Światło w ruinach - Wikiźródła, wolna biblioteka\nTytuł Światło w ruinach\nŚWIATŁO W RUINACH.\n Długo, z twarzą zanurzoną w pysznie haftowanej poduszce, leżała na szezlongu, a wyprostowała się tylko po to, aby cienką chusteczką otrzeć zapłakane oczy, białe ręce załamać i znowu płakać. Teraz łzy jej nie lały się, jak przed chwilą, strumieniem obfitym, lecz rzadkiemi kroplami spływały po pięknym owalu policzków, padały na stanik, obciskający zgrabną kibić i, jak drobne brylanty, świeciły w puchu zdobiących go koronek. Dokoła niej, z pod lekkich zasłon, na dwie lampy zarzuconych, rozlewało się miękkie światło, w którem pobłyskiwały złocone ramy obrazów i majaczyły barwy i kształty wytwornych sprzętów. Albumy w bogatych oprawach, wazy majolikowe, drobiażdżki pozłacane, srebrne, rzeźbione przyozdabiały stoły i kominek, u okien kwitły białe i czerwone kwiaty. Za oknami, przelatywały świszczące wichry ze śnieżną zamiecią, brzęczały dzwonki u sanek, rozlegały się gwary uliczne; tu — było ciepło, cicho i samotnie.\nZanadto ciepło, cicho i samotnie. Powietrze, napełniające te cztery piękne ściany, miało w sobie coś z cieplarnianej parności, która zapewne ułatwiała rozkwit roślinom, lecz utrudniała oddech, cisza zaś i samotność były tak zupełne, jak gdyby na znaczną odległość dokoła nie było żadnej żywej istoty. Za poroztwieranemi drzwiami panowała ciemność, z której nie wychodził szelest najlżejszy: ani rozmowy, ani śmiechu, ani dziecka, ani zwierzęcia, ani domownika, ze śmiałem stąpaniem i poufałą twarzą. Na kominku, za przezroczystą, żelazną kratką, stosik zgrabnie porąbanych drewek, dawno znać tam leżący i — nie zapalany.\nOd lat kilku, to jest od czasu, w którym, po nieśmiałych zrazu błyskach uczuwania, że nie jest szczęśliwą, po niezliczone razy postanawiała, że nigdy głośno, ani pocichu na los swój narzekać, ani pętami jego niecierpliwie a bezskutecznie wstrząsać nie będzie, w umyśle jej istniał niewyraźny, nie dobrze określony, ale ponętny dla niej ideał męztwa, cierpliwości, dumnego i milczącego znoszenia ciężarów życia. Ideał ten w wyobraźni jej powstał z kilku żywych wzorów w dzieciństwie widzianych, z kilku książek, które ojciec jej, — zanim na wieki oczy zamknął, — przed jej oczy nasunął; pragnęła teraz stosować do niego swoją duszę, ale nie mogła. Była to biedna dusza kobieca, wrażliwa i niespokojna, mieszkająca w ciele, do którego nie przyznałby się żaden stoik. Pomimo więc wielokrotnych postanowień, że nad sobą roztkliwiać się nie będzie, płakała znowu serdecznie i roztkliwiała się rzewnie.\nWspomniała swoje umarłe złudzenia i radości; poumierały one w sposób różny. Dwoje drobnych dzieci po prostu, nagle i brutalnie zabiła śmierć; miłość człowieka, którego kochała i z którym związała życie, umarła nie wiedzieć dla czego, bez żadnej jej winy, za sprawą zmiennej natury ludzkiej, lub koniecznego rozejścia się dwóch, nie zgadzających się, istot; uciecha z posiadanego bogactwa stopiła się w przyzwyczajeniu i doświadczeniu, że ani karetą serdecznych łez otrzeć, ani z majolikową wazą poufnie gawędzić, ani łakociami najwyborniejszemi gorzkiego smaku zgryzoty zatrzeć niepodobna.\nUrok świata, — świata, strojącego się, tańczącego, grającego, paplającego, jedynego świata, który znała, — zniknął dla niej bez śladu, odkąd się przekonała, że ubierać się, tańczyć i paplać z sercem bolącem nie ulgą jest lub uciechą, ale męczarnią. Miała lat niespełna trzydzieści, a życie wydawało się jej już skończonem. Była osieroconą matką, opuszczoną żoną, kobietą światową, do świata rozczarowaną. Jedynemi nawet uczuciami, które budził w niej ten potwór, były: żal i gniew. Czyliż bowiem nie ten świat właśnie odebrał jej serce i obecność ukochanego człowieka, porwał go urokami swemi, upoił, zepsuł? Czyliż nie jego mieszkanką i doskonałą przedstawicielką była ta kobieta, dla której on ją opuszczał, ranił, obrażał, przy której znajdował się i teraz, na której wspomnienie krew żalu i upokorzenia serce jej zalewała?\nO, ten wdzięk kobiecy, tak bardzo w tym świecie sławiony, a który osłania tyle oszustwa i okrucieństwa! O, te wykwintne, woniejące buduary, w których, za spuszczonemi u drzwi i okien firankami, dwie istoty bezkarnie dokonywają nad trzecią morderstwa! O, te wieczne rozmowy motyle, żarty wesołe, półsłówka słodkie, marzenia przy muzyce, zmiany mody, rozkazy zwyczaju, wśród których dusze ludzkie tracą z oczu wszelką linię, wiodącą do czegokolwiek innego, niż do użycia! O, nakoniec, te stoły gry co wieczór otwarte i przy których on siaduje, ilekroć nie może siedzieć u boku tej kobiety! Jak ona to wszystko znienawiedziła! jak głęboką dla tego wszystkiego powzięła wzgardę! Tej nienawiści i wzgardy nauczyło ją nieszczęście, odbierając jej zarazem rzecz jedyną, w której znaleźćby mogła uciechę i ratunek — to jest: chęć użycia i zabawy. Nie; może inne czynić to mogą, ale jej niepodobna bawić się jeszcze pośród ludzi, gdy już raz w ich dobroć, szczerość, wartość wierzyć przestała, gdy ci ludzie, bezpośrednio lub pośrednio wydarli jej jedyny skarb, do którego przywiązywała cenę i który mógł cenę życiu jej nadać — ciepło domowe i szczęście serdeczne...\nOd dzieciństwa słyszała, że szczęście kobiety, jej obowiązek, cnota, dostojność — to miłość i macierzyństwo. Czy dla tego, że od dzieciństwa tak ją nauczano, czy że w sposób tej nauce odpowiedni utworzyła ją natura, ale istotnie miłość i macierzyństwo były jedynemi źródłami, z których biły jej: szczęście, cnota, dostojność. Teraz te dwie jedyne, dobre wieszczki jej życia umarły, znikły — i cóż?\nGdy śliczne, drogie główki dziecięce zasuną się na wieki w cienie zaświatowe, a serce blizkiego, drogiego człowieka, ulotni się w płomieniu innych uczuć i rozkoszy — cóż? Przyjąć od świata nową miłość, tak, jak się od krawca przyjmuje nową suknię... cha, cha, cha! A jeżeli tamta tak mocno w pierś wrosła, że nic, nic już wyrwać jej nie zdoła? Albo jeżeli małość i kruchość tamtej zabiła wiarę w wielkość i trwałość jakiejkolwiek innej?\nZerwała się z szezlonga, obu dłońmi pochwyciła się za głowę i parę razy piękny salonik przebiegła. Puszysty kobierzec tłumił szelest jej kroków; w zamian serce biło i pierś oddychała głośno.\n— Co mi pozostało? czego spodziewać się jeszcze mogę? Co uczynię ze swojem sercem, z czasem, ze wszystkiemi temi dniami, miesiącami, latami?... Dni, miesiące, lata stanęły przed oczami jej wyobraźni w postaci długiej galeryi, zdobnej w złocenia i rzeźby, ale tak pustej i tak zimnej, że aż dreszcz nią wstrząsnął...\nGdy odjęła ręce od głowy i twarzy, znalazła się przy stole, na którym, pod światłem lampy, leżała rozwarta książka. Czytała ją przed godziną, a na stół rzuciła wtedy, gdy on wszedł do jej pokoju i z nieznośnym dla niej uśmiechem człowieka, który w braku cieplejszych uczuć zmusza się do obowiązkowej uprzejmości, na cały wieczór ją pożegnał. Teraz przypadkiem wzrok jej padł na trzy czarne wiersze:\nCzemuś ty mi, życie,\nNie dało do ręki\nPrędko odwróciła się i znowu kilka razy salonik przebiegła. Tak. O, jak ci poeci odgadywać umieją udręczone dusze ludzkie! Tak; dla czegóż nie jest ona chłopką, która »srebrny sierp« z ręki wypuściwszy, u wesołego, ludnego ogniska zasiada, z ciałem strudzonem, lecz z sercem spokojnem? Jej ciało mogłoby słodki spoczynek znajdować na tych miękkich kozetach, fotelach, szezlongach; ale skoro miota nim burza serca, skoro nigdzie znaleźć nie może spokoju, cóż jej z kozet, fotelów i szezlongów? Gorzko zazdrościła małym, biednym, spracowanym, i namiętnie przeklęła swoje bogactwo...\nZnowu wypadkiem znalazła się przy stole i wzrok jej upadł na czarne słowa:\nCzemuż z mego czoła\nPot nie spłynął rosą?...\nZe wzniesionemi oczyma stała przez chwilę zamyślona, aż obejrzała się dokoła. Cokolwiek robić! do potu czoła cokolwiek robić! Robotą napełnić czas, uśpić pamięć, ostudzić wstyd istoty opuszczonej, sponiewieranej i — ach, nikomu na całej wielkiej ziemi niepotrzebnej!\n Ostatnia myśl znowu pierś jej wzdęła łkaniem...\nDzieci w wiekuistych cieniach grobu, on... tam; brat, siostry — daleko i w przestrzeni, i w uczuciach... Jakże wszystkie węzły rozluźniają się — i przez oddalenie, i przez nierozłączne połączenie!\nMa brata, siostry, męża — i zarazem ich nie ma. Wszyscy na świecie zosobna i każde dla siebie żyją; ona nie chce tak żyć, a jednak musi, bo nikt na wielkiej ziemi jej nie potrzebuje. Co robić?\nPrawie nieprzytomnym od rozpaczy wzrokiem salonik przebiegła. Czytać?.... Ach, tyle już dziś, wczoraj, przez nieskończoną liczbę dni czytała — i cóż z tego? Ten haft pajęczy kończyć?... Ileż już podobnych wykończyła! — i cóż z tego? Ozdobne pianino u ściany stoi, świece tylko w świecznikach zapalić, nuty rozłożyć i grać! Przez ileż lat, dni w latach, godzin w dniach grała, ślicznie grała — i cóż z tego? Nic, nic! Po za tem także nic... Rozpacz jej zmieniała się w bezbrzeżną nudę, która, jak mgła z bagniska, wybucha z wyrazu: nic! Gdyby ktokolwiek przyszedł, ktokolwiek choć trochę miły i zajmujący!\nPanująca dokoła cisza i samotność przerażać ją zaczęły. Jak ona z temi dwiema jedynemi towarzyszkami przebędzie ten nieskończenie długi wieczór zimowy? Wiedziała z doświadczenia, że nieustannie pogłębiać one będą jej ciemne myśli, drażnić rany — i gdy wybije godzina spoczynku, położą się obok niej na noc bezsenną i okropną. Gdyby jakiekolwiek wrażenie z zewnątrz, jakakolwiek twarz choć trochę miła, rozmowa choć trochę zajmująca, przerwały jej sam na sam z przeszłością i przyszłością, z których pierwsza budziła w niej żałość, druga nudę i trwogę! Czy wezwać kogo?... Na jej wezwanie przybiegłoby śpiesznie mnóstwo ludzi: nie byłaż bogatą? Zaśmiała się... Może która z przyjaciółek?... Zaśmiała się znowu.\nBył przecież niedaleko człowiek, w którego szczere i gorące uczucie wierzyła. Myślała, że najpewniej było ono, tak jak wszystkie inne, złożone z jednej cząstki miłości dla niej a dziewięćdziesięciu dziewięciu samolubstwa, z jednej cząstki szlachetnych uniesień, a dziewięćdziesięciu dziewięciu grubych pożądań. Ten człowiek, jak zresztą wszyscy inni — nie przestał jeszcze jej kochać, dla tego, że jeszcze jej nie posiadł; czasem troszczył się o jej szczęście, zawsze pragnął swojego, niekiedy myślał o jej duszy, zawsze o jej ciele.\nW tym pozornie drogocennym klejnocie, za jaki poczytywaną jest miłość, ona dojrzała silną domieszkę podłego kruszcu; na dnie tego kryształu widziała i ciężkie krople mętów... Jednak w obecnej chwili, zajmujący ten człowiek kochał ją; było to niewątpliwem. Same pozory ideału pociągały ją i chwilami zachwycały. Niejedną godzinę spędzoną z nim porównać mogła do błysku słońca wśród dnia chmurnego, do kwiatu na drodze wyjałowionej.\nWięc cóż? więc gdyby w tej chwili przyszedł?... Pewno, pewno byłaby dla niego szczerzej, niż kiedykolwiek dotąd, uprzejmą, serdeczną. To, że jest takiej właśnie miłości przedmiotem, i to złudzenie napełnia ją rozkoszą, dopóki nie przeminie. Może przyjdzie! Wszak niedawno, w dziwnej chwili, w której czuła niepojęte pomieszanie rozpaczy z nadzieją, zwątpienia z żądzą wiary, powiedziała mu — czuła sama, że drżącemi usty — iż ze wszystkich znanych jej ludzi jego jednego chciałaby widywać często. On, na podziękowanie, nizko pochylił się przed nią, a gdy podniósł głowę, ujrzała, że twarz jego była oblana światłem niewymownego szczęścia...\nWprawdzie to samo światło widywała niegdyś na twarzy tego, którego sama tak niezmiernie, tak czule kochała. Wprawdzie wie o tem, że to światło nie służy wyłącznie do zapalania świętych ogni i że prędzej lub później zgasnąć musi... jednak, na widok jego, zdawało się jej — przez mgnienie oka — że jest jeszcze świeżą, ufną, nieświadomą zasadzek i zawodów.\nWięc cóż, gdyby przyszedł teraz? O, niech przyjdzie! Czuje, że głowę pochyli na jego ramię i z wahaniem, lecz także z rozkoszą wyszepce: przyjacielu! Zbyt dobrze ludzkie stosunki przejrzała, jakim zazwyczaj bywa koniec takich przyjaźni, na jakie niebezpieczeństwo wystawi ją jego namiętność przez jej czułość ośmielona. Mniejsza o to! Alboż będzie pierwszą?... dla czegóż ma być wyjątkiem?... Czy ten... który teraz w jakimś buduarze lub w jakiejś sali gry wybornie czas przepędza, nie rozciął naprawdę łączącego ich węzła, nie uczynił z ich przysięgi i przyrzeczeń kłamstwa, z ich związku kłamstwem nadzianej formy? Czy doprawdy powinna szanować to, z czego uciekła wszelka prawda?... Czy z innej gliny, niż wszystkich ulepiła ją natura? Czy jest aniołem i dźwiga na sobie ciężar spełniania na ziemi posłannictwa anielskiego? Marzyła wprawdzie o anielskiej dobroci i stoickiej cnocie, — ale teraz śmieje się z tego... Cierpi i pragnie pociechy, tak, jak wszyscy. Utraciła szczęście i pragnie choć cząstkę, choć złudzenie jego odzyskać, tak, jak wszyscy...\nWięc cóż?... więc coraz niecierpliwiej oczekuje przybycia człowieka, przez którego jest kochaną i którego obecność, uczucie, rozmowa dają jej miłe wzruszenia; coraz gorętszemi barwami wyobraźnia przed nią malować zaczyna te godziny, które spędziłaby z nim, gdyby przyszedł. Może przyjdzie?... O, niech przyjdzie!... I niech stanie się, co stać się może, lecz niech czyjeś serce, choćby krótko, ale mocno dla niej uderza, i niech ona będzie, choćby pobladłym, ale ciepłym promieniem czyjegoś serca! Niech ten nieskończenie długi wieczór, który stoi przed nią, jak grobowo milcząca mara, niepostrzeżenie i łagodnie stopi się w poufałej, przyjaznej rozmowie; a gdy jutro budzić się będzie, niech na »dzień dobry« usta jej pocałuje jakakolwiek, choćby w splamionej sukni przybywająca — nadzieja!\nTeraz drżała od niecierpliwości i, pośrodku saloniku stojąc, kilka razy z cicha imię jego powtórzyła: Oktawian! jak to przypadało do jego wyniosłej, cokolwiek egzotycznej postaci!...\nDzwonek zabrzmiał w przedpokoju. To on, on niezawodnie!... Ale jakże nieśmiało i słabo brzmi ten dzwonek: znać, że poruszyła nim ręka drżąca od wzruszenia! O, drogi, przybywaj! Czyliż nie wiesz, że czekam cię, jak ratunku.\nWe drzwiach ciemnego pokoju, w ramach ciężkiej portyery stanął lokaj i wymówił nazwisko...\nAch! znowu zawód i jakiż śmieszny!\nZamiast oczekiwanego, zamiast tego młodego, zajmującego człowieka, dla którego serce jej uderzyło — ten stary nudziarz!...\nGniew strzelił jej z oczu i niesmak wykrzywił usta. Już, już miała rzucić krótki wyraz: — Nie przyjmuję! — gdy uczuła skrupuł i zawahała się. Ten zidyociały starzec był niegdyś przyjacielem, bardzo kochanym przyjacielem jej ojca; znała go od dzieciństwa; przychodząc do niej, przebył kilka długich ulic, w taki zimny, wietrzny wieczór... Nie miała z nim nic wspólnego; nudziła ją dziwaczna rozmowa, którą z nim prowadzić musiała, nie rozumiała nawet, po co przychodził niekiedy i jaka stąd dla niego wyniknąć mogła przyjemność lub korzyść: niemniej, niepodobna było odmówić mu, ilekroć przyszedł, kilku godzin na jednym z foteli jej spędzonych, niepodobna szczególnie dziś, w taki wieczór od progu odprawiać! Wolałaby już być samą, niż mieć przed sobą tę smutną ruinę człowieka, — ale dla starości i dawnych stosunków z jej ojcem musiała niejakie względy zachować.\nNiech tam zresztą! Jedna gorzka kropla mniej lub więcej w tym kielichu, z którego pije! Powinna była przecież wiedzieć, że jej nic miłego, czy radosnego spotkać nie może, a jeżeli spodziewała się tego, raz jeszcze była naiwną i łatwowierną. Za karę, że taką była, cierpliwie zniesie nową, parogodzinną nudę, która do niej w postaci gościa tego przybywa.\nW przyległym pokoju dał się słyszeć szelest nóg, z trudnością posuwających się po posadzce; we drzwiach stanęła ciężka, przygarbiona postać, z rękami wspartemi na lasce i włosami, które w cieniu bielały jak mleko, czy jak srebro, — zarazem głos nieśmiały przemówił:\n— Dobry wieczór, Sewerko!\n— Dobry wieczór dziaduniowi — odpowiedziała i, nie podchodząc ku drzwiom, ręką ukazała gościowi jeden z foteli stół otaczających:\n— Niech dziadunio wejdzie i usiądzie, bardzo proszę!\nPowiedziała to grzecznie, ale ozięble.\nStała przy stole wyprostowana, z obojętnem spojrzeniem i nieco zaciśniętemi ustami. Ręki wchodzącemu nie podała; nie czyniła tego oddawna, bo jego ręka z wyschłą, chropawą skórą i czarnemi obwódkami u końca palców, sprawiała jej przy dotknięciu niemiłe wrażenie.\n Wcale zresztą nie widziławidziała przyczyny, dla którejby miała ten przymus sobie zadawać. Alboż on mógł uczuwać i rozpoznawać różnice i odcienie w obchodzeniu się z nim ludzi? Wszystko mu było jedno: byle przyjść i posiedzieć tu trochę — niewiedzieć czego! Tego mu też nie wzbraniała. Niecierpliwiła ją powolność, z jaką przybliżał się do wskazanego miejsca; ale, oprócz zaciśnięcia ust, nie okazywała niczem tego zniecierpliwienia: ze skrzyżowanemi u piersi ramionami czekała i myślała.\nMyślała, że stosunki i słowa ludzkie są zawsze tylko formą, kłamstwem wypełnioną. Bo jakimże starzec ten był dla niej dziaduniem i dlaczego wzajemnie nazywał ją zdrobniałem imieniem? Krwią zawsze byli dla siebie obcy, a pewne cieplejsze uczucia łączyły ich już bardzo dawno temu, kiedy ona jeszcze była malutką dziewczynką, a on prawie nierozłącznym jej ojca towarzyszem. Wtedyto nadała mu tytuł »dziadunia«, a on ją »Sewerką« nazywał, i wtedy też te poufałe nazwy wyrażały prawdę. Potem przez wiele lat mieszkała daleko stąd i nie widywała go wcale, a kiedy znowu tu przybyła i widywać go zaczęła, on zobojętniał do wszystkiego na świecie, ona dla niego, i tylko te dawne nazwy pomiędzy nimi pozostały, będąc już niczem więcej, tylko pustemi dźwiękami...\nPrawie nie odrywając nóg od kobierca, ciężko, z trudem je posuwał, głucho stukając laską, którą się podpierał, trochę sapiąc, a trochę stękając, doszedł nakoniec do wskazanego mu miejsca i z trudnością usiadł. W skąpem świetle przyćmionej zasłoną lampy, trochę zdaleka, wydawać się mógł raczej ciężkim klocem w brudną odzież odzianym i u wierzchu srebrnemi włosami nakrytym, niż żywym człowiekiem. Przygarbione jego ciało miało ciężką i sztywną grubość, nie wskutek otyłości, ani bujnego rozrostu kości i muskułów, ale wskutek ogólnego zbezkształtnienia całości, a ciążenia ku dołowi składających ją części. Przód poplamionego surduta przysypany był żółtym pyłem, może od tytoniu pochodzącym; szyję otaczał rąbek kołnierza, który przed wielu dniami musiał być białym; skóra rąk, na lasce wspartych, świeciła tak, jak gdyby była pociągnięta lakierem, a końce palców w smudze światła silnie uwydatniały się czarnemi obwódkami. Z pochyloną głową i oczyma w stół utkwionemi — milczał. Ona także przez chwilę jeszcze milczała i myślała, że mógłby przecież myć się staranniej i nosić czystszą odzież. Nie brakowało mu wcale środków do życia i chociaż majątek posiadał nieduży, takim nędzarzem, na jakiego wyglądał, nie był jednak. Skąpstwo zapewne, często czepiające się starości, zatracenie wszelkiego estetycznego zmysłu, zidyocenie było tego powodem.\n— Szkaradną dziś mamy pogodę! — przemówiła głosem, w którym była oschłość znudzenia i obojętności.\nPodniósł twarz i wzrok przenosząc ze stołu na nią, odpowiedział:\n— A tak, pogody bywają różne.\nPrzytem ręką uczynił giest taki, jak gdyby chciał nim wyrazić, że te różne pogody wcale go nie obchodzą.\n— Że też dziadunio w taką śnieżną zawieję wychodzi z domu!\n— Z jakiego tam domu!\nI znowu giestem ręki objawił dla domu takąż jak i dla pogody obojętność.\n— Jakże zdrowie? — zapytała jeszcze.\nZ tem samem, zawsze lekceważącem machnięciem ręki, odpowiedział:\n— Co tam zdrowie!\nPomyślała, że stanowczo znajduje się wobec zupełnego idyoty, i uczuła zalewające ją całe morze nudy. Co ona z tym słupem przez parę długich godzin robić będzie!\nGdybyż prędzej przyszła pora podania herbaty! Zwykle odchodził zaraz po herbacie, nie dla herbaty zresztą tu przychodząc, bo wiedziała o tem, że mógł pijać własną. Przyjemność rozmowy pewno nie była także przyciągającą go tu przyczyną; nigdy innej, niż teraz, nie prowadzili.\nNałóg niejako uprzejmości, sam fakt, że miły czy niemiły, ale był gościem w jej domu, zmuszał ją do prowadzenia jakiejkolwiek rozmowy.\nPo chwili więc milczenia powiedziała mu, że od kogoś, kto czasem go widywał, słyszała, że przed kilkoma tygodniami był chorym.\n— Głupstwo! — odpowiedział. — Reumatyzm w nogach gorzej dokuczał i wolności żołądka byłem dostał... pewno od tego nieświeżego mięsa... Już przeszło.\nNieprzezwyciężony i do ukrycia niepodobny niesmak usta jej wykrzywił.\nCała jej wykwintna natura i wszystkie przywyknienia wzdrygnęły się przeciw musowi słuchania o takich niemożliwych rzeczach.\nUmilkła i siedziała ze spuszczonemi oczyma, aż usłyszała głuchy stuk upadającego na kobierzec przedmiotu, podniosła powieki i ujrzała widok, który znowu wydał się jej śmiesznym i wstrętnym. U stóp gościa leżała laska, którą przed chwilą z rąk wypuścić musiał, a teraz podnieść usiłował nadaremnie. Całą połową ciała naprzód pochylony, silił się dosięgnąć ręką leżącego na ziemi przedmiotu, ale przeszkadzały mu sztywność członków i poręcz fotelu; więc tylko srebrem połyskujące włosy i plamy, okrywające plecy surduta, na światło lampy wystawiał, szamotał się, sapał, stękał i wciąż, po niejednokrotnem niepowodzeniu, laski swojej ręką dosięgnąć próbował. Było to żywe ucieleśnienie śmiesznej niezgrabności, połączonej z dziecinnym zaciętym uporem.\nOna patrzała na to z uśmiechem, w którym jednak było daleko więcej niechęci i wzgardy, niż rozweselenia.\nNagle — niewiedzieć, jak i dlaczego, uczuła wcale co innego, niż niechęć i wzgardę. Było to podobne do nagłego ukłócia w serce, a potem do ożywiającego się w jej wnętrzu, pośród innych, miękkiego jakiegoś głosu. Nie zastanawiała się zresztą nad tem, co uczuła, ale prędko wstała, kilka kroków postąpiła i, laskę z ziemi podniósłszy, gościowi ją podała.\nNigdy jeszcze nie widziała takiego zdziwienia, jak to, które wtedy napełniło jego oczy. Drobna przysługa, od niej otrzymana, tak niezmiernie go zadziwiła, że przez chwilę, końcami palców tylko dotykając podawanej laski, w nawpół zgiętej jeszcze postawie, patrzał na nią i przemówić usiłował, ale nie mógł. W zamian i jego oczy ze źrenicą błękitną, po zżółkłych białkach pływającą, i cała twarz z wielkiem, szlachetnie zarysowanem, głęboko zoranem czołem, z obwisłemi policzkami i źle ogoloną, więc krótkim, białym włosem porosłą brodą, zdawały się z nieśmiałem i bezgranicznem zdziwieniem wołać:\n— »Co to?... jak to?... Mnież to upuszczony przedmiot z ziemi podniesiono?... Mnież to spotkało?...«\nOdchodziła już ku swojemu krzesłu, gdy posłyszała głos chropawy i nieśmiałością stłumiony, który po kilkakroć wymówił: Dziękuję! dziękuję! — a po chwili, z głuchem uderzeniem laski o kobierzec i przytłumionym, krótkim śmiechem dodał:\n— To mój syn!\nZrozumiała, że tem imieniem laskę swoją obdarzał i w myśli jej zakręcił się wyraz: »biedak!« Jakże biednym być potrzeba, aby tak niezmiernie zdziwić się otrzymaniem tak drobnej przysługi, a kawał drzewa nazywać synem!... Czy jej tylko się tak zdaje, czy istotnie słyszała coś kiedyś o jego synie?... Tak, tak; miał on syna... W tej chwili nawet, jak niewyraźny cień, kędyś daleko w przestrzeni i czasie staje przed nią wysmukła młodzieńcza postać: przypomnienie z lat dziecinnych! Obszerny i ozdobny gabinet jej ojca, do którego, ze swobodą pieszczonego dziecka, wbiega mała dziewczynka i zatrzymuje się u progu, onieśmielona tem, że oprócz ojca i przyjaciela jego, którego widuje codzień i dziaduniem nazywa, znajduje tam jeszcze nieznanego sobie młodzieńca. Ojciec jej łzy ma w oczach; ona widzi to wyraźnie, zaś dziadunia odrazu nie poznaje nawet, taki zmieniony. Myślałaby, że przed chwilą płakał, bo zaczerwienione ma powieki, ale skądinąd promienieje od radości i taki z czegoś dumny! Spostrzegł ją, zwykłym sobie pieszczotliwym giestem ku sobie przywołał i młodzieńca, który o czemś z cicha, ale prędko do jej ojca mówił, wskazując rzekł: »To mój syn!syn!«\nTeraz gruby, sękaty kij nazywa synem. Straszna zamiana! Ale co stało się z tamtym? Chciała już zapytać o to, lecz nagle przypomniała sobie, że zdaleka, niedokładnie słyszała o czemś tragicznem... Było to także w czasie jej dzieciństwa, niewiele potem, gdy tego młodzieńca widziała. Wkrótce też utraciła ojca, odjechała daleko... nie wiedziała więc dokładnie, ani co, ani gdzie, ani jak, ale wiedziała, że odrazu, nagle zapytywać o to nie należy.\nTo miękkie uczucie, którego doświadczyła, gdy starzec ciężko szamotał się i stękał przy podnoszeniu laski, wzrosło i spotężniało.\n Podniosła wzrok i jakże zdziwiła się widokiem gościa, gdy, nieco naprzód podany, z głową tak pochyloną, aby stojąca na stole lampa widzieć mu jej nie przeszkadzała, — wpatrywał się w nią uporczywie i ze szczególnym wyrazem. Więc te zagasłe i głębokiemi zmarszczkami otoczone oczy, mogły mieć jeszcze jakikolwiek wyraz? Teraz miały bardzo dziwny i niespodziany; bardzo wyraźnie malowała się w nich: litość. On, on, litować się mógł nad kimkolwiek, zwłaszcza nad nią! Przecież w niej przed chwilą to samo uczucie powstało względem niego!\nKiedy wzrok podniosła i spotkały się ich spojrzenia, głową trząść zaczął, a bezbarwne wargi, krótkim siwym włosem porosłe, kilka razy otworzyły się i zamknęły. Chciał coś powiedzieć, ale nie śmiał; nieśmiałość była panującą cechą w wyrazie jego twarzy, w ruchach i głosie. Nakoniec z cicha, zuchwałością własną strwożony, dwa razy wymówił:\n— Zawsze sama! zawsze sama!\nUszom swoim wierzyć nie chciała. Więc on mógł jeszcze cokolwiek postrzegać i pamiętać! Ale dotknął głębokiej, tajemnej rany, do której nikomu w świecie przybliżać się nie pozwalała, więc sztywno i trochę niechętnie odrzekła:\n — Skądże dziadunio wiedzieć może, iż jestem zawsze sama?\nJego to jej niezadowolenie strwożyło.\nCiszej jeszcze i nieśmielej, niż zwykle, przemówił:\n— Przepraszam! przepraszam!\nI umilkszy, z utkwionemi znowu w stół oczyma, znieruchomiał; zdawało się nawet, że po jakiemś niefortunnem spróbowaniu czegoś, bardziej jeszcze, niż przedtem, ociężał, w dół opadł, zbezmyślniał.\nMógł wprawdzie wiedzieć o tem, że zawsze bywała samą, bo i zeszłej zimy i tej, ilekroć do niej przychodził, nikogo przy niej nie znajdował. Ale dziwiło ją, że spostrzegł to i zapamiętał; że, mówiąc o tem, miał w oczach i głowie żałość. Nie zwierzała się wprawdzie przed nikim, ale też nikt na ziemi nie zajmował się nią o tyle, aby zwierzenia jej wywoływać i uprzedzać je współczuciem. On pierwszy — ten zidyociały starzec, ta ruina!\nNiezadowolenie, przez dotknięcie się rany jej sprawione, zniknęło. Uczuła coś nakształt i wdzięczności zarazem i powątpiewania. Kto wie, czy w tej ruinie ciała nie płonie jeszcze, choć niekiedy, choć zdalla światełko! Wszak podobno było to niegdyś piękne światło.\nZaczęła przypominać sobie, jakim widywała go i co o nim słyszała w dzieciństwie. Był wysoki i silny, — odgadywała przybycie jego po prędkich i równych krokach na schodach. Stanęły jej przed oczami drzwi, które tyle razy z wesołym stukiem otwierały się przed jej ojcem i przed nim. Wchodzili, kończąc rozpoczętą gdzieindziej rozmowę, — mówili o rzeczach, których nie rozumiała, lecz o których wiedziała, że były ważne i mądre.\nWtedy głos jego był śmiały i dźwięczny, wymowa płynną i obfitą; nazywano go człowiekiem uczonym i wesołym, tak, jak jej ojca — bogatym i skromnym, połączenie pierwszych i drugich przymiotów za niezwykłe zjawisko poczytując.\nByło to przed... przed ilu laty?... Przed dwudziestu niespełna — tylko. Tak, drobne posunięcie się wskazówki na zegarze ludzkości; a także uderzenie maczugi dla człowieka. Tamten — garść prochu, ten — niekształtne widmo samego siebie.\nOgarnął ją dziwny smutek, z nią samą związku nie mający — i który owszem głęboką falą okrył jej własne smutki, tak, że o nich w tej chwili nie pamiętała. Zasmuciła się nad szybkiem gaśnięciem ludzi. Szybkiem będąc zawsze, bywa ono też niekiedy przedwczesnem. Tamten zgasł przedwcześnie, więc i ten także nie powinienby jeszcze... tak, najpewniej, nie powinienby jeszcze być tak zgrzybiałym. Mogła z zupełną prawie dokładnością wiek jego określić, ale dotąd nigdy jej to na myśl nie przychodziło.\nTeraz myślała, że jakkolwiek w lata był posuniętym, znała ludzi daleko starszych, którzy jednak krzepko i raźnie żyli i używali życia. Dlaczegóż więc ten nie dotrwał do możliwego kresu? Jaką była ta maczuga, która zabiła go za życia, i wcześniej, niż nakazywała konieczność natury, uczyniła z człowieka niezgrabne, zagasłe widmo człowiecze?...\nPo raz pierwszy, odkąd na nowo widywać go zaczęła, z zajęciem podniosła na niego oczy, a kiedy wpatrywała się w pochyloną głowę, w gładkie, siwe brwi nad żółtemi powiekami w ciężkie kształty i wyschłą błyszczącą skórę rąk, to miękkie uczucie, które przed chwilą ozwało się było w jej wnętrzu, nabierało mocy. Pod jego-to wpływem zapewne głos jej brzmiał łagodnie, gdy zapytała:\n— Czy dziadunio ojca mojego pamięta?\nMożna było przypuszczać, że zapytanie to obudziło go z drzemki, albo i ze snu, tak prędko głowę i powieki podniósł.\n— Co?... co?... — zapytał głosem człowieka zbudzonego ze snu, a gdy po raz drugi słowa swe powtórzyła, uśmiechnął się tak, że gdyby nie przekonanie, iż był bezmyślnym, w linii warg jego wyczytałaby łagodną i smutną ironię.\n— Czy pamiętam?... Dla czegóż miałbym nie pamiętać?... Jesteś bardzo do swego ojca podobną: masz jego czoło, oczy, nawet niektóre ruchy. Masz także jego imię.\nPierwszy-to raz, odkąd widywać go zaczęła, wymówił w jej obecności tyle słów na raz. Na myśl jej przyszło: czy wypadkiem to wielkie podobieństwo, o którem mówił, nie było przyczyną, która go do niej przyprowadzała? Był serdecznym przyjacielem jej ojca, czyżby to, co nazywa się sercem, przetrwało w nim to, co właściwie jest życiem?... Ukazanie się tego światełka w tej ruinie zajmować ją zaczęło. Miała znowu coś powiedzieć, gdy tym razem on odezwał się pierwszy:\n— Chciałbym też bardzo zobaczyć portret twego ojca. Zapewne masz niejeden. Mogłem go był mieć także, ale myślałem zawsze: później! później! będzie czas! Aż czas i — on, przeminęli...\nOna wstała, prędko przeszedłszy salon, ze ściany zdjęła miniaturę w złoconych ramach i, na stole przed gościem ją położywszy, ku miejscu swemu odeszła.\n— Ten portret nieduży jest, ale ze wszystkich, które mam, najpodobniejszy — rzekła i umilkła.\nOn milczał także; laskę oparł o kolana, a obiema rękami ująwszy ramy, portret w ukośnej nieco linii podniósł i twarz nizko nad nim pochylił. Srebrne połyski jego włosów mieszały się w świetle lampy ze złotym blaskiem ram, od których wypukło-ciemne, wyschłe jego ręce odrzynały się ostro. Znowu więc ci dwaj ludzie, po długim rozłączeniu, patrzyli na siebie: jeden martwem, malowanem, drugi zoranem, zgrzybiałem obliczem...\nW wielkiej ciszy salonu szemrał tylko jednostajny tentent zegara. Minuty płynęły; oni ciągle na siebie spoglądali i tylko siwa, ciężka głowa żywa, coraz niżej pochylała się ku malowanej. Wzroku jej dostrzedz było niepodobna, bo powieki wydawały się przymkniętemi i nawet przymykały się coraz więcej. Srebrne włosy i złote ramy połyskiwały, zegar tentnił, minuty płynęły, oni ciągle na siebie patrzyli...\nCzy tylko patrzyli?... Może widmo zdrzemnęło się nad portretem? Tak; najpewniej... drzemie. Oczy ma prawie całkiem przymknięte, oddech długi i głęboki, na bezbarwnych ustach wyraz słodkiego marzenia... Tak — zdrzemnął się i zasnął.\nŚwiatełko w ruinie — zagasło! Kobietę, która zrazu na to spotkanie dwóch przyjaciół, w postaciach zmienionych i tak smutnych, z zajęciem spoglądała, ogarnął żal i gniew. O, przerażająca zwodniczości świateł gdziekolwiek błyskających! Takie spotkanie dwu tych oblicz wydało się jej bluźnierstwem przeciw ich przeszłości, gorzkiem szyderstwem dla tego z pomiędzy nich, które zmieniło się w garść prochu, nie mając czasu zmienić się w widmo.\nNagle szybko pochyliła się naprzód i szeroko otworzyła niedowierzające oczy. Może wydało się jej tylko, że z pod przymkniętych, pomarszczonych powiek, wypłynęła duża kropla i na portret upadła? Wcale nie; bo widzi ją i teraz, w postaci wilgotnej plamki na malowanem obliczu. Siwa głowa zatrzęsła się też po razy kilka nad malowaną, a z tententem zegara, szemrzącym w wielkiej ciszy salonu, złączył się szmer słów także cichych.\n— Jakże prędko w przestrzeni przemijają ludzie, a w czasie wspomnienia o nich!\nTeraz ona wstała, prędko stół dokoła obeszła i obok niego usiadła; opierając twarz na dłoni i ku niemu ją pochylając, zapytała:\n— Długo znaliście się ze sobą?\nOn miniaturę na stole położył, obie ręce znowu na lasce oparł i nie na nią, ale w głąb nawpół oświetlonego salonu patrząc, odpowiedział:\n— Całe życie! całe życie... Razem w szkołach... jednostajne zasady i cele... Dobry był. Urodził się bogatym, mógł zostać złym, ale był dobrym. Grobowego pomnika jego nie widziałem... czy na grobowym jego pomniku napisano: był dobrym?... nade wszystko...\n— Był też podobno i uczonym?... — wtrąciła.\nGość, ciągle we wpół mroczną przestrzeń zapatrzony, odpowiedział:\n— Obaj byliśmy uczonymi... Więcej jest na świecie uczonych, niż dobrych. On był dobrym. To nadewszystko...\n— Czemże jest ta dobroć, którą tak nadewszystko cenić trzeba?...\nNie zaraz odpowiedział. Powoli przenosił wzrok z dalekiego punktu przestrzeni na nią, aż po razy kilka wstrząsnął głową i zapytał:\nSpotkała się teraz wzrokiem z jego oczyma i w głębi ich zobaczyła dalekie, srebrne światło. Raz jeszcze wstrząsnął głową i ciszej, bardzo nieśmiało, zaczął:\n— Ja wiem... i gdybyś... gdybyś chciała... ale co tam! Przepraszam! przepraszam!\nW zwykły sobie sposób skinął ręką, pochylił głowę i wpatrzył się w stół. Ona krzesło swoje bliżej ku krzesłu jego przysunęła.\n — Dlaczego zawsze tak nieśmiało mówisz, dziaduniu?... Zaczynasz mówić i nie kończysz... wchodzisz i patrzysz nawet tak, jak gdybyś się czegoś lękał... Czy to ładnie zawsze się czegoś lękać?... I czegóż lękać się Sewerki, takiej dawnej swojej znajomej?...\nMówiła to z żartobliwą pieszczotą, jak do dziecka, i jak na dziecko, patrzała na niego z uśmiechem nawpół czułym, nawpół żartobliwym.\nOn, nie patrząc na nią wcale, odpowiedział:\n— A tak, masz racyę, oddawna już jestem nieśmiały. Lękam się być natrętnym, naprzykrzyć się, znudzić... bo wszyscy obcy, dalecy... Blizkich swoich nie mam... Jednych przeżyłem, inni daleko... a obcym, dalekim stary grzyb... stary grzyb niemiły...\nPrzy ostatnich słowach usiłował zaśmiać się, ale tylko po kilka razy z wielkiem zmieszaniem chrząknął i głową pokręcił.\nOna tak blizko przechyliła się ku niemu, że twarzą dotykała prawie jego ramienia...\n— Ta Sewerka, którą znasz od tak dawna, nie jest przecież obcą i daleką...\nSiwe, gładkie i błyszczące brwi jego zsunęły się trochę i nadały twarzy wyraz surowy. Z niejaką też surowością, choć zawsze nieśmiało, odpowiedział:\n — Owszem, ona także obca i daleka... Przychodzę do niej, bo... bo... mniejsza o to! Ale kiedy przychodzę, widzę i słyszę, że myśli ona sobie: czego ten stary nudziarz chce ode mnie?...\nUczuła na policzkach płomień rumieńca. Dłonią swą okryła jedną z opartych na lasce rąk jego.\nRęka ta była zimną.\n— Zimno ci, dziaduniu?...\nZerwała się, poskoczyła szybko i uderzyła w dzwonek.\n— Herbaty! — zawołała do lokaja, który ukazał się we drzwiach, a gdy odchodzić miał, zatrzymała go skinieniem ręki i znowu pochyliła się nad gościem.\n— Może wina?\nBył bardzo zdziwiony. Usta miał wpół otwarte i osłupiałe oczy. Po chwili dopiero odpowiedział:\n— Owszem, owszem. Wino dobrze działa na żołądek, który trochę mi jeszcze dokucza... dokucza...\nZmieszał się, prawie strwożył.\n— Tylko może ambaras... przepraszam... przepraszam...\nOstatnich słów nie słyszała, bo jeszcze lokajowi wydawała rozkazy. Wzmianka o żołądku tym razem już nie sprawiła jej przykrości. Przeciwnie, wracając do drzwi, pomyślała:\n— Pewno, pewno, że byłoby mu zdrowo, gdyby pijał wino!\nPrzelotnie spojrzała na kominek.\n— Wiesz co, dziaduniu?... zapalimy sobie ogień na kominku. Będzie nam cieplej i weselej!\nChciała znowu dzwonić, ale namyśliła się.\n— Nikogo nam nie trzeba. Obce uszy rozmowie przeszkadzają. Zapalę sama!\nPrzed żelazną kratką na ziemi przysiadła i ułożony w kominku stosik drewek podpalać zaczęła. Nie udawało się jej; krzesała ogień, przykładała go do drewek — gasł ciągle. Pochylona, z całej siły dmuchała na drobny płomyk, a gdy zgasł znowu, opuściła ręce i obejrzała się na gościa, który teraz, twarzą ku kominkowi obrócony, z wielkiem zajęciem przypatrywał się jej robocie. Po bladych ustach błądził mu uśmiech żartobliwy.\n— To prawda. Pierwszy raz w życiu spróbowałam...\nMocno oparł się na lasce, aby powstać, ale ku kominkowi postąpił prędzej i rzeźwiej, niż chodził zwykle.\n — Widzisz — mówił — jakże można tak ogień rozpalać?... to się robi zupełnie inaczej. Ot, tak... Ja często sobie sam w piecu palę, kiedy tam moja gospodyni praniem, albo dzieciakami bardzo zajęta... Widzisz, jak się to robi... Oto już jest jeden języczek i drewka lizać zaczyna... dodamy mu zaraz drugi... he, coraz wyżej pełzną... coraz prędzej... No, nie ruszaj teraz drewek, bo zgasisz... Oto i płomień!\nPłomień buchnął i, obejmując drewka, strzelił wysoko.\nOna, siedząc na ziemi i słuchając trochę gderliwej mowy gościa, patrząc też na niezgrabne, ale dość rzeźkie ruchy, z jakiemi ogień rozpalał, śmiała się serdecznie. On, pochylony, wkładał pomiędzy drewka jeden jeszcze kawał zapalonej kory.\n— Śmiejesz się?... śmiej się sobie ze starego, że niezgrabny, albo tam co!... a jednak ogień rozpalony... ty zaś, zgrabna, nie potrafiłaś...\nWyprostował się z tryumfem; cała duża twarz jego, od wysokiego czoła do obwisłych policzków, jaśniała dobrym, wesołym śmiechem.\nOna poskoczyła z ziemi i w mgnieniu oka przysunęła do kominka głęboki fotel.\n— Siadaj, dziaduniu!\n I pod ramię go ująwszy, usiąść mu pomogła.\nW tej chwili lokaj wniósł przybory do herbaty.\nMały stolik do kominka przysunęła.\n— Tu herbatę pić będziemy!\nKiedy, od lekkiego wysiłku trochę zarumieniona, krzątała się około przyrządzania herbaty, — on, naprzód nieco podany, grzał ręce przed ogniem.\n— Dobrze... ciepło... Wielka to rzecz, miła rzecz: ciepło!... i w naturze i w życiu człowieka. Jadło bywa smaczne, kolor piękny, zapach przyjemny... ale ciepło nadewszystko! nadewszystko!..\nRęce z porcelanowym imbrykiem opuściła, długo na niego patrzała i z głębi serca potwierdziła:\n— Naturalnie, że prawda. Ten najlepiej wie o tem, komu zimno.\n— Dziadunio zziąbł, idąc do mnie?...\nPodniósł znowu głowę.\n— Ee, nie... kiedy się idzie, jest się w ruchu, a ruch rozgrzewa. Najgorsze zimno — w domu i w życiu.\n Ach, jak ona dobrze o tem wiedziała! Teraz zapragnęła wniknąć i w jego dom i w jego życie.\n— Dziadunio ma zimne mieszkanie?\nBiorąc z rąk jej filiżankę herbaty, odpowiedział:\n— A tak, piec zepsuty. Ciągle proszę gospodyni, aby naprawić go kazała, kilka razy nawet pieniądze jej na to dawałem... nic i nic! Ot, dlaczego?... Biedna jest... pracuje... Zająć się tem czasu nie ma, pieniądze zaś zawsze rozejdą się jakoś... wdowa z pięciorgiem dzieci... chałupkę tę tylko ma, praniem na życie zarabia... gdzie jej tam dbać o to, czy staremu grzybowi ciepło, albo też zimno!...\nWino lejąc mu do herbaty, zauważyła:\n— Nieuczciwa jakaś kobieta!\nŻywo podniósł głowę.\n— Ehe! już i nieuczciwa! jak to łatwo powiedzieć! Spróbuj stać nad balią od rana do wieczora, pięcioro dzieci odziać i nakarmić... zobaczymy, jaka będzie twoja uczciwość... ehe!\nMoże wino i ciepło ognia, pewnie jednak daleko więcej sposób, w jaki pani domu krzątała się około gościa, rozgrzewały go i szybko nieśmiałość jego topiły. Skosztowała jego herbaty, czy jest dość słodką, i dołożyła do niej cukru; wybierała z koszyka i kładła przed nim najkruchsze i najsmaczniejsze ciastka. Sama, jedno z nich chrupiąc w białych zębach, wyraz twarzy miała taki, jaki miewają ludzie przy czytaniu zajmującej powieści, albo matki, pielęgnujące trochę chore dzieci, i budziło się w niej uczucie troskliwości. Zapragnęła, aby starcowi temu było dobrze i wesoło; oczy jej błyskały i uśmiech rozwierał usta, gdy spostrzegła, że pragnieniu temu stało się zadość.\nRozgrzał się i rozgawędził.\n— Tak samo i z jedzeniem — mówił. — Raz dobrze zgotuje, innym razem choć na psa wylać! Mniejsza o to, że niesmaczne, ale niezdrowe; żołądek mi rozstraja, apetyt tracę, z sił opadam...\n— Ależ to okropne! — zawołała.\n— No, no, okropne! zaraz i okropne!.. A wiesz, co Marek Aureliusz powiedział?... »Na rozłogach przestrzeni i czasu człowiek jest punktem malutkim. Uciekającą wodą są jego rozkosze, snami cierpienia«. Śni się i prześni. Co innego ludzkość, naród... te są wielkie. Nauka jest wielką, sztuką wielką... idea... idea jest wieczną... a człowiek... mały człowiek... ot!\nOna, na nizkim taburecie siedząc, z opuszczonemi na kolana rękami, słuchała jego przerywanej trochę mowy i wzroku nie spuszczała ze wskazującego palca, który on podniósł i potrząsał nim, powtarzając słowa Marka Aureliusza.\nPowoli potem i z widoczną przyjemnością, pijąc zaprawioną winem herbatę, znowu z drobiazgami swojego codziennego życia zwierzać się przed nią zaczął.\n— To samo i z odzieżą. Proszę, aby mi naprawili, czyścili, prali, płacę za to... ale raz zrobią, dziesięć razy nie zrobią, aż człowiek przywyknie i ani spostrzeże, aż, ehe! już zrobił się niechlujem... nie z nieporządku, nie z lenistwa... i nie z ubóstwa... ale tak z opuszczenia.\nFiliżankę opróżnioną odsunął i z widocznem na samego siebie zagniewaniem ręką machnął.\n— Oto i rozstękałem się przed tobą!... A nigdy tego nie robię, bo i kogóż to wszystko obchodzić może? Ale dziecko ze mnie... podwójne dziecko!\nPrzypomnienie jakieś do głowy mu snać przyszło, bo ze wzniesionemi w górę oczyma z uśmiechem zaczął znowu:\n— Ojciec twój, Sewerko, kiedy jeszcze obaj byliśmy młodzi, śmiejąc się czasem, mawiał: »Kiedy ty, Juliuszu... — (pewno nie wiesz, że na imię mi było Juliusz?... było, bo teraz nikt mnie już tak nie nazywa!) — »kiedy ty, Juliuszu, zamyślasz się o swoich Indyanach, Rzymianach, Grekach, można ci na głowie kotlety smażyć, a pewno tego nie spostrzeżesz!« Było coś istotnie nakształt tego. Czasem do czytania i pisania zasiadając, zegar z ekscytarzem na biurku stawiałem, aby w porze jedzenia, czy spania, czy tam przechadzki, zawrzeszczał i pracę mi przerwał. Siedzę jednak, bywało, i siedzę, a pracować przestaję, dopiero gdy już wieczór zapada, albo lampa gaśnie... Patrzę na zegar, aż tu ekscytarz już sobie od kilku godzin nad samem mojem uchem przewrzeszczał, a ja nie słyszałem... Trzeba było chodzić koło mnie, jak koło dziecka, podsuwać mi wszystko, przypominać... Tak też i było. Naprzód matka, potem żona, po jej śmierci siostra jeszcze... aż wszystkie przeminęły, zaś dzieciństwo przyszło podwójne... Wrodzony charakter, starość... Jak dziecko też, około którego nikt nie chodzi, bywam często głodny, zziębnięty i... nieumyty. Ale co tam!.. Wśród rozłogów przestrzeni i czasu człowiek jest punktem malutkim; uciekającą wodą są jego...\nUlubionej snać zwrotki swoich myśli dokończył szeptem, brodę o splecione na lasce ręce oparł, wzrok utkwił w ogień.\nOna nie w niego, ale w jego życie wpatrywała się, jak w przepaść... »Wszystkie przeminęły!«\nWszystkie istoty kochane i kochające przeminęły; została praczka z pięciorgiem dzieci, po całych dniach nad balią schylona, i cztery ściany pokoju z zepsutym piecem...\nObejrzała się po swoim pięknym salonie i znowu na policzkach uczuła płomień.\n— Dziaduniu! — zawołała — niech sobie Marek Aureliusz co chce mówi, ale wszystko to jest strasznie smutne. Musisz koniecznie zmienić mieszkanie.\nPodniósł na nią zdziwione oczy.\n— Jak? co?... — zapytał — zmienić mieszkanie?... A cóżby było z wisusami?\n— Z jakimi wisusami?\nZaśmiał się także.\n— A prawda, wszakże ty nie wiesz.., No, dwóch malców tam jest, których znam prawie od urodzenia... Nazywam ich wisusami, bo swawolniki... ale miłe błazny, bardzo miłe i zdolne... Jeden do nauki wielkie zdolności ma, drugi mniejsze, ale za to do ręcznych robót majster... Kręciło się to koło mnie prawie od niemowlęctwa... przywykłem, nawet przywiązałem się... Jak przyszła pora, uczyć zacząłem... trzy godziny na dzień, regularnie trzy godziny lekcyami ich męczę... chcą, czy nie chcą, muszą! Czytają, piszą, rachują... historya, geografia... Należałoby ich do szkół... ale ja nie mogę, nie mam... matka tem mniej... więc sam z nimi dalej pójdę... Już cały plan edukacyi ułożyłem i jeżeli czasu nie zabraknie, głowy im rozwinę, sumienia rozwinę... sumienia nadewszystko!.. potem zaś niech już sami... Ehe! to moje szczęście te wisusy... to mój ratunek... gdyby nie oni!..\nMachnął ręką. Ona zdawała się uszom swoim nie wierzyć.\n— Jakto? ty, ty, dziaduniu, który niegdyś miałeś sławę uczonego, w twoim wieku... nad dwoma malcami z gminu...\n— No, a cóż?... Cóż to dziwnego...\n— Bakałarzem byłem; bakałarzem jestem. Tylko, że dawniej miałem uczniów pod wąsem, dziś dwóch malców... Co można!.. co można!.. I to szczęście... Gdybym mógł, tobym panu losowi nogi całował, że i na to jeszcze pozwala... Jakże mogę zmienić mieszkanie?... Nie mogę. Wisusy nie przychodziłyby do mnie na lekcye gdzieindziej...\nNie pił już herbaty; odsunęła więc nieco stół, porcelaną i srebrem zastawiony, a wraz z taburetem, na którym siedziała, przysunęła się ku jego kolanom; twarz na dłoni wspierając i w oczy mu patrząc, zcicha zapytała:\n — A cóż robisz, dziaduniu, wtedy, gdy wisusy lekcyę kończą i idą swawolić?\nNie przypuszczała, aby to pytanie tak silnie wzruszyć go mogło. Gładkie, błyszczące brwi jego zsunęły się i zjeżyły; całą twarz okrył wyraz prawie ponury.\n— Nic! — odpowiedział.\nAch, ona dobrze, dobrze rozumiała, jakie w tym krótkim wyrazie mieści się gorzkie i ckliwe morze!... Więc ciszej jeszcze zapytała:\n— Może czytasz?...\nPonurym wyrazem okryta twarz zatrzęsła się powoli i powoli też ręce, okryte wyschłą i połyskującą skórą, podnosiły się ku oczom, aż ich dotknęły.\n— Niema! — ciężkim szeptem wymówił — niema już tych przyjaciół najlepszych. Przeminęły!.. Od dziesięciu lat już nic nie czytałem... Nie wiem, co na świecie, co w nauce... Mam dawne książki, mógłbym mieć trochę nowych, ale patrzę na nie, jak... jak spragniony na wodę, i nie mogę...\nPani domu, obu ramionami o kolana jego wsparta, prosto w zasmuconą twarz mu patrzała.\n— Temu zaradzić można: codzień przychodzić będę do ciebie i choć parę godzin głośno ci czytać.\n On z takiem natężeniem słuchał, jakby to, co mówiła, było trudną do rozwiązania zagadką.\n— Co? co?... ty mnie... głośno czytać?...\n— Ehe! facecya!\nNa sam brzeg taburetu zsunięta, obie ręce na piersi jego położyła.\n— Jutro, idąc do ciebie, dziaduniu, zajdę do księgarni i przyniosę ci katalogi.\n— Katalogi? na co katalogi?...\n— Sam wybierzesz, co zechcesz, o swoich Indyanach, Rzymianach, Grekach...\nZasępioną twarz jego rozchmurzył i oświecił taki błysk radości, że od niego serce jej rozkosznie drgnęło.\n— Nie może być! — szeptał — nie może być!..\n— I codzień regularnie, tu, u mnie, albo tam, u ciebie, parę godzin...\nWtem usłyszała dźwięk dzwonka w przedpokoju i zaraz potem głos lokaja, który oznajmiał:\n— Pan Oktawian Darzyc!\nNawpół tylko twarz odwracając, niecierpliwie rzuciła:\n— Nie przyjmuję!\nI znowu, z dłońmi na jego piersiach położonemi, kończyła:\n — Parę godzin głośno czytać ci będę, dziaduniu!\nOn, po chwili niedowierzającego jeszcze milczenia, dłonie twarde i suche na rękach jej składając, wymówił:\n— Jeżeli to uczynisz, będzie to tak, jak gdybyś głodnego nakarmiła!..\nW głosie jego było to drżenie, które sprawiają ku gardłu podnoszące się łzy. Zsunęła się całkiem z taburetu i klęcząc, obu ramionami jego grubą i ciężką postać objęła.\n— Dziaduniu, powiedz mi, co się stało z twoim synem?...\nW wielkiej ciszy salonu szemrał jednostajny tentent zegara, pod światłem lampy błyskały złocone ramy leżącego na stole portretu; u kominka, przed ogniem, którego płomień zmieniał się powoli w żar iskrzący się i czerwony, stary, przyciszony głos opowiadał historyę, przez wszystkich zapomnianą, nie wspominaną już przez nikogo.\nOna czuła na policzkach gorętsze, aniżeli przedtem, płomienie. Tyle dni, miesięcy nawet, wiedząc, nie wiedziała i wiedzieć nie chciała.\nW obu dłoniach trzymając jego ręce, usta do nich przycisnęła i nie spostrzegła, że białem czołem zmiata żółty pył tytuniowy z poplamionego surduta.\n Godzina jeszcze upłynęła, zanim została samą.\nKiedy turkot uwożącego jej gościa powozu oddalał się w ulicy, stała pośród salonu zamyślona. Tylko co wysłuchała zegara, uderzającego północ, minął już więc ten nieskończenie długi wieczór zimowy... A gdzież podziały się owe strachy nudy i smutku, które ku niej wraz z owym gościem przybyć miały?\nPilno też jej do dnia jutrzejszego. Pragnie, aby nastąpił jak najprędzej, tyle ma pilnej roboty. Trzeba będzie zaraz po wstaniu pójść do księgarni, potem do niego... Weźmie ze sobą służącą i wraz z nią opatrzy jego odzież, aby naprawić, odnowić, sprawić zresztą, co będzie trzeba. Musi też zobaczyć, czy wygodne ma sprzęty... możeby odrazu wziąć z sobą ten wyborny fotel i tamten ciepły dywanik pod nogi... Dobrze byłoby wynaleść dla niego i urządzić ciepłe, miłe, ładne mieszkanko... cóż, kiedy wisusy na przeszkodzie stoją!\nZaśmiała się na to wspomnienie. Możeby ich do szkół... a przy nim umieścić tę biedną, niemłodą kobietę, która niegdyś nauczycielką jej była, a teraz jest prawie w nędzy. Doglądałaby go, czytałaby mu, ilekroć-by tego zapragnął i wybornie byłoby im ze sobą... Wisusy w szkolnych mundurkach odwiedzaliby go często... Aż o czterech osobach myśleć jej jutro wypadnie, — trzeba więc teraz udać się na spoczynek, aby jutro módz wstać o wcześniejszej niż zwykle godzinie.\nBiorąc świecznik, z którym do sypialni udać się miała, zcicha zanuciła i wesołością własnego głosu zdziwiona, stanęła.\nCo?... onaż-to czuje się taką lekką, rzeźwą i tak czeka jutra?... Onaż-to wesoło zanuciła?... Przecież jest nieszczęśliwą. To prawda, lecz rzecz szczególna! przez cały ten długi wieczór zimowy nie pomyślała o tem ani razu.\nI teraz nie uczuwa chęci zatapiania się myślą w swojem nieszczęściu. Z zapalonym świecznikiem w ręku stojąc, wpatruje się w coś w zamyśleniu...\nTo w ruinach jej szczęścia błyska światło ciepłe i czyste.\nTę stronę ostatnio edytowano 7 wrz 2015, 20:49.


Trolls Holiday in Harmony Pobierz Download Torrent - NAJLEPSZE TORRENTY BEZ LIMITÓW!\nTrolls Holiday in Harmony Pobierz Download Torrent\nNov. 26, 2021USA30 Min.Not Rated\n1 Gdzie można obejrzeć film Trolls Holiday in Harmony?\n2 Trolls Holiday in Harmony – Obsada\n3 Kiedy premiera filmu Trolls Holiday in Harmony?\nGdzie można obejrzeć film Trolls Holiday in Harmony?\nNa tej stronie znajdziesz ponad tysiąc filmów oraz cały film Trolls Holiday in Harmony online. Jeśli szukasz sprawdzonej strony, która umożliwi Ci obejrzenie filmu Trolls Holiday in Harmony cda? to są u nas dostępne opisy najnowszych premier filmowych takich jak np. Trolls Holiday in Harmony film 2021 zalukaj do obejrzenia bez limitu transferu w bardzo dobrej jakości. Zaglądaj na naszą stronę regularnie, ponieważ systematycznie dodawane są nowe filmy, najnowszy to Trolls Holiday in Harmony cały film . Pamiętaj, aby uzyskać dostęp do bazy filmów, należy dokonać pełnej rejestracji w serwisie. Zapraszamy do obejrzenia nowości filmowych.\nTrolls Holiday in Harmony – Obsada\nW rolach głównych zobaczymy plejadę gwiazd. Nie zabraknie jednak również nowych twarzy! Podczas castingu do filmu Trolls Holiday in Harmony bez limitu nastąpiło wiele zmian w obsadzie. Są to przede wszystkim zmiany podyktowane zmianą scenarzysty. Czy wpłynie to znacząco na jakość filmu? Pozostaje nam poczekać do premiery. Po dokładne informację zapraszamy w zakładkę obok – Obsada.\nKiedy premiera filmu Trolls Holiday in Harmony?\nKiedy film trafi do kin na całym świecie (w tym w Polsce) lub na popularne platformy streamingowe? Na ten moment nieznana jest dokładna data premiery tego filmu. Trolls Holiday in Harmony będzie dostępny dla widzów i widzek w Polsce na pewno w 2021 roku. UPDATE: Film już dostępny w naszym serwisie.\nTytuł oryginalny Trolls Holiday in Harmony\nOcena IMDb 7.3 122 votes\nOcena filmweb 7.6 35 votes


Ugotuj barszcz postny. Zobacz ceny buraków na giełdach - Wieści Rolnicze\nOwoce i warzywa Feb. 17, 2021 Romka Antczak\nSezon na buraczki trwa cały rok. Kiedy są one najtańsze, a kiedy najdroższe? Sprawdź ceny na giełdach\n- Burak ćwikłowy to po cebuli, kapuście i marchewce jedno z najważniejszych gospodarczo warzyw uprawianych w Polsce - twierdzi Anna Kurleto z Lubelskiego Rynku Hurtowego S.A. Elizówka.\nBuraki ćwikłowe z rodzimych upraw dostępne są na rynkach hurtowych przez cały rok, a ich notowania utrzymują się na stabilnym poziomie. W jakiej cenie sprzedawane są buraczki na giełdach?\nNa największym rynku owocowo - warzywnym w Polsce, w podwarszawskich Broniszach cena za kilogram tego warzywa waha się od 0,55 - 1,00 zł/kg. Utrzymuje się ona od bardzo długiego czasu. Wzrost notowań na wspomnianej giełdzie obserwowaliśmy w lipcu i wówczas cena buraczków wynosiła maksymalnie 1,50 zł/kg.\nNa rynku hurtowym Elizówka w Lublinie z kolei za buraki czerwone płacimy 1,00 zł/kg.\nOżywienie w notowaniach ćwikły nastąpiło jedynie w okresie nowalijkowym.\n- Cena buraczków w analogicznym okresie 2020 roku była taka sama, utrzymywała się na poziomie 1,00 zł/kg. Wzrost cen obserwowaliśmy w kwietniu 1,20 - 1,25 zł/kg. Najwięcej trzeba zapłacić za buraki w okresie nowalijkowym, wtedy ceny wzrastają ponad dwukrotnie i za kilogram od maja do czerwca 2020 trzeba było zapłacić od 1,55 do 2,80 - informuje specjalistka z rynku Elizówka.\nCzytaj także: Tragiczny rok dla plantatorów buraka cukrowego\nWe wrocławskim Targpiaście notowania buraczków zatrzymały się na poziomie 1,20 zł/kg. W rzeszowskim Agrohurcie natomiast aktualna cena tego warzywa oscyluje w granicach 1,00 - 1,50 zł/kg. Praska Giełda Spożywcza - tam z kolei buraki kosztują 1,00 zł/kg. Łódzka giełda Zjazdowa sprzedaje ćwikłę w workach 10- kilogramowych w cenie od 6,00 do 14,00 zł. W poznańskiej Gildii natomiast w 5- kilogramowych i kosztują 5,00 - 6,00 zł. Jak wynika z notowań giełd publikowanych na naszym portalu, na wymienionych wyżej rynkach hurtowych zwyżkowe ceny buraczków miały miejsce w miesiącach letnich.\nRozpoczyna się okres postny, w związku z tym proponujemy przepis na barszcz czerwony. KLIK


poradnik dla cukrzyk��w - strona 6 (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach\nod 79,91 zł zobacz oferty z 1 księgarni\nod 16,86 zł zobacz oferty z 12 księgarni - premiera: 2017-05-26\nNiki i Tesla to seria książeczek o sympatycznym rodzeństwie, które ma talent do eksperymentów naukowych i pakowania się w wielkie kłopoty! Opuszczony dom na końcu ulicy. Tajemnicza dziewczyna w oknie na piętrze. Podejrzany...(więcej)\nod 17,26 zł zobacz oferty z 12 księgarni - premiera: 2017-10-27\nKiedy w miasteczku Half Moon Bay wybucha plaga włamań, jedenastoletni detektywi Nick i Tesla postanawiają schwytać sprawców. Aby tego dokonać, będą musieli opracować mnóstwo nowych gadżetów i wynalazków! W...(więcej)\nPo schwytaniu gangu porywaczy i pokonaniu armii robotów jedenastoletnie rodzeństwo – Niki i Tesla Holt – marzą o krótkim wypoczynku. Czeka ich jednak trzecia zagadka. Okazuje się bowiem, że w domu ich ukochanego (i...(więcej)\n-37% Bajki terapeutyczne\nod 14,62 zł zobacz oferty z 11 księgarni - premiera: 2018-01-15\nKonwencja bajki, konstruująca świat na poły realny, na poły fantastyczny, tworzy najbliższą rozumieniu dziecka rzeczywistość. Pozwala nie tylko zapoznać się i oswoić z sytuacjami budzącymi niepokój (rozstanie z rodzicami, ciemność,...(więcej)\n-30% #Polish beauty. Przewodnik naturalnego piękna dla Polek\nod 24,60 zł zobacz oferty z 9 księgarni\n-29% Nieperfekcyjna mama\nod 19,90 zł zobacz oferty z 14 księgarni - premiera: 2016-09-14\n-30% Tęczowa książeczka\nod 17,36 zł zobacz oferty z 13 księgarni\n-30% Zredukuj wagę dzięki medytacji. 3-tygodniowy program regulujący metabolizm\nod 18,06 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2017-06-09\n-27% Radość seksu analnego\nod 25,41 zł zobacz oferty z 14 księgarni - premiera: 2014-05-20\nOdbyt, przez lata będący obiektem strachu i obrzydzenia, stanowi w rzeczywistości jedną z najbardziej zadziwiających części ludzkiego ciała. Stres i niewiedza mogą jednak przemienić odbyt ze źródła rozkoszy w bolesny ośrodek bólu....(więcej)\n-32% Opowiadania z lumpeksu\nod 11,49 zł zobacz oferty z 11 księgarni\nKsiążka zawiera sześć z pozoru bardzo zwyczajnych historii dziejących się w różnych zakątkach świata (Londyn, Paryż, kanadyjskie Chicoutimi, Kopenhaga, Nowy Jork, okolice Rovaniemi), których bohaterami są przedstawiciele wielu...(więcej)\n-29% Na tabliczkę sposób nowy,sama wchodzi ci do głowy\nod 14,13 zł zobacz oferty z 12 księgarni - premiera: 2015-11-05\n-32% To nie jest książka o seksie\nod 20,41 zł zobacz oferty z 11 księgarni - premiera: 2019-10-04\nCo czuję? Jak wygląda relacja intymna? Czym jest masturbacja? Co mówi mi moje ciało? Czym jest orgazm? Ja się zabezpieczać przed ciążą i chorobami? W książce Chusity nie ma tematów tabu: od pierwszych doświadczeń...(więcej)\n-24% Dziecko z zespołem Downa. Jaka to musi być miłość\nod 29,64 zł zobacz oferty z 10 księgarni\nPoradnik jest napisany z myślą o tych rodzicach, którzy szukają wsparcia w pierwszym okresie po narodzinach dziecka z zespołem Downa, ale również dla rodziców dzieci starszych. Przyjście na świat dziecka z zespołem Downa zawsze jest...(więcej)\n-55% Skin Beauty\nod 15,71 zł zobacz oferty z 13 księgarni\nKażde selfie poprawiasz filtrami, żeby ukryć cienie pod oczami, wypryski, zmarszczki lub pierwsze oznaki starzenia? A gdybyś tak mogła każdego dnia uśmiechać się do swojego zdjęcia #nomakeup i widzieć promienną cerę bez...(więcej)\nPomyłka jeszcze nigdy nie była tak podniecająca... Jenna Kerry ma dość: chce zostawić swojego chłopaka. Ryan żyje tylko pracą i skazuje ją na prowadzenie niemal klasztornego trybu życia. Dziewczyna pragnie zmiany, a Ryan nie potrafi...(więcej)\nPierwsza na polskim rynku książka, która wprowadza w świat BDSM i jego historię. Autorzy przeprowadzili ponad sto wywiadów z osobami skupionymi wokół sceny BDSM. Książka zawiera opisy praktyk oraz obszerne cytaty dotyczące dominacji i...(więcej)\n-20% Daj jej orgazm\nod 23,92 zł zobacz oferty z 7 księgarni\nPublikacja przeznaczona tylko dla dorosłych! Jest wiele obszarów życia, które możesz zostawić naturalnemu biegowi rzeczy, ale spraw, o których za chwilę przeczytasz, nie warto zostawiać przypadkowi czy intuicji. Za chwilę...(więcej)\n-30% Samo Sedno - Jak kreatywnie wspierać rozwój dziecka?\nod 18,75 zł zobacz oferty z 13 księgarni\n-30% Samo Sedno - Rodzicielstwo bliskości. Jak zbudować więź z dzieckiem\nod 18,75 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2013-12-13\n-25% Mowa ciała w miłości\n...czyli co zrobić, by twoja kobieta była wspaniała w łóżku. Czy jesteś najlepszym kochankiem na świecie? Doskonały, śmiały, nieskrępowany i napisany ze sporą dawką humoru poradnik dla współczesnego faceta, który pomoże mu...(więcej)\n-33% 9 małżeńskich porad, a każda warta milion dolarów\nod 12,53 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2015-04-29


Codzienny raport smogowy - 18.07. - ŚwiatOZE.pl\nKolejny dzień z czystym powietrzem, w całym kraju stężenia pyłów zawieszonych na dopuszczalnych poziomach. Czy wiecie, że gęsty smog, który występuje w Chinach może zmniejszać wydajność fotowoltaiki? W Nature Energy opublikowano informację, że jeśli lider elektrowni słonecznych zmniejszyłby zanieczyszczenie do poziomy z lat 60-tych XX wieku, kraj mógłby produkować dodatkowe 14 TWh godzin rocznie z instalacji działających w 2016 roku. Jeśli wziąć pod uwagę planowany rozwój PV, w 2030 roku byłoby to od 51-74 TWh więcej. I jak tu walczyć OZE z węglem, kiedy pyły zasłaniają słońce?\nWciąż mocno pyli pokrzywa oraz grzyby z rodzaju Cladosporium.\nDane na podstawie: tvnmeteo.tvn24.pl/alergia, 18.07. 2019.\nWarszawa: już czwartek i znów dobre powietrze 🙂 czekamy na weekend (PM10 – 16 µg/m³, PM2.5 – 11 µg/m³)\nKraków: zapowiada się słoneczny dzień z dobrym powietrzem (PM10 – 23 µg/m³, PM2.5 – 13 µg/m³)\nKoszalin: dziś zapowiadają 21 stopni C i czyste powietrze (PM10 – 6 µg/m³, PM2.5 – 5 µg/m³)\nOlsztyn: dosłownie jak wczoraj – zielono i czysto (PM10 – 8 µg/m³, PM2.5 – 6 µg/m³)\nBiałystok: jak macie w planach małe sprzątanie, to powietrze idealne do wietrzenia mieszkania (PM10 – 7 µg/m³, PM2.5 – 5 µg/m³)\nPoznań: zielony Poznań, piękny Poznań (PM10 – 19 µg/m³, PM2.5 – 14 µg/m³)


22 czerwca 2021, 09:14\n— Gravantus (@Gravantus) June 25, 2020\n22 czerwca 2021, 09:15\n@JANEK777 Akurat Nickelodeon ma wiele wspólnego z Biblią xd\n@JANEK777 tylko do oglądania tych rzeczy dzieci nikt nie zmusza a do chodzenia do Kościoła większość dzieci do wieku nastoletniego niestety jest przymuszana ;>\n@Qexi tak samo jak z chodzeniem do szkoły, myciem zębów itd.\nTo już rodzice decydują jak wychowują swoje dziecko\n@JANEK777 Jest pewien problem z tym obrazkiem. Np. Kościół Katolicki to z zasadami z Biblii i naukami Jezusa to ma tyle wspólnego co McDonald's ze zdrową żywnością.\n22 czerwca 2021, 09:35\n@Qexi To ci aktywiści powinni mieć pretensje do rodziców, a nie Kościoła. Kościół nikogo do niczego nie zmusza.\n@JANEK777 Wcale nie zmusza :D dzieci do komunii- przymus chodzenia i zbierania podpisów (jak tego nie robi to później katecheci krzyczą i straszą, Że nie pójdzie do komunii), do bierzmowania chodzenie przez 3 lata z książeczką i zbierania podpisów- u mnie ksiądz odrzucił z kilkanaście osób, bo miały mniej niż 50% podpisów. I to jest niby nie zmuszanie? Wolne żarty. Każdy ma prawo do sakramentu i nie jest ważne czy przez 3 lata był przez 50% W kościele czy nie. Nie ma w biblii takiego zapisu.\n@JANEK777 Tak tak nikt nie zmusza xD\n22 czerwca 2021, 09:50\n@Explode jakbyś był łaskaw przedstawić statystykę że pedofilia dotyczy głównie homoseksualistów. Będę zobowiązany\n@Bykunn podejrzewam, że ta statystyka jest z du..\n@Objectivo ja to nawet wiem ale jak napisał A to niech napisze B\n@Bykunn John Jay Report sobie poczytaj 80% nadużyć seksualnych w kościołach to chłopcy\ntylko na wikipedii jest po Polsku https://pl.wikipedia.org/wiki/Nadu%C5%BCycia_seksualne_w_Ko%C5%9Bciele_katolickim\n22 czerwca 2021, 09:58\n@Explode To że ktoś uprawia czynności homoseksualne nie oznacza ze jest homoseksualistą... W kościele jest ta specyficzna sytuacja że jest to środowisko niemal wyłącznie męskie, gdzie dodatkowo mężczyźni mają zakazane kontakty seksualne. Stąd występuje zjawisko tzn homoseksualizmu zastępczego, jak np w więzieniach. Nie chcesz chyba powiedzieć że spora cześć najgorszych bandziorów to homoseksualiści. A jednak w więzieniu nie pogardzą takimi stosunkami\n@konrad1661 Kościół jako prywatna organizacja może ustalać swoje zasady co do uzyskiwania sakramentów. Warunkiem przyjęcia sakramentu bierzmowania jest wyrażenie wiary katolickiej i odpowiednie przygotowanie.\n@Bykunn ale to dalej podlega pod homoseksualizm\n@konrad1661 To co napisałeś to nie przymus a wybór. Jeśli nie podobają ci się zasady tej parafii to NIKT ci nie broni pójść do innej. W dodatku do pierwszej komunii czy do bierzmowania mogą przystąpić osoby, które rozumieją to co dzieje się podczas mszy św.; uczestniczą w eucharystii i pokucie. W dodatku warunki są opisane dokładnie w prawie kanonicznym a ksiądz jest od tego by sprawdzić czy osoba je spełniła.\n@Qexi @konrad1661 Co za brednie- przecież dziecko nie jest zmuszane do chodzenia do kościoła,przyjmowania sakramentów przez Kościół , a decydują o tym rodzice a dziecko też już ma swoje własne zdanie. Halo ziemia\nKonrad piszesz o 'przymusach ' przy sakramentach- jakie to miało być pokrycie z przyjmowanym sakramentem, niechodzenie na przygotowania, nie wzgłebiania na ten temat wiedzy.. nikt nie zmusza, dziecko nie przystępuje do sakramentu- nie przystępuje do przygotowań. Może jeszcze nie powinno być np. nauk przedmałżenśkich?? xD\n@konrad1661 Ale czego Ty nie rozumiesz? Jak osoba która nie przychodzi na 50% spotkań ma dostać sakrament. Domyślam się , że pewnie dla Ciebie sakramenty wiązały się głównie z prezentami jednak istota sakramentów jest zupełnie inna i każdy wymaga przygotowania. A przygotowanie zdobywa się właśnie natego typu spotkaniach. To niezmuszanie tylko obowiązek. Jak chcesz zdać prawo jazdy też musisz swoje na lekcjach wyjeździć zanim zdasz egzamin.\n@Bykunn homoseksualizm zastępczy to też homoseksualizm. Jak robisz czyny niedozwolone to jesteś bandytą. I w takich więzieniach to nie tak, że każdy to robi tylko część więc to ich wybór a więc coś ich do tego pociąga. To nie tak, że ich to obrzydza i to robią, tylko chcą tego a więc są homoseksualistami, albo raczej biseksualni, bo po wyjściu mogą to robić z przyjemnością i z kobietami.\n@mcsarna Modne na La Rambli hejtowanie kościoła? Pare herbików za pisanie bredni oszczerstwa warte wychodzenia na troglodyte ćwierćinteligenta\n@pawelke3n modne bronienie kościoła? Nie to, żeby coś ale Janek777 sam tutaj próbuje wybielać kościół i narzucać swoje przekonania. Oj nie nie. Do instytucji kościoła katolickiego nikt mnie nie przekona i nikomu nic do tego.\nNie tak modne jak hejtowanie srodowiska LGBT oraz akcji antyrasistowskich..\n@pawelke3n Rozumiem że jesteś przywiązany emocjonalnie do KK ale niestety fakty są nieubłagane.\nWszystkie święta katolickie to obrzędy wywodzące się z pogaństwa lub zwierające pogańskie symbole np. zając i jajko na Wielkanoc lub Boże Narodzenie i symbole w nim występujące jak choinka, obdarowywanie się prezentami.\nDo tego dochodzi zachowanie hierarchów którzy odpowiadają negatywnemu wzorcowi faryzeuszy opisanych w ewangeliach.\nSerdecznie polecam czytanie Biblii żeby samemu to sprawdzić. Oczywiście nie odbierz tego jako personalny atak i żałuje że nie mam tu nic lepszego do napisania co do religii która od wieków ogłasza się religią prawdziwą choć jej dzieje rażąco temu przeczą.\n@kubafcb102 @wajcha Szczekanie na Kościół jest mocne tylko w necie, jakoś ataki na ulicy są wyjaśniane skutecznie przez konwersacje, zaś te rzeczywiste typu dewastacje Kościoła np. podczas marszów były również skutecznie odpierane przez obrońców, przez grupy kibicowskie. Szybsze są palenie wrotek atakujących niż marne ataki\n@mcsarna Nie odniose się szeroko do Twojej wypowiedzi ponieważ nie mam czasu. KK trzyma wszystko w ryzach, święta są czczone z należytą godnością, przeciez to są swięta i nie będzie czczone bez symbolicznych radujacych symboli, Kiedyś Boze Narodzenie były pełne stajenek- symbolem, teraz też są, choinki wywodzą się od wieków, pochodzą od arystokracji, inteligencji. piszesz o pogaństwie- pogańskie to jest haloween. Zaś sorry że Cie na poczatku obraziłem przesadnie, szacunek ponad wszystko, możemy mieć różne zdania poglądy wyznania, lecz bez przesadnych ataków, lecz twoja wypowiedź tez była nie do końca na miejscu\n@konrad1661 ale skoro nie chcesz chodzić do kościoła to po co Ci komunia, bierzmowanie itp? Nie chcesz to nie chodź, nikt cie do tego nie zmusza\n@Yoshi94 Dokładnie .\n@Yoshi94 nigdy nie miałem komunii ani bierzmowania. Moi rodzice przekazywali mi wiedzę z Biblii i zachęcali do jej poznania ale nie zdecydowali za mnie o przynależności religijnej.\n@pawelke3n dobrze by było zapoznać się z tym jak powstał kościół rzymsko katolicki. To jest połączenie poganstwa aleksandryjskiego z poganstwem rzymskim, judaizmem i chrześcijaństwem. Niestety, ale żeby zadowolić całe cesarstwo stworzono religie, która będzie odpowiadać każdemu. Z Bożymi zamyslami to nie ma nic wspólnego. Tak jak kolega @mcsarna pisal warto się zapoznać z Biblia i zobaczyć jak kościół katolicki działa sprzecznie z tym jak Bóg chciał żeby kościół faktycznie wyglądał.\n@Explode A wiesz, że ministranci przebywający dłuższy czas z duchownymi są prawie zawsze chłopcami? Poza tym pedofil molestujący chłopca nie koniecznie odczuwa pociąg do dorosłych mężczyzn. Pedofilia to zaburzenie polegające na odczuwaniu pociągu seksualnego do osób przed dojrzewaniem. Nie ma żadnych badań stwierdzających, że większość pedofili odczuwa pociąg seksualny do dorosłych tej samej płci.\n@Explode @VbamboeB No właśnie absolutnie nie.. To są zachowania homoseksualne, a nie homoseksualizm. Nie ma nic wspólnego z orientacją.\n@Bykunn Kto ci takich głupot nagadał o tych więzieniach xD\n@against_modern_football Nie, nikt. Powszechnie wiadomo, że w więzieniach nie dochodzi do gwałtów. Tak, wiem to nie jest norma, ani nie wygląda jak na amerykańskich filmach, ale wystarczy poczytać statystyki\n@Bykunn No jest to biseksualizm skoro sprawia to przyjemność. Mężczyzna nie jest zwierzęciem i potrafi swój popęd opanować a jak dopuszcza się tego z innym mężczyzną w tym przykładowym więzieniu to jest to homoseksualizm.\n@VbamboeB Nie jest xD Oczywiście że mężczyzna jest zwierzęciem tak samo z resztą jak kobieta -.- Serio od średniowiecza nasza wiedza o seksualności "troszkę" się rozwinęła.\n@tomcias10 @mcsarna Skoro tacy madrzy na ten temat jesteście, to czemu nie wiecie że dosłownie wszystkiego nie urzeczywistnia się, przykład z Biblii:\nA Kościół Katolicki zmieniał się i zmienia się na potrzeby biegu czasu, toż nie będzie stał w miejscu.\n@Bykunn Ale człowiek w przeciwieństwie do zwierząt kontroluje swoje instynkty w tym popęd seksualny. Więc jak dwóch facetów dobrowolnie to robi w więzieniu i czerpie z tego przyjemność to są biseksualistami lub homoseksualistami.\n@Bykunn Więzniowie siedzący w celach żeby rozładowac napięcie seksualne walą konia, a nie dupczą się nawzajem. Mydłem w łaźni gra się w piłkę, a nie po nie schyla. Dochodzi do gwałtów owszem, ale to raczej na tzw. "cwelach", a nie normalnych osadzonych, w ramach rozrywki czy zaspokojenia popędu. Zresztą czasy się zmieniają i subkultura grypsujących też coraz mniejsza.\n@mcsarna Popełniasz wielki błąd generalizacji. Słyszysz tylko o tych złych rzeczach i tworzysz na tym oparcie i wizję dla całego chrześcijaństwa a to bardzo krzywdzące, bo mówisz o tym co złe w kościele ale słowem nie wspominasz o tych inicjatywach które są dobre i o wartościach głoszonych na każdym nabożeństwie.\nJeżeli dla Ciebie święta to właśnie choinka lub dawanie prezentów to oznacza, że nie masz pojęcia o tym na czym święta polegają. W każdym kraju tradycje są inne ale istota danego święta nie wywodzi się z pogaństwa tylko właśnie z bibli. Do przeżywania świat nie potrzeba ani prezentów ani choinki.\n@pawelke3n Kochany, znasz pojęcie metafory. Chyba że wnioskujesz że Jezus zachęcał do odrąbywania sobie kończyn.\nChodzi w tej wypowiedzi o zmianę stylu życia, odrzuceniu zachowań lub praktyk które w oczach Boga są grzeszne, nieczyste.\n"Kościół Katolicki zmieniał się i zmienia się na potrzeby biegu czasu" i ma być to usprawiedliwieniem przed Bogiem (bo przecież chodzi o to żeby mu się podobać) dla np. bałwochwalstwa takiego jak łączenie chrześcijaństwa z pogaństwem?\n2 Koryntian rozdział 6, wersy 14, 17, 18: "Cóż bowiem na wspólnego sprawiedliwość z niesprawiedliwością? Albo cóż ma wspólnego światło z ciemnością? ... Przeto wyjdźcie spośród nich\n@pawelke3n akurat wielu pierwszych chrześcijan pisało o tym, że bardzo niebezpieczne jest czytanie Biblii jako przenosni w związku z tym jakie daje to możliwości do dowolnej interpretacji (bodaj Ireneusz z Lyonu o tym pisał w swoim dziele "przeciwko heretykom", paradoksalnie Ireneusz jest uważany za jednego z ojców kościoła rzymskiego a w swoim dziele jako herezje przedstawia to co się dzieje w kościele rzymskim właśnie). Oczywiście logicznym jest, że przenosnie są używane w Biblii (jak np ta podana przed Ciebie lub wszystkie przypowieści Jezusa), ale sama Biblia jasno daje znak gdzie jest przenosnia a gdzie nie. Przykładowo wiele osób traktuje historie o stworzeniu jako przenosnie a to w żadnym wypadku nie jest przenosnia.\nCo do tego zmieniania zasad jak się kościołowi podoba to nawet na logikę jest bez sensu bo to tak jakby poprawiali Boga, który jest nieomylny. Bog jest poza czasem i ustalił zasady dla nas do końca czasów. To że nam się wydaje, że możemy coś zmieniać nie znaczy że tak jest. W szczególności kiedy chodzi o rzeczy podstawowe.\n@fcbarcafan19 a co to za problem ogarnąć sobie kurtyzanę za 200zł albo za free na Tinderze, mamy 21 wiek a księża nie są zamykani w kościołach bez możliwości wyjścia, chyba lepiej złamać tylko celibat niż celibat + gwałt + pedofilie ?\n@tomcias10 @mcsarna Wnioskuje że jesteście świadkami Jehowy, co pokrywa się z tym, że macie wykutą Biblię na pamięć, zaś Biblie przekształconą na swoje potrzeby, zdania, dopowiedzenia, taki jest fakt. Nie jestem teologiem, nie jestem najwybitniejszym Katolikiem, wszechwiedzącym, lecz polemizowałbym z wami do oporu, a zaczerpnąłbym wiedzy od mądrzejszych w tych tematach. Z braku narazie czasu, tymczasowe bez odbioru, może później się odniose.\n@pawelke3n ja nie jestem świadkiem Jehowy. Nie wiem jak kolega @mcsarna . Po prostu warto się zapoznać z pismem, które kościół rzymski twierdzi, że uważa za swoją księgę. Bardzo łatwo można zauważyć, że cos jest nie tak.\n@Explode Ale pedofil nie zaspokoi swoich potrzeb dzięki kurtyzanie, bo pociągają go dzieci. Ministranci to łatwo dostępne dzieci dla pedofila będącego "w sutannie". Stąd duży odsetek chłopców molestowanych przez księży. Takich ludzi powinno się odizolować i leczyć psychiatrycznie. Hierarchowie kk mieli to gdzieś i woleli przesunąć pedofili do innych parafii żeby sprawa ucichła. Wg. mnie do więzienia powinni pójść także biskupi przymykający oczy na takie zachowania.\nBTW wg. badań w większości przypadków osoba molestująca dziecko nie była mu obca. Ale to taka poboczna ciekawostka.\n@wajcha Hejtowanie akcji antyrasistowskich jest modne? Dlaczego więc tak mało osób czy instytucji hejtuje, a większość wręcz promuje najbardziej rasistowską akcję ostatnich lat czyli ruch BLM?\nTo zobacz co sie dzieje tutaj na La Rambli i z jakimi reakcjami spotykaja sie posty promujace/wychwalajace akcje LGBT\nTo jest w ogole w jakims stopniu powiazane z moja wypowiedzia? Czy oznaczasz randomowe osoby i wypisujesz byle co?\n22 czerwca 2021, 15:16\n@wajcha Z tego co zauważyłem to większość reakcji na te prowokujące wypociny jest właściwa czyli ostra krytyka ze strony sporej liczby forumowiczów.\n@JANEK777 Cartoon Network ;( Jak oglądałem za dzieciaka, wówczas był tylko po angielsku, puszczali stare odcinki Toma i Jerry'ego czy bajki Texa Avery'ego, teraz katujuą dzieci STEVEN UNIVERSE...\n@JANEK777 Akurat racja. Po co dzieciom te fantazje psuc glowy. Jezusa nie bylo i to wszystko fikcja.\n@JANEK777 Zawsze możesz zrezygnować z tych narzędzi Szatana po lewej i ograniczyć się do Biblii i uczestnictwa w życiu Kościoła. Ciekawe jak długo wytrzymasz haha\n@konrad1661 ale pierdolisz :D na co ci sakrament jak nie chce ci się chodzić do kościoła? Nikt cię nie zmusza, no chyba że zależy ci na sakramencie od księdza którego masz np w dupie, cynizm najwyższych lotów :D\n22 czerwca 2021, 23:50\nCzyli krytykowac posty pozytywne na temat LGBT nalezy, jednak juz krytykowac Kosciol nie mozna bo to nie jest zgodne z Twoim mysleniem? fajno...\n@wajcha Z czego wnioskujesz tą część o Kościele?\n23 czerwca 2021, 00:14\nMoj blad - pomylilem Twoj pierwszy komentarz z innym.\nOdnosnie akcji BLM - kazdy ma swoje zdanie na ten temat. Mozemy sie spierac czy to pomaga w walce z rasizmem czy jest to przerost formy nad trescia. Jednak akurat my, Polacy, mamy mala swiadomosci tego problemu z tego wzgledu, ze nas malo on dotyczyl/dotyczy. Wiec dajmy sie wypowiedziec komus kogo ten problem dotyka i tyle.\n23 czerwca 2021, 00:41\n@Gargamel01 Korzystam tylko z fb i z Google z tych wymienionych rzeczy(niestety muszę), ale bez nich myślę, że też spokojnie bym wytrzymał.\n@axegrinder Kościół nie działa tylko w Polsce, ale też na całym świecie. Jest wiele krajów w których Kościół nie jest w żaden sposób finansowany przez państwo. Oczywiście, że jest to prywatna organizacja, a to że państwo chce zniszczyć Kościół tym finansowaniem to inna sprawa.\n23 czerwca 2021, 07:41\n@wajcha No ale ten problem właśnie dotyczy nas jako przedstawicieli białej rasy, gdyż stawia czarne życie wyżej niż innych. Gdyby to było hasło All Lives Matter to zaręczam ci, że absolutnie nikt nie miałby z tym najmniejszego problemu.\n23 czerwca 2021, 08:19\n@Qexi Nie. Dzieci nie są do tego przymuszane. Chyba że masz na myśli to, że dziecko nie chce iść do kościoła, bo akurat fajna bajka leci, albo nie chce mu się siedzieć przez 45 w ławce. Dzieci wychowywane w rodzinach wierzących z czasem się przyzwyczajają i często chcą chodzić. Kiedy dorastają i dochodzi do nich wiedza o świecie, szczególnie z drugiej strony, to mogą podjąć jakąś decyzję. Rodzice mają prawo wychować dziecko jak chcą. Większość osób, która teraz dokonuje aktu apostazji w dzieciństwie chodziła do Kościoła - teraz bardziej świadoma, decyduje sama o sobie. Uwierz mi, to już nie czasy, że babcia czy dziadek grozi wyrzeknięciem się wnuka, bo nie chce iść do kościoła. Jak dziadkowie są dobrymi chrześcijanami będą się więcej za taką osobę modlić. A z drugiej strony ciężko się dziwić, że rodzinie jest smutno, że ktoś odrzuca wiarę. To normalne, że chce się kogoś zatrzymać w tym gronie. Ale nikt tego nie robi na siłę.\n@pawelke3n Paweł ale ja ci zacytowałem Biblię Tysiąclecia dostępną online. To jest przekład katolicki i księża się nim posługują.\n"nie jestem najwybitniejszym Katolikiem, wszechwiedzącym, lecz polemizowałbym" - nie uważam Ciebie za kogoś gorszego lub głupszego ode mnie i nie sądzę że sam powinieneś Siebie samego uważać za niezdolnego do poznawania Biblii oraz polemizowania.\nSzczerze zachęcam do czytania Biblii, zadawania pytań i szukaniu odpowiedzi. Pamiętaj o słowach Jezusa: "Proście, a będzie wam dane; szukajcie, a znajdziecie"\n23 czerwca 2021, 16:58\n@JANEK777 Możesz byś i wytrzymał, ale jak długo. Zwłaszcza bez Google.\nChyba coś Ci się pomyliło z tym finansowaniem.. Jak państwo ma zniszczyć Kościół finansowaniem. Brakiem finansowanie to tak.\nZresztą tak powinno być. Kto chodzi niech płaci na tą instytucję, a wtedy ciekawe ilu by wiernych zostało. Haha\n@Gargamel01 Państwo niszczy praktycznie wszystko czego się dotknie. Jak spółka jest państwowa, to ludziom zarządzającym nią nie bardzo zależy na jej wynikach finansowych, bo wiedzą, że spółka i tak nie upadnie. W przypadku prywatnej odpowiadają za to własnym majątkiem. Analogicznie jeśli sport jest finansowany przez państwo to sportowcy wiedzą, że bez względu na wyniki i tak będą zarabiać. Między innymi przez to, że państwo finansuje ekstraklasę, to jest ona na tak niskim poziomie.\nCo do Kościoła to weźmy na przykład Belgię. W Belgii z budżetu państwa opłacane są pensje i mieszkania duchownych, budowa i utrzymanie kościołów i szkół. Mówi o tym artykuł 181 konstytucji Belgii. 60% belgijskich uczniów szkół średnich uczęszcza do szkół pozostających w sieci szkolnictwa katolickiego. W szkołach państwowych obowiązkowe są, finansowane przez państwo, zajęcia z religii lub etyki.\nJaki jest tego efekt? Od lat Kościoły w Belgii świecą pustkami, a większość społeczeństwa stała się skrajnie lewicowa.\nNie po to komuniści z Jerzym Urbanem na czele wprowadzili w Polsce finansowanie Kościoła z budżetu państwa oraz obowiązkową religie w szkołach, żeby było więcej wiernych. Chyba zgodzisz się ze mną, że raczej im na tym nie zależało. Sprytnie przewidzieli, że zmuszanie dzieci do chodzenia na lekcje religii oraz zmuszanie niewierzących do płacenia podatków na Kościół, doprowadzi do niechęci do Kościoła.\nWedług mnie gdyby zniesiono lekcje religii w szkołach oraz przestano by finansować Kościół z budżetu państwa to z czasem byłoby znacznie więcej wiernych, wierzący również znacznie bardziej by się troszczyli o swoją wspólnotę, a katolicyzm w Polsce przeżywałby swoją drugą młodość.


Pielgrzymki śladami św. Franciszka - Włochy | Biuro Podróży Misja Travel\nPIELGRZYMKI ŚLADAMI ŚW. FRANCISZKA ODKRYJ MIEJSCA DZIAŁALNOŚCI ŚW. FRANCISZKA\nŚwięty Franciszek z Asyżu – wielki święty Kościoła, stygmatyk, misjonarz i założyciel zakonu franciszkanów i po części klarysek. Zwany był inaczej Biedaczyną z Asyżu. Dlaczego? Pochodził z bogatej rodziny, jednak dla Chrystusa zostawił wszystko, by stać się ubogim.\nW wieku 21 lat uczestniczył w wojnie między Asyżem a Perugią, jednak za sprawą choroby musiał wrócić w rodzinne strony. To był dla Franciszka czas powolnego nawracania się i spojrzenia wgłąb siebie. Kiedy to wyzdrowiał i ponownie chciał wrócić na pole walki, zatrzymując się w Spoleto miał sen, w którym usłyszał głos Boga. To wydarzenie na zawsze zmieniło jego życie.\nFranciszek postanowił żyć na wzór Chrystusa, przez co zrzekł się rodzinnego majątku, przywdział habit i zaczął prowadzić życie pokutne, pomagając przy tym biednym i potrzebującym. Podczas pewnej mszy świętej słowa kapłana odnośnie stylu życia apostolskiego wywarły na nim tak duże wrażenie, że postanowił zamienić habit na skromną brązową tunikę oraz chodzić wszędzie boso.\nNapisał regułę zakonną, na którą ówczesny papież nie chciał się zgodzić. Miał on jednak widzenie podczas snu, w którym to rozpoznał Biedaczynę z Asyżu – to sprawiło, że zatwierdził franciszkański styl życia. Od tej pory bracia mieli oficjalną zgodę Kościoła na głoszenie Słowa Bożego oraz czynienia pokuty.\n„Jesteśmy tylko tym, czym jesteśmy w oczach Bożych i niczym więcej.” – św.Franciszek\nSzlak św.Franciszka – pieszo


literatura dla dzieci Archives - Kultura Liberalna\nDzień Dziecka to znakomita okazja do obdarowania młodego człowieka ponadczasowym książkowym skarbem – opowieścią, która kiedyś wywarła na nas wielkie wrażenie i której przesłanie nadal uważamy za ważne i aktualne.\nDarowanemu koniowi ponoć nie zagląda się w zęby. Ale po lekturze tej książki zachęcam wszystkich: zaglądajcie! Okazuje się, że zwierzęce gęby, dzioby, ryje i nochale bywają nie tylko niezwykle zabawne, ale są z reguły szalenie pouczające.\nKsiążeczka reprezentuje dla mnie realizację obecnie lansowanej polityki historycznej w pigułce. Dla mnie zaś polityka historyczna to kontynuacja polityki innymi środkami. Można być politykiem i uprawiać politykę, ale proszę nie mylić jej z historiografią.\nNie mają Państwo wrażenia, że łatwiej znaleźć dziecku książkę o piramidach i Koloseum niż o dawnej Polsce? Zawstydzonym niewiedzą swych dziatek o grodach, wojach i chrzcie Mieszka pomoże wyjść z opresji „Kultura Piastów dla dzieci”.


Ile wyniesie rata kredytu 2000 zł na 7% na okres 35 lat? - NajnizszeRaty.pl\nKoszt kredytu 2 000 zł na okres 35 lat na 7%\nOto analiza kosztów kredytu na kwotę 2 000 zł, na okres 35 lat przy oprocentowaniu 7% w skali roku z ratami równymi . Obliczenia zakładają brak dodatkowych opłat takich jak prowizja czy ubezpieczenie.\nOdsetki: 3 366 zł\nKwota do spłaty: 5 366 zł\n16 lat 3 zł 9 zł 13 zł\n20 lat 4 zł 8 zł 13 zł\n25 lat 6 zł 6 zł 13 zł\n29 lat 8 zł 4 zł 13 zł\n32 lat 10 zł 2 zł 13 zł\nCałkowity koszt kredytu 2 000 zł na 35 lat przy oprocentowaniu 7% to 3 366 zł. Pierwsza rata wyniesie 13 zł. Poniżej prezentujemy podpowiedzi jak możesz obniżyć koszty tego kredytu.\nWydłużenie czasu spłaty o 5 lat to rata 12 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 3 966 zł.\nZobacz symulację kredytu na 2 000 zł na 7% na okres 40 lat.\nNiższe oprocentowanie o 1 pkt. proc. to rata 11 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 2 790 zł.\nBazowy: 2 000 zł na 7% na 35 lat 13 zł 0 zł\nOto co możesz zrobić aby odsetki od kwoty 2 000 zł były znacząco niższe niż 3 366 zł.\nCzasu spłaty krótszy o 5 lat to rata 13 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 2 790 zł.\nZobacz symulację kredytu na 2 000 zł na 7% na okres 30 lat.\nRezygnując z rat równych możesz dużo zaoszczędzić. Raty malejące to rata 16 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 2 456 zł.\nZobacz symulację kredytu na 2 000 zł na 7% na okres 35 lat.\nBazowy: 2 000 zł na 7% na 35 lat 3 366 zł 0 zł\nRaty malejące 2 456 zł 910 zł\nCzas spłaty krótszy o 5 lat 2 790 zł 576 zł\nKwota niższa o 200 zł to rata 12 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 3 030 zł.\nZobacz symulację kredytu na 1 800 zł na 7% na okres 35 lat.\nKwota wyższa o 200 zł to rata 14 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 3 703 zł.\nZobacz symulację kredytu na 2 200 zł na 7% na okres 35 lat.\nOprocentowanie wyższe o 1 pkt. proc. to rata 14 zł, a odsetki jakie zapłacisz to 3 966 zł.\nZobacz symulację kredytu na 2 000 zł na 8% na okres 35 lat.\nTwój wybór: 2 000 zł 7% 35 lat 5 366 zł 13 zł\n1 Mniejsza kwota o 200 zł 1 800 zł 7% 35 lat 4 830 zł 12 zł\n2 Większa kwota o 200 zł 2 200 zł 7% 35 lat 5 903 zł 14 zł\n4 Większe oprocentowanie o 1 pkt. proc. 2 000 zł 8% 35 lat 5 966 zł 14 zł\nRaty malejące koncentrują się na efektywnej spłacie pożyczonego kapitału. Dzięki nim kwota jaką oddasz do banku będzie niższa o 910 zł niż w przypadku rat równych. Wprawdzie przez pierwsze lata spłaty zadłużenia raty będą stosunkowo wysokie (16 zł), jednak początkowe trudy owocują niskimi ratami w późniejszym okresie.\nRaty równe są stałe przez cały okres trwania umowy, w efekcie daje to znacznie niższe, niż w przypadku rat malejących, kwoty miesięcznych płatności. W początkowym etapie spłacania zadłużenia, raty będą niższe o 4 zł. W pierwszych latach spłaty jest to spora ulga dla domowych finansów, jednak w skali 35 lat okupione jest to koniecznością zapłacenia bardzo wysokich odsetek. Do spłaty będzie 910 zł więcej!\nOto analiza kredytu hipotecznego na kwotę 2 000 zł oprocentowany na 7% na 35 lat, poniżej przedstawiamy zestawienie kosztów dla rat równych oraz malejących.\n3 366 zł 2 456 zł 910 zł\n5 366 zł 4 456 zł 910 zł


Seryjny podpalacz w powiecie chrzanowskim zatrzymany - Aktualności - Policja.pl\nTrzebińska Policja 9 lipca br. około godziny 3.00 nad ranem została powiadomiona o palącej się stodole w miejscowości Dulowa. W wyniku pożaru całkowitemu spaleniu uległo pomieszczenie gospodarcze, a także znajdujący się w nim: samochód marki Peugeot, ciągnik rolniczy, kosiarka, wózek widłowy i elektronarzędzia. Niespełna miesiąc później tj. 5 sierpnia, około godziny 1.00 w nocy doszczętnie spłonęła stodoła w miejscowości Płoki. Tydzień później spaleniu uległ niezamieszkały dom w Karniowicach. W międzyczasie trzebińscy policjanci odnotowali kilkanaście podpaleń łąk.\nW każdym przypadku na miejscu zdarzenia obecny był biegły do spraw pożarnictwa oraz policjanci z Komisariatu Policji w Trzebini, gdzie przeprowadzali oględziny i zabezpieczali ślady. Od samego początku policjanci wiązali ze sobą wszystkie te pożary, podejrzewając, że stoi za nimi ten sam sprawca. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwoliła trzebińskim i chrzanowskim kryminalnym wytypować podpalacza.\n17 listopada br. doszło do zatrzymania 20-letniego mieszkańca gminy Trzebinia. Jeszcze tego samego dnia młody mężczyzna usłyszał zarzuty zniszczenia mienia. Podejrzany przyznał się do niektórych podpaleń budynków i łąk. Za popełnione przestępstwa odpowie przed Sądem. Grozi mu do 5 lat pozbawienia wolności.


Znaczenie odpylania dla firm - Pieknydom.eu\nZnaczenie odpylania dla firm\nNiezależnie od tego, czy sprawa dotyczy peletów, czy granulowanego materiału, kurz i zanieczyszczenia mogą negatywnie wpływać na przetwarzanie materiałów i powodować odrzuty na linii produkcyjnej lub recyklingowej. To z kolei koszty, jakie pracodawca musi ponieść prowadząc działalność. Wiele firm dziś oferuje różne rozwiązania, które usuwają te i inne niedogodności oraz dobrze służą naszym klientom i ich firmom.\nCo to jest odpylanie i separacja?\nOdpylanie to przemysłowe czyszczenie granulatów, zwykle przy użyciu pewnej formy pneumatycznego systemu separacji. Separacja może obejmować oddzielanie kurzu od materiałów ponownie przetworzonych, ale obejmuje również usuwanie lekkich zanieczyszczeń. Firmy oferujące odpylanie przemysłowe zapewniają różne innowacyjne rozwiązania w zakresie odpylania i separacji.\nUsługi odpylania przemysłowego są przeznaczone dla firm, które poszukują kompleksowego rozwiązania swoich potrzeb w zakresie sprzątania przemysłowego. Usługi odpylania przemysłowego mogą pomóc upewnić się, że Twoja firma nie jest narażona na żadne niebezpieczne lub szkodliwe elementy podczas procesu czyszczenia. Mogą również pomóc w skróceniu czasu i zasobów, których potrzebujesz, aby utrzymać firmę w czystości i zdrowiu.\nKorzyści z korzystania z usług odpylania przemysłowego obejmują:\nnie potrzeba dodatkowego sprzętu ani personelu,\nsą niezwykle opłacalne,\ndbają o zdrowie Twojej firmy.\nCzego można oczekiwać od usługi odpylania przemysłowego? Usługi odpylania przemysłowego to pozycja obowiązkowa dla każdej firmy, która musi dbać o czystość i brak kurzu w swoich pomieszczeniach. Przemysłowy odpylacz służy do zbierania i przechowywania odpadów w środowisku przemysłowym. Przemysłowe środki czyszczące są zaprojektowane tak, aby były skuteczne w usuwaniu smarów, olejów i innych trudnych zanieczyszczeń. Wraz z rozwojem tych firm potrzebują więcej miejsca na składowanie materiałów i odpadów. Tutaj przydaje się usługa przemysłowego odpylania, ponieważ może zapewnić im możliwości odpowiedniej utylizacji odpadów.\nZnaczenie odpylania przemysłowego dla firm\nPrzemysłowe systemy odsysania pyłu, zwane również przemysłowymi systemami odsysania pyłu, są stosowane w różnych gałęziach przemysłu do usuwania pyłu i innych cząstek stałych ze środowiska pracy. Przemysłowe systemy odpylania mogą być stosowane w celu zmniejszenia ryzyka chorób układu oddechowego i ataków astmy w miejscu pracy. Mogą również pomóc w zmniejszeniu poziomu unoszących się w powietrzu cząstek, które mogą powodować słabą widoczność, co jest szczególnie ważne na placach budowy. Główną zaletą przemysłowego systemu jest to, że usuwa on cząstki stałe z danego obszaru, tak aby nie miał negatywnego wpływu na pracowników lub otoczenie.\nJak wybrać lampki świąteczne zewnętrzne?\nKilka praktycznych porad jak zaprojektować ogród?\nJak kupić wymarzone mieszkanie z rynku pierwotnego w Warszawie?\nNext Zalety wynajmu wózków widłowych do operacji magazynowych\nPrevious Oświetlenie w kuchni – najczęściej popełniane błędy!


Damian Chrobak | Fotoblogia.pl\n... Damian Chrobak to fotograf, który na stałe mieszka w Londynie. Jest pomysłodawcą wielu inicjatyw, a jego nazwisko jest szeroko znane w świecie polskiego streetu. Poznajcie jest podejście do fotografii ulicznej. ... , to jak sobie z tym radzisz? ...\n”I see you”, czyli czego doświadczył Damian Chrobak w Wielkiej Brytanii [recenzja]\n... Damian Chrobak jest fotografem ulicznym, którego poczynania obserwuję od mniej więcej 2014 roku. Patrzyłem, jak zmieniał się założony przez niego kolektyw Un-Posed. Ten album jest przeglądem przez twórczość dokumentalisty w przedziale lat ...\n... Jeśli jesteście miłośnikami okolic Warszawy i lasów, na pewno słyszeliście o samolocie An-2, ukrytym w gąszczu drzew. Młody fotograf Damian Stęporowski postanowił ująć dzikość lasu i zapomniany dwupłatowiec. ...\nDamian Chrobak: "Fotografia uliczna jest jak polowanie, trzeba zdać się na instynkt"\n... Damian Chrobak, który od lat mieszka w Londynie i z aparatem się nie rozstaje, opowiada o różnicach w fotografowaniu na ulicy w Polsce i UK oraz o sytuacjach, w których lepiej odpuścić i aparat zostawić w torbie. ...\n... zaprezentować swoje zdjęcia. 8411 140463 Drugie spotkanie poruszy tematykę fotografii ulicznej w Wielkiej Brytanii. Gościem specjalnym będzie Damian Chrobak, który mieszka w UK oraz fotografuje Londyn od 15 ... Damian Chrobak. Ogłoszenie wyników ...\n"Make-up line", czyli londyńskie metro pełne makijażu\n... ... Dla osób żyjących w dużych miastach to nic nowego, ale są tacy, których to szokuje. Na tym temacie skupił się Damian Chrobak, a jego zdjęcia zobaczymy już niedługo we Wrocławiu. ... ... Dla osób żyjących w dużych miastach to nic nowego, ale ...\n#milociewidziec, czyli ironiczny przekaz prosto ze stolicy\n... Niedawno odezwał się do mnie Damian Jakubowiak - fotograf z Warszawy, który chce udokumentować izolację i obostrzenia związane z pandemią koronawirusa SARS-CoV-2 na swój sposób. Jego zdjęcia stanowią ironiczny komentarz do panującej sytuacji. ...\n... odpowiedzi i nie masz mu nic do przekazania” - cytowałeś motto Fan Ho. O czym chcesz opowiadać swoimi zdjęciami? Damian Milczarek: Mocno w głowie siedzi mi niedawno widziana sytuacja, która na tyle ... Damian Milczarek (1984) – urodzony w ...\nObraz wojny w obiektywie Damiana Kramskiego - jednego z czołowych polskich fotografów prasowych\n... Damian Kramski jest wielokrotnym laureatem konkursu Grand Press Photo. Jego dorobek fotograficzny to nie tylko zdjęcia wojenne (wielokrotne podróże po Afganistanie), ale również codzienne życie Trójmiasta oraz istotne wydarzenia. Rozmawialiśmy z ...\nPomożesz wydać świetną książkę Damiana Chrobaka?\nSylwetki naszych czytelników: Damian Milczarek\n... Fotograf uliczny i dokumentalny Damian Milczarek, postanowił zrobić coś innego niż zdjęcia w przestrzeni miejskiej. By oczyścić swój umysł udał się na Islandię. Przywiózł stamtąd naprawdę dobry materiał. ... , a jednocześnie pokazać tę piękną, ...\nDamian Milczarek – objawienie polskiej fotografii ulicznej\nByły fotoreporter "Gazety Wyborczej" triumfuje w sądzie nad byłym pracodawcą\n... Zwolniony w ubiegłym roku fotoreporter trójmiejskiej „Gazety Wyborczej” wygrał w sądzie pracy proces z byłym pracodawcą. Damian Kramski stracił pracę w konsekwencji niepodpisania aneksu do umowy, na mocy którego miał zrzec się prawa do ...\nRura kanalizacyjna wystarczyła, by zrobić te genialne zdjęcia!\n... Damian Kępiński zajmuje się fotografią otworkową. W całej Polsce rozwiesił już ponad 250 sztuk własnoręcznie wykonanych aparatów. Czas ekspozycji takich zdjęć wynosi średnio 4-6 miesięcy, co pozwala na zarejestrowanie świetlistych smug ...\n... zmienionym składem: Damian Chrobak, Maciej Dakowicz, Jamie Fyson Howard, Joanna Kinowska, Ania Kłosek, Monika Krzyszkowska, Tomasz Kulbowski, Marta Rybicka oraz Adrian Wykrota. 82432 Celem działań ... Na wystawie swoje prace zaprezentują: Damian ...\nMultimedialne prezentacje Magazynu FotoIndex w Krakowie\n... , gdzie zaprezentowane będą prace jedenastu autorów, a są nimi: Przemek Strzelecki, Marcin Górski, Łukasz Kuś, Neczek - Jan Zdrzenicki, Adrian Larisz, Tomasz Wiech, Piotr Potępa, Dorota Wróblewska, Jerzy Łapiński, Damian ... Chrobak oraz Paweł ...\n... są: Damian Chrobak, Maciej Dakowicz, Jamie Fyson Howard, Ania Kłosek, Monika Krzyszkowska, Tomasz Kulbowski, Tymon Markowski, Marta Rybicka oraz Adrian Wykrota. 101047 Kuratorką wystawy jest Joanna Kinowska ...\nWystartowała 5. edycja konkursu fotografii ulicznej Leica Street Photo\n... Lazar, Mateusz Sarełło, Adrian Wykrota, Damian Chrobak, Mariusz Janiszewski, Maciej Dakowicz, Izabela Urbaniak, Tomasz Ślesicki, Krzysztof Wierzbowski, Luc Kordas, Marek Lapis, Ania Kłosek, Marta Rybicka ...


MIEDZY MLOTEM A KOTEM | Nasze Blogi\nMIEDZY MLOTEM A KOTEM\nWysłane przez Marek Baterowicz w 24-08-2015 [10:23]\nMIĘDZY MŁOTEM A KOTEM\nOto w cztery lata po olimpiadzie sydnejskiej, w dalekim kraju, bo w Polsce ( czyli na antypodach) złoty młot wywalczył inny zawodnik – Józio Oleksy, przez dociekliwych zwany niekiedy Olinem. Oto ruch bezrobotnych przyznał mu nagrodę „Złotego młota” za wybitny absurd i głupotę wypowiedzi. A kilka lat wcześniej Oleksy był przecież u szczytu politycznej kariery, balansował na najwyższym świeczniku. I to o nim mecenas Jan Olszewski powiedział : „ Mamy premiera oskarżonego o szpiegostwo, prezydenta udającego, że nic o tym nie wie. Sejm niezdolny do wyciągnięcia elementarnych konsekwencji, prokuraturę, która nie jest w stanie ani oskarżenia potwierdzić, ani odrzucić. Jest to stan pełnego kryzysu wszystkich najważniejszych instytucji państwa”. Oczywiście, Temida jest chora...III RP nie jest państwem prawa, w ogóle nie jest państwem!\nAureliusz nie odpowiadał, tylko głową kiwał, pomrukując w tonacji a-moll, co oznaczało, iż smętek w jego wąsach kiełkuje. I trzepnął ogonkiem w gazetę, akurat w reklamę wystawy „Greek Treasures” w Powerhouse Museum jakby chciał przypomnieć, że warto obejrzeć pamiątki starożytności. Oderwać się tym samym od zgnilizny dzisiejszych czasów, pogłębionej grubą kreską. Tak ci to Mazowiecki jeszcze – zamiast respektować kodeks - namotał nowy cyrk, nowych klownów w tasiemcu nierozliczonych afer. I kpią z Temidy w żywe oczy!\nW sydneyskim muzeum przeniosłem się w epokę Homera, mówiąc ogólnie, bo gdyby wyliczać innych zrobiłby się galimatias. Homera też prawie wszyscy lubią, a takiego Solona to już mniej. I czego tam nie było! Eksponaty niejednokrotnie tak antyczne, że dech zapierało... Spotkana znajoma, rodem z Chin, też była pełna podziwu, a nawet zazdrości, mówiąc : „Gdyby nie ta rewolucja kulturalna, to ileż takich wystaw moglibyśmy zapełnić!”. Ano, prawda. Mao jednak o tym nie pomyślał, bo przecież niewolnik doktryny myśleć już nie potrafi. Niszczenie zabytków ( dziś robią to dżihadyści) było zresztą najmniej bolesnym aspektem wielkiego terroru, który pochłonął w Chinach miliony ludzi. Wystarczy przeczytać rozdział pt. „Długi marsz w ciemności”, zamieszczony w tomie „Czarnej Księgi Komunizmu”, aby ujrzeć gigantyczne rozmiary, a także metody tych zbrodni. Na terenie Australii mało jest egzemplarzy tej książki, w Sydney są może dwa, podczas gdy w dzielnicowych bibliotekach tego miasta znajdziesz po dwadzieścia (!) kopii książki „Kodeks Da Vinci”. Obrazuje to jasno, że chętniej propaguje się zafałszowania historii niż prawdę o niej! I wszystko to dzieje się też w skali planety, bo stronnictwo światowej lewicy oraz ateizmu pełne jest oddanych aktywistów, podczas gdy stronnicy Boga oraz prawdy jakby odpuszczali całe obszary bez walki, licząc na złudę pokajania się złoczyńców. Niestety, odpuszczenie grzechów nie cywilizuje bestii,ani nie kieruje ich na dobrą drogę. Byli aktywiści nadal kroczą drogą występków, deformując instytucje państwa jakby zgodnie z prawem Regularnej Paranoi ( dziwna zbieżność ze skrótem RP!). I ta Regularna Paranoja zaćmiewa umysły jak ideologia, a były prezydent Komorowski zamiast zeznawać przed obliczem Temidy, wezwał ją do swego pałacu a jeszcze zbył bajkami...\nNie dziwi zatem, że kiedy jedna strona winem i chlebem świat celebruje, to drudzy kwas sączą lub młotem w nas ciskają, młotem arogancji, kłamstwa, nienawiści. Jak teraz w prezydenta Dudę. Wygląda na to, że z arsenału dawnego systemu wytrącono im tylko sierp ( choć to problematyczne), a zostawiono do dyspozycji młot, narzędzie nie tylko pracy, ale również politycznego gwałtu, werbalnej eskalacji nonsensu w skali mirabelek i szczawiu, a łamiący nagminnie prawo głoszą, że czas skończyć z... bezprawiem! Robią to jednak – na co zwrócił mi uwagę kot Aureliusz – tylko wtedy, gdy komisje sejmowe dobierają im się do skóry. I oczywiście łamaniem prawa określają wnioski tych komisji! Doszliśmy do szczytu nonsensu dzięki polityce grubej kreski, pobłażania z lat niespełnionego „przełomu”, co utrudnia budowę Polski demokratycznej i niepodległej – jak pisał prof. A. Zybertowicz już w r.1993 ( „W uścisku tajmych służb”, str.111). A także praworządnej, co przecież implikuje demokracja: niezawisłe sądy!!! Tych niestety brak. Upadek z tej wysokości skończy się przykro…- nawet kot nie spadnie na cztery łapy! Czas dokonać wreszcie prawdziwej weryfikacji wymiaru tej „sprawiedliwości”, aby Temida odzyskała twarz! Dopiero potem można będzie mówić, że mamy III RP!\n24-08-2015 [11:00] - Krystyna R-M | Link: Panie MARKU, aleś Pan to\nPanie MARKU, aleś Pan to pięknie opisał, a kot Aureliusz to przecież GENIUŚ... Myślę, że naprawę RP należy zacząć od likwidacji tzw. NIEZALEŻNOŚCI czy też NIEZAWISŁOŚCI prokuratorów, sędziów (chocby takich jak Milewski z Gdańska co to "za karę" zmienili mu lokalizację miejsca zamieszkania i pozwolono dalej wykonywać funkcję SĘDZIEGO), zwłaszcza tych co to za PRL jeszcze "wykonywali swoje obowiązki" oraz komorników i innych wyznających się na "prawie"... I wszystkie medale i medaliki im odebrać za PRLowskie czasy... Może się uda?\nLiczba wyświetleń: 1,224,409