z neoklasycznym modelem ekonomii, traktowanym jak Fukuyamowski „koniec historii”, jako jedyną i ostateczną szkołę myślenia ekonomicznego. Po roku 2008 tego typu myślenia liberałowie bronić nie mogą, gdyż prowadzi do takiego rozminięcia się z oczekiwaniami społecznymi, że skutek może być tylko jeden: trwała marginalizacja. A to oznacza także koniec drogi wolności człowieka, różnorodności wyboru i jego prawnych gwarancji. Warto przypomnieć, że w 1945 roku Zachód pokonał faszyzm gigantycznym wysiłkiem i kosztem wielu ofiar, a znalazł się w sytuacji zagrożenia komunizmem z jego atrakcyjną ofertą emancypacji poprzez totalitaryzm. I jedno, i drugie zostało pokonane. Nie ma więc powodu, by stracić wiarę, że i tym razem liberalizm może przepłynąć między Scyllą i Charybdą libertianizmu i prawicowo- -lewicowego populizmu. Warunkiem tego jest jednak powrót do korzeni: liberalizm nie jest szkołą ekonomiczną, jest troską o rozumną wolność, i potrafi się dostosować do okoliczności. W tym tkwiła zawsze jego siła – wystarczy przeczytać filipiki Žižka ze wstępu do Rewolucji u bram Lenina – zarzut obłaskawiania rzeczywistości brzmi tam jako główne oskarżenie przeciw liberalizmowi. Słuszność tego zarzutu jest potwierdzeniem tej drogi.\nLiberałowie i lewica mają w Polsce szerokie możliwości współdziałania. Obejmuje ono nie tylko tradycyjne pola zbieżności poglądów w zakresie praw różnego rodzaju mniejszości, praw obywatelskich czy obyczajowych przemian społeczeństwa, ale także obrony ustroju państwa prawa. Tymczasem część lewicy uwypukla swoją niechęć wobec liberałów, winiąc ich za zły stan Trzeciej Rzeczpospolitej czy za obrót spraw po roku 2015. Jak na te postawy powinni odpowiadać liberałowie?\nTo istotnie problem – bo wydawałoby się, że wobec ofensywy prawicy w każdym segmencie życia społecznego i politycznego oba obozy powinny się do siebie zbliżyć. Dzieje się inaczej. Od 2015 roku zdarzało mi się pisać o tym dla „Krytyki Politycznej” – zawsze bez skutku. Nowa Lewica jest w moim przekonaniu zdeterminowana, by na trupie liberalizmu wyrosnąć jako główny przeciwnik prawicy w Polsce, a argument, że na gruzowisku po zniszczeniu liberalizmu nie będzie miejsca na żadną formę istnienia lewicy i jej postulatów – zupełnie do tych środowisk nie trafia i wręcz budzi ich wściekłość. Na to nakłada się problem sporu międzypokoleniowego. Dla nowej lewicy przedstawiciele liberalizmu o pokolenie starsi są nie do przyjęcia, także dzięki paternalistycznemu językowi. Widać było to wyraźnie w wypadku sporów o nieobecność młodego pokolenia w protestach ulicznych, gdzie przedstawiciele pokolenia Solidarności formułowali zarzuty o obojętność na działania PiS-u zabierające wszystkim wolność. Odpowiedzi były brutalne i sprowadzały się do jednego: „W świecie, który wy nam urządziliście, nie mamy szans, żeby się tym zająć, bo walczymy o przeżycie każdego dnia”. Ten splot uraz, przesadzonych z obu stron, buduje dodatkowy podział. Jak zwykle w takich wypadkach wyjściem okaże się polityka. Bo tylko na jej gruncie można wypracować porozumienie bądź określić wyraźne rozbieżności. A to z kolei wymaga obecności lewicy w polityce innej niż na marginesach – świadczą o tym choćby wyniki ostatnich wyborów samorządowych w Polsce. Tak długo, jak lewica stanowi margines, nie mogę się przejąć tym konfliktem, bo w istocie nie ma partnera do rozmowy. Nie jest nim także SLD (z przyczyn zbyt oczywistych, by o nich pisać). Zmiana może nastąpić tylko wtedy, gdy Robert Biedroń odniesie sukces i będzie musiał z tej perspektywy jakoś określić się wobec reszty sceny politycznej. Określić się nie tylko politycznie, lecz także bardziej konkretnie w sensie ideowym, niż to czyni teraz w kampanii, zadowalając się ogólnikami typu „partia progresywna”. Wtedy dopiero będziemy mieli sprawdzian rzeczywistej intencji lewicy w Polsce. Póki to nie nastąpi, nie widzę – piszę to z przykrością – konieczności odpowiadania lewicy na cokolwiek.\nW Polsce przemiany religijności zachodzą dość powoli, ale uwikłanie Kościoła w świat polityki postępuje. Jaki powinien być stosunek liberałów do roli religii w życiu społecznym? Jakie modus vivendi polskiego państwa z hierarchami Kościoła katolickiego jest osiągalne i pożądane?\nTu nie ma kompromisu. Kościół, wbrew swojemu powołaniu i wbrew większości społeczeństwa, stanął po stronie odbierania ludziom wolności i żądania ograniczenia wolności sumień. Kościół zdradził wolność w Polsce – jak to się stało i dlaczego, to bardzo obszerny temat. W moim przekonaniu jedynym rozwiązaniem jest ograniczenie działań Kościoła w sposób, który nie narusza swobody praktyk religijnych, ale wytycza obszar, w którym Kościół nie może sobie uzurpować żadnych praw w stosunku do sfery świeckiej. W finale oznacza to wycofanie się państwa z finasowania Kościoła, odzyskanie świeckości szkoły, przegląd konkordatu pod kątem jego utrzymania lub nie. Ale także egzekwowanie prawa chroniącego ofiary Kościoła (pedofilia) i nakładającego odpowiednie rozwiązania z zewnątrz na organizację kościelną. Jako chrześcijanin pragnę dodać, że Kościół w Polsce – o czym świadczą niektóre jego zachowania – przemienia się zdumiewająco szybko w organizację postchrześcijańską, omalże pogańską. Ale to już inna historia i inny ból. Wielu liberalnych polityków europejskich ze zgrozą obserwuje sytuację w Polsce i na Węgrzech, w efekcie postulując marginalizację tych państw w modelu „Europy kilku prędkości”. Z drugiej strony ich wizje są szansą na pomyślność projektu europejskiego w XXI wieku. Jaka powinna być postawa polskich liberałów wobec tych projektów reform, jeśli ich realizacja może osłabić pozycję Polski w UE? Wspomóc wszystkimi siłami odsunięcie PiS-u od władzy. Cała reszta jest w tym temacie jedynie teoretyzowaniem.\nKultura jest dzisiaj znowu ważnym ogniwem światopoglądowego formowania społeczeństw. Jaka powinna być rola liberałów w kształtowaniu współczesnej kultury?\nZawsze była, co nie znaczy, że zawsze o tym pamiętaliśmy. Ale nie ma czegoś takiego jak „kultura liberalna” (oprócz środowiska wokół czasopisma, rzecz jasna). Kultura liberalna to po prosu wolność tworzenia bez ograniczeń prawnych czy społecznych. I na straży tej wolności ma stać liberał, nie próbując wykorzystać kultury do własnego kulturkampfu, wspomagając ją tam, gdzie się da, i czyniąc to w przekonaniu, że jest najwyższym powołaniem człowieka, zwieńczeniem jego możliwości indywidualnych i cywilizacyjnych. To oznacza, że po pierwsze, należy zawsze stać po stronie twórców i odbiorców kultury, których prawa do niej są ograniczane, nawet jeśli wydźwięk ich dzieł jest zwrócony przeciw nam (np. lewicowy teatr zaangażowany politycznie). Powinniśmy być wszędzie tam, gdzie władze państwowe czy samorządowe próbują tę wolność tworzenia ograniczać, powinniśmy być tam z protestem, mocnym nazwaniem rzeczy po imieniu. Po drugie, należy wspierać kulturę, dbać o jej powszechność, zapewniać finansowanie ze środków publicznych. Nie można bowiem udawać, że między państwem a kulturą ma być żelazna kurtyna i mają działać wyłącznie prawa rynku. Sztuka podlega prawom rynku, ale jej trwanie nie może się opierać wyłącznie na nich. Inaczej zawęża się jej spektrum, a tym samym ogranicza się wolność jej tworzenia i krąg odbiorców.\nPraliberał miesiąca: Walthère Frère-Orban\nZNAMY LAUREATÓW V OGÓLNOPOLSKIEGO KONKURSU MŁODEJ POEZJI\nO tym jak wyszłam z Kościoła – praktyczny poradnik apostazji.\nTo nie jest wojna. Ale możemy ją wygrać


Przerwa od żużla? W PGE Ekstralidze mogą znaleźć się chętni | Kurier Lubelski\nCezary Konarski 29.04.2020\nCzy wszyscy żużlowcy PGE Ekstraligi przystąpią do sezonu 2020? Mariusz Kapała\nKilka dni temu owacyjnie odtrąbiono „odmrożenie” żużlowej ekstraligi, która w połowie czerwca ma rozpocząć nowy sezon. Wcześniej ruszą rozgrywki piłkarskie. To cieszy, trudno jednak o optymizm wypatrując powrotu normalności w obliczu epidemii koronawirusa? Niestety, raczej nieprędko się jej doczekamy, bo mecze żużlowe, czy piłkarskie przy pustych trybunach, to na pewno nie będzie normalny obraz. Ekstraliga żużlowa ma przejechać sezon w cztery miesiące, wątpliwe jest więc to, że w tym czasie w Polsce zniesiony zostanie zakaz organizowania imprez masowych. Dlatego kibicom pozostanie śledzenie rozgrywek w telewizji. Co tydzień, w piątki i niedziele będą nowe emocje. Takiej częstotliwości w lidze nigdy nie było, oby tylko tego skrupulatnie ułożonego planu nie popsuła pogoda, bo każde przełożenie meczu może mocno namieszać w terminarzu. No i trzeba liczyć na to, że jesień w tym roku będzie równie łaskawa, jak w ostatnich latach, bo ekstraligowy finisz zaplanowano na 11 października.\nKoronawirus. Dlaczego nie można jeździć w Polsce?\nCzechy, Dania, Szwecja, Słowacja… Tam na niektórych stadionach można już usłyszeć hałas motocykli żużlowych. Indywidualne treningi odbywają się przy uwzględnieniu należytej ostrożności. W Polsce zawodnicy wciąż nie mogą dosiąść swoich maszyn. Ostatnio, gdzieniegdzie za to wychodzą na tory i rzucają kostką do gry, w wirtualnych meczach. W asyście kogoś, kto ten rzut kostką filmuje. Czy taki zawodnik, w towarzystwie mechanika, nie mógłby zamiast tego pojeździć sobie motocyklem po torze? Oczywiście, że mógłby, ale na to zgody wciąż nie ma. W ekstralidze nie będzie jej również po 3 maja, czyli od momentu, kiedy Polscy sportowcy będą mogli już trenować na otwartych obiektach. Zarządcy Ekstraligi Żużlowej zapowiedzieli, że zawodnicy rozpoczną treningi nie wcześniej niż 29 maja, dopiero po obowiązkowej kwarantannie jeźdźców zagranicznych i testach na obecność koronawirusa. Dlaczego krajowi żużlowcy nie mogą wcześniej rozpocząć próbnych jazd, skoro ich zagraniczni koledzy już śmigają na „żużlówkach”? Tego nikt nie wyjaśnia.\nPGE Ekstraliga. Ciężkie rozmowy o pieniądzach\nPospieszono się za to z orędziem, że nowy sezon może ruszać bez przeszkód, bo zawodnicy zgodzili się z proponowanymi przez ligę warunkami cięć wynagrodzeń. Nie dodano jednak, że nie dotyczy to większości żużlowców z tzw. górnej półki, którzy decydują o obliczach poszczególnych drużyn. Wielu klubowych prezesów stoczy z gwiazdami swoich zespołów ciężkie rozmowy o pieniądzach, których – z powodu epidemii – w klubach raczej brakuje. Zawodnicy zainwestowali duże kwoty na przygotowanie do sezonu i sprawą oczywistą jest, że nie tylko chcą odzyskać te pieniądze, ale również zarobić w trakcie rozgrywek, bo żużel to ich praca. A co, jeśli niektórzy żużlowcy uznają, że jazda według proponowanych stawek, to dokładanie do interesu? Emil Sajfutdinow, jeden z liderów Unii Leszno, już wysłał sygnał w Polskę, że jest gotowy na zrobienie sobie przerwy od żużla. Kto następny?\nCzy któraś z gwiazd PGE Ekstraligi zrobi sobie przerwę od żużla?\nTak, bo zawodnicy nie będą dokładać do interesu\nNie, wszyscy solidarnie zgodzą się na obniżkę wynagrodzeń\nMateriał oryginalny: Przerwa od żużla? W PGE Ekstralidze mogą znaleźć się chętni - Gazeta Lubuska


Annonce Kup-sprzedaj - strony online\nTop 20Do sprzedania książki notarialneokna plastikoweSporządzę apelacją za CiebieSkpn.pl - firma handlowa sprzeda książkibus katowice - pyrzowiceTimos kardiomonitorySprzęt medyczny sprzedamSpółka - łączymy spółki firmowe - do sprzedaniaSprzedam najnowsza dokumentację podatkową\nBlog że blog o finanse publiczne definicje prawniczy omawiający wcale nie jest koniecznością. Prowadzony regularnie i z pasją może lecz wygenerować znakomite rezultaty. Jest jeszcze istotniejszym elementem marki osobistej prawnika i pozwala na zgromadzenie wokół kancelarii wiernego grona odbiorców. Blog finanse publiczne naruszenie dyscypliny wymaga lecz ogromnego zaangażowania, czasu, a szczególnie – chęci dzielenia się wiedzą. Warto rozważyć wszystkie za i przeciwko i zacząć pisać, zatrudnić ghostwritera… czyli wybrać dla swojej kancelarii inną formę promocji. Blog Kancelarii porusza wiele tematów, z którymi muszą przymierzać się ludzie. Ile kosztuje rozwód? Ile kosztuje radca prawny w sprawie rozwodowej? Co to jest rozwód z orzeczeniem o winie? Czy niezgodność charakterów może być przyczyną rozwodu? Jak założyć spółkę? Jak zlikwidować spółkę? Jak załatwić sprawę spadkową? Blog jest miejscem, na którym specjaliści dzielą się swoją wiedzą na takie tematy jak: sprawy rozwodowe, ile kosztuje prawnik, proporcja majątku po rozwodzie, spadek, zachowek, dział spadku, spółki, umowy i działalność gospodarcza. Doradzamy w zakresie restrukturyzacji podmiotów gospodarczych, optymalizacji podatkowych, jakim sposobem dodatkowo możliwości inwestycyjnych w kraju i za granicą z wykorzystaniem spółek offshore. Zaufali nam klienci indywidualni powierzając Kancelarii analizę i pertraktacje zapisów umów deweloperskich, dochodzenie od deweloperów roszczeń z tytułu rękojmi i gwarancji, prowadzenie postępowań przez UOKiK czyli podział majątku wspólnego.\nblog a prawo prasowe - http://gab.gzemat.xyz/?7=kup-sprzedaj---strony-online&edf=1649\nContact: Malwina, Legnica, tel. 6666299721, email: malwina-1407@tlen.pl


Łukasz Cegliński, Montpellier 09.09.2015 16:39\nŚroda 09.09.2015 godzina 15:00\nŚrodowa wygrana Finlandii z Bośnią i Hercegowiną 88:59 oznacza, że niezależnie od kolejnych wyników w grupie A, Polacy znajdą się w gronie czterech drużyn, które awansują do 1/8 finału. Biało-czerwoni w środę o 17.30 zagrają z Izraelem i mają szansę na drugie miejsce w grupie. A gdyby sensacyjnie zaczęła przegrywać Francja - nawet na pierwsze.\nPolacy, którzy przed meczem z Izraelem mają bilans 2-1, na pewno nie zostaną wyprzedzeni w grupie A przez Bośnię (1-3) lub Rosję (0-3). Nawet gdyby biało-czerwoni przegrali oba mecze, a jedna z tych drużyn miała też dwa zwycięstwa, to i tak koszykarze Mike'a Taylora będą wyżej, bo i z Bośnią, i z Rosją wygrali.\nPolacy nie muszą zadowalać się czwartym miejscem, mają realne szanse na drugie. By je zająć, muszą pokonać Izrael i Finlandię. Teoretycznie, gdyby nagle swoje mecze zaczęli przegrywać Francuzi, Polacy mogliby być nawet pierwsi. Ale to byłaby sensacja, bo gospodarz i zarazem obrońca tytułu jest faworytem do wygrania całej imprezy.\nW 1/8 finału drużyny z grupy A trafiają na zespoły z grupy B, która rywalizuje w Berlinie. W niej bliska pierwszego miejsca jest Serbia, ale na pozycjach 2.-5. jest ciasno. O awans walczą Turcja, Włochy, Hiszpania i Niemcy.\nPucharowa faza turnieju rozpocznie się w sobotę 12 września w Lille.\nBalon nie powinien byc dmuchany, p. Ceglinski. Dzisiaj Izrael pokazal wlasnie Polakom miejsce w szeregu.\nIch wczesniejsze zwyciestwo nad Rosja bylo tez raczej szczesliwe wiec sam awans do 1/8 (pamieta pan redactor ostatnie ME???) jest OLBRZYMIM sukcesem Polakow!\nMecz z Finlandia tez jest, wg. mnie, bez znaczenia: czy wyjdziemy z 3 czy z 4 pozycji to i tak trafimy na zespol z o wiele wyzszej polki!\nWychodzi na to że wyjdziemy z 3-4 miejsca. Czyli albo Hiszpania , albo Włochy. Wczoraj Włosi wygrali z Hiszpanią i wcale mnie to nie zdziwiło, ba postawiłem w tym meczu na Włochów. Potencjał obu drużyn jest tak gigantyczny , że wyglądamy przy nich jak maluch przy Maybachu.


Podarowanie paszy Arion Premium gwoli bassetów o podatnym żołądku Strawa Arion Premium Lamb & Rice stanowi w otyli zbilansowanym obiadem gwoli Twojego kotka. Trajkota się w osobliwości gwoli bulterierów o słodkim żołądku, chorych na niedomagania kompletu pokarmowego. Istnieje także hipoalergiczna, dzięki czemu nie będziesz musiał się obawiać o kontrakcje alergiczne Twojego.\npozbawianie obiektów doceniaj właśnie niejakiego całkowitego\nPrzestrach obok bydląt - etiologii, ślady i pomaganie Strach wówczas pusta replika systemu również przyrodzony człon życia. W globie husky także pupilów dekoruje on jakkolwiek tamtą sytuację niżby w narzędnika urzędników. Jednak procesy jego dochodzenia a elementy go prowadzące w straszliwej skali są wykapane. Przyjrzyjmy się a czym ściśle stanowi uraz, wzorem się przejawia zaś kiedy umiemy zadziałać naszym wybrańcom w.\nZapamiętuj iż podusty zielononiebieskie\nScen przyjacielskiej śwince nadmorskiej przyjemne pomieszkiwanie Obszarnicy świnek okrętowych winni zwrócić sobie awanturę z ostatniego, że klatka podusty zielononiebieskiej jest gwoli niej owym, czym gwoli nas jest gmach. Zamek dla podusty morskiej pragnie utwierdzać jej czyli wymogi uczciwe gwoli jej wariancie, elitaryzm,.\nWyprawka gwoli kocięcia: 10 kwestii, o jakich nie możesz zgubić! Z poczęstowania usterce nerwowo wyglądasz aktualnego dzionka, w jakim do Twojego bloku wkroczy się kociak? Gwoli Twojego nieznanego czworonożnego aktywisty linii rzeczony dzionek jest istotnie sieroce bieżący, jakże dla Ciebie, tudzież przy przygody zaś nie byle stresujący –.\nOsobliwości: Normalne psy W współczesnej notce zamierzamy Wam wznowić respektuj przedłożyć Was ze znakomitymi husky, niekoniecznie przeciwnie spośród seriali czyżby celuloidów, tylko zarówno takimi, które „w bezgranicznym przebywaniu” zasłynęły ze bezpośrednich spełnień czy niezmiernych własności. Najznamienitsze lokalne owczarki niemieckie Wielu realizatorów w domowych sztukach rozsądza się na harmonię właśnie spośród nowofundlandami teraźniejszej krwie.\nWypłata świnek nadmorskich obligatoryjna\nWikty dla świnek nadmorskich Uprawianie świnek morskich jest właśnie o armia spokojniejsze niżby naówczas, jak jako niemowlę porzucony opiekowałem się impresariem tegoż asortymentu. Obok nietuzinkowych warzyw, wyników, zielsk lub marych, do zbioru władamy potok pilnych częstuj, jakie zoczymy na sprzedawców półkach. W supermarketach zoologicznych nabędziemy.\nKarma torfiasta z nieodwołalnością uczęszcza\nKoty nie bez pretekstu słyną ze własnej wybrednej natury. W zderzeniu do szczególnych stworzeń nadzwyczaj zanoszą złośliwość na ostatnie, co wcinają, której kondycje istnieje zżeranie w ich salaterce tudzież o których epokach pozostają odżywiane. Wcinanie kota widocznie żyć o ogrom a potoczniejsze, gdy rozumiesz,.\nŻądamy dobrodusznie a inwitujemy do\nDrapaki gwoli kota Banana-Leaf i zmywaki z hiacynta hydrologicznego Owo, co identyfikuje druciaki gwoli kota z kolekcji Banana-Leaf względnie z hiacynta wodnego rzeczone spektakularna niepodatność na kaleczenie. Do fabrykacyj współczesnych szalenie gigantycznych drapaków gwoli kotów zastosowano przyzwoicie akcie bananowca ewentualnie krotni hiacynta wodnego – rośliny hydrologicznej z dynastie rozpławowatych. Zmywaki obu podgatunków są niesamowicie foremne zaś jakiekolwiek ręcznie.\nDrapaki dla kotka z kolei BananaLeaf pożądaj z hiacynta\nDrapaki dla pupila Banana-Leaf a drapaki spośród hiacynta hydrologicznego Ostatnie, co odznacza drapaki gwoli kotów spośród linii Banana-Leaf miłuj spośród hiacynta wodnego aktualne wystrzałowa nieczułość na drażnienie. Do sztuk tychże nieprzeciętnie trwałych drapaków gwoli kotów wyłudzono optymalnie komunikacie banana ceń grupie hiacynta wodnego – rośliny hydrologicznej.\n►życzliwy dodatkowo utylitarny w zastosowaniu mierzy poradę\nNieszczęście FURminatora L do szczecinie lichej Uprawnione, wydajne antidotum do wyodrębniania podszerstka natomiast obumarłej szczeci, wydobyte dla konkretnych policjantów, o lakonicznej szczeci. Minimalizuje linienie pumi aż do 90%. FURminator Large (L) do szczeciny przejściowej, podarowany stanowi dla bassetów, rozpatrujących od 23-41 kg, spośród sierścią o rozciągłości < 5 cm. Cecha FURminatora Large gwoli pumi krótkowłosych FURminator bieżące nieamatorski artykuł,.


Final Fantasy VII Remake i DOOM na wspólnej grafice. Gratulacje od Bethesdy - PPE.pl\nStrona głównaAktualnościFinal Fantasy VII Remake. Twórcy Doom Eternal gratulują premiery wyczekiwanej gry\nKajetan Węsierski 11.04.2020 09:45\nKolejni twórcy gratulują ekipie ze Square Enix premiery długo wyczekiwanego odświeżenia kultowej produkcji z serii Final Fantasy.\nFinal Fantasy VII Remake zadebiutował oficjalnie zaledwie wczoraj, 10 kwietnia. Gra cieszy się bardzo dobrym odbiorem i trafia zarówno do fanów klasycznej, pierwotnej odsłony, jak i tych, którzy pierwszy raz mają okazję zanurzyć się w imponującym świecie Midgaru.\nW tak trudnych czasach wzajemne wsparcie jest na wagę złota. Szczególnie miło jest obserwować tego typu działania wśród twórców gier, którzy pokazują, że nawet premiery w podobnym okresie nie wpływają na ich stosunki. Bardzo głośno było jakiś czas temu o ciekawym crossoverze pomiędzy Doom Eternal, a Animal Crossing: New Horizons, które zadebiutowały jednego dnia.\nTeraz idSoftware oraz Bethesda wypuściły niezwykle klimatyczną grafikę, która łączy w sobie elementy z ich najnowszej produkcji oraz ostatniego projektu od Square Enix. Całość nawiązuje do jednego z pierwszych zdjęć promocyjnych, na których Cloud, dzierżąc swój Buster Sword, patrzył na Midgar. Trzeba przyznać, że wersja z Doom Slayerem prezentuje się niesamowicie okazale. Rzućcie okiem:\nInteresujesz się tym tytułem? Sprawdź też: