Jak to się stało, że znalazłeś się w Krasnej?\nGniewomir Skrzysiński: Życie rzucało mnie po świecie – 6 lat w Warszawie, potem Kalifornia, Kostaryka, powrót do Polski, kilka lat w Kielcach, gdzie poznałem Anię. Wtedy postanowiłem powrócić na wieś, wywodzę się spod Cisnej w Bieszczadach.\nPoczątkowo chcieliśmy zbudować chałupę z gliny i słomy, ale zbyt droga okazała się nawet sama działka – nie było nas na nią stać. Pojawiły się jednak oferty kupna gotowych domów, niezamieszkanych od 10–15 lat, zwykle wymagających generalnego remontu, ale stosunkowo tanich. Dom, który wybraliśmy, dał nam szansę zrobienia czegoś, o czym marzyliśmy – można było w nim skromnie mieszkać, a równocześnie cały czas go remontować. Obecnie jest w pełni funkcjonalnym domem.\nSzukaliśmy miejsca z dala od miasta, ale ze względu na to, że prowadzimy sklep internetowy, nie zaszyliśmy się głęboko w Bieszczadach, gdzie kurier miałby problemy z dojazdem, lecz w Krasnej. Tutaj mamy spokój, góry i zieleń, ale do drogi głównej ledwie 500 metrów, a do Krosna 16 kilometrów.\nZimowy trening w Bieszczadach. Takie warunki kształtują osobowość i hartują nie tylko ciało, ale i ducha. Fot. Anna Szeliga\nPogórze Karpackie okazało się dobrym miejscem do życia?\nOsobiście jestem pozytywnie zaskoczony tym, co tu odnalazłem. To niedoceniany rejon, jeśli chodzi o walory przyrodnicze. Nie znoszę biegać po asfalcie, więc dzięki temu poznałem wiele niesamowitych, leśnych zakamarków w promieniu 20 kilometrów od domu, o których, jak sądzę, 80% lokalnej ludności nie ma nawet pojęcia. To fantastyczne miejsca, choćby góra Wysypań, na której jeszcze 50–60 lat temu miejscowi wydobywali ropę naftową. Pewnie nawet nasza chałupa jest konserwowana ropą z tej góry.\nKiedyś o tym rejonie wiedziałem tylko tyle, że niedaleko są słynne Prządki, teraz wiem, że jest wiele więcej cennych miejsc. Równie atrakcyjnych jak te w Tatrach i Bieszczadach.\nJak wspominasz Bieszczady, w których się wychowałeś?\nGdy tam mieszkałem, góry były dużo dziksze. Zmienił się rodzaj turystyki. Niedawno, gdy byłem tam przy okazji Biegu Rzeźnika, to jadąc z Cisnej do Ustrzyk Górnych w zasadzie każdy parking był do granic możliwości zapchany samochodami. I choć ilość turystów w latach 80. i obecnie jest taka sama, to kiedyś ludzie w góry jeździli autobusami, pociągami, a dzisiaj jeżdżą samochodami. Kiedyś było dużo więcej turystów z plecakami. Jako dzieciaki wołaliśmy na plecakowców „stonka”. Dziś mógłbym powiedzieć, że rządzi szarańcza samochodowa.\nKostaryka. Piłka nożna w tym kraju to coś więcej niż religia. Miejscowi z otwartymi rękoma przyjęli mnie do swego lokalnego klubu Deportivo Las Juntas, gdzie byłem pierwszym w historii grającym z nimi gringo, do tego na pozycji bramkarza. Fot. Archiwum Gniewomira Skrzysińskiego\nCo spowodowało, że zająłeś się bieganiem?\nMoja aktywność mocno opierała się na chodzeniu po górach, często wyjeżdżałem na Zakarpacie, Czarnohorę, nie wspomnę oczywiście o Bieszczadach, które miałem na co dzień.\nA bieganie, które teraz uprawiam, wyszło w sumie od piłki nożnej. Zapisałem się do lokalnego klubu Rotar Węglówka, bo chciałem spełnić swoje marzenie, aby choć raz zagrać w oficjalnym meczu w polskiej lidze, nawet jeśli miałaby to być najniższa klasa rozgrywkowa. Sumiennie chodziłem na treningi, nie poddawałem się nawet, gdy nie byłem wystawiany nawet na ostatnie 5 minut. Wreszcie się udało, zagrałem w meczu całą pierwszą połowę. Ale miałem taką zasadę, że jeśli nie gram w meczu, to wracam do domu i robię kilka rundek biegowych w terenie. A ponieważ równocześnie w nowym telefonie zainstalowałem sobie aplikację Endomondo, spodobało mi się, że pokazuje ona różne dane o biegu – czas, trasę, dystans itp. Dodatkowo natknąłem się na Krzyśka, który przeniósł się z Mazur do Krosna, a który był organizatorem różnych biegów. Poznał mnie przez mojego fanpejdża. I zaczęliśmy razem biegać, po raz pierwszy w moich rodzinnych Bieszczadach. To wtedy pierwszy raz w życiu przebiegłem 16 kilometrów i byłem w szoku, że było to możliwe i na dodatek po górach. Wówczas uświadomiłem sobie, że istnieje światek biegów górskich, są jakieś zawody, są wreszcie biegi ultra. I pomyślałem, jak wiele rzeczy mnie ominęło. Wtedy trochę przewartościował mi się świat.\nCo decyduje o tym, że bieganie można polubić?\nNie ma chyba jednoznacznej odpowiedzi. Po bieganiu mimo zmęczenia jestem o 60% lżejszy. Ale to nie oznacza, że biegać do lasu idę po to, by wyrzucić frustrację. Bieganie samotnie w lesie to czas całkowicie dla mnie, mogę przemyśleć wiele rzeczy.\nPodczas biegania muszę być skupiony, wiedzieć, gdzie postawię stopę. Nie biegam po przewidywalnym asfalcie – stawiając kolejne kroki w błocie, na kamieniach, skałach czy liściach nigdy nie można być pewnym, na co się wpadnie, ciało musi być w stanie ciągłego skupienia. Przy pokonywaniu dłuższych dystansów przechodzi się w kontemplację biegu, nawet medytację.\nZarzut wobec sportu często jest taki, że ludzie koncentrują się na wynikach, czasie, rywalizacji. Biegasz dla czasu i wyników?\nW biegach górskich nie ma takiego spięcia, gonitwy za wynikiem, one uczą pokory i respektu. W związku z tym ludzie z tego środowiska są inni. Dla wyników i miejsc biega może kilkanaście procent. Generalnie ludzie biegają, aby osiągnąć jakiś swój mały cel, zdobyć swój mały złoty medal.\nDla mnie osobiście to nie problem. Tym bardziej, że zawody, w których startuję, są trochę inne. To głównie biegi w kategorii ultra, czyli o dystansach dłuższych od maratonu. Tam, aby wygrać, trzeba trenować dwa-trzy razu dziennie, ale mnie to nie dotyczy, za późno zacząłem uprawiać tę dyscyplinę. Owszem, jest w nich element rywalizacji, co dla mnie też jest frajdą, gdyż wyzwala we mnie więcej niż przewiduje norma. Bardziej wypycha ze sfery komfortu, aby przekroczyć siebie.\nDo dzisiaj nawet nie wiem, jakie mam „życiówki” na 5 czy 10 kilometrów. Maraton organizowany dookoła jeziora pokonałem w około 3 godz. 45 minut. Pamiętam, jak dyrektor Wigierskiego Parku Narodowego powiedział, aby rozkoszować się przyrodą wokół, cieszyć krajobrazami. Gdy biegłem, widziałem zawodników, którzy w ciągu kilku chwil potrafili na przestrzeni 100 metrów 3 razy spojrzeć na zegarek. Mnie udawało się nawet kilka razy zatrzymać, aby kontemplować przyrodę.\nWiosną podczas biegu Niepokorny Mnich w Pieninach zachwycałem się, cieszyłem krajobrazami. Gdy podchodziłem pod strome wzniesienie, zobaczyłem przed sobą babcię ubraną w zimowe buty, która niosła jakieś reklamówki. Zapytałem ją, co tu robi, czy może idzie do kogoś w odwiedziny, odpowiedziała, że nie, że tu mieszka. I rzeczywiście za chwilę na wzniesieniu ujrzałem dom, stodołę, łąkę, konia, i pomyślałem – ludzie jednak żyją jeszcze w taki sposób. Zatrzymałem się, nie do końca wierząc w to, co zobaczyłem. Później widziałem zaśnieżoną Babią Górę, która wyglądała jak Kilimandżaro. To są rzeczy, których nikt mi nie zabierze, a których pewnie bym nie przeżył, gdyby nie udział w tych zawodach. To jest trochę taka moja turystyka.\nRealizujesz projekt „Być jak Rarámuri”. Nie jest to norma świata biegowego, który przesiąknięty jest komercją jak wiele innych dziedzin życia. Skąd pomysł na promowanie kultury ludu z odległego świata? Dlaczego chcesz zachęcić ludzi do spróbowania innego biegania?\nNależy zacząć od tego, czym jest bieganie naturalne. Generalnie chodzi o technikę biegu, ułożenie ciała, kadencję, lądowanie na śródstopiu lub przodostopiu, a nie na piętę itd. To jest zewnętrzna warstwa tego stylu biegania, w sumie naturalnego dla naszego organizmu. Rzymianie nie chodzili w adidasach i z podniesioną piętą. Oni chodzili w prostych sandałach, tzw. rzymiankach. Grek Filippides, od którego przebiegnięcia spod Maratonu do Aten wziął się współczesny maraton, przebiegł ten dystans w sandałach.\nChodzi o nawiązanie do pewnych wartości, które są niezmienne. Jeszcze przecież 100 czy 200 lat temu chodzono głównie boso – w zasadzie nikt nie miał butów na podwyższeniu, zamortyzowanych. Warto też podkreślić, że zostaliśmy trochę skrzywdzeni przez amortyzację, bowiem to but wykonuje pracę za nasze mięśnie. W ten sposób w stopie część mięśni po prostu zanika, gdyż nie są używane. Ale chcąc wrócić do tego naturalnego biegania, trzeba robić to umiejętnie. Stąd też mój projekt, aby pokazać ludziom jak to robić, wsparty dodatkowo wiedzą guru biegania naturalnego, Erica Ortona, który „naprawił” niejednego biegacza.\nCzy w Polsce nurt biegania naturalnego jest jakoś obecny?\nWiem, że jest sporo osób, które robią coś podobnego jak ja, biegają na przykład w specjalnym butach, tzw. palczakach. Nurt jest żywy, ale to wciąż biegowa nisza.\nA co z presją biegów na środowisko?\nW parkach narodowych nie wolno biegać w nocy. W biegu Łemkowyna warunkiem jego poprowadzenia przez Magurski Park Narodowy było to, że wszyscy muszą przebiec przez niego w dzień, nie było też na jego terenie rozstawionych żadnych punktów z pożywieniem i wodą.\nDla mnie ważne jest, aby wszystko odbywało się zgodnie z literą prawa i ze zdrowym rozsądkiem. Lokalnie widzę, że o wiele większy problem, a tym samym większą presję wywierają nie biegacze, lecz motory i quady. Niech oni jeżdżą w takich miejscach, aby nikomu to nie przeszkadzało. W Bieszczadach jest człowiek, który ma 30 ha swojej ziemi i na niej zorganizował trasy dla crossu, jest park maszynowy, tam można się zajeździć do woli.\nZwracasz uwagę na jedzenie i ubiór w kontekście biegania. To ważne kwestie?\nWegetarianinem zostałem ponad 16 lat temu. Od momentu przeniesienia się na Pogórze całkowicie przeszedłem na dietę roślinną. Stało się to z pobudek etycznych, gdy uświadomiłem sobie konsekwencje funkcjonowania przemysłu mleczarskiego.\nDodatkowo chciałem zobaczyć, jak mój organizm zachowa się pod względem wytrzymałościowym. Rezultaty okazały się zaskakujące. A gdy wezmę pod uwagę to, że kiedyś byłem dzieckiem astmatycznym i jeszcze jako dorosły miałem problemy, aby przetrzymać wszystkie pylenia, efekt zmiany był niesamowity. Już pierwsza wiosna po odstawieniu nabiału dała wynik – problem zniknął, również problemy skórne, które miewałem. Nabiał przemysłowy miał na mnie negatywny wpływ, ale co zaskakujące także nabiał wytworzony z mleka krów chowanych na wsiach, które mają dostęp do normalnej, świeżej trawy. Po odstawieniu produktów pochodzenia zwierzęcego mój organizm zaczął funkcjonować całkowicie inaczej.\nPrzy intensywnym wysiłku, jakim jest bieganie długodystansowe, ważna jest dieta, czyli to, co dostarczasz ciału jako energię. Indianie Tarahumara, Rarámuri są praktycznie w 100% „roślinożerni”. Dla nich podstawą diety są kukurydza, fasola i nasiona chia (szałwia hiszpańska), które w naszych warunkach można porównać do nasion lnu. Oni na takiej, pozornie ubogiej, diecie mogą dużo biegać. Potrafią przebiec 160 km i nie wyglądają na poważnie zmęczonych. W międzyczasie jednak piją pinole (rozdrobniona kukurydza z wodą i nasionami chia). To niezwykłe paliwo, powstały nawet badania, które pokazały, że to dieta-cud.\nDla mnie ważne jest, jeśli ludzie trochę zaczną zwracać uwagę na to, co jedzą. Celem mojego projektu jest też pobudzanie świadomości i zachęcanie ludzi do myślenia, dzięki któremu możliwe jest dokonywanie zmian.\nJacy są twoi idole sportowi?\nWażna jest osobowość biegacza. Takimi osobami są Anton Krupicka czy Scott Jurek. Anton Krupicka, który jest bardzo dobrym biegaczem i sportowcem, w Stanach nazywany jest biegającym Jezusem. Co zabawne, mnie w Polsce nazywają polskim Krupicką, zapewne ze względu na długie włosy i brodę.\nWażną postacią dla mnie jest też Harry „Gordy” Ainsleigh, który zasłynął z tego, że jako pierwszy przebiegł zawody Western States, które pierwotnie przeznaczone były tylko dla jeźdźców na koniach. Początek tego biegu datowany jest na 1955 r. – początkowo rozgrywany był tylko na koniach, jeźdźcy mieli do przebycia 100 mil w ciągu 24 godzin. Gordy w jednym z takich biegów miał upadek i koń nie mógł dalej biec. Ten incydent spowodował, że mimo wszystko postanowił przebiec te zawody. Wystartował w takim biegu jako jedyny nie na koniu. Nie był świadomy wysiłku, na jaki się zdobył, był bliski rezygnacji z biegu, a warto podkreślić, że w latach 70. XX wieku nie było takich ułatwień jak dzisiaj, gdzie co ileś kilometrów są punkty z jedzeniem i wodą. Ale dobiegł do mety, zmieścił się o kilka minut w limicie czasu, a nawet nie zajął ostatniego miejsca. Western States dał w Stanach początek historii biegów ultra. To, w jaki sposób Gordy opowiada o bieganiu, a także jak postrzega świat przyrody, pokazuje jego życiową mądrość, wyważenie, ale także ogromną siłę i radość z życia. Biega do dziś mimo poważnego już wieku.\nGdy ktoś pyta mnie, jak wyobrażam sobie siebie za kilkadziesiąt lat, to mówię: chcę być taki jak Gordy. On jest dla mnie uosobieniem wolności, a w bieganiu chodzi o wolność. Wielu biegaczy narzeka na taką pogodę, jaką mamy teraz, gdy rozmawiamy, jest upał i bardzo gorąco. Ja lubię taką pogodę, ubieram wtedy zwiewne spodenki, ściągam koszulkę i biegnę. I nic mnie nie ogranicza, chłonę przyrodę całym sobą. Dla mnie to sposób na obcowanie z przyrodą. Jest trochę tak – staję nagi przed Matką Naturą, mam szacunek, respekt dla niej, ale i zarazem taką pewność, że to wszystko się zazębia i współgra ze sobą.\nKrasna, 11 czerwca 2015 r.\nGniewomir Skrzysiński – wywodzi się z Przysłupia w Bieszczadach, spod góry Duże Jasło. Prowadzi jedyny w Polsce internetowy sklep z ukulele. Bhakti jogin, biegacz ultra, weganin, który swoje dokonania prezentuje na stronie ukurun.go-krasna.pl. Mieszka we wsi Krasna na Pogórzu Dynowskim. Obecnie prowadzi projekt „Być jak Rarámuri” facebook.com/BycJakRaramuri.


hiperrealizm: czerwca 2012\nHOLENDERSKI PARADOKS, POLSKI...\nW III tomie „Historii antysemityzmu” pod redakcją Leona Poliakova, w artykule pt. „Holenderski paradoks” autorstwa Philo Bregsteina, który poświęcony jest Holandii, znalazłem niniejszy - bardzo interesujący w polskim kontekście – fragment (str. 106-107):\nW latach osiemdziesiątych odnotowano też, w zupełnie innym tym razem obszarze, wybryki chuligańskie o charakterze antysemickim. Podczas meczów Ajaxu Amsterdam z Feyenoordem Rotterdam wielokrotnie można było (i można nadal) usłyszeć hasła skandowane przez kibiców klubu z Rotterdamu, takie jak: „Ajax żydowski klub”, „Śmierć Żydom” albo „Ajax – do komory gazowej”. Ponadto kibice nosili antysemickie transparenty zarówno na stadionie, jak w mieście. Drużyna z Amsterdamu miała przed wojną rzeczywiście wielu graczy żydowskiego pochodzenia, co zmieniło się, rzecz jasna, całkowicie po 1945 r. Jednak taki wizerunek klubu wydaj się niezniszczalny.\nPodczas wojny w Libanie transparenty kibiców Feyenoordu przypominały transparenty manifestantów antyizraelskich. Nazwa Ajax była na nich zniekształcona w taki sposób, że litery „A” wyglądały jak gwiazda Dawida, a litera „X” przypominała swastykę. Po protestach ze strony STIBA, klub Feyenoord wyraźnie polecił swoim kibicom na łamach wydawanego dla nich pisma, żeby powstrzymali się od wszelkich przejawów antysemityzmu. Policja i wymiar sprawiedliwości, z pewnym wprawdzie ociąganiem, doprowadziły jednak w końcu do tego, że przez kilka lat panował względny spokój.\nW 1987 r. antysemityzm jednak znowu pojawił się na stadionach. Kibice wprowadzili pewne innowacje, wydając małpie okrzyki pod adresem czarnych piłkarzy oraz imitując dźwięk ulatniającego się gazu na widok żydowskich przeciwników. prezes Feyenoordu starał się zminimalizować znaczenie haseł wykrzykiwanych przez kibiców, takich jak: „Polujemy na Żyda”, ponieważ według niego, „Ajax afiszuje się jako żydowski klub”. A to dlatego, że próbując przeciwstawić się „stadionowemu antysemityzmowi”, kibice Ajaxu wymachiwali z kolei izraelskimi flagami. W marcu 1987 r. miały miejsce poważne incydenty, kiedy w pobliżu stadionu w Amsterdamie kibice klubu z Hagi wygrażali mieszkańcom i wyciągali ręce w hitlerowskim pozdrowieniu pod oknami, w których można było dostrzec menorę (chanukiję). Następne spotkanie między tymi dwoma klubami odwołano, a burmistrza Amsterdamu zakazał na jakiś czas wstępu do miasta klubowi z Hagi. W październiku 1989 r., w wyniku eksplozji bomby na trybunach stadionu, zostało rannych dziewiętnaście osób, a w 1999 r. w jedno ze spotkań zostało odwołane z obawy przed zamachem.\nPomimo coraz bardziej energicznych interwencji policji i wymiaru sprawiedliwości, nadal mają miejsce nieraz poważne incydenty. W kilku pojedynczych przypadkach odkryto powiązania pomiędzy kibicami z Holandii, Belgii i Wielkiej Brytanii, których łączą te same sympatie neonazistowskie. Wciąż nie widomo, czy związki te są dziełem przypadku, lecz zwykle odrzuca się hipotezę, zgodnie z którą większość kibiców miałaby być sympatykami skrajnej prawicy. „Stadionowy antysemityzm” wywołał liczne dyskusje w prasie, gdzie zjawisko to jest raczej postrzegane jako „prowokujące zachowania”, które należy wyraźnie odróżnić od „prawdziwego antysemityzmu”. Mówi się zatem raczej o „problemach społecznych” wyrażanych przez zbuntowaną młodzież, która „atakuje obowiązujące tabu”.\n2012-06-28 07:29 (Samsung S5610)\n2012-06-28 07:37 (Samsung S5610)\nAutor: Wojtek Wilczyk o 2:09 PM 2 komentarze: Linki do tego posta\nInna po prostu tradycja, inna tolerancja.\nZe świetnego tomu próz/szkiców „Kopenhaga” Grzegorza Wróblewskiego:\nWystawa duńskiej Fotografii prasowej. Lata 1900-1998. Wiele zaskakujących momentów. (Ołowiany tornister duńskiego narodu!) Lata upadków i wzlotów… Wzruszające zdjęcie wykonane na początku stulecia w kopenhaskim zoo. Tamilska rodzina (egzotyczne stroje i awangardowe fryzury) prezentuje się duńskiej publiczności. W pobliżu hipopotamów, jaszczurek, człekokształtnych małp. W tamtych czasach było to ponoć normalne. Indianie, Murzyni – etniczne spektakle w zoologicznych ogrodach!\nI z podobnego czasu; zdjęcie kopenhaskiej kurwy czatującej w oknie na upragnionego klienta. Wyjaśnienie pod fotografią: w przypadku pojawienia się zainteresowanego w oknie kurwy ukazywała się opuszczona do połowy duńska flaga („Zajęte!”). Bardzo praktyczny sygnał i nikt jakoś nie wpadł na pomysł, że to zniewaga państwa itd. Inna po prostu tradycja, inna tolerancja.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 12:40 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Wojtek Wilczyk o 9:45 AM 4 komentarze: Linki do tego posta\nKraków, ul. Krowoderskich Zuchów, 25.05.2012\nI tak się to wszystko ładnie w barwy narodowe układa...\nTymczasem w świeżo nabytym III tomie „Historii antysemityzmu. 1945-1993” pod redakcją Léona Poliakova (Universitas wycenił to wydawnictwo na absurdalnym poziomie 70 PLN, a po dwóch latach w „taniej książce” cena spadła do 20 zeta), w artykule autorstwa Paula Zawadzkiego, który jest poświęcony Polsce, czytam co następuje (str. 230-231):\nOskarżanie władzy (czy opozycji) lub po prostu przeciwnika o to, że jest Żydem, to motyw stale pojawiający się w polskim życiu politycznym od końca XIX w. Mit żydokomuny i jego różne wersje poprzedzają o pół wieku objęcie władzy w Polsce przez komunistów. Dla niektórych autorów z początku wieku Socjaldemokracja Królestwa Polskiego i Litwy była jedynie nacjonalistyczną agendą żydowską kierowaną przez „socjalitwactwo”. Celowo mieszając to, co przynależy do sfery polityki z tym, co przynależy do sfery kultury, styg matyzacja judeofobiczna, ma w polityce tę wygodną cechę, że zawsze można było znaleźć jakichś Żydów po obu stronach barykady. „już [...] w pierwszych latach komunizmu nie tyle Żyd był wrogiem, co wróg był Żydem” (K. Kersten). Gdy w czasie odwilży w 1956 r. frakcja partyjna zwana „Natolinem”, która chciała być uważana za „czystą rasowo”, nazywała swoich liberalnych przeciwników Żydami, obarczając ich odpowiedzialnością za stalinizm, część społeczeństwa, nie wgłębiając się w te walki na szczycie, uznawała po prostu, że reżim stalinowski jest reżimem żydowskim. Podobnie w latach 1967-1968 czystka wewnętrzna w partii dokonała się pod hasłem polowania na Żydów stalinowskich, a partyzanci, spadkobiercy natolińczyków z 1956 r., potępiali stalinizm drugiej części tego samego aparatu. Gdy przedstawiciele opozycji w drugiej połowie lat 70., w szczególności Komitet Obrony Robotników (KOR), byli często piętnowani przez milicję jako Żydzi lub ofiary syjonistycznej manipulacji, w każdym razie osoby prowadzące działalność antypolską, w łonie Solidarności nie zabrakło prawdziwych Polaków, którzy wskazywali i potępiali Żydów w polskim rządzie lub uznawali, że znak pierwszego zjazdu związku przypominał gwiazdę Dawida. Po zamachy stanu z 13 grudnia 1981 r. przeprowadzonym pod hasłem mniejszego zła dla ojczyzny przez gen. Jaruzelskiego, ściany domów przy alei Nowy Świat pokryły graffiti „KOR = Żydzi”. Plakaty rozklejane przez służby bezpieczeństwa przedstawiały Geremka odbierającego przez telefon instrukcje od izraelskiego rabina, a w audycji w Polskim Radiu Warszawa z 15 grudnia poświęconej neoendeckiej publikacji Samoobrona Polska ujawniono „prawdziwe” nazwisko matki Geremka, określanego mianem szarej eminencji Solidarności. Nawet duchowni katoliccy zaangażowani w dialog z judaizmem, a zwłaszcza ci, którzy odpowiadali się za przeniesieniem karmelitanek, byli nieuchronnie judaizowani przez obrońców Polski katolickiej, tak jakby każdy konflikt społeczny musiał być starciem wyłącznie wspólnot etnicznych czy „tych z grupy” i „tych spoza grupy”.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 10:26 PM 2 komentarze: Linki do tego posta\nKraków, Osiedle Strusia, 25.05.2012\nAutor: Wojtek Wilczyk o 5:20 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTrabant z ulicy Robotniczej we Wrocławiu (który zastąpił Syrenę)\nTak mi przynajmniej powiedział strażnik, obserwujący moje poczynania. Podobno w kompleksie handlowo-rzemieślniczo-rozrywkowym, który dzielnie ochraniał (jakieś dawne hale magazynowe?), mieściła się kiedyś dyskoteka, więc wracający z imprez wyładowywali swoje frustracje na karoserii tego samochodu. Dyskotekę zlikwidowano, a Syrenę zastąpił widoczny na zdjęciu „karton”, ale on takiego traktowania długo by nie wytrzymał (zresztą też jest już trochę pokieraszowany).\nDo tego obiektu (podpowiedź Wojtka Sienkiewicza) podchodziłem chyba ze cztery razy... Motyw jest ewidentnie z gatunku tych „śmieciarskich” (a więc trudny do fotografowania) i dodatkowo bywa zwykle obstawiony samochodami klientów kompleksu handlowo-rzemieślniczo-rozrywkowego. Więc pomyślałem o niedzieli i o bardzo wczesnej porze. O szóstej rano jednak, samochód był w głębokim cieniu... Półtorej godziny później (w międzyczasie wybrałem się w kierunku Oławy, ale wraki stojące przy DK 94 nie wyglądały zachęcająco), było już dokładnie tak, jak tego oczekiwałem.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 8:02 AM 4 komentarze: Linki do tego posta\nTrabant (któremu się nie udało)\n[Tu mi się przypomniało, jak miałem wystawę „Życia po życiu” w CSW w Warszawie w 2007 roku i przy okazji tejże ekspozycji oraz ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu, wystąpiłem wtedy w trzech programach telewizyjnych (najkrótszy z nich to „Kawa czy herbata”...). A jeden z tych programów (nazwy nie pomnę) był to typowy lajfstajlowy produkt, nadawany w weekend, w paśmie największej oglądalności i pojawiłem się w nim obok... Krzysztofa Hołowczyca. Ponieważ wszystko to zapowiadało się na niezłe jaja, więc zabrałem ze sobą kamerę i kręciłem rejestracje tego show. Krzysztof Hołowczyc zajechał ze swadą pod Zamek Ujazdowski swoim czarnym Nissanem Navaro (tę istotną sekwencję powtarzano kilkakrotnie), po czym został wprowadzony do sal ekspozycyjnych przez redaktorkę z telewizora i tu okazało się, że chyba nie do końca wiedział w czym bierze udział (tak zresztą jak i ja sam). Wyraźnie zaskoczony rozejrzał się po sali, więc redaktorka z telewizora zaczęła mu objaśniać ideę projektu, a gdy skończyła, mistrz kierownicy odezwał się w te słowa: Ach, więc to są te samochody, którym się nie udało.]\nAutor: Wojtek Wilczyk o 6:57 AM 2 komentarze: Linki do tego posta\nAle heca. Szukałem w swojej bibliotece „Skowytu” Allena Ginsberga, bo wydawało mi się, że oprócz książki z przekładami Bogdana Barana, mam też (miałem na pewno) tomik w tłumaczeniu Grzegorza Musiała i całkiem przypadkowo natrafiłem na tom wierszy Juliana Kornhausera „Hurrraaa!”, a w środku na tekst zatytułowany... „Hiperrealizm”. No, no, gdyby o nim wiedział Adam Mazur, który od Kornhausera & Zagajewskiego i ich książki/manifestu „Świat nieprzedstawiony”, pożyczył tytuł do swojej wystawy fotografii w CSW, dokumentującej polską transformację po 1989 roku...\nBardzo lubiłem kiedyś wiersze z „Hurrraaa!” Kornhausera, ale teraz - wprawdzie po pobieżnej i raczej szybkiej lekturze - trudno by było mój stosunek do tej poezji nazwać entuzjastycznym... Mimo, że w „Świecie nieprzedstawionym” Kornhauser & Zagajewski postulowali np. konieczność powstania mieszczańskiej powieści realistycznej (może coś tu teraz przekręcam, ale ich książkę czytałem prawie trzy dekady temu), sam wiersz o tytule „Hiperrealizm” jest nieco kuriozalny i tyle ma wspólnego z realizmem czy też hiperrealizmem, co malarstwo Leszka Sobockiego lub Zbyluta Grzywacza. To chyba dość typowy dla polskiej inteligencji zestaw kompleksów i pretensji względem - jak to nazywa Adam Mazur w programowym tekście do swojej wystawy w CSW - „realnego”.\nTwarz mówcy błyszczy jak zasłużony order\njego wargi zamieniają się w kwiat lotosu\nw prawym oku odbija się pierwsza zwycięska bitwa\nza uchem płonie siwy włos\nrzeczowniki którym poświęca wiele uwagi\ntworzą dach nad głowami ludu\nlud oczywiście słucha z umiarkowanym optymizmem\nżółty ser na najwyższej półce\nprzewiązany czerwoną kokardką\nAutor: Wojtek Wilczyk o 9:54 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: hiperrealizm, Julian Kornhauser, wiersze\nPo wczorajszym medialnym nakręcaniu atmosfery przed meczem z Czechami oraz po osobistym oglądzie zjawiska na ulicach „magicznego” wielce Krakowa (flaki mi się wywracały na drugą stronę od tych gardłowych okrzyków POLSKA BIAŁO CZERWONI, słyszanych w realu i w eterze), po całkowicie zasłużonym laniu jakie wczoraj dostaliśmy, zapanował wreszcie spokój... I trochę w kontekście, a bardziej jednak z przekory, przyszedł mi do głowy wiersz Grzegorza Wróblewskiego pt. „Para”, którego fragment o brzmieniu Mięsożerny chłopiec. I mięsożerny ptak, posłużył za tytuł antologii polskiej poezji, wydanej w USA w 2002 (książka Carnivorous Boy Carnivorous Bird z tekstami w wyborze Marcina Barana i w przekładach Williama Martina, ukazała się w wydawnictwie Zephyr Press). Przy okazji, jest tam trochę moich zdjęć, które przedstawiają wybrane poetki oraz poetów (chyba z połowa drukowanego stafu), a do tej pory nie dotarł do mnie tzw. egzemplarz autorski... ;)\nDzisiaj widziałem chłopca,\nktóry karmił gołębia\nCóż za wspaniały widok!\nI mięsożerny ptak.\nA druga rzecz, na pewno mocno w kontekście i jeszcze bardzie z przekory, jaka przyszła mi do głowy, to utwór zespołu The Fugs I shit My Pants.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 3:28 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nODKRYWANIE AMERYKI, Mark Swope\nWystawa „Nowych Topografów” miała swe drugie tournee w 2009 roku (a właściwie to trzecie, bo w okrojonej wersji pokazywano ją też w 1981) i dla wielu osób robiących zdjęcia w USA jest ciągle istotną płaszczyzną odniesienia. I nie ma w tym nic dziwnego, ponieważ prace prezentowane podczas tego pokazu, kuratorowanego przez Williama Jenkinsa, mocno siedzą tradycji amerykańskiej fotografii, w tym co robiono w latach 30. i 40. XX w., a także nieco wcześniej - np. w stricte użytkowej działalności z przełomu XIX i XX w. Reasumując, jest tam po prostu do czego nawiązywać.\nNa zdjęcia Marka Swoepe'a natknąłem się na stronie Craig Krull Gallery i jego cykl pt. „Los Angeles River” zrobił na mnie największe wrażenie. Prace z tej serii powstawały w latach 2003-2006, czyli dystans czasowy nie jest zbyt duży, natomiast gdyby mówić o „dystansie mentalnym”, jaki dzieli powstające w technice monochromatycznej fotografie z rodzimego podwórka, no to mamy przepaść, albo dostosowując się do amerykańskiej topografii - kanion.\nOczywiście jestem tutaj trochę niesprawiedliwy, bo sam motyw eksploatowany przez Swope'a ma potężny potencjał wizualny (czegoś takiego u nas raczej nie znajdziemy) i też światło na południu USA jest zupełnie inne, ale spróbujmy wyobrazić sobie, jak podobna konstrukcja, zostałaby potraktowana wykonane przez fotografa krajowego? Zamykam oczy i widzę: 1. stykówkę 2. z czarną ramką, 3. zdjęcie ma winietę od przesadnego shiftu, 4. jest sepiowane, 5. przy uważny przyglądnięciu się kadrowi, widać też, że z głębią ostrości jest nie za dobrze - to wszystko w wersji analogowej, „magicznej” też czasem zwaną.\nA teraz wersja cyfrowa (przymykam oczy i widzę): 1. średniej jakości wydruk, 2. ze ściągniętym kolorem, 3. z dodaną winietą w Photoshopie, a w wersji bardziej „magicznej” - z fakultatywnie dodanym cyfrowym „ziarnem” lub niebem ściemnionym do intensywności asfaltu, 4. po tym ściągnięciu koloru coś niedobrego dzieje się z kontrastami w cieniach, co przypomina nieco czarno-oślizgłe „efekty” uzyskiwane przez Andrzeja Dragana w przypadku portretów, 5. po uważniejszym przyglądnięciu się kadrowi widać, że jakość wyjściowego pliku nie była najlepsza (do tego - wątpliwa głębia ostrości, etc).\nMark Swope, z cyklu Los Angeles River, 2003\nMark Swope, z cyklu Los Angeles River, 2005\nAutor: Wojtek Wilczyk o 6:08 AM 6 komentarzy: Linki do tego posta\nODKRYWANIE AMERYKI albo John Humble i jego „Sunday Afternoon”\n„Podróże kształcą” jak mówi porzekadło (owszem, banalne...), także te w sieci. Ponieważ po zabiegu resekcji dziąsła (średnia raczej przyjemność) utknąłem w domu, więc trochę więcej niż zwykle serfowałem w necie. I tu np. spore zaskoczenie in plus zdjęciami Johna Humble'a. Który nie zajmuje jakoś specjalnie eksponowanej pozycji na tamtejszej scenie fotograficznej (tylko jeden album o Los Angeles), a jest rewelacyjnym fotografem! To duża przyjemność oglądać jego zdjęcia, zwłaszcza, że kolorem posługuje się od końcówki lat 70., a w tym co robi można się dopatrzyć wpływu „nowych topografów”, ale nie widać jakiegoś specjalnego uzależnienia od Stephena Shore'a. „Sunday Afternoon” to seria już z tego wieku, fajnie pomyślana i perfekcyjnie zrealizowana. Oprócz wspomnianych już „nowych topografów”, kłania się tutaj też Walker Evans i trochę także John Vachon z czasów współpracy z FSA.\nJohn Humble z cyklu Sunday Afternoon, View North, 3300 Block of Industrial Way | Los Angeles, September 26, 2005\nJohn Humble z cyklu Sunday Afternoon, View North, 14th Street | Los Angeles, October 30, 2005\nJohn Humble z cyklu Sunday Afternoon, Hewitt Street at Palmetto Street | Los Angeles, September 9, 2005\nAutor: Wojtek Wilczyk o 10:33 PM 9 komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: John Humble, John Vachon, Walker Evans\nAutor: Wojtek Wilczyk o 8:47 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nAutor: Wojtek Wilczyk o 7:32 AM 18 komentarzy: Linki do tego posta\nTrabi z Robotniczej powtórnie\nDzisiejsza poranna (mocno poranna) wyprawa do Wrocławia nie była specjalnie owocna... O szóstej, rano widoczny na zdjęciu obiekt był mało „fotogenny” (by użyć określenia Andrzeja Saja - może inaczej byłoby, gdybym pracował w skali szarości?). Ale półtorej godziny później, kiedy słońce przesunęło się nieco w stronę południa, było już znacznie lepiej, a do tego jeszcze żółta karoseria trabiego zaczęła ładnie odbijać się w kałuży. Czy coś z tego będzie? Nie mam pojęcia, chociaż żywię nadzieję, że tak (że „coś”). Zobaczymy po wywołaniu ektara...\nA później (dwie godziny później) w galerii wrocławskiego Ratusza obejrzałem wystawę Bogdana Konopki pt. „Wrocław Magiczny”. Ale o tym w następnym odcinku...\nAutor: Wojtek Wilczyk o 2:04 PM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nPrzy okazji „rodzinnej” wycieczki do Jeleniej Góry, gdzie w drodze powrotnej zahaczyliśmy o Przesiekę (via Podgórzyn właśnie). A wcześniej w „Jelonce”, zobaczyłem wreszcie słynną i kultową galerię „Korytarz” (faktycznie mieści się w korytarzu...). W lokalnym BWA udało mi się też nabyć ostatni egzemplarz katalogu do wystawy „Moja Ameryka” Wojciecha Zawadzkiego (przeleżał sobie w gablocie tejże instytucji 9 lat!), w którym po przeczytaniu odautorskiego komentarza, doszedłem do wniosku, że niewiele pomyliłem się w swoich diagnozach dotyczących „starych dokumentalistów” (tekst pt. „Starzy dokumentaliści albo podrabiane archiwum” ukaże się w najnowszym wydaniu Kwartalnika Fotografia).\nTen zjawiskowy wagon Konstal 5N ustawiono w Podgórzynie dlatego, bo mieściła się tu kiedyś pętla tramwajowa. Kuracjusz czy turysta przyjeżdżający do Jeleniej Góry w czasach przedwojennych (oraz wczesnych powojennych - sieć tramwajowa zaczęto stopniowo likwidować w latach 50., a ostatecznie zamknięto przełomie lat 60. i 70. ub. wieku), mógł wsiąść do tramwaju pod dworcem kolejowym i dojechać nim nie tylko do centrum miasta, ale także do uzdrowiska Cieplice i dalej np. aż do Podgórzyna... I komu to przeszkadzało?\nAutor: Wojtek Wilczyk o 10:41 AM 5 komentarzy: Linki do tego posta\nTrabant i zen\nNa początku wyglądało to nieszczególnie...\nOgromniasta chmura zasłaniała słońce. I pomyślałem, że nici z fotografowania. Chciałem zrobić ripleja tego motywu z silnym silnym światłem padającym na kadłub trabanta. Ale ponieważ new.meteo.pl zapowiadało jednak słońce, pomyślałem sobie to, co zwykle mówię Eli Janickiej, gdy podczas fotografowania Warszawy, kiedy mamy już wszystko ustawione, nagle wyłazi słońce i krajobraz od razu przypomina blachę, a Ela zaczyna bluzgać (w tej kwestii się zwykle wymieniamy). Czyli powiedziałem sobie w duchu (to co mówię zwykle Elce): zen, spokojnie, zen, tylko zen. Z tym, że w Warszawie akurat unikamy słońca, a w przypadku demobili jest na odwrót. Bo doszedłem do wniosku, że potrzebuję w tej serii słońca właśnie.\nI zobaczyłem, że ta wisząca nad Wałbrzychem chmura z wolna przesuwa się na zachód, więc po 20 minutach oczekiwania dostałem to, czego chciałem. Z tym, że nie do końca jednak, bo cienie rosnących po lewej stronie brzóz były zbyt mocne i właziły mi na karoserię trabbiego. Trzeba było czekać. Zen.\nNo więc czekałem. Czekałem i czekałem, i czekałem. Obserwując wędrówkę słońca doszedłem do wniosku, że w okolicach dziesiątej powinno być OK, więc nie przesadzając jednak z tym medytowaniem, pojechałem na wycieczkę do odległej o 20 km Kamiennej Góry (pracowałem w tym mieście przy konserwacji polichromii w 1988 i 1989 roku) i po powrocie okazało się, że była to trafiona (pod względem czasowym) decyzja.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 6:04 PM 3 komentarze: Linki do tego posta\nO powyższy wierszu Miłosza Biedrzyckiego, który prawie dwie temu pojawił się na łamach ś.p. pisma bruLion, przypomniał sobie niedawno „poeta smoleński” Wojciech Wencel. W swoim felietonie opublikowanym w Gazecie Polskiej pisze o autorze oraz o jego utworze w sposób następujący: W pierwszych latach III RP Miłosz Biedrzycki opublikował w „brulionie” wiersz pt. „Akslop”. Sam tekst był miałki, pomyślany jako prowokacja wobec polskiej tradycji narodowej, co jednak da się zrozumieć w przypadku autora, który urodził się w Słowenii i nie bardzo wie, kim jest. Podobnie jak wyznał to kiedyś Krzysztof Varga w „Dużym Formacie”, artykuły autorstwa Wencla czytam regularnie i z prawdziwą namiętnością. I zawsze po ich lekturze zastanawiam się, jak to jest, że w przypadku tzw. światopoglądu rodzimych prawicowców, którzy sami siebie nazywają „wolnymi Polakami" (sic!), prawie zawsze otrzymujemy w wielopaku: rasizm, seksizm, homofobię, ksenofobię i patriotyzm o brunatnym odcieniu...\nAutor: Wojtek Wilczyk o 8:31 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nUthemann Hütte cd.\nTak to kiedyś wyglądało... Siedem lat to w sumie nie tak duży dystans czasowy. A jednak rok 2005 to jeszcze epoka analogowa. A dla mnie wtedy - całkowicie „logiczny” wybór materiałów monochromatycznych do fotografowania industriali. Ale z naświetlonych wtedy klatek, nigdy nie zrobiłem analogowych stykówek, tylko już skanowałem negatywy.\nA więc analogowo: Hasselblad 500 C/M + Zeiss PC-Mutar 1,4x Shift Coonverter + Zeiss Distagon 4/50 mm + A12 (a w środku kasety Ilford FP-4 Plus). Distagona czterdziestkę kupiłem sobie jakoś w następnym miesiącu, więc ta pięćdziesiątka podpięta do konwertera, dawała po przeliczeniu „krotności” 70 mm. Na obu kadrach „nie widać ludzi”, ale w drugiej z hal (tej młodszej wiekiem i bliższej wieży ciśnień) trwał szaber wszelkich metalowych elementów...\nAutor: Wojtek Wilczyk o 7:00 AM 3 komentarze: Linki do tego posta\nKatowice-Szopienice, Huta Uthemann, 15.05.2012\nHuta to za dużo powiedziane... Jasne cegły widoczne na pierwszym planie, pochodzą (jak mi się zdaje) z rozebranych pieców muflowych. Ponieważ w tym właśnie miejscu, znajdowała się jeszcze nie tak dawno jedna z hal huty cynku. Szkoda, że nikt nie pomyślał, żeby ocalić te budynki przed rujnacją i rozbiórką. Szkoda też, że jak już je rozebrano, to nikt nie wpadł na pomysł, żeby zachować na pamiątkę te betonowe estakady kolejki wąskotorowej. Można byłoby je np. wykorzystać w aranżacji jakiegoś mini-parku. Tymczasem prace rozbiórkowe trwają nadal, a żółty traktor częściowo widoczny za drugim filarem od prawej strony, posiada młot pneumatyczny na sterowanym zdalnie ramieniu i w momencie, gdy zacząłem się przymierzać do tego kadru, pruł w najlepsze jedną z podpór wiaduktu...\nAutor: Wojtek Wilczyk o 12:14 AM 6 komentarzy: Linki do tego posta\nEdward Burtynsky z książki „China”? W żadnym wypadku... Arthur Siegel, Detroit, listopad 1942, Hanna furnaces of the Great Lakes Steel Corporation.\nW latach 40. Siegel pracował m.in. dla Farm Security Administration, a potem dla Office of War Information. Czyli biorąc pod uwagę datę wykonania zdjęcia, powyższy kapitalny kadr, powstał raczej na zamówienie tej drugiej instytucji.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 6:47 AM 4 komentarze: Linki do tego posta\nZ poniższym tekstem i w ogóle książką, zawierającą wiersze Franka O'Hary wiąże się zabawna historia. Pamiętam jak w maju 1987, czyli w momencie pojawienia się tomiku „Twoja pojedynczość” w księgarniach, pewien wielbiciel tzw. „kultury wysokiej”, chodzi po Krakowie z tą książką i przekonywał wszystkich, że Piotr Sommer (tłumacz wierszy O'Hary i autor posłowia) dokonał w ten sposób zamachu na kulturę polską ;)\nAutor: Wojtek Wilczyk o 10:39 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: Frank O'Hara, Piotr Sommer, wiersze\nPrzy okazji przedwczorajszego spotkania i poznania się z Karoliną Szymaniak, redaktorką naczelną pisma Cwiszn (jidyszystką, literaturoznawczynią i tłumaczką), dostałem od niej dwie edycje tego kwartalnika, poświęconego kulturze żydowskiej i literaturze jidysz. A w środku numeru 3 z jesieni 2011, natknąłem się na świetne wiersze Anny Frajlich (pisane oryginalnie po polsku, nie w jidysz), marcowej emigrantki, a obecnie wykładowczyni na wydziale slawistyki uniwersytetu Columbia w Nowym Jorku. Więc przepisuję od razu tekst pt. „Jedziemy”, który bardzo mi się spodobał.\nChmury odbijają się\nod dogasającego nieba\nNowy Jork, Connecticut,\nprzecinamy w mroku Massachussets\nzieleń drzew przechodzi w czerń\nprzed nami na autostradzie\nczerwone ogniki świateł\nVermont - zielona góra\ntonie już pewnie w ciemności\npowoli pustoszeją drogi\ncoraz ktoś skręca\ndo leżących wzdłuż szosy miasteczek\nparkuje samochód wchodzi\nsporządza koktail albo\nwłącza telewizor i już jest\nprzez wzgórza przez chmury\nprzez korony drzew prześwieca jedna\na my jeszcze dalej\n28 maja 2010.\nAutor: Wojtek Wilczyk o 10:35 AM Brak komentarzy: Linki do tego posta\nTrabant z ulicy Robotniczej we Wrocławiu (który za...\nODKRYWANIE AMERYKI albo John Humble i jego „Sunday...


28 września 2017r. uczestniczyliśmy w VII Światowym Dzieniu Tabliczki Mnożenia. Hasłem przewodnim było "Młodsi sprawdzają, czy starsi tabliczkę mnożenia znają". Jest to międzynarodowa akcja, która ma na celu zachęcenie wszystkich do przypomnienia sobie tabliczki mnożenia po długich wakacjach, a także uświadomienie, iż znajomość tabliczki mnożenia jest niezbędna w życiu codziennym. Nasza szkoła po raz pierwszy przystąpiła do tegorocznej akcji. Na kilka dni przed jej oficjalnym rozpoczęciem, społeczność uczniowska powtarzała tabliczkę mnożenia na lekcjach, dekorowała sale lekcyjne i korytarze plakatami z licznymi przykładami. Klasy trzecie wykonały opaski na głowę promujące mnożenie.\nW dniu 26 września 2017r. uczniowie naszej szkoły wzięli udział w zawodach miejsko-gminnych w sztafetowych biegach przełajowych, przeznaczonych dla uczniów z klas I-VI szkoły podstawowej. Zawody odbyły się w ośrodku ,,Nad stawem” w Jelczu-Laskowicach. Organizatorem zawodów był Miejsko-Gminny Szkolny Związek Sportowy w Jelczu-Laskowicach. Oprócz uczniów naszej szkoły wystartowały jeszcze reprezentacje: Publicznej Szkoły Podstawowej nr 1, Publicznej Szkoły Podstawowej nr 2 i Publicznej Szkoły Podstawowej nr 3 z Jelcza-Laskowic. Poszczególne szkoły reprezentowało po 10 chłopców i 10 dziewczynek. Oprócz rywalizacji w ramach Dolnośląskich Igrzysk Dzieci, odbyła się również rywalizacja młodzieży w ramach Dolnośląskich Igrzysk Młodzieży Szkolnej przeznaczonej dla klas VII szkoły podstawowej i klas II i III gimnazjum. W sumie w zawodach udział wzięło 120 uczniów. Sędzia głównym zawodów był Dariusz Błaszczyk, a nad bezpieczeństwem uczestników czuwał ratownik medyczny, a dla uczestników przygotowano napoje. Każdy z dziesięciu zawodników danej drużyny miał za zadanie po przebiegnięciu połowy obwodu stawu przekazać kolejnemu zawodnikowi ze swojej drużyny pałeczkę sztafetową. Bardzo dobrze spisała się drużyna chłopców z naszej szkoły, która z dużą przewagą nad następną drużyną zwyciężyła w swojej kategorii zajmując pierwsze miejsce w naszej gminie.\nW dniu 22 września wpadł do klas zerowych i pierwszych jesienny wiatr, który zrobił zamieszanie wśród uczniów. Przyniósł tajemniczy list. Był to list od Pani Jesieni, która dała znać, że już przyszła. Ukryła się w kolorowych liściach, kasztanach, żołędziach, koralach jarzębiny, owocach i warzywach. Wszystkim udzielił się radosny nastrój. Był to dzień pełen tańca, zabawy i odkrywania tajemnic jesieni. Z ogromną ciekawością słuchaliśmy jesiennych opowieści. Pierwszy dzień jesieni już za nami. Teraz obserwować będziemy każdego kolejnego dnia zmiany, jakie przyniesie nam nowa pora roku. Mamy nadzieję, że jesień będzie piękna, barwna, ciepła i bogata w skarby.\nIntegracja klas czwartych w siedzibie straży pożarnej\n27 września klasy 4a i 4b zamiast zwykłych lekcji wybrały się na pieszą wycieczkę integracyjną. Celem 2,5-kilometrowego spaceru była jednostka Straży Pożarnej w Jelczu-Laskowicach, gdzie dotarliśmy po ponad półgodzinnym marszu. Strażacy przyjęli nas bardzo gościnnie - na powitanie czwartoklasistów umundurowani funkcjonariusze wyjechali z wielkiego garażu wozem bojowym, do którego można była wsiadać i oglądać go z każdej strony. Chętni mogli przymierzyć maski przeciwgazowe, założyć na plecy aparat tlenowy albo powiedzieć coś przez megafon. Byli także śmiałkowie, którzy przy asyście strażaków wspięli się po stromej drabinie na dach samochodu.\n26 września uczniowie klasy 2a zwiedzili niedostępne na co dzień laboratorium Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Wysłuchali bardzo ciekawego wykładu dr. n. wet. Tomasza Piaseckiego na temat hodowli zwierząt egzotycznych w domu. Dzieci dowiedziały się, jak dbać o zwierzęta egzotyczne. Poznały ciekawostki z życia tych zwierząt.\nZajęcia odbyły się w ramach Dolnośląskiego Festiwalu Nauki organizowanych co roku przez wyższe uczelnie Wrocławia, instytuty Polskiej Akademii Nauk oraz środowiska poznawcze. Impreza adresowana jest do wszystkich interesujących się nauką, kulturą, sztuką, ciekawymi zjawiskami otaczającymi nasz świat.\nDziękujemy pani Joannie Bortkowskiej za pomoc w organizacji wyjazdu.\n26 września 2017r. w naszej szkole świętowaliśmy „Europejski Dzień Języków”. Wszystkie klasy, od czwartej do siódmej wzięły udział w konkursie „Zgadnij, jaki to język?” Największą wiedzą w tej dziedzinie wykazały się klasy:\n5a, 5b, 7b. - pierwsze miejsce\n6a, 4b. - drugie miejsce\n7a - trzecie miejsce\n4a- czwarte miejsce\nImprezę uświetniły występy Emilii Szymańskiej, która zaśpiewała piosenkę w języku angielskim, oraz Gracjana Jakubowskiego, który zaśpiewał po francusku. Uczniowie klas 7a i 7b przygotowali pyszne potrawy z różnych regionów Europy. Wszyscy uczestnicy mogli na koniec imprezy spróbować przygotowanych potraw. Całość przygotowały panie Agnieszka Krawczyk, Joanna Nyklarz, Izabela Banaszek.


Ormus Gold w proszku 15g Minerały z soli Morza Martwego Ormus złoto srebro platyna chrom\nOrmus Gold w proszku 15g\nDystrybutor: VEGA It Sp. z o.o. Rubież 46/2/A1/209, 61-612 Poznań\nMinerały z soli Morza Martwego: ZŁOTO, Srebro, Iryd, Platyna, Rod, Chrom\nNarturalny proszek bez konserwantów i wypełniaczy.\nORMUS to sól z Morza Martwego pozbawiona chlorku sodu, czyli minerały i pierwiastki nazywane ORMUS/ORME, które są niemetaliczną, nietoksyczną formą pierwiastków, która naturalnie występuje w glebie wulkanicznej oraz wodzie morskiej i innych złożach minerałów, utworzonych miliony lat temu na Ziemi.\nZawartość w 10g:\nzłoto = 50 ppm\nsrebro = 500 ppm\nrodhium = 23 ppm\nplatyna = 52 ppm\nchrom = 198 ppm\nOpakowanie metalizowane stanowiące klatkę faradaya.\nZe zględu na zawartość platynowców produktu nie możemy oferować jako suplement diety.\nStosowanie: nawożenie roślin: 0,2g rozpuścić w szklance wody i zasilać rośliny.\nNano Srebro Koloidalne Niejonowe 50 ppm. 980ml Niejonowe srebro nanokoloidalne ma właściwości bakteriobójcze i grzybobójcze. Srebro można stosować pod pachami celem uniknięcia przykrego zapachu (przed użyciem antyperspirantów), do cery trądzikowej stosując go po umyciu twarzy, po goleniu aby uniknąć czerwonych wykwitów jako płyn do higieny intymnej lub do płukania jamy ustnej.\nSerum Platyny 10 ppm...\nSerum Platyny 10 ppm. Idealne dla kobiet dbających o piękny wygląd. Serum Platyny - platyna koloidalna - neutralizuje aktywne atomy tlenu. Wzmacnia działanie antyoksydantów. Sprzyja aktywacji procesów enzymatycznych. Zapobiega odparowaniu wilgoci. Ułatwia penetrację głębokich warstw skóry optymalizując działanie składników kosmetycznych. Opakowanie - 5 ml.\nNano Złoto Koloidalne 25 ppm 1000 ml. Niejonowy Koloid Złota 25 PPM jest koncentratem. Zawiera tylko nanocząsteczkowe złoto i wodę demineralizowaną. Złoto koloidalne jest środkiem ekologicznym. Jego aktywnym składnikiem jest złoto, które jeszcze w czasach starożytnych znane było jako środek odmładzający i ujędrniający skórę. Złoto koloidalne 25 ppm. Butelka Złota koloidalnego 25 PPM 1000 ml.


Blog - szumisie - szumiące misie do zasypiania maluszka! Smart Child\n» Szumisie - szumiące misie do zasypiania maluszka!\nSzumisie - szumiące misie do zasypiania maluszka! 1\nDodano: 03-05-2019 w kategorii: - autor: Monika SMART CHILD\ndziś przedstawię Wam szumisie, które stały się obowiązkowym punktem na liście wyprawki dla noworodka.\nDlaczego niemowlę lubi szumisia? Czym jest szumiś i jak działa? Postaram się szczegółowo opisać i przedstawić dostępne modele szumiących maskotek.\nCo to jest szumiś?\nSzumisie to szumiące misie - mięciutkie maskotki, które pokocha Twoje dziecko!\nDlaczego szumisie uspokajają noworodka? Emitują szum zapamiętany przez noworodka z brzuszka mamy, czyli z okresu, w którym czuło się bezpiecznie i komfortowo. Taki dźwięk ma przypomnieć dziecku idealne warunki, w których przebywało kilka miesięcy. Dziecko, będąc w brzuszku mamy, słyszy szum krwi pędzącej przez tętnice, dźwięk oddechu mamy, jej bijące serce, a także odgłosy spoza brzucha, jednak stłumione przez wody płodowe, jakimi otoczony jest maluszek. Szumisie emitują różnego rodzaju szum: szum biały, szum różowy, odgłos bijącego serca mamy, szum wód płodowych, padającego deszczu, fal morskich czy szum odkurzacza.\nZauważmy, że chcąc uspokoić płaczącego niemowlaka, odruchowo zaczynamy "szuszać", czyli wydawać dźwięk "szszsz.....", który pomaga dziecku się uspokoić - to właśnie szum znajdujący się w szumisiach!\nSzumiący miś to niezbędnik wyprawkowy, ponieważ pomaga dziecku się wyciszyć, uspokoić i zasnąć. Zapewnia maluszkowi poczucie bezpieczeństwa i komfortu. Sprawia, że dziecko staje się spokojniejsze i łatwiej zasypia, a jego sen staje się głębszy.\nSzumiący miś to wspaniały pomysł na prezzent na Baby shower, pępkowe czy pierwsze odwiedziny maluszka!\nW zależności od marki, misie różnią się od siebie wieloma szczegółami. Niektóre z nich, mają wbudowany mechanizm szumiący wewnątrz, w innym modelach maskotka i mechanizm szumiący to dwa osobne elementy lub sam mechanizm szumiący w pokrowcu jako mini maskotka z klipsem do przymocowania w wózku, w samochodzie czy w łóżeczku. Szumiące misie różnią się również rodzajami szumu i ich ilością.\nPrzedstawię Wam konkretne modele i ich krótką charakterystykę :)\nW ofercie naszego sklepu znajdziecie wiele modeli szumiących maskotek aż kilku marek.\nAby zobaczyć dany produkt, wystarczy kliknąć w nazwę szumisia, wówczas zostaniesz przezniesiona na stronę naszego sklepu, do konkretnego produktu :)\nSzumiący miś Whisbear Classic\nMiś Whisbear to mięciutka przytulanka, która wspiera sensorycznie - posiada łapkę w czarno-białe paski, które wspierają rozwój wzroku maluszka już od pierwszych dni życia. Ponadto, łapki misia mają wbudowany magnes, dzięki czemu możemy przymocować misia w łóżeczku czy w wózku podczas spaceru. Uszy oraz łapki misia szeleszczą, co wspiera rozwój słuchu maluszka, a różne struktury materiału, z którego uszyty jest miś, wspierają rozwój dotyku. Szumiący miś marki Whisbear ma wbudowany mechanizm szumiący, który emituje biały szum - dźwięk szumu suszarki. Jest to dźwięk z życia płodowego maluszka. Dźwięk emitowany jest przez 40 minut, można go wyłączyć wcześniej. Whisbear przeznaczony jest dla dzieci od pierwszych dni życia 0m+ i rośnie wraz z dzieckiem, staje się jego ukochaną przytulanką!\nSzumisiowa maskotka Szumisie\nSzumisiowa maskotka to mięciutka przytulanka i szumiś w jednym! Maskotka wykonana jest z mięciutkich, delikatnych w dotyku materiałów i jest idealna do tulenia, głaskania i zasypiania. Wewnątrz szumiący mechanizm, który emituje aż 5 rodzajów białego szumu: szum suszarki, szum odkurzacza, szum fal morskich, szum padającego deszczu oraz szum wód płodowych z bijącym sercem. Jest możliwość regulacji szumu oraz głośności. Szumiś po 60 minutach się wycisza i automatycznie wyłącza. Od pierwszych dni życia 0m+.\nSzumiąca główka Szumisie\nSzumiąca główka marki Szumisie to mięciutka główka z uszkami i zamkniętymi oczkami, która z tyłu ma pasek na rzep do przymocowania główki do nosidełka, fotelika samochodowego, gondoli, wózka spacerówki czy łóżeczka. Wewnątrz główki mechanizm szumiący, który emituje 5 rodzajów białego szumu: szum suszarki, szum odkurzacza, szum fal morskich, szum padającego deszczu oraz szum wód płodowych z bijącym sercem. Jest możliwość regulacji szumu oraz głośności. Szumiś po 60 minutach się wycisza i automatycznie wyłącza.\nSzumiś 25cm z mechanizmem szumiącym Szumisie\nSzumiś 25cm to mięciutka przytulanka z sercem - mechanizmem szumiącym białym i różowym szumem, przy którym maluchy lubią zasypiać, ponieważ przypomina im to dźwięki słyszane w brzuszku mamy. Biały i różowy szum wycisza, zapewnia poczucie bezpieczeństwa, utula i pomaga zasnąć. Pomaga również, gdy niemowlę płacze z powodu kolki niemowlęcej, szum wycisza i odwraca jego uwagę od bólu brzuszka. Serce misia Szumisia emituje 5 rodzajów szumu: biały szum, różowy szum, szum bicia serca, szum fal morskich i szum padającego deszczu. Wyciszanie szumu następuje po 60 minutach od włączenia, można regulować głośność. Szumiś przeznaczony dla dzieci od pierwszych dni życia 0m+.\nSzumiś 36cm + czujnik snu Szumisie\nSzumiś 36cm to produkt 4w1: mięciutka przytulanka, szumiące serce, kieszonka serce na mechanizm szumiący oraz zawieszka gryzak :) O co chodzi? Przytulanka może posłużyć jako osobny produkt, mięciutka maskotka do tulenia. A 3 pozostałe elementy możemy złożyć w całość: mechanizm szumiący umieścić w pokrowcu - kieszonce w kształcie serca (zapinany na rzep) i zawiesić na zawieszce-gryzaku - wówczas takie szumiące serce możemy przypiąć do maskotki lub korzystać zupełnie osobno, tylko z serca - jest to idealne rozwiązanie w podróży czy na spacerze, ponieważ wystarczy zabrać małe, poręczne serce, które emituje szum i posiada praktyczną zawieszkę do zawieszenia.\nDodatkowo, jest to wersja z czujnikiem snu - szumiś wycisza się i wyłącza po 60 minutach , po czym przechodzi w tryb czuwania, ale gdy tylko dziecko zaczyna się gwałtownie ruszać lub zaczyna płakać, szumiś automatycznie się załącza i emituje szum, aby dziecko ponownie się uspokoiło i zasnęło. Serce emituje biały i różowy szum, przy którym maluchy lubią zasypiać, ponieważ przypomina im to dźwięki słyszane w brzuszku mamy. Biały i różowy szum wycisza, zapewnia poczucie bezpieczeństwa, utula i pomaga zasnąć. Pomaga również, gdy niemowlę płacze z powodu kolki niemowlęcej, szum wycisza i odwraca jego uwagę od bólu brzuszka. Serce misia Szumisia emituje 5 rodzajów szumu: biały szum, różowy szum, szum bicia serca, szum fal morskich i szum padającego deszczu. Wyciszanie szumu następuje po 60 minutach od włączenia, można regulować głośność. Szumiś przeznaczony dla dzieci od pierwszych dni życia 0m+.\nSzumiąca przytulanka z bijącym sercem Zazu\nSzumiąca przytulanka z bijącym sercem - królik Bibi i koala Coco marki Zazu to mięciutkie, wykonane z materiałów najwyższej jakości materiałów, maskotki - przytulanki do tulenia, głaskania i zasypiania. Przytulanka posiada mechanizm szumiący, który jest osobnym elementem widocznym na zdjęciu i emituje: bicie serca mamy, szum oraz 4 delikatne kołysanki. Moduł ten posiada funkcję Baby Sensor, czyli czujnik snu, który uruchamia szum na dźwięki z otoczenia, np. poruszenie zabawką lub płacz dziecka. Po 10 minutach przytulanka automatycznie się wyłącza. Posiada regulację głośności. Przytulanka Zazu wyciszy i utuli dziecko do snu. Dla dzieci od pierwszych dni życia 0m+.\nDecyzja należy oczywiście do Was i pamiętajcie, że to Wy i Wasze maluszki mają czuć się komfortowo. To Wy, jako rodzice, najlepiej wiecie co będzie najlepsze dla Waszego dziecka. Czasem wystarczą najprostsze funkcje, jak dźwięk suszarki, a czasem aż 5 rodzajów szumu, bo dziecko potrzebuje innych dźwięków. Wszystko zależy od Waszych potrzeb, a my oczywiście służymy pomocą i radą.\nMam nadzieję, że przybliżyłam Wam temat szumiących misiów i że stało się to dużo prostsze :)\nSzumiś towarzyszy nam od pierwszych dni życia Ignasia. Już w szpitalu szumiał do snu i tak szumi do dziś, a syn ma już 8 miesięcy. Niezastąpiony i nie wyobrażam sobie usypania bez szumisia. Polecam wszystkim rodzicom!


Montreal (fr. Montréal) – miasto w Kanadzie, nad Rzeką Świętego Wawrzyńca w prowincji Quebec. W latach 1844-1849 Montreal był stolicą Prowincji Kanady.Vancouver – miasto w zachodniej Kanadzie, w prowincji Kolumbia Brytyjska, przy ujściu rzeki Fraser do cieśniny Strait of Georgia (Ocean Spokojny).\nDave "Rave" Ogilvie (ur. 1960 w Montrealu) – kanadyjski muzyk i producent. Współpracował między innymi z artystami takimi jak Skinny Puppy, Marilyn Manson, Killing Joke czy Alexz Johnson. Tworzył remiksy dla m. in. Tool, Nine Inch Nails, Marilyn Manson i Davida Bowie.\nInternational Standard Name Identifier (ISNI) – unikalny identyfikator służący wystandaryzowanej identyfikacji obiektów, podmiotów, autorów dzieł, utworów i publikacji. Virtual International Authority File (VIAF) – międzynarodowa kartoteka haseł wzorcowych. Jej celem jest ujednolicenie zapisu nazw osobowych (haseł), dlatego zbiera z bibliotek z całego świata – ich różne wersje i prezentuje je razem, pod jednym, unikatowym identyfikatorem numerycznym. Pozwala to obniżyć koszty i zwiększyć użyteczność danych gromadzonych przez biblioteki. Informacje po dopasowaniu i połączaniu są udostępniane online bibliotekom na całym świecie.\nMieszka w Vancouver, jest żonaty i ma dwoje dzieci.\nMuzyk − osoba zajmująca się wykonywaniem (instrumentalista, wokalista, dyrygent) lub tworzeniem (kompozytor, producent muzyczny, aranżer) muzyki. Muzyk do swej pracy wykorzystuje m.in. instrumenty muzyczne, głos ludzki, głosy zwierząt, inne efekty akustyczne (np. uderzanie młotem w kowadło) czy też technologie komputerowe.Killing Joke – brytyjski zespół postpunkowo-industrialny, założony na przełomie lat 1978/1979 r. przez kompozytora, wokalistę, klawiszowca i autora tekstów Jaza Colemana oraz perkusistę Paula Fergusona. Killing Joke nie jest zespołem grającym nieprzerwanie: często przerywali swoją działalność ze względu na psychiczne kłopoty Colemana, studyjne albumy nagrywają "gdy nadejdzie odpowiedni moment", a skład zespołu ulega ciągłym rotacjom. Jedynymi "stałymi" członkami są, jak do tej pory, Jaz Coleman i Geordie Walker.\nDyskografia Ogilvie'ego (ang.)\nISNI: 0000 0003 7252 3671\nBiblioteka Narodowa Republiki Czeskiej (cz. Národní knihovna České republiky) – biblioteka narodowa Czech z siedzibą w Pradze. Biblioteka znajduje się w gmachu Clementinum. Jedna z najstarszych bibliotek na terenie Czech, której zbiory obejmują ponad 6,5 miliona woluminów.Tool – amerykańska grupa wykonująca muzykę z pogranicza rocka i metalu progresywnego. Założona w 1990 roku w Los Angeles przez wokalistę Maynarda Jamesa Keenana, gitarzystę Adama Jonesa, basistę Paula D’Amoura i perkusistę Danny’ego Careya. Do 2007 roku zespół wydał cztery albumy studyjne które zostały pozytywnie ocenione zarówno przez fanów, jak i krytyków muzycznych.


Kreatywna Integracja, warsztaty dla seniorów – opracowanie wydawnicze - Projekt Roku\nKreatywna Integracja jest szansą dla seniorów, by mogli wspólnie działać i zawrzeć nowe znajomości. Celem długofalowym jest zwalczenie ich samotności i stworzenie grupy, w której mogą czuć się dobrze. Bez rywalizacji, bez strachu, że czegoś nie umieją. Proste zadania zawarte w książce mają na celu przybliżyć każdemu uczestnikowi możliwości jakie niesie ze sobą działalność artystyczna. To, że mogą siebie wyrażać w dowolny sposób, widząc przy tym zupełnie różne punkty widzenia swoich kolegów.\nPublikacja składa się dwóch części, które różnią się od siebie stylem prezentacji. Pierwszy egzemplarz jest bardziej techniczny, kolorystyka monochormatyczna. Wewnątrz znajdują się scenariusze podzielone\nna dwa etapy: przygotowanie do warsztatów + lista oraz oś z opisem zajęć.\nTo seniorzy nadają kolorytu przez swoje działania. Część pierwsza stanowi pewną ramę, która jest w trakcie zajęć wypełniana, a wynikiem są prace seniorów zamieszczone w części drugiej. Instrukcje mojego autorstwa są wykonane odręcznie. Chciałam w ten sposób przedstawić element ludzki, fakt, że zajęcia zostały zaprojektowane i wykonane przeze mnie.\nBaza teoretyczna to definicje przydatnych informacji, nazewnictwa funkcjonującego w świecie wizualnym i językowym, a także tablica znaków wykonana na podstawie książki „Człowiek i jego znaki” Adriana Frutigera, która jest fundamentem przy budowie znaków graficznych. Ostatni element stanowią szablony. Zajmują całą rozkładówkę, by bez problemu odbiorca mógł ją zeskanować\ni następnie wydrukować.\nDruga książka: Kreatywna Integracja - dziennik warsztatowy, zawiera opisy do zajęć z ilustracją - ikoną, która stanowi odpowiedź na część pierwszą, wykonaną również odręcznie; komentarze, osobiste przemyślenia, prace seniorów oraz zdjęcia z zajęć.\nOpisy i komentarze przygotowałam na dwa sposoby. Pierwszy z nich to tekst, który wygenerowałam używając tekstu złożonego komputerowo, drugi napisany odręcznie. Zależało mina podkreśleniu wad\ni zalet jako subiektywnej wypowiedzi.\nJedynym elementem kolorowym w obu opracowaniach są prace seniorów. Jak już wcześniej nakreśliłam to prace seniorów są najważniejsze. Ich ekspresja i kolorystyka odgrywa znaczącą rolę. Pozostałe elementy stanowią ramę, tło dla projektów seniorów, dotyczy to również zdjęć.\nWarsztaty realizowane w ramach Kreatywnej Integracji odbyły się: luty 2020 - marzec 2020


Zestawienie wpisów o problematyce dentysta gliwice w serwisie O stomatologii\nDentysta GliwiceNiewielki ubytek, wielki problem Czasem wyczuwamy językiem ubytki w naszym uzębieniu. Z jednej strony mały ból i brak innych utrudnień sprawiają, że jesteśmy w stanie zignorować małą dziurkę w zębie, ale z d czytaj pełen artykuł\nKlinika stomatologiczna GliwiceDziecko u dentystyWizyta z dzieckiem u dentysty wydaje nam się być prawdziwą katorgą. Strach przed tym specjalistą połączony z absurdalnym obrazem wyniesionym z bajek czy gier komputerowych sp całość\nDobry stomatolog GliwiceCzęsto wykonywane zabiegi stomatologiczneBardzo często wykonywane są podstawowe zabiegi stomatologiczne, takie jak leczenie zębów czy ich ekstrakcja. Przeprowadzanie takich zabiegów poprzedzane jest całość tutaj\nDobry dentysta GliwiceLeczenie stomatologiczneStomatologia jest dziedziną medycyny zajmującą się leczeniem zębów u osób w każdym wieku. Dlatego wykonywanie zawodu stomatologa musi zostać poprzedzone ukończeniem odpowiednich więcej\nDobry stomatolog GliwiceBadania poprawności funkcjonowania zębów Sam zabieg plombowania nie będzie czymś, co zada nam wyjątkowo dużo bólu lub utrudni życie na jakiś okres. Coraz lepsze technologie i fachowość przekładają czytaj dalej na tej stronie\nGabinet stomatologiczny GliwiceCo to ortodoncjaOrtodoncja ? dziedzina stomatologii zajmująca się profilaktyką i leczeniem wad zgryzu oraz wad szczękowo-twarzowych u dzieci, młodzieży i dorosłych. Terapia, prowadzona przez o zobacz wszystko\nGabinet stomatologiczny GliwiceHigienaOdpowiednia higiena jamy ustnej pozwoli uniknąć większości możliwych problemów z jamą ustną i jej chorobami. Dobrze jest dbać nie tylko o same zęby, ale również dziąsła i przestrzenie m sprawdź to\nDodane: 19:07 10- 04- 2019\nDentysta GliwiceLekarz stomatolog - czym się zajmuje?Lekarz dentysta (stomatolog), pot. dentysta ? osoba uprawniona do praktycznego stosowania wiedzy z zakresu stomatologii. W Polsce tytuł lekarza dentysty i ograniczone całość na stronie\nDobry stomatolog GliwiceBezpieczne czyszczenie kanału zębowegoLeczenie kanałowe jest wprawdzie powszechnie stosowane, ale należy do poważniejszych metod leczenia zębów, dlatego dentyści je przeprowadzający zobowiązani są do sprawdź tutaj\nGabinet dentystyczny Gliwice Dlaczego warto poddawać się profilaktycznym zabiegom stomatologicznym? Zabiegi profilaktyczne w stomatologii nie są często tak popularne, jak leczenie próchnicy i wstawianie plomb. Chociaż wielu kontynuuj


Gruzja wstrzymuje się z przywróceniem regularnych połączeń lotniczych | Gruzja wstrzymuje się z przywróceniem regularnych połączeń lotniczych – Studium Europy Wschodniej UW\nMimo że gruzińskie władze planowały otworzyć granice dla turystów już 1 lipca, 25 czerwca minister gospodarki Natia Turnawa poinformowała, że wznowienie regularnych połączeń lotniczych może nastąpić dopiero w sierpniu. Turnawa wyjaśniła, że przywrócenie lotów zależy od sytuacji epidemiologicznej na świecie, ta zaś ciągle pozostaje niestabilna, a dla władzy priorytetem jest zapewnienie bezpieczeństwa obywatelom w kraju.\n„Prawdopodobnie będziemy musieli przedłużyć ograniczenia na regularne loty do końca lipca. Jednak loty czarterowe nadal są realizowane i będą realizowane w lipcu. Gdybyśmy teraz w pełnym wymiarze przywrócili regularne loty, nie byłaby to odpowiedzialna decyzja” – powiedziała minister. W tej chwili wiadomo, że linie lotnicze Georgian Airways zrealizują w lipcu loty czarterowe do Amsterdamu, Wiednia i Tel Awiwu.\nWcześniej gruzińskie władze przyznały, że porozumienie ws. przywrócenia lotów z krajami partnerskimi nie zostało osiągnięte. 25 czerwca Unia Europejska poinformowała jednak, że 1 lipca planuje otworzyć swoje granice dla niektórych krajów nie będących członkami UE, w tym dla Gruzji.\nNa razie Agencja Lotnictwa Cywilnego Gruzji wezwała obywateli do powstrzymania się od zakupu biletów lotniczych do czasu podjęcia przez władze ostatecznej decyzji w sprawie wznowienia połączeń lotniczych i zatwierdzenia oficjalnych rozkładów lotów.\nŹródło: sova.news, oc-media.org