Nie mam już żadnych wątpliwości co do dalszego rozwoju sytuacji. Mogę sobie dokładnie wyobrazić wszystko, co nastąpi. Nie mam też najmniejszych złudzeń, że ktokolwiek będzie mógł mi dopomóc, wydobyć mnie z opresji, w którą dałem się wpędzić niejako dobrowolnie. Bo też sytuacja moja jest konsekwencją ograniczeń, które sam sobie nałożyłem: Mimo wszystko, nachodzi mnie czasem złudna myśl, że za chwilę ta rzeczywistość urwie się nagle, jak sen — i wrócę do prawdziwego świata, albo przynajmniej zacznę śnić zupełnie inny, nowy sen... Mógłbym teraz — sam przed sobą — przyznać, że nierozważnym było mieszanie się w sprawy zespołu, do którego nie należałem. Może nie należało wtrącać się do zagadnień i problemów, do których miałem stosunek wyłącznie uczuciowy, pozbawiony odpowiedniego dystansu. Może nie wolno mi było zakłócać toku procesów, o których wiedziałem zbyt mało. Dlaczego to zrobiłem? Dlaczego wmieszałem się w eksperyment mojego ojca? Zadecydowało chyba to, że całą sprawę znałem od początku, wzrastałem razem z nią, żyłem nią wespół z ojcem — chyba już wtedy, gdy on wszystko dopiero obmyślał. Żył wyłącznie swoją pracą. Zarażał mnie swym zapałem i entuzjazmem. Potrafił sprawić, że uwierzyłem bez zastrzeżeń w doniosłość i znaczenie jego przedsięwzięcia. Jednakże — inaczej niż ojciec i jego współpracownicy, ja zawsze widziałem siebie po tamtej stronie...\nTeraz, unieruchomiony tutaj i pozbawiony kontaktu z Gabem (czuję w tym też rękę ojca), gdy sam nie jestem w stanie opuścić mojego więzienia, przedrzeć się przez tłum moich prześladowców, oddalić się w bezpieczne miejsce, teraz zdany jestem całkowicie na wolę i decyzję ojca. Ufam, że jego dobroć przeważy nad chwilowym gniewem, słusznym z jego punktu widzenia. Zadaję sobie jednak pytanie, jak dalece uda mu się wytrwać w decyzji doświadczenia mnie tym wszystkim, co według wszelkiego prawdopodobieństwa może mnie tutaj spotkać. Znając moje motywacje, ojciec nie może nie zdawać sobie sprawy, że czyny moje wynikają z najlepszych cech mojej osobowości; cech, które sam mi przekazał.\nMoże choć na chwilę potrafi stłumić w sobie ową konsekwentną, chłodną naturę eksperymentatora i spróbuje wniknąć w mój sposób myślenia, przecież i jemu nie obcy, choć zepchnięty gdzieś na margines świadomości. Wierzę, że nie jest pozbawiony zdolności innego spojrzenia na sytuację, którą stworzył i na uwikłane w nią byty, a wśród nich — i własnego syna. Może właśnie moja tu obecność będzie impulsem do zrewidowania jego stosunku do tych, pośród których się znalazłem... Mam teraz dość czasu i wystarczającą jasność myśli, by uporządkować cały łańcuch przyczyn i skutków, którego kolejnym ogniwem jest dzisiejsza noc. Zdarzenia poprzedzające rozpoczęcie całego przedsięwzięcia ojca znano mi są wyłącznie z relacji tych, którzy brali w nich udział. Kulisy sprawy znam w naświetleniu tak wielostronnym, że mogę mój pogląd uważać za statecznie obiektywny. Rozmawiałem nawet z Lutzem (czego ojciec, gdyby o tym wiedział, pewnie by mi nie wybaczył). Wiodłem także długie, szczere rozmowy z tymi współpracownikami ojca ,którzy pozostali z nim po pamiętnym rozłamie, poprzedzonym burzliwym zebraniem zespołu. Wtedy to Lutz zarzucił ojcu apodyktyczny stosunek do młodszych współpracowników, wywlókł jakieś zadawnione sprawy i rozgniewał go do ostatecznych granic. Wszyscy prawie zdawali sobie sprawę z pobudek Lutza. Wiadomo było, że chodzi mu o młodych. Był nieoficjalnie wprawdzie, lecz faktycznie, zastępcą ojca i jego prawą ręką. Wiedział jednakże, iż nigdy go nie przewyższy, ani też mu nie dorówna. Tej świadomości nie potrafił znieść. Udało mu się zdobyć poparcie tych, którzy w różnych sytuacjach poznali twardy i trudny czasem charakter ojca jako szefa. Utworzył odrębny zespół, który, jak się wnet okazało, nie potrafił przeciwstawić niczego konstruktywnego pierwotnym koncepcjom. Wydawało się, że jedynym programem Lutza i jego zwolenników jest zwalczanie zamysłów ojca, kaperowanie jego współpracowników oraz — stwierdzone wielokrotnie — próby sabotowania jego przedsięwzięć.\nIdeą mojego ojca było stworzenie Modelu, który stanowiłby potwierdzenie jego spekulatywnych koncepcji i wniosków. Chciał przekonać samego siebie, że ma rację w swych wywodach. Potem, gdy Lutz jawnie zaatakował podstawy teorii, sprawa nabrała znaczenia prestiżowego. Chodziło — mówiąc w uproszczeniu — o odpowiedź na pytanie: czy może funkcjonować Zbiorowość Idealna, złożona z elementów podporządkowanych pewnym ograniczeniom — a więc skończonych i uwarunkowanych — a równocześnie wyposażonych w pewną ilość stopni swobody, w wirtualną możliwość dokonywania wyboru. Elementy owej zbiorowości miały oczywiście posiadać pewien stopień samoświadomości i podlegać regułom homeostazy zarówno w aspekcie indywidualnym, jak z punktu widzenia całości. Model funkcjonował doskonale... w sferze rozważań teoretycznych. Jego realizacja, pozornie prosta choć pracochłonna, okazała się przedsięwzięciem niezwykle złożonym i trudnym. Pierwszą rzeczą, którą należało zrobić, było stworzenie prototypu pojedynczego elementu. Ojciec nie był nigdy sprawnym eksperymentatorem — realizację swoich pomysłów powierzał zazwyczaj asystentom, ograniczając się do ogólnego nadzoru. Tym razem jednak postanowił przekonać wszystkich, a zwłaszcza siebie samego, że potrafi zrobić to zupełnie samodzielnie. Pamiętam chwilę, kiedy— odpoczywając po trudach kilku poprzednich dni — powiedział do mnie z uśmiechem satysfakcji:\n— Gotowe, synku. Zrobiłem wszystko, uruchomiłem i, co najdziwniejsze, działa!\nTo był dopiero pierwszy krok, ale jakże doniosły, zarówno pod względem technicznym, jak psychologicznym. Nie było w tym momencie ważne, że zrealizowana część przedsięwzięcia była kropelką w ocenie tego, co pozostało do zrobienia.\n— Mój śliczny modelik działa, funkcjonuje świetnie — cieszył się ojciec. — Dałem mu sporą przestrzeń, wyposażyłem w trzy wymiary, określiłem dość rygorystycznie kierunek i tempo zdarzeń... Ale to są praktycznie wszystkie ograniczenia, jakie mu narzuciłem. Ograniczenia konieczne, ze względu na laboratoryjny charakter eksperymentu. Myślę, że z metodologicznego punktu widzenia takie ograniczenia czasoprzestrzenne nie powinny wpływać na stopień ogólności wniosków.\nDowiedziałem się, że ojciec osobiście spreparował model elementu — jedynego na razie w tym wycinkowym modelu — wyposażając ów element w cechy analogiczne do swoich własnych — o tyle oczywiście, o ile pozwalały na to przyjęte wymiary i ograniczenia. Umiałem wówczas — jak i teraz zresztą — zrozumieć i wybaczyć mu tę maleńką słabość, tę chęć włożenia cząstki swej istoty w pierwszy element swego zamierzonego dzieła.\nTo jednakże, jak rzekłem, był dopiero początek początków. Model był zaledwie maleńkim poligonem pozwalającym prześledzić funkcjonowanie pojedynczego elementu, wyizolowanego ze zbiorowości, której miał być składnikiem. Skrupulatnie obserwowany, „element A" egzystował w ramach ograniczonego modelu zamkniętego, mieszczącego się na stole laboratorium ojca. Pozostawiono mu pełną swobodę działania, nie ingerując i nie korygując jego poczynań. Ochłonąwszy z pierwszej euforii, ojciec stanął wobec problemu: co robić dalej? Czy powielić ten model w odpowiedniej ilości egzemplarzy? Takie wyjście z sytuacji byłoby trywialne z punktu widzenia metodologii i spotkałoby się z natychmiastową krytyką, podważającą sensowność całego eksperymentu. Zbiorowość, którą zamierzał stworzyć, nie mogła przecież składać się z samych identycznych kopii. Model taki działałby oczywiście, jak maszyna. Ostateczny efekt dałoby się wydedukować z właściwości jednostkowego elementu. A te właściwości były wynikiem założeń poczynionych przez ojca. W ten sposób koło się zamykało i każdy krytyk mógłby słusznie twierdzić, że Model jest mechanizmem zdeterminowanym już w stadium projektu, a więc nie dowodzi żadnej z tez ojca, a jedynie świadczy o sprawności wykonawcy... Było jasne, że ta droga prowadzi do nikąd. Zarówno ojciec, jak i jego współpracownicy, zdawali sobie z tego sprawę. Nim jednak podjęto decyzję co do sposobu powielenia elementów, poddano element ,,A" pewnej próbie.\nTrzeba tu wyjaśnić, że dotychczas w żaden sposób nie ograniczano elementu ,,A" w jego świadomości własnego istnienia: wiedział on, że jest tworem ojca i mógł — dzięki dodatkowej aparaturze — kontaktować się z nim i jego asystentami, za pomocą swych ograniczonych środków percepcji. A ponieważ, jak wspomniałem, ojciec skonstruował element „A" na zasadzie rzutowania swoich własnych cech na ograniczoną czasoprzestrzeń modelu, więc dla elementu „A" każdy z pracowników laboratorium jawił się jako byt sprowadzony do jego wymiarów i wyglądem przypominający jego samego.\nPróba, jakiej poddano element ,,A", polegała na wprowadzeniu dodatkowego ograniczenia jego swobody. Ograniczenie to zresztą narzucało się samo i byłoby źle gdyby go nie wprowadzono: z niewiadomych przyczyn, chyba przez omyłkę, w obrębie modelu umieszczono początkowo końcówkę systemu informacyjnego. Element „A" — mógłby nauczyć się (a przy możliwościach, w jakie wyposażył go ojciec, było to zupełnie realne) korzystać z tego źródła informacji o wszystkim... A . przecież informacje te przerastały możliwość pojmowania tak zredukowanego i ograniczonego tworu, jakim był... Tak wiec, wykorzystano obecność owej końcówki w modelu i zamiast ją po prostu usunąć lub odłączyć, zakazano elementowi „A" dotykania tego urządzenia. Element „A" - prototyp członka idealnej społeczności, jaką stanowić miał docelowy Model — wykonany został z niezwykłą starannością. Dzięki własnościom autorenowacji, był praktycznie niezniszczalny, mimo obowiązującego w modelu laboratoryjnym kierunku zmian entropii. Niezniszczalność elementów była konsekwencją pierwotnych założeń: wydawało się bowiem, że elementy będą produkowane sukcesywnie, a następnie umieszczane w Modelu. Praktyka wykazała, że tak proste rozwiązanie nie da się zastosować. Na razie jednak trudno było przewidzieć dalsze losy eksperymentu.\nTrzeba przyznać, że ograniczenie, nałożone w formie zakazu na element „A", nie spowodowało żadnego zakłócenia. Zachęcony wynikami obserwacji, ojciec postanowił posunąć się o krok naprzód. Pewnego dnia wrócił z laboratorium i powiedział:\n— Klamka zapadła. Postanowiliśmy, że będą się same reprodukowały!\n— Jak? — zainteresowałem się — wegetatywnie?\n— Nie. Generatywnie. Zdecydowaliśmy się na system dwu-płciowy. Wprowadziłem drobną korektę w konstrukcji elementu „A", wykorzystując częściowo już istniejące podzespoły, żeby on sam nie zauważył żadnych zewnętrznych zmian. Poza tym, zrobiłem element, „E", nieco innej budowy. Jeśli nic nie stanie na przeszkodzie, wkrótce będziemy mieli mnóstwo nowych elementów.\n— Myślisz, że wystarczy im ta ograniczona przestrzeń modelu laboratoryjnego? — zdziwiłem się.\n— Zobaczymy. Może uda się przenieść wszystko na obszerniejszy poligon doświadczalny. Zanim będzie ich dość, zdążymy zbudować nasz docelowy Model i tam ich przeniesiemy.\n- Nie podoba mi się to, ojcze... — powiedziałem po namyśle.— Nie puszczałbym w ruch produkcji elementów, dopóki nie ma dla nich odpowiedniego Modelu. Poligon będzie zawsze prowizorką. Wiesz, jak długo potrafią trwać prowizoryczne sytuacje. A to są przecież obiekty posiadające jakąś tam psychikę i świadomość. Będą się męczyć. Tak chyba nie można!\nByła to, pierwsza jaką pamiętam, moja próba ujęcia się za tymi nieszczęsnymi tworami ojca. Wtedy chyba jeszcze nie przywiązywał wagi do moich obiekcji, a ja nie byłem tak zaangażowany w tę sprawę.\nPotem wypadki potoczyły się zupełnie inaczej, niż było planowane. Model Laboratoryjny - mała stosunkowo przestrzeń, przystosowana doskonale dla istnienia w niej, dwóch już teraz, elementów, funkcjonował przez pewien czas bez zakłóceń, l oto, pewnego, dnia, kontrolny komputer śledzący ruchy elementów, zaalarmował ojca, że naruszony został jedyny jak dotąd — zakaz obowiązujący oba elementy...\nOjciec interweniował natychmiast, l tu stała się rzecz, która wstrząsnęła nim dogłębnie: element „A", indagowany o zajście, zaczął kłamać! Przyparty do muru, wyjaśnił wreszcie, że to element „E" dokonał naruszenia zakazu. Ten z kolei zaczął tłumaczyć się dość niejasno i wykrętnie, co ojciec również poczytał za kłamstwo. Pod wrażeniem oczywistych przekłamań) elementu „A" gotów był uwierzyć, że owa nieplanowana cecha, jakże niepożądana w zespole cech doskonałych elementów, właściwa jest ich psychicznej strukturze. To stawiało pod znakiem zapytania plany ojca. W odruchu gniewu nakazał Gabowi przyspieszenie przeniesienia obu elementów na niewykończony jeszcze i kiepsko przystosowany poligon. Nie sądzę, by już wówczas miał koncepcję dalszego postępowania. Po prostu, zdenerwował się zawodem, jaki sprawiły mu jego wypieszczone elementy i potraktował swą decyzje, jako coś w rodzaju kary.\nCóż było robić? W takich sytuacjach nikt nie śmiał przeciwstawiać się szefowi. Gąb wziął skalpel i pęsetę, przeciął błonę izolującą wnętrze modelu laboratoryjnego i wydobył oba przerażone elementy, a następnie wywiózł je w pojemniku i umieścił na niezupełnie jeszcze gotowym poligonie. Dopiero później, na ogólnej naradzie zespołu, ustalono dalszy tok postępowania. Nawiasem mówiąc, jak okazało się o wiele, wiele później, element „E" nie kłamał. Po dokładnym przejrzeniu wnętrza modelu laboratoryjnego okazało się, że w pobliżu końcówki systemu informacyjnego zakazanego elementom, ktoś wprowadził cienki kabel zakończony mikrotelefonem. Tą drogą ktoś wprowadził fałszywą informację i nakłonił element „E" do naruszenia zakazu. Łatwo się było domyśleć, że maczał w tym - palce Lutz...\nPoligon był pomyślany z rozmachem, lecz — normalną koleją rzeczy — jego budowę zaczęto od organizowania obrzeża, a dopiero na końcu zajęto się urządzaniem i wyposażeniem terenu działania dla elementów. Prawdę mówiąc, do chwili obecnej (licząc według strzałki czasu obowiązującej na Poligonie) jest on ciągle w stanie organizacji i zmian. Wtedy jednakże, gdy osadzono na nim dwa pierwsze egzemplarze, zupełnie nie nadawał się do ich użytku. Tylko dzięki temu, że ojciec wyposażył elementy w bardzo rozwinięty układ homeostatyczny, zdołały one przetrwać i przystosować się do nowych warunków. Trzeba tu dodać, że poligon nie był wyposażony w układy, które zapewniały samorenowację elementów w modelu laboratoryjnym. Nim je zainstalowano, powstały nowe koncepcje i zaniechano tego systemu.\nWedług nowego planu, wszystko miało odtąd przebiegać zupełnie inaczej. Stało się oczywiste, że jednostki, które zasiedlą Model, nie mogą być ani seryjnymi produktami powielania prototypu, ani — branymi bez selekcji — owocami żywiołowej reprodukcji.\nPrzyjęto koncepcję pośrednią. Jej ostateczny kształt może się wydawać wielce wyrafinowany, ale trzeba pamiętać, że jest on owocem wielu narad i dyskusji.\nZ chwilą przeniesienia na poligon pierwszej pary elementów, ,odebrano im cechę niezniszczalności struktury fizycznej. Po-,:^2wolono im reprodukować się dowolnie, a po zużyciu się danego elementu, przypisywano cały zespół jego cech do komórki pamięci w systemie informacyjnym. Na podstawie tego zapisu można w każdym czasie odtworzyć każdy z elementów, jakie kiedykolwiek powstały na poligonie wraz z jego cechami fizycznymi i psychicznymi jakie posiadał w okresie materialnego istnienia.\nTak więc, elementy mnożyły się, istniały w społeczności sobie Podobnych, kształtując w sobie cechy na ogół różne u różnych egzemplarzy, a potem ulegały fizycznej likwidacji, pozostawiając tylko w formie pełnego zapisu.\nOjciec stwierdził, że przypadek tym razem dopomógł mu w wyborze odpowiedniej koncepcji. Okazało się bowiem, że ten tryb kształtowania elementów, z szerokim, statystycznym rozrzutem cech psychicznych, najbardziej odpowiada celowi, któremu mają ostatecznie służyć.\n— Co zamierzasz zrobić dalej? — spytałem ojca.\n— Niech się na razie mnożą. Gdy będzie ich dostatecznie dużo, zarejestrowanych w systemie informacyjnym, przeprowadzimy selekcję. To najprostsza metoda: zamiast sterować precyzyjnie cechami każdego z nich, dajmy im kształtować się żywiołowo. Przy okazji, -uzysku jemy niezmiernie ciekawy model dynamiczny, wielce niedoskonały, lecz pouczający model Zbiorowości elementów. Jego obserwacja pozwoli nam na uniknięcie błędów przy tworzeniu Modelu Doskonałego.\n— Rozumiem — powiedziałem. — Zamierzasz później przeprowadzić selekcję zapisanych struktur psychicznych, i te, które będą odpowiadały warunkom, zmieszczą się w dopuszczalnym przedziale doskonałości — odtworzysz fizycznie w postaciach niezniszczalnych i umieścisz w swoim wymarzonym Modelu?\n- Tak. Nie będą szablonowi, każdy będzie indywidualnością, a równocześnie odrzuci się tych, którzy wystają poza nasze wymogi.\n- I co z nimi zrobicie?\nOjciec spojrzał na mnie ze zdziwieniem, jakby nie rozumiał Se1su pytania.\n— Co zrobicie ze strukturami psychicznymi, powołanymi do istnienia, a nie spełniającymi waszych wymogów?\n— To oczywiste. Pójdą do kasacji — powiedział beznamiętnie. — Przecież nie możemy zajmować nimi komórek pamięciowych systemu informacyjnego... Ani też, tym bardziej, odtwarzać ich materialnie. Chyba, że... chcesz zrobić konkurencyjny Model Absolutnie Antydoskonały? — zażartował w końcu. Znów nie umiałem się z tym pogodzić. Dla mnie, nie zaangażowanego w techniczną stronę doświadczenia, obce było owo chłodne spojrzenie, ta łatwość konstrukcji i destrukcji bytów, które — w moim rozumieniu i odczuciu, były — ubogim wprawdzie i ograniczonym, lecz jednak odbiciem mnie samego... Ale i teraz ojciec nie spostrzegł jeszcze i nie docenił znaczenia moich niepokojów.\nPoligon działał zgodnie z planami ojca. Elementy mnożyły się, przystosowywały się do warunków, zaczynały same kształtować swe otoczenie. Niestety, idylla nie trwała długo. Pobieżna analiza struktur zapisanych w systemie informacyjnym wykazała, że odsetek egzemplarzy, które spełniają warunki, jest znikomy. Pozostałe były zupełnie do niczego. Po prostu, nałożenie się cech początkowych, oddziaływań środowiska Poligonu i oddziaływań wzajemnych, dało niemożliwy do przewidzenia wynik negatywny.\nPewnego dnia ze zgrozą ujrzałem Gaba z wężem pożarowym w dłoniach, stojącego nad Poligonem i zlewającego jego przestrzeń silnymi strumieniami wody. Podbiegłem do niego przerażony. Poligon spływał wodą, wraz ze wszystkim, co stworzyły hodowane na nim pokolenia elementów.\n— Co robisz? — zawołałem.\n— Twój ojciec kazał... — powiedział Gąb ze smutkiem — nie było innego wyjścia. Zdegenerowały się zupełnie. Trzeba zacząć od początku...\n— Zniszczyliście wszystkie?\n— Nie rozpaczaj — powiedział z bladym uśmiechem. — Zanim spłukałem poligon, ojciec przepisał wszystkie, do pamięci, żeby później przebadać je i znaleźć przyczynę błędu. A tam, o, popatrz! Tam znajdują się ci, od których ma się wszystko rozpocząć od nowa... Wskazał na maleńką łupinę, kołyszącą się na szalejących wirach wody.\n— W ostatniej chwili uprzedził jeden z Elementów i dał mu odpowiednie instrukcje...\n— Kto? Ojciec?\n— Tak, Szef.\n— Nie wiem — Gąb opuścił wzrok. — Powiedział, że nie chce mu się. konstruować nowej pary prototypów. Wybrał i oszczędził najlepsze, na które wskazał komputer po dokonaniu analizy. Ale ja sądzę...\n— Tak myślę — ciągnął Gąb z wahaniem — że szef po prostu... zbyt się do nich przywiązał, by je wszystkie zniszczyć... To tak, jakby zniszczył cząstkę siebie. Więc choć symbolicznie, chce zachować ciągłość eksperymentu...\nNic nie odpowiedziałem, ale poczułem się jakby jeszcze bardziej dumny z ojca, i jeszcze bardziej kochałem go odtąd. To było coś, czego spodziewałem się po nim od dawna. To była zapowiedź mojego zwycięstwa nad jego chłodną oschłością wobec psychicznych przedmiotów, które — z nie wytłumaczonych przyczyn, były mi coraz bliższe. Dlaczego? Wielekroć zadawałem sobie to pytanie. Może dlatego, że były dziełem ojca, którego kocham? Dlatego, że były jego częściowym odwzorowaniem, o czym on sam jakby zapomniał? Daleki od świadomego zarzucania niekonsekwencji mojemu ojcu, lecz chciałem jakby zlać się z nim w jedno, i moją wrażliwością uzupełnić tę pustą (czy może celowo opróżnioną), chłodną przestrzeń w jego osobowości...\nZgodnie z wolą ojca, hodowla elementów rozpoczęła się na nowo, od szczepu ocalonego egzemplarza, nazwanego umownie Nestorem Odnowy Elementów. Trudno byłoby opisać w całości dalsze losy Poligonu. Ich dokumentacja historyczna zajmuje dwadzieścia parę bloków pamięci systemu informacyjnego. Istotne jest to, że ojciec postanowił zaniechać metod totalnych i nigdy już nie doświadczał Poligonu skutkami swego porywczego gniewu. Nie oznacza to jednakże, by kłopoty skończyły się raz na zawsze. Elementy mnożyły się nieustannie, lecz odsetek przydatnych byt wciąż niezadowalający. Rósł rejestr zapisanych struktur dla końcowej selekcji, lecz widać już było, że niewiele da się z tego wybrać.\nW zespole ojca pojawiły się różne koncepcje naprawy sytuacji. Wielokrotnie próbowano wprowadzić poprawki do pojedynczych egzemplarzy, a nawet programować je specjalnie, by stały się narzędziami eksperymentatorów, ulepszającymi inne 'elementy modelu. Próbowano działać metodami Przykładu, Kar i Nagród, Zastraszenia i Obietnic... Wszystko to działo się na krótko i dawało bardzo wątpliwe rezultaty.\n— Widzę już,— Dowiedział kiedyś ojciec, przeglądając wyciąg statystyczny z komórek zawierających zapisy wszystkich wyhodowanych dotąd elementów — że choćbyśmy ciągnęli tę sprawę nie wiadomo jak długo, i tak nie będzie lepiej. Bardzo wiele elementów jest tu wpisanych, lecz niewiele będzie wybranych do Modelu... Całą resztę trzeba będzie unicestwić. Przeszedł mnie chłodny dreszcz, gdy to usłyszałem. Nie wiem, dlaczego — ale odezwałem się wówczas, zupełnie impulsywnie, nie kontrolując własnych słów.\n— Przecież to okrutne — powiedziałem, czując jak wzbiera we mnie rozżalenie i jakieś dziwne uczucie, które wahałbym się jeszcze wówczas nazwać... Ojciec spojrzał na mnie przelotnie.\n— Nie ma innego wyjścia — powiedział, jakby się usprawiedliwiając.\n— Czy nie sądzisz, że można by je... jakoś poprawić? Przynajmniej niektóre, co niezbyt daleko odbiegają od normy? — powiedziałem.\n— Można by, owszem. Tylko, że to narusza reguły eksperymentu. Nie będę narażał się na zarzuty, że fabrykuję wyniki badań! — powiedział ojciec, wpadając w rozdrażnienie.'— A w ogóle, to w imię czego miałbym je poprawiać? Złe ziarno należy odrzucić, oddzieliwszy od dobrego.\n- Ojcze, czy ty ich zupełnie nie kochasz? Nawet tych złych?. — wybuchnąłem nagle. — Żyjesz tylko nimi, od tak dawna, i potrafisz nie mieć do nich żadnego osobistego stosunku?\n— Czy można ich kochać? — powiedział, łagodniejąc. — Czy wolno kochać laboratoryjne zwierzęta hodowane dla celów doświadczalnych? To nie jest miejsce na sentymenty.\n— To nie są zwierzęta! Choć bardziej od zwierząt ograniczone czasoprzestrzennie, posiadają wszak osobowości psychiczne, płaskie wprawdzie, bo tylko w trzech wymiarach i skończone ze względu na kierunek entropii w modelu, ale przecież...\nUrwałem, bo zorientowałem się, że robię ojcu, wybitnemu specjaliście, wykład na podstawowe tematy.\n— Ale ja ci udowodnię... — powiedziałem nagle, niespodziewanie dla samego siebie. — Ja ci wykażę, że ich można kochać... i trzeba! Nie wolno tak ich traktować. One czują, są świadome swego bytu...\nSpojrzałem na ojca. Uśmiechnął się dziwnie, jakby wiedział lepiej ode mnie, co znaczą moje słowa.\n— Nie gorączkuj się — powiedział. — Miałem ci właśnie powiedzieć, że podjąłem jeszcze jedną próbę polepszenia sytuacji na Poligonie. Właśnie przygotowałem kilka warunków, które zamierzam nałożyć na elementy. Ale nie będę ich narzucał, ani kodował w ich strukturach. Podam je do ich wiadomości. Te, które zaakceptują warunki i ukształtują zgodnie z nimi swoje struktury psychiczne, będą miały zapewnione miejsce w Modelu Doskonałej Zbiorowości... Ojciec pokazał mi wykaz tych warunków. Zawierał dziesięć punktów.\n— Jesteś formalistą, ojcze! — uśmiechnął się. — A cóż z tymi, którym zdarzy się czasem nie dostosować do tych warunków? _\n— Mają szeroki margines swobody, a także świadomość skutków własnych decyzji...\n— Nie, to jeszcze wciąż zbyt wygórowane warunki — powiedziałem. — Nie można stawiać ich w sytuacji z jednym tylko wyjściem.\n— Trzeba dać szansę każdemu z nich...\n— Mają tę szansę, przez cały czas istnienia na Poligonie.\n— Nie zapominaj, że są w swej istocie bardzo niedoskonałe i że ta ich niedoskonałość wynika z twoich założeń...\n— Egzemplarz „A" był najdoskonalszy z możliwych. To on, nie sprawdziwszy się w próbie, uwarunkował sytuację następnych.\n— Właśnie! — powiedziałem. — Trzeba wreszcie dać im • szansę odcięcia się od tego błędu...\n— Nie wiem, jak to sobie wyobrażasz... Może sam to potrafisz Wprowadzić! — zniecierpliwił się ojciec.\n— Może... — powiedziałem na wpół do siebie.\nOjciec przekazał swoje warunki elementom na Poligonie. Jednakże — przez jakieś niedopatrzenie — nie zostały one rozpowszechnione wśród wszystkich elementów, i jedynie część z nich mogła się z nimi zapoznać. Te, które poznały warunki ojca, zaczęły uważać się za odrębny szczep, szczególnie uprzywilejowany i wyselekcjonowany. Nim fakty te zostały stwierdzone przez pracowników ojca, było za późno, by to jakoś odkręcić.\nOjciec pokładał duże nadzieje w tej ostatniej próbie korekty j sytuacji na Poligonie. Machnął ręką na elementy, do których nie dotarły jego warunki i sam, a posteriori, uwierzył jakby w to, że wybrał pewną grupę dla nich udoskonalenia...\nŚledziłem wciąż skutki kolejnych posunięć ojca, by wreszcie nabrać pewności, że takimi drogami niewiele da się osiągnąć. Był tylko jeden sposób: przestać traktować elementy jako obiekty doświadczalne. W takim ujęciu, nie skrępowanym dyscypliną eksperymentu, dostrzegało się problem, który od dawna nurtował mnie. Dostrzegało się, a równocześnie znajdowało jednoznaczną odpowiedź na pytanie, co można zrobić dla nich...\n.JŁ Ale ojciec nie zamierzał robić niczego dla nich. Wszystko, co robił, lub zamierzał, uwzględniało co najwyżej ich użycie, zastosowanie. One same, każdy z osobna, nie były przedmiotem zainteresowania ojca... Długo bolałem nad tym, że nie potrafię obudzić w nim tych uczuć, które mnie nurtowały. Wreszcie, po długich rozmyślaniach i ostrożnych naradach z Gabem, powziąłem decyzję.\nPrzygotowania zajęły nam połowę urlopu ojca — a więc połowę czasu, który mieliśmy do dyspozycji. Gąb był przerażony moim pomysłem, ale udało mi się przekonać go, że muszę to zrobić. Gąb miał zawsze słabość do mnie i nie potrafił mi niczego odmówić. W gruncie rzeczy, to on przygotował wszystko korzystając z moich wskazówek i swojej głębokiej wiedzy technicznej.\nIdea pochodziła ode mnie, lecz na nim spoczywał ciężar dopracowania szczegółów. Dawno już przyszło mi to na myśl: jeśli w chwili likwidacji struktury fizycznej każdego z elementów na Poligonie następuje transmisja jego danych psychofizycznych bezpośrednio do pamięci systemu informacyjnego — to możliwa jest także transmisja w przeciwną stronę — z pamięci do struktury fizycznej. Gab upewnił mnie, że tak jest w istocie. Wymaga to jedynie pewnej ilości energii. W przypadku transmisji z likwidowanego elementu do pamięci, energia ta czerpana jest z materii tego elementu. Gdyby taki element l umieścić na czułej wadze laboratoryjnej, można by stwierdzić, ! że w momencie ustania jego funkcji egzystencjalnych, masa jego zmniejsza się, nieznacznie lecz zauważalnie. W przypadku odwrotnym (według Gaba, były prowadzone takie próby wskrzeszania zlikwidowanego już elementu) energia pochodzi ze źródła zasilania systemu informacyjnego i materializuje się w strukturze fizycznej elementu ożywianego. Rozpatrzyliśmy kilka możliwości wprowadzenia mnie do wnętrza poligonowego modelu. Ostrożny Gąb chciał po prostu przepisać moją strukturę w komórki pamięci, a następnie wcielić jej trójwymiarową projekcję w niezniszczalną, specjalnie spreparowaną powłokę fizyczną. Odrzuciłem ten wariant. Chciałem być dokładnie taki, jak one. Chciałem być takim samym, jak wszystkie inne, elementem układu poligonowego, poddanym tym samym ograniczeniom i podległym tym samym prawom. Aby samo pojawienie się nie stanowiło istotnego zakłócenia na Poligonie, postanowiliśmy, że muszę pojawić się tam jak każdy inny element, a więc w formie niedojrzałej, stopniowo wzrastającej struktury fizycznej. Oczywiście, moja struktura psychiczna w całości i od początku miała być przetransponowana do owego elementu. Gąb podjął się przeprowadzić kreację mojej osoby. Znalazł odpowiednią parę elementów, których potomkiem miałem pozornie zostać, aby wszystko wyglądało normalnie. Mimo wszelkich ostrożności i konspiracji, nie wiem jakim sposobem do naszej tajemnicy dobrał się Lutz i jego poplecznicy. Bo jakże inaczej można wyjaśnić poważne przecieki informacyjne, które wniknęły w model przed moim pojawieniem się na Poligonie? Oczywiście, Gąb zorganizował szereg transmisji informacji do różnych elementów, których udział był nam potrzebny w naszej operacji. Ale — niezależnie od tego — mnóstwo rzeczy zaczęło dziać się poza naszą kontrolą i już na samym wstępie miałbym poważne kłopoty, gdyby nie czujność Gaba, który przez cały czas śledził sytuację i interweniował w porę.\nJednym z wydarzeń, których źródła do dziś nie umiem sobie wyjaśnić, było nagłe pojawienie się w przestrzeni Poligonu " niezidentyfikowanego obiektu świecącego. Obiekt ten, widoczny przez pewien czas nad miejscem, gdzie wniknąłem w przestrzeń modelu, ściągnął mi na kark między innymi trzy ciekawskie elementy, w tamtejszej hierarchii wysoko postawione, które następnie wypaplały o moim przybyciu innemu również tam wpływowemu. Wynikiem tego była próba zlikwidowania mnie, z której wyszedłem cało tylko dzięki czujności Gaba. Nie sposób opisać wrażenia, jakiego doznałem w momencie przeniesienia się w ograniczoną do trzech wymiarów przestrzeń, w której w dodatku upływ czasu ma tylko jeden zdeterminowany kierunek. Można by to porównać do wejścia — jako jedna z postaci — na ekran filmowy. Czułem się niesiony przez strumień czasu, okaleczony z pozostałych wymiarów i stopni swobody... Jakże słusznym było wprowadzenie mnie tutaj w postaci niedojrzałego, młodego elementu. Moja psychika miała dość czasu, by dostosować się do tych warunków. Dzięki temu nie popełniłem błędów w późniejszym okresie. Dopiero ta bolesna determinacja, to ociosanie mnie i wpasowanie w płaskość Poligonu pozwoliły mi w pełni wczuć się w sytuację elementów, które mój ojciec, nie wgłębiając się w roztrząsanie tej sprawy, traktował tak bezpardonowo. Teraz zrozumiałem je wszystkie, bez wyjątku: te „dobre" i te „złe", według ojcowskiej nomenklatury; te proste w swej psychice i te, których wysublimowana (na tutejszą skalę) struktura psychiczna niepokojona była tysiącem pytań i problemów...\nByłem z nimi długo — wystarczająco długo, by poczuć się jednym z nich. Trwałem ich trwaniem, egzystowałem ich egzystencją. Kochałem — wszystkie, jako zbiorowość, i każdego z osobna. Zwłaszcza te, które z ufnością pomagały mi w naprawianiu błędów, których nie mogły naprawić chłodne umysły ojca i jego asystentów. Nie wiem, na ile działania moje odniosą skutek tu na miejscu. Czy poprawi się prowadzona przez ojca statystyka? Ale nie o to przecież głównie mi chodziło, gdy decydowałem się wnikać w środek poligonowego modelu. Ufam, iż teraz — niezależnie od tego, co się dalej stanie — przekonam ojca, że mój stosunek do stworzonych przez niego elementów nie był wynikiem zwykłej czułostkowej egzaltacji. Jeśli zacznie myśleć o nich choćby tak jak ja, zanim tu się znalazłem — mój cel będzie osiągnięty. Może dobrze się stało, że tak potoczyły się moje losy tutaj, na Poligonie. Teraz, gdy uwięziony i osądzony, oczekuję na swój los, staję niejako oko w oko z ojcem. On tam, przez swoje przyrządy obserwujący swe dzieło, i ja, tutaj, po drugiej stronie, uwikłany w to dzieło na równi z innymi, których on do istnienia powołał, lecz którym nie chciał przyznać prawa do owej tak potrzebnej im pobłażliwości i łagodności, zapatrzony w swój daleki, nadrzędny cel.\nUmiem sobie — w przybliżeniu — wyobrazić stan jego umysłu teraz, gdy jest już w laboratorium i wie o wszystkim. Kiedy w chwili słabości (której się nie wstydzę, bo jest ona nieodłączną cechą bytów, do których teraz należę) wzywam go by przemówił — on milczał. Wiem że tylko on jeden ma teraz w dłoni klucz do uruchamiania transmitera i od niego zależy, w którym momencie go użyje. Czuję, że będzie zwlekał do ostatniego momentu. Podjął tę rozgrywkę ze mną. Ale to dobrze. Niech tak będzie, jak on zechce. To będzie właśnie moja wygrana. Jeśli potrafię wytrwać do końca, przekonam go. Nie zawołam go więcej, dopóki... dopóki zdołam znieść mój los, który sam wybrałem. Żal mi tych elementów, które były moimi towarzyszami do końca. Wiem, że zwątpią, przerażą się, umkną. Muszę, gdy będę już poza tym układem, zrobić coś dla nich.\nWtedy będę mógł działać w jedności z ojcem, którego przecież na pewno przekonam, że trzeba i że warto przyjść im z pomocą, okazać trochę serca, trochę uczucia. Wierzę, że za moją sprawą, — przynajmniej niektóre z nich, nadające się do skorygowania, uratuję od statecznego zatracenia. Tych, które odbiegają zbyt daleko od założonych przez ojca wymagań, nic nie uchroni od unicestwienia... Co dałem im, wcielając się w kształt im podobny, przybierając ich postać, istniejąc wśród nich? Dałem im trochę nadziei, trochę obietnic na kredyt, którego pokrycie mam nadzieję wyjednać u ojca przez to, że odegram do końca swą rolę, którą sam sobie wybrałem... Cóż więcej? Uczyłem je, jakimi mają być, aby nie zostały odrzucone w Ostatecznej Selekcji; aby uratować swe osobowości od likwidacji, osiągając miejsce w doskonałym Modelu ojca... Jednemu z nich powierzyłem — jako tajemnicę do czasu, póki tu jestem — plan zakończenia eksperymentu i likwidacji Poligonu. Czy zrozumiał? Czy potrafi przekazać to innym? Może dotrze to do nich choć na tyle, że nie ogarnie ich strach i trwoga, lecz radość i nadzieja, gdy Gąb, Mikael i inni asystenci ojca przystąpią do dzieła z całą swą hałaśliwą aparaturą... (Muszę tu wyjaśnić, że program tego etapu doświadczenia wyszperałem w sejfie ojca, w teczce oznaczonej skrótem „Apoc" i sam, nie będąc fachowcem, nie wszystko z tego rozumiem). Wrócę tu jeszcze, jak im obiecałem. Gąb przygotował mi już wcześniej nową, niezniszczalną powłokę. Przekonam ojca i wrócę, by im to zakomunikować.\nCzy wszystko to przyda się na coś? Czy staną się bliższe normom założonym w eksperymencie ojca? Jest mi zimno. Odczuwam strach, tak samo, jak one. Czuję ból dzisiejszych tortur. Wiem, że to dopiero początek. Wiem, że wybrały już miejsce i sposób. Świta. Widzę prostokąt błękitu na wprost twarzy. Słyszę gwar głosów. Tak, to one. Idą tutaj. Nie ma wśród nich tego, który mnie wydał. Współczuję mu i wybaczam. Wybaczam im wszystkim — to, co się stało i to, co się dokona. Widzę ich. Widzę, co niosą: narzędzia, które znam tak dobrze — wszak posługiwałem się nimi tylekroć. Na moich dłoniach wyczuć można jeszcze zgrubienia od ich uchwytów. Widzę dwie ociosane belki różnej długości... Zbyt długo żyłem tutaj, by nie być świadomym celu, jakiemu posłużą...


Aflegan / Ambroxoli hydrochloridum (06563) - rejestr leków - skład, opinie, działanie\nRejestr leków » Skład, działanie i opinie » Aflegan / Ambroxoli hydrochloridum (06563)\nAflegan / Ambroxoli hydrochloridum (06563)\nLek o nazwie Aflegan (Ambroxoli hydrochloridum). Formia: roztwór do wstrzykiwań. Jego skład : Ambroxoli hydrochloridum. Podmiotem odpowiedzialnym jest PharmaSwiss Ceska Republika s.r.o.. Produkt jest zarejestrowany (procedura: NAR), a jego zezwolenie na sprzedaż ważne do: Bezterminowy.\nPodmiot odpowiedzialny: PharmaSwiss Ceska Republika s.r.o.\nZezwolenie nr: 06563\nSubstancje czynne / skład: Ambroxoli hydrochloridum\nMoc / stężenie substancji czynnej: 7,5 mg/ml\nForma leku: roztwór do wstrzykiwań\nambroxoli hydrochloridum - Ambroksol (łac. ambroxol) – organiczny związek chemiczny, lek mukolityczny, który działa przez zwiększenie ilości i zmniejszenie lepkości śluzu. Stosowany w leczeniu stanów chorobowych z produkcją lepkiego śluzu w drogach oddechowych. Jest czynnym metabolitem bromheksyny, działa od niej jednak znacznie silniej.\nFlucinar N / Fluocinoloni acetonidum + Neomycini sulfas (02826)\nBrieka / Pregabalinum (22795)\nSymletrol / Letrozolum (19854)\nNeurovit / Thiamini hydrochloridum + Pyridoxini hydrochloridum + Cyanocobalaminum (174/17)\nSermion / Nicergolinum (01557)\nCezarius / Levetiracetamum (18977)\nSkilarence / Dimethylis fumaras ()\nSumetop / Metoprololi succinas (23790)\nNortivan Neo / Valsartanum (21080)\nSuvaxyn Parvo/Ery / Szczepionka przeciw parwowirozie i różycy świń, inaktywowana (2682)


Ośrodek wypoczynkowy - Wyspa na Jezioraku\nOśrodek Wypoczynkowy BOSMAN znajduje się w Iławie na malowniczej wyspie Wielka Żuława, która jest największą wyspą śródlądową w Polsce. Usytuowana jest ona na najdłuższym w Polsce jeziorze - Jezioraku.\nCałość jest częścią Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego stanowiącego cenny fragment tzw. "Zielonych Płuc Polski".\nJednym słowem jest to raj dla ludzi ceniących niczym niezmącone piękno natury, ciszę i spokój. Jeśli szukasz hucznych imprez i lubisz głośną muzykę, to nie jest miejsce dla Ciebie.\nNaszym gościom oferujemy piękne drewniane domki 2, 4 i 5 osobowe (nie posiadamy domków trzyosobowych) w cenie od 50 zł od osoby za dobę. W każdym domku znajduje się łazienka z prysznicem i WC oraz TV LCD/LED, lodówka, czajnik elektryczny, naczynia i sztućce.\nPonadto w domkach 4 i 5 osobowych znajduje się aneks kuchenny z kuchenką gazową, garnkami oraz patelnią, umożliwiający przygotowanie podstawowych posiłków. Akceptujemy zwierzęta domowe, nie pobieramy za nie żadnych dodatkowych opłat (tylko prosimy to uszanować i po nich sprzątać). Rezerwacja na podstawie zaliczki 30% wartości pobytu.\nDla gości lubiących aktywny wypoczynek przewidzieliśmy wiele atrakcji, za które nie pobieramy dodatkowych opłat:\n- dla najmłodszych plac zabaw (duża trampolina, huśtawki, zjeżdżalnie, piaskownice z zabawkami, karuzela),\n- stół do bilarda, mega szachy,\n- boisko do koszykówki, boisko do siatkówki, mini boisko do piłki nożnej, stół do tenisa stołowego, sprzęt do badmintona, piłki,\n- miejsce specjalnie przeznaczone na ognisko z dużą wiatą, ławkami, przygotowanym drewnem oraz patykami,\n- posiadamy też małe grille, których można używać przy domkach (przed każdym domkiem jest duża drewniana ława i ławki),\n- udostępniamy też szachy, warcaby i inne gry planszowe, karty do gry oraz książki z naszej mini biblioteki,\n- własna nieduża plaża z wydzielonymi kąpieliskami dla dzieci i dorosłych oraz przystanią wodną i pomostami (1/3 plaży jest piaszczysta z łagodnym zejściem do wody, 2/3 trawiasta).\nW Ośrodku znajdują się także wypożyczalnia sprzętu wodnego oraz rowerów:\n- rower wodny czteroosobowy 25 zł/godz., 100 zł/ doba,\n- łódka wiosłowa max. czteroosobowa 10 zł/godz., 50 zł/doba,\n- kajak dwuosobowy 10 zł/godz., 50 zł / doba\n- motorówka bez uprawnień od 100 zł / godz.\n- leżaki oraz dmuchane zabawki do wody (materace, piłki, koła itp.) 5 zł/doba,\n- rowery 10 zł/godz., 50 zł/doba.\nPrzy wypożyczeniu dłuższym niż jedna doba, koniecznie zapytaj o rabat! :)\nW naszym Ośrodku znajduje się także urządzony w niepowtarzalnym klimacie bar, z wygodnymi kanapami stołem bilardowym i piłkarzykami.\nW ofercie baru znajdują się dania typu fast-food, domowe obiady, słodycze, napoje oraz piwo. Bar i recepcja czynne od 9:00 do 22:00.\nOśrodek (łącznie z parkingiem na samochody) jest ogrodzony. Parking jest bezpłatny i znajduje się blisko domków. Łączność ze stałym lądem zapewnia prom, który pływa na żądanie w godz. od 8:00 do 20:00 (w cenie 25 zł za samochód w jedną stronę) oraz łodzie motorowe, które pływają kilkanaście razy dziennie w godz. od 9:00 do 20:00 (w cenie 5 zł od osoby w jedną stronę). Ośrodek "BOSMAN" czynny jest od maja do końca września.\nBOSMAN - Ośrodek Wypoczynkowy na wyspie Wielka Żuława\ntel. 0-89 648-28-54\ntel. kom. 604-485-919\nFirma Wielobranżowa 23\nNumer konta: 45 1020 5040 0000 6402 0095 8488\nZapytaj o wolny termin lub zarezerwuj


Przysmaki Karolki: października 2009\nBursztynowa jesien ze sloiczka\nLubie w sobotni czy niedzielny poranek zjesc na sniadanie swieza bulke z dzemem, popic ja aromatyczna, czarna kawa. Nigdzie sie wtedy nie musze spieszyc, nic nie musze robic, delektuje sie chwila, bo wiem, ze przeciez nie bedzie trwac wiecznie. Mam ochote ja zatrzymac, ale to przeciez niemozliwe.\nMoze wlasnie dlatego uleglam pokusie i w tym roku jak jeszcze nigdy zamienilam sklepowy dzem, na taki ktory wychodzi spod mych rak.\nW kilku sloiczkach zamknelam smaki i aromaty lata. Teraz zamykam ostatnie promienie slonca, bo slonce w tym tygodniu bylo dla nas naprawde hojne. Chwilami czulam sie tak, jakby zaraz miala przyjsc wiosna zamiast szarej jesieni czy mroznej zimy. Taka aura dodawala mi sil i ochoty do dzialania, wiec bez wiekszego wysilku przeszukalam ponownie moj magiczny schwek i z kilkoma pustymi sloiczkami powedrowalam do kuchni. A tam powstawal moj cudowny dzem z dyni i poparanczy. Jego aromaty wirowaly w powietrzu, wypelnialy powoli caly dom swa slodycza. Teraz ja zamykam je w malym sloiczku.\nGdy za pare tygodni otowrze go na sniadanie pewnie za oknem bedzie juz pochmurno i szaro, i wtedy przypomni mi sie piekna, pelna cieplych barw jesien, bursztynowa i zlota jak moj dziesiejszy dzem.\nDzem z dyni i pomaranczy\n1kg dyni pokrojonej w kostke\n2-3 pomarancze pokrojone w kostke bez bialych czesci\n100-200g brazowego cukru\notarta skorka z 2 pomaranczy\nDynie zalewamy woda i gotujemy do miekkosci.\nZ pomaranczy scieramy skorke, a pomarancze kroimy na kawalki pozbawiajac je bialych blonek. Dodajemmy do miekkiej dyni, wsypujemy cukier. Ilosc cukru zalezna jest od slodkosci jaka chcemy uzyskac. Wszystko gotujemy tak dlugo az odparuuje caly plyn, a dzem uzyska odpowiednia konsystencje. Ja umiescilam garnek w piekarniku (200°C na 1 godzine).\nGdy chcemy aby dzem byl bardziej jednolity mozemy go lekko zmiksowac.\nPod sam koniec dodajemy starta skorke z pomaranczy, imbir i cynamon do smaku.\nJeszcze goracy dzen przekladmy do wyparzonych sloiczkow, zakrecamy, odwracamy do gory dnem i odstawiamy do wystygniecia.\nDzem ten przygotowalam w ramach Festiwalu dyni organizowanego przez Bez oraz akcji Spizarnia organizowanej przez Pele\nAutor: karolka o 17:35\nEtykiety: cynamon, cytryna, dynia, imbir, owoce, pomarancza, przetwory/spizarnia, warzywa\nBuleczki z Hotelu Parker House w Bostonie czyli Weekendowa Piekarnia # 48\nCiesze sie bardzo, ze w tej edycji Weekendowej Piekarni udalo mi sie przylaczyc do wspolnego pieczenia. Przyznaje, ze sprawia mi to coraz wiecej radosci.\nTym razem radosc z tych buleczek miala tez Viki, ktora brala czynny udzial w ich pieczeniu. Wlasciwie ograniczyla sie do jednaj czynnosci, ale jakze waznej :D Z wielkim poswieceniem smarowala buleczki maslem, a potem gdy juz wyciagalam je z piekarnika to wlasnie Viki probowala ich jako pierwsza. Buleczki byly jeszcze gorace gdy niepostrzezenie jedna z nich zniknela razem z Viki za drzwiami kuchni. Po chwili winowajczyni wrocila proszac o nastepna.\nPrzyznam, ze dluzej na nie czekalysmy niz zjadalysmy. Buleczki znikaly w oka mgnieniu i byly naprawde bardzo smaczne.\nCiesze sie tez, ze ten odcinek WP przypada w dokladnie drugie urodziny mojego skromnego bloga.\nPoczatek byl dosc ciezki przyznaje, ale od tamtej pory wiele sie zmienilo, zmienil sie przede wszystkim moj blog.\nZ tej okazji chcialabym podziekowac tym ktorzy do mnie zagladaja i tym, ktorzy pozostawiaja swoje komentarze, ktore sprawiaja mi wiele radosci i sa dowodem Waszej sympatii.\n1 lyzeczka drozdy instant (10g swiezych)\n30g plynnego masla\n15g plynnego masla do smarowania\nDrozdze rozpuszczamy w polowie mleka i odstawiamy na 5 minut.\nReszte mleka mieszamy z 30g masla, jajkiem i cukrem.\nMake mieszamy ze sola, dodajemy do niej rozpuszczone drozdze i reszte skladnikow. Zagniatamy do chwili jak powstanie gladkie i elastyczne ciasto. Wkladamy do miski wysmarowanej maslem i odstawiamy na 1,5 godziny az podwoi swoja objetosc.\nPo tym czasie ciasto rozwalkowac na prostokat o wymiarach 20x40cm. Pociac go na 4 paski o szerokosci ok. 5 cm, a nastepnie kazdy pasek podzielic na 4 czesci. W ten sposob otrzymamy 16 prostokatow.\nKazdy prostokat smarujemy stopionym maslem i skladamy na pol posmarowana strona do srodka. Prostokaty skladamy tak by wierzchnia czesc wystawala o 1 cm i ukladamy je na blasze dosc luzno jeden za drugim, tak by opieraly sie o ta wystajaca czesc.\nOdstawiamy na 30 minut . Calosc znow smarujemy stopionym maslem.\nPieczemy w piekarniku nagrzanym do 220°C przez okolo 15-20 minut az sie zrumienia.\nBuleczki najlepiej smakuja gdy sa jesszcze cieple.\nZa ten wspanialy przepis dziekuje Atince, ktora byla gospodynia 48 juz edycji WP\nO ile ziemniaki uwielbiam od zawsze, o tyle z dynia zaprzyjaznilam sie dopiero rok temu w czasie Festiwalu dyni. Moja dyniowa przygoda zaczela sie od zupy, ale zaraz potem zaczelam probowac jej w innych potrawach.\nMinal rok i znow mamy dyniowe swieto, ktorego gospodynia podobnie jak przed rokiem jest Bea. Poniewaz to dzieki Niej i Jej wspanialej akcji polubilam dynie, to pomyslalam sobie, ze na otwarcie przygotuje cos innego niz zupa. Na nia jeszcze bedzie czas ;)\nPrzepis znalazlam w zakupionej przypadkiem francuskiej gazetce "Maxi cuisine 10/11 2009" i od razu mialam ochote go wyprobowac. Wprowadzilam jednak pare zmian mi. zastepujac ziemniakami cukinie, ktorej akurat nie mialam.\nZapraszam wiec na moje jesienne placuszki, czestujcie sie :)\nPlacuszki z dyni i ziemniakow\nbrokul - okolo 125g\npare galazek tymianku\nBrokul myjemy, dzielimy na male rozyczki i wrzucamy do gotujacej sie wody na 5 minut. Odsaczamy.\nDynie obieramy, kroimy w kostke i podobnie jak brokul gotujemy we wrzatku przez okolo 10 minut. Odcedzamy i robimy puree. Poniewaz dynia bedzie bardzo wodnista mozemy puree wysuszyc na rozgranej patalni.\nZiemniaki obieramy i scieramy na tarce o srednich oczkach.\nLaczymy ze soba brokul, ziemniaki i dynie. Dodajemy posiekana i podsmazona wczesniej cebulke. Doprawiamy sola, pieprzem i galka. Dodajemy jajko, make i tymianek.\nFormujemy rekoma male placuszki i smazymy je na oliwie z obu stron na zloty kolor.\nPlacuszki podajemy gdy sa jeszcze cieple. Najlepiej smakuja ze sosem pomidorowo-cebulowym albo z chutney'em cebulowym.\nPrzepis zamieszczam w ramach "Ziemniaczanego sezonu 2009" zorganizowanego przez Olge Smile oraz "Festiwalu dyni", ktorego gospodynia jest Bea.\nEtykiety: brokul, dynia, nalesniki/placuszki, warzywa, wydarzenia blogowe, ziemniaki\nSuflet lekki jak piorko, niczym puch. Jest jak delikatny powiew wiatru. I choc jesienny wiatr do delikatnych nie nalezy, ja dzis gotuje na przekor pogodzie. Zamknelam szczelnie okna wiec niestraszne mi ani wiatry, ani dzisiejszy chlod. Dzis w moim domu jest przyjemnie i cieplo, a moje danie lekkie jak chmurka.\nGdy robilam swoj pierwszy suflet w zyciu byla to totalna katastrofa. W piekarniku prezentowal sie wspaniale. Gdy go wyciagalam bylam pewna, ze wzbudzi podziw M, ale w chwile pozniej nagle moj cudowny suflet najzwyczajniej w swiecie upadl. Nie byl wcale taki zachwycajacy jak sie tego spodziewalam. Totalne niepowodzenie!\nI wlasnie wtedy odkrylam sekret udanego sufletu, ktory tkwi w prawidlowo ubitej pianie, ktora dodajemy do ciasta tuz przed nalozeniem go do foremek. Od tamtej pory suflet mi nie straszny i po dzis dzien robie go bez strachu, ze nagle opadnie jak jesienne liscie z drzew.\nskladniki na 3 porcje\n300g maczytych ziemniakow\nZiemniaki szorujemy, a nastepnie gotujemy w mundurkach. Po ugotowaniu nalezy je obrac i jeszcze cieple przecisnac przez praske.\nDodajemy 50g masla, ktore powinno sie ladnie polaczyc z cieplymi ziemniakami. Potem dodajemy zoltka, pokrojona w kostke szynke i starty drobno parmezan. Doprawiamy sola, pieprzem i galka.\nBialka ubijamy na piane. Piana nie moze byc ani zbyt mocno ubita, ani za slabo.\nUbite bialka laczymy z masa ziemniaczana. Najpierw dodajemmy 1/3 piany, delikatnie mieszamy, a natepnie dodajemy reszte bialek. Delikatnie laczymy calosc.\nForemki do sufletow dokladnie smarujemy pozostalym maslem i wypelniamy je ciastem. Ciasto nakladamy dokladnie na srodek foremek, nie wyrownujemy do brzegow, nie gladzimy.\nAby suflet lepiej wyrosl nalezy zrobic palcem rowek wzdluz brzegow foremki.\nForemki wkladamy do piekarnika nagrzanego wczesniej do 180°C i pieczemy przez 20-25 minut. Suflet powinien sie ladnie zrumienic. W czasie pieczenia nie otwieramy piekarnika!\nPrawidlowo zrobiony suflet nie powinien nam upasc po upieczeniu.\nPodajemy ze salatka np z rukoli i parmezanu lub z mlodego szpinaku.\nPrzepis zamieszcaam w ramach zabawy "Ziemniaczany sezon 2009" zorganizowanej przez Olge z blogu Smak imprezy\nAutor: karolka o 11:50\nEtykiety: cos na zab, warzywa, wydarzenia blogowe, wytrawne wypieki, ziemniaki\nJa i przetwory to dosc nietypowe zestawienie. Nigdy przedtem sie za takowe nie bralam, az do tego roku.\nSama nie moge w to uwierzyc, ale to juz kolejny raz gdy znikam w moim magicznym schowku w poszukiwaniu sloiczkow. Przestawiam to i owo w nadziei, ze jednak cos znajde. Nie sadzilam, ze to bedzie tak trudne zadanie, to trudniejsze niz przygotowanie powidel, ktore chcialam do nich ponakladac.\nPrzez kilka dni z rzedu karmilam rodzine roznymi rarytasami sloiczkowymi, ktore znalazlam w schowku, by moc przystapic do dziela. W koncu udalo sie!\nZ zapasem sliwek i innych potrzebnych mi skladnikow zamknelam sie w kuchni, gdzie kroilam, wazylam, smazylam, az w koncu zaczelam wyjadac.\nSliwki w czekoladzie, na ktrore przepis znalazlam na blogu "Bea w kuchni", okazaly sie tak pyszne, ze nagle znalazlam kompana do wyjadania w osobie mojej Corki. Musialam szybciutko ponapelniac sloiczki, bo jeszcze troche nic by nie zostalo. Dzieki temu ta zima bedzie bardzo slodka i czekoladowa.\nZachecona sukcesem sliwek w czekoladzie, za namowa mojej Mamy, zrobilam jeszcze jedne powidla sliwkowe z lekkim aromatem orzechowym. Wykorzystalam fakt, ze zostalo mi sie troszke pustych sloiczkow.\nW ten oto sposob moge z czystym sumieniem stwierdzic, ze sliwkowe smaki i aromaty beda nam towarzyszyly do nastepnej jesieni, kiredy to pewnie znow bede szalala w kuchni z kolejnymi przepisami.\n2,5 kg wypestkowanych dojrzalych sliwek wegierek\nokoło 700 - 800 g cukru\n2 opakowania cukru z wanilia lub nacieta laska wanilii - opcjonalnie\n50 - 100 g kakao Deco Morreno - moze byc inne\n1 tabliczka 100 g gorzkiej lub deserowej czekolady - najlepsza z zawartoscia 70% kakao\nSliwki zemlec w maszynce do miesa, smazyc, dodajac cukier, do uzyskania pozadanej konsystencji. Pod koniec smazenia dodac kakao i polamana czekolade. Smazyc jeszcze kilka minut. Przekladać do wyparzonych sloiczkow, zamknac wyparzonymi pokrywkami i studzic ustawione do gory dnem.\n2,5 kg sliwek\n6 orzechow wlaskich w lupinie\n500g cukru - w oryginale bylo 700g\nSliwki kroimy na cwiartki, zasypujemy je cukrem. Dodajemy do nich orzechy wloskie w lupinie i cytryne pokrojona na cwiartki oraz gozdziki. Mozna dodac gozdziki w calosci, ja zmiazdzylam je w mozdzierzu. Wszystko razem mieszamy i smazymy do uzyskania odpowiedniej konsystencji.\nNajlepiej wlozyc sliwki do takiego naczynia, ktore mozna uzywac w piekarniku. W ten sposob sliwki pieczemy w temperaturze okolo 200°C, mieszamy od czasu do czasu. Dzieki temu kuchenka nie bedzie brudna ;)\nPrzed wlozeniem powidel do sloikow wyciagamy orzechy i cytryne. Gdy powidla sa gorace wystarczy tylko zakrecic sloiki i odstwaic je do wystygniecia do gory dnem.\nPrzepis dodaje do akcji Spizarnia organizowanej przez Pele\nEtykiety: cytryna, czekolada, orzechy, owoce, przetwory/spizarnia, sliwki


Niełatwe życie dobrego samarytanina w Chinach | Zapiski z Chin\nZapiski z Chin » Chiny » Niełatwe życie dobrego samarytanina w Chinach\n29 October, 2011 | 9 komentarze(y)\nZapewne większości Czytelników moich zapisków znana jest biblijna opowieść o dobrym Samarytaninie. Dziś więc trochę o ‘chińskich’ Samarytaninach przy okazji smutnej historii.\nOtóż dwa tygodnie temu jednym z największych miast południowych Chin, w mieście Foshan (佛山) znanym z porcelany, chińskich sztuk walk oraz – głównie w ostatnich 30 latach – prężnie rozwijających się licznych chińskich firm, w wyniku nieszczęśliwego wypadku zginęła dwuletnia dziewczynka Wang Yue. Zginęła na skutek obrażeń, jakie poniosła w wyniku potrącenia przez dwa samochody.\nTym, którzy byli w Chinach i którzy mieli okazję pojeździć szczególnie po chińskiej prowincji jest wiadome, że jazda często przypomina jazdę bez trzymanki. Sygnalizacja świetlna stanowi miły – bo kolorowy i mrugający – przerywnik na trasie, zamiast zatrzymywać się na skrzyżowaniu lepiej nacisnąc na klakson, dając w ten sposób sygnał ‘zbliżam się, komu życie miłe niech uważa‘ i wsłuchując się, czy nie dosłyszymy innego klaksonu (wtedy trzeba ocenić, czy na kursie kolizyjnym jest mniejszy (phi, jedziemy dalej bez zdejmowania nogi z gazu) czy większy pojazd (oho, nie ma lekko, trzeba zwolnić i go przepuścić). Mimo tych specyficznych zasad rządzących ruchem na chińskich drogach wypadki nie ogłąda się nieprzerwanie – mimo wszystko chińscy kierowcy jakoś się w tym wszystkim odnajdują, wywołując czasami ochy i achy wystraszonych obcokrajowców przyzwyczajonych do zupełnie innych reguł.\nTym niemniej 13 października doszło do tragedii, tym większej, bo pokazującej pewien szerszy problem, z którym ostatnio zmagają się Chiny.\nWang Yue na chwilę przed potrąceniem przez pierwszy samochód.\nWróćmy jednak do nieszczęśliwego wypadku.\nOto w feralny czwartek 13 października około godziny 17.30 na jednym z marketów budowlanych (mam tu na myśli olbrzymie hale, gdzie wydzielone są sklepy i sklepiki) bawiącą się na wewnętrznej drodze Yueyue potrąca samochód (tzn mianbaoche – czyli ‘samochóch chleb’ – to od kształtu tego typu pojazdu). Przejeżdza przednimi kołami, zatrzymuje się na chwilę, po czym rusza ponownie, przejeżdżając przez dziewczynkę tylnymi kołami. Nikt nie rusza na pomoc leżącej na jezdni Yueyue. Nie robi tego żaden z 18 (!) przechodzących czy przejeżdzających obok ludzi. Co więcej, dziewczynka zostaje potrącona przez jeszcze jeden samochód (ciężarówkę). W końcu 19 osoba, starsza kobieta zbierająca śmieci zatrzymuje sie i pomaga dziewczynce odciągając ją na pobocze i krzykiem wzywając pomoc. 7 minut po pierwszym potrąceniu. I zapewne kilka minut za późno, bo dziewczynka po długiej walce w szpitalu umiera 21 października…\nPytanie, jakie dzisiaj stawiają sobie ludzie w Chinach brzmi – czy jesteśmy już tak zimnokrwiści, że nie interesuje nas to, co nie dotyczy nas samych, czy może to efekt wcześniejszych wydarzeń, gdy osoby pomagające innym znajdowały się potem w ogniu oskrżeń i zmuszane były do wypłaty odszkodowań poszkodowanym?\nWiele osób pamięta jeszcze historię Peng Yu, młodego mężczyzny, który w roku 2006 w mieście Nankin (Nanjing) pomógł starszej kobiecie potrąconej przez jednego z pasażerów wysiadających z autobusu. Historia zakończyła się nie podziękowaniem mężczyźnie, a pozwaniem go i obciążeniem winą za wypadek (starsza kobieta zażadała ponad 136 tysięcy RMB odszkodowania). Sąd, mimo braku dowodów, obciążył mężczyznę częścią tej sumy – każąc mu początkowo pokryć 40% z tej sumy. Po odwołaniach i długiej batali sądowej Peng Yu ostatecznie zapłacił 10% tejże sumy. Za to, że pomógł kobiecie.\nzdjęcie PengYu, http://tupian.hudong.com/s/南京徐老太/xgtupian/1/5\nSytuacja jest dziwna do tego stopnia, że podskoczyła np. sprzedaż kamer instalowanych w samochodzie – unika się w ten spoób pozwów przez ludzi, którzy stwierdzą, że zostali potrąceni przez samochód (dzięki kamerze zainstalowanej w autobusie wybronił się przez fałszymi oskarżeniami kierowca autobusu w mieście Nantong, który zatrzymał się, by pomóc leżacej przy drodze starszej kobiecie, która później – jak można się domyślić – oskarżyła go o spowodowanie wypadku).\nMniej szczęścia ma mężczyzna z miasta Tianjin, który w roku 2009 zatrzymał samochód, by pomóc starszej kobiecie, która upadła na drodze. Został przez kobietę oskarżony o spowodowanie wypadku i mimo braku jakichkolwiek dowodów i braku udowodnienia mu spowodowania wypadku został wyrokiem sądu w tym roku wezwany do zapłaty ponad 100 tysięcy RMB odszkodowania. Od wyroku odwołał się, obawiam się jednak, że skończy sie podobnie jak w przypadku Peng Yu, czyli zostanie zobowiązany do wypłaty pewnego procentu od tej kwoty.\nTakich przypadków było znacznie więcej, co odstrasza ludzi od udzielania pomocy tym, którzy takiej pomocy potrzebują. Bardziej przezorni, jak pewna kobieta, która pomogła 90-letniemu mężczyźnie w mieście Jinan, biorą świadków, którzy w razie czego zaświadczą, jak naprawdę wszystko wygladało i że osoba pomagająca jest rzeczywiście pomagająca, a nie tą, która doprowadziła do wypadku. W tym wypadku kobieta została oczyszczona z fałszywych oskarżeń, kiedy to mężczyzna najpierw jej podziękował, potem zaś – po rozmowie z synem – zmienił zdanie i oskarżył kobietę o spowodowanie wypadku. Dzięki świadkom, jakich zawołała zanimi udzieliła mężczyźnie pomocy, wybroniła się.\nPojawiły się więc i rady, aby przed pomocą komukolwiek nagrać wszystko na telefon komórkowy – najlepiej żeby sam poszkodowany do ‘kamery’ powiedział, że sam upadł, ewentualnie – że osoba udzielająca mu pomocy nie spowodowała wypadku…\nWpis z kategorii: Chiny · Tagi: blog o Chinach, China, Chiny, dobry Samarytanin, notatki o Chinach, o Chinach, Peng Yu, Polacy w Chinach, Polak w Chinach, Wojtek Szymczyk, zapiski z Chin, Zapiski z Panstwa Srodka\n9 komentarze(y) do wpisu: "Niełatwe życie dobrego samarytanina w Chinach"\nNo tak, historia tej maleńkiej dziewczynki jest porażająca. Ciekawe jaka spotka kara obu kierowców, którzy doprowadzili do tego nieszczęścia.\nCiekawe czy to spowoduje jakieś zmiany prawne. I ciekawe, czy zacznie się w Chinach “europeizowć” ruch drogowy? Z perspektywy pieszego użytkownika drogi rzeczywiście jest to najbardziej stresujący element jak się tam przebywa.Tak to postrzegam ja i zapewne sporo osób to potwierdzi.\nObserwując sposób prowadzenia samochodów przez Chińczyków, mam wrażenie, że kierują tak jak chodzą, tzn wszystko jest dozwolone w kierowaniu samochodem i manewrowaniu nim tak jak by się było pieszym…\nBardzo wzruszyła mnie historia małej dziewczynki. W chińskich mediach było na ten temat głośno.\n2011/10/30 at 11:31 am\nSama historia jest dla mnie niesamowicie wstrząsająca. Oglądnąłem w internecie nagranie z kamery przemysłowej. Jak dla mnie – niepojęta sprawa.\nRozmawiałem na ten temat z kolegami – myślisz Wojtku, że możliwe jest, by kierowca furgonetki nie zauważył dziewczynki – bo takie głosy właśnie pojawiały się w rozmowach z moimi kolegami. Ja mam wrażenie, że było tam na tyle jasno, a dziewczynka była na tyle duża, że kierowca ją widział (albo przynajmniej powinien widzieć: bo tego gdzie dokładnie patrzał, kamera przemysłowa przecież nie pokaże).\nCzy jest w Chinach podobne do Polskiego prawa zarządzenie by pomoc ludziom poszkodowanym w wypadku była obligatoryjna?\nDruga sprawa, która mnie ciekawi: czy taka sytuacja, jaką opisujesz, to kwestia innego podejścia do życia ludzkiego ogólnie (bo słyszy się takie opinie, że Chiny i duża część Azji prezentują podejście pt. “jednostka się nie liczy, liczy się naród/wspólnota”)? Mnie się wydaje, że to nieco zbyt daleko idące wnioski, ale skoro mam okazję zapytać wprost 🙂\nNo i ostatnia sprawa – myślę tak sobie, że może taka znieczulica (piszę tutaj teraz jedynie o okolicznościach wypadku w mieście Fusham) to nie jest efekt tymczasowy? Efekt związany z niesamowicie dynamicznie rozwijającą sie gospodarką, ludźmi zabieganymi i nie myślącymi praktycznie o niczym innym niż o tym, by zarobić więcej, by piąć się po szczeblach kariery? Może to właśnie dynamiczne przemiany wolnorynkowe spowodowały kryzys zaufania (na podobnej zasadzie co w Polsce we wczesnych latach ’90 – w związku z wieloma biznesami, nieuregulowanymi strefami, firmami upadającymi co chwilkę, “biznesmenami” spod ciemniejszych gwiazd itp). Pamięta, że w filmie “Gry uliczne” (jeśli nie pomieszałem tytułów) jest na końcu scena, w której młodego człowieka ktoś zasztyletowuje w centrum miasta (Kraków) w biały dzień wiosną, lub latem. Chłopak się wykrwawia na oczach widzów. Czytałem wywiad z osobą z ekipy i okazało się, że scena ta kręcona była kilka razy, bo filmowcy nie mogli uwierzyć, że nikt się nie zainteresował “rannym” (kamera filmowała z daleka, nie było jej widać). Mną to dość wstrząsneło. Ale mam wrażenie, że teraz w Polsce jest zdecydowanie lepiej jeśli chodzi o pomóc osobom poszkodowanym w wypadkach, pobitym etc. Może więc i w Chinach sytuacja zmieni się na lepsze (szczególnie, że słyszałem, że historia tej dziewczynki wstrząsnęła chińskim społeczeństwem).\n2011/11/03 at 6:56 am\nStas – ano zobaczymy, pierwszy kierowca dostal zarzuty spowodowania wypadku ze skutkiem śmiertelnym, o drugim nie wiem na razie, jakie mu zarzuty zostaną postawione.\nCo do ruchu – dla Obcokrajowca ruch na chińskich drogach może być stresujący, dla samych Chińczyków taki nie jest.\nZhongguo – śmiem twierdzić, że prowadząc samochód Chińczycy pozwalają sobie nawet na więcej, niż jako piesi 🙂 Ta samowola jest wprost proporcjonalna do wielkości samochodu, jaki się prowadzi (bo też kto ‘podskoczy’ kilkunastotonowej ciężarówce? Poza – oczywiście – samobójcą?)\nMaciek – czy kierowca nie widział dziewczynki? To możliwe – mógł być zmęczony i patrzył gdzieś w bok, albo rozmawiał przez telefon). Co nie zmienia faktu, że po przejechaniu po niej przednimi kołami mógł i powienien zareagować – być może by ją uratowano.\nObligatoryjnego obowiązku pomocy nie ma. A i problemy ludzi, którzy pomagali innym (o czym zresztą piszę), by potem zostać oskarżonym o spowodowanie wypadku spowodowały, że ludzie się zrobili mniej współczujący i chętni do pomocy.\nCzy to efekt tymczasowy? Mam nadzieję, że tak. To w koncu nie tak, że wszyscy Chińczycy są tak obojętni, jak tych 18 osób, które minęły tą dziewczynkę, nie interesując się nią zupełnie. Świadczy o tym i reakcja ludzi komentujących to wydarzenie (choć też trzeba wziąć poprawkę, że od reakcji i komentarzy w internecie do rzeczywistej pomocy w takiej sytuacji droga jest daleka).\n2011/11/07 at 7:29 pm\nNiezauważenie dziewczynki jak mniemam nie jest (nie będzie) w procesie okolicznością łagodzącą? Można w Chinach rozmawiać podczas jazdy przez telefon bez zestawu głośnomówiącego? (choć jak czytałem, człowiek rozmawiający przez telefon i tak jest tak niesamowicie zaabsorbowany rozmową, że to czy trzyma telefon przy uchu, czy też rozmawia przez zestaw głośnomówiący jest często sprawą drugorzędną).\nKtoś mi ostatnio mówił, że w Rosji bardzo popularne teraz jest montowanie kamery w samochodzie, tak by w razie wypadku mieć czarno na białym, jak wyglądała sytuacja. A jak jest w Chinach?\n2011/11/09 at 11:58 am\nMaciek – hmm, musiałbym porobić jakieś zdjęcia, bo rozmowa przez telefon prowadząc samochód to naprawdę małe piwo w porównaniu z tym, co niektórzy kierowcy wyczyniają 😉 I – oczywiście – można przez telefon rozmawiać zupełnie legalnie. Tak jak np sadzać kilkuletniego szkraba na siedzeniu obok kierowcy (i tak – nie ma obowiązku korzystania z żadnych fotelików – na nie dopiero powstaje ‘moda’ z akcentem na właśnie słowo ‘moda’ bo biorąc pod uwagę ich ceny mało który Chińczyk może sobie na nie pozwolić). Tak po prawdzie, to ja z tym problemu nie mam – w końcu każdy powinien być odpowiedzialny za siebie i swoich najbliższych (a więc jeśli nie chcesz zapinać pasów, to nie zapinaj, Twój problem). Czyli dopóki nie zagrażasz innym, rób co Ci się podoba – ale pamiętaj, że ponosisz pełną odpowiedzialność, jeśli w wyniku Twoich działań ucierpi ktoś inny.\nZ kamerami zaś masz wzmiankę Maćku w moim tekście – głośny był przypadek pewnego kierowcy autobusa, który dzięki zainstalowanej kamerze uniknął bezpodstawnych oskarżeń o spowodowanie wypadku.\n2011/11/16 at 12:35 pm\nNo cóż, jesli chodzi o foteliki, zapinanie pasów i tym podobne sprawy – to myślę, że podoba mi się taka dowolność. Ludzie powinni sami decydować o sobie samych – będąc świadomymi ryzyka oczywiście (i ubezpieczyciel powinien mieć prawo w jakiś sposób zmniejszać kwotę wypłaconą z ubezpieczenia na leczenie).\nW sumie mogłem się domyśleć, że te kamery to nie tylko w razie pomocy przy wypadku, ale również w razie wzięcia udziału w kolizji – to wydaje się nawet sensownym posunięciem. Mnie po prostu zdziwiło ostatnio jak wiele filmów z kolizji drogowych jest kręconych z perspektywy kabiny kierowcy – ale teraz takie postępowanie jest dla mnie oczywiste.\nMarta Pieniążek says:\n2012/01/01 at 12:14 pm\nWow, serdeczne gratulacje gigantycznego sukcesu. Fajnie jest poczytać troche ciekawostek z tak daleka i to pisane przez osobę – kolegę z podstawówki. Super! Jeszcze raz gratuluję i wszystkiego dobrego w Nowym 2012 roku. Marta Pieniążek\nMarto – dzięki za odwiedziny i życzenia noworoczne! Z tym sukcesem to nie wiem za bardzo o co chodzi – ja sobie spokojnie żyję i od czasu do czasu piszę na blogu:-)


Międzynarodowa konferencja naukowa upamiętniająca 320 rocznicę rozpoczęcia budowy cieszyńskiego konwentu bonifratrów\nKonferencja zgromadziła liczną publiczność. Przybyli przedstawiciele świata nauki, lokalni politycy oraz mieszkańcy ziem Śląska Cieszyńskiego z obydwu stron Olzy. Wysłuchano siedmiu referatów odnoszących się do historii bonifratrów na Śląsku. W przerwach toczono interesujące dyskusje na temat źródeł do badań historii zakonu w Europie Środkowej.\nNa konferencji odbyła sie również promocja najnowszego wydawnictwa konwentu - książki konferencyjnej, zawierające pełne teksty wszystkich wystąpień Bracia miłosierni - życie w służbie chorych i potrzebujących.\nDruk wydawnictwa konferencyjnego dofinansowany został przez Zarząd Powiatu Cieszyńskiego w ramach realizacji zadania publicznego Organizacja miedzynarodowej konferencji naukowej z okazji 320 rocznicy rozpoczęcia budowy klasztoru i szpitala bonifratrów w Cieszynie oraz 100-lecia służby bonifratrów w odrodzonej Polsce wraz z wydaniem wydawnictwa konferencyjnego. Całość kosztów wyniosła 6 301,63 zł zaś dofinansowanie Zarządu Powiatu Cieszyńskiego 2 400 zł (38,09%).


AleKlasa | Archiwa: budownictwo - AleKlasa\nArchiwa: budownictwo - AleKlasa\nW pracowni projektowej… Architekt Jego praca polega na wykonaniu projektów budowy, rozbudowy i modernizacji obiektów budowlanych To dzięki jego wyobraźni powstają imponujące wieżowce, przestronne galerie handlowe, oryginalne stadiony i obiekty przemysłowe. Od niego zależy kształt, kolor, funkcjonalność i wytrzymałość obiektu. On decyduje jak rozplanowane będą pomieszczenia w domku jednorodzinnym, jakie rozwiązania konstrukcyjne zastosować, jaki zostanie użyty materiał do jego budowy, jak duże będą okna, gdzie umieszczone drzwi, jakiego kolor będzie elewacja\nChcesz budować mosty, lotniska, domy? Jesteś dobry z matematyki i fizyki, potrafisz pracować w zespole? Jeśli tak, to powinieneś studiować budownictwo. To kierunek trudny, wybitnie dla umysłów ścisłych, ale z dużymi perspektywami pracy – to tłumaczy jego popularność. Sztuką nie jest dostanie się na te studia, ale utrzymanie na nich. Najważniejsza jest wytrwałość i wiara we własne możliwości. Wielu studentów z powodzeniem je kończy mając za sobą kilka warunkowych dopuszczeń. Praca współczesnego inżyniera


Od 1 lipca 2018 r. zwolnienia lekarskie wyłącznie w formie elektronicznej - Biurokooperacja - Blog\nKażdego przedsiębiorce zatrudniający pracowników prędzej czy później dopadnie nieobecność pracownika spowodowana chorobą. Od 1 lipca zwolnienia lekarskie będą wystawiane jedynie w systemie elektronicznym. Aby je otrzymywać przedsiębiorca musi założyć swój profil na Platformie Usług Elektronicznych ZUS. Elektroniczny formularz dostępny jest na stronie www.zus.pl. Po jego wypełnieniu należy potwierdzić swoją tożsamość osobiście w oddziale ZUS lub przy użyciu elektronicznego podpisu zaufanego lub profilu zaufanego ePUE.\nKto ma obowiązek założenia PUE?\nKażdy pracodawca zatrudniający powyżej 5 osób ma obowiązek założyć profil PUE. Pozostali pracodawcy są zwolnieni z tego obowiązku, ale dobrowolnie mogą również z niego korzystać. Pracodawca informuję swojego pracownika czy korzysta z profilu PUE, czy też pracownik będzie musiał dostarczyć zwolnienie w formie papierowej.\nGdy lekarz wystawi e-ZLA, to natychmiast widoczne jest ono w ZUS. Jeżeli pracodawca posiada profil na PUE, to zwolnienie lekarskie będzie dla niego widoczne najpóźniej następnego dnia. W tym przypadku pracownik już nie musi się martwić dotrzymaniem 7-dniowego terminu, w którym musi dostarczyć zwolnienie do zakładu pracy. Jeżeli natomiast pracodawca nie korzysta z profilu PUE, to wówczas pracownik od lekarza dostanie wydrukowane e-ZLA. Zwolnienie może zostać wydrukowane dopiero po jego zatwierdzeniu, aby informacje na bieżąco trafiały do ZUS.\nWypłata zasiłku chorobowego przez ZUS\nPracodawca wysyła do ZUS Z-3 lub Z-3a. Jeżeli pracodawca korzysta z profilu PUE, to nie ma obowiązku przesyłać do ZUS e-ZLA. Jeśli nie korzysta z profilu jest zobowiązany do przesłania do ZUS wydrukowanego zaświadczenia e-ZLA wraz z adnotacją o dacie dostarczenia zwolnienia do zakładu pracy.\nZarówno pracodawca jaki i ZUS maja prawo przeprowadzić kontrolę u pracownika, który jest nieobecny w pracy z powodu choroby. Niejednokrotnie pracodawca dowiadywał się o chorobie pracownika dopiero 7 dnia jego nieobecności, gdyż w takim terminie pracownik miał obowiązek dostarczyć zwolnienie do zakładu pracy. Dzięki zmianom ustawy ZUS zarówno pracodawca jak i ZUS będą mogli szybciej zweryfikować zasadność przebywania na zwolnieniu lekarskim i przestrzeganie zaleceń w nim zawartych.


Umowa o roboty budowlane – lex-pol.pl\nUmowa o roboty budowlane jest uregulowana głównie przepisami kodeksu cywilnego od art. 647 i następne. Jednak w odniesieniu do pewnych kwestii stosuje się odpowiednio regulacje umowy o dzieło ( np. skutki opóźnienia się przez wykonawcę z rozpoczęciem robót lub wykończeniem obiektu albo wykonywania przez wykonawce robót w sposób wadliwy lub sprzeczny z umową, do rękojmi za wady wykonanego obiektu, prawo inwestora do odstąpienia od umowy przed ukończeniem obiektu).\nUmowa o roboty budowlane, to umowa której skutkiem jest powstanie obiektu budowlanego, przebudowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego. Dlatego nie mają charakteru umów budowlanych umowy o sprzątanie placu budowy, ochronę placu budowy, czy dostarczanie materiałów budowlanych. Nie uznaje się także za podwykonawcę przedsiębiorstwa, które dostarcza tylko niezbędne sprzęty wykorzystywane w procesie budowy, np. rusztowania, koparki, dźwigi. Tego typu prace wiążą się z innymi rodzajami umów np. mowa o dzieło, umowa zlecenia, umowa o świadczenie usług.\nUmowę o roboty budowlane zawiera się w formie pisemnej ( jedynie dla celów dowodowych, oznacza to, że brak formy nie powoduje bezwzględnej nieważności umowy).Stronami umowy są co do zasady inwestor oraz wykonawca. Prawo jednak nie wyklucza możliwości zawarcia umowy przez generalnego wykonawcę z podwykonawcą.\nZgodnie z kodeksem cywilnym przez umowę o roboty budowlane wykonawca zobowiązuje się do oddania przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i z zasadami wiedzy technicznej, a inwestor zobowiązuje się do dokonania wymaganych przez właściwe przepisy czynności związanych z przygotowaniem robót, w szczególności do przekazania terenu budowy i dostarczenia projektu, oraz do odebrania obiektu i zapłaty umówionego wynagrodzenia.\nPrzepisy dość ściśle określają wzajemne prawa i obowiązki stron. Do obowiązków wykonawcy należy oddanie przewidzianego w umowie obiektu, wykonanego zgodnie z projektem i zasadami wiedzy technicznej. Do pojęcia projektu budowlanego należy zastosować przepisy dotyczące prawa budowlanego, gdyż brak jest kodeksowej definicji tego pojęcia. Natomiast pojęcie zasad wiedzy technicznej odnosi się do norm określonych nie tylko przepisami prawa , ale także określoną wiedzą specjalistyczną, szczególnie z zakresu budownictwa. Ponadto wykonawca powinien wykazać się należytą starannością przy wykonywaniu tego typu umów.\nDo obowiązków inwestora należy przygotowanie robót, w tym przekazanie terenu budowy, dostarczenie projektu, odebranie obiektu, a także zapłata wykonawcy wynagrodzenia. Obowiązek dostarczania projektu warunkuje możliwość faktycznego rozpoczęcia robót. Odpowiednio wcześniejsze dostarczenie projektu umożliwia wykonawcy zapoznanie się z projektem, ewentualne zgłoszenie uwag oraz odpowiednie przygotowanie się do prac budowlanych. Brak spełnienia powyższych obowiązków przez inwestora może skutkować opóźnieniami w realizacji projektu bez winy wykonawcy. Biorąc powyższe pod uwagę należy dodać, że to inwestor jest zobowiązany do uzyskania pozwolenia na budowę, a także do uzyskania pozwolenie na użytkowanie obiektu budowlanego i przykazania go właścicielowi lub zarządcy przy oddawaniu go do użytkowania.\nPrzepisy kodeksu cywilnego umożliwiają zapłatę wynagrodzenia wykonawcy po wykonaniu pewnych umówionych etapów robót. W tym celu dokonuje się tzw. odbioru częściowego, który umożliwia dalsze prace wykonawcze. Po zakończeniu całej inwestycji inwestor dokonuje odbioru wykonanego projektu budowlanego, a następnie zapłaty wynagrodzenia końcowego. Jeżeli jednak strony umówiły się na wynagrodzenie ryczałtowe, wykonawca nie może żądać podwyższania wynagrodzenia, chociażby w czasie zawierania umowy nie można było przewidzieć rozmiaru lub kosztów prac ( stosuje się tu analogicznie przepisy dotyczące umów o dzieło ).\nProblematyczne w praktyce było wykonanie tzw. prac dodatkowych, które nie stanowiły treści umowy o roboty budowlane. Sąd Najwyższy w jednym z orzeczeń ( orzeczenie SN z dnia 5 grudnia 2006r., II CSK 327/2006 ) przyjął stanowisko, w którym zaznacza, że jeżeli wykonawca wykonał konieczne roboty, nieprzewidziane wprost w umowie, to należy mu się zapłata, choćby nie została zawarta dodatkowa umowa.


Wszystkie produkty marki BLANX\nWłoskie pasty do zębów marki Blanx - luksus w zasięgu ręki\nWłoska marka Blanx jest znana z produkcji renomowanych i cenionych na świecie past do zębów, a także innych preparatów o działaniu wybielającym. Luksusowe kosmetyki zostały zaprojektowane z myślą o osobach o najwyższych wymaganiach. Jako że białe zęby są marzeniem wielu osób o wysokim poczuciu estetyki, marka Blanx wyszła naprzeciw potrzebom i stworzyła produkty, które spełniły oczekiwania konsumentów we Włoszech jak i na całym świecie. Innowacyjne formuły preparatów wybielających w naturalny i nieszkodliwy sposób pozwalają przywrócić biel zębom, co przyczynia się do znacznego zwiększenia samooceny i poczucia własnej wartości. Uśmiech jest najpiękniejszą reakcją, jaką możemy uzyskać od innych - wychodząc z takiego założenia, włoska firma zdecydowała się na produkcję łatwych w użyciu i bazujących na naturalnych składnikach past do zębów. Produkty marki Blanx dostępne w postaci niewielkich tubek wyposażone w praktyczne dozowniki nie zajmują wiele miejsca i są niezwykle łatwe w użytkowaniu. Każdy kto myślał o rozjaśnieniu zębów, z pewnością wie, jak kosztowne okazują się profesjonalne zabiegi wybielające. Firma Blanx będąc czujną na uwagi i potrzeby Klientów wyprodukowała pasty i kosmetyki wybielające, które z powodzeniem mogą być stosowane w warunkach domowych. Dodatkową zaletą past Blanx jest ich łatwa dostępność w drogeriach stacjonarnych oraz marketach. Większość past wybielających posiada zbyt wysoki poziom ścieralności, aby były odpowiednie do codziennego użytkowania. Kosmetyki włoskiej marki oparte na bazie naturalnych składników mają delikatne właściwości ścierające, dzięki czemu mogą być użytkowane tak często, jak tradycyjne pasty oczyszczające\nWybielanie zębów dostępne dla każdego - poznaj bestsellerowe serie past do zębów od Blanx\nMarka Blanx funkcjonująca na rynku kosmetycznym od wielu lat, doskonale porusza się w dziedzinie stomatologii, dzięki czemu tworzy produkty wysokiej jakości i w zgodzie z obowiązującymi standardami. Firma zdobyła uznanie wśród Klientów dzięki swojej bogatej ofercie produktów przeznaczonych do higieny jamy ustnej. Najchętniej wybierane pasty to: Blanx pasta do zębów wybielająca, Blanx Med pasta do zębów aktywna ochrona szkliwa czy Blanx Sensitive pasta do zębów wrażliwych. To co sprawia, że pasty wybielające od Blanx są skuteczne i chętnie wybierane przez klientów, to nietypowe i drogocenne składniki roślinne. Innowacyjna formuła past Blanx została oparta na bazie porostu islandzkiego. Jest to pierwszy całkowicie bezpieczny składnik naturalnie wybielający zęby bez skutków ubocznych, takich jak ścieranie i osłabienie szkliwa. Jako że środowisko Islandii jest nieskażone chemicznie, porosty tam rosnące posiadają cenne właściwości zdrowotne, a ponadto są źródłem wielu substancji aktywnych. Pasty Blanx to nie tylko preparaty o działaniu wybielającym - wszystkie produkty mają również właściwości ochronne. Porost islandzki oraz jony fluoru zawarte w pastach, takich jak Blanx Classic pasta do zębów wybielająca czy Blanx Anty-Osad pasta wybielająca przeciw osadom skutecznie usuwają przebarwienia po kawie, herbacie czy papierosach. Pasty Blanx zapobiegają powstawaniu kamienia nazębnego, a także hamują rozwój chorób jamy ustnej, takich jak próchnica czy paradontoza. Produkty Blanx polecane są przez Światową Organizację Zdrowia W.H.O. Wybrane kosmetyki włoskiej marki zawierają w sobie mikrosfery - czyli drobiny pozyskane z porostów islandzkich zawierające w sobie składniki aktywne. Cząsteczki wnikając w strukturę zębów posiadają właściwości antyzapalne i antybakteryjne, dzięki czemu szkliwo jest mocne i odporne na uszkodzenia.\nWartością marki Blanx jest pasja oraz zaangażowanie w procesie tworzenia bezpiecznych past wybielających. Firma wypuszczając na rynek kosmetyczny swoje pierwsze produkty chciała stworzyć kosmetyki, które przywracałyby zębom naturalną biel, ale bez ryzyka uszkodzenia szkliwa czy dziąseł. Nietypowe składniki roślinne zawarte w pastach pielęgnują zęby, zapewniają skuteczną ochronę przed bakteriami, wspomagają remineralizację szkliwa oraz działają wzmacniająco. Marka systematycznie poszerza swoją ofertę oraz wprowadza nowe produkty i kosmetyki do higieny jamy ustnej. W ofercie Blanx znajdziemy pasty wybielające przeznaczone do delikatnych dziąseł, jak np. Blanx pasta do zębów delikatne dziąsła czy do ochrony szkliwa Blanx Med pasta do zębów aktywna ochrona szkliwa. Produkowanie kosmetyków, które zapewnią zdrowy i piękny uśmiech - to najważniejszy cel marki Blanx.\nPasty Blanx nagradzane na świecie\nPasty Blanx to produkty chętnie wybierane przez konsumentów i specjalistów w dziedzinie stomatologii. Marka jest laureatem wielu prestiżowych konkursów: Eko-Laur Konsumenta 2009, Joy Trendy 2009 (Kategoria: Styl Życia - Nagroda JURY), InStyle Best Beauty Buys 2010 (Kategoria: Ciało - Piękny Uśmiech - Wybór redakcji), InStyle Best Beauty Buys 2011 (Kategoria: Ciało - Piękny Uśmiech), Laur Konsumenta 2011, InStyle Best Beauty Buys 2012 (Kategoria: Ciało - Zęby), Prix de Beauté Cosmopolitan 2012 (Kategoria: Kosmetyki apteczne), Złoty Laur Konsumenta 2013, Prix de Beauté Cosmopolitan 2013 (Kategoria: Nutrikosmetyki i kosmetyki apteczne - Nagroda JURY), Best of Beautytester 2013 (Kategoria: Kosmetyki apteczne i nutrikosmetyki), InStyle Best Beauty Buys 2013 (Kategoria: Ciało - Zęby), Top Marka 2013, Joy Trendy 2014 (Kategoria: Styl Życia, nagroda czytelniczek), Laur Konsumenta - Lider Dekady Konkursu, InStyle Best Beauty Buys 2014, Men's Health Produkt Roku 2015, InStyle Best Beauty Buys 2015.\nW drogerii internetowej horex.pl znajdziesz najchętniej kupowane produkty marki Blanx, takie jak np. Blanx pasta do zębów wybielająca, Blanx Med pasta do zębów aktywna ochrona szkliwa, Blanx Extra White Intensive pasta do zębów mocno wybielająca, Blanx Classic pasta do zębów wybielająca, Blanx Sensitive, pasta do zębów wrażliwych, Blanx pasta do zębów delikatne dziąsła i wiele innych. Robiąc zakupy w naszym sklepie możesz liczyć na szybką wysyłkę nawet w 24h oraz darmową dostawę od 150 zł. W drogerii internetowej horex.pl znajdziesz ponad 600 marek - nie zwlekaj więc i zapisz się do naszego newslettera, aby być na bieżąco z nowymi promocjami i rabatami kosmetycznymi!\nDla kompletnej ochrony (1)\nDla wrażliwych zębów (2)\nPasty wybielające (14)\nDla palących (1)\nNaturalne wybielanie zębów (2)\nBlanx White Shock Intensywny System Wybielający (50 ml)\n63,49 zł 51,99 zł\nBlanx pasta do zębów wybielająca (75 ml)\nBlanx Men pasta do zębów wybielająca (75 ml)\nBlanx Nordic White Pasta do zębów wybielająca (75 ml)\nBlanX Med Non-Abrasive Whitening Toothpaste wybielająco-ochronna pasta do zębów (75 ml)\nBlanX Glam White – 6 dniowa kuracja wybielająca (40 ml)\nBlanx – White Shock Płyn do płukania jamy ustnej (500 ml)\nBlanx Coco White pasta do zębów (75 ml)\nBlanx Pasta do zębów Med Białe Zęby (75 ml)\nBlanx pasta do zębów wybielająca Black (75 ml)\nBlanx Extra White ekskluzywne serum wybielające do zębów (50 ml)\nBlanx pasta do zębów wybielająca (50 ml)\nBlanx pasta do zębów wybielająca White Shock (75 ml)\nBlanx Med pasta do zębów aktywna ochrona szkliwa (100 ml)\nBlanx Sensitive pasta do zębów wrażliwych (75 ml)\nBlanx Classic pasta do zębów wybielająca (75 ml)


Miód nie dla niemowląt | Ochoroba.pl\nCzy wiesz, że Twoje dziecko nie powinno spożywać miodu?\nMiód jest znany ze swoich antybakteryjnych i przeciwzapalnych właściwości. Spożycie miodu jest więc zalecane przez specjalistów zajmujących się żywieniem zarówno dzieciom jak i osobom starszym. Nie dotyczy to jednak dzieci poniżej 12 miesiąca życia, dla których miód stanowi poważne zagrożenie.\nSpożycie występującej w miodzie bakterii Clostridium botulinum może spowodować u niemowląt (poniżej pierwszego roku życia) ciężką chorobę zwaną botulinizmem (niekiedy dla określenia tej choroby używa się również określenia ?botulizm"). Chorobę tę powodują przetrwalniki bakterii przedostające się do organizmu niemowlęcia i rozwijające w nim komórki bakteryjne. Te z kolei namnażają się w jelitach i uwalniają toksyny. Choć stężenie przetrwalników Clostridium Botulinum w miodzie jest niewielkie, szczególnie narażone na tego typu zatrucie są niemowlęta. Powodem jest nie rozwinięta jeszcze flora jelitowa, która jest zbyt słaba, by zwalczyć bakterie rozwijające się w układzie pokarmowym.\nBotulinizm niemowlęcy może skutkować paraliżem ramion, nóg lub tułowia. W ciężkich przypadkach zatruć może nawet dojść śmierci. Zdarza się to w 10-25 proc. przypadków z powodu niewydolności oddechowej, powiązanego z tym zapalenia płuc czy zatrzymania akcji serca.\nW przypadku botulinizmu niemowlęcego wszystko zależy od organizmu niemowlęcia. Przeważnie mija kilka dni (do tygodnia) zanim pojawią się pierwsze objawy choroby. Są to:\nwątle ramiona i nogi,\nciągle zmęczenie (letarg),\nW przypadku wystąpienia podobnych objawów u naszego dziecka, należy jak najszybciej skontaktować się z lekarzem.\nJak zapobiegać botulizmowi i jak go leczyć?\nNależy przede wszystkim nie narażać dzieci na zatrucie poprzez dosładzanie miodem podawanego im pokarmu.\nW Irlandii wynaleziono lek, który podaje się w celu zwalczania toksyn. Ponadto w przypadku zatruć stosuje się leczenie samych objawów, na przykład wentylację płuc w przypadku niewydolności oddechowej. Wynaleziona została szczepionkę przeciwko botulinizmowi, jednak zdania co do jej skuteczności są podzielone, ze względu na wiele efektów ubocznych.\nNie tylko botulinizm\n- Również z innych powodów miód nie jest zalecany dzieciom poniżej 12 miesiąca życia - mówi dietetyk Aneta Czerwonogrodzka z Kliniki Pediatrii i Endokrynologii Szpitala Dziecięcego w Warszawie. - Ma on silne działanie alergiczne i może niestety uczulać. Poza tym jest źródłem cukrów prostych, do których lepiej jest dziecka w tym wieku jeszcze nie przyzwyczajać. Dosładzanie miodem posiłków dla dzieci przyzwyczaja je do słodkiego smaku i może skutkować w przyszłości nawykiem słodzenia. Pamiętajmy również, że miód ma wysoką ilość kalorii i spożycie go może stanowić zbędny naddatek energetyczny i powodować nadmierny przyrost masy ciała u dzieci, prowadząc do nadwagi. Zbyt dużo cukrów prostych, a za mało tłuszczy w diecie dziecka, może poza tym stać się powodem przewlekłych biegunek tzw. biegunek pędraków. Występują one u dzieci w wieku od szóstego miesiąca do piątego roku życia.\nPonadto spożycie tych węglowodanów skutkuje szybkim wzrostem poziomu glukozy we krwi i równie szybkim jego spadkiem. Wywoływać to może, także u starszych dzieci, rozdrażnienie, pobudzenie i płaczliwość.\nŁyżka miodu - dar dla zdrowia\nMiód łagodzi stresy\ndieta dzieci niemowlę ciężki oddech u dziecka zatrucie miodem miód dziecko botulinizm tokstyny karmienie dzieci botulizm dziecko a miód zaburzenia widzenia u dziecka przewlekła biegunka biegunka biegunka pędraków dieta dziecka wymioty


Czyszczenie konserwacja projektora EIKI EIP-1500T\nWykonujemy okresowe konserwacje i czyszczenie projektorów EIKI EIP-1500T\nSKU: 1199 Kategoria: Konserwacja Projektorów Tagi: czyszczenie, EIKI EIP-1500T, konserwacja, projektor\nOFERTA okresowe konserwacje i czyszczenie projektorów EIKI EIP-1500T\nW naszym warsztacie w Katowicach czyścimy filtry powietrza i w razie potrzeby wymieniamy je. Konserwujemy projektory EIKI EIP-1500T przy standardowych przeglądach oraz przy każdej wymianie lampy. Na specjalnym stanowisku usuwamy kurz i zabrudzenia z optyki – soczewek, pryzmatów, luster, filtrów polaryzacyjnych. Sprawdzamy i oczyszczamy powierzchnię chipu DLP. Diagnozujemy koła kolorów pod kątem zabrudzeń kolorowych filtrów i zużycia powierzchni ciernej rotora.\nUkład chłodzenia lampy, chipu DLP i elektroniki projektora EIKI EIP-1500T.\nKażde wyłączenie projektora EIKI EIP-1500T bez odpowiedniego schłodzenia niesie ze sobą ryzyko wewnętrznych uszkodzeń. Także praca w trudnych warunkach jak zapylenie, kurz, dym tytoniowy, słabo wentylowane pomieszczenia, praca pod sufitem w gorących salach.\nW trakcie przeglądów rzutników EIKI EIP-1500T znajdujemy:\nZwracamy szczególną uwagę na układ chłodzenia rzutnika EIKI EIP-1500T. Po demontażu przeprowadzamy oględziny zużycia kanałów powietrznych i wentylatorów. Sprawdzamy poziom hałasu i częstotliwość uruchamiania wiatraków.


Polityka cookies (ciasteczek) | Działamy Dalej\nDziękujemy za korzystanie z serwisu DzialamyDalej.pl\nZapewniamy, że dokładamy wszelkich starań w celu zapewnienia najwyższego poziomu ochrony prywatności użytkowników serwisu.\nJeżeli zapisałeś się na nasz newsletter – będziemy go wysyłać nie częściej niż raz w miesiącu. W każdej chwili można oczywiście się z niego wypisać. Podanie danych osobowych ograniczyliśmy do minimum – zaledwie adresu e-mailowego. Masz więc gwarancję, że podane informacje będziemy wykorzystywać tylko do tych celów.\nWitryna DzialamyDalej.pl wykorzystuje pliki „cookies” oraz inne rozwiązania techniczne służące do zbierania informacji dotyczących wizyt w serwisie, jak np. adres IP, typ przeglądarki, typ systemu operacyjnego. Informacje te wykorzystywane są wyłącznie w celach technicznych, związanych z obsługą działania Serwisu oraz w celu zbierania ogólnych informacji statystycznych o użytkownikach, m.in. po to aby zweryfikować, które informacje cieszą się największą popularnością oraz w jaki sposób możemy naszą witrynę ulepszyć. Dane te mogą być udostępniane podmiotom upoważnionym na podstawie obowiązujących przepisów prawa jedynie w razie naruszenia praw wydawcy serwisu, próby włamania lub innego działania na jego szkodę.


Rebranding Żywiec Zdrój. Żywioł – nowa marka na rynku wód. | CODES Strategie Marek\nby CODES on Lut 15, 2012 • 20:51 Brak komentarzy\nRebranding czy nowa marka\nFirma Żywiec Zdrój przeprowadza rebranding i poinformowała o zmianie nazwy handlowej wody gazowanej. Jak można się dowiedzieć z wypowiedzi przedstawicieli firmy, rebranding u lidera sprzedaży na rynku polskim, związana jest z chęcią podkreślenia cech produktów gazowanych. Orzeźwienie, odpowiednia ilość gazu, wielkość bąbelków oraz smak to cechy, które pod nową nazwą Żywioł będą lepiej prezentowane konsumentom, niż pod dotychczas stosowaną marką handlową Żywiec Zdrój.\nStudiując etykiety, można znaleźć informacje dotyczące miejsca wydobycia wody. Woda gazowana firmy Żywiec Zdrój wydobywana jest w Mirosławcu z ujęcia św. Jana oraz w Rzeniszowie z ujęcia S-3. Z tego można wnioskować, że woda z tych ujęć będzie sprzedawane pod marką Żywioł. Natomiast niegazowana woda Żywiec pochodzi z ujęcia Pilsko w Jeleśni koło Żywca. Woda niegazowana będzie sprzedawana dalej pod powszechnie znaną i uznaną marką Żywiec Zdrój. Jej rebranding nie dotknie.\nZ wypowiedzi przedstawicieli firmy Żywiec Zdrój wynika, że powodem zmiany marki jest jej repozycjonowanie. Pozycjonowanie to pojęcie marketingowe, które mówi o tym do kogo produkt jest kierowany, na jakim rynku i co go wyróżnia. Repozycjonowanie to zmiana strategii marketingowej, czyli albo nowa grupa docelowa, nowy rynek albo nowy wyróżnik produktu. Ale czy na pewno Żywioł to repozycjonowanie? Rebranding i decyzja o odświeżeniu wizerunku dotyczy wyłącznie wody gazowanej oraz gazowanych produktów smakowych. Tylko, że nie jest to prosty rebranding marki, jak mówi przedstawiciel firmy, tylko pełna zmiana wizerunku. Tak więc, na rynku pojawi się zupełnie nowa marka w miejsce produktów oferowanych dotychczas pod marką Żywiec Zdrój. Produkty gazowane mają stopniowo znikać z oferty marki Żywiec Zdrój. Poza likwidacją obejmie je totalny rebranding.\nRebranding może mieć różne przyczyny. Powody takich działań mogą być dwa, albo firma chce rozszerzyć portfolio ofertowe i wprowadzić nową markę, albo po prostu musi wprowadzić nową markę. Jeżeli chce, to czemu pisze o wyłącznie o rebrandingu wizerunku, czemu informacje są dość lakoniczne i tajemnicze? Gdy wprowadzamy na rynek nową markę, korzystamy z każdej okazji, aby szybko ją wylansować. Całość bardziej wygląda jak działania PR w sytuacji kryzysowej, niż budowa nowej oferty i planowy rebranding.\nTeoretycznie możliwe jest, że rebranding związany ze sprzedażą marek. Może w przyszłości Danone z jakiś powodów może chce sprzedaż markę Żywiec Zdrój lub Żywioł a jednocześnie chce pozostać na polskim rynku. Rebranding jest do tego niezbędny. Podział na dwie marki takie działanie by uzasadniał. Jest to jednak bardzo mało prawdopodobna hipoteza, bo Danone bardziej działa w roli przejmującego niż sprzedającego udziały rynkowe.\nRebranding i wprowadzenie nowej marki kosztem już istniejącej, nie jest zjawiskiem powszechnym, wręcz firmy działające na rynku polskim panicznie boją się takich ruchów. Uważają, że zawężanie asortymentu poprzez rebranding może wiązać się z utratą udziałów rynkowych. Co więcej, likwidacja asortymentu u lidera rynkowego z własnej woli, jest wyjątkowo nietypowym przypadkiem. Czy są więc przyczyny, dla których Żywiec Zdrój musi zrezygnować z produkcji wód gazowanych i gazowanych produktów smakowych pod dotychczasową marką? Dlaczego przeprowadza rebranding uznanej marki? Dlaczego w jej miejsce wchodzi nowa marka Żywioł?\nRebranding a wizerunek marki\nŻywiec Zdrój nie ma obecnie problemów wizerunkowych ze swoją marką. Badania przeprowadzone czas jakiś temu, wykazywały tylko niewielką niezgodność z opisem na etykiecie zawartości chlorków, fluoru i wapnia. To nie miało i nie ma wpływu na wizerunek i reputację marki. Rebranding nie jest więc zależny od kłopotów wizerunkowych. Słowny znak towarowy Żywiec Zdrój jest zarejestrowany na spółkę Żywiec Zdrój SA, więc ograniczenia prawne w tym zakresie nie mogą być powodem takich działań jak rebranding. Chyba że chodzi o prawa używania oznaczenia geograficznego Żywiec. Skąd mogą brać się takie ograniczenia? Zgodnie z ustawą o prawach własności przemysłowej oznaczeń geograficznych można używać w słownych znakach towarowych jeżeli są to: oznaczenia słowne, oznaczenia odnoszące się do określonego terenu i wreszcie oznaczenia, które wykazują zdolność identyfikacji towaru jako pochodzącego z danego terenu. Ten ostatni warunek dotyczy Żywiec Zdrój.\nRebranding związany jest z planami rozwoju firmy. Kosztem około 30 mln zł firma Żywiec Zdrój zbuduje zakład produkcyjny w gminie Radziechowy-Wieprz na terenie województwa Śląskiego. Zakład ma być zlokalizowany na terenie Katowickiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Prasa informowała o planach otworzenia zakładu produkcyjnego do końca pierwszego kwartału roku 2014. Jednak to nie może być powodem zmiany nazwy dla części produktów markowanych znakiem towarowym Żywiec Zdrój. Rebranding nie jest koniecznością. Wynika to z faktu, że pozyskanie wody odbywa się cały czas w okolicach miasta Żywiec i regionu w ten sam sposób nazywanego. Aby firma mogła używać nazwy miasta w słownym znaku towarowym, konieczne jest uzyskanie zgody miasta. Jeżeli produkcja odbywa się w mieście, miasto nie ma podstaw do niewydania takiej zgody. Żywiec Zdrój pomimo, że nie produkuje w samym Żywcu, prawa do używania nazwy Żywiec ma, bo nazwa obejmuje także region, z którego woda pochodzi.\nBranding i rebranding - marki produktów\nRebranding a uwarunkowania prawne\nInną kwestią jest określenie „zdrój”. Potocznie „zdrój” to miejsce wytryskiwania wody lub źródło. W przenośni „zdrój” to ciecz płynąca obficie; strumień; struga. Przestarzale, „zdrój” to miejscowość mająca źródła wód leczniczych. Wiele nazw polskich miejscowości (np. Busko-Zdrój, Krynica-Zdrój), świadczy o występowaniu źródeł wód leczniczych na ich terenie. Wody gazowane i gazowane produkty smakowe pod marką Żywiec Zdrój mogły by wprowadzać konsumentów w błąd i to już uzasadnia rebranding. Choć Żywiec Zdrój do miana wody leczniczej nie aspiruje, znaczenie słowa „zdrój” może uzasadniać rebranding i powołanie do życia marki Żywioł.\nRebranding dotyka także problematyki nazewnictwa. Sama nazwa Żywioł, posiadająca wspólny „morfem” ze słowem Żywiec, co ma nawiązywać do nazwy najlepiej znanej wody w Polsce. Świadczy to o chęci zachowania związku z marką Żywiec Zdrój. Według danych AC Nielsen firma Żywiec Zdrój SA jest liderem sprzedaży w kategorii wód butelkowanych. Firma posiada w ujęciu ilościowym ponad 20%, w ujęciu wartościowym ponad 30% udziałów rynkowych. Ta informacja może sugerować jeszcze jeden powód wprowadzenia nowej marki. Żywiec Zdrój sprzedaje swoją wodę po cenie wyższej od średniej krajowej, więc koncept nowej marki może być kierowany do bardziej masowego odbiorcy i na inną półkę cenową. Wprowadzenie tańszych produktów pod marką Żywiec Zdrój, mogły by mieć negatywny wpływ na pozycjonowanie cenowe wody źródlanej Żywiec Zdrój. Nasuwa się więc wniosek, że rebranding nie tylko jest aspiracją firmy do powiększenia udziałów rynkowych, ale także działaniem chroniącym pozycję cenową głównej marki firmy.\nŻywiec Zdrój jako lider jest firmą, która z założenia chce wpływać na cały rynek. Niezależnie od powodów wprowadzenia nowej marki, decyzja zmiany była na pewno przez firmę mocno przemyślana. Tak poważny rebranding nie jest wynikiem przypadku i impulsu. Konkurencja może spodziewać się tylko bardziej agresywnej walki rynkowej. A jest o co walczyć. Rynek wody mineralnej należy do najdynamiczniej rozwijających się w Polsce i jest największym wśród rynków napojów bezalkoholowych. Każdy procent udziałów rynkowych to miliony złotych. Nawet jeżeli za wprowadzeniem nowej marki stały ograniczenia marki Żywiec Zdrój, inwestycje wskazują, że firma planuje sprzedawać jeszcze więcej wody. I rebranding ma być kluczowym narzędziem tej inicjatywy.\nInne publikacje na temat: rebranding:\nTags: + Brand Identity, + Portfolio Identity, Branding, Pozycjonowanie, Rebranding, Repozycjonowanie, Rozszerzanie marki\nPrevious postStrategia marketingu produktów narodowych. Szkocka whisky. Next postStrategia rynkowa oparta na współdziałaniu firm.


Lot z Warszawy do Kolonii od 2 do 21 lipca\nLot Aktualizacja: 12 maja 2021, 16:36\npiątek\t02 lip 2021\tśroda\t21 lip 2021\tbagaż podręczny w cenie od 163 zł Sprawdź cenę\nSycylijski citybreak! Palermo na wyciągnięcie ręki!od 674 zł Sprawdź Toskania na wakacje! Tanie loty i noclegi w mieście Krzywej Wieży!od 816 zł Sprawdź Weekend w Neapolu! Tanie loty i noclegi w stolicy pizzy!od 663 zł Sprawdź Urlop na pięknej i słonecznej Malcie! od 641 zł Sprawdź\nJeżeli wybierasz się do Niemiec, sprawdź też tanie loty z Krakowa do Hamburga lub tanie loty z Warszawy do Monachium.\nPopularne wyszukiwania: Tanie loty z Szeremietiewa na Okęcie, tanie loty do Nowego Jorku, Okazje na loty na 2 tygodnie, Okazje na loty do Portugalii, Okazje na Maltę, Okazje na loty Ryanair do 200 zł, tanie loty z Warszawy do Malagi, loty z Warszawy do Kolonii, tanie bilety lotnicze, loty krajowe, Loty w Lipcu.


transport kolejowy - HotLink.pl - nowoczesny katalog stron www - 1 -\nJeżeli szukamy usługodawcy dokonującego złożony transport kontenerów, znakomitą propozycję przygotował usługodawca dokonujący przewozy drogą morską, szlakiem kolejowym, a także transport lądowy. Transport kontenerowy i kontener transport dotyczy transportu materiałów tradycyjnych, gdy też w szczególności niebezpiecznych. Warto już aktualnie sprawdzić znaczny zakres usług firmy i zlecić transport morski drobnicy, jak również pełno kontenerowy. Małe ceny, i ...\nData dodania: 31.08.2013 o godz: 17:21\nTransport kolejowy - sfspoland.com\nTransport lotniczy to jedna z dziedzin, którą znajdziesz w ofercie firmy Sfspoland. Każda z proponowanych usług cieszy się duża popularnością, a z naszej oferty dotychczas skorzystali zarówno klienci indywidualni, jak i firmy. Poprzez wiele lat doświadczenia i współpracę z renomowanymi firmami gwarantujemy wysokiej jakości usługi. To właśnie dzięki naszym klientom nieustannie pragniemy powiększać nasz obecny asortyment, jak i kwalifikacje pracowników. ...\nData dodania: 25.01.2017 o godz: 6:01