Ebook Drood, Dan Simmons - Virtualo.pl\nDrood - ebook\nOszczędzasz 18,10 zł (29%)\nNazywam się Wilkie Collins, spodziewam się jednak, że moje nazwisko, Drogi Czytelniku, niewiele Ci mówi, ponieważ zamierzam odwlec publikację niniejszego dokumentu do czasu, gdy od mojej śmierci minie co najmniej wiek i ćwierć. Niektórzy zarzucają mi skłonność do hazardu – i mają całkowitą rację, dlatego idę o zakład, że nie czytałeś ani nie widziałeś żadnej mojej powieści ani sztuki. Może Wy, Brytyjczycy i Amerykanie, w odległej o sto dwadzieścia pięć lat przyszłości w ogóle nie mówicie po angielsku. Może ubieracie się jak Hotentoci, mieszkacie w jaskiniach oświetlonych lampami gazowymi, podróżujecie balonami i porozumiewacie się za pomocą przesyłanych telegrafem myśli, którym nie przeszkadza żaden język, mówiony ani pisany.\nZarazem byłbym jednak gotowy postawić cały swój obecny majątek (jaki by tam był) oraz wszelkie przyszłe tantiemy (jakiekolwiek będą) na twierdzenie, że z całą pewnością znasz nazwisko, twórczość literacką i bohaterów powieści mojego przyjaciela i dawnego współpracownika, niejakiego Charlesa Dickensa.\nBędzie to więc prawdziwa opowieść o moim przyjacielu (a w każdym razie człowieku, który kiedyś był moim przyjacielem) Charlesie Dickensie i wypadku w okolicy Staplehurst, w którym postradał zdrowie, spokój ducha, oraz, jak niektórzy powtarzają szeptem, zdrowe zmysły; opowieść o ostatnich pięciu latach z życia Charlesa, które przeżył dręczony nasilającą się obsesją na punkcie człowieka – o ile faktycznie był to człowiek – nazwiskiem Drood, a także na tle morderstw, śmierci, grobów, mesmeryzmu, opium, duchów oraz ulic i zaułków wypełnionych czarną żółcią trzewi Londynu, o których najchętniej mawiał „mój Babilon” lub „Wielki Piec”. W tym rękopisie (który, jak już wspomniałem, ze względów formalnych i honorowych zamierzam opieczętować i ukryć przed wzrokiem wszystkich do czasu, gdy od śmierci mojej i Charlesa upłynie z górą sto lat) odpowiem na pytania, które, jak mniemam, nikomu z naszych współczesnych nie przyszłyby nawet do głowy: Czy sławny, uwielbiany i czcigodny Charles Dickens planował zamordowanie niewinnego człowieka, rozpuszczenie zwłok w dole wypełnionym żrącym wapnem, a następnie potajemne pochowanie szczątków (czyli samych kości i czaszki) w krypcie prastarej katedry, która odegrała ważną rolę w jego dzieciństwie? Czy zamierzał zebrać wszystkie drobiazgi osobiste nieszczęsnej ofiary – okulary, pierścienie, szpilki do krawata, spinki do koszuli i zegarek kieszonkowy – i wyrzucić je do Tamizy? Jeżeli naprawdę tak było (a nawet jeśli Dickens tylko śnił o realizacji tego niecnego planu), jaką rolę w narodzinach jego obłędu odegrało nadzwyczaj rzeczywiste widmo imieniem Drood?\nDniem tragedii Dickensa był dziewiąty czerwca 1865 roku. Lokomotywa wioząca jego sukces, spokój ducha, zdrowe zmysły, rękopis oraz kochankę zmierzała wówczas – całkiem dosłownie – wprost w stronę wyrwy w torze i przerażającej katastrofy.\nNie mam pojęcia, czy Wy, Drodzy Czytelnicy, żyjący w tak odległej przyszłości, wciąż zapisujecie lub wspominacie dawne dzieje (być może, wyrzekliście się Herodota i Tukidydesa i na wieki utkwiliście w roku zerowym), jeśli jednak przetrwało do Waszych czasów jakiekolwiek, choćby najwątlejsze poczucie wagi historii, z pewnością przypominacie sobie doniosłe wydarzenia z roku, który w naszej rachubie nazwaliśmy Anno Domini 1865. Niektóre z nich, takie jak zakończenie bratobójczej pożogi w Ameryce, wielu mieszkańców Anglii uważało za dramatyczne i interesujące. Charles Dickens się do tych ludzi nie zaliczał. Mimo wielkiego zainteresowania Ameryką – odwiedził ją, pisał o niej (niezbyt pochlebnie, trzeba przyznać), a następnie walczył zajadle o odszkodowanie za nielegalne wydania jego książek w chaotycznym światku dawnych kolonii, który za nic miał sobie prawa autorskie – niespecjalnie ciekawiła go wojna między jakąś odległą Północą i jeszcze odleglejszym Południem. Jednakże w roku 1865 – roku tragedii pod Staplehurst – miał wszelkie powody do zadowolenia z tego, jak potoczyły się jego osobiste dzieje.\nMój przyjaciel był najpopularniejszym powieściopisarzem w Anglii, a kto wie, czy nie na świecie. Wielu Anglików i Amerykanów uważało go za najwybitniejszego pisarza wszech czasów, wyłączając Shakespeare’a oraz, być może, Chaucera i Keatsa. Ja, rzecz jasna, zdawałem sobie sprawę, że to bzdura, lecz – jak to mówią (lub mawiali) – popularność rodzi popularność. Widziałem Charlesa Dickensa, jak ze spodniami opuszczonymi do kostek siedział w wiejskiej wygódce bez drzwi i beczał jak zbłąkana owca, błagając o kawałek papieru do podtarcia tyłka, musicie mi więc wybaczyć, jeśli ten obraz jest dla mnie bardziej autentyczny niż wizja „największego pisarza w dziejach ludzkości”.\nAle tamtego czerwcowego dnia w 1865 roku Dickens naprawdę miał powody do satysfakcji.\nSiedem lat wcześniej rozstał się z żoną, Catherine, która najwidoczniej uraziła go tym, że przez dwadzieścia dwa lata małżeństwa bez słowa skargi urodziła mu dziesięcioro dzieci, przeżyła po drodze kilka poronień i przez cały ten czas cierpliwie znosiła jego utyskiwania i zaspokajała wszelkie kaprysy. Zaskarbiła sobie tym jego sympatię do tego stopnia, że w 1865 roku na wiejskiej przechadzce, podczas której osączyliśmy kilka butelek miejscowego wina, Dickens opisał mi ją następującymi słowami:\n– Jest mi bardzo droga, Wilkie, bardzo, naprawdę, ale… Ogólnie rzecz biorąc, jest raczej po krowiemu gamoniowata niż czarująca, raczej ociężała niż jakoś wybitnie kobieca… Jak mętna alchemiczna esencja umysłowej niezborności, ustawicznej niekompetencji, ślamazarnej ospałości i pogrążonego w samozadowoleniu nieróbstwa; gęsta breja, którą tylko użalanie się nad sobą może wzburzyć.\nWątpię, by pamiętał, że mi to powiedział, ja jednak nie zapomniałem jego słów.\nTak się złożyło, że biadolenie Catherine stało się gwoździem do jej trumny, jeśli wolno mi użyć tak potocznego określenia. Wszystko wskazuje na to (nie, wcale nie, nie ma żadnego „wskazuje”: przecież byłem przy tym, widziałem, jak osobiście nabył tę przeklętą błyskotkę), że po premierze _Zamarzniętej otchłani_ Dickens sprezentował aktorce Ellen Ternan kosztowną bransoletkę, którą ten dureń jubiler kazał dostarczyć do Tavistock House, czyli jego londyńskiego domu, zamiast wprost do mieszkania panny Ternan. Na tę pomyłkę Catherine zareagowała smętnym biadoleniem i porykiwaniem, które przeciętna krowa rozwlekłaby zapewne na kilka tygodni. Nie chciała uwierzyć, że bransoletka jest po prostu dowodem całkowicie niewinnego podziwu jej męża dla aktorki, która tak cudownie (a moim zdaniem – ledwie zadowalająco) odegrała rolę Clary Burnham, ukochanej głównego bohatera w naszej… to znaczy, w mojej sztuce o nieodwzajemnionej miłości w Arktyce.\nPrawdą jest, że – jak tłumaczył to głęboko urażonej żonie w 1858 roku – miał w zwyczaju hojnie obdarowywać swoich współpracowników z licznych występów w teatrach amatorskich. Od czasu wystawienia _Zamarzniętej otchłani_ zdążył rozdać członkom ekipy już kilka bransoletek i wisiorków, jeden zegarek i jeden zestaw niebiesko emaliowanych spinek do koszuli.\nTyle że w tamtych obdarowanych się nie podkochiwał, a w młodej Ellen Ternan i owszem. Wiedziałem o tym ja, wiedziała Catherine Dickens… trudno powiedzieć, czy wiedział sam Dickens: był tak przekonującym twórcą fikcji literackiej (a przy tym jednym z najbardziej zadufanych w sobie ludzi, jacy kiedykolwiek stąpali po Ziemi), że wątpię, by kiedykolwiek analizował czy kwestionował kierujące nim głęboko ukryte motywy – chyba że były czyste jak źródlana woda.\nW tym wypadku to właśnie on wpadł w szał i, rycząc wściekle na łatwo dającą się zastraszyć małżonkę, zarzucił jej, że te oskarżenia są plamą na honorze nieskalanie czystej i będącej istnym wcieleniem doskonałości Ellen Ternan. Jego emocjonalne, romantyczne i – tak, tak, nie waham się użyć tego słowa – erotyczne fantazje zawsze koncentrowały się na świętym, rycerskim uwielbieniu dla jakiejś hipotetycznej niewinnej boginki, której kryształowy charakter nie podlegał dyskusji. Zapomniał chyba jednak, że Catherine widziała _Wujaszka Johna_, farsę wystawioną przez nas tuż po _Zamarzniętej otchłani_ (trzeba Wam bowiem wiedzieć, Drodzy Czytelnicy, że w naszym stuleciu do tradycji należało wystawianie żartobliwej sztuki w połączeniu z poważnym dramatem), w której czterdziestosześcioletni Dickens grał statecznego dżentelmena, Ellen Ternan zaś (zaledwie osiemnastoletnia) – jego podopieczną, w której, co oczywiste, wujaszek John zakochał się do szaleństwa. Catherine z pewnością miała również świadomość, że wprawdzie większość _Zamarzniętej otchłani_ – dramatu o poszukiwaniach zaginionej ekspedycji Franklina – wyszła spod mojego pióra, ale to jej mąż napisał i wystawił romantyczną farsę, i to już po tym, jak poznał Ellen Ternan. Nie skończyło się zresztą na tym, że wujaszek John zakochał się w dziewczynie, którą miał się opiekować – zaczął ją także obsypywać (tu zacytuję didaskalia) „wspaniałymi prezentami: naszyjnikiem z pereł i kolczykami z brylantami”.\nNic więc dziwnego, że gdy przeznaczona dla Ellen droga bransoletka trafiła do Tavistock House, Catherine – znajdująca się akurat w okresie między jedną ciążą a drugą – otrząsnęła się ze swojej umysłowej niezborności i ślamazarnej ospałości i ryczała jak mleczna krowa dźgnięta przez walijskiego pastucha ościeniem w kłąb.\nDickens zareagował tak, jak każdy poczuwający się do winy mąż – pod warunkiem, że ów mąż byłby najpoczytniejszym pisarzem w Anglii i całym świecie anglojęzycznym, a także, być może, najsławniejszym pisarzem w historii. Na początek uparł się, żeby Catherine złożyła wizytę Ellen Ternan i jej matce; w ten sposób miała wszystkim udowodnić, że nie żywi żadnych podejrzeń ani cienia zazdrości. Krótko mówiąc, kazał swojej żonie publicznie przeprosić swoją kochankę, a w każdym razie kobietę, którą wkrótce miał uczynić swoją kochanką – gdy tylko zbierze się na odwagę, by rzecz całą należycie zaaranżować. Zapłakana i nieszczęśliwa Catherine zrobiła, co jej kazano: upokorzyła się złożeniem oficjalnej wizyty towarzyskiej pani i pannie Ternan.\nNie wystarczyło to jednak, by ugasić mężowski gniew, i Dickens wyrzucił z domu matkę dziesięciorga swoich dzieci. Posłał najstarszego syna, Charleya, żeby z nią zamieszkał, a resztę dzieci zatrzymał przy sobie – najpierw w Tavistock House, następnie w Gad’s Hill Place. (Zawsze miałem wrażenie, że uwielbiał swoje dzieci do czasu, gdy zaczynały przejawiać samodzielność w jakichkolwiek sprawach – czyli, innymi słowy, gdy przestawały się zachowywać jak Mała Nell, Paul Dombey czy inne postaci z jego książek. Wtedy bardzo szybko się nimi nudził).\nOczywiście, skandal wcale się na tym nie skończył. Zaprotestowali rodzice Catherine, lecz adwokaci Dickensa szybko zmusili ich do publicznego wycofania pretensji. Sam pisarz publikował oświadczenia, którymi terroryzował oponentów i wprowadzał opinię publiczną w błąd. Podchody prawnicze i nowa fala paskudnych publikacji doprowadziły do wymuszonej i nieodwołalnej separacji z Catherine. Skończyło się na tym, że Dickens odmówił wszelkich form kontaktu z byłą żoną, nawet w kwestiach dotyczących przyszłości ich dzieci.\nWszystko to zrobił człowiek, który dla swoich czytelników – nie tylko w Anglii, ale na całym świecie – był ucieleśnieniem idei posiadacza „szczęśliwego domu”.\nNaturalnie, w dalszym ciągu potrzebował w domu kobiety, mimo że utrzymywał liczną służbę. Miał dziewięcioro dzieci, z którymi nie chciał mieć nic wspólnego poza tymi rzadkimi chwilami, gdy przychodziła mu ochota pobawić się z nimi albo posadzić je sobie na kolanach i pozować do zdjęć. Miał zobowiązania towarzyskie. Ktoś musiał przygotowywać karty dań, listy zakupów i zamówienia dla kwiaciarek. Ktoś musiał dopilnować sprzątania i zorganizować funkcjonowanie domu, a Charles Dickens nie mógł sobie zawracać głowy takimi drobiazgami. Był przecież, jakkolwiek na to spojrzeć, największym pisarzem na świecie.\nZrobił zatem rzecz oczywistą – nawet jeśli ani Wam, Szanowni Czytelnicy, ani mnie oczywistą się ona nie wydaje. (Może w odległym dwudziestym czy dwudziestym pierwszym wieku, któremu powierzam te wspomnienia, naprawdę jest to rzecz oczywista. A może jesteście po prostu na tyle bystrzy, że na dobre porzuciliście dziwaczną, zgoła idiotyczną instytucję małżeństwa. Jak się wkrótce przekonacie, ja przez całe życie skutecznie unikałem wiązania się węzłem ślubnym; wolałem żyć z jedną kobietą i w tym samym czasie mieć dzieci z inną. Niektórzy moi współcześni – ku mojej wielkiej uciesze – nazywali mnie z tego powodu łotrem i łajdakiem. Ale odbiegam od tematu).\nZrobił więc Dickens rzecz oczywistą: wziął Georginę, siostrę Catherine i starą pannę, i uczynił z niej swoją zastępczą żonę, panią domu, opiekunkę dla dzieci, gospodynię rozlicznych przyjęć i proszonych kolacji, a także sierżanta kucharek i całej służby.\nKiedy pojawiły się – nieuniknione – plotki (dotyczące Georginy, nie Ellen Ternan, która, rzec by można, usunęła się ze światła lamp gazowych w cień), Dickens wezwał do Tavistock House lekarza, któremu kazał zbadać Georginę, a następnie opublikować oświadczenie, w którym lekarz wszem wobec obwieścił, że panna Georgina Hogarth jest _virgo intacta_.\nI na tym cała sprawa miała się zakończyć. Tak przynajmniej zakładał Charles Dickens.\nJego młodsza córka powiedziała mi później (a właściwie wypowiedziała te słowa w moim bezpośrednim sąsiedztwie, tak że bez przeszkód je usłyszałem):\n– Mój ojciec był jak obłąkany. Ten romans obnażył w nim wszystko, co najgorsze i najsłabsze. Miał w nosie, co się z nami stanie. Nasza niedola nie miała sobie równych.\nJeżeli Dickens zdawał sobie sprawę z ich nieszczęścia (albo jeżeli miało ono dla niego jakiekolwiek znaczenie), to z pewnością tego nie okazywał – ani mnie, ani swoim nowym przyjaciołom, którzy z czasem stali mu się wyjątkowo bliscy.\nSłusznie zakładał, że kryzys nie zaszkodzi jego powodzeniu u czytelników, którzy albo nie mieli pojęcia o jego rodzinnych wybrykach, albo po prostu mu je wybaczali. Był przecież angielskim prorokiem szczęśliwego domu i największym pisarzem na świecie. Zasługiwał na ulgowe traktowanie.\nNasi koledzy po fachu i przyjaciele również wybaczali mu i zapominali (wszyscy z wyjątkiem Thackeraya, ale to co innego), a ja muszę przyznać, że niektórzy z nich – niektórzy z nas! – po cichu podziwiali Charlesa za to, że umiał się uwolnić od rodzinnych zobowiązań wobec tak nieatrakcyjnej i uciążliwej dryfkotwy. Jego wyzwolenie było promykiem nadziei dla najżałośniejszych nawet mężów, a nas, kawalerów, bawiło jako dowód na to, że jednak można wrócić z niezbadanych krain małżeńskich, z których, jak powiadano, nie ma powrotu.\nBądź jednak łaskaw, Drogi Czytelniku, nie zapominać, że mówimy o człowieku, który niewiele wcześniej, na krótko przed zawarciem znajomości z Ellen Ternan, kiedy razem krążyliśmy po teatrach w poszukiwaniu, jak to nazywaliśmy, „wyjątkowych kwiatuszków” (młodziutkich i prześlicznych aktoreczek, których uroda wyjątkowo trafiała w nasz gust), powiedział do mnie tak:\n– Jeżeli masz jakiś dobry pomysł na to, jak spędzić noc, Wilkie, mów śmiało. Nieważne, co to będzie; na tę jedną noc odrzucam wszelkie konwenanse. Jeśli twój umysł spłodzi coś, co przypominałoby sybarycki Rzym w schyłkowym okresie z jego nieokiełznaną zmysłowością, oddaję się w twoje ręce.\nNa taką zabawę byłem przygotowany.\nDo dziś pamiętam dzień dziewiąty czerwca 1865 roku, który zapoczątkował istną kaskadę niewiarygodnych wydarzeń.\nDickens, który od przesilenia zimowego skarżył się na przemęczenie pracą oraz ból, jak to nazywał, „odmrożonej stopy”, zrobił sobie tydzień wolnego (kończył wówczas _Naszego wspólnego przyjaciela_) i wybrał się do Paryża. Nie wiem, czy Ellen Ternan i jej matka mu towarzyszyły, wiem natomiast, że z nim wróciły.\nPewna kobieta, której nigdy nie poznałem osobiście i nie mam takiego zamiaru, pani William Clara Pitt Byrne (przyjaciółka, jak słyszałem, Charlesa Watertona – naturalisty i podróżnika, który zjeździł pół świata, a zginął wskutek głupiego poślizgnięcia się w swojej rezydencji Walton Hall zaledwie jedenaście dni przed wypadkiem pod Staplehurst; ponoć jego duch nawiedzał później posiadłość pod postacią olbrzymiej czapli siwej), lubowała się w podsyłaniu do redakcji „Timesa” złośliwych ploteczek. Poniższa szydercza notka – doniesienie o tym, że dziewiątego czerwca naszego przyjaciela widziano na promie z Boulogne do Folkestone – ukazała się drukiem kilka miesięcy po wypadku:\n_Towarzyszyła mu kobieta niebędąca ani jego żoną, ani szwagierką, co nie przeszkadzało mu przechadzać się po pokładzie z dumną miną i zadartym nosem, a każda zmarszczka na jego twarzy i każdy, najmniejszy nawet gest mówił wyniośle „Patrzcie na mnie, napawajcie się moim widokiem: oto ja, jedyny, niepowtarzalny, wielki Charles Dickens. Cokolwiek robię, moja wyjątkowa tożsamość dostatecznie mnie tłumaczy”._\nPodobno pani Byrne zasłynęła przed laty wydaniem książki zatytułowanej _Flamandzkie wnętrza_. Moim skromnym zdaniem lepiej by zrobiła, oszczędzając ostre pióro na pisanie o sofach i tapetach, ponieważ opisywanie istot ludzkich najwyraźniej ją przerasta.\nPo zejściu na ląd w Folkestone Dickens, Ellen i pani Ternan wsiedli do pociągu, który czekał na przybywający z przypływem prom i o czternastej trzysieści osiem odjeżdżał do Londynu. Zbliżając się do Staplehurst, byli jedynymi pasażerami w całym wagonie – jednym z siedmiu wagonów pierwszej klasy, jakie tego dnia prowadził pociąg. Maszynista rozpędził lokomotywę do pełnej prędkości (około pięćdziesięciu mil na godzinę). O piętnastej jedenaście pociąg przejechał przez Headcorn i zaczął się zbliżać do wiaduktu kolejowego nieopodal Staplehurst – chociaż określenie „wiadukt” (pojawiające się w oficjalnym przewodniku kolejowym) nadano chyba trochę na wyrost żelaznej kratownicy mostu podtrzymującego ciężkie drewniane belki przerzucone nad płytką w tym miejscu rzeką Beult.\nNa przęśle mostu trwała właśnie rutynowa wymiana starych dźwigarów. Późniejsze śledztwo (z którego czytałem sprawozdanie) dowiodło, że brygadzista źle sprawdził godzinę przyjazdu pociągu w rozkładzie i spodziewał się go dopiero za dwie godziny. (Wygląda na to, że nie tylko my, podróżni, dajemy się zwieść brytyjskim rozkładom jazdy z nieskończonymi przypisami i nawiasami odnoszącymi się do świąt, weekendów i pór przypływu).\nTysiąc jardów przed remontowanym odcinkiem torów (dwie szyny zostały już odkute od podkładów i odłożone na bok) powinien stać człowiek z czerwoną chorągiewką – tak stanowią przepisy kolejowe i angielskie prawo. Z niewiadomych przyczyn człowiek z chorągiewką stał jednak zaledwie pięćset pięćdziesiąt jardów od wiaduktu, co dla pociągu ekspresowego relacji Folkestone–Londyn stanowi daleko niewystarczający dystans do zahamowania.\nNa widok uniesionej poniewczasie chorągiewki – a także dziury w torach, co musiało stanowić widok o wiele bardziej dramatyczny – maszynista zrobił co w jego mocy. Może w czasach, w których żyjesz Ty, Drogi Czytelniku, pociągi są już wyposażone w hamulce, które można uruchomić z kabiny maszynisty, lecz w naszym roku 1865 rzecz miała się zgoła inaczej: każdy wagon należało wyhamować osobno i czyniono to tylko na wyraźne polecenie prowadzącego pociąg. Maszynista dał więc wściekłym gwizdem znak wszystkim hamulcowym w wagonach, lecz nie na wiele się to zdało.\nWedług raportu ze śledztwa pociąg najechał na wyrwę w torowisku z prędkością około trzydziestu mil na godzinę. Wydaje się to niewiarygodne, ale lokomotywa dosłownie przeskoczyła mierzącą czterdzieści dwie stopy wyrwę, wylądowała na drugim brzegu rzeki i dopiero tam się wykoleiła. Z siedmiu wagonów pierwszej klasy sześć oderwało się od składu, spadło z mostu i roztrzaskało się w zabagnionym korycie rzeki.\nW wagonie, który ocalał, jechał Dickens, jego kochanka, i jej matka.\nZnajdujący się bezpośrednio za lokomotywą wagon strażniczy został przerzucony na sąsiedni tor, pociągając za sobą następne ogniwo – wagon drugiej klasy. Następny w kolejności był wagon Dickensa, który, wierzgając wściekle, wpadł na wiadukt, pokonał część jego długości i zawisł nad przepaścią. Przed upadkiem powstrzymało go tylko połączenie z wagonem drugiej klasy. Tylna część składu nawet nie wypadła z szyn, ale sześć pierwszych klas poleciało w dół, roztrzaskało się o podmokły grunt, pogięło, połamało i w ogóle zmieniło się w jeden wielki stos drzazg.\nW listach do przyjaciół Dickens wspominał czasem o tamtej chwili, ale zawsze czynił to dyskretnie i starał się nie wyjawiać nazwisk swoich współpasażerek. Jestem pewien, że tylko mnie opowiedział tę historię w całości.\nA tak pisał o tym w jednej z szerzej rozpowszechnionych listownych wersji opowieści:\n_Nagle wypadliśmy z szyn. Wagon załomotał o ziemię jak gondola na wpół pustego balonu._\n_– Mój Boże! – zawołała starsza pani_ _._\n_Towarzysząca jej młoda dama_ _krzyknęła z przerażenia. Chwyciłem je obie w ramiona i powiedziałem:_\n_– Nie możemy sobie pomóc, ale z pewnością możemy zachować spokój. Bardzo was proszę, drogie panie, nie krzyczcie._\n_Starsza pani natychmiast odparła:_\n_– Dziękuję panu. Może pan na mnie polegać. Klnę się na mą duszę, że zachowam milczenie._\n_Wtem wagon przechylił się i znieruchomiał, a my wylądowaliśmy stłoczeni w kącie._\nIstotnie, wagon przechylił się mocno w dół i w lewo. Wszystkie bagaże i nieprzymocowane przedmioty poleciały w dół i w lewo. Już do końca życia Charles Dickens miał czasem doświadczać uczucia, jak gdyby „dosłownie wszystko, całe moje ciało przechylało się i spadało w dół i w lewo”.\nTymczasem kontynuuje swoją opowieść:\n_Zwróciłem się do kobiet:_\n_– Zapewniam panie, że nic gorszego stać się nie może. Niebezpieczeństwo bez wątpienia minęło. Proszę zatem, zostańcie tutaj i nie ruszajcie się, ja zaś tymczasem wyjdę przez okno._\nDickens – całkiem zwinny jak na pięćdziesięciotrzylatka – nagle zapomniał o „odmrożonej stopie” (jako człowiek od dawna cierpiący na podagrę, która zmuszała mnie do wieloletniego przyjmowania laudanum, umiem rozpoznać podagrę po objawach i jestem przekonany, że tym właśnie było rzekome „odmrożenie” u Dickensa), wygramolił się przez okno, wykonał ryzykowny skok ze schodków wagonu na torowisko powyżej mostu i, jak potem opowiadał, zobaczył dwóch strażników, którzy, kompletnie zagubieni, biegali tam i z powrotem wzdłuż torów. Pisał później, że jednego z nich złapał za rękaw i krzyknął:\n– Spójrz na mnie! Zatrzymaj się i spójrz na mnie! Powiedz, czy mnie znasz.\n– Znamy pana doskonale, panie Dickens – miał odpowiedzieć strażnik.\nDickens się rozpromienił, zachwycony, że nawet w takiej chwili został rozpoznany (Clara Pitt Byrne mogłaby mu w tym miejscu wytknąć, że ten zachwyt dowodzi jego małostkowości), i niemal radośnie zawołał:\n– Wobec tego, dobry człowieku, daj mi swoje klucze, na Boga, i przyślij tu jednego z robotników. Zamierzam opróżnić ten wagon.\nW listach, które Dickens rozsyłał potem do znajomych, strażnik zrobił, co mu kazał, robotnicy położyli deski ułatwiające zejście do wiszącego wagonu, a na koniec on sam zszedł do środka, przeczołgał się na drugi koniec wnętrza i zabrał stamtąd swój cylinder i butelkę brandy.\nPowinienem w tym miejscu przerwać opowieść naszego wspólnego przyjaciela i nadmienić, że później, posiłkując się oficjalnym raportem kolejowym z katastrofy, odnalazłem strażnika, którego Dickens miał zatrzymać i zdopingować do jakże użytecznych czynności. Ów strażnik, niejaki Lester Smyth, zgoła inaczej wspominał tamte chwile:\n– Próbowaliśmy zejść na dół, pomóc rannym i umierającym, a tu nagle ten elegancik gramoli się z wiszącego wagonu pierwszej klasy, podbiega do Paddy’ego Beale’a i do mnie, blady jak ściana, z takim dzikim wzrokiem, i drze się na nas: „Poznajesz mnie?! Człowieku, poznajesz mnie?! Wiesz, kim jestem?!”. Nie ukrywam, że odpowiedziałem mu tak: „Nic mnie nie obchodzi, kim jesteś, brachu, możesz sobie być nawet księciem Albertem, ale zejdź mi z drogi, do diaska”. Zazwyczaj nie zwracam się tak do dżentelmenów, ale to nie był zwyczajny dzień.\nW każdym razie Dickens naprawdę pokierował robotnikami, którzy wydostali Ellen Ternan i jej matkę z opresji; naprawdę wrócił do wagonu po cylinder i brandy; naprawdę napełnił cylinder wodą, gdy zszedł po skarpie nad rzekę. Wszyscy świadkowie twierdzili też zgodnie, że natychmiast ruszył nieść pomoc rannym i umierającym.\nPrzez ostatnie pięć lat życia po wypadku pod Staplehurst opisywał scenę po katastrofie tylko w jeden sposób: „To było coś niewyobrażalnego”. O tym zaś, co wówczas usłyszał, mówił lakonicznie „Niepojęte”. I tak wypowiadał się człowiek, który w powszechnej opinii miał najbujniejszą wyobraźnię ze wszystkich angielskich pisarzy – poza sir Walterem Scottem; człowiek, który zawsze dbał przynajmniej o to, żeby jego historie były klarowne i zrozumiałe.\nByć może, niewyobrażalne zaczęło się, kiedy spróbował zejść po stromym brzegu rzeki, gdy oto nagle obok niego wyrósł jak spod ziemi wysoki, szczupły mężczyzna w grubej czarnej pelerynie, bardziej stosownej na wieczorne wyjście do opery niż popołudniową podróż ekspresem do Londynu. Obaj w jednej ręce nieśli cylindry, drugą zaś chwytali się dogodnych występów na skarpie, żeby nie stracić równowagi. Człowiek ten, jak opisywał mi go Dickens chrapliwym szeptem kilka dni po wypadku, kiedy, jak twierdził, „głos go zawodził”, był chudy jak szkielet, trupio blady i wpatrywał się w niego mrocznym spojrzeniem oczu osadzonych głęboko pod białym jak płótno czołem, przechodzącym w równie bladą łysinę. Tylko po bokach tej trupiej czaszki uchowały się nieliczne pasma siwiejących włosów. Dickens mówił również, że podobieństwo do trupiej czaszki dodatkowo podkreślał nienaturalnie krótki nos intruza – „raczej dwie czarne szpary w białej jak ciało robaka twarzy niż nos z prawdziwego zdarzenia”, dokładnie takich słów użył – oraz drobne, ostre, nierówne zęby, nazbyt rozstrzelone i osadzone w dziąsłach tak bladych, że zdawały się bledsze od samych zębów.\nZauważył również, że nieznajomy nie ma – albo prawie nie ma – dwóch palców u prawej ręki (małego i serdecznego), a także palca środkowego lewej. Uwagę Dickensa przykuł fakt, że palce nie zostały bynajmniej amputowane w stawie, jak to najczęściej bywa podczas wypadków lub spowodowanych nimi późniejszych operacji, lecz przecięte w połowie długości paliczków.\n(– Wyglądały jak nadtopione świece z białego wosku – tłumaczył mi potem).\nSkonsternowany Dickens zupełnie nie wiedział co myśleć o jegomościu w czarnej pelerynie, gdy obaj szukali dogodnych chwytów wśród krzewów i kamieni.\n– Jestem Charles Dickens – wysapał.\n– Owszszszem… – odparła blada twarz, cedząc syczące dźwięki spomiędzy drobnych zębów. – Wiem o tym.\nKonsternacja Dickensa tylko się powiększyła.\n– A pana godność? – zapytał, gdy razem zsunęli się po żwirze.\n– Drood – odparł tamten.\nTak przynajmniej wydało się Dickensowi, ponieważ nieznajomy przeciągał głoski i mówił ze śladowym, chyba cudzoziemskim akcentem, przez co słowo zabrzmiało raczej jak „dread”¹.\n– Jechał pan pociągiem do Londynu? – pytał dalej Dickens.\nZnajdowali się już prawie u stóp skarpy.\n– Do Limehouse – wysyczał niezgrabiasz w czarnej pelerynie. – Do Whitechapel. Ratcliff Crosss. Gin Alley. Three Foxesss Court. Butcher Row i Commercial Road. Do mennicy i innych ptasich kolonii wssschodniego Londynu.\nDickens spojrzał na niego z ukosa, zdumiony tą dziwaczną wyliczanką, ponieważ pociąg jechał wprost do centrum Londynu i nie zamierzał zapuszczać się w mroczne zaułki wschodniej części miasta. „Ptasimi koloniami” zaś nazywano potocznie najgorsze londyńskie dzielnice nędzy. W tejże jednak chwili wylądowali wreszcie na samym dole stromizny i „Drood” bez słowa okręcił się na pięcie i wśliznął w półmrok pod wiaduktem. W kilka sekund jego peleryna idealnie wtopiła się w cień.\n(– Nie zrozum mnie źle – wyjaśnił mi później szeptem Dickens. – Nawet przez myśl mi nie przeszło, że ta dziwaczna postać mogłaby być Śmiercią we własnej osobie, która przyszła upomnieć się o swoich. Nie doszukiwałem się w niej w ogóle żadnej osoby z zawiązującej się już wtedy tragedii; byłby to banał nazbyt wyświechtany nawet dla znacznie słabszych pisarzy ode mnie. Muszę jednak przyznać, Wilkie, że przyszło mi do głowy, że ten Drood może być przedsiębiorcą pogrzebowym ze Staplehurst lub innej pobliskiej mieściny).\nKiedy został sam, skoncentrował się na skutkach katastrofy.\nWagony, które spoczęły w rzece i na jej mulistych brzegach, w niczym nie przypominały już pojazdów kolejowych. Gdyby nie żelazne osie i koła sterczące z wody tu i ówdzie pod jakimiś niewiarygodnymi kątami, można by pomyśleć, że osiedle drewnianych domków spadło z nieba, porwane uprzednio przez amerykański cyklon, który przemielił je na kawałki i porzucił właśnie tutaj. A potem coś poderwało je w powietrze drugi raz i drugi raz przemieliło.\nDickens nie spodziewał się, że ktokolwiek mógł przeżyć taką katastrofę, ale po dolinie niosły się krzyki ocalałych (liczba rannych znacząco przewyższała bowiem liczbę zabitych). Z początku nie rozpoznał w nich w ogóle ludzkich dźwięków; nie wiadomo dlaczego, wydały mu się nieskończenie straszniejsze od jęków i wrzasków, których nasłuchał się podczas wizyt w przepełnionych szpitalach, takich jak East London Children’s Hospital w Ratcliff Cross (o którym przed chwilą wspominał Drood), gdzie umierali ubodzy i niepotrzebni. O nie, te krzyki brzmiały tak, jakby ktoś otworzył bramę prowadzącą wprost w czeluście piekieł i pozwolił wszystkim potępieńcom ostatni raz porazić wrzaskiem świat śmiertelnych.\nZobaczył mężczyznę, który chwiejnym krokiem szedł w jego stronę, z ramionami rozpostartymi szeroko jak do uścisku. Czubek głowy miał odcięty jak jajko na miękko gotowe do spożycia na śniadanie. Wewnątrz czaszki połyskiwała wyraźnie widoczna szaroróżowa pulpa. Całą twarz miał we krwi. Dwoje białych oczu łyskało spod strug szkarłatu.\nZ braku lepszego pomysłu Dickens podał mu butelkę brandy, która wróciła do niego z umazaną na czerwono szyjką. Pomógł nieszczęśnikowi położyć się na trawie i wodą z cylindra obmył mu twarz.\n– Jak pańska godność, szanowny panie? – zapytał.\n– Już po mnie – odparł mężczyzna i umarł. Białe oczy patrzyły w niebo z głębi dwóch czerwonych kałuż.\nCień przesunął się po ziemi i Dickens aż podskoczył, przeświadczony, jak mi później mówił, że to Drood stanął nad nimi z czarną peleryną rozpostartą jak skrzydła kruka, ale to tylko zbłąkana chmura na moment przesłoniła słońce.\nDopełniwszy cylinder wodą z rzeki, Dickens napatoczył się na kobietę, której ołowianej barwy twarz również była zalana krwią. Kobieta była prawie naga, krwawe strzępy ubrania zwisały z niej jak stare bandaże, nie okrywając poharatanego ciała. Straciła lewą pierś. Nie zatrzymała się przy Dickensie, który chciał ją opatrzyć; chyba w ogóle nie słyszała jego nalegań, żeby usiadła spokojnie i czekała na pomoc. Minęła go raźnym krokiem i zniknęła wśród nielicznych drzew porastających brzeg rzeki.\nPomógł dwóm oszołomionym strażnikom wyciągnąć zmiażdżone ciało innej kobiety ze sprasowanego wagonu i ostrożnie ułożyć je na ziemi. Jakiś mężczyzna brodził w płytkiej wodzie, zawodząc:\nDickens zaprowadził go do zwłok, na widok których mężczyzna zawył boleściwie, wyrzucił ręce nad głowę i popędził jak obłąkany w głąb nadrzecznych mokradeł, miotając się rozpaczliwie i wydając dźwięki, które Dickens opisywał mi później jako „przedśmiertne rzężenie i chrząkanie dzika ugodzonego w płuca kilkoma kulami dużego kalibru”. A potem zemdlał i padł w bagno, raczej jak człowiek z przestrzelonym sercem niż płucami.\nWróciwszy do porozbijanych wagonów, mój przyjaciel natknął się na kobietę, która stała oparta o drzewo i – nie licząc strużki krwi na twarzy (sączącej się zapewne z jakiejś niewielkiej rany głowy) – wyglądała na całą i zdrową.\n– Przyniosę pani wody – zaproponował.\n– To bardzo miło z pańskiej strony – odparła z uśmiechem.\nDickens się wzdrygnął. Kobieta straciła wszystkie zęby.\nKiedy zszedł nad wodę i obejrzał się przez ramię, zobaczył jakąś postać, którą wziął za Drooda (nikt inny nie ubrałby się, jak ostatni dureń, w grubą teatralną pelerynę w taki ciepły czerwcowy dzień), z troską pochylającą się nad bezzębną kobietą. Kiedy zaś po kilkunastu sekundach wrócił z cylindrem pełnym wody, mężczyzna w czerni zniknął bez śladu, a kobieta już nie żyła. Leżała na ziemi, szczerząc poranione, bezzębne dziąsła w parodii uśmiechu.\nZnów wrócił do resztek pociągu i wśród szczątków jednego z wagonów dostrzegł słabo pojękującego młodego człowieka. Kolejni ratownicy schodzili po skarpie. Dickens wybrał paru najsilniejszych strażników, żeby pomogli mu wydostać młodzieńca spod potłuczonego szkła, strzępów czerwonego aksamitu, żelastwa i kawałków potrzaskanej drewnianej podłogi. Kiedy strażnicy, postękując z wysiłku, dźwigali ciężkie ramy okienne i wyłamywali deski podłogi, które nagle stały się belkami stropowymi, Dickens ściskał rękę młodzieńca, pocieszając go:\n– Zaraz będziesz bezpieczny, synu.\n– Dziękuję… – wysapał ranny mężczyzna, który najwidoczniej również podróżował wagonem pierwszej klasy. – Jest pan niezwykle uprzejmy.\n– Jak się pan nazywa? – zapytał nasz pisarz, kiedy wynieśli młodzieńca na brzeg.\nCharles Dickens dopilnował więc, by panicz Dickenson został przetransportowany na górę, na nasyp kolejowy, gdzie stale przybywało ratowników, a sam jeszcze raz wrócił na miejsce masakry. Biegał od jednego rannego do drugiego, podtrzymywał, pocieszał, poił, uspokajał, czasem okrywał ich znalezionymi przypadkiem łachmanami i nieustannie badał napotkane ciała w poszukiwaniu oznak życia.\nNiektórzy pasażerowie zachowali zimną krew, ale wielu było takich, jak mówił później Dickens, którzy – w szoku – stali bez ruchu i tępo gapili się w przestrzeń. Ludzi, którzy w owo makabryczne popołudnie najżwawiej się uwijali wśród szczątków pociągu i nasłuchiwali jęków rannych, było dwóch: jednym był Dickens, drugim – dziwak nazwiskiem Drood, chociaż ten drugi, w czarnej pelerynie, cały czas trzymał się poza zasięgiem głosu, na granicy pola widzenia, i raczej prześlizgiwał się po trawie, niż chodził od wagonu do wagonu.\nDickens znalazł masywną kobietę, której wiejski strój z taniego materiału sugerował, że jechała którąś z niższych klas. Leżała na brzuchu na podmokłej ziemi, z rękami podkulonymi pod tułów. Odwrócił ją, żeby się upewnić, że opuściła już świat żywych, gdy wtem w umorusanej błotem twarzy otworzyły się oczy.\n– Ocaliłam ją! – wydyszała kobieta. – Ocaliłam ją przed nim!\nDickens nie od razu dostrzegł dziecko ściśnięte między jej grubymi ramionami, z buzią wciśniętą w obwisłe piersi. Było martwe; albo utopiło się w płytkim bagnisku, albo udusiło pod ciężarem matki.\nNa dźwięk syczącego wołania odwrócił się i zobaczył bladego jak ściana Drooda, który zamachał do niego z pajęczyny cieni pod mostem. Ruszył w jego kierunku, ale po drodze natknął się jeszcze na odwrócony do góry nogami wagon, gdzie z resztek okna wystawała naga, lecz całkiem kształtna kobieca ręka. Skinęła palcami, jakby go przyzywała.\nPrzykucnął i ujął delikatne palce w obie dłonie.\n– Jestem przy tobie, najdroższa – szepnął w głąb niewielkiego otworu, który zaledwie przed kwadransem był najprawdziwszym oknem wagonu kolejowego. Kiedy ścisnął dłoń kobiety, odpowiedziała mu tym samym, jakby chciała w ten sposób wyrazić wdzięczność za ocalenie.\nDickens przykucnął, ale zobaczył tylko podartą tapicerkę, ciemne kształty i cienie w maleńkiej trójkątnej pieczarze wraku. Nie znalazł dość miejsca, żeby wcisnąć do środka choćby głowę i ramiona, (górna krawędź okna znajdowała się tuż nad błotnistym gruntem), ale usłyszał przyśpieszony, przerażony oddech rannej, którego nie zagłuszało nawet bulgotanie płynącej wartko rzeki. Nie myśląc o tym, jak niestosowny może być to gest, przesunął palcami po odsłoniętym damskim ramieniu, sięgając najdalej jak mógł w głąb wraku. Bladą skórę porastały delikatne rudawe włoski, w popołudniowym słońcu połyskujące jak miedź.\n– Już idą strażnicy – powiedział w głąb otworu, nie puszczając dłoni rannej. – Chyba jest z nimi lekarz.\nNie miał pewności, czy jegomość w brązowym garniturze ze skórzaną torbą rzeczywiście jest lekarzem, ale gorąco się modlił, żeby tak właśnie było. Czterej strażnicy, uzbrojeni w toporki i łomy, truchtali przodem; dżentelmen w garniturze, sapiąc jak lokomotywa, usiłował dotrzymać im kroku.\n– Tutaj! – zawołał do nich Dickens.\nŚcisnął rękę uwięzionej kobiety. Jej palce zacisnęły się w odpowiedzi, zacisnęły i rozluźniły, zacisnęły i rozluźniły na jego palcu wskazującym jak paluszki niemowlęcia, które instynktownie chwyta ojcowską dłoń. Nic nie mówiła, lecz Dickens nadal słyszał jej dobiegające z ciemności westchnienia. Brzmiały prawie tak, jakby wzdychała z zadowolenia. Ściskał jej dłoń w obu swoich i modlił się w duchu, żeby dama nie była ciężko ranna.\n– Tutaj! Szybciej, na litość boską! – zawołał.\nRatownicy zebrali się wokół niego, i przysadzisty mężczyzna w garniturze przedstawił się jako doktor Morris, lekarz. Dickens odmówił zarówno odsunięcia się od wraku, jak i wypuszczenia z rąk dłoni kobiety, gdy czterej strażnicy zaczęli łomami podważać ramę okna, odsuwać połamane deski i pogięte żelastwo, żeby powiększyć tę mikroskopijną przestrzeń, w której cudem ocalała nieznajoma.\n– Ostrożnie! – krzyknął. – Uważajcie, panowie! Niech nic się wam nie obsunie! Ostrożnie z tymi łomami! – Zgiął się wpół, żeby jeszcze bardziej nachylić się nad otworem, mocno ścisnął dłoń kobiety i wyszeptał: – Już prawie cię mamy, najdroższa. Wytrzymaj jeszcze minutkę. Bądź dzielna.\nOdpowiedziała mu ostatnim zaciśnięciem palców, w którym wyraźnie wyczuwał jej wdzięczność.\n– Będzie się pan musiał odsunąć, mój panie – powiedział doktor Morris. – Tylko na chwileczkę. Chłopcy dźwigną wrak, a ja nachylę się i zajrzę do środka, żeby ocenić obrażenia. Nie wiemy, czy już można zaryzykować wyciągnięcie jej. Tylko na chwileczkę, proszę pana. O tak, bardzo uczynny z pana dżentelmen.\nDickens poklepał dłoń młodej damy. Nie chciał się z nią rozstawać, zwłaszcza gdy wyczuł pożegnalny skurcz szczupłych, bladych, wypielęgnowanych palców. Odepchnął od siebie nader rzeczywiste, lecz zgoła niestosowne uczucie podniecenia płynące z fizycznego kontaktu z kobietą, której nie miał okazji poznać i której twarzy nigdy nie widział.\n– Już za chwilę będziesz bezpieczna wśród nas, moja droga – powiedział i puścił jej rękę.\nWycofał się na czworakach spod okna, robiąc miejsce ratownikom. Bagienna wilgoć przesączała mu się na kolanach przez spodnie.\n– Dalej! – zawołał lekarz, klęknąwszy w miejscu zwolnionym przez Dickensa. – Przyłóżcie się, chłopcy!\nCzterej barczyści strażnicy rzeczywiście się przyłożyli: najpierw podważyli i dźwignęli wrak łomami, a potem zaparli się plecami o nierówną powierzchnię potrzaskanej podłogi wagonu, górującą nad nimi jak drewniana piramida. Klin ciemności przy ziemi odrobinę się powiększył, światło słońca padło w głąb wagonu. Strażnicy stęknęli, dźwignąwszy ciężar wyżej – i nagle jeden z nich sapnął ciężko.\n– Chryste Panie! – wykrzyknął ktoś.\nLekarz odskoczył jak porażony prądem. Dickens wczołgał się na jego miejsce, gotowy nieść pomoc, i w końcu zajrzał w głąb wraku.\nNie było żadnej kobiety, nie było dziewczyny – tylko goła ręka wyrwana z barku leżała w oczyszczonym ze szczątków kręgu. W miękkim świetle popołudnia główka kości wydawała się bardzo, bardzo biała.\nWszyscy zaczęli krzyczeć. Zjawili się kolejni ratownicy, którym wydano takie same polecenia. Toporkami i łomami zaczęli rozpruwać wrak wagonu – z początku ostrożnie, potem z przerażającym, jakby celowo niszczycielskim zapamiętaniem. Reszta ciała po prostu zniknęła. Zresztą, w tej stercie złomu w ogóle nie było kompletnych zwłok, tylko niepasujące do siebie strzępy ubrań, przypadkowe kawałki ciał i połamane kości. Z kobiety nie został nawet skrawek sukienki – tylko ta jedna biała ręka, zakończona zaciśniętymi i już znieruchomiałymi palcami, z których odpłynęła cała krew.\nDoktor Morris odwrócił się bez słowa, odszedł i dołączył do ratowników skupionych wokół innych rannych. Dickens wstał, zamrugał, oblizał wargi i pociągnął z butelki. Poczuł smak miedzi w ustach i uświadomił sobie, że brandy się skończyła, a on posmakował tylko krwi pozostawionej na szkle przez którąś z poczęstowanych ofiar. Długą chwilę rozglądał się w poszukiwaniu cylindra, zanim odkrył, że włożył go na głowę, a ściekająca zeń woda wsiąkła mu we włosy i spłynęła za kołnierz.\nPonieważ ratowników i gapiów przybywało, Dickens doszedł do wniosku, że jego pomoc na niewiele się już zda. Powoli, nieporadnie wgramolił się na po skarpie na nasyp, gdzie stały ocalałe wagony, teraz już puste. Ellen i pani Ternan przysiadły w cieniu stosu podkładów kolejowych i spokojnie popijały wodę z filiżanek, które ktoś im podał.\nDickens wyciągnął rękę, jakby chciał dotknąć odzianej w rękawiczkę dłoni Ellen, ale zawahał się i zapytał:\n– Jak się czujesz, moja droga?\nEllen uśmiechnęła się przez łzy. Dotknęła lewego barku i torsu poniżej obojczyka, a powyżej piersi.\n– Jestem trochę poobijana, ale to chyba nic poważnego. Dziękuję, panie Dickens.\nPisarz z nieobecnym wzrokiem pokiwał głową, a potem odwrócił się i podszedł do skraju mostu. Ze swobodą typową dla ludzi roztargnionych przeskoczył na schodki zwisającego nad wąwozem wagonu pierwszej klasy, wczołgał się do środka przez rozbite okno (z taką samą łatwością, z jaką mógłby wejść drzwiami) i zszedł po ustawionych w rzędzie siedzeniach jak po szczeblach drabiny na pionowej teraz ścianie. Cały wagon – zawieszony wysoko nad ziemią na jednym jedynym zaczepie łączącym go z sąsiednim wagonem drugiej klasy – kołysał się delikatnie jak wibrujące wahadło w zepsutym zegarze szafkowym.\nNa samym początku, zanim jeszcze wyratował Ellen i panią Ternan, wyniósł z wagonu skórzaną torbę zawierającą rękopis szesnastego odcinka _Naszego wspólnego przyjaciela_, nad którym pracował we Francji. Przypomniał sobie jednak, że dwa ostatnie rozdziały zostały w kieszeni płaszcza, ten zaś leżał złożony na swoim miejscu, na półce nad siedzeniami. Stanął więc na oparciu ostatniego siedzenia – w rozkołysanym, trzeszczącym wagonie, mając trzydzieści stóp pod nogami rzekę, widoczną przez rozbite okna i mieniącą się odblaskami światła – i wyciągnął rękopis z kieszeni płaszcza. Sprawdził, czy nie brakuje mu kartek (rękopis okazał się lekko przybrudzony, ale kompletny), po czym, wciąż balansując na oparciu, wepchnął plik kartek z powrotem do kieszeni.\nA potem, całkiem przypadkowo, spojrzał w dół, w stronę drzwi wagonu, i dalej, przez znajdujące się w nich wybite okienko. Daleko w dole, dokładnie pod wagonem, stał człowiek, który przedstawił mu się jako Drood, i z zadartą głową patrzył wprost na Dickensa, kompletnie nie przejmując się wiszącymi mu nad głową tonami drewna i żelaza. W rozmigotanym figlarnie świetle słońca wyglądał, jakby stąpał po wodzie, zamiast stać w niej po kostki. Jego usta otworzyły się i poruszyły, mięsisty język wysunął spomiędzy małych zębów i rozległo się głośne syczenie, z którego jednak Dickens nie zrozumiał ani słowa, gdyż zagłuszało je skrzypienie huśtającego się wagonu i dobiegające z doliny pojękiwania rannych. „Niepojęte”, mamrotał później tylko. „Niepojęte”.\nNagle wagon zakołysał się gwałtownie i opadł, jakby zamierzał spaść. Dickens odruchowo jedną ręką chwycił się półki, żeby się nie przewrócić, a kiedy znów spojrzał w dół, Drood zniknął. Pisarz przerzucił płaszcz z rękopisem przez ramię i wspiął się na górę, ku światłu.


pokaż telefon +48 606 386 084\npokaż www fb.com/BankietowaSteszew\nBankietowa to jasna sala bankietowa, która gwarantuje komfortowe warunki dla 54 osób, doskonały lokal do zorganizowania przyjęć weselnych, spotkań rodzinnych, imprez okolicznościowych czy spotkań biznesowych. Bankietowa zlokalizowana jest w podpiwniczeniu nowej kamienicy w samym centrum miasta. Do Państwa dyspozcycji jest, kuchnia z pełnym wyposażeniem i zapleczem, szatnie oraz toalety. Bankietowa wyposażona jest również w profesjonalne nagłośnienie, umożliwiające zorganizowanie imprezy tanecznej przy doskonałych dźwiękach. Pomieszczenia są, mechanicznie wentylowane zapewniając, komfortowy klimat niezależnie od liczby gości.\nBankietowa utrzymana jest w neutralnych, jasnych kolorach, co sprawia, że dekorację w każdym kolorze czy motywie będą pięknie się prezentować, a lustra powiększą i ocieplą przestrzeń. Oferujemy catering z opcją obsługi podczas przyjęcia.\nUsuń Kinga 2020-03-26 22:46:58 Bylam na przyjeciu na tej sali i moge polecić:) Sala bardzo ładna, czysta, idealna na kameralne przyjecia okolicznosciowie.\norganizacja wesel stęszew, organizacja wesela stęszew, organizacja wesel mosina, organizacja wesel puszczykowo, organizacja wesel dopiewo, organizacja wesel konarzewo, przyjęcie weselne stęszew, organizacja ślubu stęszew, sala na wesele stęszew, sale weselne stęszew, sala bankietowa stęszew, dom weselny stęszew, przyjęcia okolicznościowe stęszew, wesele stęszew, wesele bankietowa stęszew, wesele w plenerze stęszew, ślub w plenerze stęszew, bankietowa opinie stęszew, bankietowa wesele stęszew, stół wiejski na wesele stęszew, klimatyzowana sala stęszew, słodki stół na wesele stęszew, miejsca noclegowe stęszew, hotel stęszew, restauracja stęszew, apartament dla młodej pary stęszew, sala stęszew


Wielkanoc | Wiklinowe Różności i nie tylko\ndecoupage, kury, szycie, Wielkanoc\nKochani na początku życzenia :\nWesołych Świąt pełnych miłości spokoju, ciepła, dobrych ludzi wokół Was:)\na tu wyszła mi pisanka-autoportret 🙂\ni w koszyczku\ni w towarzystwie ptaszkaa pozostałe już zapakowałam i dopiero przypomniałam sobie że trzeba zrobić zdjęcia:) ale coś tam widać Kochani – na dziś to tyle bo Synek odgania mnie od laptopa, ale obiecuję że niebawem wrzucę coś nowego:)\npozdrowienia dla wszystkich „Śledzących” i wielkie dzięki za odwiedziny i motywację:)\ndecoupage, Papierowa wiklina, pisanki, stroiki wielkanocne, wianki, Wielkanoc\nDopiero dziś znalazłam czas i chęci żeby podzielić się z Wami tym co powstało przed Świętami – jakoś ostatnio nie umiem się zorganizować. Dziś już praktycznie po Świętach z chusteczką przy spuchniętym nosie, zasmarkana ale zawzięta zasiadłam do komputera. To będzie post głównie „fotograficzny”. Zapraszam:)\nA te zdjęcia zrobiłam o wschodzie słońca, bo wieczorem zapomniałam a wianki tego dnia „szły do ludzi”\nZ tych pisanek jestem szczególnie dumna bo to moje pierwsze malowane pędzelkiem i farbkami, nie decupage\nTo już decopuage\nI cały mój „inwentarz” –\nI na koniec Święconka z mojego Wielkanocnego stołu\nPisanki malowałam pędzelkiem farbami akrylowymi na tradycyjnie ugotowanych jajkach farbowanych również tradycyjnymi barwnikami do jaj. Trochę te farbki puszczały kolor i biały stawał się różowy, pomarańczowy albo zielonkawy w zależności na jakim jajku malowałam, ale na zdjęciach tego nie widać.\nDziękuję Wszystkim za odwiedziny na mojej stronie i „Poświątecznie” życzę wszystkiego najlepszego w codziennym życiu, nie tylko w Święta:\nWielkanoc za pasem…. i ślimak ślimak wystaw rogi :)\ndecoupage, Papierowa wiklina, Wielkanoc\nWiosna już na całego rozpanoszyła się za oknami. Wszystko tak szybko zakwita, że nie nadążam się tym nacieszyć – nie zdążyłam zrobić zdjęć moim krokusikom na ogrodzie, bo już przekwitły, a tu forsycja cała żółciutka i wszystkie śliwki w bieli – wiosna jest cudna:) No i Święta za pasem, a ja w polu ze świąteczną produkcją (jak zwykle ja – wszystko na ostatnią chwilę i po nocach). Coś jednak zrobiłam i dzisiaj się chcę pochwalić. Na początek zupełnie nowy wzór koszyka z papierowej wikliny. Wzór znaleziony na Zszywka.pl z jakiejś rosyjskiej strony. Na Zszywce były tylko same zdjęcia więc trochę musiałam improwizować, bo jak weszłam na bloga to z rosyjskiego niewiele zrozumiałam, a jak poprosiłam tłumacza Google to prawie umarłam ze śmiechu – tak to przetłumaczył :). Koszyk jest trochę krzywy i niedopracowany, ale pierwsze koty za płoty, poza tym ten oryginalny był robiony nie z papierowej wikliny tylko z plastikowych rurek, wiec inaczej się układały .\nJak będę miała trochę więcej czasu to wrzucę tutka tego koszyka, bo chyba całkiem fajny. Podoba mi się zwłaszcza wykończenie od spodu – taka podstawa koszyka fajna wychodzi, no i wcale nie jest trudny do zrobienia.\nKolejny patent to puste „domki” ślimaków, które przywiozłam z urlopowych spacerów – zobaczcie je bez zbędnych komentarzy:\nA teraz koszyczek z pisankami i ślimaczkami\nI na koniec wydmuszki oklejone materiałem, tego jeszcze nigdy nie robiłam, wyszły całkiem fajnie. Popełniłam chyba tylko jedne błąd – nie pomalowałam wydmuszek na biało i kolory nie są takie żywe jak powinny. Tak to jest jak człowiek robi coś na wyczucie zamiast zasięgnąć rady bardziej doświadczonych:)\nna dziś tyle – dziękuję za odwiedziny i komentarze, i zmykam produkować następne „rękodzieła”. Pozdrowionka 🙂


Układ dróg rowerowych i ciągów pieszo-rowerowych – Stowarzyszenie Aglomeracja Kalisko-Ostrowska\nW danych GUS na koniec 2013 roku, uzupełnionych informacjami przekazanymi przez urzędy gmin w 2015 roku, długości istniejących dróg rowerowych przedstawiały się następująco: Kalisz – ok. 37,5km, Ostrów Wielkopolski – ok. 40km, Ceków-Kolonia – 1,5km, Odolanów – 3,7km, Przygodzice – 8,7km, Raszków – 7,1km, Sieroszewice – 8,5km, Gołuchów – 22,6km.\nPod względem ilości i jakości infrastruktury rowerowej Kalisz, podobnie jak Ostrów Wielkopolski, wyróżnia się na tle pozostałych jednostek AKO. Układ drogowo-uliczny Kalisza ma formę promienisto-obwodową i tak też kształtuje się przebieg dróg rowerowych utworzonych przy głównych ciągach komunikacyjnych. Miasto, ze względu swoja lokalizację w sąsiedztwie rzeki, ma trasy rowerowe wyznaczone na wałach. Drogi rowerowe w przeważającej mierze są dwukierunkowe, jednostronne o nawierzchni bitumicznej i z kostki betonowej. Wiele ścieżek kończy się w sposób wymuszający na rowerzystach niebezpieczne zachowania komunikacyjne, takie jak jazda po chodniku, wjazdy na jezdnię w miejscach do tego nieprzeznaczonych, przejazdy po przejściach dla pieszych czy pokonywanie barier wysokościowych i terenowych. Lokalizacja ścieżek tylko po jednej stronie sprawia trudności w rozplotach w obszarze skrzyżowań, w połączeniach źródeł i celów podróży ( wydłużenie drogi, konieczność nieprzepisowej jazdy).\nPod względem ilości i jakości infrastruktury rowerowej Ostrów Wielkopolski, podobnie jak Kalisz, wyróżnia się na tle pozostałych jednostek AKO. Układ drogowo-uliczny Ostrowa Wielkopolskiego ma formę promienisto-obwodową z nierozwiniętą częścią obwodową. W odróżnieniu od Kalisza układ ulic jest bardziej zwarty, cechą charakterystyczną są pogrupowane w wielkie kompleksy zespoły zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, które stanowią dominujący element zagospodarowania przestrzeni miejskiej. W nawiązaniu do tak odmiennego od Kalisza zagospodarowania przestrzeni kształtuje się przebieg dróg rowerowych o zróżnicowanym standardzie i parametrach, prowadzący przez tereny mieszkaniowe, rekreacyjne (parki w części centralnej na obrzeżach) z głównymi drogami. Drogi rowerowe cechuje duża różnorodność: od dwukierunkowych do jednokierunkowych, od jednostronnych o nawierzchni bitumicznej do obustronnych z kostki betonowej. Znaczna część ciągów z dopuszczonym ruchem rowerowym nie ma wystarczającej szerokości dla prowadzenia takiego ruchu lub wprowadzenia dodatkowo w ich przestrzeń pieszych. Wiele ścieżek kończy się w sposób wymuszający na rowerzystach niebezpieczne zachowania komunikacyjne, takie jak jazda po chodniku, wjazdy na jezdnię w miejscach do tego nieprzeznaczonych, przejazdy po przejściach dla pieszych itp. Lokalizacja ścieżek tylko po jednej stronie sprawia trudność w rozplotach potoków w obszarze skrzyżowań, w połączeniach źródeł i celów podróży (wydłużenie drogi, konieczność nieprzepisowej jazdy).


Ocean Systems - Piaseczno, Nowa 6\nOcean Systems\tPrzeglad-Firm.Pl\nPakowanie - maszyny, urządzenia, usługi Piaseczno\nPrezentowana poniżej mapa pokazuję lokalizacje firmy Ocean Systems, jeśli takowa jest podana, jeśli nie to mapa wskazuje centrum miejscowości w której znajduje się dane przedsiębiorstwo, czyli w tym wypadku jest to Piaseczno\nPoniżej umieszczone zostały dane firmy Ocean Systems, firma ta jest przypisana do kategorii Pakowanie - maszyny, urządzenia, usługi i znajduję sie w miejscowości Piaseczno. Informacje poniżej pozwolą w łatwy sposób skontaktować się z danym przedsiębiorstwem.\nOcean Systems w Piasecznie\nulica: Nowa 6\nNasza firma od 15 lat dostarcza Państwu maszyny pakujące. Dzięki profesjonalnej obsłudze cieszymy się silną pozycją na rynku. Znajdziecie u nas zawsze aktualną ofertę maszyn pakujących czy myjek parowych. Zapraszamy do współpracy!\n- Pakowanie - maszyny, urządzenia, usługi


Centrum Psychoterapii Psychiatrii i Rozwoju Osobowości - Łodź, Psycholog, psychoterapeuta\nBEATA GRALA - mgr psychologii o specjalności społeczny psycholog kliniczny. Uczestniczy w programie szkoleniowym psychoterapii prowadzonym przez Fundację Rozwoju Psychiatrii i Psychoterapii w II Klinice Psychiatrycznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, kończącym się otrzymaniem certyfikatu psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychologicznego oraz Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej. Swoją pomoc oferuje osobom uzależnionym, ich małżonkom i partnerom oraz dorosłym dzieciom alkoholików (DDA), ofiarom przemocy i osobom znajdującym się w kryzysie. Terapia DDA\nDOROTA KOPIAS - mgr psychologii, certyfikowany specjalista psychoterapii uzależnień. Posiada kilkunastoletnie doświadczenie w pracy z osobami uzależnionymi i ich rodzinami. Odbyła dwuletni staż trenera - praktyka NLP, pracowała w Wojewódzkim Ośrodku Leczenia Uzależnień w Łodzi oraz na Oddziale Terapii Uzależnień SP ZOZ. terapia uzależnień w łodzi\nPIOTR PANKONIN - mgr psychologii, psycholog kliniczny. Posiada uprawnienia do stosowania psychoterapii potwierdzone certyfikatem psychoterapeuty SNP Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (nr certyfikatu 402). Ma wieloletnie doświadczenie w leczeniu osób z zaburzeniami psychicznymi: problemami nerwicowymi, osobowościowymi, depresyjnymi, psychotycznymi, problemami z kręgu uzależnień. Pracuje w nurcie psychodynamicznym. psychoterapia uzależnień łodź\nANNA SZCZECH - mgr psychologii, certyfikowana psychoterapeutka Polskiego Towarzystwa Psychologicznego (nr certyfikatu 140). Prowadzi konsultacje i psychoterapię indywidualną, rodzinną oraz małżeństw i par. Zajmuje się pomocą osobom doświadczającym kryzysów emocjonalnych, zaburzeń osobowości, zaburzeń nerwicowych, depresyjnych oraz psychotycznych.\nJULIA SAŁASIŃSKA - magister psychologii, certyfikowany specjalista terapii uzależnień. Od ponad dziesięciu lat pracuje z osobami uzależnionymi oraz ich rodzinami (w tym z osobami z tzw. podwójną diagnozą), a także z osobami poszukującymi pomocy w związku z depresją, lękiem, bulimią, kryzysem życiowym, problemami w relacjach interpersonalnych i związkach. Doświadczenie zawodowe zdobyła pracując m.in. w Wojewódzkim Ośrodku Leczenia Uzależnień, Poradni Leczenia Uzależnień od Narkotyków i Innych Środków Psychoaktywnych, w oddziale Leczenia Uzależnienia od Alkoholu w szpitalu im. J. Babińskiego, a także w PZP Synapsis i APS MEDICA (wszystkie w Łodzi). Oprócz objawów, stara się zawsze widzieć człowieka i traktować jego problemy w sposób całościowy, wierząc, że najlepsze efekty w terapii osiąga się na bazie wspierającej, bezpiecznej i pełnej szacunku relacji między pacjentem a terapeutą.\nJOLANTA WALENCZAK - PANKONIN - Magister psychologii, od 1994 roku pracuje w Centralnym Szpitalu Klinicznym. Ukończyła kursy psychoterapii uprawniające do ubiegania się o certyfikat psychoterapeuty Polskiego Towarzystwa Psychologicznego (Kurs Psychoterapii oraz Kurs Systemowej Terapii Rodzin organizowane przez Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego). Pracuje pod stałą superwizją. Prowadzi terapię indywidualną dorosłych i młodzieży, terapię rodzinną oraz małżeńską. Proponuje pomoc osobom doświadczonym zaburzeniami osobowości, zaburzeniami odżywiania, depresją, cierpiącym z powodu wyobcowania i niemożności nawiązywania dobrych relacji z innymi ludźmi, przeżywającym kryzysy życiowe. psychoterapia indywidualna łodź


Zdrada w związku. Kobiety zgadzają się na więcej - menway.interia.pl\nZdrada w związku. Kobiety zgadzają się na więcej\nZdrada w małżeństwie rzadziej prowadzi dziś do rozwodu /123RF/PICSEL\nCzwartek, 7 czerwca (11:28)\nZaskakujące wieści w sprawie podejścia do zdrady przynosi "Daily Star". Według statystyk, na które powołuje się tabloid, brytyjskie kobiety łatwiej wybaczają dziś niewierność w związku.\nW artykule powołano się na rozmowę z popularną w Wielkiej Brytanii prawniczką, specjalizującą się w sprawach rozwodowych. Okazało się, że jej kancelaria ma... coraz mniej pracy.\nKiedy warto uratować związek?\nWszystko przez zmianę podejścia kobiet do niewierności w związkach. Okazuje się, że panie łatwiej wybaczają dziś zdradę, a przynajmniej nie jest ona tak częstym powodem rozwodów, jak miało to miejsce jeszcze przed dekadą.\nNie oznacza to jednak, że mężczyźni mogą do woli zdradzać swoje partnerki. Panie są skłonne częściej wybaczyć "skok w bok", o ile rzeczywiście była to jednorazowa sytuacja, mąż się pokajał, przeprosił, a para uznała, że - wspólnymi siłami - warto uratować związek.\nCoraz mniej spraw rozwodowych\nInaczej wygląda sprawa w przypadku nagminnej niewierności lub skandalu obyczajowego. Nikt nie chce stać się pośmiewiskiem, dlatego głośne zdrady, o których dowiadują się rodziny i przyjaciele, często mogą oznaczać koniec małżeństwa.\nNa potwierdzenie słów prawniczki, "Daily Star" przywołuje oficjalne statystyki rządowe. Jeszcze w 2006 roku kobiety wniosły ponad 90 tys. pozwów rozwodowych. Dziesięć lat później - o 25 tys. mniej.\nW ostatnim ćwierćwieczu liczba rozwodów w Wielkiej Brytanii spadła o 35 proc. O ile wzrosła lub zmalała liczba zdrad - tego nie wie nikt.\nPark Penisów: Kojący widok odczynia klątwę\nHaesidang - Park Penisów w Samcheok ,Korea Południowa


Słupsk: szajka rozbita, kilkanaście osób zatrzymanych. Specjalizowali się w volkswagenach - WP Wiadomości\nSłupska policja rozbiła grupę złodziei samochodów - zatrzymano jedenaście osób, trzy z nich już trafiły do aresztu. Szajka specjalizowała się w kradzieży volkswagenów, od maja tego roku ukradła dziesięć aut.\nJak ustalili śledczy, samochody po kradzieży natychmiast były demontowane, a części najprawdopodobniej trafiały do pasera. Praca policjantów doprowadziła do odzyskania jednego ze skradzionych w czerwcu samochodów. Volkswagen golf odnaleziony został w jednym z lasów pod Słupskiem.\nKryminalni dotarli też do tzw. dziupli, gdzie podczas demontażu volkswagenów golfa i tourana na gorącym uczynku zatrzymano sześć osób. "Dziupla" znajdowała się w miejscowości pod Słupskiem. Podczas przeszukania zabezpieczono m.in. elektroniczne urządzenia do pokonywania zabezpieczeń pojazdów i szereg kradzionych elementów samochodów. Sprawcy chcąc zatrzeć ślady swojej działalności i ukryć niepotrzebne już im elementy karoserii, topili je w pobliskiej rzece.\nZatrzymani mają od 18 do 35 lat. Wśród nich jest też paser z powiatu kartuskiego. Mężczyzna prowadził sprzedaż używanych części samochodowych w tzw. szrocie. Znaleziono tam karoserie wielu innych samochodów. Policja weryfikuje ich dane i sprawdza, czy również pochodzą z kradzieży.\nCzłonkom grupy grozi do dziesięciu lat więzienia, wśród zatrzymanych są dwie kobiety. Policja wciąż prowadzi śledztwo w sprawie i nie wyklucza kolejnych aresztowań.\nOstrzelał z wiatrówki auto w Trójmieście. Może spędzić w więzieniu 5 lat


Uniwersalny strój - skolwin\n15 listopada 2016 5 grudnia 2016\nJak myślicie, co mamy na myśli mówiąc ,,uniwersalny strój”? Nie będziecie wiedzieć, dopóki nie przeczytacie.\nSukienka to uniwersalny strój pasujący na każdą okazję. Warto posiadać choć jedną w swojej szafie, by nawet w ekstremalnych sytuacjach takich jak niespodziewani goście czy nieplanowane wyjście, wyglądać pięknie i olśniewająco. Często mamy w swojej garderobie dużo sukienek, na pewno więcej niż tylko jedną, ale nie wiemy jak je nosić. Może też być tak, że mamy najmodniejsze sukienki, ale po kilku wyjściach już nam się znudziły i wiszą w szafie zajmując cenne miejsce. Czasami wystarczy naprawdę mały dodatek czy fajne rajstopy, by ze zwykłej klasycznej sukienki wyczarować piękną i elegancką kreację, pasującą na każdą nadarzającą się imprezę czy przyjęcie. Mamy już listopad, czyli po Halloween zbliża się następne dosyć znane i lubiane święto – Andrzejki. Dużo Pań wybiera się na zabawę i już teraz zachodzi głowę co by tu założyć. W takich sytuacjach idealną stylizacją jest sukienka, którą możemy skomponować z botkami, czółenkami lub kozakami. Do tego wybieramy ciepły żakiet, kardigan albo poncho, a na koniec zakładamy klasyczny płaszcz. Jest naprawdę bardzo dużo propozycji outfitów z udziałem sukienek, które przypadną do gustu każdej Pani.\nHitem obecnego sezonu jesień/zima 2017 są sukienki dzienne i wieczorowe w kolorze czarnym i białym, pełne geometrycznych wzorów i szalonych fasonów. Nowością są sukienki łamane dwoma barwami czyli czarną i białą. Możemy wybierać spośród tych z kołnierzykiem jak i z falbanami. Są także sukienki bez ramiączek z gorsetem i takie, które tworzą imitację garsonki – bluzka ze spódnicą zszyte w jedną całość. Dla wymagających znajdą się też eleganckie, ze sztywnego materiału lub klasyczne proste ołówkowe. Jak widzimy, wybór jest naprawdę ogromny i czasami bardzo trudno zdecydować się na tę jedyną.\nCzęsto nie doceniamy sklepów internetowych i w celu zakupu udajemy się do galerii lub butików. Warto przełamać lody i zdecydować się na zakupy online, a zyskamy czas oraz pieniądze. Zobacz koniecznie sukienki w Heppinie. Tam znajdziesz najmodniejsze sukienki 2017 roku. Do dzieła!\nPosted in: Moda | Tagged: sukienki


Kobiecy "lajfstajl" : września 2016\nUpsss! Znów troszeczkę mnie tu nie było ;/ Niestety nie udało mi się wygospodarować wcześniej czasu, by zasiąść do komputera i napisać notkę. Powoli jednak ogarniam się w tym wszystkim, nowa praca trochę przewróciła w moim życiu, ale już łapię rytm ;)\nDawno nie pisałam o produktach do stóp, co nie znaczy, że takowych nie używam. Wręcz przeciwnie, bo o stopy dbam i lubię gdy ładnie się prezentują. Nie wyobrażam sobie zatem, by nie sięgać po peeling przeznaczony dla tego obszaru. Złuszczanie naskórka jest istotnym elementem pielęgnacji, a za zadanie to odpowiedzialny jest u mnie ostatnio wygładzający peeling do stóp, gruboziarnisty, No.36.\nProdukt znajduje się w tubce o pojemności 50ml.\nOpakowanie jest zakręcane, a produkt wydobywa się przez niewielki otwór.\nSkład peelingu przedstawia się następująco:\nDrobinki peelingu są bardzo liczne, ale czy jest on gruboziarnisty? Polemizowałabym.\nZapach peelingu nie jest charakterystyczny, nie wyróżnia się niczym szczególnym, ot woń produktu kosmetycznego. Jeśli chodzi o konsystencję, to raczej jest ona typowa dla peelingów, gęsta, średnio zbita. Mimo niewielkiego opakowania, zdzierak ów jest wydajny, wystarcza niewielka ilość, by wykonać zabieg peelingowania. Produkt bardzo dobrze rozprowadza się na stopach, nie ześlizguje się. Jak już wspomniałam, drobinki peelingu są bardzo liczne, a dodatkowo dość ostre, co uważam za plus. Są one jednak niewielkie i nazwanie produktu gruboziarnistym to dosłownie i w przenośni- wyolbrzymienie ;) Niemniej, peeling spisuje się bardzo dobrze. Radzi sobie z usuwaniem zrogowaciałego naskórka. Po zabiegu stopy są bardzo mięciutkie, gładkie i przyjemne w dotyku. Dodam tylko, że moje stopy są całkiem zadbane, nie żałuję im kremowania, czy też moczenia w kąpielach solankowych. Nie wiem zatem, jak produkt spisałby się w przypadku mocno zrogowaciałej skóry. U mnie otrzymuje pozytywną ocenę.\nCzęsto sięgacie po peelingi do stóp?\nA może zabieg ten uważacie za zbędny?\nMacie swojego ulubieńca w tej dziedzinie?\nAutor: Agnieszka eS. o 18:51 11 komentarzy:\nRzadko u mnie pojawiają się wpisy "pazurkowe"- zarówno odnoszące się do pielęgnacji skórek i paznokci, jak i te prezentujące zdobienia. Jakoś nie jest to moja ulubiona dziedzina w sferze urodowej i często traktuję ją "po macoszemu". Nie oznacza to jednak, że całkowicie sobie w tej kwestii odpuszczam. Ostatnio postanowiłam wreszcie wziąć się za swoje skórki. Na szczęście nie mam nawyku skubania ich, ale często bywały wysuszone (no niestety, sam krem do rąk nie wystarcza), co przekładało się na mało estetyczny wygląd dłoni i paznokci. Zmotywowana, by pożegnać suche skórki, sięgnęłam po Oliwkę Elixir do Manicure Love Life, firmy SPN NAILS.\nOliwka znajduje się w szklanej buteleczce o pojemności 18 ml. Aplikuje się ją za pomocą pędzelka- podobnie jak lakier do paznokci.\nNietrudno się domyśleć konsystencji produktu- rzadka.\nNa buteleczce znajdziemy informacje na temat produktu oraz skład:\nRzadko kiedy zdarza się, by produkt rozkochał mnie w sobie od momentu odkręcenia buteleczki. Zastanawiacie się jak to możliwe? Oj, gdybyście powąchali tę oliwkę, wszystkie pytania, by zniknęły. Jak ona pachnie! Cudownie, ekskluzywnie, romantycznie- a do tego ten fantastyczny zapach jest dość intensywny. W przypadku wersji Love Life woń inspirowana jest nutą zapachową perfum La Vist Es Belle, Lancome, ale są też dostępne inne warianty zapachowe tych oliwek. Już choruję na perfumy, które stały się inspiracją woni owej oliwki, zapach idealny! Gdy wcieram elixir na noc, to rano czuć jeszcze ów zapach.\nOliwkę jest bardzo łatwo wetrzeć w paznokcie oraz skórki, szybko się wchłania. Natychmiastowo zmiękcza i wygładza skórki. Natomiast regularne jej stosowanie, pozwala utrzymać je w dobrej kondycji- bez zadziorków i przesuszeń, należycie nawilżone. Oliwka odpowiednio regeneruje obszar wokół paznokcia, po zabiegu wycinania skórek. Ale też sprawia, że zabieg ten mogę wykonywać rzadziej, skórki wolniej zarastają na pazurki. Produkt ma też dobroczynne działanie dla paznokci, wzmacnia je oraz zapobiega rozdwajaniu- należy jednak pamiętać o systematycznym aplikowaniu.\nDo regularnego sięgania po ów produkt, skutecznie zachęcił mnie jego zapach. Jak już wspomniałam, nie jestem ekspertem w dziedzinie pielęgnacji paznokci i często ten obszar zaniedbuję. Tu ze względu na cudowną woń, produkt często jest w użyciu, a efekty, jakie przyniosło stosowanie tego specyfiku, bardzo pozytywnie mnie zaskoczyły. Ponadto jest to produkt wydajny, więc tym bardziej ma moje uznanie.\nSięgacie po oliwki do pielęgnacji skórek?\nCzy może w inny sposób dbacie o ten obszar?\nAutor: Agnieszka eS. o 18:30 11 komentarzy:\nNietrudno się domyśleć, iż głównym bohaterem książki jest Mojżesz. Jego imię nie jest przypadkowe, bowiem ma on coś wspólnego z Mojżeszem biblijnym- został znaleziony w koszu oraz nazwać można go prorokiem, żyje jednak w czasach współczesnych. Jego życie już od narodzin jest bardzo skomplikowane, gdyż urodziła go matka narkomanka, która porzuciła go. Uzależnienie matki odcisnęło jednak piętno w mózgu chłopaka, przez co jeszcze bardziej problematyczne było jego życie. Mojżesz nie był zwykłym młodzieńcem, raczej stronił od ludzi, którzy z resztą i tak go nie akceptowali. Miał on niezwykły talent do malowania, czym wyrażał swoje ... wizje. Z czasem dowiadujemy się skąd wizje te brały się w głowie chłopaka, co je napędzało. Mojżesz otrzymał dar, który też rozpatrywać można, jako przekleństwo.\nSzczególną rolę w życiu młodzieńca odgrywa jego prababka Kathleen, która wychowała go, otoczyła miłością i znała sekret tego, co w głowie młodzieńca się działo. Po jej śmierci życie Mojżesza diametralnie się zmienia, trafia on bowiem do szpitala psychiatrycznego, gdzie szokuje wszystkich, udowadniając, że wcale nie jest obłąkany, a to co widzi, to znaki, jakie dają mu ludzie zmarli. Drugą ważną osobą dla Mojżesza, choć początkowo zupełnie mu obojętną, staje się Georgia, dziewczyna, która mimo ciężkiego charakteru bohatera, uparcie dąży, by chłopak zainteresował się nią. Konsekwencje tego uczucia przynoszą Georgii, a później i Mojżeszowi wiele łez i smutku, nie jest to bynajmniej miłość szczęśliwa i pełna wzniosłych, romantycznych momentów. Wymieniając osoby, które bliskie były głównemu bohaterowi, należy wspomnieć też o postaci Taga, przyjaciela poznanego w szpitalu psychiatrycznym.\nGenezę imienia bohatera już znamy, a co zatem oznacza tytuł książki? Mojżesz Amy Harmon, wzorem Mojżesza biblijnego, mającego dekalog, tworzy swoje prawa. Prawa, które wynikają z jego "inności", które pomagają mu przetrwać w otaczającego go rzeczywistości. Ja jednak polemizowałabym ze słusznością tych praw.\nOd razu powiedzmy sobie, że nie jest to lekka książka. Nie da się przy niej, kolokwialnie mówić, "odmóżdżyć". By ogarnąć to, co dzieje się w głowie bohatera, trzeba naprawdę być skupionym na lekturze, ale z racji na lekkie pióro autorki, bardzo łatwo zatracić się w tym świecie. Świat Mojżesza, początkowo zagadkowy, z czasem staje się szokujący, trudny do wyobrażenia, ale jednak prawdziwy. W książce bardzo dużo się dzieje, zero monotonii, nowe postacie i sytuacje oraz fakty, które powoli zaczynają się ze sobą łączyć.\nJeśli o mnie chodzi, to rzadko sięgam po książki, które głęboko dotykają psychiki człowieka, wkraczają w jej nadludzkie sfery, wzbudzając przy tym tyle emocji. Czasami miałam wrażenie, że wiem co bohater czuje w danej chwili, chcąc nie chcąc tak się wciągałam, że utożsamiałam się z Mojżeszem, choć normalnym człowiekiem to on nie był. Ale nie dało się inaczej, tę książkę przeżywa się bardzo głęboko. I co istotne, wcale nie jest łatwo odłożyć ją na półkę, z myślą: "jutro będę czytać dalej". Powiedzieć, że "Prawo Mojżesza" wciąga, to nic nie powiedzieć.\nLubicie lektury poruszające tematykę psychiki człowieka?\nA może raczej stawiacie na lekkie książki?\nAutor: Agnieszka eS. o 20:42 5 komentarzy:\nBielenda, Ekspert Czystej Skóry- nawilżający płyn micelarny oraz nawilżający żel do mycia twarzy.\nPewnie się powtórzę, ale pielęgnacja twarzy jest moim "konikiem". Wiadomo, twarz jest wizytówką i zależy mi, by prezentowała się jak najlepiej. O ten obszar dbam szczególnie, poświęcając mu wiele uwagi. Mam sprawdzone produkty, do których wracam, ale też nie zamykam się na poznawanie nowości- zawsze jest szansa, że trafię na kosmetyk, który zawładnie moją pielęgnacją.\nOd pewnego czasu goszczą u mnie nowości firmy Bielenda, z linii Ekspert Czystej Skóry, a mianowicie nawilżający płyn micelarny oraz nawilżający żel do mycia twarzy.\nZarówno płyn micelarny, jak i żel do mycia twarzy są kosmetykami przeznaczonymi do każdego rodzaju cery. Jak nietrudno zauważyć, obydwa produkty pochodzą z serii nawilżającej.\nKosmetyk znajduje się w dość dużej, bo 400 mililitrowej butelce, wykonanej z przeźroczystego plastiku. Opakowanie zamykane jest na "klik", a otwór, przez który wydobywamy produkt jest odpowiedniej wielkości, nie ma obaw, że wylejemy płynu za dużo.\nSkład płynu przedstawia się następująco:\nA obietnice producenta oraz wszelkie informacje o produkcie znajdziecie TUTAJ.\nKonsystencja w przypadku tego typu produktu jest raczej sprawą oczywistą- płyn jest wodnisty. Podoba mi się jego zapach, gdyż jest bardzo świeży, acz nienachalny.\nDziałanie produktu jest w pełni satysfakcjonujące. Płyn świetnie radzi sobie ze zmyciem makijażu, również zaskakująco szybko rozpuszcza tusz do rzęs oraz szminki- nawet te matowe. Oczywiście wielkim plusem jest, że nie szczypie w oczy. Używam go także przed ponowną aplikacją kremu z filtrem w ciągu dnia i wtedy też ładnie zbiera z twarzy zanieczyszczenia oraz dostarcza przyjemnego odświeżenia. Kolejnym niewątpliwym plusem jest to, że twarz po użyciu owego kosmetyku nie lepi się, ani też nie pozostaje uraczona tłustym filmem. Buzia jest przyjemna w dotyku, delikatnie nawilżona, nie czuć ściągnięcia. Ponadto produkt nie podrażnia, ani tez nie wpływa niekorzystnie na stan cery. Wydajność oceniam jako bardzo dobrą.\nOpakowanie żelu to tubka, stojąca na "głowie", której pojemność wynosi 150ml i zamykana jest ona na "klik".\nŻel, podobnie jak płyn z tej serii, ma jasnoniebieski kolor, a jego konsystencja jest niezbyt gęsta.\nTUTAJ znajdziecie szczegółowe informacje na temat produktu.\nOczywiście, z działania płynu jestem zadowolona, co nie zmienia jednak faktu, że wolę mieć pewność, iż twarz jest dokładnie oczyszczona. Dlatego też, zawsze domywam ją żelem. Żel, który widzicie powyżej ma równie świeży zapach, jak jego micelarny brat. Podczas mycia wytwarza delikatną piankę, przypominającą emulsję. Mimo iż pieni się delikatnie, to niewielka ilość produktu wystarcza, by umyć twarz, co przekłada się na wydajność produktu. Buzia po umyciu jest odświeżona i oczyszczona, aczkolwiek nie skrzypiąca. Płyn pozostawia skórę miękką i zdaje się ją leciutko nawilżyć, choć nie oczekujmy tu spektakularnego nawilżenia, które zastąpi krem. Twarz jednak nie jest ściągnięta i nie woła od razu po myciu "pić!". Produkt jest dla skóry delikatny, czego się spodziewałam, gdyż nie zawiera w składzie SLS i SLES. Nie podrażnia i nie uczula.\nZ obydwu produktów jestem zadowolona, mimo iż mam wymagającą cerę. Kosmetyki te podołały zadaniom, jakie przed nimi stanęły. Skąd wiem, że oczyszczają skutecznie? Ano stąd, że wszelkie zaniedbania w pielęgnacji, w tym niedokładne oczyszczenie twarzy, skutkują u mnie pogorszeniem stanu cery, a to nie nastąpiło, po używaniu wyżej opisanego duetu. Jestem na TAK!\nSpotkaliście się już z linią Ekspert Czystej Skóry?\nChętnie poznam Waszych ekspertów w dziedzinie oczyszczania!\nAutor: Agnieszka eS. o 20:30 11 komentarzy:\nAutor: Agnieszka eS. o 19:24 6 komentarzy:


Ładowanie w samochodzie - poradnik na wakacje - Mobilni.pl\nŁadowanie w samochodzie – poradnik na wakacje\n4 lipca 2018, Andrzej Pająk\nZbliżają się wakacje. Przed wami prawdopodobnie niejedna wielogodzinna podróż, a w samochodzie telefony, tablety, kamery, które trzeba doładować zanim dotrzecie do celu. Pomoże wam w tym odpowiednio dobrane urządzenie ładujące.\nCoraz więcej nowych samochodów wyposażonych jest w złącze USB, do którego możemy podłączyć pamięć flash z biblioteką plików MP3. Niestety taki port nie zawsze ma parametry odpowiednie do tego, by skutecznie ładować, np. pracujący telefon. Dlatego potrzebujemy skuteczniejszego rozwiązania.\nZ telefonem najprościej\nSądzę, że każdy kto ma smartfona i samochód już teraz korzysta ze sprawdzonego rozwiązania, jakim jest ładowarka wkładana w gniazdo zapalniczki samochodowej. Moje doświadczenie mówi mi, że nie warto tutaj oszczędzać, bo kto tanio płaci, dwa razy płaci. Nie dajmy się zwieść taniej chińszczyźnie. Wybierzmy produkt z gwarancją, który często użytkowany nie odmówi posłuszeństwa po pół roku.\nPowinniście również zwrócić uwagę na parametry ładowarki samochodowej. Do szybkiego ładowania smartfonów i tabletów najlepiej sprawdzi się urządzenie, które ma wyjścia USB ładujące z natężeniem 2,1 A (tablety) i/lub 1,0 A (telefony). Ważne, by każde z gniazd rzeczywiście ładowało nasze urządzenia zgodnie z deklarowanymi parametrami. Jest to szczególnie ważne, kiedy ładowarka ma dwa gniazda, a my chcemy korzystać z nich w tym samym czasie.\nJeżeli macie smartfona zgodnego z technologią szybkiego ładowania Qualcomm Quick Charge/Samsung Fast Charge, to jest to kolejny parametr, którego warto poszukać (np. Huawei AP31, Aukey Dual Port po ok. 90 zł czy Samsung Car Fast Charge za ok. 80 zł). Może podczas urlopu aż tak wam się nie przyda, ale najnowsze smartfony przez 15 minut można już całkiem nieźle podładować.\nPrzy okazji nie tylko wielkiej podróży, ale też i użytkowania w domu, warto zaopatrzyć się w kabel magnetyczny. Takie rozwiązanie od lat z powodzeniem stosuje w swoich notebookach Apple i dobrze jest z niego skorzystać również w telefonie, bo chroni ono wbudowane w niego gniazdo. Zamiast za każdym razem wkładać i wyjmować kabel USB, będziemy go „przyklejać” do magnetycznej końcówki na stałe włożonej do telefonu.\nInnym rozwiązaniem oszczędzającym gniazda jest korzystanie w samochodzie z uchwytu na telefon, który ma wbudowaną ładowarkę bezprzewodową (indukcyjną).\nW przypadku starszego samochodu, który nie ma gniazda 12 V w drugim rzędzie siedzeń, trzeba poszukać ładowarki samochodowej, takich jak np. Belkin Road RockStar (ok. 130 zł). Jest ona połączona długim kablem z dwoma portami USB 2.0; 2,4 A, które bez problemu będą zasilać dwa tablety.\nDo laptopa: ładowarka samochodowa uniwersalna lub dedykowana\nŁadowanie notebooka w samochodzie to nieco większy kłopot. Nie da się go przecież zasilać ani ładować przez port USB, jak to ma miejsce w przypadku innych urządzeń mobilnych. Do zasilania laptopa potrzebujemy specjalnego zasilacza, który zamieni „samochodowe” napięcie 12 V na odpowiednie dla komputera. To jeszcze nie wszystko, bo taka samochodowa ładowarka musi być zakończona wtykiem, który będzie pasował do gniazda w laptopie.\nNajprościej jest korzystać z ładowarek samochodowych oferowanych przez producentów notebooków. O nic nie musimy się w tym przypadku martwić, bo to producent najlepiej potrafi zadbać o zgodność urządzeń i ich bezpieczne współdziałanie. Dobrym rozwiązaniem będzie również sięgnięcie po dedykowaną ładowarkę uznanej firmy specjalizującej się w akcesoriach do notebooków, jak np. Kensigton, Hama, Tracer czy Belkin.\nDruga możliwość to zakup uniwersalnego zasilacza dla komputerów przenośnych. Takie urządzenie ma odpowiednią moc (nie może być mniejsza niż moc oryginalnego zasilacza), oferuje kilka najpopularniejszych napięć pracy (np. 15, 16, 18, 19, 20, 22, 24 V) i wyposażane jest w cały arsenał różnych wtyczek. Ważne, żeby taka ładowarka posiadała także ochronę przed zwarciem i kontrolę temperatury.\nDo wszystkiego: Przetwornica 230 V\nNajbardziej uniwersalnym i jeszcze prostszym rozwiązaniem jest korzystanie z przetwornicy napięcia. Takie urządzenie może przyjmować różne formy, od niezbyt eleganckiego pudełka po formę „termicznego kubka”, czy puszki napoju, które można włożyć w przeznaczone do tego celu przegródki.\nBez względu na wygląd, ich działanie zawsze wygląda tak samo: przetwornica zamienia napięcie 12 V na 230 V, czyli takie jakie występuje w każdym domowym gniazdku. Do przetwornicy za pomocą zwykłej wtyczki możemy podłączyć każde urządzenie, nie tylko laptopa. Może to być nawet czajnik elektryczny czy kuchenka mikrofalowa. Musimy tylko pamiętać, że np. czajnik elektryczny o mocy 1000 W będzie wymagał przetwornicy o większej mocy, np. 1200 W, by można go było bezpiecznie używać.\nKoszt dobrej przetwornicy małej mocy, która z powodzeniem wystarczy do zasilania laptopa i ładowania telefonów to ok. 100-150 zł.\nMimo zalet przetwornicy, to jednak ładowarka jest bardziej optymalnym rozwiązaniem. Wynika to z tego, że w całym systemie występuje mniej strat energii. Napięcie 12 V zamieniane jest na np. 11,6 V czy 15 V, a nie najpierw na 230 V, by po chwili w kolejnym zasilaczu zamienić ponownie napięcie.\nUnikajcie korzystania z przetwornic (szczególnie!) i ładowarek przy wyłączonym silniku samochodu. I trzymajcie się z dala od taniej chińszczyzny. Sprawdźcie także jak sprawić, aby bateria dłużej trzymała.


Luzern - zzSt.Gallen transmisja live stream online w Internecie i na żywo w tv\nLuzern – zzSt.Gallen na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie\nLuzern – zzSt.Gallen\nLuzern – zzSt.Gallen na żywo – gdzie oglądać live stream online za darmo?\nOglądaj transmisję meczu Luzern – zzSt.Gallen na żywo i za darmo w Internecie na kanale live stream online. Spotkanie w rozgrywkach Liga Szwajcarska rozpocznie się 18 Października 2020 roku o godzinie 16:00.\nNastępnyFerreira – Santa Clara na żywo. Transmisja live stream online za darmo w Internecie


Jutro do gry wraca Polonia II | Polonia Warszawa online | Czarne Koszule | KSP | Konwiktorska 6 | 1911\nPosted in Niusy, rezerwy\nPo bardzo długiej przerwie spowodowanej pandemią COVID-19, do gry wraca Polonia II. W niedzielę o 19:00 w pierwszej kolejce ligi okręgowej druga drużyna zmierzy się na bocznym boisku z Sokołem Serock.\nPolonia II tego lata rozegrała aż 9 meczów towarzyskich. Cztery z nich wygrała, jeden zremisowała, a cztery przegrała. W jednym z meczów towarzyskich nasz zespół mierzył się właśnie z Sokołem Serock. Poloniści wygrali na wyjeździe 1:0. Co pozytywne, wydaje się, że przed startem sezonu nasi zawodnicy są w dobrej formie. Cztery ostatnie sparingi przyniosły 3 wygrane i 1 remis.\nRezerwy są jednak pewną niewiadomą. Na skutek letniej rewolucji odeszło z Polonii kilku zawodników, którzy odgrywali kluczową rolę w drugiej drużynie – Bartłomiej Frańczyk, Szymon Więckowski i Tom Dobek-Pietrowski. Niedzielny mecz będzie też pierwszym oficjalnym spotkaniem, w którym zespół prowadzić będzie Grzegorz Siedlecki. Trzon zespołu został jednak utrzymany, co pozwala patrzeć z pewnym optymizmem w najbliższą przyszłość. Trzeba być jednak świadomym tego, że o utrzymanie nie będzie łatwo. W tym sezonie z ligi okręgowej spada minimum 6 zespołów.\nW minionym sezonie Sokół Serock zajął 13 miejsce w lidze okręgowej. Polonia II jesienią grała 2 razy z serockim zespołem. W okręgowej fazie PP Sokół wygrał u siebie 3:2, a w lidze poloniści u siebie pokonali rywala 1:0. Patrząc na letnie sparingi, rywal jest w całkiem dobrej dyspozycji. Sokół rozegrał 7 sparingów; wygrał 5 razy, w tym 3:0 IV ligową Wilgą Garwolin, a przegrał 2 razy.\nNiestety nie do końca wiadomo, jak będzie wyglądać dostępność trybuny na Saharze dla kibiców. Początkowo pojawiały się plotki, wedle których na razie Sahara będzie całkowicie zamknięta dla kibiców. Zgodnie z najnowszym informacjami, jest szansa, że mecz Polonii II będzie można obejrzeć. Nawet jeśli tak będzie, konieczne będzie przestrzeganie wytycznych MZPN-u – ze strony gospodarza na mecz może wejść maksymalnie 109 osób, w tym: kadra zawodnicza, kadra szkoleniowa i kierownictwo klubu. Poza tym każda osoba wchodząca na mecz będzie musiała wpisać się na listę, zawierającą imię i nazwisko oraz dane kontaktowe – np. mail, telefon komórkowy.\nŹródło: własne/ mzpn.pl/ Sokół Serock (FB)\n← COVID-19 w Sokole, rywal zawiesza treningi\nKibice Polonii upamiętnili 76 rocznicę wybuchu PW’44 →\n4 thoughts on “Jutro do gry wraca Polonia II”\n1 sierpnia 2020 o 19:03\nJestem ciekaw ile pilkarzy oddeleguje Szymanek na ten mecz. Na poczatek sezonu, tym bardziej ze pierwsz druzyna nie gra, nie ma ograniczen.\nCiekawa jest rowniez zmiana regulaminu dla zespolòw ktòre maja pierwsza druzyne na szczeblu centralnym. Od tego sezonu bedzie im trudniej oddelegowywac pilkarzy na druga druzyne: po zagraniu 5 meczòw w rundzie jesiennej, a po trzech w rundzie wiosennej, juz nie bedzie mozna grac w drugim zespole. To powinno ograniczyc moc Legii i Jagiellonii.\n1 sierpnia 2020 o 19:22\nJa nie spodziewam się wielu zawodników z pierwszej drużyny. Myślę, że może to spotkać tylko Abramowicza. Generalnie do drugiej drużyny byli wysłani młodzieżowcy, a tych w tej chwili mamy bardzo mało.\nCo do zmiany regulaminu – chciałbym o tym napisać, ale czekam na regulamin naszej grupy III ligi, bo jeszcze niestety nie został opublikowany. Ma być też 5 zmian.\n1 sierpnia 2020 o 19:31\nWlasnie tez szukalem regulaminu naszej grupy, ale nie znalazlem nigdzie\nCzy ktoś ma jakieś wieści kiedy wrócą do gry kontuzjowani Smuga i Parobczyk? Czy będą zdolni do gry od początku sezonu? Czemu robi się z tego wielką tajemnicę? Tym bardziej jest to istotne, bo brak nam linii ataku.


Blog - Sieć Telgam\nZmień telewizję, nie telewizor! Telewizja od Telgam.\nprzezArtur Grzesik 18 lut wOferta, Pakiety, Regulacje prawne, Telewizja Brak komentarzy\nJak informuje Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów, od 1 lipca 2022 roku wszyscy odbiorcy telewizji naziemnej będą korzystać z nowego standardu nadawania sygnału – DVB-T2/HEVC. ...\nprzezTelgam 17 lip wOferta, Telefony komórkowe Brak komentarzy\nLato w pełni, abonenci sieci Telgam Mobile w samym czerwcu rozmawiali ponad 600 tys minut, przetransferowali ponad 2 TB danych i wysłali ponad 60 tys ...\nprzezTelgam 27 lut wOferta, Telefony komórkowe Brak komentarzy\nUprzejmie informujemy, że od 1 stycznia 2021 wprowadzamy następujące zmiany w korzystaniu z usług na terenie Unii Europejskiej. 1. Obniżamy opłaty: a) naliczane po wykorzystaniu ...\nprzezTelgam 20 lis wDokumenty, Komunikat, Regulacje prawne Brak komentarzy\nInformujemy, że od dnia 21 grudnia 2020 r. zaczną obowiązywać nowe przepisy ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne. W związku z ...\nSieć Tegam dostarcza internet światłowodowy, telefonię komórkową, telewizje cyfrową IPTV oraz telefonię domową. Łączenie usług opłaca się klientom. Usługi dostarczane przez sieć Telgam połączone w ...\nprzezArtur Grzesik 30 lis wKomunikat, Regulacje prawne, Telefony komórkowe Brak komentarzy\nUprzejmie informujemy, że od 1 stycznia 2022 roku wprowadzamy następujące zmiany w korzystaniu z usług na terenie Unii Europejskiej. 1. Obniżamy opłaty: naliczane po wykorzystaniu ...\nDzięki rozbudowie sieci światłowodów kolejne nadajniki komórkowe zostały podłączone do infrastruktury Telgam S.A. Od wielu lat współpracujemy z T-Mobile Poland Sp z o.o dostarczając łącza ...\nprzezTelgam 26 lis wOferta, Telefony komórkowe Brak komentarzy\nPrzenieś numery komórkowe do sieci Telgam Mobile i korzystaj z promocji Abonament bez opłat przez dwa miesiące. Czas trwania promocji: od 1.12.2020 do 31.01.2021. Warunki ...


Pietruszka, Zochacz i Jachol: Nasza Rodzina\nNasza Rodzina składa się z pięciu osób, z których każda jest inna i każda równie niezbędna.\nMama: w kwestii Mamy zdania są podzielone. Średnio raz w tygodniu Mama słyszy, że jest najlepszą mamą na świecie (bo upiekła takie pyszne ciasteczka) oraz że jest najgorszą mamą na świecie (bo upiera że przed włączeniem telewizora należy sprzątnąć pokój). Czyli chyba można uznać, że Mama jest taką mamą „średnio na jeża”. Poza tym jest też żoną, córką, siostrą, synową, szwagierką, pracownikiem, przyjaciółką, koleżanką i co tam jeszcze może się kobiecie przydarzyć. I dobrze jej z tym.\nTata: szara eminencja niniejszego bloga. Sam nie pisze, ale wyziera z każdego posta. Dzięki temu, że jest i że bierze aktywny udział w życiu i wychowaniu dzieci na co dzień, Pietruszka, Zochacz i Jachol są tacy jacy są. Na dobre i na złe. Nie pracował z Mamą Misia, więc codziennie zamęcza podwładnych opowieściami o swoich dzieciach. W sumie szefom zdarzają się gorsze wady.\nPietruszka: trzynastoletni młody mężczyzna, ósmoklasista. Kiedy dorośnie planuje zostać zawodowym streamerem Fortnite. Przystojniak jakich mało. Wspaniały starszy brat. Dobrze zapowiadający się obrońca i bramkarz. Mistrz matematyki i akrobatyki.\nZochacz: dziesięcioletnia młoda dama, czwartoklasistka. Jak będzie duża to poleci w kosmos. Albo zostanie instruktorem judo. Albo nauczycielem plastyki. We własnym odczuciu jest siostrą bliźniaczką Pietruszki i stanowczo domaga się równych praw.\nJachol: choć ma tylko sześć lat, dyskretnie obserwuje starsze rodzeństwo i wyciąga własne wnioski. Kiedy rodzice widzą w jego oczach kręcące się trybiki już wiedzą, że powinni się zacząć bać, bo w małej głowie kiełkuje nowy pomysł. W końcu jest już w zerówce. Uśmiecha się zalotnie do wszystkich pań w kolejkach. Do panów zresztą też.\nTroszkę biologii nie zaszkodzi 8 lutego 2016 22:28\nmiło Was poznać :)


Negocjator – jak wyglądają negocjacje z porywaczami? - psycho-tropy\nHome Uncategories Negocjator – jak wyglądają negocjacje z porywaczami?\nA o syndromie sztokholmskim nie ma nic wspomniane? ;)\n10 sierpnia 2013 09:14\nOdrobinę jest:) syndrom sztokholmski zdarza się bardzo, bardzo rzadko - sam Ben Lopez przez kilkanaście lat swojej kariery zawodowej nie spotkał się z tym ani razu. Nam może wydawać się, że to zjawisko powszechniejsze, niż rzeczywiście jest, a to dlatego, że syndrom jest dość mocno eksponowany w popkulturze (głównie chyba w filmach).\n10 sierpnia 2013 09:20\nCiekawa książka i post. Odnośnie negocjacji z czystym sumieniem mogę polecić "Negocjacje policyjne i kryzysowe" Dariusza Piotrowicza. Książka przejrzysta, ciekawa, pisana przez psychologa i swego czasu policjanta. Znajduje się w niej wiele własnych opracowań autora, któremu przede wszystkim zaależy na przedstawieniu tematyki w realiach polskich i z wyszczególnieniem konkretnych sytuacji.\nczytając posta zastanowiło mnie to co napisałaś odnośnie tego, że negocjator sam wszystko ogarnia. Podczas gdy Piotrowicz pisze o zespole osób, które prowadzą negocjacje czyli negocjatorze i osobach współpracujących z nim co wydaje sie bardziej prawdopodobne. Trudno sobie wyobrazić iż jedna osoba ogarnia zarówno stronę psychologiczną, ma umiejetności negocjacyjne, jest odporna na stres i potrafi nie zanurzyć sie w odrealniony światopogląd porywacza.. przy jednoczesnej ciągle wyostrzonej uwadze, koncentracji, niepoddającej się zmeczeniu, stresowi, zmiennym warunkom. Cieżko w to uwierzyc, szczególnie z punktu psychologicznego. Doświadczenie doświadczeniem, ale przeceniajmy też ograniczeń człowieka, które negocjatorzy jak każdy człowiek posiadają.\n2 stycznia 2014 15:28\nDzięki:) Po Piotrowicza zatem na pewno sięgnę.\nNegocjator, zaraz po dotarciu do rodziny porwanego, organizuje kilkuosobowy sztab kryzysowy, który składa się zazwyczaj z najbliższych ofiary i specjalistów od negocjacji. Sam na pewno nie dałby rady wszystkiego ogarniać - tak jak piszesz - zwłaszcza, że czasem negocjacje ciągną się tygodniami czy wręcz miesiącami.\nSam też, z zasady, nigdy nie jest łącznikiem (osobą, która przekazuje okup) a i bezpośrednie negocjacje-rozmowy z przestępcą prowadzi zazwyczaj (w miarę możliwości) jedna osoba - w celu nawiązania relacji z porywaczem.\n2 stycznia 2014 15:55


Iwona Ludwinek-Zarzeka 27.07.2016 11:24\nMoja historia jest dosyć typowa. Praca, nauka, dom, codzienna rutyna. Niby wszystko w porządku, a jednak nie do końca. W wieku 25 lat postawiłam swój świat do góry nogami. A zaczęło się niewinnie: od biegania. Jak to możliwe?\nWcześniej przez lata stosowałam liczne diety odchudzające. Myślałam o tym, jak „zgubić brzuch”, „zmniejszyć biodra”, obserwowałam swój podbródek, czy aby nie jest nadmiernie obrzmiały. Ciało stanowiło źródło codziennej frustracji, chociaż nie miałam znaczącej nadwagi. Ot, po prostu przydałoby się zrzucić 5 kg. Frazesy typu: uwierz w siebie, pokochaj siebie nie działały. Były po prostu puste.\nNadszedł dzień, w którym poczułam, że jestem gotowa na zmiany. Bo bieganie zwykle wiąże się z chęcią zmian: chce się schudnąć, coś sobie udowodnić, osiągnąć szczęście, zwyczajnie „coś” ze sobą zrobić, wziąć życie w swoje ręce i w końcu mieć nad nim jako taką kontrolę. Początki były całkiem niezłe. Miałam w sobie na tyle dużo determinacji, żeby 3 razy w tygodniu pokonywać kolejne kilometry. Po miesiącu wystartowałam w zawodach na 10 km, po pół roku w półmaratonie, po dwóch latach w maratonie. W tym czasie zerwałam z narzeczonym, z którym nigdy nie byłam w pełni szczęśliwa. Zamieszkałam sama. Zmieniłam pracę na bardziej satysfakcjonującą. Poznałam mojego obecnego, cudownego męża. Bo po raz pierwszy poczułam (tak, poczułam, a nie jedynie uwierzyłam), że jestem silna i wartościowa.\nBiegnąc nie myślę o tym jak wyglądam, czy mam rozstępy, czy powinnam kupić sobie nowy ciuch. Znasz to uczucie, gdy wracasz do domu podczas ulewy i doszczętnie przemoknięta wiesz, że uszczęśliwią cię po prostu suche skarpetki? Biegacze czują to na co dzień. Podczas długiego treningu liczą się jedynie proste i przyziemne potrzeby. Jedyne, czego pragnie się w biegu, to zaspokoić głód i pragnienie. Chce się przysiąść na trawie i schłodzić wodą ze źródła. I nic nie jest w stanie ci tego zastąpić. To uczy, jak cieszyć się drobnostkami. Pomaga też smakować życie i czerpać z niego pełnymi garściami.\nWiele kobiet traktuje bieganie jako oderwanie od codzienności, stresu. To ich czas. Z kolei panowie realizują się w zawodach, chociaż (na szczęście) na imprezach biegowych coraz częściej widuje się panie.\nJako biegaczka nauczyłam się stawiać sobie cele i wytrwale do nich dążyć. Nie boję się wyzwań. Zamiast ograniczeń, szukam możliwości, własnych dróg. Nie zawsze w życiu wygrywam, ale wiem, że najważniejsze jest, aby się nie poddawać.\nZmieniło się też moje ciało. Jest silne, mocne, wytrzymałe. Nie rozmyślam o tym, czy mam idealną talię, czy płaski brzuch. To przestało być ważne. Zamiast ozdobą, ciało jest dla mnie narzędziem do spełniania marzeń. Przed "zdobywaniem szczytów" i czerpania radości z doświadczania codziennych rzeczy nie ogranicza mnie cellulit czy przesuszone końcówki włosów. To nasze wygórowane oczekiwania względem siebie i świata hamują nas w rozwoju. Oczekiwania, które zastępują realne działania i uważne widzenie tego, co nas otacza.\nObserwuję moich bliższych i dalszych znajomych, którzy zaczynają biegać. Z jakiegoś powodu są przekonani, że jak już biegają, to musi być krew, poty i łzy. Tak, trudne treningi się zdarzają, ale nie codziennie! W sporcie (amatorskim i zawodowym) to spokój i wytrwałość robią robotę, a nie wyimaginowane „życiówki” na każdym treningu.\nNie każdy jest w stanie pokonać od razu 1 km biegiem, ale prawie każdy jest w stanie zrobić to marszem. Po kilku (lub kilkunastu) treningach można zacząć powoli truchtać, a z czasem - wydłużać biegowe odcinki.\nLudzie spodziewają się od sportu zalewu endorfin i ekstremalnych doznań. To tak nie działa, a przynajmniej nie na dłuższą metę. Bieganie nie dostarcza „mocnego uderzenia”. Nie można go porównać do skoku na bungee (o ile można to w ogóle nazwać sportem), czy jazdy na snowboardzie. Jednak biegając, jest możliwość zostania ze sobą sam na sam, wyciszenia, poukładania sobie wielu spraw, które do tej pory były zaniedbywane.\nWspółczesny człowiek na co dzień nie daje sobie czasu na bezczynność. W kolejce na poczcie przegląda internet, w autobusie czyta książkę, a w wolnej chwili w domu włącza się komputer lub telewizor. Bieganie „skazuje” na usłyszenie własnych myśli. To na początku może być trudne, jednak praktykowane na co dzień, przynosi ogromne korzyści.\nNie znając możliwości swojego ciała, początkujący bardzo często panikują przy pierwszej zadyszce. W rzeczywistości zazwyczaj stać nas na dużo, dużo więcej, niż myślimy. Warto w spokoju przetrwać kryzysy i robić dalej swoje. Z czasem ciało nie tylko przestanie się buntować, ale wręcz zacznie dawać ci sygnały, że podążamy w dobrą stronę.\nInaczej, czyli jak? Lżej, przyjemniej? Niestety lata zaniedbań zbierają żniwa. Brakuje tchu, pojawiają się "zakwasy". To jednak mija, a w zamian za to pojawia się lepsze samopoczucie i satysfakcja z wykonanej pracy.\nWiele zależy od naszej dotychczasowej formy. Jeśli niewiele robiliśmy, mamy pracę siedzącą, to trzeba się przygotować na bardzo powolny proces. Na początek warto wdrożyć marsze (najlepiej 3-4 razy w tygodniu po 1 godzinę), z czasem przeplatać je ze spokojnym truchtem. Gdy już czujemy, że nasza forma rośnie, mniej maszerujmy, a więcej chodźmy.\nJednak nie tylko bieganiem biegacz żyje. Każdy, kto chce uniknąć kontuzji, musi wdrożyć ćwiczenia wzmacniające. Tutaj znajdziesz przykładowy zestaw ćwiczeń.\nCzy jesteś biegaczem?\nNie, ale planuję zacząć biegać