Sł z m ą t cą t SAMORZĄD. str. 3 WOŚP HISTORIA SPORT. GAZETA BEZPŁATNA nr 2 (21) 17 stycznia 2013 r. nakład 5000 egz. - PDF\nSł z m ą t cą t SAMORZĄD. str. 3 WOŚP HISTORIA SPORT. GAZETA BEZPŁATNA nr 2 (21) 17 stycznia 2013 r. nakład 5000 egz.\nDownload "Sł z m ą t cą t SAMORZĄD. str. 3 WOŚP HISTORIA SPORT. GAZETA BEZPŁATNA nr 2 (21) 17 stycznia 2013 r. nakład 5000 egz."\n1 GAZETA BEZPŁATNA nr 2 (21) 17 stycznia 2013 r. nakład 5000 egz. DWUTYGODNIK REGIONALNY SAMORZĄD Słupsk ponownie zdobył tytuł Super Powiat, zwyciężył w rankingu ZPP w kategorii: Miast na prawach powiatu oraz został uhonorowany tytułem Dobry Polski Samorząd str. 3 ZIEMIA SŁUPSKA - ZNAJDŹ NAS NA FACEBOOKU Sł z m ą t cą t WOŚP Rekordowe Finały Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w Słupsku i Ustce. Mieszkańcy Ziemi Słupskiej nie zawiedli Jurka Owsiaka. str. 4 HISTORIA Tajemnice bazy sterowców w Jezierzycach - cz. II. Wyprawę włoskiego generała Umberto Nobile na Biegun Północny opisuje Tomasz Urbaniak. str. 12 SPORT 7. Amber Cup, największy halowy turniej piłkarski w naszym kraju odbył się 4 i 5 stycznia br. w słupskiej hali Gryfia. Wśród przybyłych gości znaleźli się m.in: Jerzy Dudek i Jacek Krzynówek. str. 15 Fot. M. SOSNOWSKI\n2 2 czwartek, 17 stycznia 2013 HISTORIA Dzieje starego budynku Starostwa przy Wasserstraße (1) W ubiegłym wieku życie gospodarcze Stolpu nie miało takiego jak dziś rozmachu. Zwykle w Starostwie obok samego Starosty pracowali tylko: sekretarz, kancelista i goniec. Wszyscy urzędowali w kilku wynajętych pokojach, które w latach 60-tych [XIX wieku] znajdowały się zapewne w tzw. Merkelsche Haus przy Blumenstraße. Stamtąd Starostwo przeniosło się do jednego z budynków przy Kleine Auckerstraße (zapewne do Küstersche Haus). Jeszcze później znajdujemy Starostwo przy Töpferstadt 3-4; biuro Urzędu Podatkowego miało siedzibę przy Rynku. Tzw. Kreisordnung z 1872 roku rozpoczęło nowy rozdział w historii rozwoju władz powiatu. Rozporządzenie to weszło w życie w roku Ostro rozdzieliło ono sprawy prowadzone przez starostę jako urzędnika państwa i te, którymi zawiadywał on jako ówczesny samorządowiec. Przekształcenie samorządu spowodowało rozszerzenie pola działania instytucji komunalnych. Np. już w roku 1874 powołano Powiatowy Urząd d/s Budownictwa, którego głównym zadaniem była rozbudowa istniejącej na terenie Powiatu Słupskiego sieci dróg bitych. Innym szeroko zakrojonym zadaniem było w tamtych czasach meliorowanie gruntów. Ogrom tych zadań powodował konieczność pozyskania dla Starostwa na własność jakiegoś budynku, w którym mogłyby się zbiegać wszystkie nici zarządzania powiatem. 28. sierpnia 1876 roku pan Feige, członek Kreisausschussu, zaprosił członków komisji, właściciela ziemskiego Arnolda (z Zirchow ), rajcę miejskiego Gehlena i inspektora budowlanego Soenderupa na naradę w sprawie zakupu budynku dla Starostwa. Rozpatrywano zakup budynku przy Wallstraße 16e należącego do rentiera nazwiskiem Pippow i przynależnej do niego działki. Wówczas budynek ten nosił numer 4 (mieścił się przy Wallstraße, nieopodal Ogrodu Różanego) i należał do doktora Baatza. Cena opiewała na 54,000 marek. Budynek znajdował się w dobrej kondycji; rozsądna była też cena zakupu działki, w której zawarty był roczny czynsz dzierżawny w wysokości 3,390 marek. Zarząd zaproponował Radzie Powiatu zakup rzeczonej nieruchomości, by tam właśnie umieścić biura Starostwa. Cały ten plan wziął jednak w łeb, bowiem radny powiatowy Arnold (z Zirchow) stwierdził, ze koszty przedsięwzięcia wyraźnie wzrosną, gdyż konieczna będzie odpowiednia adaptacji budynku. Powątpiewano też w solidność konstrukcji. W rezultacie Rada Powiatu na posiedzeniu w dniu 5. sierpnia 1876 roku odrzuciła przedstawioną jej propozycję zakupu dla Starostwa nieruchomości pana Pippowa. Tymczasem problem odpowiedniego budynku dla władz powiatowych w Stolpie stawał się coraz bardziej palący, bowiem należało wreszcie ulokować biura Starostwa i Rady Powiatu w jednym miejscu. Dotąd Landraci urzędowali wraz z biurami w rozmaitych budynkach wynajętych, także sam Zarząd Powiatu i Powiatowa Kasa Oszczędności wędrowały od budynku do budynku. Sesje Rady i zebrania wyborcze musiały odbywać się najpierw w sali oficerskiego kasyna przed Nową Bramą, potem zaś w Kaufmanns-Wallhausie i w Preußen-Hof. Prowadziło to do niedogodności. Jak oświadczył wtedy Starosta von Puttkamer: To sytuacja niegodna powiatu Stolp! Wypowiedział to Starosta podczas jednego z zebrań Rady, a chodziło o brak odpowiedniego budynku. Podział obu biur utrudniał życie Przewodniczącemu Zarządu, szczególnie wtedy, gdy chodziło o sprawy komunalne. Za każdym razem musiano przenosić potrzebne akta z jednego biura do drugiego, przechodząc przy tej okazji przez ulicę. Przede wszystkim jednak chodziło o to, że biuro sprawujące zarząd nad sprawami komunalnymi mieściło się w budynku zwyczajnie złym, nieprzystosowanym i bardzo drogim. Były to pomieszczenia nad dzisiejszym sklepem Feldmanna; jedyną zaletą całej tej lokalizacji było to, że sklep ów mieścił się w Rynku. Na wynajęte piętro wiodły jedynie drewniane schody wątpliwej solidności. W pomieszczeniach poniżej znajdował się wielki skład wyrobów wełnianych, dosłownie pełen bardzo łatwopalnych materiałów. W razie jakiego pożaru aktom i sprzętom biur Zarządu groziło po prostu zniszczenie. Okazja nabycia odpowiedniego budynku za rozsądną cenę nadarzyła się wreszcie w roku Zarząd skwapliwie z okazji skorzystał i zaproponował Radzie nieruchomość zakupić. Mieściła się ona przy Wasserstraße nr 8 (jej właścicielem był wówczas rentier Karl Schweder z Rügenwalde ; dziś należy ona do adwokata, dra Panthena) i zdaniem komisji oceniającej przedmiot przyszłego zakupu była dostatecznie obszerna, by pomieścić mieszkania dla Starosty, dla sekretarza Zarządu Powiatu i dla posłańca, a także biura Starosty i Zarządu Powiatu, powiatową Kasę Oszczędności, niezbędne pomieszczenia gospodarcze itp. Niczego nie musiano adaptować. W budynku znajdowała się nawet sala odpowiednia dla posiedzeń Rady. Ta ostatnia przystała na przedstawioną przez Zarząd propozycję, po czym zawarto z panem Schwederem stosowną umowę kupna i sprzedaży. Cena zakupu opiewała na 57,000 marek; hipotekę, zarejestrowaną w Miejskiej Kasie Oszczędności w Rügenwalde i wynoszącą 30,000 marek, przejął Powiat. Resztę kwoty zakupu w wysokości 27,000 marek, wypłacono gotówką. Odpowiedniego zapisu w stosownej księdze dokonano 1. października 1888 roku i od tego czasu po raz pierwszy w swej historii Powiat Stolp stał się zbiorowym właścicielem administracyjnego budynku. Historia budynku Starostwa Powiatu Ziemskiego Stolp-in- Pommern (Wkładka do Zeitung für Ostpommern, N-ry 8 + 9; 933) Kurt Knorr (swego czasu ze Stolpu-i. P.) Z niemieckiego przełożył wmw ze Słupska, z zachowaniem ówczesnych, tj. niemieckich nazw (wszystkie przypisy tłumacza) Fot. archiwum Tomasza Urbaniaka\n3 AKTUALNOŚCI czwartek, 17 stycznia Super Słupsk Współpraca z jazzmenką Związek Powiatów Polskich opublikował wyniki swojego ogólnopolskiego rankingu samorządów. Słupsk po raz czwarty z rzędu zdobył tytuł Super Powiat. Ponadto w rankingu za 2012 rok, Słupsk zwyciężył w kategorii Miast na prawach powiatu oraz został uhonorowany tytułem Dobry Polski Samorząd Ogólnopolski Ranking Związku Powiatów Polskich to jedyny w Polsce tego rodzaju ranking samorządów zarządzany na bieżąco przez ekspertów w trybie on-line. Celem przedsięwzięcia jest wyłonienie i nagrodzenie najlepszych gmin miejskich i miejsko-wiejskich w kraju, promowanie ich w skali kraju, a także integracja mieszkańców i środowisk samorządowych - informuje Dawid Zielkowski, rzecznik prasowy Prezydenta Miasta Słupska. źródło: UM Słupsk, MS DOTYCHCZASOWE OSIĄGNIĘCIA SŁUPSKA W RANKINGU ZPP: miejsce 785 pkt miejsce pkt miejsce pkt miejsce pkt miejsce pkt miejsce - SUPER POWIAT pkt miejsce SUPER POWIAT pkt miejsce - SUPER POWIAT pkt miejsce SUPER POWIAT i tytuł DOBRY POLSKI SAMORZĄD 2012 Grażyna Auguścik - wybitna polska wokalistka jazzowa wywodząca się ze Słupska podczas spotkania z Maciejem Kobylińskim, prezydentem Słupska przedstawiła propozycje współpracy z naszym miastem na najbliższe dwa lata. Do spotkania doszło 9 stycznia br. roku w gabinecie prezydenta. Maciej Kobyliński był mile zaskoczony pomysłami Grażyny Auguścić, których do momentu sfinalizowania i rzeczywistego wcielenia w życie słupski magistrat nie zdradza. Z całą pewnością będzie to nie lada gratka dla miłośników twórczości artystki. Przypomnijmy, że w listopadzie 2011 roku Grażyna Auguścik, przed koncertem promującym jej płytę pt.: e Beatles Nova, otrzymała dwa najważniejsze słupskie wyróżnienia: Nagrodę Prezydenta Miasta Słupska oraz Medal Pamiątkowy Za Zasługi dla Miasta Słupska. Z kolei w listopadzie ub.r. Grażyna Auguścik zaprezentowała swój najnowszy projekt muzyczny, płytę pt.: Man behind the sun. Song of Nick Drake. Grażyna Auguścik urodziła się w Słupsku, ale od lat mieszka i tworzy w Chicago w USA. MNW Miejski Newsle er Informujemy, że 10 stycznia br. na oficjalnej stronie internetowej Słupska uruchomiony został Newsletter UM Słupsk. Usługa ta za pośrednictwem poczty elektronicznej e- mail umożliwia wszystkim zarejestrowanym osobom automatyczne otrzymywanie treści kolejnych edycji newslettera, który będzie zawierać informacje o najważniejszych wydarzeniach publikowanych na stronie Założeniem wydawcy newslettera jest, aby stał się on dla słupszczan źródłem informacji o wydarzeniach kulturalnych i sportowych, które odbywają się w naszym mieście. Newsletter Miejski ma pomóc w zaplanowaniu wolnego czasu, dlatego ukazywać będzie się co tydzień w czwartek. Dzięki temu jego odbiorcy będą mieli czas aby ocenić jakie wydarzenia nadchodzącego weekendu i tygodnia są dla nich najciekawsze. Oprócz informacji ze sfery kultury i sportu w newsletterze powstać ma Strefę biznesu, w której publikowane będą najważniejsze informacje o zmianach w prawie miejscowym, działaniach władz samorządowych i inicjatywach kierowanych przede wszystkim do przedsiębiorców. REDAKCJA Zachęcamy wszystkich do subskrypcji Miejskiego Newslettera, której można dokonać poprzez stronę internetową Bądź bezpośrednio pod linkiem http: //www.slupsk.pl/kontakt/ newsletter/ Usługa Newsletter UM Słupsk świadczona jest wyłącznie dla zarejestrowanych osób. Korzystanie z usługi Newsletter UM Słupsk jest bezpłatne, dobrowolne i bezterminowe. MS Urząd Miejski w Słupsku. Plac Zwycięstwa 3, Słupsk, pokoje: 100, 101, 103, telefon: (59) , (59) , (59) , (59) , fax: (59) , (59) Rzecznik Prasowy. Plac Zwycięstwa 3, Słupsk, pokój: 100. Kontakt: telefon (59) , (59) , fax (59) , gsm ,\n4 4 czwartek, 17 stycznia 2013 AKTUALNOŚCI Rekordowa zbiórka Ponad 100 tys. zł zebrali słupszczanie na rzecz Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy w 2013 roku. Jest to najwyższa kwota osiągnięta dotychczas podczas Finału WOŚP w Słupsku. Na sumę tę złożyły się m.in. pieniądze uzyskane z licytacji piłki FC Barcelona z podpisami aktualnych piłkarzy tego klubu, ze stosownym certyfikatem potwierdzającym autentyczność futbolówki, którą za zł kupił w czasie 7. Ambr Cup Stanisław Zieliński z firmy Laminopol. Licytację poprowadził znany dziennikarz sportowy i prezenter telewizyjny Mateusz Borek (dziękujemy). W czasie 21. Finału WOŚP w Słupsku nie zabrakło ulicznej kwesty z udziałem ponad 250 wolontariuszy, którym towarzyszyli słuchacze Szkoły Policji oraz licznych koncertów i imprez towarzyszących, w tym zawodów pływackich, turnieju tenisa stołowego, rodzinnych warsztatów plastycznych, pokazów ekstremalnej jazdy na rowerach, walk rycerskich, Mikołajkowego Rajdu Rowerowego z WOŚP, I Słupskiego Biegu WOŚP itp. W Słupskim Ośrodku Kultury zorganizowano specjalny koncert zgodnie z tegorocznym celem WOŚP dla ratowania życia dzieci i godnej opieki medycznej seniorów. Tytułem i intencją koncertu była Integracja. Na scenie wystąpili: Chór Uniwersytetu Trzeciego Wieku, Natalia Gąsiorska, Wiktoria Brych, Bartek Piwowarczyk, Agnieszka Mazur, Katarzyna Wiktorska, Andrzej Chrzanowski, Aleksandra Hulecka, Mateusz Stefański Band, Dyfuzja, Far away, Heardquake, H.Lucyna, Zero i Karcer. Natomiast finał słupskich działań w ramach 21. Finału WOŚP odbył się w Centrum Handlowym Jantar. Tam także zorganizowano: występy artystyczne, koncerty, licytacje darów słupszczan i orkiestrowych gadżetów. Obyły się również wybory Miss Wybrzeża WOŚP. Zwieńczeniem działań był pokaz sztucznych ogni w ramach ŚWIATEŁ- KA DO NIEBA. Całość poprowadzili niezawodni: Piotr Kozłowski i Marek Rogala. Wśród kwestujących na terenie C.H. Jantar znalazł się m.in. Andrzej Kaczmarczyk, zastępca prezydenta Słupska. Słupski Sztab WOŚP kieruje serdeczne podziękowania do wszystkich współorganizatorów i sponsorów XXI Finału, do wolontariuszy WOŚP i wszystkich darczyńców. Kwota przeliczona przez pracowników Banku PEKAO SA o godz w dniu 13 stycznia br. to: ,96 zł!!! Suma ta nie jest jednak ostateczna. Z kolei w Ustce tradycyjnie organizatorem Finału WOŚP był tamtejszy Dom Kultury. Na ulice miasta wyruszyło około 100 wolontariuszy, wspieranych przez żołnierzy Narodowych Sił Rezerwowych i funkcjonariusze Policji. Odbył się także koncert Ustka dla WOŚP, podczas którego wystąpiły lokalne zespoły i soliści. W trakcie koncertu licytowaliśmy gadżety WOŚP oraz przedmioty ofiarowane przez ustczan na rzecz Fundacji. Ustczanom udało się zgromadzić sumę większą niż w roku poprzednim, tj ,45 zł.\n5 AKTUALNOŚCI czwartek, 17 stycznia XI Charytatywny Bal Prezydencki 2 lutego br. już po raz jedenasty odbędzie się Charytatywny Bal Prezydenta Miasta Słupska, który tradycyjnie zorganizowany zostanie w salach reprezentacyjnych ratusza. Tym razem, decyzją pomysłodawcy i organizatora - Macieja Kobylińskiego, fundusze uzyskane z imprezy przeznaczone zostaną na rzecz dzieci z rodzin ubogich z terenu Słupska. Myślą przewodnią balu będą słowa Algernona Charlesa Swinburna: Tam, gdzie nie ma dzieci, brakuje nieba. Tym razem impreza odbędzie się w scenerii zimowej, przypominającej zamek Królowej Śniegu. Tradycyjnie zorganizowanych zostanie szereg licytacji. Zapewne największym zainteresowaniem - jak co roku - cieszyć się będzie figurka Bursztynowego Niedźwiadka Szczęścia, która osiąga największe kwoty na Charytatywnych Balach Prezydenta Miasta Słupska. W ubiegłym roku szczęśliwym posiadaczem statuetki został słupski biznesmen Bronisław Bajcar, który przeznaczył na nią 25 tysięcy złotych. Ten wyjątkowy talizman jest już trzecim Niedźwiadkiem Szczęścia w kolekcji Bronisława Bajcara. Do tej pory, w czasie dziesięciu edycji balów, dzięki setkom osób uczestniczących w licytacjach, a także dzięki darowiznom od osób i firm zebrano na różne cele charytatywne zł. Pieniądze te zostały przeznaczone na pomoc osobom chorym i potrzebującym, posłużyły sfinansowaniu zakupu sprzętu endoskopowego do słupskiego szpitala, wsparły działalność Hospicjum Miłosierdzia Bożego, Stowarzyszenia Chorych na Stwardnienie Rozsianie, Domu Interwencji Kryzysowej, Stowarzyszenia Pomocy Osobom Niepełnosprawnym Autyzm, Fundacji dla Dzieci Niepełnosprawnych Nadzieja. Udało się także doposażyć Świetlicę dla Dzieci Niewidomych, działającą przy Polskim Związku Niewidomych oraz sfinansować szczepionki przeciwko wirusowi HPV. Zebranie tak dużej kwoty nie byłoby możliwe, gdyby nie wspaniali, hojni Goście biorący udział w licytacjach oraz Darczyńcy. Przedmioty na licytacje przekazują znane osobistości ze świata biznesu, kultury, sportu i polityki. Wśród dotychczasowych darczyńców znaleźli się m.in.: śp. Lech Kaczyński, prezydent RP, Aleksander Kwaśniewski, prezydent RP, Bronisław Komorowski, prezydent RP, Donald Tusk, premier RP, Jerzy Buzek, przewodniczący Parlamentu Europejskiego, Leszek Miller, premier RP, Jarosław Kaczyński, premier RP, Janusz Palikot, poseł na Sejm RP oraz inni posłowie i senatorowie. Zebrane pieniądze nie pochodzą jednak tylko z licytacji. Bawiące się na balu pary wykupują zaproszenia i dodatkowo wpłacają datki na specjalnie utworzone konto. Charytatywny Bal Prezydenta Miasta Słupska jest organizowany przy pomocy Rotary Club Słupsk. MS Fot. APR-SAS\n6 6 czwartek, 17 stycznia 2013 WYBORY Weronika Pawłowska Miss Wybrzeża WOŚP 13. stycznia br. odbył się już 21. finał Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Był jednak pierwszym, w który mogła się zaangażować Młodzieżowa Rada Miasta Słupska. Młodzi radni zorganizowali Wybory Miss Wybrzeża Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Finał konkursu odbył się w Centrum Handlowym Jantar. O tytuł najpiękniejszej walczyło osiem kandydatek. Co skłoniło je do wzięcia udziału w takim przedsięwzięciu? Przede wszystkim możliwość włączenia się w działania fundacji Jurka Owsiaka stwierdzały zgodnie pretendentki do tytułu. Tuż po godzinie 18:00 wiceprezydent Andrzej Kaczmarczyk przedstawił wyniki. Miss Wybrzeża WOŚP została Weronika Pawłowska, 18-latka ze Słupska. Natomiast I Vice Miss Justyna Matyszewska, a II Vice Miss Karolina Krajewska. Przedstawiciele Młodzieżowej Rady Miasta Słupska nie ukrywają, że chcieliby, aby Wybory Miss Wybrzeża WOŚP na stałe weszły do styczniowego kalendarza słupskich imprez. Weronika Pawłowska, miss wybrzeża WOŚP Gratulacje od Andrzeja Kaczmarczyka, wiceprezydnta Słupska\n7 Pod batutą Górnego Zapraszamy na wyjątkowy koncert karnawałowy pt. Brzydula i rudzielec. W programie usłyszeć będzie można przeboje z Kabaretu Starszych Panów oraz z repertuaru Sławy Przybylskiej, Kaliny Jędrusik, Marka Grechuty i innych polskich oraz obcych wykonawców. Wykonają je Katarzyna Jamróz oraz Przemysław Branny, a towarzyszyć im będzie orkiestra Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica pod batutą Zbigniewa Górnego. Na koncert odbędzie się 18. stycznia (piątek) o godz.: 19:00 w siedzibie Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica w Słupsku. Bilety: 50 zł. Więcej na: Od Piaf do Garou Zapraszamy na to recital Michała Bajora promujący nowy podwójny album artysty z piosenkami francuskimi (siedemnasta płyta w karierze fonograficznej). O taką płytę i taki koncert publiczność prosiła wykonawcę od wielu lat. Bajor wychował się na piosenkach znad Sekwany. W roku 1984 Wojciech Młynarski zaprosił aktora do udziału w spektaklu muzycznym pt. Brel w warszawskim Teatrze Ateneum. Po tym spektaklu Michał Bajor został okrzyknięty przez publiczność i krytykę następcą takich bardów francuskich, jak Charles Aznavour, czy Gilbert Becaud. Od tego momentu poświęcił się prawie całkowicie karierze związanej z muzyką. Od 25 lat piszą dla niego najlepsi polscy kompozytorzy i autorzy tekstów, a piosenek, które wykonuje, jest już kilkaset. Artysta zaśpiewa utwory z repertuaru takich znakomitości muzycznych, jak Edith Piaf, Charles Aznavour, Yves Montand, Gilbert Becaud czy Garou. Wszystkie w tłumaczeniu Wojciecha Młynarskiego i aranżacjach Wojciecha Borkowskiego. Wokalista opowie także historie związane z wykonawcami i śpiewanymi piosenkami. Towarzyszyć mu będzie kilkuosobowy zespół muzyczny. Koncert odbędzie się 26 stycznia o godzinie w siedzibie Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica. Bilety w cenie 65 zł. Wystawa ROZRYWKA prac fotograficznych Niezwykłe, surrealistyczne obrazy, pełne swoistej tajemnicy, która nurtuje i nie pozwala o sobie zapomnieć. W oczywisty sposób nierzeczywiste, a jednak wykonane z realistyczną precyzją, nieprawdopodobną wręcz dbałością o detal. Cykl zdjęć podobnych tematyką i techniką, lecz każde stanowi osobny, sekretny świat, rządzący się odrębnymi prawami. Wciągają widza w subtelną grę zauroczenia, lęku i pragnienia odpowiedzi. Tak najkrócej można opisać zdjęcia, które od 11 stycznia br., prezentowane są w Słupskim Ośrodku Kultury. Dariusz Klimczak to artysta związany z naszym regionem. Choć urodził się w Sieradzu, od kilku lat mieszka niedaleko Główczyc. Jest absolwentem Liceum Plastycznego w Zduńskiej Woli. Fotografią zajmuje się już od blisko 25 lat. Parał się też dziennikarstwem, malarstwem, aforystyką. Wcześniej związany z wieloma czasopismami obecnie pracuje, jako wolny strzelec. Jest laureatem wielu nagród na polskich i międzynarodowych konkursach fotograficznych, jego zdjęcia stale ozdabiają okładki i łamy czasopism na całym świecie. Prace Dariusza Klimczaka prezentowane były dotychczas na kilkunastu wystawach indywidualnych i zbiorowych. Państwowy Teatr Lalki Tęcza zaprasza do swojej siedziby na spektakl pt. Jaś i Małgosia, który odbędzie się już w najbliższą sobotę, tj 19 stycznia br. o godz. 11:00. Okazja do obejrzenie spektaklu jest tym większa, że tego dnia Babcie i Dziadkowie mają wstęp wolny!! Teatr zaprasza cała rodziny. Barwną i zabawną dekorację oraz lalki i kostiumy zaprojektował Jan Zieliński utalentowany, wielokrotnie nagradzany na festiwalach teatralnych scenograf z Łodzi. Muzykę do piosenek skomponował od lat zaprzyjaźniony z Tęczą Jerzy Stachurski. Spektakl trwa bez przerwy 45 minut i gwarantuje w W swoich zdjęciach, które sam nazywa fotomanipulacjami, poszukuje uniwersalnych symboli i metafor. Preferuje nastrojowe, czarno-białe obrazy w kwadratowych kadrach, choć zdarza mu się sięgać po kolor. Jego intencją jest zmuszenie widza do refleksji, poruszenie go, wywołanie uśmiechu. Wystawa będzie czynna do 22 lutego 2013 r. SOK Nie tylko dla najmłodszych tym czasie moc emocji oraz artystycznych przeżyć dla dzieci w wieku 3-10 lat. MS czwartek, 17 stycznia 2013 Doczekać Końca Dnia 7 20 stycznia br. o godzinie 18:00 w siedzibie Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica wystąpi Kabaret DKD, który rozśmiesza swoją publiczność już od ponad 20 lat. Ich koncerty bawią do łez, pozostawiając niezapomniane wrażenia. Grzegorz Gurłacz, Dariusz Gatniejwski i Przemysław Osiński zaprezentują swój najnowszy program pt Bez cenzury. Gościnnie wystąpi wokalistka Anna Chodyna. Bilety w cenie 30/25 zł do nabycia w kasie Polskiej Filharmonii Sinfonia Baltica. Wiosna i Jesień tanecznie 25 stycznia br. o godzinie 19:00 słupskiej publiczności w Polskiej Filharmonii SInfonia Baltica zaprezentuje się Polski Teatr Tańca z Poznania. Tym razem będzie można zobaczyć najnowszą choreografię Ewy Wycichowskiej - dyrektor PTT - pn. Wiosna - Effatha oraz Jesień - Nuembir Jacka Przybyłowicza. W spektaklu Wiosna-Effatha Ewy Wycichowskiej nic nie dzieje się przez przypadek. Jego siła leży jednak gdzie indziej: cykliczność odwiecznych rytuałów, odegrana z pasją przez tancerzy, pozostawia widza z fundamentalnym pytaniem o granice ludzkiej wrażliwości i duchowości. Najnowsza choreografia Ewy Wycichowskiej w niezwykły sposób wpisała się w czas oczekiwania na duchowe i fizyczne odrodzenie. Wyrafinowana w swojej prostocie, czytelna w formie i przesłaniu, a jednocześnie wielopłaszczyznowa Wiosna Effatha na pierwszy rzut oka dotyka najbardziej organicznych aspektów życia. Jednak tancerze, opowiadając nam o rodzeniu się i umieraniu, snują jednocześnie opowieść o ścieraniu się dobra i zła. Przypominają, że w przyrodzie tkwi niewytłumaczalny potencjał podnoszenia się po upadku. Jesień - Nuembir to trzecia po Naszyjniku gołębicy i Barocco realizacja Jacka Przybyłowicza w Polskim Teatrze Tańca. Artysta przez wiele lat związany z Kibbutz Contemporary Dance Company konsekwentnie penetruje relacje międzykulturowe w zderzeniu z językiem tańca współczesnego i tradycją muzyczną, zarówno o genezie klasycznej, jak i etnicznej. Inspiracją do spektaklu Jesień - Nuembir jest obrzędowość plemion berberyjskich zamieszkujących góry Atlasu. Nuembir to znaczy listopad, symboliczny czas przemijania, który w koncepcji Jacka Przybyłowicza odnosi się także (a może przede wszystkim) do jesieni życia człowieka, tancerza... Bilety: 30/25 zł Kulig integracyjny... ze Słupska aż hen, po Smołdzino (,,serce Słowińskiego Parku Narodowego) rekomendowaliśmy naszym Czytelnikom jako patroni medialni przedsięwzięć Zarządu Regionu PTTK już w poprzednim numerze Ziemi Słupskiej. Przypomnimy więc dzisiaj podstawowe informacje. 26 bm. (w przypadku zbyt kapryśnej lub wręcz zawodnej aury- 2.II). Organizator imprezy lokalne Koło Przewodników Terenowych PTTK- zaprasza do udziału w niej także członków innych kół (szkolnych i zakładowych) oraz... zwykłych hobbistów ruchu przewodnickiego. Eskapada będzie dwudniowa z tradycyjnym ogniskiem,,,regeneracją sił ciepłymi napojami (?..) po drodze, wieczorowo- nocnymi,, tańcami i swawolami oraz, rzecz jasna, noclegiem w hotelu turystycznym w wolnych od,,rozrywkowych zajęć chwilach. Wszystko, petetekowskim zwyczajem, za symboliczną wprost odpłatnością. Gdzie? W Oddziale Regionalnym PTTK przy Szarych Szeregów 1, u przyjmującej zgłoszenia (tylko do 24 bm.!) Angeliki Zyskowskiej. Tel lub JRL\n8 Zwycięska Le 8 czwartek, 17 stycznia 2013 AMBER CUP 4 i 5 stycznia br. w Słupsku odbył się 7. Amber Cup - największa i najsilniej obsadzona halowa impreza piłkarska w naszym kraju. Triumfowała Lechia Gdańsk, która w meczu finałowym Turnieju Gwiazd pokonała po rzutach karnych zespół Puma Team 2:1. W normalnym czasie gry było 2:2. Decydującego gola strzelił Oktawian Skrzecz z Lechii, który został wybrany najlepszym zawodnikiem turnieju. W spotkaniu o trzecie miejsce Motor Lublin wygrał z Górnikiem Zabrze - również po rzutach karnych - 5:4. Z kolei w Ogólnopolskim Turnieju Kwalifikacyjnym do Turnieju Gwiazd spośród dwudziestu czterech ze- społów najlepszy okazał się Wodomex Bojano.\n9 AMBER CUP czwartek, 17 stycznia chia Gdańsk 7. Amber Cup był oficjalnym pożegnaniem z zawodową piłką nożną Pawła Kryszałowicza. Wybitnego piłkarza ze Słupska, uczestnika XVII Mistrzostw Świata w Piłce Nożnej w 2002 roku, które zostały rozegrane w Korei Południowej i Japonii (gol w meczu z USA). W związku z benefisem zorganizowano spotkanie, w którym drużyna złożona z przyjaciół Pawła Kryszałowicza pokonała Reprezentację Artystów Polskich 3:1. W zespole Kryszała zagrali m.in.: Jerzy Dudek, Jacek Krzynówek i Arkadiusz Bąk. O artystyczną oprawę imprezy zadbali m.in.: Aleksandra, Liber i Rafał Brzozowski. Od siedmiu lat dzięki Amber Cup Słupsk staje się w styczniu zimową stolicą polskiego futbolu. Głównym celem imprezy jest promocja naszego miasta (transmisja na żywo w telewizji Orange sport oraz relacje w innych mediach), piłki nożnej oraz dobra zabawa skierowana do całych rodzin. Na kolejne edycje Amber Cup do Słupska przyjeżdżają nie tylko gwiazdy polskiego futbolu, ale także kina, telewizji i estrady. Dzięki temu hala Gryfia, która jest are- ną zmagań, wypełnia się po brzegi nie tylko kibicami ki nożnej. Partnerami 7. Amber Cup byli: Miasto Słupsk, PZPN, PUMA, Pomorski ZPN, Orange sport, Dolina Charlotty Resort&SPA, UNISET, STI- GA, STIKAR, Baltic Football School, DECATHLON, CIpił- TROEN, KIA. APR\n10 10 czwartek, 17 stycznia 2013 Z POWIATU Z lewej wójt Gminy Damnica Grzegorz Jaworski Okno na Europę z pozoru tylko maleńkie W unijnym słownictwie akcja, o której będzie mowa, nosi krypto nazwę Comenius. Jej zamiennik stanowi niekiedy (dla mało wtajemniczonych) bardziej z pewnością komunikatywny skrót myślowy czeski Sokrates. Wracając ad rem. Co lub kto kryje się w pierwszym wspomnianym haśle programowym? W encyklopedycznym skrócie: Jan Amos Komeński, w jego ojczystym języku (pochodził z Czech) Janko Amos Komensky. Bliżej? Żyjący nad Wełtawą AD wybitny pedagog, reformator szkolnictwa i twórca nowożytnej dydaktyki, równie głośny od XVII wieku do chwili obecnej działacz społeczny i religijny, ksiądz i zarazem nauczyciel szkółek tzw. braci czeskich, który z powodu prześladowań przez Kościół katolicki oraz feudałów niemieckich (wszechwładców, jak pamięcią sięgnąć, kraju Dobrawy i Wacława) zmuszony był opuścić swą ojczyznę i w latach zamieszkać u nas w Lesznie, resztę życia spędzając w Amsterdamie. Czym w szczególności przysłużył się Comenius europejskiej a nawet światowej wiedzy pedagogicznej? Koncepcją upowszechniania do maksimum oświaty, gruntownej zmiany ustroju szkolnego i przebudowy procesu edukacji. Zainicjowaniem w Europie jednolitego systemu szkolnictwa i bezwzględną preferencją układów (metod) klasowo-lekcyjnych. Wreszcie bezdyskusyjnym zielonym światłem dla rodzimego języka (nie starorzymskiej kościelnej łaciny), ponadto zaś absolutnie nowocześniejszym i skuteczniejszym ujęciem lekcji poglądowych casus Tommaso Campanella, Francis Bacon czy inni śmiali, nowatorscy pedagodzy, myśliciele. * Nie za dużo jak na wstęp do zapisków z gminno-sołeckim kontekstem w tle? Czas, ściśle dalszy bieg spraw pokaże... A propos gminy, sołectwa. Chodzi, najpierw, o Damnicę. Konkretniej o tamtejszy Zespół Szkół, w którym jak dowiedzieliśmy się od zastępcy wójta Pawła Lewandowskiego - już drugi rok prowadzone są lekcje z zakresu wiedzy o społeczności obywatelskiej. W ich ramach pracę samorządowców przybliżają uczniom miejscowi sołtysi, radni oraz gospodarz gminy Grzegorz Jaworski. Ba! Gościli u siebie młodzi damniczanie i parlamentarzystę, jednego z posłów na Sejm RP Roberta Biedronia. Koledzy tych pierwszych prześcigają się np. (i to z dużym powodzeniem!) w pięciu kuratoryjnych konkursach przedmiotowych, zwłaszcza o tematyce związanej z szeroko pojętą wiedzą społeczno-obywatelską. Inni organizują bardzo ciekawe, przydatne w szkole i poza szkołą Targi Edukacyjne. Et cetera. * Pomieniony w części wstępnej moich dzisiejszych notatek reporterskich program UE pn. Comenius realizowany jest w całej pełni, rzec by się chciało: w wyjątkowej wprost cezurze przestrzennej, we wsi że przywołam swoje konotacje na tych łamach sprzed paru tygodni niewielkiej, jednocześnie sporej jak na damnicką małą ojczyznę, a przy tym dość prężnej, z bardzo ciekawą przeszłością, jakby wtulonej w zakola Łupawy i o przysłowiowy rzut kamieniem (14 km, tyle co siedziba gminy) od grodu nad Słupią. Animatorem owej inicjatywy jest z dawien dawna Zespół Szkół (podstawówka, gimnazjum) z Zagórzycy, w którym naukę pobiera 153 uczniów. Od 2004, tj. od wstąpienia Polski do Unii, obydwu zagórzyckim szkołom patronuje Zjednoczona Europa. Stąd rok w rok 9 maja stanowi dla domorosłych mieszkańców sołectwa Dzień Europy z licznymi, ciekawymi pogadankami, spotkaniami, wystawami, quizami, koncertami i in. produkcjami artystycznymi. Stąd zapewne pan Lewandowski upatruje w ZS tutejsze okno na Europę. - Szczególnie uroczysty charakter wspomina dyrektor Robert Nowak miały obchody święta naszych szkół w r Zbiegły się bowiem z ich wiodącą rolą przy wcielaniu w życie III Projektu HELP (skrót od ang. How European Little People... can change the World, czyli: jak nieduzi Europejczycy mogą zmieniać świat). Według reguł założonej w statucie HELP międzynarodowej współpracy placówek oświatowych ściągnęli wtedy do Zagórzycy pedagodzy i uczniowie oraz działacze samorządowi z Niemiec, Włoch, Wielkiej Brytanii, Turcji (również sponsorowanej przez UE) i odległych często zakątków Polski, aby przydać impulsów rozwijaniu postaw obywatelskich i jeszcze bardziej otworzyć się na problemy Europy i reszty świata, których uczniowska społeczność jest wyjątkowo znaczącym spiritus movens. Odjeżdżających w region i w Polskę gości serdecznie żegnał i... zapraszał do jak najczęstszych powrotów włodarz gminy. Wójt Jaworski pogratulował też później koordynatorowi ostatnich, datowanych na mijające lata przedsięwzięć Bartoszowi Wiśniewskiemu i jego niezliczonemu wprost wolontariatowi z Kamilą Michalską, Dominiką Rompką, Erykiem Filipem, Marcinem Karą, Mikołajem Owsiukiem, Aleksandrą i Alicją Galant... - Czy dalej gwarantują nam ci fani organizacyjne wsparcie? powtarza za mną ledwo słyszalnym półgłosem dyr. Nowak. Ani chybi. Z pomocą starszych koleżanek i kolegów realizowaliśmy przecież pionierskie kontakty zagraniczne w r. 1999(!) z Francją, Włochami, Hiszpanią. Przed rokiem ten sam aktyw pilotował inspirowaną przez b. mieszkańca Zagórzycy Fritza Lolla wymianę 20-osobowych grup szkolnych z hanzeatyckim jak Ziemia Słupska Lünen koło Dortmundu. Mogliby zawieść w maju 2013, choć, ze zrozumiałych względów, już długo nie będzie tak atrakcyjnie i hucznie co w superfortunnym roku 2011? Nic prostszego przyjechać i zobaczyć na własne oczy. Skorzystamy z zaproszenia! Jerzy R. Lissowski Fot. ze zbiorów UG\n11 REGION czwartek, 17 stycznia Prawdziwa mała ojczyzna (1) Jest nią z całą pewnością przywołując autorskie notatki w wydanych przed 10 laty Pomorskich uroczyskach między Słupią, Łebą i Brdą gmina nieopodal ujścia pierwszej ze wspomnianych rzek w północno-zachodnim, jak gros Ziemi Słupskiej, kawałku makroregionu gdańskiego. Oto garść szczegółów na jej temat, które zaserwowała Czytelnikom wójt Teresa Florkowaka kilometry kwadratowe, 60 w sumie (z 28 niewielkimi lub wręcz bardzo drobnymi osiedlami gospodarskimi) wsi wchodzących w skład 27 sołectw oraz blisko dziesięciotysięczna, dokładnie mieszkańców licząca społeczność (notabene w sporej mierze kaszubska, a więc rodzima; dop. JLR) te dane wydają mi się zwięzłym i chyba dość obrazowym szkicem główczyckiej małej ojczyzny. Dominuje tu (57,5 % powierzchni) rolnictwo, w zdecydowanej większości warto podkreślić proekologiczne. Blisko połowę obszaru (aż 28 %) zajmują lasy z dużymi gromadami śródleśnej zwierzyny łownej, takiej jak np. dziki, jelenie, sarny, borsuki, jenoty. Skoro już o faunie mowa. Na circa 400 hektarach torfowisk, w środku dwóch rezerwatów ornitologicznych, gnieździ się wiele rzadkich skrzydlaczy. W nurcie pięknych, wartkich, co rusz skręcających ku dopływom bądź rozlewiskom i wyjątkowo czystych rzek Łeby, Łupawy etc wędkarze bez trudu mogą łowić pełne torby względnie siatki (tak, tak) leszczy, płotek, lipieni, szczupaków. Łupawa jest i arcyuroczym sądzę miejscem wędrownych przejażdżek, nadto zaś wspaniałym doprawdy relaksem dla lobby spływów kajakowych. W uzupełnieniu zapisków z rozmowy u pani wójt, a propos: w drugiej po Damnicy gminie ze stałą pozycją na naszych łamach. Co bez wątpienia najważniejsze i najciekawsze: niezwykle znaczący fragment gminy obejmuje według rzeczonej albumowej monografii otulina SPN czyli Słowińskiego Parku Narodowego. Wiedzie przez ten park (przypomnijmy: z woli UNE- SCO światowy rezerwat biosfery) między innymi tzw. żółty szlak turystyczny, prowadzący do Wicka i do Smoldzina. Drugi, równie urokliwy i ciekawy trakt wędrowniczy znajduje się na podolu łupawskim; ów niebieski deptak przybliża Główczyce i Smołdzino do czwartej z gmin kategorii S Czarnej Dąbrówki. Godne szczególnej uwagi rezerwaty przyrody to głównie torfowiska pobłockie, bagna izbickie, łęgi gackie i nie one same. Można by bowiem mnożyć te kurioza flory i fauny w nieskończoność! We wspomnianej otulinie SPN preferowałbym zwłaszcza Izbicę wioskę o charakterystycznej starej architekturze zagrodowej, z kościołem i cmentarzem z XIX w., znajdującą się koło jeziora Łebsko, mówiąc bardziej obrazowo: akwenu, który jest istnym eldorado dla wędkarzy i kajakarzy, w przysłowiowym zasięgu ręki od unikalnych wydm ruchomych i brzegów Bałtyku. Stąd, gdzie się nie ruszyć prawdziwie morski klimat oraz czyściutkie, choćby niewiarygodnie to brzmiało, powietrze. Tuż poza obrzeżem parku zlokalizowane są Główczyce - miejscowość (przy ilości 1850 dusz ) dorównująca poniektórym miasteczkom, ze zdumiewającym wprost rodowodem historycznym (dat. na 1036) i kościelnym (1082). Jedna z pionierskich, przy tym wiodących, siedzib gmin kaszubskich. Dość powiedzieć, że aż do 1829, ba! do 1886 roku jawiła się centrum środkowopomorskiej Cassubii, które w ponad 70 procentach rozbrzmiewało językiem Ceynowy i Mrongowiusza. Mimo wyartykułować trzeba że od 1475 wieś ta, z przyległościami, była dobrem germańskich ziemian Puttkamerów (nomen omen: kłaniają się Maryla P. de domo Wereszczak i Adam Mickiewicz). Spośród ówczesnych, XIX-wiecznych zabytków przetrwały po dziś dzień: kościół neogotycki, kaplica cmentarna i pałac panów na włościach. Ostatni z nich 50 lat ściągał tłumy wczasowiczów i turystów. Największą ciekawość zwiedzających budził ekskluzywny gabinet właściciela majątku. Niestety, w r pożar prawie kompletnie zniszczył pałac. Chociaż samorząd własnym sumptem odrestaurował findesieclowy dach, piękną obudowę i supereleganckie wnętrza, gmaszysku ciągle brakuje wykończenia. Bo ani Gdańsk, ani Warszawa nie kwapią się z pomocą. Na lokalnych sponsorów trudno zaś Urzędowi i Radzie Gminy liczyć. Dobrze konstatuje wójt gdy jedyni dwaj główczyccy biznesmeni Ulenberg i Sobański wesprą władze gminne np. w organizacji Dni Główczyc, Biesiad Literackich, Przeglądów Jasełek i Szopek Bożonarodzeniowych czy Rajdu Szlakami SPN (m.in. trasą Izbica-Łeba). Cała nadzieja w... odwiertach za gazem łupkowym. Oby pomyślnych! Jak dotąd, w przeważającej mierze gmina turystyką stoi Od lat ściągają do niej goście z różnych, często dalekich zakątków kraju. Dlatego, że w okresie wakacyjnym (lecz i przed oraz powakacyjnym) działają tutaj pełną parą kempingi z bogatym zapleczem socjalnym, idące w dziesiątki kwatery agroturystyczne, pola namiotowe, no i czynny przez okrągły rok dom turysty. Z reguły zapełnione do ostatniego miejsca! Słowem kwitnie na ziemi główczyckiej turystyka. Żadnej w tym przesady. Kto wątpi, niech sprawdzi w pierwszy z brzegu weekend. Gdzie? Przynajmniej w wsiach i innych miejscach. Bo rzecz nie tylko w pomienionym pałacu obok siedziby UG i w mnóstwie skromniejszych dworków rodu Pottkamerów czy zabytkowych obiektów sakralnych. Muszą też przykuwać wzrok spotykane co chwila wielkie połacie starodrzewu, 80(!) pomników natury z certyfikatami resortu środowiska. Itd. Itd. Wrócimy szerzej do sprawy za dwa tygodnie. Jerzy R. Lissowski Fot.APR-SAS\n12 12 czwartek, 17 stycznia 2013 GMINA SŁUPSK Tajemnice bazy sterowców w Jezierzycach - część II 16 kwietnia 1928 roku w Jezierzycach pod Słupskiem wylądował sterowiec Italia wraz z jego dowódcą, generałem Umberto Nobile, który przybył wraz ze swymi oficerami. Nie było to zwykłe lądowanie. Baza sterowcowa pod Słupskiem była ostatnim i przymusowym przystankiem przed drugą powietrzną wyprawą do Bieguna Północnego sterowcem. Generał u jego sterowiec Włoch Umberto Nobile był słynnym lotnikiem, który przeszedł do historii awiacji świata odbywając wyprawę na biegun z norweskim polarnikiem Roaldem Amunsenem na sterowcu Norge. Poza tym był inżynierem, wojskowym i pionierem lotnictwa. Italia była świeżo wybudowanym i czwartym z kolei skonstruowanym przez generała sterowcem. Mierzyła 104 m długości i poruszała się z prędkością prawie 100 km/h. Wyprawa na Biegun Północny Plan zakładał dolecieć z Mediolanu na Spitsbergen, w miejsce oddalone o 1200 km od bieguna. Następnie miano odbyć pięć lotów badawczych. W wysuniętej najdalej na północ osadzie postawiono namiotowy hangar, a ekspedycję na miejscu miał ubezpieczać statek Citta di Milano. Na pokładzie sterowca znajdowało się dwudziestu ludzi i pies generała, suczka Titina. Wśród międzynarodowej załogi (Włosi, Czech i Szwed) znajdowali się naukowcy i dziennikarze. Postój pod Słupskiem Lądowanie Nobilego w Jezierzycach odbiło się szerokim echem w światowej prasie. Załoga sterowca musiała tu lądować wskutek awarii, która zdarzyła się w przestworzach dzień wcześniej, 15 kwietnia 1928 roku. Wypełnione wodorem cygaro doznało wiele uszkodzeń wskutek burzy. Dowódca podjął Sterowiec Italia cumujący przy hali w Jezierzycach. Na zdjęciu widać uszkodzenia lewego skrzydła decyzję, że najlepszym miejscem do lądowanie będą Jezierzyce i tu zostanie przeprowadzona naprawa. Po 30 godzinach lotu Italia rozpoczęła lądowanie na polu w Jezierzycach, a następnie sterowiec umieszczono w hangarze. W Słupsku trwała feta na cześć bohaterów. W dzień lądowania załoga została zaproszona przez nadburmistrza na uroczysty obiad do Ratusza, gdzie władze Słupska wydały w reprezentacyjnej, bogato ozdobionej kwiatami sali bankiet na ich cześć. Podczas spotkania z merem miasta Nobile wraz z towarzyszami wpisał się do pamiątkowej Złotej Księgi Miasta, która zachowała się do dziś. Goście zostali zakwaterowani w najlepszym słupskim hotelu Munds przy Starym Rynku. Nie obyło się też bez skandalu, którego sprawcami byli nacjonalistyczni kombatanci rozpamiętujący niedotrzymanie przez Włochów sojuszu Trójprzymierza. Nadburmistrz przepraszał gości za ten incydent, a relacje nie zostały zachwiane. 3 maja 1928 r. - sterowiec opuszcza Słupsk 22 kwietnia 1928 roku do Słupska przybyli 44 samochodami członkowie automobilklubu z Mediolanu, by przed startem pozdrowić generała Nobilego. Signor Merkanti - dyrektor generalny owego automobilklubu - przebył swoim samochodem trasę Mediolan-Słupsk w ciągu 25 godzin i 53 minut, z przeciętną prędkością 65 km/h, a więc szybciej niż trwał lot sterowcem. Start z Jezierzyc Usuwanie uszkodzeń trwało trzy tygodnie, a części sprowadzano aż z Mediolanu. W dalszy lot ruszono 3 maja 1928, a po ośmiu godzinach lotu sterowiec był już nad Sztokholmem, a trzy dni później na Spitsbergenie. Tragiczny koniec 16 kwietnia 1928 r. - Umberto Nobile wraz z psem w gondoli lądującego w Jezierzycach sterowca Nobile z zaplanowanych pięciu odbył tylko trzy loty badawcze, podczas których przeprowadzono szereg obserwacji. 23 maja wystartowano nad biegun. Dzień później cel osiągnięto, a na biegun zrzucono flagę włoską i mediolański oraz krzyż papieski. W drodze powrotnej zaczęły się problemy. Lodowiec uległ oblodzeniu w efekcie czego zaczął tracić wysokość, a następnie uderzył w lodową krę. W wyniku zderzenia gondola z częścią załogi oderwała się od sterowca, który porwał wiatr i eksplodował. Dziesięciu członków wraz z generałem zostało na lodzie, sześcioro zginęło w sterowcu, a czterech szczęśliwców pozostało w bazie na Spitsbergenie. Rozbitkom nie było do śmiechu, bowiem byli sami w lodowym pustkowiu. Dopiero po tygodniu namierzono ich pozycję i rozpoczęła się międzynarodowa akcja ratunkowa. Zanim do nich dotarto zginęło kolejnych czterech załogantów. W akcji ratunkowej zaginął też słynny norweski badacz polarny i pilot, Roald Amundsen, którego samolot przepadł bez wieści podczas przelotu z Norwegii na Spitsbergen. Po miesiącu, 23 czerwca do rozbitków dotarł szwedzki pilot, który mógł zabrać tylko jednego pasażera. Pierwszy poleciał Nobile ze swoim psem. Niestety podczas próby podjęcia kolejnych rozbitków szwedzki samolot rozbił się. Na ratunek musieli czekać aż do połowy lipca gdy zabrał ich rosyjski lodołamacz. Upadek generała Po klęsce wyprawy Nobilego atakowała włoska prasa. Nie wybaczono mu pozostawienia na lodzie jego kompanów i śmierci ośmiu osób. Nie mając spokoju we własnym kraju polarnik wyemigrował do ZSRR, gdzie kontynuował swoją konstruktorską działalność, a następnie wyjechał do USA. Do Włoch powrócił dopiero po zakończeniu II wojny światowej. Generał Umberto Nobile - zdobywca bieguna północnego - na zawsze wpisał się w historię Jezierzyc, a port stał się sławny po lądowaniu sterowca Italia. Dziś fakt ten nie jest wykorzystany promocyjnie mimo, że jest to spora ciekawostka. Wielkim atutem tej historii jest też fakt zachowania się sporej części bazy sterowcowej. Może czas to zmienić? Tomasz Urbaniak\n13 SPORT czwartek, 17 stycznia Paweł Kryszałowicz. Chłopak z Nadrzecza 5 stycznia 2013 roku Paweł oficjalnie i w sposób uroczysty zakończył karierę piłkarską podczas VII Halowego Turnieju Piłki Nożnej Amber Cup. Pożegnali go mieszkańcy miasta, kibice Gryfa, znamienici piłkarze, oraz widzowie przed telewizorami w całej Polsce. Ale jak się zaczęła ta kariera, gdzie i kiedy? Jako że dorastałem z byłym reprezentantem Polski na jednym podwórku i rozegrałem z nim setki meczy to opowiem Wam o tym. Nasze osiedle Nadrzecze to miejsce szczególne w Słupsku. Ci, którzy tu się wychowali zawsze wspominają je jednakowo - osiedle wielu możliwości ze wspaniałym zapleczem sportowo rekreacyjnym, raj dla młodzieży. Do dyspozycji mieliśmy las, Park Kultury i Wypoczynku, rzekę, boiska, lodowisko, przystań kajakową, korty tenisowe, kręgielnię, basen, klub osiedlowy i wiele innych. Tu nie można było się nudzić. Zawsze po lekcjach spotykaliśmy się na kręgielni koło pomnika (dziś betonowa kręgielnia i pomnik już nie istnieją) i tu zapadała decyzja co danego dnia będziemy robić. Od małego bawiliśmy się, ganialiśmy, graliśmy i psociliśmy. Boisko pod obstrzałem Naszym głównym boiskiem był kawał trawiastego terenu położonego pomiędzy zabudową ulic Rybackiej, Cichej, Słonecznej i Szymanowskiego. Początkowo bramki wyznaczaliśmy między drzewami, a często między szkolnymi teczkami. Takie boisko miało kilka mankamentów - było małe, a na dodatek przebiegała przez nie uczęszczana ścieżka dla przechodniów. Jednak najpoważniejszym problemem był płot okalający ogród jednego z domów przy ulicy Cichej. Jak wiadomo piłka czasem leciała w sposób niekontrolowany i pomimo naszych starań trafiała na tę posesję. Z przejściem przez betonowy płot nie było problemu, ale największym zagrożeniem był właściciel, który strzelał do nas z wiatrówki. Kradzież, która zaowocowała Gra bez fachowych bramek nastręczała nam problemów i często nie było wiadomo czy był gol, czy nie. W akcie desperacji podwędziliśmy dwie stalowe, spawane z rur i ciężkie bramki. Przytargaliśmy je z odległości prawie kilometra z dzielnicy naszych szkolnych znajomych. Oni nie mieli żyłki do grania ani składu i zadecydowaliśmy, że nam się bardziej przydadzą. Od tej pory graliśmy już na innym poziomie, a mobilne bramki wykorzystywaliśmy nawet zimą do zjeżdżania na nich z pobliskiej górki. Chętnych do gry w piłkę było sporo. Oczywiście grywali też starsi, którzy rzecz jasna z racji wieku byli uprzywilejowani. Na Nadrzeczu podzieleni byliśmy na grupy wiekowe, a dwa lata różnicy powodowały, że było się już w innej grupie, starszych lub młodszych, z którymi my wówczas nie utrzymywaliśmy bliższych kontaktów, mimo że znaliśmy tu wszystkich. Jak boisko zajmowali starsi to do naszej dyspozycji mieliśmy jeszcze spore boisko na dróżkach (boisko pod laskiem, przy ulicy Rybackiej) oraz szkolne boisko o betonowej nawierzchni należące do Drzewniaka (Szkoła Drzewna przy ul. Szymanowskiego). Jednak najwięcej meczy rozegraliśmy u siebie, nieopodal swoich domostw. Paweł Krzyszałowicz został pożegnany podczas VII Amber Cup w Słupsku jak mistrz. Żegnali go koledzy z kadry narodowej, aktorzy, piosenkarze, przedstawiciele władz miasta, przyjaciele i słupszczanie. Andrzej Kaczmarczyk, zastępca prezydenta miasta wręcza Pawłowi Kryszałowiczowi Sportowy Laur Gryfa Słupskiego za całokształt kariery piłkarskiej i promowanie Słupska na krajowych i światowych arenach sportowych Bliźniacy z osiedlowego boiska Paweł Kryszałowicz wraz z bratem bliźniakiem, Piotrkiem byli uprzywilejowani, bowiem z domu do osiedlowego boiska mieli zaledwie 20 metrów. Poza tym piłka nożna była ich tradycją rodzinną, ojciec chłopców był zawodnikiem Czarnych, Gryfa, Gwardii i darłowskiej drużyny. Piłką parał się także wujek oraz kuzyn. Na początku lat 80. posiadanie typowej piłki do nogi to już był sukces, a Kryszałowicze takową mieli. Na trawiastym boisku grali codziennie, często po kilka meczy. Byli ambitni, zacięci i wytrwali. Rzadko grali z nami w puszkowca, syfa czy palanta. Sami woleli grać w króla uderzając piłką w mur osiedlowego składziku malarskiego. Często do nocy. Gdy zaczęli grać w Gryfie na nas testowali swoje umiejętności. Łatwo nie mieli, bo wśród naszej paczki było jeszcze kilku zawodników Gryfa - Gienia i Budyń, a do tego koledzy, którzy grali na dobrym poziomie - Tosiek, Śliwek, Antek, Wojtas i ci, którzy tego poziomu nie trzymali, ale za to dostarczali mnóstwo śmiechu, a ich akcje potrafiły dezorientować i zaskoczyć, byli to - Rybkins, Majek i Lokis (autor tego tekstu). Paweł wyróżniał się z nas, był typowym napastnikiem kontrolującym grę. Musieliśmy go pilnować na boisku, a za cel braliśmy sobie okiwać Bliźniaka, co czasem się udawało. Dobór drużyn był zawsze przypadkowy, raz grało się z Pawłem, a innym razem przeciwko niemu. Niewątpliwie największym jego pomocnikiem w drodze do jego kariery, był jego brat, Piotrek, który wytrwale mu towarzyszył w osiedlowych treningach. Po lekcjach na Nadrzeczu Nasza paczka była bardzo zgrana i od dziecka mieliśmy mnóstwo pomysłów na różne zabawy. Poza zajęciami czysto sportowymi często psociliśmy buszując po gazowni, bazie transportowej zakładu energetycznego, ogródkach czy obcych podwórkach. Kryszałowicze jednak odstawali od nas i zamiast trzymać się z nami, oni oddawali się treningom w nogę. Gdy byliśmy już młodzieżą to często organizowaliśmy ogniska nad rzeką i uczestniczyliśmy w osiedlowych imprezach. Paweł i Piotrek byli skromni, unikali alkoholu i nocnych zabaw. Oczywiście bywali na nich, ale nie za często. Analizując dziś z kolegami z osiedla ich postępowanie wiemy, że to poświęcenie się opłaciło i dzięki niemu osiągnęli sukces. Wielkim krokiem do kariery Bracia grali w słupskich klubach - Gryf i Czarni Gryf oraz we Wrześnicy. Wyrwanie się ze Słupska do bardziej znanych i wyżej notowanych w lidze drużyn nie było łatwe. W 1994 roku Paweł dostał propozycję służby wojskowej, którą miał odbębnić w Bydgoszczy grając dla Zawiszy. Wówczas w Bydgoszczy grał już Czaka, bramkarz i kolega z Gryfa, który na miejscu wspomniał o dobrym napastniku ze Słupska i po dwóch dniach Paweł był już w armii, w Zawiszy Bydgoszcz. Jak się później okazało to był milowy krok do jego kariery, a zarazem migracja Pawła na 12 lat ze Słupska. To spowodowało, że praktycznie wszystkim urwał się kontakt z Bliźniakiem, W czasach gdy nie mieliśmy jeszcze telefonów komórkowych Paweł zniknął nam z pola widzenia. Z gazet wiedzieliśmy, że idzie do przodu, że udało się mu i robi karierę. Byliśmy dumni, że jeden z nas zaszedł tak daleko, z osiedlowego boiska na murawy światowych stadionów, z Nadrzecza do reprezentacji Polski i europejskich klubów piłkarskich. Powrót Po kilkunastu latach wojaży, zagraniu w ekstraklasie 219 meczów i strzeleniu 69 goli (w tym 33 meczów w drużynie narodowej / 10 goli) Paweł powrócił pod koniec 2006 roku do swojego rodzinnego miasta Słupska, tu pełni funkcję prezesa klubu sportowego Gryf Słupsk SA, a także wiceprezesa Pomorskiego Związku Piłki Nożnej. Dziś wszystko jest już inne, koledzy z dawnych lat rozjechali się po świecie, na osiedlu nie ma już kręgielni na której się codziennie spotykaliśmy, nasze bramki padły zapewne łupem jakiegoś złomiarza, a młodzież grająca w piłkę to już rzadki widok. Obecnie zmieniły się priorytety, wszystkim rządzą pieniądze i liczy się lans. Także i my się zmieniliśmy, ale mimo braku czasu spotykamy się ze sobą, utrzymujemy kontakt i pamiętamy skąd się wywodzimy. Tomasz Urbaniak\n14 14 czwartek, 17 stycznia 2013 SPORT WOŚP na wodzie 13 stycznia br. na pływalni Słupskiego Ośrodka Sportu i Rekreacji odbyły się Pierwsze Rodzinne Zawody Pływackie z Wielką Orkiestrą Świątecznej Pomocy. Celem zawodów była pomoc Orkiestrze w zebraniu jak największej kwoty na wsparcie terapii noworodka i niemowlaka oraz na wyposażenie w sprzęt szpitali geriatrycznych i zakładów opiekuńczo-leczniczych. Do rywalizacji zgłosiło się 35 rodzin w różnych składach, np. tata z córką lub synem oraz rodzeństwa. Dodatkowo na trybunach przybyło wielu kibiców, którzy mocno dopingowali swoje rodziny. Każda z serii była nagradzana medalami i dyplomami, a najlepsze trzy drużyny w całych zmaganiach otrzymały puchary. Przyznana została również nagroda Fair Play, którą otrzymała Martyna Kowalewska wraz z tatą Maciejem. Zawody otworzył Główny Sędzia zawodów Władysław Dykty, wieloletni działacz sportowy i wielki sympatyk pływania. Jeszcze przed zmaganiami rodzinnymi odbył się pokaz ratownictwa wodnego wykonany przez ratowników Słupskiego Wodnego Ochotniczego Pogotowia Ratunkowego oraz SOSiR, a także rozegrany został mecz piłki wodnej. WYNIKI aseria I I m-ce Szeremeta Adam z córką Weroniką II m-ce Kowalewski Maciej z córką Martyną III m-ce Fudro Jacek z synem Konradem aseria II I m-ce Dąbrowski Marek z synem Jakubem II m-ce Śpiechowicz Paweł z tatą III m-ce Dwulit Marek z córką Martyną aseria III I m-ce Gorzelak Dominika z bratem Mateuszem II m-ce Szeremeta Kaja z siostrą Weroniką III m-ce Janiak Natalia, Łoś Lilianna aseria IV I m-ce Łochowski Leon wraz z bratem II m-ce Grzegorowska Julia z tatą III m-ce Jankowski Adrian z bratem Dominikiem aseria V I m-ce Dąbrowski Marek z córką Anną II m-ce Kamińska Dominika z tatą III m-ce Perz Bartosz, Pasiek Justyna aseria VI I m-ce Olejnik Adam z tatą II m-ce Świerzyna Karol, Sara Suryś III m-ce Maja Grondziewska z wójkiem Marcinem aseria VII I m-ce Jarocki Szymon z bratem Jakubem II m-ce Wojtas Anna z córka Aleksandrą III m-ce Jacek Karol z tatą Słupscy OLDBOYE już grają Słupszczanie drudzy Zgodnie z tradycją, jak każdego roku, 1 stycznia o godzinie 12:00 słupscy Oldboye piłki nożnej, którzy występują pn. Szwagry rozegrali noworoczny mecz piłki nożnej. Spotkanie Teamu 1 (zieloni) i Teamu 2 (czerwoni) zorganizowano na sztucznym boisku Gryfa Słupsk przy ul. Zielonej. Była to już 22. sportowa potyczka w historii Szwagrów, którą rozegrano pierwszego dnia nowego roku. SKŁADY DRUŻYN Oldboye to twardziele i nie narzekali na pogodę. W meczu zagrało wielu starszych i pokoleniowych zawodników. Gra była bardzo wyrównana. Zespoły nastawiły się głównie na obronę. Najwięcej pracy mieli bramkarze, którzy bronili efektowne strzały. Swój dzień, między słupkami, miał Gerard Szweda, który wychodził obronną ręką z wielu groźnych sytuacji. Jednak główną atrakcją spotkania była ilość zdobytych bramek Pierwszego gola, strzelonego w Słupsku w 2013 roku, zdobył w 7 minucie gry Andrzej Krajnik, weteran europejskich boisk. Natomiast królem strzelców został Roman Bogdzia, który strzelił aż pięciu bramek, rywalizował z nim były Cieślik Jan Gołaszewski, któremu udało się czterokrotnie pokonać bramkarza. Słabszy dzień miał Jerzy Dusza, który mógł zostać bohaterem meczu. Niestety nie wykorzystał aż siedmiu stuprocentowych sytuacji, trafiając do brami tylko raz. Może w następnym meczu poprawi skuteczność. Natomiast na uznanie zasługuje młodzież, twardziele judocy Jakub Konecki i Paweł Granicki, którzy uczy się od swych starszych kolegów gry w piłkę nożną. Nauka nie poszła w las i młodzi piłkarze zdobyli po jednej bramce. Spotkanie zakończyło się wynikiem 12:7 dla zielonych. Wszyscy zawodnicy, którzy zagrali w tym meczu zasłużyli na wielkie brawa. Tym razem mecz z ławki oglądali Wiesław Okołotowicz, Bogdan Świtała i Zenon Czapnik, lekkie kontuzje wyeliminowały ich z gry, ale sercem byli z kolegami na boisku. JK Team 1 (zielone koszulki) : Team 2 (czerwone koszulki): Gerard Szweda - bramkarz Jan Kowalewski - bramkarz Janusz Gołaszewski (4) Józef Konecki Jan Hołowienko (1) Piotr Hołowienko(1) Roman Bogdzia (5) Krzysztof Niekrasz Janusz Szambelan Matuszewski Artur (2 Paweł Granicki (1) Jakub Konecki 1) Gołaszewski Szymon Jerzy Dusza (1) Boniek Krzysztof Marek Zdanowicz Andrzej Krajnik(1) Trawiński Olek (2) 5 stycznia br. odbyły się finały rozgrywek piłkarzy wodnych w Złotowie. W meczu o pierwsze miejsce Złotowskiej Ligi Waterpolo sezonu 2012/2013 zmierzyły się drużyny: SOSiR WOPR Słupsk i TKKF Wodnik Więcbork. Pojedynek stał na wysokim poziomie. Zawodnicy walczyli o każdą piłkę i notowali bardzo mało strat. W pierwszej połowie, która zakończyła się remisem 3:3, drużyna SOSiR WOPR postawiła na silną obronę i kontrataki, co przyniosło oczekiwany efekt. W drugiej odsłonie spotkania słupszczanie - stosując się do zasdy, że najlepszą obroną jest atak - z impetem ruszyli na bramkę przeciwników. Niestety ta taktyka nie przyniosła skutku. Skuteczniejsi okazali się bardziej doświadczeni zawodnicy z TKKF Wodnik i zasłużenie wygrali 17:9. Był to pierwszy turniej piłki wodnej, którym wystąpiła drużyna SOSiR WOPR Słupsk. Zajęcie II miejsca trzeba uznać za wielki sukces. Słupski zespół istnieje od wiosny 2012 roku. Powstał na podstawie umowy zwartej przez Słupski Ośrodek Sportu i Rekreacji ze Słupskim Wodnym Ochotniczym Pogotowiem Ratunkowym. Skład słupskiej drużyny: Dariusz Seweryński, Marcin Grondziewski, Marek Żywiecki, Kacper Nowak, Wojciech Krzysztofowicz, Leszek Zarzycki Dariusz Grondziewski, Paweł Gadomski, Maciej Urbanowicz, Mateusz Ksycki, Dariusz Żmuda Trzebiatowski, Sara Zubel. Obecnie drużyna SO- SiR WOPR stara się pozyskać fundusze na zakup profesjonalnych bramek do piłki wodnej. Osoby chętne wspomóc pierwszą słupską drużynę piłki wodnej proszone są o kontakt z Dariuszem Grondziewskim ( ). foto.www.zcas.zlotow.pl Dariusz Grondziewski, SOSiR\n15 SPORT czwartek, 17 stycznia Przyjaciele z boiska Na 7. Amber Cup przyjechało do Słupska wielu znanych obecnie przed laty piłkarzy, aby wziąć udział w benefisowym meczu Pawła Kryszałowicza, który pożegnał się z zawodową piłką nożną. Najbardziej oblegani przez łowców autografów byli Jerzy Dudek i Jacek Krzynówek, którzy jak się okazało tworzyli z Kryszałem zgraną paczkę w reprezentacji narodowej. Z piłkarzami, którzy dostarczyli polskim kibicom piłki nożnej wielu niezapomnianych wrażeń rozmawiał Mariusz Smoliński. - Panowie, kiedy skrzyżowały się wasze drogi życiowe? Pierwszy raz spotkaliście się w kadrze, czy też mieliście ze sobą do czynienia już wcześniej przed reprezentacją i selekcjonerem Jerzym Engelem? J.D. Pamiętam Pawła jak grał w Amice, a ja w Sokole Tychy. We Wronkach graliśmy mecz. Jedno z moich ostatnich spotkań w polskiej lidze przed przejściem do Feyenoordu Rotterdam. Stamtąd pamiętam Pawła i oczywiście później z reprezentacji, gdzie się bardzo mocno zaprzyjaźniliśmy. J.K. Kilka razy grałem przeciwko Pawłowi. Najpierw w lidze. Pamiętam finał Pucharu Polski z Amicą Wronki przegrany przez moją drużynę GKS Bełchatów 0:1. Później nasze drogi zbiegły się w kadrze. Razem mieszkaliśmy w pokoju na Mistrzostwach Świata w Korei Południowej i Japonii. P.K. Gdy pierwszy raz jechałem na zgrupowanie reprezentacji to Jurek już w niej grał. Ja byłem młodym, wystraszonym chłopakiem. Pamiętam taki trening, który graliśmy na Łazienkowskiej, byłem wtedy w tzw. gazie, miałem udaną rundę. Wszystko mi wchodziło, lewa, prawa. Chłopcy po pytali: skąd go wzięli? Nigdy wcześniej mnie nie widzieli. I tak to było. Ale szybko się zaprzyjaźniliśmy, bo to są po prostu fajni ludzie. - Czy w kadrze robi się jakieś dowcipy? J.K. W kadrze nie. Takie sytuacje zdarzają się bardziej i częściej w klubach. W reprezentacji czegoś takiego nie było. Przynajmniej ja sobie nie przypominam. P.K. Słyszałem o takich zdarzeniach, ale właśnie w klubach. Raz zawodnikowi przypięto spodnie do kaloryfera przeciągając łańcuch przez nogawkę i zapinając na kłódkę. Innym razem ktoś musiał odrywać buty od podłogi przybite gwoździami. Piłkarze mają poczucie humoru i nie stronią od żartów. Ale odbywało się to w klubach, w reprezentacji takie sytuacje raczej nie miały miejsca. - Paweł podobno mało się nie popłakałeś, gdy przed Mundialem w Korei Południowej i Japonii licytowano twój numer na koszulce, o co chodziło? Wszyscy zawodnicy licytowali numery, z którymi chcieli wystąpić na Mistrzostwach Świata, przeznaczając na nie konkretne sumy - w tej chwili nie pamiętam na co poszły te pieniądze. Ja licytowałem swoją dziewiątkę, ale chłopcy się umówili i cały czas mnie przebijali. W końcu musiałem odpuścić. Okazało się jednak, że był to tylko żart i na boiskach w Korei Południowej i Japonii wystąpiłem z numerem 9. - Wszyscy trzej swego czasu znaleźliście się w piłkarskim niebie. Jurek, w finale Ligi Mistrzów, obroniłeś rzut karny, który egzekwował Andrij Szewczenko, później trafiłeś do Realu Madryt? Jak się czuje piłkarz spełniony? J.D. To jest na pewno coś na co czeka każdy piłkarz, taki moment spełnienia. To był jedyny raz kiedy byłem z siebie naprawdę zadowolony. Zawsze jestem bardzo krytycznie nastawiony do tego co robię, bo to dodaje mi energii i mnie mobilizuje. - Cze Real Madryt to faktycznie spełnienie marzeń wszystkich piłkarzy? J.D. To wszystko zależy od tego, kto jakie ma ambicje, kto jakie cele stawia przed sobą. Najpierw chciałem grać w trzeciej lidze, później w ekstraklasie. Nastawiałem się na małe kroki. Wcześniej nie marzyłem żeby grać w reprezentacji, czy w Realu Madryt. Dopiero po jakimś czasie kiedy byłem bardzo blisko myślałem sobie: kurde jest szansa, żeby zrealizować wspaniałe marzenia. I ogólnie tak się potoczyły sprawy. Na zakończenie mojej przygody z piłką nożną gra w Realu Madryt to takie ukoronowanie tego co robiłem wcześniej. Musiałem się nauczyć wielu rzeczy, które w Realu Madryt są na najwyższym poziomie i to mi się udało. - Jacek, twoje piłkarskie niebo. Taki moment, który najbardziej zapadł ci w pamięć w czasie kariery piłkarskiej? J.D. Jak mi bramkę strzelił (śmiech). - Kiedy to było? J.D. Graliśmy mecz rewanżowy na stadionie w Leverkusen. Moja drużyna wygrała 3:1, a jedyną bramkę strzelił mi właśnie Jacek. - Jacek, wróćmy do pytania o największy sukces w karierze. Na pewno reprezentacja. Za dużo meczów w Lidze Mistrzów nie rozegrałem, bo tylko siedem. To jednak w kadrze zagrałem kilka fajnych spotkań i myślę, że kibice będą mnie pamiętać właśnie z tego. - Paweł, czy to bramka strzelona reprezentacji USA na Mistrzostwach Świat w Korei Południowej i Japonii? P.K. Ja nie miałem tyle umiejętności, co moi koledzy, przyjaciele, którzy przyjechali dzisiaj do mnie, żeby grać na takim poziomie. J.D. Mówiąc tak, to ty Paweł kariery w PZPN nie zrobisz. (Paweł Kryszałowicz jest wiceprezesem Pomorskiego Związku Piłki Nożnej - dopisek red.) P.K. Ale biorąc pod uwagę fakt, że pochodzę z małego klubu to jestem piłkarzem spełnionym. J.D. Nie ubliżaj Gryfowi Słupsk. P.K. Chciałem też być spełnionym działaczem. Ale są pewne rzeczy, których nie przeskoczę. Uczę się innego działania w piłce. Teraz jednak najważniejsze jest spotkanie z moimi przyjaciółmi, Jurkiem i Jackiem, z którymi zawsze trzymałem się blisko w reprezentacji. Szkoda, że nie ma z nami Tomasza Rząsy, który też należał do naszej paczki. Niestety nie mógł przyjechać ze względu na inne obowiązki. Brakowało mi tylko jego. Jednak uważam, że dzisiejsza impreza była super. Mam nadzieję, że słupscy kibice piłki nożnej są zadowoleni. Bo takich gwiazd, jak moi przyjaciele dotąd w Słupsku nie było. - Panowie, każdy dziennikarz chciałby mieć coś wyjątkowego w swoim tekście, zwłaszcza rozmawiając z tak znanymi piłkarzami. Czy jest coś czym nie podzieliliście się dotąd z mediami. Słyszałem, że Paweł lubi prasować koszule. P.K. Nic takiego (śmiech). Ale mogę powiedzieć za Jurka. Jest jednym z lepszych golfistów. J.K. Jak nie najlepszym w Polsce. J.D. Jeszcze amatorem. P.K. Muszę kiedyś pojechać podopingować Jurkowi. Mam nadzieję, że mnie powiadomi jak będzie grał na Wybrzeżu. - Jurek i Jacek, jesteście pierwszy raz na Amber Cup w Słupsku, jak wam się podoba nasz turniej? J.D. Bardzo fajna impreza. Świetny pomysł. J.K. Doskonała organizacja. J.D. Przyszło bardzo dużo ludzi. Wszyscy czuli dużą przyjemność. Piłkarze grali fair play. Nie było nieczystych zagrań. Panowała bardzo przyjacielska atmosfera w rywalizacji, choć każdy zespół chciał wygrać. Fajnie zorganizowane wydarzenie sportowe, doskonały pomysł. P.K. Chciałbym podziękować Agencji Promocji Regionalnej Ziemia Słupska, głównemu organizatorowi 7. Amber Cup, że tak dobrze ugościła moich kolegów, moich przyjaciół, którzy tutaj przyjechali, aby zobaczyć nasz turniej. Wielkie dzięki. - To ja serdecznie dziękuję i zapraszam Jurka i Jacka do ponownego odwiedzenia Słupska. MS Wydawca: Agencja Promocji Regionalnej Ziemia Słupska Sp. z o.o. ul. Starzyńskiego 8, Słupsk Redaktor naczelny: Mariusz Smoliński tel.: Sekretarz redakcji: Kamila Gryglewicz tel.: +48 (59) Redakcja: ul. Starzyńskiego 8, Słupsk Druk: Media Regionalne Sp. z o.o. Drukarnia w Koszalinie, ul. Słowiańska 3a, Koszalin Redakcja nie ponosi odpowiedzialności za treść reklam opublikowanych na łamach APR Ziemia Słupska Fot. T. Urbaniak\n16 16 czwartek, 17 stycznia 2013 REKLAMA


Mieszkania na sprzedaż oferowane bezpośrednio przezMP Project Invest\n(8.4 km od centrum Katowic)\n370 469 zł5 293 zł/m²\nWyróżnienie w Katowicach w III Q 2018\nProjekt „Miłe Zacisze II” obejmuje małe zespoły mieszkaniowe, połączone ze sobą, składające się z trzech kondygnacji naziemnych oraz jednej podziemnej, w której znajdują się garaże oraz komórki lokatorskie.Apartamenty w „Miłym Zaciszu II” dostępne są w metrażach od 54 do 69m2. Każde mieszkanie posiada obszerny taras (liczący nawet 47 m2) lub balkon.„Miłe Zacisze II” oferuje nowoczesność oraz komfort. Zaprojektowane układy mieszkań prezentują funkcjonalność każdego z pomieszczeń z uwzględnieniem swobody komunikacji, wyodrębnienia strefy dziennej, nocnej, a także miejsc przeznaczonych do pracy z dostępem do dodatkowej przestrzeni takiej jak taras czy balkon. Wszystkie tarasy i balkony oddajemy do Państwa dyspozycji wykończone deską kompozytową Gamrat®, która gwarantuje komfort użytkowania (25 lat gwarancji na gnicie i butwienie) oraz daje wrażenie ciepła, porównywalne z drewnem naturalnym.”\nInwestycja Miłe Zacisze II "Apartamenty w MDM" znajduje się w Zespole Dzielnic Południowych, ul. Tunelowa (8.4 km od centrum Katowic), została zrealizowana przez dewelopera MP Project Invest.\n3-pokojowe o powierzchni od 69 m2 w cenie od 370 469 zł (1 mieszkanie)\nkształtują się na poziomie 370 469 zł.\nkoszt metra kwadratowego wynosi 5 293 zł/m².\nLokalizacja inwestycji Miłe Zacisze II "Apartamenty w MDM"\nW odległości 300 metrów od inwestycji Miłe Zacisze II "Apartamenty w MDM" znajduje się najbliższy punkt komunikacyjny Piotrowice Bukszpanowa Kaplica.\nW najbliższej okolicy inwestycji Miłe Zacisze II "Apartamenty w MDM" znajduje się 6 placówek edukacyjnych. Najbliżej położone to: Punkt Przedszkolny"Twórczy Maluch" w odległości 550m, Niepubliczny Punkt Przedszkolny "Dziecięcy Ogród Możliwości" w odległości 750m, Miejskie Przedszkole Nr 81 w odległości 900m.\nDostęp do opieki medycznej zapewnią położone w pobliżu placówki, tj.: w odległości 850 m znajduje się Apteka Vitalis. Leki gotowe i recepturowe, w odległości 1000 m znajduje się Asklepios. Apteka.\nW okolicy znajdują się: w odległości 800 m znajduje się Madame la Tarte, w odległości 950 m znajduje się ToTu, w odległości 1000 m znajduje się Thai-Pan Oriental Taste.\nW najbliższej okolicy inwestycji znajduje się: w odległości 950 m znajduje się Fit-Med. Hanusa R., w odległości 1150 m znajduje się Alpino. Klub sportowy, w odległości 1750 m znajduje się 21 Podlesie. Uczniowski klub sportowy.\nMieszkania Zespół Dzielnic Północnych760 ofert Mieszkania Zespół Dzielnic Śródmiejskich636 ofert Mieszkania Zespół Dzielnic Wschodnich33 oferty Mieszkania Zespół Dzielnic Zachodnich316 ofert\nPark Bażantów - Etap 5 41 ofertPark Bażantów - Etap 4 28 ofertPark Bażantów 8 ofert\n09 sierpnia 2016,Redakcja


Amatorska Siatkówka Kobiet - Materiał Mieszkańca - NaszeMiasto.pl\nAmatorska Siatkówka Kobiet\nZapraszamy wszystkie miłośniczki siatkówki do naszej drużyny siatkarskiej.\nGramy w każdy wtorek (19.30) i czwartek (19.45) w Wodzisławiu Śląskim.\nWięcej informacji pod numerem telefonu: 663 777 552 lub 534 801 676.\nJesteś na profilu Monika - stronie mieszkańca miasta Wodzisław Śląski. Materiały tutaj publikowane nie są poddawane procesowi moderacji. Naszemiasto.pl nie jest autorem wpisów i nie ponosi odpowiedzialności za treść publikowanej informacji. W przypadku nadużyć prosimy o zgłoszenie strony mieszkańca do weryfikacji Zaloguj się, żeby móc zgłosić nadużycie. tutaj


Polsat News: Komorowski 44,5 proc., Kaczyński 34,3 proc. - Money.pl\nStrona głównaPolsat News: Komorowski 44,5 proc., Kaczyński 34,3 proc.\nMarszałek Sejmu Bronisław Komorowski otrzymał 44,5 proc. głosów w pierwszej\nturze wyborów prezydenckich, a prezes PiS Jarosław Kaczyński 34,3 proc. - są to wyniki\ntelefonicznego sondażu z godz. 20, przeprowadzonego przez instytut Homo Homini dla Polsat News.\nMarszałek Sejmu Bronisław Komorowski otrzymał 44,5 proc. głosów w pierwszej turze wyborów prezydenckich, a prezes PiS Jarosław Kaczyński 34,3 proc. - są to wyniki telefonicznego sondażu z godz. 20, przeprowadzonego przez instytut Homo Homini dla Polsat News.\nWedług sondażu, na przewodniczącego SLD Grzegorza Napieralskiego głosowało 13,5 proc. wyborców, na wicepremiera Waldemara Pawlaka - 2,1 proc., na Andrzeja Olechowskiego - 2,0 proc.\nJanusz Korwin-Mikke otrzymał 1,9 proc. głosów, Marek Jurek - 0,9 proc., Andrzej Lepper - 0,8 proc.\nBogusław Ziętek i Kornel Morawiecki otrzymali - według sondażu Homo Homini - zerowe poparcie.\nFrekwencja wyniosła 55 proc.\nJak wynika z sondażu, w drugiej turze wyborów prezydenckich Komorowski może liczyć na 53 proc. głosów, a Kaczyński na 38 proc. 9 proc. wyborców jeszcze nie zdecydowało na kogo odda głos.\nWedług sondażu, Komorowski największe poparcie uzyskał w dużych miastach, a Kaczyński na wsi. W dużych miastach na Komorowskiego głosowało 41,5 proc. mieszkańców. W średnich miastach marszałek zyskał poparcie na poziomie 20,5 proc., w małych - 16,1 proc. Swoje głosy oddało na niego 21,8 proc. mieszkańców wsi.\nNa wsi na Kaczyńskiego głosowało 35,3 proc. mieszkańców. W dużych miastach zyskał poparcie 28,8 proc. mieszkańców, w średnich - 20,1, w małych miastach - 15,8 proc.\nNapieralskiego poparło 29,6 proc. mieszkańców dużych miast, 26,2 proc. mieszkańców średnich miast i 16,4 proc. mieszkańców małych miast. Na wsi głosowało na niego 27,8 proc. wyborców.\nW grupie wiekowej 18-30 lat Komorowski uzyskał 17,6 proc. poparcia, w grupie 31-50 lat - 22,1 proc., w grupie ponad 50 lat - 59 proc. Kaczyński w grupie wiekowej 18-30 lat - uzyskał 10,7 proc. poparcia, w grupie 31-50 lat - 28,8 proc., w grupie ponad 50 lat - 56,9 proc. Napieralski w grupie wiekowej 18-30 lat uzyskał 14,8 proc. poparcia, w grupie 31-50 lat - 23,3 proc. poparcia, w grupie ponad 50 lat - 61,9 proc.\nJak wynika z sondażu, Napieralski - najmłodszy z kandydatów - największe poparcie uzyskał w najstarszej grupie wyborców.\nNa Komorowskiego głosowało 49,2 proc. mężczyzn i 50,8 proc. kobiet. Kaczyński otrzymał 38,2 proc. głosów od mężczyzn i 61,8 proc. od kobiet. Na Napieralskiego zagłosowało 77,6 proc. mężczyzn i 22,4 proc. kobiet. (PAP)\nakw/ pro/ ls/ woj/


Technik informatyk – perspektywy pracy w zawodzie - symbianmobile.pl\nCzym zajmuje się technik informatyk? Co należy do jego typowych zadań zawodowych? Jakie wykształcenie musi zdobyć osoba chcąca wykonywać ten zawód? Jakie ma perspektywy pracy? Czy warto kształcić się w tym kierunku?\nBranża informatyczna jest jedną z najprężniej rozwijających się. W związku z tym zapotrzebowanie na informatyków stale rośnie. Jako, że obecnie praktycznie każda firma i każdy urząd są skomputeryzowane, a więc ich działanie jest uzależnione od sprzętu komputerowego i sieci informatycznych, to technicy informatycy nie muszą martwić się o zatrudnienie.\nZawód informatyka zyskuje coraz większe znaczenie w związku z upowszechnieniem się korzystania z systemów informatycznych, których używa się w praktycznie każdej branży. To spowodowało, że pojawiły się liczne specjalizacje, takie jak: programowanie, administrowanie sieciami komputerowymi, projektowanie stron internetowych i wiele innych.\nTechnik informatyk zajmuje się gromadzeniem, przekazywaniem i przetwarzaniem informacji. Do jego typowych zadań zalicza się m.in.: testowanie i diagnozowanie sprzętu komputerowego i urządzeń peryferyjnych, montaż, naprawę i konserwację sprzętu, konfigurację stanowisk komputerowych, rozbudowę zestawu komputerowego, tworzenie aplikacji i programów, projektowanie systemów baz danych i administrowanie nimi, konfigurację sieci komputerowych i administrowanie nimi, cyfrowe przetwarzanie obrazu i dźwięku, tworzenie stron internetowych.\nJakie wykształcenie musi zdobyć osoba chcąca wykonywać ten zawód?\nTytuł technika informatyka jest nadawany absolwentom policealnych kursów zawodowych i szkół średnich technicznych.\nKurs trwa 2 lata i kończy się zdaniem zewnętrznego egzaminu zawodowego organizowanego w szkole przez OKE. Absolwent uzyskuje świadectwo MEN. Egzamin taki obejmuje kwalifikacje E.12 (montaż i eksploatacja komputerów osobistych oraz urządzeń peryferyjnych), E.13 (projektowanie lokalnych sieci komputerowych i administrowanie nimi) i E.14 (tworzenie aplikacji internetowych i baz danych oraz administrowanie bazami). Po potwierdzeniu dodatkowo kwalifikacji E.15 (uruchamianie oraz utrzymanie terminali i przyłączy abonenckich) oraz E.16 (montaż i eksploatacja sieci rozległych) może uzyskać tytuł technika teleinformatyka.\nPo ukończonym kursie technik informatyk potrafi m.in.: posługiwać się systemami operacyjnymi, zaprojektować i wykonać małą sieć komputerową, pracować w różnych strukturach sieci komputerowych, korzystać z języków programowania, posługiwać się językiem obsługi baz danych, w tym SQL, konfigurować urządzenia sieciowe, obsługiwać oprogramowanie użytkowe, konfigurować sprzęt i oprogramowanie, obsługiwać urządzenia peryferyjne.\nWięcej na temat kursu technika informatyka można przeczytać tu: https://zak.edu.pl/oferta-edukacyjna/szkoly-policealne/technik-informatyk.\nNa pewno jest to zawód dla pasjonatów, ponieważ wymaga ciągłego treningu i dokształcania, gdyż w dziedzinie, jaką jest informatyka bardzo często pojawiają się innowacje. Osoby chcące poszerzać swoją wiedzę w tym zakresie mogą brać udział w szkoleniach i kursach dokształcających, a także ukończyć uczelnię wyższą.\nJakie są perspektywy pracy w zawodzie technika informatyka?\nPo ukończeniu edukacji informatyk może znaleźć pracę w: działach informatycznych wielu firm, agencjach reklamowych, firmach z sektora IT, start-upach, firmach tworzących oprogramowanie komputerowe, sklepach komputerowych, serwisach komputerowych, wydawnictwach, drukarniach, studiach graficznych i dźwiękowych, studiach telewizyjnych i filmowych. Mogą także prowadzić własną działalność i świadczyć usługi doradcze. Możliwości są duże i na pewno większe niż w innych zawodach.\nZarobki informatyka są uzależnione od umiejętności i stażu pracy. Średnio osoby wykonujące ten zawód zarabiają ok. 3500-4000 zł. Oczywiście początkujący informatycy bez doświadczenia zarabiają dużo mniej. Z kolei doświadczeni programiści są jednymi z najlepiej opłacanych pracowników nie tylko na rodzimym rynku pracy, ale także na całym świecie.


Policja ustaliła czyj szkielet znaleziono na wyspie - Siemianowice Śląskie informacje kronika policyjna\nPolicja ustaliła czyj szkielet znaleziono na wyspie\nDodano: 2015-06-09 07:45, aktualizacja: 2015-06-08 12:36\nProkuratura Rejonowa w Siemianowicach Śląskich prowadzi śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci kobiety, której szczątki szkieletu ujawniono 28 lutego br. na wysepce przy stawie w Parku Górnik w Siemianowicach Śląskich. Okazało się, że szczątki szkieletu należały do Katarzyny Krupińskiej, której ostatni meldunek do marca 2009 roku był w naszym mieście. Od lipca 2010 roku rodzina nie miała z nią kontaktu. Apelujemy o kontakt z policją i przekazanie jakichkolwiek informacji z jej życia.\nPrzeprowadzone czynności w trwającym śledztwie dały odpowiedź kim była osoba, której szczątki ujawniono pod koniec lutego br. na wysepce przy stawie w Parku Górnik w Siemianowicach Śląskich. Okazało się, że jest nią KATARZYNA KRUPIŃSKA ur. 31.05.1978 roku, która do marca 2009 roku miała zameldowanie w Siemianowicach Śląskich. Jak ustalono rodzina miała z nią ostatni kontakt w połowie lipca 2010 roku.\nSiemianowiccy policjanci poszukują osób, które znały Katarzynę KRUPIŃSKĄ, miały z nią kontakt od lipca 2010 roku lub posiadają jakiekolwiek informacje odnośnie osób, z którymi przebywała lub znają miejsca jej pobytu we wskazanym okresie. Każda otrzymana od Państwa informacja będzie szczegółowo weryfikowana przez śledczych i może przyczynić się do odtworzenia jakiegoś fragmentu z życia kobiety, który może być istotny w śledztwie. Gwarantujemy anonimowość.\nWszelkie informacje prosimy zgłaszać telefonicznie prowadzącemu postępowanie asp.szt. Adamowi Grażyńskiemu tel. 798-030-399, 032-3596-289 lub mailem: adam.grazynski@siemianowice.ka.policja.gov.pl.\nJak coś wiecie to powiedzcie, ktoś napewno ta dziewczynę znał. Tak nie może być żeby bandyta chodził po wolności. Bo napewno sama tam nie wleciala.


Stadion w Sosnowcu będzie tańszy w budowie. Już po aukcji\n16 kwietnia, 10:33 | AD\nO około 13 milionów złotych udało się obniżyć cenę, za jaką wykonawcy chcą wybudować nowy stadion piłkarski w Sosnowcu. Obiekt ma powstać na zielonych terenach przy Górce Środulskiej. W poniedziałek, 15 kwietnia zakończyła się elektroniczna aukcja.\nTak ma wyglądać nowy stadion piłkarski wchodzący w skład Zagłębiowskiego Parku Sportowego w Sosnowcu\nfot. JSK Architekci/UM Sosnowiec\nW poniedziałek, 15 kwietnia odbyła się elektroniczna aukcja, która miała wyłonić wykonawcę nowego stadionu piłkarskiego w Sosnowcu. Stadion to część Zagłębiowskiego Parku Sportowego, jaki ma powstać w tej kadencji samorządowej w Sosnowcu. Miasto liczyło na sporą obniżkę ofert przez potencjalnych wykonawców, bo poprzedni przetarg unieważniono właśnie z powodu zbyt wysokich cen, znacznie przekraczających budżet.\nCena spadła o 13 mln zł\nTym razem plan się powiódł i udało się „zbić” najniższą cenę o ponad 13 milionów złotych. To już kwota satysfakcjonująca dla władz miasta.\n- Najlepsza oferta wynosi niewiele ponad 120 mln zł netto (147,9 mln zł brutto), a więc jest dużo mniejsza, niż przy poprzednim otwarciu ofert - napisał na Facebooku Arkadiusz Chęciński, prezydent Sosnowca.\nOferty na ZPS przekroczyły budżet\nPrzypomnijmy. Dokładnie dwa miesiące temu, 15 lutego otwarto oferty wykonawców chętnych do budowy Zagłębiowskiego Parku Sportowego. Szacowano, że stadion piłkarski, halę sportową i zadaszone lodowisko uda się wybudować za nieco ponad 202 mln zł. Tymczasem rzeczywistość przyniosła spore rozczarowanie, bo wszystkie oferty w przetargu przekroczyły budżet miasta na ten cel. Zabrakło około 92 mln.\nNa budowę stadionu planowano wydać - 132,5 mln zł (brutto) tymczasem oferty opiewały kolejno na 166,9 mln zł (Mirbud SA), 161,1 mln zł (Przedsiębiorstwo Miejskie MZUM.PL SA z Dąbrowy Górniczej oraz 183,27 mln zł (Bielskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego SA). Dlatego tez przetarg unieważniono. Wykonawcę budowy stadionu miasto zamierzało wyłonić na podstawie aukcji elektronicznej, licząc na obniżenie cen przez firmy, chcące budować stadion.\nI udało się. Najtańszą ofertę złożyło Bielskie Przedsiębiorstwo Budownictwa Przemysłowego SA i wynosi ona 147,9 mln zł. Drugą ofertę miał Mirbud SA 148,2 mln zł. Trzecia oferta należała do Przedsiębiorstwa Miejskiego MZUM.PL SA z Dąbrowy Górniczej i wynosiła 154 mln zł.\n- Teraz przychodzi pora na formalności, a jeśli wszystko pójdzie po naszej myśli, umowę podpiszemy na przełomie kwietnia i maja - zapowiada Arkadiusz Chęciński.\nCo z lodowiskiem i halą sportową\nStadion piłkarski to tylko jedna z trzech części Zagłębiowskiego Parku Sportowego. Na rozstrzygnięcie czeka jeszcze przetarg na wykonawców tych właśnie dwóch inwestycji. Podczas pierwszego przetargu na budowę stadionu zimowego, wpłynęły tylko dwie oferty. Miasto zmierzało wydać na jego budowę 35,3 mln zł a oferty opiewały na 85,5 mln (konsorcjum Alstal Grupa Budowlana sp. z oo, i Alstal Development sp. z oo) i 68 mln zł (Mirbud SA). Halę sportową chciała budować tylko firma Mirbud za 64,9 mln zł, podczas gdy miasto miało na ten cel zaledwie 34,2 mln zł.\nCzy tym razem przetarg uda się w końcu rozstrzygnąć, a miastu wystarczy pieniędzy na dokończenie całego kompleksu sportowego?\n- Trwa drugi przetarg. Otwarcie ofert planujemy na koniec maja - podsumowuje prezydent Sosnowca.\nPrawdopodobnie dopiero wtedy okaże się, czy i kiedy powstaną obydwa obiekty.\nZagłębiowski Park Sportowy ma powstawać dwa i pół roku. Cały kompleks będzie się składał z kilku obiektów: stadionu piłkarskiego, stadionu zimowego oraz hali sportowej. Konkurs na koncepcję i projekt tych obiektów wygrała firma JSK Architekci. Piotr Bury, architekt firmy JSK Architekci z wrocławskiego biura tej firmy podkreśla, że będą to bardzo nowoczesne i komfortowe obiekty. Będzie je charakteryzowała świetna dostępność, odpowiednie zaplecza techniczne. Będą funkcjonalne i ładne. W obiekcie nie zabraknie też miejsc ekskluzywnych, przeznaczonych na klientów bardziej wymagających, skłonnych wydać na bilety więcej. W projekcie stadionu piłkarskiego znalazł się na przykład klub biznesowy, czyli sala z cateringiem, na której mogą się odbywać spotkania biznesowe. W tej sali będzie mogło przebywać do 500 osób. Oprócz tego, na zachodniej trybunie stadionu znajdzie się 10 lóż VIP, każda 12 osobowa.


Wybrzeże Kości Słoniowej - strach | Życie Zakonne\nHome WiadomościArchiwum Wybrzeże Kości Słoniowej – strach\nNa placówce salezjańskiej 20 000 osób śpi w błocie i odchodach. W kraju brakuje chleba, gazu i węgla. Potrzeba natychmiastowej pomocy humanitarnej.\nPomimo aresztowania ustępującego prezydenta, Laurenta Gbagbo, sytuacja społeczna i polityczna na Wybrzeżu Kości Słoniowej jest niepewna. Potwierdzają to obecni w kraju salezjanie. Odrzucają oni zdecydowanie każdą próbę nadania religijnego charakteru starciom. Domagają się bardziej zdecydowanego działania organizacji humanitarnych.\nKsiądz Antonio César Fernandes, sekretarz Wizytatorii Afryki Zachodniej Frankofońskiej, powiedział przedstawicielowi Agencji „Sir", że strach nie ustał po zwycięstwie Ouattary. "Przeżywaliśmy tutaj, w Abidjanie, dwa straszne tygodnie w czasie zdobywania pałacu prezydenckiego. Ludzie nadal nie wychodzą na ulice, ponieważ sytuacja nie jest jeszcze opanowana. Słychać strzały, dochodzi do aktów przemocy i kradzieży".\n„Ludzie próbują wyjść z lęku, przeżywają chwile olbrzymiego napięcia", kontynuuje sekretarz. Jeszcze obowiązuje godzina policyjna, nie ma służb porządkowych. Pomimo zapewnienia, jakie złożył w telewizji Ouattara, młodzi patrioci, popierający Gbabgo, krążą w okolicy i ciągle słychać strzały. Obawiamy się kolejnych starć pomiędzy ugrupowaniami. Sytuacja jest bardzo skomplikowana, wciąż nie ma wody i nie naprawiono sieci elektrycznej, brakuje chleba, gazu i węgla. Zamknięte od 2 miesięcy banki pogarszają sytuację.\nJeszcze bardziej dramatyczna jest sytuacja około 20-25 tysięcy uchodźców, którzy schronili się na placówce misyjnej św. Teresy od Dzieciątka Jezus w Duékoué: „Obecnie sytuacja normalizuje się" – donosi ks. Vicente Grupeli agencji „Noticias Positivas" – „przez sześć godzin każdego dnia mamy wodę a organizacje humanitarne dostarczają nam żywność. Ale nie można trzymać ludzi w takich warunkach. Ludzie leżą w błocie pośród odchodów".\nSalezjanie z Duékoué apelują usilnie o bardziej zdecydowane działanie organizacji międzynarodowych, które jak do tej pory zbyt opieszale reagują na tę katastrofę humanitarną. W pierwszych dniach, kiedy napływ uchodźców przybrał na sile, misjonarze mogli zapewnić odżywki energetyczne tylko dzieciom. Do tej pory wszystkie procedury, związane z konkretnymi działaniami, wydają się bardzo powolne i niewystarczające, by odpowiedzieć na naglące potrzeby tej wielkiej masy ludzi.\nWobec krążących w Internecie niesprawdzonych informacji i filmików video, wspólnota salezjańska z Wybrzeża Kości Słoniowej wydała komunikat. Podaje w nim, że na placówce misyjnej w Duékoué nie doszło do zbrodni i aktów przemocy, ale miały one miejsce w okolicznych dzielnicach, i starcia nie mają podłoża religijnego, a jeżeli już, to – polityczne, etniczne lub gospodarcze.\n"Uważamy, że religia nie ma z tym nic wspólnego" – dodał ks. Grupeli. "W ostatnich miesiącach doszło do rzezi z obu stron i żadna z nich nie ma czystych rąk" – stwierdza ks. Fernandes.


Utworzono: czwartek, 14, maj 2015 14:47\nNiezwykła wystawa została przygotowana przez Fundację Ostrogskiego. Przedstawia ona losy bieżeńców – uchodźców, których w głąb Rosji wygnał w 1915 roku strach przed nadciągającą armią niemiecką. Na wystawę składają się zdjęcia i dokumenty pochodzące z lat 1909-1923.\nBieżeństwo w przekładzie na język polski to uchodźstwo. Nie była to ucieczka bezładna. Wezwanie do ewakuacji ludzi, dobytku i urządzeń gospodarczych ogłosiły rosyjskie władze po tym, gdy armia, w obliczu niepowodzeń na froncie, podjęła decyzję o wycofaniu się na wschód z Królestwa Polskiego (Nadwiślańskiego Kraju) i sąsiadujących z nim guberni. Wezwanie dotyczyło dosłownie wszystkich, nie wszyscy jednak w takim samym stopniu na nie odpowiedzieli. Planowo wyjechały ze swoimi pracownikami urzędy, instytucje opiekuńcze, szkoły, uczelnie, wiele fabryk. Podporządkowała się Cerkiew prawosławna i jej wierni. Inne Kościoły, zwłaszcza rzymskokatolicki, przekonywały swych wiernych, by pozostali w kraju. Niemniej strumień uciekinierów spod Łowicza czy Łomży był obfity – mówi się o półmilionowej rzeszy uchodźców Polaków katolików. Prawdziwa fala runęła jednak z Chełmszczyzny, Białostocczyzny, Grodzieńszczyzny, gdzie prawosławni zamieszkiwali zwarcie całe wsie. Szacuje się teraz, że w drogę wyruszyły łącznie ponad trzy miliony ludzi.\nWkrótce plany dobrze zorganizowanej ewakuacji okazały się nierealne. Chłopi podróżujący wozami całymi rodzinami tarasowali szlaki, których potrzebowało cofające się wojsko. Zepchnięci przez nie na pobocza, całymi tygodniami oczekiwali na możliwość ruszenia dalej. Szybko zaczęło brakować żywności i wody. Gubili się sąsiedzi, gubiły rodziny. Szerzyły się choroby zakaźne. Na pomoc ruszyły organizacje charytatywne, doraźnie wsparli mieszkańcy mijanych miejscowości. Po dotarciu do węzłów stacji kolejowych, bieżeńcy zostali rozwiezieni po całym Imperium Rosyjskim, nad Wołgę, na Kaukaz, na Syberię. Czas spokoju minął po dwóch latach, kiedy to władze przejęli bolszewicy. Kiedy życie przesiedleńców zostało zagrożone, postanowiono wracać w ojczyste strony. Nie było to łatwe. Najgorsze czekało bieżeńców po powrocie. Wracali do spalonych wsi. Czekały ich lata pełne ciężkiej pracy i wyrzeczeń....\nWystawę oglądać można w dniach 12-16 maja 2015 w sali parafialnej pod Soborem Św. Trójcy.


Grzyby i drop - polskie dziecko w Holandii\nponiedziałek, 8 Czerwiec, 2009\nAlbert miał cztery latka gdy przyjechał z rodzicami do Holandii. Jego ojciec pisał o nowej ojczyźnie na internecie, więc w roku 2009 - 28 lat później, dorosły Albert napisał o sobie.\n“Nie zechciałbyś napisać coś dla Wiatraka o sobie; jako Holender polskiego pochodzenia?” – zapytał mnie ojciec. „Prima! Tylko ja napiszę to po holendersku a ty przetłumaczysz” – odpowiedziałem - bo powiedzmy sobie szczerze, pisanie po polsku nie jest moją najmocniejszą stroną. Choć trwało to długo – to wreszcie zebrałem się do pisania, nie mając zresztą zielonego pojęcia co właściwie mam napisać. Dlatego też zapraszam cię czytelniku do reagowania i pytań, jeśli w poniższym tekście nie znalazłeś odpowiedzi na nurtujące wielu pytania o ich polskie dzieci wychowane w Holandii. [holenderska wersja oryginalna].\nTo ja z mamą na plaży w Stogach, 1981.\nNależę do pokolenia drugiej generacji Polaków w Holandii. Właściwie według oficjalnej definicji jestem pierwszą generacją, tzw. „allochtoon”: urodzony w Polsce. Byłem małym, 4-letnim dzieckiem gdy moi rodzice na początku lat osiemdziesiątych uciekli z Polski i osiedlili się w Holandii - także polskiej części mego dzieciństwa już nie pamiętam. W tym czasie nie było prawie Polaków w Holandii, nie było internetu, nie było polskiej telewizji, polskich sklepów, Wizz Air i otwartych granic. Ja miałem tylko holenderskich kolegów i koleżanki w podstawówce, szkole średniej i na studiach.\nW domu rodzice mówili po polsku ale nie było to dla mnie nic nadzwyczajnego. Nie wydaje mi się abym dostał z domu tradycyjne polskie wychowanie. Nie chodziłem także do polskiej szkoły ani innych polskich organizacji a na wakacje jeździliśmy do Francji... ale jednak zauważałem różnice.\nPolskie grzyby i holenderski drop.\nW naszym domu nie było np. tradycyjnego holenderskiego koekjestrommel a moje zdumienie wzbudzały zawsze te wielkie ilości czarnych drop’ów którymi zajadali się moi koledzy gdy tymczasem mi drop miał smakował jak kawałek czarnej gumy. Moi koledzy i koleżanki mieli babcie i dziadków których często widzieli w weekendy a ja nie. Później dostałem braciszka. Skończyłem 18 lat i poszedłem studiować do Delft. Zamieszkałem „op kamers”; samodzielnie w domu studenckim wraz z 18 innymi studentami. To był wspaniały okres mego życia. Koledzy znali moje polskie pochodzenie, ale to nie grało żadnej roli poza okazjonalnymi żartami na ten temat - to normalna część studenckiego życia. Mieszkasz i żyjesz w grupie i za każdy błąd trzeba zapłacić ale ile za to przyjemności i zabawy! Na studiach znalazłem przyjaciół na całe życie.\nW tym okresie musiałem sam dużo więcej odkrywać i poznawać świat niż to potrzebowali robić moi holenderscy koledzy. Oni mieli już doświadczenie zdobyte często przez ich rodziców, wujków lub rodzeństwo którzy studiowali przed nimi w podobnych warunkach. Koledzy należeli do różnych stowarzyszeń i wszystko przychodziło im samo z siebie, łatwiej... ale nie mi. Dla mnie wszystko było względnie nowe, nieznane z domu rodzinnego. Miałem dużo satysfakcji w poznawaniu nowego środowiska i dużo się w tym czasie nauczyłem. Nauczyłem się wiele i to nie tylko z książek i wykładów. Nauczyłem się żeglować, nauczyłem się kolarstwa w klubie sportowym, nauczyłem się współpracować w komisji i wyszukiwać sobie dorywcze prace aby dorobić do studenckiego stypendium.\nAlbert w Gdańsku na wesołym miasteczku w 1981 r.\nZ drugiej strony pokazałem moim przyjaciołom Polskę. Dla przykładu kilka lat temu byłem z kolegami ze studiów na wakacjach w małej wsi letniskowej na wschodzie Polski, gdzie jeszcze nigdy nie było cudzoziemców. Tych długich letnich nocy, tańca i imprez przy ognisku nie zapomną tak szybko. Wszystko było tam dla nich obce (gdzie jest chodnik?! Co to kompot ze „slivki”?, świniobicie, itp.) i na początku uważali Polaków za wrogo nastawionych ponuraków ale wódka szybko rozwiązuje języki i spełniała rolę perfekcyjnego smaru kontaktów między różnymi kulturami. Ten pobyt na na polskiej wsi pozostawił na moich holenderskich kolegach wrażenia do końca życia.\nHolendrzy którzy mnie nie znają, nie są w stanie poznać, że mam polskie pochodzenie. Najczęściej dopiero po zapoznaniu się z moim nazwiskiem - po pewnym czasie - pada zaciekawione pytanie o pochodzenie i towarzyska rozmowa o Polsce.\nAlbert z dziadkiem który przyjechał z Polski w 1983 r.\nDzisiaj patrzę na Polskę sam nieco inaczej niż jeszcze patrzyłem 10 lat temu. Ubocznym zjawiskiem wielkiej fali Polaków z ostatnich lat była duża ilość negatywnych wiadomości o Polakach w holenderskich mediach. To mnie trochę drażniło – chociaż osobiście nie odczuwałem z tego powodu ujemnych skutków. Dzisiaj widzę to jako pewną fazę w moim życiu i jednocześnie widzę, że Polacy mimo wszystko nie mają w Holandii aż tak złej reputacji jak to się niektórym wydaje.\nCzy jestem bardziej Holendrem czy więcej Polakiem? Wiele lat miałem dziewczynę z Polski – nawet ona nie potrafiła mi tego powiedzieć. Holenderska dziewczyna zresztą też nie. Na papierze jestem 100% Holendrem ale jednocześnie istnieje ta nierozerwalna więź... To siedzi we krwi. Swojskie poczucie zrozumienia i przynależności. Mówię po polsku i znam polską kulturę, lubię chodzić na grzyby (choć rzadko coś znajduję) i otwieram drzwi kobiecie ale za to nie obchodzi mnie Papież. Jednak mieszkam w Holandii; w kraju w którym poruszam się jak ryba w wodzie. Myślę po holendersku i większość moich przyjaciół jest Holendrami.\nW zeszłym tygodniu czytałem artykuł o Europie. Chodziło o podwójne paszporty i obywateli Holandii z podwójnym obywatelstwem. Wielu w Holandii ma z tym problemy. Jeśli powiesz, że jesteś Europejczykiem to dla wielu oznacza to, że wypierasz się holenderskiego obywatelstwa. Jeszcze gorzej gdy masz dwie narodowości. To jest niemal niewyobrażalne zrozumieć, że można być troszeczkę Polakiem i troszeczkę Holendrem. Ja to rozumiem. Chociaż sam nie posiadam dwóch paszportów to i tak to nic nie mówi, bo cóż miałby ten dokument mówić o moim własnym uczuciu przynależności do tych obu narodów? Zdaję sobie sprawę, że z powodu tego „podwójnego życiorysu” patrzę inaczej na świat. Może nie tak „Zachodnio”.\nCzy czuję się więcej Polakiem czy Holendrem – to zależy od momentu i z kim o tym rozmawiam.\nAlbert, Kwiecień 2009\nAlbert (31 lat) prowadzi własną firmę (web development), jest synem redaktora Wiatraka (który powyższy tekst przetłumaczył z holenderskiego oryginału).\nPanie Andrzeju, dobrze że dodał Pan opis na końcu, bo nie domyslilibysmy sie kto jest autorem tego tekstu :)\nA tak poważnie to kawał dobrej i ciekawej historii. Historii jakich wiele dookoła nas, pieknych , wzruszających, skomplikowanych i niezwykłych a zarazem tak prostych i zwyczajnych. Wczoraj natknąłem się na jeden z odcinków serii "W Europie", który jest równiez doskonałym przykładem, że migracje ludności nie sa niczym nowym i są nieodłącznie związane z losem człowieka (często tragicznym):\nI lekkie zdziwienie budzi fakt, że jak napisał Albert, w Holandii - kraju, w którym mieszka tylu emigrantów zdziwienie moze budzić fakt posiadania podwójnej narodowości.\nPonadto jeżeli chodzi o temat emigracji, uważam ze czas juz wyjść ponad stare podziały, granice i różnice światopogladów, które sa wyłacznie czyms umownym, a tak naprawde wszyscy jestesmy poprostu ludźmi. Bo jaka jest np. róznica między kimś kto wyjechał z Polski do Holandii, raptem trochę ponad tysiąc km, a kimś kto przeniósł się tysiace kilometrów np z Kamczatki do Moskwy. Niby pozostał w obrębie tego samego państwa, ale czy to powoduje, że ma mniejsze prawo czuc się wyobcowanym i mniej tęsknić za swym rodzinnym domem? Poza tym każda emigracja jest nieco inna, jak napisał Albert: "Pan uciekał". Wiekszość dzisiejszych Polaków poprostu wybiera inne miejsce zamieszkania (z róznych powodów)dlatego ich stosunek zarówno do kraju ojczystego jak i do nowego miejsca jest nieco inny niż wówczas. Kolejne pokolenie, które nie bedzie już wogóle znało granic w Europie i będzie "skomunikowane" z resztą świata od najmłodszych lat (jak napisał Pan we wczesniejszym artykule) bedzie miało ZUPEŁNIE inny pogląd na sprawy migracji, narodowości i własnej tozsamości......Pozdrawiam.\nHistoria napisana w bardzo cieplym lagodnym klimacie.Bardzo mi sie podoba.Ta ucieczka okazala sie darem dla syna jakim jest to inne spojrzenie na swiat.Piekne\ndWUCet,nie rozumie, dlaczego napisales, ze migracje sa zwiazane z losem czlowieka(czesto tragicznym)Co masz na mysli?Dla mnie osobiscie migracja to nic tragicznego a przeciwnie...cos co dalo mi wielka szanse na zycie w normalnym swiecie!Aneta dokladnie tak...jak ryba w wodzie.Tak ja sie tu juz czuje 41 lat.\nZosiu, o tragiźmie ludzkich losów mówiłem w kontekście filmu (link załaczony powyżej). Polecam wszystkim, którzy nie widzieli (również pozostałe odcinki cyklu "In Europa"). Być może znów nie doczytałaś............\nZosia jest zdania, że do historii nie warto wracać, bo nie można (nie warto) z niej wyciągnąć żadnych wniosków dla siebie jezeli chodzi o teraźniejszość. Ja uważam zupełnie odwrotnie.


dobra.ksiazka: 111. Jak najdalej stąd Andrea Portes\nShadow&Layken 29 stycznia 2016 03:03\nWidziałam tę książkę w zapowiedziach, ale jakoś nie mam na nią ochoty...\nKittyAilla 29 stycznia 2016 03:44\nNie poszukuję wyzwań - dopiero co skończyłam Panikę, więc to za dużo YA, jak dla mnie :D\nCórka i Matka 29 stycznia 2016 03:45\nBrzmi dość ciekawie. Chyba sięgniemy :)\nMarta W. 29 stycznia 2016 04:03\nErna Eltzner 29 stycznia 2016 04:14\nKiedyś słyszałam o filmie, ale przeszłam obok niego dość obojętnie. Chyba wolałabym najpierw przeczytać książkę. :)\nJust yśka 29 stycznia 2016 04:58\nDam jej szansę :D\nNatalia 29 stycznia 2016 10:26\nSłyszałam o tej książce . Wydaje mi się,że to całkiem lekka lekturą, a jednocześnie poruszającą.\nSara Gray 29 stycznia 2016 16:43\nNo dobra, drugi raz w ciągu 24 h spotykam się z recenzją tej książki i to recenzją pozytywną. Nie ułatwia mi ton jednak zadania, bo przez to moja lista lektur wydłuża się w nieskończoność\nAleja Czytelnika 30 stycznia 2016 02:35\nLubię książki, które poruszają trudne tematy i skłaniają do refleksji. Ta powieść zbiera same pozytywne opinie, więc i ja będę musiała po nią sięgnąć :)\nAda Puszkarska 31 stycznia 2016 05:29\nMeredith 31 stycznia 2016 12:52\nTo raczej nie dla mnie, już sam pomysł mnie nie za bardzo przekonuję. :P\nLuriko 3 kwietnia 2016 02:42\nTo chyba troszkę nie moje klimaty, ale może kiedyś... Pozdrawiam gorąco :).


Tapeta L86008 - Odysse - Ugepa\nTapeta ścienna Ugepa L86008 Odyssee to produkt stworzony z myślą o klientach ceniących sobie naturalną kolorystykę wnętrz. Motyw prezentowanej dekoracji przedstawia drewnianą powierzchnie ze złotymi elementami, które nadają blasku wybranemu pomieszczeniu. Drewniany wzór tapety występuję w odcieniach beżu. Oferowany model doskonale wkomponuje się w takie pomieszczenia jak: sypialnia, salon, jadalnia lub przedpokój.\nTapeta L86008 z kolekcji Odyssee sprawdzi się jako wykończenie aranżacji w stylu etnicznym. Ta dekoracja ścienna może zostać użyta zarówno we wnętrzu klasycyzm, jak i nowoczesnym. Ta niebanalna kompozycja świetnie czuje się w towarzystwie ciemniejszych mebli i dekoracji. Prezentowana tapeta wykazuję dużą odporność na zmywanie oraz światło słoneczne.


Dom na sprzedaż - Łódź - Śródmieście - PND-DS-6178 - 650.00m² - CBN\n2 769,23 zł/m2 cena: 1 800 000 zł\nPusta narożna kamienica położona w Śródmieściu.\nPowierzchnia kamienicy - 650 m2 z możliwością rozbudowy.\nKamienica wpisana do łódzkiej ewidencji zabytków.\nDziałka - 400m2.\nCena ofertowa -1.8 mln netto.\nSymbol oferty PND-DS-6178\nDO SPRZEDAŻY NOWOCZESNY, LUKSUSOWY I PRZESTRONNY DOM NA OLECHOWIE - 2.000.000 ZŁOTYCH Dom położony jest na niewielkim osiedlu podobnych, nowoczesnych domów tworzących zaciszne i ekskluzywne miejsce do mieszkania i wypoczynku. Pobliski las gwarantuje świeże powietrze ...


"Krzyżacy" w muzealnej scenerii\nOpublikowano: 15 Lip 2020\n610 lat po grunwaldzkim zwycięstwie i 60 lat po premierze filmu „Krzyżacy” skarżyskie Muzeum im. Orła Białego zaprosiło mieszkańców Skarżyska – Kamiennej i okolic na projekcję dzieła Aleksandra Forda, które na ekranach kin zobaczyło niegdyś 32 miliony Polaków. Seans na muzealnym placu rozpoczął się o godz. 21.30, poprzedziła go dyskusja w gronie historyków i filmoznawców, która odbyła się w Muzeum o godzinie 13.00.\nDyskusja „Wokół Krzyżaków” odbyła się w sali muzealnej przy ul. Słonecznej, wstęp na nią był wolny, Ci którzy nie mogli przybyć osobiście mogli śledzić za pośrednictwem transmisji live.\nW dyskusji udział wzięli profesor Wojciech Iwańczak, dr Piotr Kardyś oraz filmoznawca Jarosław Skulski . Część pytań do dyskusji można było zadać niej za pośrednictwem Facebooka oraz bezpośrednio – w trakcie spotkania\nRozmowa przebiegała wokół trzech modułów : Film „Krzyżacy” a prawda historyczna, obiektywizm przekazu Henryka Sienkiewicza i Aleksandra Forda i Grunwald – prawdy i mity.\nPoczątek niemal trzygodzinnej projekcji filmu w reżyserii Aleksandra Forda rozpoczął się o godzinie 21.30. Podczas projekcji można było skorzystać z małej gastronomii. Miejska Komunikacja Samochodowa, która jest współorganizatorem przedsięwzięcia, zapewniła darmowy przejazd autobusami. Projekcja odbyła się również dzięki Miejskiemu Centrum Kultury w Skarżysku - Kamiennej.\nPragnę przypomnieć, że film "Krzyżacy" to pierwszy polski kolorowy pełnometrażowy film fabularny. Reżyser później wyemigrował do stanów, ale to nie jest reżyser słynnych westernów o tym samym nazwisku.\nDyskusja tylko dla wybranych ktorzy moga w godzinach pracy uczestniczyc. Dlaczego takiej dyskusji nie zorganizowano w godzinach poxniejszych aby wiecej osob moglo skorzystac? No tak wiec prezydent i wice dyrektor maja czas tylko w godzinach pracy


Tommy Hilfiger - Kurtka WW0WW26584, kurtka - Butyk.pl\nkurtka Tommy Hilfiger - Kurtka WW0WW26584\nNumer produktu: 2967109\nOpis produktu: kurtka Tommy Hilfiger - Kurtka WW0WW26584\nKurtka z kolekcji Tommy Hilfiger. Lekko ocieplony model wykonany z gładkiej tkaniny. - Prosty fason. - Wsuwane kieszenie. - Model z kołnierzykiem. - Dwurzędowe zapięcie. - Zapięcie na haftkę. - Model na podszewce. - Długość rękawa: 59 cm. - Długość: 54 cm. - Szerokość pod pachami: 44 cm. - Szerokość w ramionach: 35,5 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 36. Podszewka: z podszewką Kaptur: bez kaptura Ocieplenie: lekko ocieplane Skład: Podszewka: 100 % Poliester, Materiał zasadniczy: 5 % Kaszmir, 25 % Poliamid, 70 % Wełna, Podszewka rękawów: 52 % Poliester, 48 % Wiskoza ID produktu: 4901-KUD00I Kod producenta: WW0WW26584