Toalety - Page 2\nToalety [odnośnik] 17.09.19 18:21\nRe: Toalety [odnośnik] 26.04.20 19:30\nZawadzały. One dwie rozkładające się mimowolnie na ich drodze, jak kłody dokuczające wprawionym w rytm nogom. Rozmazujące się sensy i melodie sumienia nie potrafiły powstrzymać iskrzącego się duszyska, prymitywnej bestii uwięzionej w mocy rozgrzanej pięści. Philippa nawet wątpiła, by jakkolwiek przemyśleli swoje działania. Włazili pod obcy dach, korzystali z dobrej gościny, a w podzięce atakowali tych, którzy służyli im dolewką i serdecznym głosem. Łamały się ściany, przelewała krew, a z któregoś syreniego lica błysnęła jej w oczy malarska łza. Wstrętne to było działanie, pełne samczego gniewu i nagiej głupoty. Bo oni wcale nie próbowali sprawy tuszować, w tejże chwili stawali się bogami w tym korytarzyku – między kiblem a ogrodem nawadniających się morskich wilków. Kobieta nie miała wartości ani mocy, która była w stanie im zagrozić. Przeszkadzała, to z pewnością, dlatego tak chętnie rozpychali się ramionami, by poszerzyć wąskie przestrzenie i poprzestawiać blokujące ich oczy. Choćby przy tym krew miałaby zmoczyć starawe deski podłogowe i poprzelewać się strumykami w szparach. Teatrzyk chłopa miał trwać, póki ten nie powrócił na ląd lub póki nie zatonął. Nieustannie czuli wiatr w żaglach, nieustannie dmuchało im przychylne słońce, choć każdy bezgłośny element przestrzeni zdawał się należeć do Philippy, nie do nich.\nWciąż niezaschłe na dłoniach i twarzy smugi czerwieni zbladły pod mocą kruszących się sufitów. Poczuła łaskotanie w nosie, ale zignorowała je, zostało wyparte przez spływające powoli uczucie ulgi. Widok powalonego psidwaczego syna na nowo wypełniał ją energią. Dwóch zablokowanych, dwóch najgorszych. Jeszcze chwilę temu przeczuwała, że zadepczą ją zaraz jak byle śmiecia zagubionego na portowych chodnikach.\nZnikąd przybył sojusznik, w spódnicy, odmawiający obojętnego zerknięcia na dynamiczną scenkę. Jej obecność dała siłę. Pomogła otrząsnąć się z mglistego pojęcia, z tej skamieniałej pozy, która na złocistej tacy podawała im zbyt łatwe zwycięstwo. Przecież nie można zezwolić, by przeprowadzali w Parszywym własną wojnę. Nie w ten sposób. Niejedna burda wybuchała między łbami łatwymi do podgotowania, niejeden kielich pękał pod ciężkim butem i niejedno krzesło haratało czyjąś paszczę, ale zwykle po kilku warknięciach poddawali się i wracali do wysuszających się szybko szklanek. Podgłośniona morska ballada, widok powabnych tancerek na scenie albo świeże jadło wydostające się płynnie z kuchennych wrót potrafiły szybko przerwać niejedną zadymę. Prawie tak szybko jak tradycyjne interwencje barmanek, które stawały w roli trochę mamek piastujących w bidulu rozpasane maluchy. Tym razem problem wydawał się większy i najwyraźniej wymagał zastosowania specjalnych środków.\nRóżdżki nie próżnowały, łeb za łbem wykładał się na szorstkich podłogach, kiedy one podnosiły się, porzucając udręki. Złapana w sieć ryba szamotała się, powarkując złowrogo, jakby pasmo wyzwisk było na tyle ostre, aby tylko poprzecinać upierdliwe sznury na paszczy. Wokół nóg plątał się futerkowy zwierz, popiskując tajemniczym alfabetem, ale żaden z towarzyszy nie okazał mu zainteresowania. Pozostała dwójka spoglądała głupkowato, trochę podśmiewując się z bojowej odezwy poranionej barmanki. Opatrzona śladami ich agresji już nie wyglądała tak pięknie. Wewnątrz gromadziła jednak siły, które chyba lekceważyli. Dryblas w sieci stał się rybą i upadł, by tym razem swoimi błonami posuwać się po zbyt suchych przestrzeniach. Nie mógł zwiać, został pojmany przez dwie drobne kobiety, uwięziony tak samo jak fretka. Zjadły pierwsze i drugie danie, choć z początku wydawało się zbyt gorące i duże, aby dało się je tak po prostu przełknąć. Mocą niezbyt szerokiego ramienia podciągnęła kobietę do góry, posyłając jej strzępek usatysfakcjonowanego spojrzenia. Usta chętnie zatriumfowałyby.\n- Nie takie spóźnione, tamta dwójka wciąż chce się bawić – powiedziała do nieznajomej, lekko brodą wskazując na pozostałych członków szczęśliwej ekipy, którzy chyba wreszcie otrzeźwieli. Zmierzali na nie, jakby to mogło jakkolwiek ich uratować. Podrapaną dłoń uniosła, ściskając przy tym różdżkę jeszcze mocniej. Odezwa rdzawych zawiasów w drzwiach wskazała, że goście nadciągają, a prawie w tej samej chwili z ust jednego z oprawców padły pierwsze sylaby okrutnego, czarnomagicznego zaklęcia. Nie wiedziała, co oznaczało, ale urokiem nie było na pewno. Wypowiedzieć inkantacji jednak nie zdążył, bo oto dopadło go stado gorylich głów, które wleciało głośno do wąskiego korytarzyka. Paru natychmiast wzięło za fraki gagatków i wyrzuciło ich na zbity pysk. Kolejny wdepnął we fretkę, a ta pisnęła przeraźliwie, demolując ich uszy głośną kakofonią. Ktoś się zajął zbójem zaplątanym w sieć, ktoś inny rozejrzał się i przeklął kilka razy, by później spojrzeć kontrolnie na dwie wybawione już z opresji damy. Bracia w porcie nie lubili, kiedy podnoszono rękę na ich kobiety i ich tawernę.\n– To koniec – mruknęła, znów z ulgą opierając się o ścianę. Oddychała przez chwilę w ciszy, odkrywając suchość w wargach. – Jakby ktoś nas wyjął z wojennego obrazka, nie? Piękne i tragiczne – skomentowała ich wygląd z nutą ironii. Stały w potrzaskanym otoczeniu, lepkie, ranne, połamane. Piekącymi ustami uśmiechnęła się do niej. – Chłopcy nie pozostawią na nich suchej nitki. Ich kara będzie gorsza od paru nocy w celi. Pożałują tego, że kiedykolwiek ośmielili się nas tknąć – oznajmiała bojowo, choć prostowała plecy z wyraźnym trudem. Odruchowo przyłożyła dłoń pod biust, czując boleśnie przeskakujące wnętrze. – A ty wyruszyłaś mi na pomoc. To odważne. Dziękuję. Niewiele kobiet wskakuje do morza, wiedząc, że w środku pływają potwory – przyznała, robiąc tym razem dwa ostrożne kroki. – Po czymś takim przydałaby się szklanka rumu, albo dwie – Uniosła lekko brew i popatrzyła na nią zachęcająco. – Ale najpierw, powiedz, jesteś cała? Powinnyśmy coś z tym zrobić – Pogłaskała się lekko po pośladku, jakby chciała sprawdzić, czy wszystko tam pozostało na swoim miejscu. Później rozłożyła ramiona i popatrzyła po sobie, a potem na poturbowaną towarzyszkę.\nTak naprawdę ledwo stała na nogach i każde z wypowiedzianych słów bolało. Chyba nie było mowy o powrocie do pracy...\nRe: Toalety [odnośnik] 04.05.20 21:41\nSwój status musiały wypracować. One - kobiety. Nadane im z góry role, wcale nie musiały być nieprzyjemne. Była matką, zajmowała się domem i upatrywała w tym dobro, którego nie zamieniłaby na nic w świecie. Kochała syna, odnajdowała się w perspektywie żony i z równą przyjemnością przyjmowała naturalne powinności. Ale. Było bardzo znaczące "ale". Nie umiała znieść skrajności. Spychania obowiązków na szczebel jedynej, możliwej wizji, jaka przysługiwać miała kobiecie. Była przecież czarownicą. Obdarzona mocną w równie intensywnym znamieniu, co mężczyźni. Nie była gorsza, ani lepsza, chociaż różna. I potrafiła pokazać, jak silna być potrafiła, chociaż siłą - znowu - różną, od tej męskiej. Wykorzystywała to, co uznawane za słabość. Nie musiała być głośna, nie potrzebowała bić się w pierwszej linii. Nie chciała nawet. Działała z całym dobrodziejstwem kobiecej natury. A widok kogoś, kto ów wizję wprowadzał w rzeczywistość był równie krzepiący.\nNie znała zbyt dobrze swej towarzyszki, a na tych kilka chwil, gdzie zostały rzucone pod nogi brutalnej siły. Dwie kukiełki, szarpane przez pulchne pięści i targane podłogową wilgocią i szkłem. Alkohol, niby piekąca w ranach oprawa, dodawał zdarzeniu nie tylko symbolicznej wyrazistości. Otoczone przez zgraję w zamierzeniu, skazane były na sromotną porażkę. Uległe przeważającej sile, słabe, upadłe. Ale żadna z nich nie chciała przyjąć wepchniętej siłą wizji. Miały własne. Może w pierwszych chwilach zamroczone, mniej skuteczne i fizycznie - słabsze. Nie zmieniało to prawdy. Ale - zmieniało rzeczywistość.\nNie miała zapamiętać parszywych pysków, które wykrzywiały się najpierw w szyderczym śmiechu, potem diametralnie zmieniając wyraz. To ból skrzeczał w stłumionym jęku, to niedowierzanie trzaskało w zaciskanych gniewnie zębach. Ślepia przestały je ścigać, zajęte próbą zrozumienia, dlaczego fortuna zakpiła sobie z ich pewności. Rozdanie kart, mimo parszywych kart, to dla dwóch drobnych kobiet miały być łaskawe. A gra toczyła się o wysoka stawkę. Straciły wystarczająco wiele, by postawić wszystko na kilka, ostatnich kart.\nNie mogła być naiwna. Dokowa rzeczywistość wcale nie była naiwna. Nie tak mroczna jak marginalne zakątki Nokturnu, ale wciąż stanowiło siedliszcze nielegalnych rozrywek, zbieranego brudu i niepisanego prawa - nie daj się zabić. Zaufanie było towarem luksusowym, ale jeśli już istniało, stanowiło niezbywalną zasadę. Tego - doświadczała w Parszywym i to ta strona, marynarskiej braci sprawiała, że czuła się w ich towarzystwie pewniej. Nie była obca. I przede wszystkim - znalazła się w zasięgu kobiecej dłoni, której stanowisko znaczyło w "parszywych" kręgach więcej.\nGdyby miała możliwość obejrzenia rozgrywającej się sceny, uznałaby całość za groteskę. Z jednej strony obleczona komiczną desperacją, z drugiej tragedią, która - miała przecież szansę zakończenia dramatem. Bardzo dla nich bolesnym. Ot - jedna z opowiadanych ku kobiecej przestrodze historii, a nawet szyderczo zwycięskiej w roli trofeów męskich opowieści. Miało jednak stać się inaczej. A piszczące, wciąż wiercące się na mokrej podłodze stworzenie, wierzgający pod siecią osiłek i półprzytomni towarzysze, kreślili stronice zupełnie nieoczekiwanej perspektywy.\nCoś gorącego rozlało się w piersi Findlay, gdy usłyszała paskudnie brzmiącą inkantację. Czarna magia była jej obca na wielu płaszczyznach. I nie chciała z nią mieć do czynienia nigdy. Brzydziła się jej dźwiękiem, jakby sama werbalizacja miała ją naznaczyć spaczeniem. Palce drgnęły, zaciskając się mocniej na dłoni towarzyszki, ale ciemność nie zmiotła ich z nóg - Większość rozrywki przypadła nam w udziale - odpowiedziała czując, jak w głos wkradło się drżenie. Zmełła na jeżyku gorycz, kryjąc pulsującą w sercu emocję. I chociaż sama, ukryła prawdę błąkającą się jeszcze w źrenicach, to ciało drgnęło. Adrenalina jeszcze pompowała siłę, gdy z siłą bielących knykci ściskała różdżkę. I to nie wpadający ratunek oddał jej wstrzymany dech, a słowa tuż obok.\nNie opuściła różdżki, nadal kurczowo przytrzymywanej przez palce, ale plecy wsparła o trzeszczącą ścianę. Tętniąca doi tej pory adrenalina, zwolniła swój bieg i [pierwsze skrzypce, zaczął na powrót grać piekący ból i postępująca słabość. Wciągnęła mdłe powietrze przez usta, czując problemy z oddechem. Kapiącą krew jakoś bezwolnie oblizała z ust, kaszląc przy tym i jednocześnie próbując się krzywo uśmiechnąć - Zdecydowanie - przytaknęła - chociaż wolałabym, żeby mnie teraz nikt nie malował - podążyła za ironią, przymykając z namysłem powieki, jakby chciała ów obraz samej zapamiętać. Albo zapomnieć - Idealnie. Chyba dziś już nie byłabym chętna na powtórkę z takiej rozrywki - podniosła dłoń z różdżką i przetarła delikatnie piekące wargi. Spojrzenie zatrzymała na kobiecie poważniej - nie lubię chamskich potworów i lubię pływać - zamrugała i spróbowała się uśmiechnąć - Poza tym, w towarzystwie pływa się raźniej - sama nie miała szans. Ani jedna, ani druga - Czuję, że byłabym pijana po pierwszym łyku - przekręciła rękę i zsunęła ją na udo, nie dotykając jednak rozdarcia i przyklejonego do ciała materiału. Zerknęła w dół. Dopóki przynajmniej częściowo się nie zaleczy, nie miała szansy na powrót w animagicznej postaci, a ta była zdecydowanie dla niej bezpieczniejsza - Nie pogardzę pomocą. Obu nam się przyda. Macie tutaj kogoś biegłego?... - zawiesiła głos i chociaż nie miało to większego teraz sensu, założyła za ucho sklejone kosmki włosów. Bolała ją rozbita głowa, a upływ krwi i coraz liczniej piekące rany nie zachęcały do większego wysiłku. Ani myślenia.\nRe: Toalety [odnośnik] 14.05.20 11:20\nRozgrzane odpowiednią emocją ciało zaczynało gubić dotąd wyraźnie oznaczone ograniczenia. Były namaszczone. Namaszczone przerysowanymi słabościami, w obcych oczach mocno określone i niemądre. Czas pozwolił wypracować pewne zasady, oswoić, nauczyć, że czysta siła wcale nie jest potęgą, jeśli osamotniona krąży po sprytnym świecie. To nie mięśni należało się bać najbardziej – to pierwsza zasada, którą trzeba zapamiętać. Tym razem nie miała ochoty na długie, żarliwe tłumaczenie zakutym pałom, co takiego robią źle. Myśleli, że są panami sytuacji, że płeć warunkuje zwycięstwo. Czy właśnie tak? Chociaż przeciwnik to przeciwnik. Starcia z kobietami przeżyła również, te okazały się nawet bardziej ekscytujące, bo wymagały wybrania sposobu, dopasowania narzędzia i języka. Źródła agresji pozostawały jednak bliskie. Demoniczne oczy rwały się do przodu, zakładając jedynie pomyślny scenariusz dla furiackich działań. One dwie, wpędzone w sam środek wichury, ubijały wroga jednostka po jednostce, bez planu, w jakimś zabawnym tańcu, bez połączonej pokrewieństwem dusz myśli – w rodzącym się nagle porozumieniu. Ono działo. Przełamywały niewygodny, ból i obtłuczenia pokrzywdzonych kończyn. Znajdowały się w miejscu, które stało po ich stronie. Philippa wiedziała, jak trzeba postąpić, choć cały spektakl przypominał opowiastkę dla nieznośnych smyków. Tego we fretkę, ten się poślizgnie, a tamten wpadnie jak ryba w sieć. Powinni być bardziej czujni, kobiety z doków znały morskie sztuczki. Nie były tylko popychadłami, usłużnymi gospodyniami w kiecce poplamionej tłuszczem. Nigdy nie lubiła tych łat. Ohydnie przyczepiano jej takie do ramion, a przecież czuła, że właśnie skojarzenie z żonką jest jej najbardziej odległe. Nigdy w życiu. Ale rozważania tutejszych bywały bardzo proste, płynęły wąskim korytem, śmierdziały fizjologicznym smrodem, a w końcu wpadały do Tamizy. I taki los zaraz miał spotkać ich.\nNaprawdę próbowali jeszcze chojraczyć na jej terenie? Jeszcze chwila, a zgniecie ich łapa własnej głupoty. Nie wrócą tu więcej, a kiedy kurtyna opadnie, kiedy zatrzyma się ostatnia noga tancerki, oni poczują jeszcze głębiej oddech tej porażki, cuchnący, wstydliwy i nie do wytrzymania. Fantazjowała już o ich chwalebnym odejściu, o widokach, w których banda durnych łapserdaków zostaje wyrzucona brutalnie na zabłoconą uliczkę. Ciekawe czy wiedzieli, jakie cholerstwa błądzą dziś między kamienicami. Popatrzyłaby z przyjemnością, jak zbudzony złą magią inferius dziwki, którą miesiąc temu bałamucili, pożera ich ze smakiem. Jeszcze chwila, a zaleje ich morze hańbiących fal. Upokorzeni wpełzną znów do swoich nor i może odechce im się powrotów. Chociaż akurat na to nie liczyła. Oni byli jak szczury. Powracali szybko, z chwilą, gdy kieszenie przestawały brzęczeć monetami, a intryga dogasała w brudnym kominie. Nie zamierzała koronować tych łbów, oznaczać ich jako tych najpodlejszych. W końcu i tak się doigrają. Nie byli pierwsi i z pewnością wielu po nich spróbuje przyczepić się do jej nóg. Po ostatnim refrenie przyszedł czas na nowy utwór.\nZawiedli. Zapach alkoholu z ich ubrań się ulotni, głaskanie szkła się zagoi. Szczerbate uśmiechy podstarzałych rekinów angielskich zaczną wiwatować. Te, które miały wyjść upodlone, staną się bohaterkami. Philippa strzegła tego miejsca jak lwica, ale lubiła nosić diadem, przyjemny triumf rozlewał się po jej ustach. Rozpędzone jak maszyna serce pozostawało jeszcze długo czujne. Ból nie docierał, uczucia spychały go na drugi plan, przestawał mieć znaczenie. Wróg zawinięty w kajdany przyjaciół znikał z oczu. Nie musiały się już niczego obawiać. Na języku wciąż gościł krwisty posmak, ale deszcz powodzenia zmywał go dość skutecznie. Po wszystkim. Tawerna mogła znów wrócić do śpiewnego porządku dnia. Z kuchni wypłynie gęsty zapach smażonej ryby, a szuranie krzeseł obije się o ich uszy. Ustanie łomot tamtego dramatu.\n– Mogłabyś być bohaterką – stwierdziła, zatrzymując spojrzenie na którymś obrazie. – Tutaj lubi się kobiety na obrazach. Kobiety syreny, kobiety opiekujące się zagubionymi statkami, kobiety jako te, do których zawsze się wraca. Ale pogromczyni piratów? Niech się boją i nigdy więcej nie wracają – mruknęła na koniec z jadem. – Trzeba przyznać, że ta akcja wyszła nam całkiem nieźle – podsumowała rozbawiona, choć wcale nie było im do śmiechu, kiedy walczyły z groźbą kilku wielkich krakenów. – Pływanie to dobra umiejętność, ale oni chyba powinni poćwiczyć – rzuciła, podążając wzrokiem do drzwi, a potem tylko westchnęła pod nosem, bo widok tego pobojowiska wcale nie zachęcał. Gorzej już bywało, ale nie pamiętała, kiedy ostatnim razem oberwała aż tak. Gdzie, na sto tysięcy psidwaków, był Fred? Czuła, że musi włożyć jeszcze więcej energii w kolejne treningi. Nie tylko te magiczne. Taka akcja nie mogła się więcej powtórzyć. Ze złością patrzyła na ich dwa poharatane ciała. Szkoda. – Nie dowiesz się, jak nie spróbujesz. Kiedy ja nalewam, to bardzo prawdopodobne… – dorzuciła, uśmiechając się raczej niecnie. Jedyni dostawali szlam pachnący wódką, a inni wódkę, w której próżno szukać czegoś więcej.\n– Nasz człowiek zniknął, ale wiem, gdzie szukać innego – odparła, odbijając się od tych ścian. Kroki były powolne, trochę niezgrane, ale udało jej się zaprowadzić gościa do bardziej… intymnego zakątka. – Poślę po odpowiednią osobę. Chyba nie chciałabym, by ktokolwiek więcej ujrzał mnie w tym stanie. Zapłaciłyśmy za nieustępliwość, ale przynajmniej zniknęli stąd szybko. Jak ci na imię? – podpytała, pozwalając się rozsiąść się gdzieś w suchym kącie zaplecza. Chciałaby wiedzieć, kim jest kobieta, która potrafi machać różdżką i nie płoszy się na widok wielkiej małpy. Wystarczyło imię, zewsząd napływali różni ludzie, targając często okrutne historie. Nie zamierzała dowiadywać się, gdzie leży źródło tej waleczności, skąd zapas odwagi i przemyślane działanie.\nRe: Toalety [odnośnik] 06.06.20 0:22\nNie miała żadnego, utkanego misternie planu. Działała pod wpływem impulsu w prozaice bólu, korzystając z chwili, która rzuciła jej w twarz uderzeniem. A to, wytrącało z głowy wszelkie głębsze przemyślenia, czy próby wymyślenia czegoś bardziej skomplikowanego ponad naturalne odruchy. Instynktownie chwytając możliwości, jakie - w tak ograniczonych okolicznościach manewru - otrzymała. A dokładniej - otrzymały, bo oto stała się nieoczekiwaną towarzyszką w wyrządzonej krzywdzie. A działanie wcale nie było proste, ani oczywiste.\nNie było bajki, ani magicznego zatrzymania czasu, dając chwalebny moment tym krzywdzonym. Nie było niczego takiego, a jedyne co miały, to własną determinację i kilka sztuczek, których zadaniem nie było pokonanie wroga, a wyrwanie się z brutalnego kręgu, niby klatki, w jakiej kilku dokowych osiłków próbowało je zagnać. Czy to przypadkiem miały stać się ich trofeum - nieważne. Żadna z nich takim być nie chciała, a oślinione piwem mordy i rechotliwe głosy wznoszące się ponad lepką od parującego alkoholu podłogę, wzbudzały tylko złość. I zakamuflowany dudniącą pod skórą adrenaliną - strach. Nie było w tym chwały. Nawet bohaterstwa, a próba przetrwania i to walczyła Findlay. Na szali stało coś więcej niż dwa życia, chociaż znając realia rzeczywistości, nie trudno byłoby się domyślić, gdzie wylądowałyby dwie pobite kobiety. I coś gorszego, co oferował im nie tylko dokowy rynsztok, a upodlona rządzą, męska natura.\nWalka, jeśli tak można było nazwać toczone w toaletowych oparach stracie, dobiegała końca. Nie było ringu i nokautów. Rozgrzani bitką marynarze nie grali uczciwie, nie było zasad, których ktokolwiek chciał przestrzegać. To odsiecz, która wdarła się z sali, dzielnie taranując wejście do kibli. I to silne pięści ochroniarzy powaliły rządnych zdobyczy osiłków. Ale Findlay nie obchodziły już rozpaczliwe piski mięśniowego tłuściocha, którego forma wracała do ludzkiej. Nie chciała patrzyć na wijące się w pół-rybiej postaci cielsko, wplątane w sieci. Trzeszcząca pod naporem kroków podłoga wydawała się nawet mniej lepka i śliska, chociaż alkoholowa woń dodawała wrażeń. Liczył się płytki oddech, bielące się knykcie dłoni zaciśniętej na różdżce i wdzierający się w nozdrza zapach krwi. Veronica zawsze spodziewała się niespodziewanego, ale sytuacja wymknęła się spod kontroli, całkowicie ignorując założenia wieczoru. A tym - miała być prosta informacja, kilka brzęczących monet suniętych po blacie stolika i powrót do mieszkania. A nic podobnego nie ziściło się w planowanym scenariuszu wieczoru.\nNie narzekała jednak. W zamian otrzymała coś innego być może - bardziej wartościowego i rokującego na przyszłość profitami. Bynajmniej nie pieniężnymi.\nSkłamałaby, gdyby powiedziała, że nie czuła satysfakcji, gdy wyniesiono cielska marynarzy. Oparta o ścianę, potrafiła jednak podążyć za głosem towarzyszki - Nie sądzę - usta wykrzywiły się lekko, początkowo w uśmiechu, ale piekący ból i posmak szkarłatu na języku, zmienił grymas w mniej wesoły - będziesz się lepiej prezentować na tych obrazach i w opowieściach - oblizała wargi, przecierając delikatnie kącik. W myślach pojawiła się nawet wizja, by oprawcy bardziej zapamiętali lekcję, ale odrzuciła ją równie szybko. Bawienie się w dokowego mściciela było bezcelowe. Na miejsce jednych znajdą się kolejni chętni na nieczyste rozgrywki. A ci ostatni - wystarczająco dosadne ostrzeżenie otrzymali od Parszywych ochroniarzy - zgodzę się. Tym bardziej, że zdziałane bez żadnego planu - improwizacja podobno była bardzo kobiecą dziedziną. Kiwnęła niemo głową, nie kontynuując już odpowiedzi. Czuła się paskudnie zmęczona i tylko siłą woli utrzymywała nogi przed drżeniem - Zapamiętam sobie - dodała, odbierając spojrzenie czarownicy z podobnym wyrazem. Co prawda Findlay nie kłamała co do upojenia, miała raczej słabą głowę, ale było coś w uśmiechu kobiety, że chciał się sprawdzić jej możliwości. Może nie na sobie, ale kilku kandydatów by znalazła.\n- Dobrze - zgodziła się, podążając za czarownicą w równie powolnym kroku. Zachowała czujność przechodząc przez kolejne przestrzenie by z większa ulgą zająć oferowane miejsce - Ja też, a na pewno nie wędrując ulicą - ranny czarodziej, w dodatku kobieta, to wręcz oferta (ofiara) dla ciemniejszej strony doków. Nie była pewna, czy zdążyłaby choćby kichnąć, nim ktoś nie potraktowałby jej rynsztokiem, lub stojącą wodą w dokach - Miło mi poznać, Vivianne - dygnęła nawet lekko, odrobinę prześmiewczo i właściwie nawet nie skłamała. Było to jej drugie imię, niby przyklejona tożsamość i to pod nim znało ją większość znanego jej światka. Traktowała je zamiennie wg potrzeb. I nawet brat Philippy - chociaż o pokrewieństwie nie miała pojęcia - znał ją pod podanym imieniem - a Ty? - zakończyła gładko, nieco wnikliwej przyglądając się zmęczonej twarzy, chociaż o bardzo urokliwej urodzie. Nie każda była w stanie podjąć się walki. Tym bardziej w przewadze mięsistych pięści.\nRe: Toalety [odnośnik] 11.06.20 20:58\nPodlotki, cwane szczury, trzeciorzędne łajdaki, które nie zasługiwały na nazywanie ich marynarzami. Tyle do powiedzenia miała Philippa. Już jakiś czas temu oduczyła się rozróżniać tanich spryciarzy od chłopców niesionych duchem prawdziwej morskiej fali. Kombinatorów to tutaj nie brakowało, palcem mogłaby pokazywać cielska, które miały swoje za uszami, ale nawet wielcy brutale przestrzegali pewnych parszywych zasad. Tamci niszczyli dom, który im sprzyjał, bezwstydnie deptali niepisane świętości. Więcej już nie potrzebowała wiedzieć. Ani ona ani potok ciekawskich paszczy, który szybko przelał się przez szparę. Tamtego dnia miały szczęście. Rany nie przestawały piec, kiedy nieprzyjacielskie oko porzuciło misję wściekłego podglądania, ale to nic. Nad nimi można było zapanować. Opadły tumany kurzu, korniki zaczynały liczyć swoje ofiary, próbowały wyławiać braci ze strumieni wódki i krwi, a morskie stwory z obrazów wyjrzały śmielej zza wraku wielkiej łajby. Po wszystkim. Na nowo zaczynała odczuwać zaduch, obrzydliwe opary z kibla, chropowatość drewnianych ścian i podłóg w niezbyt szerokim przesmyku. Dzień jak co dzień, prawda? A właśnie, że nie, bo zadymy rzadko kiedy kończyły się dla niej aż tak krwawo. Wyjątkowo niesmaczna była ta myśl. Właśnie dlatego należało szybko stąd zniknąć, zagoić podrapane kończyny i zaraz znów pośpiewać z chłopcami morskie przeboje. Albo wyjść stąd i mieć gdzieś cały ten parszywy burdel, cuchnące doki i zawszonych marynarzyków od siedmiu boleści. Chyba mimo wszystko lubiła za bardzo – ten klimat, ten syf i tych szczerbatych bohaterów. Poznała nieliczne rzeczywistości, ale jedne z najbardziej brutalnych. Przez to mało krzywych spraw potrafiło faktycznie zrobić na niej wrażenie, poruszyć, skrzywdzić, wstrząsnąć. Nie minęło pięć minut, a ona już myślała o rumie i obrazach, choć ból nie mijał. Nie zmniejszył go powiew ulgi, uczucie ekscytującego triumfu.\nZaśmiała się, choć zaraz pożałowała. Poruszona klatka piersiowa nagle przypomniała sobie, że jest poobijana. Cholera. – Ja? Mnie mają na co dzień, mnie już nie chcą oglądać. Ile można? No, prawie – stwierdziła rozbawiona. – Ale ty to co innego. Odmiana, silna i tajemnicza. Niejeden by się skusił, niejeden wspomniałoby o tej legendzie – kontynuowała wizję, w której waleczna podobizna kobiety zdobiła niezbyt eleganckie ściany pewnej tawerny. – Szczególnie tu, szczególnie teraz ludzie wolą opowiadać sobie takie historie. Łatwo rozbudzić ich fantazję, łatwo dać im nadzieję. Niektórzy przyłażą z historiami o wiele gorszymi od scenki sprzed paru minut – mówiła z namiastką jakiejś takiej nostalgii. Polewała alkohol setkom ludzkich koszmarów, wycierała morza łez, podnosiła udręczone tyłki ze stołków i wyrzucała z lokalu, gdy nadeszła pora, by pozwolić im odejść. Zanim rum zwiąże zbyt trwale z miejscem niekończącej się fontanny zapomnienia, zanim wypali resztki trzeźwości i zanim wykradnie moce, dzięki którym człowiek jeszcze mógł przetrwać.\n- Nie pozwoliłabym, byś wyszła stąd w tak marnym stanie – oświadczyła, kiedy mogły już odetchnąć w pracowniczym pomieszczeniu. Wyglądało tak nędznie jak pozostałe części tego lokalu, ale przynajmniej nie waliło starym moczem i nie wołało pijanym piratem. Dość cicho, jedynie te stłumione fale zabawy z najdłuższej ławy, ledwie pojedyncze trzaski pokryw od wielkich garów z kuchni. Może pachniało przypalonym tłuszczem. Tu jednak otrzymały cenną chwilę dla siebie, dla odkopania się z zasychających powłok krwi i przylepionych do ramion brudów. – Vivianne… nieźle, spodobałoby się chłopcom – skwitowała cmoknięciem, jakby właśnie odkryła jej arystokratyczny przydomek. Komentarz jednak nie miał tyle polotu co sam ton już mniej pokaleczonego głosu. Podeszła do zlewu i zmoczyła lodowatą wodą kawałek nie takiej czarnej ściery. Podała jej szmatę, wyobrażając sobie, jak bardzo chciała się teraz pozbyć z ciała tego cholerstwa. – Philippa – odpowiedziała, charakterystycznie pieszcząc każdą głoskę. Nie bawiła się w kamuflaże i fałszywe nazwiska. Tutaj się nie bała, choć może powinna w końcu zacząć się bać, zamknąć buzię i nabrać pokory, bo w dokach, w Londynie coraz trudniej było przetrwać. Zdecydowanie bardziej wolała jednak bunt od grzecznego potakiwania.\nWyszorowała lodowatą wodą ręce i naskrobała szybki liścik. Przekazała go dość wytarganej przez los sowie. Zwierzę nie wyglądało na pewnego posłańca, ale Moss wiedziała, że ten druh nie zawiedzie. Sowa Keata tylko czasem błądziła gdzieś na szlaku. Ptaszysko zostało wysłane do pewnej czarownicy, która mogła, choć wcale nie musiała pomóc. Oby jednak zgodziła się uleczyć rany dwóch śmiesznych bohaterek. Odwróciła się do Vivianne, przeszła parę kroków, wręczając jej przy okazji szklankę wody. Cokolwiek miała teraz w ustach, chciała to na pewno wypłukać. – Co właściwie tutaj robiłaś? Wpadłaś na herbatkę? – podpytała zaciekawiona, przysiadając na stołku niedaleko niej. Wygięte ciało zabolało znów. Syknęła, ale nie chciała płakać jak byle… sierota.\nW dość brutalnych okolicznościach przyszło jej poznać niezwykle silną kobietę, która wyciągnęła dłoń do Pasażerowej rodziny. Philippa czuła, że powinna się nią zaopiekować. Nawet jeśli miały sie już nigdy więcej nie zobaczyć...\nRe: Toalety [odnośnik] 23.07.20 20:45\nNie należała do tych, które bez potrzeby prowokowały los do interwencji. Kalkulowała możliwe konsekwencje, skupiając się na osiągnięciu celu, nie potrzebując do tego bezpośredniej konfrontacji. Zbyt wiele lat pracowała w cieniu, nie tylko tych ulicznych korytarzy, ale symbolicznie, działając z ukrycia. Znała swoje mocne strony, wykorzystując i słabości, właściwie - w razie konieczności, korzystając z każdej możliwości na przechylenie szali na swoja korzyść. Czasem wymagało to cierpliwości i patrzenia czysto perspektywicznego, i chociaż wielokrotnie emocja burzyła jej krew, lata pracy pozwoliły ukryć je pod maską pozorów. Czasem jednak, los sam zaglądał w jej sprawy, przesuwając pionki na zaplanowanej przez nią tablicy. Zmuszając do reakcji bardziej bezpośredniej, nie pozwalając zasnuć się cieniem. I aktualny wieczór, początkowo zapowiadający zwykłą wymianę informacji, przerodził się w walkę w najczystszą, bo bezpośrednią walkę.\nFizycznie nie nadawała się do długotrwałej potyczki, dlatego taktyka w w wypadku drobnej kobiety, było jak najszybsze zakończenie starcia. A mając u boku równie filigranową istotę, nieoczekiwaną sojuszniczkę, stanęła przez prawdziwym wyzwaniem. Mocno siłowym z przewagą, zdecydowanie nie na swoją korzyść. A mimo to, przeciwnicy podzielili los styranej czasem podłogi, a ona, wraz z towarzyszką, chociaż ranne, stały na chwiejnych nogach. Zwycięsko. Niewiele było w tym chwały, ale drżące od opadających emocji i smaku krwi - usta, na moment drgnęły w uśmiechu. Okupione paskudnym bólem i wracającym do zmysłów, skumulowanych wrażeń. Mdłe zapachy, skręcały żołądek i chwilami Veronica miała wrażenie, że wystarczy bardziej gwałtowny ruch, a zwróci zawartość żołądka. Miała zapamiętać na długo dokowa lekcję, która otrzymała. Niezależnie od umiejętności, doświadczenia i znajomości - zawsze znajdzie się chojrak, który wystawi jej szczęście na próbę. I nawet nie myślała, ze własnie te słowa, będą się w przyszłości spełniać jeszcze wyraźniej.\nPrzetarła skroń i wolno oblizała wargi, smakując na nowo krzepnącego szkarłatu. Zazwyczaj, przyzwyczajona była do pracy bez wsparcia. Tam, gdzie potrzebna była cicha infiltracja, grupa nie nadawała się do wykorzystania. Ale obecność nieznajomej była w jakiś sposób mocno krzepiąca, niezależnie od źródeł zakończonej bójki - bo tym ostatecznie ich starcie było - Tyle we mnie tajemnicy, ile wyobraźni w pijanych głowach - zakpiła i zawtórowała rozbawieniem, zakończonym grymasem bólu. Nie widziała siebie, jako bohaterki opowieści, nie ze względu na fałszywą skromność, chociaż tak mogłaby brzmieć. Wolała nie przyciągać niepotrzebnie i tak nadszarpniętej uwagi. A pijackie wizje pokonanych osiłków, prawdopodobnie i tak zepchną porażkę w cień zamglonych umysłów. Jeśli już miała zostać zapamiętana, lepiej by pozostała nienazwanym cieniem. Nieco dłużej przytrzymała spojrzenie spod półprzymkniętych powiek, gdy Philippa mówiła dalej. Chciałaby powiedzieć, że nadzieja, matką głupców, ale jakoś sama nie potrafiła z czystym sumieniem zgodzić się z tym stwierdzeniem - Niech mówią co chcą, ale nie lubię być w centrum - skwitowała, nadając tonowi chwilowej powagi. Chwile potem, uwagę skierowała gdzieś na podłogę, rysując niewidzialne ślady potyczki. Zdecydowanie powinna wyciągnąć lekcję, przygotować się na przyszłość w skutecznym pokonywaniu wypływających nieoczekiwanie komplikacji.\n- Jestem wdzięczna - zajęła wskazane miejsce ostrożnie, gdy w końcu znalazły się daleko poza ciekawskimi spojrzeniami - tym bardziej, że nie każdy by się na to pokusił - nie była naiwna. Częściej spotykała się z jawną obojętnością, a właściwie - strachem, który kazał trzymać się z dala kłopotów. Ona - była dziś ich swoistym synonimem. Niezależnie od kontekstu - Wystarczy Viv - rozpogodziła oblicze, rozluźniając spięte mięśnie i nadając krótkiemu przedstawieniu bardziej słyszalnego, francuskiego akcentu. Niemal przyzwyczaiła się do drugiej tożsamości oraz imienia, którym posługiwała się równie często, co prawdziwym. Przychodziło jej naturalnie opowiadanie o kimś, kim nie była, ale wbrew pozorom, nie chciała towarzyszce mieszać w głowie. Być może jeszcze miały się spotkać.\nPrzejęła wodę z niemym skinieniem, rzeczywiście mocząc wargi i wlewając na język płyn, który był w stanie wypłukać chociaż część metalicznego posmaku krwi i mdłego zapachu... czegoś zupełnie innego. Podniosła wzrok na czarownicę, gdy padło proste pytanie - Nikt by nie uwierzył, że przyszłam na herbatkę - zaśmiała się, tym razem dając swej towarzyszce - Szukałam informacji - i w tym wypadku, nie skłamała. To, że informator ją wystawił, było zupełnie inna kwestią. Niedokończoną, którą zająć się miała w niedługim czasie. Na dziś, miała już zupełnie inne plany.\nRe: Toalety [odnośnik] 06.12.20 17:40\nZdecydowanie nie był to dzień fortunny, a przynajmniej na takowy się nie zapowiadał. Jeden z umówionych dostawców nie pojawił się na czas, a znaczne świsty różdżek za rogiem podsuwały jasne obrazy biegu najczarniejszych z możliwych wydarzeń. Przegoniony myślą spotkania niepożądanych czarodziejów zniknął, zanim ktoś wycharczał w bólu jego imię.\nNogi same kierowały go przed siebie, starając się uniknąć choćby najmniejszego kontaktu z kimkolwiek. Ponury wzrok jego przyciemnionych przez otoczenie oczu nie zachęcał do rozmowy, wręcz przeciwnie. Dawno już Weasley nie był tak mocno świadom własnej samotności i zwyczajnej pustki, którą tak usilnie starał się zasłonić dobrym jedzeniem przeplatanym przez krwawe jatki. Chciał w końcu spotkać się z rodziną, tylko przez cały ten czas pozostawało jedno z najważniejszych pytań...gdzie, jak i kiedy?\nZanim zdążył się zorientować, już otwierał drzwi do Parszywego Pasażera, bezpośrednio kierując się w stronę toalety. Wiedział, że prawdopodobieństwo spotkania się ze znajomą facjatą było wysokie, jednak mimo wszystko musiał na chwilę odetchnąć od nadmiaru stresu całego dnia. Nie była to wina jedynie fiaska spotkania dostawcy, było to ogólne poczucie samotności, które doskwierało mu już od dosyć dawna, nie dając spokojnie spać po nocy. Po raz kolejny przywołał listy gończe z najbardziej pożądanymi personami.\nZ wąskich ust wydobył się głośny świst wydychanego powietrza.\nDwóch bliskich mu Anthonych i każdy równie mocno szkalowany. Regi zwyczajnie bał się, co stało się z jego siostrą i kiedy kumulacja wszystkich odczuć z tym związana zaczęła powoli dawać ujście w jego mocno zaciśniętej pięści, usłyszał skrzypnięcie drzwi toaletowych. Nie opanowując swojej złości, rzucił ostrym spojrzeniem na mało urodziwą damę, która otworzyła ziejące nieświeżością pomieszczenie toaletowe. Mimo odruchu wymiotnego było to miejsce, którego Weasley najbardziej potrzebował.\nNieco zbyt rozemocjonowany wszedł do śmierdzącej jamy, zamykając za sobą drzwi.\nWystarczyło mu jedno spojrzenie w lustro, żeby ponownie wrócić do swojego rudego wąsa i burzy nieskoordynowanych loków. Patrząc w swoje odbicie, starał się uspokoić gonitwę czarnych myśli związanych z ewentualnymi przykrościami, które mogły stać się jego siostrze. Przez cały ten czas obecności w Londynie zarzucał sobie brak prób odnalezienia jej, co teraz zdawało się jego jedyną obsesją, a nawet sposobem na przeżycie. Cóż było lepszym powodem na przetrwanie kolejnego dnia, jeśli nie uporczywa potrzeba spotkania tych, których się kocha?\nZimny chlust wody na twarz przywrócił rudzielca do śmierdzącego wychodka. Nie było to miejsce, a tym bardziej czas na rozczulające myśli. Musiał działać, a skoro ten dzień jeszcze nie był skończony, być może należało dowiedzieć się, co zatrzymało szanownego dostawcę i jego Złotą Rybkę.\nWcielanie się w znajomą twarz, której historia była ściśle powiązana z Londyńskimi dokami zazwyczaj było dosyć prostym wyzwaniem. Z czasem Weasley zaczynał łapać się na swojej dwubiegunowości myśli, które pierwotnie krzyczały z oburzenia, żeby potem przemienić się w niemą irytację. Dobrze wiedział, że chcąc przetrwać, musiał robić rzeczy, na które wcale nie miał ochoty. Dilerka była jedną z nich.\nBez zbędnego przedłużania swojego pobytu w coraz to bardziej dającym o sobie znać smrodzie z ubikacji, przymknął oczy, ponownie przywołując obraz nieco bardziej barczystego i wyższego mężczyzny, który był nieodłącznym towarzyszem płaszcza, w którym rudowłosy Weasley wyglądał co najmniej niczym młodszy, wysuszony, zatapiający się w barkach brat.\n|Rzut na przemianę w postać Jeremiego - pozytywna przemiana = przedział kostek 61-70\nRe: Toalety [odnośnik] 06.12.20 18:24\nZ lekkim szokiem otworzył oczy, żeby przyjrzeć się swojej rudowłosej facjacie. Broda, wąsy, brwi, rzęsy, a nawet same włosy nie przemieniły choćby swojej barwy, a co dopiero kształtu. Chyba nieco zbyt roztrzęsiony ciągłymi wspomnieniami bliskich sobie osób z przeszłości, nie potrafił skupić się na tyle, żeby zmusić własne ciało do deformacji...ale czy aby na pewno?\n- Regi, ogarnij się chłopie. - mruknął do własnego odbicia, łapiąc za boki umywalki. Brud nie był mu obcy, a tym bardziej obrzydliwy, kiedy zdarzało mu się wpadać do kanałów w celu wymknięcia się poza granice Londynu. Parszywy Pasażer czasem był naprawdę małym zawodnikiem w stosunku do innych, nieco mniej codziennych lokacji. Bez wzdrygnięcia się przybliżył twarz do lekko pękniętego szkła, ponownie skupiając się na bardziej kanciastej gębie z czarnymi włosami i zdecydowanie zbyt licho bogatym uzębieniem. Przecież nie mógł tak po prostu się poddać przy pierwszym podejściu!\nW pełni świadom swojego położenia zmarszczył brwi w niemałym poczuciu trwogi. - Dasz radę gościu, dasz radę. - zapewnił sam siebie, starając się wdychać możliwie jak najmniej z produkującej się fauny, a może i nawet flory toaletowej.\n| To samo co w pierwszym poście.\nRe: Toalety [odnośnik] 06.12.20 18:46\nPowoli szczęka zaczęła się poszerzać, a rysy nieco bardziej zaznaczać ostre kąty szczęki i kości paliczkowych. Włosy momentalnie skróciły się, powoli tworząc dwa głębokie zakola ciągnące się od stosunkowo wysokiego czoła, na które nieco oklapło kilka rzadkich, skręconych, przydługawych kruczoczarnych włosów ze środka głowy. Uszy lekko jakby nastroszyły się, uwolnione od ciężaru rudych włosów, po których zniknął choćby najmniejszy ślad.\nZarówno szyja, jak i cała sylwetka nabrała nieco więcej masywności, która z wydatnych boczków, przeniosła się w ramiona i klatkę piersiową, w pełni wypełniając dobrze dopasowany strój. Długi płaszcz pomimo znikomej różnicy wzrostu pomiędzy dwoma sylwetkami zdawał się nieco urosnąć w bardziej postawnej budowie ciemnowłosego jegomościa.\nObserwując zachodzące zmiany przed lustrem, potrzebował jednej, nieodłącznej części całego swojego pseudo wizerunku, a był to oczywiście kilkudniowy, niby nieschludny, choć systematycznie przycinany, zarost. Bez zbędnych aplauzów zaszczycił swoje odbicie parszywym uśmiechem, w którym brakowało niejednego zęba, a kilka pozostałych wręcz biło po oczach czernią zepsucia. Wraz z nową twarzą wyrzucił wszystkie myśli i wspomnienia związane z Weasley'owskimi troskami. Nie było to miejsce, a tym bardziej czas na takie wspominki, wieczór był jeszcze młody!\nGotów dowiedzieć się, co tym razem stało się na ulicach Londyńskich doków, wyszedł z toalety, niby to przypadkiem pociągając barkiem przy przejściu jakieś męskie chuchro. W końcu jakoś musiał utrzymywać reputację gbura.\n| kosteczka 32 + genetyka 30 = 62 ✓\nRe: Toalety [odnośnik] 09.01.21 16:58\n21 lipca 1957 r.\nPierwszy dzień roboty w Parszywym to nawet ciekawy był. Najpierw Hagrid wstał lewą nogą, a potem obił się łbem o sufit, bo ten to za niski był. We własne szczęście to nie mógł uwierzyć. Nie dość, że w Londynie był i na wojenkę mógł iść, to jeszcze sobie roboty w takim ładnym lokalu jak Parszywy dorwał. Oczywiście gdyby nie Frances to by nic z tego nie było. Ledwo by tam wlazł i by pewnie pod most poszedł spać, po targach jabłka kradł i tyle. Los się uśmiechnął nawet i teraz mógł się w ładnym, choć trochę przymałym, łóżeczku wyspać. W Parszywym nie działo się za wiele, tak na pierwszy rzut oka, ale pojawienie się tam półolbrzyma, schodzącego z góry prosto na salę, wywołało te wszystkie ochy i ojeje. Paru czarodziejów skuliło łeb, jeden odwrócił szybko wzrok, a reszta patrzyła nie wiedząc czy zareagować różdżkami czy nie. Hagrid kiwnął im wszystkim głową, do ochrony miał być, a nie do straszenia klientów. Pewnie trochę minie zanim się do tego widoku przyzwyczają, ale Pani Boyle wydawała się bardzo zadowolona jak go wczoraj zatrudniała. Jednym ruchem tamtych dwóch, co się tłukli na środku lokalu, oddzielił i uspokoił. Trudne to nie było, posturę Hagrid miał taką, że czasem wystarczyło by głośniej z nogi na nogę przestąpił, i już po sprawie.\nW barze działo się tak jak to w barze. Pijani kolesie przysypiali na stołach, panie ubrane w jakieś bardzo krótkie spódniczki się do nich migdaliły, ledwo popołudnie było, ale Ci marynarze co ze statków zeszli to nie zwracali uwagi czy słoneczko świeciło czy nie. Pili jak równy z równym dopóki oczywiście któryś nie postanowił rozruszać towarzystwa i akurat nie rzucił kuflem przez pół sali. Teraz wydawało się jednak być nawet spokojnie. Śmiechy i śpiewy trwały w najlepsze, a Rubeus patrzył na to wszystko z boku zadowolony jak miło czas leciał.\n- Weź Hagrid idź sprawdź do toalety czy tam wszystko ok - powiedziała jedna z barmanek, na co Hagrid natychmiast odsunął się od ściany i schylił. - Zajmują kibel, zaraz będą nam pijacy szczać po kątach.\n- Ale jak że tak mam komuś wleźć jak tam zamknięte pewno? - dopytał jeszcze, ale kobieta wzruszyła ramionami.\nKompletnie niegotowy na to co mógłby tam w środku zobaczyć, Rubeus podszedł do drzwi i zapukał.\n- Halo, jest tam kto? - powiedział do framugi nieco ściszając głos aby nie przestraszyć gościa kibelka.\nOdpowiedziała głucha cisza, co wcale nie pocieszyło półolbrzyma. Zastukał jeszcze parę razy, ale dalej nic. No co było robić. Hagrid wziął głęboki oddech, na wypadek jakby w środku tak śmierdziało, że by się wytrzymać nie dało. Otworzył drzwi i aż się cofnąć chciał, ale pewnie by się o stół przewrócił, więc stał tak po prostu i gapił się na ten widok. Prędzej by się odchodów na ścianie spodziewał, kałuży na podłodze i rzygowin na desce, ale to co się tam stało było o wiele gorsze. Z pożółkłej muszli klozetowej wystawa kobieca ręka. Cała, od pachy do palców, nawet bez krwi prawie, sztywna jak cholera i nie ruszająca się. Różne myśli przeszły przez głowę Rubeusa. Czy ktoś tam utopił? Może to jakaś bardzo malutka pani z bardzo dużą ręką dalej tam tkwiła i nie potrafiła się wydostać. Hagrid szybko zrobił krok do przodu co by pomóc i niemal się poślizgnął na tej podłodze, a czort jeden wiedział czy to piwo rozlane czy ktoś naszczał. Pociągnął szybko za rękę, ale na jej końcu nie było małej pańci co utknęła w odpływie. Nie było właściwie nic, oprócz kawałka wystającego mięsa. Nawet krew nie ciekła. Okropny to był widok i potrzebował chwili co by wpatrywać się w znalezisko. Niewiele jednak minęło czasu, no góra trzy sekundy, gdy z głównej sali podniósł się krzyk, a Hagrid wyskoczył z kibelka jak poparzony, dalej trzymając rękę kobiety. Dwóch facetów na samym środku, przy jednym z większych stolików, oblewało się piwem i pluło na siebie, krzycząc w niebogłosy jak to bardzo się nienawidzą i jak to jeden drugiemu matkę kochał, ale w jakiś inny sposób. Kochanie matki na pewno nie było niczym złym, nawet jak to nie jego była, ale ten drugi rozjuszył się przeraźliwie i aż mu piana z pyska pociekła, a gluty nosem poszły. Wściekły rzucił się na drugiego pijaka, wbijając mu pięść prosto w długi nos. No i się zaczęło. Okładali się tak pięściami aż zęby poleciały.\nNo i właśnie dla takich momentów Pani Boyle chciała by Hagrid w Parszywym siedział i pilnował. To był jego moment, a w pierwszym dniu pracy trzeba było się z dobrej strony pokazać. Nie można było tak po prostu patrzeć jak krew ląduje na stołach. Zapomniał niemal o całym świecie, łącznie z ręką, którą dalej trzymał, i ruszył w kierunku bójki.\n- Spokój ma być - ryknął, a obok aż zamilkło. - W Parszywym Pasażerze ładny lokal jest i się bić ni można, spokój - wymachiwał łapą, grożąc im.\nWzrok marynarzy i meneli nie spoczywał jednak na jego ustach, a na dłoni w której trzymał kawałek znalezionego ciała. Półolbrzym z oderwaną kobiecą ręką nie mógł wyglądać za dobrze, właściwie to większość z nich dopiła do końca resztki piwa i w popłochu uciekała z tawerny, jakby ducha zobaczyli. Rubeusa aż wmurowało. Że potrafił mugoli przestraszyć to wiedział, widział parę razy na własne oczy jak się za nimi kurzyło gdy tak spieprzali gdzie pieprz rośnie tylko dlatego, że swoją nogę w jakieś przydrożnej knajpie postawił. Z czarodziejami inaczej to powinno wyglądać, swojego już się zresztą nasłuchał. Tymczasem Ci wybałuszyli gały i wyglądali jakby ducha zobaczyli. Dopiero po tej chwili gdy już część z nich wyszła, Hagrid zorientował się co właściwie w łapsku trzyma.\n- A nie - zaśmiał się machając ręką trzymającą rękę. - To nie tak! To nie wyrwał żem nikomu nie nie, tylko z kibla żem wyciągnął właśnie... - pijacy zamarli i słowem się nie odezwali. - Kto to tam wcisnął? - spojrzał morderczym wzrokiem po tych stojących najbliżej niego. - No pytam przecie! - ale nikt się nie odezwał słowem.\nDziwnie to musiało wyglądać, półolbrzym z kobiecym ramieniem w dłoni w środku Londynu. Gdzieś tam kiedyś legendy słyszał, że tacy jak on to pewnie ludzi pożerają, że tacy jak on to odrywają kończyny i robią sobie z nich wisiorki. Gorsze i tak podobno były ogry. Ogry robią sobie rękawiczki z ludzkiej skóry i breloczki z wątroby, wyciskają ofierze białko z oczu. Najlepiej smakuje na tostach. Półolbrzymy to nie, a na pewno nie taki Hagrid.\n- Dobra, już - odkrzyknął jeszcze jak się żaden nie odezwał. - Ma być spokój albo - zamachał jeszcze raz ramieniem kobiety, tuż przed oczami meneli - albo tak samo skończycie, o! - i faktycznie jak odszedł to już spokój był.\nPrzechodząc przez korytarz przez chwilę nawet zawahał się czy do kuchni nie wejść i nie pogadać co ta ręka tam robiła tak właściwie, ale takie rzeczy to być może lepiej było poza garami załatwiać. Wyszedł więc na rzygownik, co by świeżego powietrza zaczerpnąć. Śmierdziało zgnilizną. Rubeus zaczął przyglądać się tej dłoni, ot taka normalna kobieca ręka, ani biżuterii nie miała ani jakiś znaków szczególnych. Smutno się na sercu zrobiło, bo co to było robić więcej, skoro ani sprawcy ani nawet ofiary nie było widać. Być może będzie musiał dobrze poszukać co by się na resztę zwłok w Parszywym natknąć, ale pewnie najpierw odcięli rękę, a potem pierścionki pozdejmowali co by okraść. Bandyci pieprzeni.\nHagrid odłożył ją na bok, daleko od śmietnika, ale przykrył jakimś kawałkiem starego płaszcza, by się w oczy nie rzucała. Psy bezdomne co biegają to pewnie wezmą i tak to znajdą i zjedzą niedługo.\n- |Hagrid, chodź, rozróba jest! - krzyknęła barmanka wychylając się przez drzwi do rzygownika.\nWrażeń co nie miara, taki ten port ciekawy. Ale to może i lepiej, im więcej roboty tym mniej czasu na myślenie było, a im mniej czasu na myślenie tym mniej się mógł w tych swoich myślach o wojence pogrążać. Jeszcze przyjdzie czas partyzanta, póki co trzeba było zapieprzać by się utrzymać jakoś w tym Londynie.\nzt 1229 słów\nRe: Toalety [odnośnik] 08.03.21 14:47\nStarał się oddychać spokojnie, ale już nie potrafił. Starał się, żeby go nie bolało tam w środku, ale cholernie bolało. Wciąż wymiotował, chociaż obolałe żebra i zapach juchy, który wciąż czuł na sobie, obrzydzał zwykłe patrzenie na siebie. Mógł zareagować bardziej, mógł zrobić cokolwiek więcej... Mógł. Może jakby siekierą lepiej machał, może jakby inaczej jakoś wziął i to zrobił, to by te dzieci ocalił. Hagrid to tam pół biedy, już samego siebie w głębokim poważaniu miał.\nŻycie przejechało po nim, tak jakby motor go przejechał. Miał prawo jazdy, wiedział jak kierować tą maszyną. Gdyby tak mógł wsiąść i pojechać gdziekolwiek, uciec z tego pieprzonego miasta i być wolnym. Nie miał szans. Wesoły duch i niewinny uśmiech już dawno przepadł. Hagrid wyrzygał się po raz kolejny i wrócił do pokoju, który udostępniła mu Pani Boyle. Taka dobra osoba... Teraz czuł się jak wrak, nie mógł jej bardziej pomóc teraz, ale na wieczór będzie sprawny. Musiał tylko poleżeć, tylko odpocząć, oby tylko Pan Goyle dzisiaj nie pisał i nie kazał przyjść, bo przecież nie dałby rady. Znaczy... Dałby... Jakby musiał to by dał.\nHagrid był już kompletnie przerażony światem dookoła. To co zobaczył zabiło coś w środku, chciał się tylko nawalić, usnąć pod stołem i zapomnieć. Żeby go koszmary nie dręczyły... Na pewno będą dręczyć, na pewno się nie uda uznać. Usiadł na swoim łóżku, które skrzypnęło lekko, a twarz schował w dłoniach. Płakał, po prostu płakał. Łzy leciały ciurkiem, tak jak gdyby się wodą polewał. Skapywały na buty, na podłogę, ale teraz się tym nie przejmował. Siedział tak sam, nie rozumiejąc świata. Czy to jakiś plan był?\nPociągnął nosem i rękawem przetarł to co z niego pociekło, wziął jeszcze głęboki oddech, ale ból nie ustawał.\nPoradzisz sobie Hagrid, poradzisz sobie. Jesteś silny, znajdziesz go, zabijesz go.\nPostanowił i tego miał zamiar dokonać.\nObiecał Pani Boyle, że jej pomoże, ale chyba już nie mógł, chyba musiał stąd wyjść, po to by Parszywy pozostał bezpieczny. To on miał ich ochraniać, a teraz tylko niebezpieczeństwo na nich sprowadzi, bo przewrotny los i tak na niego nieszczęście sprowadzi.\n- Ta? - zapytał cicho, gdy ktoś zapukał, starając się szybko otrzeć łzy.\nRe: Toalety [odnośnik] 08.03.21 16:07\nKiedy Cristana zaczyna gotować zupę z pokrzyw, to znak, że w porcie naprawdę dzieje się źle. Zjadła ją i dzisiaj, choć wolała już w kółko zapchany szprotami talerz od kilku wątłych listków wyrastających między kamieniami, sto razy zasikanych przez Nochala. Albo wolałaby nie jeść wcale. Wciskała jednak w siebie w ostatnich dniach tego okonia z kapustą i ryżem, zapijała mętną wodą, połykała razem z brakiem apetytu. Musiała mieć siłę. Wieści rozchodziły się szybko. To, co stało się z Hagridek, wcale nie dowodziło, jak popieprzony był świat – bo to chyba nikogo z okolicznych obdartusów nie dziwiło. Niewinny chłopak zaklęty w wielkim cielsku, mimo dźwiganych brudów i nieszczęśliwości, wciąż nie był gotowy, wciąż nie zachłysnął się trucizną. Pogruchotane kości dla niego mogły nie mieć żadnego znaczenia, wiedziała, że raz dwa się pozbiera. Kiedy przelewała wodnisty wywar do miski, myślała tylko o tym, jak bardzo go to zniszczyło, jak bardzo poprzestawiali mu we łbie. Ktokolwiek, cokolwiek mu uczynił. Wiedziała bowiem, że tym razem sprawa wyglądała naprawdę tragicznie i wcale nie chodziło o kilka ruchliwych pięści. Musiała sprawdzić, jak się czuł i dokąd go te krzywdy doprowadziły. Najpierw jednak powinien dobrze zjeść – o ile w ogóle mógł. Podwinęła rękawy, a potem przełożyła talerz na tacę. Dorzuciła kilka kromek i kubek z herbatą, wciąż bez odrobiny cukru. Mając to wszystko, przeszła przez bar i zaczęła wspinać się po schodach. Mocno ściskała tacę. Doszła już do perfekcji, szkło przestało drżeć, napoje wcale się nie przelewały, gdy wykonała ten mniej pewny krok. Mogłaby ją lewitować, ale tak było jej chyba wygodniej, szybciej. Tak pilnowała, by przygotowany dla Rubeusa posiłek nie poleciał nie wiadomo w którą parszywą stronę, magia bywała zdradliwa. Gdy Phillipa wdarła się na górę, pod cienkimi podeszwami pantofli zaskrzypiały drewniane deseczki. Na końcu korytarza zaczarowana miotełka wybierała kurze z tanich zdobień. Przekrzywiony obraz morskiego potwora trzymał się na ostatniej wygiętej śrubie. Zadrapana rama krzyczała o troskę. Dziesiątki mijających ją oczu zwykle jednak wolało zaczepić się gdzieś indziej. Nim Moss weszła do pokoju Hagrida, domknęła jeszcze otwarte drzwi od składzika, o których ktoś chyba zapomniał.\nDo pokoju Hagrida weszła tak po prostu, choć najpierw zapukała ostrożnie, bez jednak większego rabanu. Wolała go nie straszyć, nie była pewna, jak czuł się z niedawnym koszmarem, choć bez wątpienia przeżycie to pozostawało raczej dość… Podłe. Poznała go na tyle, by odkryć, że pewnymi historiami potrafił się mocno przejąć, wielu z nich nie odgonił mimo upływu lat.\n– Rubeusie? – podpytała, rzucając przelotne spojrzenie na siedzącą drętwo postać. Odłożyła tackę na stolik. Zapach zupy chętnie rozpłynął się po izbie. Nie przyszła jednak po to, by go karmić. Powinien jeść, odzyskiwać siły. Niemniej nie chciała go do niczego zmuszać. Usiadła przy nim i ułożyła dłonie na kolanach. Chciała rozwalić wszystkich, którzy wznieśli na niego rękę. Nie musiała się bacznie przyglądać, by dostrzec, jak biednie wyglądał. – Posiedzę z tobą – zakomunikowała cieplej. – Opowiesz mi o tym? Jak się czujesz? – zapytała w końcu, unosząc wyżej dłoń, by zmyć łzę błąkającą się po jego twarzy. Powolny palec potwierdził tym dotykiem obecność, w którą nie do końca mógł uwierzyć. Nic już mu nie groziło. Nie pozwoliłaby na to.\nOstatnio zmieniony przez Philippa Moss dnia 08.08.21 17:03, w całości zmieniany 3 razy\nRe: Toalety [odnośnik] 08.03.21 17:28\nPrzerażenie mieszało się z takim dziwnym jakimś stanem, jakby to nazwać nawet może i goryczy? Ale gorycz to zwykle rano była w gębie, albo jak się coś nieprzyjemnego zjadło. Niektóre likiery też gorzkie bardziej były, ale w takich to Hagrid nie gustował. Teraz by się takiego bimbru napił mocnego, żeby sponiewierał i obrazy ze łba zabrał na dobre. Ale nie wszystkie! Oj, nie. Tego szmalcownika sobie zapamięta. Oj, zapamięta....\nGdy Philippa wlazła do pokoju, siedział na skraju łóżka. Obok miał cały swój dobytek, siekierę, parę kryształów. Na pewno nie odpoczywał. Egzystował po prostu tak sobie, jeden dzień do przodu. Zapach zupy roznosił się po izbie, ładnie pachniało, ale żołądek miał zbyt ściśnięty, wymiotując co chwilę. Nie mógłby nic zjeść, nie po tym...\n- Ta, Philippa - wydusił z siebie cicho, ocierając jeszcze łzy. Miał być przecież silnym, a nie jakimś chucherkiem co beczy. Weź się w garść. - Ta, no jak wolisz, ale to nie trza ten - odchrząknął, ale głos miał już złamany. Ze starego Rubeusa zostało tyle co kot napłakał. Znaczy się nie za wiele. - Czuje no, eee... Jakoś tak ten... - zawahał się, wpatrując ciemnymi oczami w przyjaciółkę. Kto by mógł pomyśleć, że tak łatwo przyszło im się dogadać? Tower wzmacnia sojusze widać. Spędzili tam razem kilka godzin, Hagrid siedział tydzień, ją wypuścili. Ale co się natyrała w przetwórni ryb - to jej było. Rubeus zresztą źle nie trafił. Pan Goyle okazał się być człowiekiem dość w porządku, chociaż różne rzeczy o nim gadali, Tonks zresztą też ostrzegał, jak się jeszcze widzieli. Kiedy to było? Lata temu się zdawało, chociaż minęły 2 miesiące jakoś. Wiele się zmieniło, ot co.\n- Nie wim, Philippa, czy to gadać jest co - poruszył delikatnie szczęką na boki, coś strzeliło, ale już nie bolało, nie tak jak wczoraj. - Ja to dobrze mam, że ja ciebie mam, ale ja to ni wiem, czy to wszystko takie z sensem. Głupie koszmary dręczą mnie... - gdy przetarła palcem jego łzę, która czort jeden wiedział, że tylko kolejną była, na chwilę przysunął twarz bliżej jej dłoni. Zamknął nawet oczy i po prostu wziął oddech. Głaskała go po głowie gdy leżał pocięty w Tower, zawsze opiekę dawała, zawsze dobra była. Jak siostra starsza, przyjaciółka najdroższa. Czym sobie podolbrzym na takiego kogoś we własnym życiu zasłużył? Promyk słoneczka w brudnym Londynie.\n- Siedziałem se po robocie dla Goyla w dokach, co by se pomyśleć - zaczął wypuszczając powietrze i otwierając oczy. No komu jak komu, ale jej mógł przecież powiedzieć. - Wtedy go usłyszałem... Cały na czarno z takimi jasnymi włosami. Miał gwoździe w ręce, psa, a obok dwójka dzieci stała. Jeden nie stał, bo ten chłopiec to... - zawahał się, ale najgorsza część historii dopiero miała się nadarzyć. - Temu chłopcu to gwoździa w głowę wbił - wydusił w końcu z siebie, a pięści zacisnęły się na wspomnienie o tamtej chwili. - Rozumisz, Philippa? Chłopcu, to przecie może 10 lat miało ledwo... Gwoździa... - skulił głowę w dłoniach, cała ta historia krew w żyłach mogła mrozić, nie był nawet pewien czy Philippa chce tego słuchać, ale jej oparcie i to ciepło które dawała. Szczęściarzem był, ot co. - Kazał mnie zrobić to samo, bo powiedział, że mnie do Tower weźmie. Że jak się nie pobawię z nim, to mnie do pierdla... Że ja miałbym te gwoździe... Wywaliłem mu siekierą, bo miałem, zawsze teraz noszę... Ale obronił się. Pamiętasz tamtych z patrolu? - wpatrywał się w nią przekrwionymi i opuchniętymi oczami. - To gorszy był. Z takim akcentem gadał, co się go Keswick bali, jak żem tam przyjechał. Bo to zaraz po wojnie było. Ja się na historii nie znam, ale mówili, że te Niemce to źli ludzie są... Jego psiak się na mnie rzucił, trochę mnie skórę rozerwał, ale to tylko zwierzę, tylko pies... Ja te dzieci, rozumiesz Philippa? Te dzieci trzeba było ratować... - zawahał się i wstał z łóżka, cudem unikając belki nad głową, w którą już nie raz przywalił. Musiał to rozchodzić, nie mógł siedzieć bezczynnie, a jednak... Wpatrywał się w przyjaciółkę, tak jakby w niej ostatnią deskę ratunku widział. - Wtedy jeszcze raz go strzeliłem, ale obronił się i to tak, że we mnie poszło, w szczene, a potem kolejnymi czarami, jak tą różdżką machał, to mnie związał i na glebę żem padł jak truchło - mówił na jednym tchu, ale teraz już nie mógł powstrzymać łez, kapały po nosie, prosto na brodę. Nie powstrzymał... - Zabił tego chłopca. Skoczył mu na głowę, a ta krew... To wszystko we mnie, gdy on... On rozpruł i tam... - Hagrid oparł się plecami o ścianę, wpatrując w punkt gdzieś na suficie, i powoli zjechał po niej plecami, siadając w końcu po przeciwnej stronie pokoju, na podłodze. - Wyciągnął flaki z tego chłopca... Jedenaście lat może miał, może dziesięć. Zawiązął mnie je na szyje, o tu - wskazał miejsce, gdzie jeszcze wczoraj były jelita chłopaka. - Kazał zamknąć się... Mówił, że on z Ministerstwa, że szmalcownik, że Rycerz Walpurgii on jest. Że jak się odezwę to dziewczynkę też będzie boleć, że mocniej zaboli. Ja myślałem Philippa, że on mnie tam zabije, ale on zabił tylko ją, a mnie kazał patrzeć - schował twarz w dłoniach, ryczał jak dziecko, jak małe dziecko, które ktoś zostawił samo w środku wielkiej dżungli. Nie miał już serca do tego wszystkiego, chciał tylko umrzeć, chciał tylko je ochronić. - Zdarł z niej skórę i siekierą odrąbał głowę. Blondyneczka taka... Jak Kerry, taka jaśniutka, młoda... Mógł mnie zabić tam, Philippa, ale powiedział, że zabije wszystko co kocham...\nMusiał uciec, nie mógł tu zostać, nie mógł nikogo narażać.


Rozpatrzenie uchwały Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o pomocy społecznej (druk nr 3758). Czytaj dalej\nBrak komentarzy Opublikował videosejm.pl dnia 2015-08-05 08:32\nRozpatrzenie uchwały Senatu w sprawie ustawy o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz ustawy o fundacjach (druk nr 3757).Rozpatrzenie Informacji Rządu Rzeczypospolitej Polskiej o działaniach podejmowanych w 2014 roku na rzecz realizacji postanowień uchwały Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 1 sierpnia 1997 r. „Karta Praw Osób Niepełnosprawnych”... Czytaj dalej\nBrak komentarzy Opublikował videosejm.pl dnia 2015-08-05 10:07\nRozpatrzenie komisyjnego projektu ustawy o zmianie ustawy o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie oraz niektórych innych ustaw (druk nr 3386). Czytaj dalej\nBrak komentarzy Opublikował videosejm.pl dnia 2015-05-27 13:57\nRozpatrzenie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz niektórych innych ustaw (druk nr 3335). Czytaj dalej\nBrak komentarzy Opublikował videosejm.pl dnia 2015-05-26 18:29\nRozpatrzenie „Informacji Ministra Pracy i Polityki Społecznej o realizacji ustawy z dnia 28 maja 2013 r. o zmianie ustawy – Kodeks pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 675)” (druk nr 3308). Czytaj dalej\nBrak komentarzy Opublikował videosejm.pl dnia 2015-05-14 11:57\nRozpatrzenie sprawozdania podkomisji stałej do spraw rynku pracy o rządowym projekcie ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz niektórych innych ustaw (druk nr 2832) - przedstawia przewodnicząca podkomisji poseł Izabela Katarzyna Mrzygłocka. Czytaj dalej\nPierwsze czytanie rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych (druk nr 3291) - uzasadnia Minister Pracy i Polityki Społecznej.Rozpatrzenie wniosku Podkomisji stałej do spraw pomocy społecznej o podjęcie inicjatywy ustawodawczej w sprawie nowelizacji ustawy o pomocy społecznej - referuje przewodniczący podkomisji poseł Krzysztof Michałkiewicz. Czytaj dalej\nBrak komentarzy Opublikował videosejm.pl dnia 2015-04-22 16:04\nRozpatrzenie Informacji o funkcjonowaniu centrów i klubów integracji społecznej w okresie 2012-2013 (druk nr 3065) - referuje Minister Pracy i Polityki Społecznej. Czytaj dalej


27 wrzśsnia 1944 zaczęło się niemieckie natarcie. Od strony Truskawia zaczęły zbliżać się 3 niemieckie czołgi. Po krótkim ostrzale wycofały się. Po dwóch godzinach atak został powtórzony. Rozpoczęła się ofensywa na grupę \_"Kampinos\_" O godzinie 15:45 samoloty Ju 87 zbombardowały Wiersze. Skuteczność była ogromna, płonęły zabudowania, magazyny broni i amunicji, zniszczona została radiostacja. około godziny 18:20 zbombardowano wieś Brzozówke. Na okoliczne wsie Krogulec i Truskawkę pikowały niemieckie samoloty ze wszystkich stron nacierały niemieckie wozy bojowe. około 19 major Okoń postanawia wycofać do lasów świętokrzyskich. Długa kolumna 1500 żołnierzy odchodzi z okolic wierszy. Następnej nocy przez błota bagna Pożary wąską trytwa przedostali się do wsi Korfowe i pomiędzy Wiejcą a Kampinosem wydostali się z Puszczy. tak zakończył się jeden z rozdziałów z życia naszej Puszczy kampinoskiej


Skawina: Zanieczyszczenia powietrza poza skalą urządzeń pomiarowych? - Głos24 Małopolski Portal Informacyjny\nniedziela, 14 lipiec 2019 18:55\nOd czerwca na terenie byłej Huty Aluminium w Skawinie funkcjonuje urządzenie pomiaru zanieczyszczeń powietrza. Pierwszy miesiąc funkcjonowania urządzenia pomiarowego, które zakupiła Gmina Skawina, pokazał niepokojące odczyty. Czujnik zlokalizowany przy ulicy Piłsudskiego (teren byłej Huty Aluminium) zanotował występującą okresowo w godzinach wieczornych i nocnych bardzo wysoką zawartość lotnych związków organicznych (LZO). Emisja wzrasta tak bardzo, że przekracza możliwości pomiarowe stacji monitoringowej tj. 30000 [ppb]. Sytuacja ta powtarzała się kilkukrotnie od 18 czerwca. Niepokojący jest też wysoki poziom stężeń formaldehydu. Aby wykluczyć błąd urządzenia władze Skawiny zwróciły się z pytaniem do producenta o wiarygodność pomiarów. Ten odpowiedział twierdząco. Mimo wszystko władze miasta chcą potwierdzić odczyty tej stacji badaniami przeprowadzonymi innymi urządzeniami.\nSytuacja jest jednak poważna. Dlatego w czwartek zebrał się Gminny Zespół Zarządzania Kryzysowego. Postanowiono informację o wysokim poziomie zanieczyszczeń przekazać do służb państwowych na czele z przedstawicielami rządu i samorządowych. Na polecenie burmistrza wiadomości otrzymały m.in. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Krakowie, Starostwo Powiatowe w Krakowie, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego. Jednym z kroków podjętych przez burmistrza jest próba zainteresowania tematem ministra środowiska Henryka Kowalczyka.\nFot: UM Skawina\nWięcej w tej kategorii: « Gmina Skawina stawia na rodzinę: Piknik #RodzinaSercemMałopolski na rynku Burmistrz mówi o ewakuacji miasta. WIOŚ nie widzi nic niepokojącego. Co się dzieje z powietrzem w Skawinie? »


Brał udział w pozasądowej egzekucji – dostał awans « Wolne Media\nBrał udział w pozasądowej egzekucji – dostał awans\nOpublikowano: 17.10.2016 | Kategorie: Historia, Polityka, Prawo, Publicystyka, Publikacje WM\nW okresie odwilży związanej z upadkiem dyktatury Suharto pokojowy ruch niepodległościowy Papui Zachodniej, znajdującej się wówczas od 35 lat pod okupacją indonezyjską, zgromadził się wokół Prezydium Rady Papui (PDP) i jej przewodniczącego Theysa Eluaya. Ten wódz z regionu Sentani, reprezentował poprzez swą biografię szerokie spektrum postaw zachodniopapuaskich po aneksji – gdy zaś ostatecznie dołączył do obozu niepodległościowego w latach 1990. urósł do rangi symbolu jednoczącego na drodze do pełnej suwerenności różne odłamy zachodniopapuaskiego społeczeństwa. Theys Eluay poprzez swe przywództwo mógł stać się tym dla zachodniej części Nowej Gwinei, kim swego czasu dla Czech był Vaclav Havel, dla Palestyny Jaser Arafat, dla Polski Lech Wałęsa, Nelson Mandela dla RPA czy wreszcie Dalajlama dla Tybetu.\nJego niezwykła popularność stała się niebezpieczna dla rządu w Dżakarcie, który wraz z prezydenturą Megawati Sukarnoputri postanowił zakończyć okres rozluźnienia w krajowej polityce i zdusić wszystkie ruchy godzące w unitarny charakter Indonezji, nadwątlony jak wierzono, przez świeżą secesję Timoru Wschodniego. Theys Eluay reprezentował najgłośniejszy obok Acehu i Moluk Południowych ruch niepodległościowy w granicach Indonezji – uniezależnienie Papui Zachodniej oznaczało dla władz w Dżakarcie utratę terytorium o powierzchni 420 tys. km2 i liczonych w miliardach dolarów rocznie zysków, związanych z rabunkową eksploatacją miejscowych surowców naturalnych. Zbrodnie jakich ponownie dopuścił się indonezyjski reżim w Timorze Wschodnim pod koniec lat 1990. doprowadziły do interwencji ONZ i rozpisania referendum niepodległościowego. Nie chcąc narażać się na powtórzenie tego scenariusza w Papui Zachodniej indonezyjskie władze postanowiły prawdopodobnie zastosować tym razem strategię ograniczonego rażenia, skupiającą się na eliminacji czołowych liderów politycznych i społecznych. Decyzja o uprowadzeniu i zamordowaniu Theysa Eluaya zapadła na wyższym szczeblu zarządzania – przeprowadzenie zamachu powierzono oficerom i żołnierzom z owianej złą sławą jednostki Kopassus – sił specjalnych Indonezji.\nDo zgładzenia Theysa Eluaya doszło 10 listopada 2001 roku. Indonezyjska administracja znajdująca się po wypadkach w Timorze Wschodnim pod czujnym monitoringiem społeczności międzynarodowej nie mogła wykpić się zupełnie z odpowiedzialności – zorganizowano śledztwo a wykonawców mordu posadzono na ławie oskarżonych. Spośród sześcioro skazanych współsprawców czynu żaden nie otrzymał kary dłuższej niż 3,5 roku pozbawienia wolności, przy czym niektórzy z nich początkowo wydaleni ze służby w wojsku, niebawem do niej powrócili doczekując się nawet awansów. Było wśród nich czterech oficerów i dwóch żołnierzy.\nW trakcie przesłuchania podpułkownika Hartomo okazało się, że odwiedził on Theysa Eluaya przed południem 10 listopada 2001 roku, by jak twierdził, wręczyć mu tydzień naprzód prezent z okazji urodzin, a także zaprosić na specjalną kolację do koszar wydaną z okazji Dnia Bohaterów Indonezji. Ku jego zaskoczeniu przewodniczący PDP przyjął zaproszenie, lecz w gronie współbiesiadników pozostał tylko półtoragodzinny. Widząc opuszczającego spotkanie niewygodnego działacza, Hartomo wpadł „na gorąco” na plan zatrzymania go w drodze do domu i „przekonania ” by nie wspierał niepodległości Papui Zachodniej. Gdy Theys Eluay i jego kierowca Aristoteles Masoka opuszczali kolację, towarzyszyło im dwóch żołnierzy Kopassus: Ahmad Zulfahmi oraz Agus Soepriyanto. Podczas rozprawy bezpośrednią odpowiedzialność za zamordowanie Eluaya wziął na siebie Zulfahmi. Aristoteles Masoka, który miał zbiec z miejsca zdarzenia do dzisiaj uznawany jest za zaginionego. Choć jego ciała w przeciwieństwie do Eluaya nie odnaleziono, to niewątpliwie i go zgładzono jeszcze tej samej nocy.\nZamordowanie Theysa Eluaya przyczyniło się wówczas do tymczasowej dezorganizacji pokojowego ruchu niepodległościowego w Papui Zachodniej. Prezydium Rady Papui (PDP), które pełniło formę centralnego ciała wykonawczego decyzji podjętych podczas Drugiego Kongresu Papuaskiego straciło swoją przywódczą rolę, a aktywiści proniepodległościowi skupili się w kilku odrębnych ośrodkach.\nŚmierć Theysa Eluaya i Aristotelesa Masoki, a także pokazowy proces, który nie miał wiele wspólnego z rzeczywistym dochodzeniem sprawiedliwości, otwiera trwającą do dziś serię podobnych skrytobójczych ataków, dokonywanych punktowo od 15 lat, zarówno przez indonezyjski wywiad, siły specjalne Kopassus i Densus 88, jak i członków bardziej regularnych sił bezpieczeństwa Indonezji – sił fizycznie stacjonujących w Papui Zachodniej i zapewniających władzom w Dżakarcie kontrolę nad najbardziej na wschód wysuniętymi prowincjami kraju. I tą oto zgłoską w zasadzie moglibyśmy zakończyć wspomnienie tego historycznego już mordu politycznego, gdyby nie wrześniowa decyzja jaka zapadła na szczeblu dowódczym indonezyjskiego wojska (TNI), a zapewne i ministerstwa obrony.\nWraz ze zwycięstwem w wyborach prezydenckich w 2014 roku Joko Widodo, byłego gubernatora Dżakarty, niektórzy komentatorzy uznali, że triumf młodego, znanego ze swego szerokiego uśmiechu kandydata, oznacza początek rozchodzenia się splotu cywilnej administracji i stopionych z nią od dekad dowódczych struktur wojskowych. Wrażenie te było tym mocniejsze, że nowy prezydent Indonezji w II turze pokonał zięcia Suharto, Prabowo Surbianto, historycznie związanego z Kopassus oraz KOSTRAD i osobiście odpowiedzialnego za liczne zbrodnie i nadużycia indonezyjskiego reżimu. Obrońcy praw człowieka obserwujący pierwsze dwa lata prezydentury Widodo nie zauważyli żadnego istotnego postępu wobec praktyk odnotowywanych w czasie poprzedzającego go 10-letniej prezydentury Yudhoyono.\nJoko Widodo nie tylko nie zadbał o lustrację swoich najbliższych współpracowników, ale nawet z czasem zaczął promować nazwiska nieodłącznie związane z indonezyjskim porządkiem w Timorze Wschodnim i zbrodniami w Aceh i Papui Zachodniej. Tekę ministra obrony w jego gabinecie otrzymał Ryamizard Ryacudu, który swego czasu stanął w obronie żołnierzy winnych śmierci Theysa Eluaya. Zabijając niebezpiecznego separatystę jakim był w jego oczach Eluay, ludzie ci zasłużyli sobie w oczach aktualnego ministra obrony Indonezji na tytuł „bohaterów”. Recydywa nieodpowiedzialności Joko Widodo jest jeszcze bardziej dostrzegalna w jego nominacjach na fotel ministra koordynacji politycznej, prawnej i bezpieczeństwa. W pierwszej fazie prezydentury zadanie te powierzył Luhutowi Pandjaitanowi, byłemu żołnierzowi sił specjalnych Kopassus z niechlubnym stażem w Timorze Wschodnim, który w ostatnich miesiącach swego urzędowania zasugerował, że wszyscy Zachodni Papuasi popierający Zjednoczony Ruch Wyzwolenia Papui Zachodniej, powinni opuścić granice Indonezji. Jeszcze bardziej zaskakująca okazała się nominacja dla zmiennika Pandjaitana, którym w lipcu tego roku został Wiranto, osobisty wychowanek generała Murdaniego. Nazwisko Wiranto pełniącego w tamtym czasie funkcję ministra obrony i naczelnika sił zbrojnych Indonezji nieodłącznie pojawia się w tle wszystkich poważniejszych nadużyć jakich indonezyjskie wojsko dopuściło się w schyłkowej fazie rządów Suharto i w okresie rządów Habibiego. Specjalny Panel ds. Poważnych Przestępstw w Timorze Wschodnim uznał Wiranto winnym zbrodni przeciwko ludzkości – oskarżony jak się okazuje nie tylko uniknął sądu, ale od niedawna zajmuje również wysoką pozycję w rządzie Widodo.\nW jak niekorzystnym położeniu znajduje się obecnie społeczeństwo obywatelskie w Indonezji może zobrazować fakt, że do dnia dzisiejszego trwa spór i pewne niedomówienie, kto rzeczywiście bardziej odpowiadał za nadużycia wobec demokratycznej opozycji i mniejszości chińskiej w czasie odwilży 1998 roku – czy był to Wiranto, czy raczej odpowiadający za ruchy sił specjalnych Prabowo Surbianto. Mimo, że są to ludzie tworzący niegdyś szpik Nowego Ładu Suharto, dzisiaj po blisko niemal 20 latach nadal trzymają się blisko władzy i pretendują do najwyższych stanowisk.\nMogłoby się wydawać, że ostatnia nominacja Wiranto wyczerpała rozmach obecnej administracji w Dżakarcie w promocji osób z nie oczyszczoną przeszłością. Jednak po ministerialnym wyniesieniu generała, którego chętnie przesłuchałyby międzynarodowe trybunały ds. sprawiedliwości, teraz swojego awansu doczekał się wojskowy z długim stażem, który w przeszłości usłyszał już wyrok pozbawienia wolności i to z ust indonezyjskiej jurysprudencji. I tu bieg naszej opowieści nakazuje nam powrócić do osoby podpułkownika Hartomo, przed piętnastu laty zaangażowanego w uprowadzenie i zamordowanie Theysa Eluaya.\nWe wrześniu 2016 roku naczelnik indonezyjskiego wojska, generał Gatot Nurmantyo mianował – już teraz – generała dywizji Hartomo na stanowisko szefa Strategicznej Agencji Wywiadowczej (BAIS). Ten niebywały awans zdziwił nawet umiarkowanych krytyków polityki kadrowej w indonezyjskim wojsku. Do tej pory można było sądzić, że indonezyjska administracja posiada pewne trudności w doborze oficerów z nieposzlakowaną opinią – wolnych od piętna przestępstw i etycznych wątpliwości. Najnowsze awanse wskazują jednak, że zbrodnie te nie tylko nie stanowią problemu, ale w trakcie odznaczeń i w doborze kadr mogą pełnić rolę weryfikatora pozytywnego, a epokowe przestępstwa popełnione przez awansowanych uchodzić niemal za akt czci.\nW komentarzu do nominacji Hartomo, zamieszczonym w gazecie „Suara Papua” Made Supriatma morderstwo Theysa Eluaya porównał do aresztowania księcia Diponegoro, bohatera narodowego Indonezji z XIX wieku. Podobnie jak Theys, Diponegoro został zaproszony do siedziby kolonialnej armii – Eluay do siedziby armii indonezyjskiej, Diponegoro do siedziby armii holenderskiej. Mimo niewątpliwej brutalności reżimu holenderskiego w Indonezji, Diponegoro w tym przypadku potraktowany został znacznie bardziej „po ludzku”. O ile Theysa Eluaya zamordowano, to Diponegoro pochwycono i wygnano. Konstatując swoją wypowiedź autor artykułu napisał, że promocja ludzi takich jak Hartomo na najwyższe funkcje państwowe może tylko pogłębiać podziały i utwierdzać przekonanie, że bycie Papuasem we współczesnej Indonezji, nic nie znaczy.\n1. Made Supriatma, “Pembunuh Theys Hiyo Eluay Dipromosi Jadi Ka Bais”, Suara Papua, http://suarapapua.com/2016/09/20/pembunuh-theys-hiyo-eluay-dipromosi-jadi-ka-bais/\n2. “West Papua Report”, September 2015, http://etan.org/issues/wpapua/2015/1509wpap.htm\n3. Damian Żuchowski, “Indonezyjski minister oskarżany o zbrodnie przeciwko ludzkości”, http://wolnemedia.net/indonezyjski-minister-popelnil-zbrodnie-przeciwko-ludzkosci/\n4. Matthew Moore, “Kopassus guilty of Eluay murder”, http://www.theage.com.au/articles/2003/04/21/1050777211770.html\n5. “Indonezyjski minister wezwał ULMWP do opuszczenia Papui Zachodniej”, https://fwpcpoland.wordpress.com/2016/03/01/indonezyjski-minister-wezwal-ulmwp-do-opuszczenia-papui-zachodniej/\nTAGI: Indonezja, Militaryzacja, Militaryzm, Morderstwa, Papua Zachodnia, Papuasi, Prawa człowieka, Przestępcy


Chór “Paradiso” w kopalni złota – filipini.eu\nChór “Paradiso” w kopalni złota\nW dniach 9-10 kwietnia odbył się wyjazd integracyjny naszego kongregacyjnego chóru Paradiso, którego celem był Dolny Śląsk. Oprócz chórzystów, muzyków oraz dyrygentki Kasi Wrony udział w nim wzięli również inni członkowie Oratorium Świeckiego, a opiekę nad grupą przejęli ks. Maciej Mitera COr i ks. Mateusz Kiwior COr.\nNasza podróż rozpoczęła się bardzo wcześnie, bo już o godzinie 4:00. Po kilkugodzinnej jeździe autokarem, która upłynęła głównie na dosypianiu zbyt krótkiej nocy, dotarliśmy do naszego pierwszego przystanku – Kłodzka, perełki tamtejszego regionu zwanego Kotliną Kłodzką. Niestety nie mieliśmy zbyt wiele czasu by zobaczyć tamtejsze malownicze stare miasto, gdyż skupiliśmy się głównie na zwiedzaniu tamtejszej Twierdzy – potężnej fortyfikacji górującej ze wzgórza nad miastem, sprawującą funkcje obronne w XVII i XVIII wieku. Forteca ta pełniła również ważną rolę w czasie wojny francusko-pruskiej. Podczas zwiedzania mogliśmy m. in. przespacerować się po niektórych bastionach twierdzy, poznać rys historyczny tamtych czasów, dowiedzieć się jak wyglądała wówczas służba wojskowa oraz zobaczyć jak przebiega proces oddawania salwy armatniej. Agnieszka, jedna z chórzystek, tak wspomina spacer po twierdzy: Najbardziej urzekły mnie piękne okolice i krajobrazy widziane z twierdzy. Nawet deszczowa aura bardzo nie przeszkadzała, wręcz dodawała klimatu. Było super i mam nadzieję, że jeszcze kiedyś będę mogła tam z Wami pojechać.\nJednak zdecydowanie największą atrakcję stanowiła możliwość przespacerowania się po jednym z niewielu udostępnionych do zwiedzania chodników minerskich – podziemnych tuneli służących do obrony przedpola twierdzy poprzez wysadzanie beczek z prochem. Poruszanie się po ciemnych, wilgotnych oraz często bardzo małych i wąskich tunelach było dla całej grupy niecodzienną i niejednokrotnie emocjonującą przygodą, szczególnie dla tych, którzy nie mogą narzekać na niski wzrost.\nNastępnym przystankiem była Kaplica Czaszek w miejscowości Kudowa-Zdrój. Jest to miejsce aż po brzegi wypełnione czaszkami i kośćmi zmarłych w wyniku wojen i chorób. Szczątki te, ułożone ciasno obok siebie, pokrywają ściany i sufit kaplicy, co tworzy naprawdę niecodzienny i niepokojący widok. W centrum kaplicy znajduje się też mały ołtarz, na którym mogliśmy obejrzeć szczególne przykłady czaszek, np. tę należącą do sołtysa Czermnej (dzielnicy Kudowy, w której znajduje się kaplica). Mieliśmy również możliwość zobaczenia jeszcze większej ilości ludzkich szczątek ukrytych pod podłogą kaplicy. Zrobiło to na wszystkich piorunujące wrażenie, co potwierdzają słowa Damiana, kolejnego chórzysty: W kaplicy czaszek przeżyłem pewnego rodzaju wstrząs wewnętrzny; możliwość zobaczenia, a nawet dotknięcia ludzkich kości była dla mnie dużym zaskoczeniem. Przebywając w środku prawie można było czuć ogrom liczby ofiar wojen i szalejącej zarazy. Dało mi to wszystko wiele do myślenia. Zdałem sobie sprawę, że często zapominamy dziękować Bogu za zdrowie, rozwój tych aspektów życia, które dla nas stały się oczywistością, ale dawniej były czymś nieosiągalnym. Pobyt w kaplicy zakończyliśmy krótką modlitwą za wszystkich spoczywających w niej zmarłych.\nPo opuszczeniu Czermnej udaliśmy się do Wambierzyc, by zwiedzić tamtejsze Sanktuarium, uznane za miejsce wielu cudów. Oglądając wnętrze barokowej świątyni mogliśmy podziwiać między innymi – obok zabytkowego prezbiterium – imponującą barokową ambonę będącą ilustracją hymnu Magnificat. Odbyliśmy również spacer po krużgankach, część grupy udała się na położoną nieopodal Kalwarię. Jedną z atrakcji tego owocnego weekendu które spodobały mi się najbardziej, były Wambierzyce. Charakteryzują się budową na wzór Jerozolimy (nazwy pobliskich wzgórz, nazwy ulic, bramy) i pozwalają poczuć choć trochę klimat Ziemi Świętej. – wspomina Konrad, chórzysta i członek Oratorium Młodych.\nWambierzyce były naszym ostatnim tymczasowym przystankiem tego dnia; po odjeździe skierowaliśmy się już w stronę naszego noclegu w Bardzie Śląskim. Gościliśmy w klasztorze ojców Redemptorystów, sprawujących opiekę nad tamtejszą Bazyliką Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, dzięki uprzejmości posługującego tam o. Łukasza Kalisza CSsR. Po obiadokolacji, zakwaterowaniu i Mszy Świętej w klasztornej kaplicy udaliśmy się na zwiedzanie Bazyliki. Przepiękna, pocysterska świątynia pełna perełek śląskiego malarstwa barokowego oraz mogąca poszczycić się naprawdę imponującymi organami z tego samego okresu zrobiła na nas wszystkich ogromne wrażenie. Dzięki uprzejmości o. Łukasza mieliśmy również możliwość uczczenia figurki Matki Bożej Strażniczki Wiary Świętej wraz z relikwiami Krzyża Świętego. Wagę tej krótkiej chwili oddają doskonale słowa Damiana: W czasie zwiedzania Bazyliki chyba największym zaskoczeniem dla mnie był widok jak figurka Matki Bożej Strażniczki Wiary Świętej schodzi do swoich dzieci za pośrednictwem rąk ks. Łukasza. Możliwość adoracji relikwii Krzyża Świętego i świętych księży redemptorystów, nie zapominając oczywiście o możliwości dotknięcia cudownej figurki i zobaczenia jej z bliska, to wszystko zostanie długo w moim sercu i pamięci.\nWieczorem nadszedł czas na integrację. Niestety z powodu wciąż nieustającej deszczowej aury nie mogliśmy zorganizować zaplanowanego wcześniej grilla, byliśmy zmuszeni pozostać na ten czas wewnątrz klasztoru. Wieczór spędzony na wspólnych rozmowach, śmiechu i biesiadowaniu upłynął nam w mgnieniu oka.\nNiedzielę rozpoczęliśmy od… próby! Postanowiliśmy bowiem włączyć się w oprawę liturgii porannej Mszy Świętej w Bazylice. Po ekspresowej rozśpiewce i próbie udaliśmy się do Bazyliki, a po Mszy Świętej odwiedziliśmy jeszcze na moment oszałamiającą ruchomą szopkę znajdującą się obok niej. Ten moment szczególnie wspomina Paulina, oboistka: Wydaje mi się, że miejscem, które wywołało największy uśmiech była ruchoma szopka znajdująca się w Bardzie Śląskim. Chociaż figurki nie były duże to byłam pod wrażeniem wykonania całego dzieła. Występowało tam wiele postaci, nie zawsze ściśle związanymi z samym wydarzeniem narodzin Jezusa, ale z naszą wiarą i krajem. Po powrocie do klasztoru czekało już tam na nas śniadanie.\nZaraz po skończonym posiłku spakowaliśmy się i wyruszyliśmy w dalszą drogę. Tym razem za nasz cel obraliśmy Kopalnię Złota w Złotym Stoku, jednym z najważniejszych ośrodków wydobywczych Śląska. W czasie zwiedzania poznaliśmy m.in. historię tego miejsca, wiele ciekawostek przyrodniczych dotyczących złota oraz jego obróbki, mogliśmy również dowiedzieć się nieco o pracy górników. Niezapomnianą atrakcją była również możliwość zobaczenia pięknego podziemnego wodospadu, a całość wycieczki zwieńczyła przejażdżka podziemną kolejką.\nPo wyjściu na powierzchnię udaliśmy się na obiad do pobliskiego baru, by zaraz po nim wyruszyć w drogę powrotną. Około godziny 18:00 byliśmy już z powrotem na klasztornym parkingu. Dziękujemy raz jeszcze Księżom Filipinom oraz dyrygentce Kasi Wronie za zorganizowanie tej wycieczki; dzięki niej mogliśmy jeszcze lepiej się poznać i zintegrować oraz nabrać sił na kolejne muzyczne wyzwania, których z pewnością nie zabraknie.\n(opr. Maciej Garmada, fot. Anna Ruszczak)


opuchniecia brzucha po alkocholu | Wyniki wyszukiwania | Dooktor.pl | Strona 2.\nopuchniecia brzucha po alkocholu\nnieprzyjemny zapach z sutkow\nMam tez puste odbijaniepowietrzem zgage ale tylko w okolicac\nzwapniały żylak odbytu\nzdr//u0119twia//u0142y du//u017cy palec u stopy\nWyniki dla zapytania mikro zawał zawał mię%C\nWyniki wyszukiwania dla zapytania „opuchniecia brzucha po alkocholu”\nĆwiczenia na wyrzeźbione i silne mięśnie brzucha, czyli jak ćwiczyć efektywnie i osiągnąć …, tak aby pracowały mięśnie całego brzucha. 2. Możesz zmodyfikować powyższe ćwiczenie. Połóż… więcej →\nOdchudzanie męskiego brzucha\n3 lipca 2013 13:06 →\n… w sposób krytyczny i zabrać się za zrzucanie brzucha. Zacząć należy przede wszystkim od zastanowienia… więcej →\n…szczególnym uwzględnieniem ćwiczeń na mięśnie brzucha. Jeśli jednak problem dotyczy … dolną. Kolejne ćwiczenie na mięśnie brzucha, to przyciąganie nóg do klatki …pozycji wyjściowej. Przy ćwiczeniach na mięśnie brzucha (proste i skośne) najważniejsza jest… więcej →\n…jednocześnie napinać pośladki i mięśnie brzucha. Ten dzień ćwiczeń ułatwi …proste ćwiczenia, które wzmocnią mięśnie brzucha, pleców i pośladków. Wykonujmy …Pamiętaj o ćwiczeniu rozciągającym mięśnie brzucha. Kolejnym etapem jest trening odchudzający… więcej →\n…się na szczególnie kłopotliwe partie mięśni brzucha, pośladków i ud. To praca z…wytrzymałościowy ukierunkowany na kształtowanie mięśni brzucha. Stanowi doskonałe uzupełnienie do …Najważniejsze cechy tańca brzucha to ruch bioder, brzucha, biustu i ekspresyjne… więcej →\n…do momentu kiedy poczujesz zmęczenie mięśni brzucha. Do ćwiczeń można wykorzystać przyrządy. … wspomnianą piłkę. Napinamy mięśnie brzucha i podnosimy klatkę piersiową nad… wielu koncepcji na zachowanie płaskiego brzucha. Określona jest ona skrótem ABS… więcej →\nBól brzucha u góry po lewej\n20 lutego 2018 16:19 →\n… w dzien bezustannie męczy mnie ból brzucha u góry po lewej stronie bliżej środka… w dolnej i środkowej częsci kręgosłupa… Ból brzucha jest różny, raz mam wrażenie… ona mieści się po lewej stronie brzucha. Ale nie miewam żadnych dolegliwości… więcej →\nból brzucha po piwie, bardzo wodnista ślina\n20 lutego 9507 13:46 →\nWitam. Mam następujący problem. Gdy wypije niecałe 2 piwa w jednym momencie zaczyna mnie boleć brzuch i czuję, że już więcej nie potrafię wypić. A po kilku godzinach od wypicia zbiera mi się bardzo wodnista ślina w jamie ustnej i muszę ją cały czas … więcej →\n… kobietą. Od 2,5 miesiąca borykam się z bólem brzucha. Zaczęło się od nagłego bólu żołądka… więcej →\n… 1,5 roku temu. Miałam częste bóle brzucha na dole po środku. Czasami nie mogłam…: pieczenie i szczypanie od wewnątrz po prawej stronie brzucha na dole, promieniujące do nogi. po lewej stronie… więcej →\n… odczówam kłujący ból po lewej stronie brzucha pod rzebrami oraz w dolnej części… brzucha, także po lewej stronie. Ból ten … więcej →\nBÓL BRZUCHA PO USUNIECIU POLIA JELITA GRUBEGO\n….Nakręcam się tak przez bóle brzucha już nie wiem co mam robić… ale na każdy stres reaguję bólem brzucha i biegunką jak również często mi sie… myśleć.Proszę mi odpisać czy ból brzucha może występować bo jest tak rana… więcej →\n…. W sobotę dostalam nagłego ostrego bólu brzucha na dole po lewej stronie. Był on tak… więcej →\n20 lutego 7420 13:57 →\n…. Od 2 dni borykam się z silnym bólem brzucha po lewej stronie, zazwyczaj ból promieniuje… i pojawiają się znów silne bóle brzucha z lewej strony podbrzusza, któe czasami… więcej →


Wodna Kolorowanka Water Wow! Kosmos, Melissa and Doug - Rany Julek\npol pl melissa wodna kolorowanka water wow podwodny kosmos 68725 1\npol pl melissa wodna kolorowanka water wow podwodny kosmos 68725 3\npol pl melissa wodna kolorowanka water wow podwodny kosmos 68725 2\nDo tej magicznej kolorowanki niepotrzebne są nam farby. Wystarczy tylko napełnić specjalny pisak wodą i do dzieła.\nMaluj i odkrywaj pełną kolorów tajemnicę. Gdy wszystko wyschnie, możemy zaczynać zabawę od nowa.\nZestaw zawiera mazak oraz książeczkę z 4 obrazkami. Świetnie nadaje się do domu i na wycieczkę.\nWodna Kolorowanka Water Wow! Kosmos, Melissa and Doug ilość\nSKU: MD40178 Kategorie: Kreatywne, Melissa and Doug, zabawki-3-4-lata, zabawki-5-6-lat Tagi: 4 latek, 5 latek, 6 latek, dinozaury, dla 3 latka, dla 4 latka, dla 5 latka, dla 6 latka, kolorowanie wodą, kolorowanka wodna, labirynty, mała motoryka, malowanka wodna, manualne, Melissa and Doug, od 3 lat, water wow, wczesnorozwojowe, według wieku, wg wieku, wodna kolorowanka, wodne kolorowanki, wszystkie marki, zestaw do malowania wodą, zwierzaki, zwierzęta\n3 lata+, 4 lata +, 4-5 lat+, 5 lat+, 6 lat+, 6-7 lat+


Wielkopolska Gazeta Lokalna KROTOSZYN | Darterskie rozgrywki online\nDarterskie rozgrywki online\nKoronawirus sparaliżował zmagania we wszystkich dyscyplinach sportowych. Zawodnicy szukają sposobów na połączenie pozostania w domu z kontynuowaniem swojej pasji. Krotoszyńscy darterzy biorą zatem udział w turniejach online.\n– Tego rodzaju rozgrywki mają już niemałą tradycję. Trwa piętnasty sezon ligi Polish Dart-Cam League, prowadzony przez Patryka Urbana. Bierze w niej udział 88 graczy, którzy podzieleni są na trzy dywizje: Platinum, Gold i Silver. Przydział do poszczególnych szczebli jest zależny od poziomu gry, jaki reprezentują zawodnicy. W Platinum znajdziemy graczy, którzy przeszli już praktycznie wszystkie etapy, aby móc konkurować z najlepszymi – wyjaśnia Przemysław Pawlicki, prezes Stowarzyszenia Krotoszyńska Liga Darta.\nPo odwołaniu tradycyjnych turniejów darteskich zawodnicy się nie poddali. Bartosz Derwich z Jarocina zainicjował rozgrywki online. Postanowił zorganizować turniej dla graczy pozostających w domu.\nKorona Cup to z kolei cykl czterech turniejów online. Wzięło w nich udział 75 darterów, w tym sześciu przedstawicieli Stowarzyszenia Krotoszyńska Liga Darta. Po rozegraniu wszystkich turniejów najwyżej spośród naszych darterów w klasyfikacji generalnej znalazł się Sebastian Szostak (29. miejsce). Siedem lokat niżej uplasował się Przemysław Pawlicki, a 41. pozycję zajął Paweł Pawlicki. Ponadto sklasyfikowani zostali Maciej Wieszczeczyński (48), Jacek Cieślak (60) i Daniel Kurzawski (64).\n– Aby wziąć udział w takich rozgrywkach, wystarczy mieć komputer z kamerką bądź telefon. To ciekawe rozwiązanie na ten trudny czas pandemii – stwierdza Przemysław Pawlicki.


Reklama – Strona 2 – Oryginalne prezenty na każdą okazję\nTen przełomowy dzień, następna godna uczczenia rocznica ślubu twoich teściów, to jak dwa razy dwa cudny czas. Składamy zwykle życzenia przecudownego, idyllicznego, idyllicznego, przy sobie, codziennego, długotrwałego i w zgodzie pożycia. Błahe zapewne jak dawno temu obiecali sobie wzajemnie sakramentalne, ślubne TAK. Nie ma wątpliwości każdy zapewne jubileusz, data ślubu ma znaczenie i powinna być … Continue reading "Tylko w naszym sklepie prezent. Na 8 – spiżową rocznicę ślubu znajomych. Niebywałe życzenia"\nTa istotna data, kolejna rocznica ślubu waszych ukochanych rodziców, to niezaprzeczalnie urzekający czas. Składamy zazwyczaj życzenia wybornego, wesołego, łagodnego, przy sobie, codziennego pożycia. Niewiele znaczące to chyba, jak dawno temu obiecali sobie sakramentalne, ślubne TAK. Nie ma wątpliwości, raczej każda rocznica ślubu ma swój ciężar gatunkowy i powinna być idealnie, pięknie obchodzona. To czas, kiedy … Continue reading "Jedyne w swoim rodzaju prezenty. Na 55 – szmaragdową rocznicę ślubu kuzynki. Fantastyczne życzenia"\nTa doniosła data, następna w latach rocznica ślubu waszych krewnych, to bez wątpliwości piękny czas. Wysyła się zawsze życzenia uroczego, spokojnego, niekonfliktowego, wspólnego pożycia. Niewiele znaczące to raczej, jak dawno temu przyrzekali sakramentalne TAK. To prawda, raczej każda rocznica ślubu ma znaczenie, doniosłość i powinna być przez bliskich fetowana. Masz mały dylemat, kalkulujesz, jaki oczekiwany … Continue reading "Rzadko spotykany prezent. Na 45 – szafirową rocznicę ślubu cioci i wujka. Przemiłe życzenia"\nTen wyjątkowy dzień, następna w latach rocznica ślubu twojego brata, to bezsprzecznie urokliwy czas. Wysyła się życzenia rajskiego, promiennego, bezkonfliktowego, wspólnego, codziennego życia. Nie ważne to raczej, ile lat temu wypowiedzieli sakramentalne, ślubne TAK. To powszechnie przyjęte, każdy jubileusz, data ślubu ma swoją wymowę, rangę i powinna być godnie celebrowana. To moment, w którym rozmyślasz, … Continue reading "Niebywałe prezenty. Na 65 – żelazną rocznicę ślubu cioci i wujka. Fantastyczne życzenia"\nTa znacząca data, kolejna godna rocznica ślubu waszych ukochanych rodziców, to niewątpliwie niezwykły czas. Składamy na ogół życzenia rajskiego, pogodnego, zgodnego, przy sobie, ramię w ramię, pożycia. Błahe poniekąd jak dawno temu wypowiadali sakramentalne TAK. Na pewno każdy jubileusz, data ślubu ma swój format, rangę i powagę, powinna być wspaniale fetowana. Masz orzech do zgryzienia, … Continue reading "Innowacyjny prezent. Na okrągłą rocznicę ślubu brata. Niepospolite życzenia"\nTa znacząca data, następna godna pamięci rocznica ślubu waszej ukochanej cioci i wuja, to bezspornie czarowny czas. Daruje się zwykle życzenia fantastycznego, beztroskiego, idyllicznego, przy sobie, ramię w ramię, długotrwałego, harmonijnego i w zgodzie pożycia. Nieistotne poniekąd jak dawno temu mówili wzajemnie sakramentalne TAK. Nie ulega żadnej wątpliwości, każda bez wyjątku, rocznica ślubu ma znaczenie, … Continue reading "Nietuzinkowe prezenty. Na każdą rocznicę ślubu kuzynki. Niekonwencjonalne życzenia"\nWyborny prezent. Na 60 – diamentową rocznicę ślubu kuzynki. Nieprawdopodobne życzenia\nTen doniosły dzień, następna w pamięci rocznica ślubu waszych przyjaciół, to ewidentnie nieprzeciętny czas. Składamy zazwyczaj życzenia anielskiego, wesołego, zgodnego, przy sobie, wieloletniego pożycia. Nie ważne to raczej, ile lat temu mówili sakramentalne, ślubne TAK. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, każda zapewne rocznica ślubu ma swój ciężar gatunkowy i powinna być genialnie obchodzona. To jest data, … Continue reading "Wyborny prezent. Na 60 – diamentową rocznicę ślubu kuzynki. Nieprawdopodobne życzenia"\nNietuzinkowy prezent. Na 25 rocznicę ślubu znajomych. Niebanalne życzenia\nTen okolicznościowy dzień, następna w czasie rocznica ślubu twojej siostry, to niezaprzeczalnie wielki czas. Wysyła się zazwyczaj życzenia urodziwego, gładkiego, wyluzowanego, przy sobie, ramię w ramię, długiego pożycia. Nie ważne to raczej, jak dawno temu wypowiedzieli sakramentalne TAK. Na pewno każda rocznica ślubu ma znaczenie, rangę i powinna być godnie obchodzona. To czas, kiedy rozpatrujesz, … Continue reading "Nietuzinkowy prezent. Na 25 rocznicę ślubu znajomych. Niebanalne życzenia"\nPonadprzeciętne prezenty. Na 14 – kości słoniowej rocznicę ślubu siostry. Niebanalne życzenia\nTen istotny dzień, kolejna w latach rocznica ślubu twojej kochanej siostry, to niezaprzeczalnie piękny czas. Daruje się zazwyczaj życzenia przeuroczego, promiennego, idyllicznego, przy sobie, codziennego pożycia. Nie ważne poniekąd ile lat temu mówili wzajemnie sakramentalne TAK. Nie ulega najmniejszej wątpliwości, każda zapewne rocznica ślubu ma ogromne znaczenie i powinna być przez bliskich, krewnych świętowana. To … Continue reading "Ponadprzeciętne prezenty. Na 14 – kości słoniowej rocznicę ślubu siostry. Niebanalne życzenia"\nPonadprzeciętny prezent. Na 60 – diamentową rocznicę ślubu siostry. Niebanalne życzenia\nTa wyjątkowa data, kolejna godna rocznica ślubu waszych rodziców, to bezspornie nadzwyczajny czas. Daruje się piękne życzenia zjawiskowego, spokojnego, wyluzowanego, przy sobie, długotrwałego i zgodnego pożycia. Nieistotne zapewne jak dawno temu padło sakramentalne, tradycyjne TAK. Nie ulega żadnej wątpliwości, każda zapewne rocznica ślubu ma znaczenie, doniosłość i powinna być mile świętowana. Z pewnością głowisz się, … Continue reading "Ponadprzeciętny prezent. Na 60 – diamentową rocznicę ślubu siostry. Niebanalne życzenia"


16 kwietnia, 2020 16 kwietnia, 2020 Doradca BankowyLeave a Comment on Jaką sukienkę wybrać na chwilę letnią?\nJaką sukienkę wybrać na godzinę letnią? Wybór nie jest dobrze bardzo łatwy. Są drugie typy sukienek, które doskonale dopasowują do pań w ciepłej porze. W ostatnim materiale opiszą samą z nich. Stanowi ostatnie hiszpanka. Sukienka doskonale przydaje się na wyjście na dwór, jeśli na zewnątrz jest ciepła pogoda, świeci słońce. Niestety istnieje ostatnie jednak regułą. […]


Czy za wcześnie przykleiłam plaster antykoncepcyjny? - Na pytanie odpowiada lek. Aleksandra Witkowska | WP abcZdrowie\nCzy za wcześnie przykleiłam plaster antykoncepcyjny?\nPo raz pierwszy używam antykoncepcji hormonalnej i plaster został przyklejony w dniu plamienia pomylonym z krwawieniem które planowo miało nastąpić za 8 dni.Lekarz przed zastosowaniem plastrów ostrzegał ze przez caly miesiąc będzie plamienie a od przyklejenia plastra nie pojawiła się krew.Czy to przez przed wczesne przyklejenie?Aktualnie jestem na drugim plastru i nie jestem pewna czy wszystko działa hak należy.\ntak może być, to nie reguła.\nKiedy przykleić plaster antykoncepcyjny po odstawieniu tabletek? – odpowiada Lek. Aneta Zwierzchowska\nZbyt wczesne przyklejenie plastra antykoncepcyjnego – odpowiada Dr n. med. Bogdan Ostrowski\nPrzyklejenie pierwszego plastra antykoncepcyjnego po miesiączce – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nKiedy należy przykleić plaster antykoncepcyjny? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska\nPlastry po tabletkach – odpowiada Redakcja abcZdrowie\nKiedy należy przykleić pierwszy plaster Qlaira? – odpowiada Lek. Jacek Ławnicki\nAntykoncepcja awaryjna • Prawdopodobieństwo ciąży • Zaburzenia miesiączkowania • Badanie ginekologiczne • Antykoncepcja mechaniczna • Zakładanie wkładek wewnątrzmacicznych • Kapturek dopochwowy • Implanty antykoncepcyjne • Nudności • Ból piersi • Globulki antykoncepcyjne • Tabletki antykoncepcyjne • Test owulacyjny • Wydzielina z pochwy • Brak okresu • Antykoncepcja po porodzie • Plastry antykoncepcyjne • Cytologia • Minipigułka • Zastrzyki antykoncepcyjne • Suchość pochwy • Krążki dopochwowe • Cykl miesiączkowy • Niepłodność • Zapalenie pochwy • Menopauza • Stosunek przerywany • Błona dziewicza • Przegroda macicy • Usunięcie mięśniaków macicy\nPlastry antykoncepcyjne - na czym polegają, czy są skuteczne i bezpieczne • Plastry antykoncepcyjne - na czym polegają, czy są skuteczne i bezpieczne • Wkładka wewnątrzmaciczna - działanie, przeciwwskazania, zalety, wady • Wkładka wewnątrzmaciczna - działanie, przeciwwskazania, zalety, wady • Plastry antykoncepcyjne • Antykoncepcja hormonalna - charakterystyka, rodzaje, przeciwwskazania, zalety, skutki uboczne • Antykoncepcja hormonalna • Antykoncepcja hormonalna • Wady i zalety antykoncepcji hormonalnej • Podstawowe informacje o antykoncepcji hormonalnej


Goryle zrobili selfie ze strażnikiem chroniącym je przed kłusownictwem | PlanetaLife\nGoryle zrobili selfie ze strażnikiem chroniącym je przed kłusownictwem\nWspółczesne społeczeństwo wyrządza naszej planecie wiele złych rzeczy, a wiele niewinnych zwierząt cierpi z powodu okrutnych ludzi z bronią w rękach. I chociaż wielu ludzi na całym świecie poświęca swoje życie obronie praw tych, którzy nie mogą się bronić, ale jeszcze przez długi czas nie będziemy w stanie wyplenić tak ohydnego zjawiska jak kłusownictwo.\nAle zawsze znajdą się tacy, którzy przywrócą naszą wiarę w ludzkość. Na przykład strażnicy w Parku Narodowym Wirunga (DR Kongo).\nStrażnik Mathieu Chamavue niedawno udostępnił niesamowite zdjęcie, które szybko stało się popularne.\nNa zdjęciu jeden ze strażników pozuje z dwoma gorylami żyjącymi w rezerwacie, gdzie są chronione przed kłusownikami i konfliktami zbrojnymi. Park Narodowy Wirunga jest wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, z ochroną składającą się z ponad 600 strażników leśnych.\nW przeszłości rezerwat bardzo ucierpiał na skutek wojen i lokalnych bitew. Ponadto kłusownicy zabijają goryle na mięso i tradycyjną medycynę. Strażnicy walczą o bezpieczeństwo zwierząt, a ich bliski związek jest widoczny nawet na zdjęciu.\nWszyscy strażnicy przechodzą intensywne szkolenia, gdyż praca na rzecz ochrony rezerwatu jest niezwykle niebezpieczna.\nAle ta trudna i niebezpieczna praca jest nagradzana wyjątkowym podejściem dzikich naczelnych do swoich opiekunów.\nWirunga to jeden z najbogatszych rezerwatów bioróżnorodności na świecie: żyje tu 218 gatunków ssaków, 706 - ptaków, 109 - gadów, 78 - płazów i 22 - naczelnych. Prawie jedna trzecia światowej populacji goryli zagrożonych wyginięciem znajduje się w Wirunga. Podczas prac zginęło 179 strażników, którzy bronili goryli.\n„Jest między nami związek. Strażnicy i goryle mają bardzo, bardzo bliskie relacje ”- mówi André Bauma, dyrektor Centrum Senkwekwe.\nCentrum zostało założone w 1925 roku w celu ochrony bioróżnorodności rezerwatu, w którym żyje 880 ostatnich goryli górskich na świecie. W 1979 roku rezerwat został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.\nW zeszłym roku popularne stały się zdjęcia innego strażnika, który zaprzyjaźnił się z osieroconym gorylem.\nNa zdjęciu strażnik pociesza goryla, który bardzo martwił się śmiercią swoich rodziców; padli ofiarą kłusowników, jak wielu innych.\nA ty co myślisz o kłusownictwie?\nWysłano: 17.12 21:13