Zapowiedź serii Thunder – Lakers – Enbiej Akszyn\nZapowiedź serii Thunder – Lakers\nLos Angeles Lakers mają za sobą wyczerpującą serię z Denver Nuggets. Zwycięstwo wymęczyli dopiero po siedmiu spotkaniach. Oklahoma City Thunder natomiast szybko i gładko pokonała obrońców tytułu, czyli Dallas Mavericks, po zaledwie czterech spotkaniach. W drugiej rundzie Playoffs „Grzmoty” i „Jeziorowcy” stają naprzeciwko siebie. To będzie ciekawa konfrontacja doświadczenia z młodością.\nPonownie, wraz z Piotrem, zapowiadamy całą serię i staramy się wytypować zwycięzców.\nGladysh: Pierwszą myślą, jaka przychodzi mi do głowy analizując niskich graczy Thunder jest 29. miejsce w średniej ilości asyst na mecz podczas sezonu regularnego. Zaledwie 18.5 asyst w każdym spotkaniu, a przyczyna tak kiepskiego wyniku jest posiadanie playmakera, grającego jak typowa „dwójka”. Russell Westbrook miał najlepszy sezon w karierze pod względem rzutowym (23.6 pkt, 45.7% z gry), ale od debiutanckich rozgrywek nigdy nie rozdawał tak mało asyst (5.5).\nDruga myśl? 16.1 strat w każdym meczu i także 29. miejsce w tej kategorii w całej lidze. Liczba traconych piłek także wiąże się osobą Westbrooka, który momentami bierze na siebie zbyt duży ciężar i zamiast rozgrywać, angażuje się w indywidualne zagrania. Westbrook nie jest też najlepszym defensorem, ale ma wielkie wsparcie w Thabo Sefoloshy, który zajmuje się podczas spotkań z Lakers, kryciem Kobe Bryanta.\nTo jednak nie Kobe jest obecnie najważniejszą opcją ofensywną LAL, co pokazał świetnie siódmy mecz z Nuggets. Bryant może równie dobrze zając się rozgrywaniem razem z Ramonem Sessionsem, dostarczając jak najwięcej piłek pod kosz, gdzie Lakers są obecnie najsilniejsi. Problemem „Jeziorowców” może być zbyt wąska rotacja,w której poza Sessionsem i Bryantem znajduje się jeszcze tylko Steve Blake, ponieważ Darius Morris i Andrew Goudelock nie grywają podczas playoffs. Thunder posiadają w składzie Jamesa Hardena, który jest trzecią opcją ofensywną zespołu, a kiedy przebywa na parkiecie, OKC zdobywają 14.5 punktów na 100 posiadań więcej, niż kiedy siedzi na ławce.\nNo i na koniec osoba, która wiąże obie drużyny. Derek Fisher będzie starał się udowodnić władzom Lakers, że pozbycie się go podczas Trade Deadline było błędem, a sam Fish jest w stanie dać drużynie spory zastrzyk spokoju i doświadczenia podczas kilkunastu minut, kiedy przebywa na parkiecie.\nMac: Po stronie Los Angeles Lakers ponownie na pierwszy plan wysuwa się Kobe Bryant. Nie oszukujmy się, jeśli „Black Mamba” ma swój dzień to żaden obrońca nie jest w stanie nic zrobić. Kobe to największy atut „Jeziorowców”. Oklahoma City Thunder też ma jednak bardzo ciekawych zawodników na tych pozycjach. James Harden ostatni pojedynek z LAL przypłacił bólem głowy i to dosłownie, więc podejrzewam, że będzie chciał coś udowodnić. Ten charyzmatyczny brodacz ma naprawdę spore umiejętności. Potrafi dobrze rzucać, w odpowiednim momencie przyspieszyć i bronić. Jest czołową postacią Thunder. Na dodatek odgrywa jeszcze rolę rezerwowego (najlepszego w tym sezonie), więc niby jest zmiennikiem, ale gdy wchodzi na parkiet to nie zaniża poziomu gry, a wręcz przeciwnie. „Grzmoty” dysponują tutaj jeszcze jedną zabójczą bronią, którą stanowi Russell Westbrook. Energia tego zawodnika jest niewyobrażalna. Potrafi wrzucić takie obroty, że prawie nikt nie nadąży. Gdy jest w formie sam jest jak prawdziwy grzmot. Westbrook ma tylko jeden poważny problem – czasami sam się zatrzymuje. Ten chłopak miewa czasem zbyt gorącą głowę i oddaje wiele głupich rzutów. Z takim przeciwnikiem jak Lakers musi być bardziej ostrożny. Oprócz Kobe’go, „Jeziorowcy” mają jeszcze takich zawodników jak Ramon Sessions czy Steve Blake. Obydwaj mogą trafiać jakieś ważne rzuty czy rozgrywać mądrze piłkę, ale mam wrażenie, że przy obrońcach Thunder jakoś gasną. W OKC jest jeszcze Thabo Sefolosha. Szwajcar nie jest żadnym wirtuozem koszykówki, ale potrafić być odpowiednim człowiekiem od czarnej roboty. Warto jeszcze wspomnieć, że na ławce „Grzmotów” czai się Derek Fisher. Historię tego zawodnika wszyscy znamy, więc jeśli „Fish” trafi jakiś kluczowy rzut, a on potrafi, to będziemy mieli świetny materiał na dobrą książkę lub film.\nBryant musi wspiąć się na ten najwyższy poziom swoich umiejętności. W pojedynkę jest w stanie przyćmić atuty Thunder. Jeśli jednak tego nie zrobi to Westbrook czy Harden mogą dać prawdziwy popis.\nMac: Thunder mają jednoosobową armię, czyli Kevina Duranta. „Durantula” potrafi siać zagrożenie w każdym miejscu na parkiecie. Gdy ktoś będzie musiał rzucać, to ten zawodnik z chęcią to zrobi. Pamiętam jednak czasy, gdy miewał ciężkie przeprawy z Ronem Artestem. Teraz Metta World Peace wrócił do gry po zawieszeniu i od niego będzie wiele zależało. „Ron Ron” jest obecnie tak pełen energii jak dawno nie był. Nie ma dla niego piłek straconych. Żeby zatrzymać Duranta zrobi wszystko, ale tym razem raczej bez używania łokci. To może być kluczowy pojedynek. World Peace ma przed sobą niewyobrażalnie trudne zadanie, ale jeśli osiągnie sukces to udowodni wszystkim swoją klasę.\nCiekawie będzie również pod koszem. Pau Gasol ma za sobą ciężki sezon pełen niepewności. Z tego powodu pewnie zdarzają mu się spore wahania formy. Raz gra niezwykle mądrze, robi wręcz magiczne rzeczy na parkiecie, a w innym przypadku jest niesamowicie miękki. Jeśli w tej serii pojawi się ten drugi Gasol to Lakers mogą mieć niezwykle ciężko, bo po drugiej strony barykady czeka Serge Ibaka. Pochodzący z Afryki zawodnik czasami rzuca sporo punktów i to nie tylko spod samego kosza. Czasami potrafi zbierać piłki jak natchniony. Najbardziej jest znany z czegoś innego – z blokowania. Ibaka czasami pod koszem wygląda jakby grał w siatkówkę. Jeśli zablokuje kilka rzutów to w głowach rywali może pojawić się pewna obawa przed wchodzeniem pod kosz. Trzeba jednak zachować pewność siebie, bo jeśli w jakimś zawodniku zakiełkuje strach to bez wątpienia stanie się ofiarą „Ibloki”, który nie ma litości.\nInni skrzydłowi raczej nie odegrają w tej konfrontacji większej roli. Mógłby to zmienić Matt Barnes, ale ostatnio nie grzeszy formą. Jeśli jednak wybudzi się z tego marazmu to Lakers zyskają bardzo ważny atut.\nMac: Andrew Bynum potrafi być prawdziwym dominatorem strefy podkoszowej. Punktuje, zbiera i blokuje, czyli pełen serwis. Musi tylko opanować, to Lakers zyskają dużą przewagę. Nie można również zapominać, że na dobre do rotacji wskoczył Jordan Hill, który potrafi wnieść sporo energii i przede wszystkim agresywności na tablicach. Thunder mają pod koszem Kendricka Perkinsa. Ten zawodnik raczej niczym szczególnym nie zaskoczy. Nie odda jednak również pola bez walki. Perkins dysponuje sporym zapasem siły, ale Bynum powinien dać sobie z nim radę.\nGladysh: W serii Thunder – Lakers będziemy mogli podziwiać walkę prawdopodobnie najlepszych frontcourtów ligi. Andrew Bynum i Pau Gasol kontra Serge Ibaka, Kendrick Perkins, a oba zespoły mają jeszcze w odwodzie Jordana Hilla i Nicka Collisona. Lakers zdobywali w sezonie średnio 42.7 punktów z pomalowanego, co było siódmym najlepszym wynikiem w lidze. Właśnie pod koszami Lakers mogą szukać swoich przewag, głównie w ofensywie, ale nie możemy zapomnieć o tym, jaką defensywną bestią jest Serge Ibaka, który uwielbia pojedynki z Bynumem.\nNie chciałbym przesądzać, ale bardzo ważnym elementem tej serii może okazać się kilkanaście minut, które na parkiecie spędzi Jordan Hill. Rezerwowy środkowy Lakers dysponuje wielka energią, która może przełożyć się na faule wysokich zawodników Thunder, co znacznie ułatwiłoby sprawę Bynumowi i Gasolowi.\nMac: Kevin Durant to prawdziwa maszyna do zdobywania punktów. Zatrzymanie tego zawodnika może być kluczowym czynnikiem. Metta World Peace od dawna jest uważany za specjalistę od obrony, więc zapewne to on podejmie się tego zadania. Młodzieńcem już nie jest, ale ostatnio w „Ron Ronie” drzemie niesamowita waleczność i determinacja. Jeśli zatrzyma Duranta to Lakers mogą bardzo wiele zyskać w tym pojedynku.\nMac: Szkoleniowiec „Jeziorowców”, Mike Brown, cały czas musi coś udowadniać. Pokazał już wielokrotnie potrafi bardzo dobrze ustawić, ale momentami też Lakers grają bardzo nierówno. Teraz przed Brownem najważniejszy egzamin tego sezonu. Thunder na ławce trenerskiej mają Scotta Brooksa. Ten szkoleniowiec potrafi rozbujać swój zespół tak, że niszy wszystko na swojej drodze. Co ciekawe, obydwaj panowie otrzymywali nagrodę dla najlepszego trenera sezonu rok po roku. Browna spotkał ten zaszczyt w 2009 roku, a Brooksa w 2010 roku. Teraz obydwu panów czeka bezpośredni pojedynek i udowodnienie, kto jest lepszy na dzień dzisiejszy.\nMac: Lakers to niezwykle doświadczona drużyna, której przewodzi niesamowicie zdeterminowany do zdobycia szóstego pierścienia Kobe Bryant. Z drugiej strony młode wilki z Oklahomy, które z roku na rok notują postęp i są coraz bardziej głodni sukcesu. W obydwu zespołach można doszukać się sporej liczby ciekawych zawodników, którzy będą ze sobą toczyli niesamowite boje. Ważnym czynnikiem może być zmęczenie. Lakers dopiero zakończyli wyczerpujący bój, a Thunder już od dłuższego czasu odpoczywają. Dodatkowo „Grzmoty” są młodszym zespołem, co sprzyja szybszej regeneracji, a terminarz tej serii jest dość napięty. Ekipa z OKC jest faworytem tego starcia i ja podtrzymuję taką opinię. Według mnie Thunder wygrają 4:2.\nGladysh: Lakers trafiają w drugiej kolejnej rundzie na rywala preferującego szybki styl gry. Thunder w sezonie regularnym mieli trzeci najskuteczniejszy atak (102.9 pkt), ale w przeciwieństwie do Nuggets, którzy poświęcają defensywę kosztem skutecznego ataku. Thunder z kolei lepie bronią, a przede wszystkim o wiele lepiej od Nuggets radzą sobie w ataku pozycyjnym, a efektywność wzrasta z pojawianiem się na parkiecie Jamesa Hardena.\nMecze pięć i sześć pokazały, że Lakers jeśli nie powstrzymają transition offense rywali, mają spore problemy. Jeśli zatrzymają Thunder we wczesnej fazie ataku, napotkają na kolejny problem, czyli rzuty za trzy Duranta i spółki. Thunder trafiali w sezonie 36% swoich prób zza łuku, dlatego wielką rolę odegrają Kobe Bryant i Metta World Pace, kryjący odpowiednio Russella Westbrooka i Kevina Duranta.\nLakers mogą przeciwstawić swoją siłę podkoszową i tak naprawdę, to wydaje mi się, że Bynum i Gasol wspomagani przez Jordana Hilla są jedyną szansą swojego zespołu na wygranie walki w tej serii. Wygranie walki na tablicach, spowolni grę Thunder, a wliczają, że Durant i Westbrook „rzucą swoje”, Lakers muszą skupić się na dominacji w pomalowanym.\nMój typ? Żółto-fioletowe serce mówi 4-3 dla Lakers, rozum podpowiada 4-2 dla Thunder.\nTagi: Andrew BynumJames HardenKevin DurantKobe BryantMetta World PeaceplayoffsRusell Westbrook\nNajwiększym problem lakers to dziura w obronie – Blake/ Sessions. Mówicie że pokryją Westbrooka i Duranta ale Sessions to tylko pobiega sobie za Hardenem . Ja tu widzę ciężkie mecze coś jak Dallas i podobny rezultat. 4-1, 4-0 Dla Thunder oczywiście\n14/05/2012 o 21:33\nOKC 4-1.Choc zyczylbym sobie sweepa.Lakersi z Clippersami powinni inne miejsca zajac w PO.Bo Lakersi z SAS mieliby szanse zas LAC z OKC.\n14/05/2012 o 22:08\nRozsądek podpowiada mi podobnie do Adriana, że będzie szybkie 4-0, 4-1 dla OKC. Intuicja za to, że to będzie jedna z najbardziej wyrównanych serii półfinałowych i OKC wygra w siedmiu meczach.\nNastępny post Mecz wieczoru: Clippers vs. Grizzlies G#6\nPoprzedni post Grizzlies jadą na ryby, Clippers grają dalej!


Amica BK3185.4NFVCAA, Lodówka do zabudowy - cena i opinie - OleOle!\nDodatkowe opcje komora świeżości "Vit Control", oświetlenie ledowe, zamrażarka z systemem No Frost\nWymiary opakowania 58 x 58 x 186 cm\nPodoba mi się półka na butelki: można ją złożyć, gdy jest niepotrzebna. W instrukcji jest obrazkowy opis odgłosów, jakie może ta lodówka wydawać-i zgadzają się z rzeczywistoscią (co jakiś czas się włącza chłodzenie, i wtedy zaczynają się przelewania i bulgotania, ale juz się przyzwyczajamy; może się wyciszy po wstawieniu do zabudowy). Poza tym: ledowe swiatło w środku, 2 komory świeżości, otwiera się lekko, wysokość półek łatwo regulować, zamrażarka OK-ma, co powinna mieć lodówka:) I dobrze, że nie jest najwyższa, bo do zabudowy dochodzi jeszcze podstawa-podest. Poza tym ładnie wygląda też niezabudowana (proste białe drzwi). Można też zmienić stronę, na jaką otwierają się drzwi.\nLodowka jes duzo mniejsza w zabudowie szuflady mogłyby byc wieksze a takto wszystko ok\nLodówka spełnia wszystkie moje oczekiwania, bardzo przydatna półka na butelki.\nWszyscy mi odradzali sprzęt Amica ja jednak zaryzykowałem tym bardziej że to Polski sprzęt. Chodzi cicho i spełnia nasze oczekiwania.\nTrudno jest jednoznacznie ocenić produkt po tygodniu użytkowania. Jak na razie jestem zadowolony, aczkolwiek dolna szuflada na warzywa w lodówce mogłaby być krótsza i zastąpiona dwiema mniejszymi co pozwoliłoby na zabudowanie jeszcze jednej półeczki na drzwiach lodówki i ułatwiło przeszukiwanie mniejszych szuflad. Sprzęt pracuje cicho. Wewnętrzne oświetlenie LED jest bardzo jasne.\nPowyższe informacje pochodzą ze strony oleole.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Amica BK3185.4NFVCAA, wpisz 1149546 w wyszukiwarce oleole.pl.


Wsi spokojna, wsi wesoła - Novrahi: Everold\nsob sie 25, 2018 4:38 pm\nKsięstwo Jaksaru, Żelazowice, 1527 rok\nPołożone pod Wszechborami Żelazowice zawsze sprawiały wrażenie miejsca dość sielankowego, chociaż niestety też – zacofanego. Sołtys od lat trzyma pieczę nad swoją trzodą, czyli niespełna tysiącem mieszkańców, którzy w pocie czoła obrabiali swe morgi żyznej ziemi. Ludzie ci byli prości, chociaż wśród młodych można było znaleźć marzycieli pragnących czegoś więcej niż praca na roli. Niektórzy z nich zbierali każdą zarobioną koronę i odkładali na ten czas, gdy w końcu ruszą z domowych pieleszy, inni zaś ograniczali się tylko do marzenia i gdybania, ku rozpaczy starszych, którzy nie chcieli, aby ktokolwiek opuszczał wioskę. Wyjątkiem była tylko Bibianna, która przed laty wyruszyła, aby wyuczyć się na lekarza. Fachu nie zdobyła, spotkała jednak męża, Bogomieła, który po upadku praktyku w Mirosil wraz z małżonką przeniósł się do Żelazowic, gdzie odtąd leczył sensacje żołądkowe, zatrucia, nastawiał kości i gdyby tylko w końcu przekonał kobiety, że praca akuszerek jest nieprzydatna, odbierałby też porody. Poza jednak tą rodziną, Radosławem Szarogrzywym i jego przyjacielem Dzieborem Kobiałką, którzy niegdyś służyli w wojsku i swego czasu zajmowali w nim całkiem wysokie stanowiska, wszyscy wywodzili się z rodów, które były w wiosce od jej samych początków.\nJeśli zaś chodzi o samą wioskę to nie była ona zbyt rozległa. Większość domostw skupiło się wokół kwadratowego rynku, zaś nieco bardziej prymitywne chaty – drewniane o krzywych dachach, które od najmniejszej skry spłonęłyby błyskawicznie – dyskretnie stały na uboczu, coby nie razić bogatszych mieszkańców swym widokiem. Pola i pastwiska rozpościerały się dookoła Żelazowic, ogrodzone gęstym lasem, zwykle pogrążonym w mroku. Dopiero późnym popołudniem, gdy przedzierające się przez listowie światło słoneczne nabierało zielonkawego listowia, dostrzec można było ruiny kościoła, który spłonął przed laty w jednym z pożarów zainicjowanym właśnie wśród drewnianych domostw, w czasach, gdy Żelazowice były bardziej ekspansywne i zajmowały więcej miejsca. Było to, gdy wojna z Pierwszymi jeszcze się na dobre nie zaczęła, ale wszelkie próby powrotu do dawnego rozmiaru wioski spełzły na niczym, gdy magowie zjednoczyli się, aby pokonać Priori. Świątynia również nigdy nie została odbudowana, zamiast tego powstała skromna kamienna kaplica przy rynku, do której przyjeżdżali kapłani z Wszechborów, aby zadowolić religijnych mieszkańców wioski i ich pragnienie odprawiania obrzędów ku czci Onych.\nTeraz jednak nikt nie ruszał ku kaplicy na modły. Właśnie nadchodził zmierzch i wieśniacy rozeszli się do swych domów, aby nasycić się strawą po kolejnym dniu ciężkiej pracy. Po kolacji niektóre gospodynie wychodziły poplotkować, a mężczyźni spotykali się, aby wspólnie ponarzekać na towarzyski swego życia. Radosław jednak planował zostać w domu. Przyprowadził na wieczerzę swego przyjaciela, rzekomo po to, by omówić ważne sprawy. Danika jednak wiedziała, że Dziebor, który był dla niej niczym drugi ojciec, nie bez powodu przyniósł ze sobą flaszę śliwowicy. Zapowiadała się popijawa i jeśli dziewczyna nie zamierzała oglądać, jak jej poważny na co dzień ojciec kompromituje się, rzucając sprośne żarty i kłócąc się o głupoty z przyjacielem, powinna opuścić dom i dołączyć do jakiejś grupki kobiet, które zbierają się, by wyrzekać na mężczyzn. Nim jednak odeszła od stołu, usłyszała dobiegającą z oddali muzykę. Jeśli uważała, że jej śpiew jest fałszowaniem, to te odgłosy musiały dla niej brzmieć jak istna kakofonia. Hałas wzbierał na sile i rozlegał się coraz bliżej. Aż w końcu Danika zrozumiała, że oto do wioski przywitała wędrowna trupa artystów, którzy teraz wykrzykiwali – wszyscy naraz, a jakże – swoje talenty. Była więc tam wróżbitka, był siłacz i akrobata, byli śpiewacy i tresowane zwierzęta. Co jednak zaskakujące, przez owe przekrzykiwania przedarł się donośny baryton, który oznajmiał wszem i wobec:\n– Jedyna na kontynencie Syrena, wprost z Cesarstwa Czterech Wysp! Przyjdźcie i zobaczcie występ przepięknej Naoko!\nOwe słowa musiały dotrzeć też do ojca Daniki, gdyż zmarszczył brwi i wyraził zdziwienie, że ktokolwiek chce tak oszukiwać ludzi, wmawiając im istnienie syren.\nIlość słów: 812\nMiano: Danika Szarogrzywa\nKarta Postaci: viewtopic.php?f=13&t=238\nndz sie 26, 2018 7:41 am\nŻelazowice. To był właśnie jej dom i można było o nim powiedzieć wiele. Z pewnością do najciekawszych miejsc nie należał, zresztą nie sposób tu było szukać też wygód godnych samej stolicy. Był to jednak dom i wciąż miał pewne swoje uroki, których pewne osoby po prostu nie chciałyby wymienić na nic innego. Danika Szarogrzywa była jedną z takich osób, choć gdyby zastanowić się nad tym głębiej, to znajdowała się tak mniej więcej pośrodku spektrum. Z jednej strony tu mieszkali jej bliscy oraz przyjaciele, czułaby się podle, zostawiając ich ot tak tylko po to, by śledzić swoje marzenia, które niekoniecznie mogły być związane z Żelazowicami. Jednocześnie wspomniane myśli tego innego życia nie dawały jej spokoju. Chciała między innymi zobaczyć świat! Całe swoje życie spędziła w swojej rodzinnej wsi. Pomijając wizyty w Wszechborach, kiedy to ojciec zabierał ją ze sobą na jedną z jego wypraw po zapasy, albo na jakieś święto, albo tak zwyczajnie, gdyż nie miał z kim zostawić córki. Danika akurat zajmowała się sprzątaniem, co zresztą obiecała ojcu, kiedy do drzwi ich domostwa ktoś zapukał. Z odgłosów, które dobiegały od strony wejścia, rudowłosa domyśliła się, kim był ich gość. Wujek Dziebora! Radosław coś wspominał z rana, że przyjdzie do nich pod wieczór. Ot, tak na zwyczajną rozmowę, na flaszkę porządnego trunku i by pewno powspominać stare czasy, kiedy razem służyli w wojsku. Wprawdzie Ich rodziny nie były ze sobą spokrewnione więzami krwi, lecz czy były one aż tak ważne? Dla niektórych owszem! Dla Radosława? Jak widać nie. Zresztą Danikę też to chyba nie obchodziło. Tyle razy Kobiałkowie się nią opiekowali, kiedy zachodziła taka konieczność, że w zasadzie przyzwyczaiła się już do nazywania ich wujkiem oraz ciocią. Nie wyrosła z tego ani trochę! Nie widziała powodu, by przestawać, a i też żadnych głosów sprzeciwu dotąd nie słyszała. Na moment przestała sprzątać, by podejść i się przywitać.\n– Wujek Dziebora! – nie dało się ukryć, że zawsze cieszyła się na jego widok. Miała już pytać, gdzie się znajduje jego druga połówka, ale wtedy sobie przypomniała, że ciotka prawdopodobnie nie miała ochoty przeszkadzać dwóm facetom, by się razem spili i mieli trochę męskiego czasu dla siebie. Zresztą Danika również nie miała takich planów. Myślała sobie raczej o tym, by wyjść tego wieczoru i może udałoby się jej spotkać z kimś.\nMyśli Szarogrzywej zabrały ją na moment do tych najdalszych zakamarków, lecz szybko wróciła na ziemię, kiedy wujaszek Dziebor zaproponował, by na moment usiadła razem z nimi do stołu. Przez moment próbowała się z tego jakoś wymigać, bo wiedziała, że jak zaczną pić, to zamienią się w istoty pozbawione wszelkich blokad. Niektórzy ludzie po pijaku bywali nie do zniesienia, inni zamieniali się w nadwornych pajaców, a jeszcze bywali i tacy, którym picie alkoholu wychodziło o dziwo na dobrze. Danice nie spieszno było do tego, by po raz kolejny przekonywać się, w kogo w takim stanie zamieniał się ojciec razem z wujkiem. Mimo to, po namowach tego ostatniego, zdecydowała się usiąść z nimi na kilka chwil. Te chwile ostatecznie zamieniły się w minuty. Porozmawiała sobie trochę z wujaszkiem, wypytując go o codzienne sprawy, o samopoczucie itd. Nie była to jakaś wyjątkowa konwersacja, jedna z wielu, którą miała praktycznie codziennie z tą czy inną osobą w wiosce. Miała zamiar powolutku się zebrać, by dokończyć to, co miała do roboty i potem wyjść gdzieś się przejść, kiedy z zewnątrz zaczęły dobiegać jakieś odgłosy. Zaciekawiona nimi dziewczyna wstała od stołu i podeszła do okna, by mieć większe szanse wyłapania źródła zamieszania swoim wzrokiem. Wpierw usłyszała muzykę, potem do jej uszu zaczęły dobiegać śpiewy i okrzyki radości. Może to niektórych zadziwić, lecz Danika nie uważała tego jazgotu za istną kakofonię muzyki. Z niej była pod tym względem taka dziwaczka, że tylko siebie uważała za kompletną fałszerkę, jeśli chodzi o śpiew. Czyżby oznaka skromności lub niskiego mniemania o sobie? Tak czy siak, to, co teraz słyszała, trochę jej się zaczynało podobać, choć jeszcze żadnych konkretnych słów nie potrafiła dosłyszeć. Nie trzeba było długo czekać, aż się okazało, że do Żelazowic zawitała grupa podróżujących artystów. Z okna dostrzegła jedynie paru wykonawców, w tym akrobatę czy wróżbitkę. Jednak to, co zaintrygowało ją najbardziej to głos mężczyzny obwieszczającego zebranej publiczności atrakcję w postaci najprawdziwszej syreny. Brzmiało to tak, jakby była główną atrakcją. Wciąż stała w oknie, więc uwaga ojca nie ominęła jej.\n– Syrena czy nie, warto chyba zobaczyć resztę występów. Kiedy ostatnio widzieliśmy tu jakichś artystów? – zwróciła się z pytanie do swojego ojca, obracając jednocześnie w jego kierunku głowę. Niektórzy nie zgodziliby się z jej definicją "prawdziwych artystów", lecz to byli jedyni, jakich znała. Większość tych najbardziej utalentowanych zwykle nie zapuszczała się do takich "dziur", jak to nazywano Żelazowice, czy inne wsie podobne do nich. Sama Danika, jak sięgała tak daleko pamięcią, to potrafiła sobie przypomnieć podobne wydarzenie tak mniej więcej z parę lat wstecz, jeśli nie więcej. W gruncie rzeczy tego typu trupy zwykle wędrowały do miast lub mniejszych miejscowości. Czasem ich podróż zaprowadzała do wiosek takich jak Żelazowice, lecz nie była to na pewno atrakcja widywana co każdy tydzień. Dlatego też rudowłosa chciała wyjść i zobaczyć, co oni tam mają do zaoferowania. Drugiej takiej szansy może znowu długo nie być. Zebrała więc swoje myśli i wyszła na zewnątrz, aby z bliska móc przyjrzeć się wydarzeniu. Jeśli natomiast chodzi o syrenę, to udzielał jej się trochę sceptycyzm ojca. Te oraz inne stworzenia nie bez powodu były uznawane za mityczne, prawda? To dlatego, że były wymysłem wyobraźni, spotykanym tylko w opowiadaniach i legendach. Inne zaś mogły kiedyś istnieć, lecz w dzisiejszych czasach były legendarne przez fakt, że już dawno wyginęły.\nRudowłosa raz jeszcze rozmyślała nad wioską, w której przyszło jej żyć. Czuła się przywiązana do niej, do małej społeczności, która ją zamieszkiwała – nawet pomimo tego, że czuła ze stronyt starszych mieszkańców niczym nieuzasadnioną niechęć i chłód – a zwłaszcza do kochanego ojca, który ją wychował. Ostatnio, odkąd jej rówieśnicy zaczęli po kolei decydować się na stabilizację, takie oto myśli nachodziły ją coraz częściej. Zwłaszcza że niespełna tydzień temu przyszedł na świat pierwszy syn Żywii, dziewczyny, która kiedyś razem z Daniką snuła się po polach i łąkach i udawała, że jest nieustraszoną wojowniczką, pogromczynią legendarnych bestii. Przyszedł jednak czas i jasnowłosa drewniany miecz będący tak naprawdę starą nogą od stołu zastąpiły kuchenne sprzęty. Blondynka wyszła za mąż za starszego brata swojej serdecznej przyjaciółki i wprowadziła się do ich domu rodzinnego, żartując, że od teraz więź z szarooką Strzeborą jest już oficjalnie siostrzana. Dziewczęta wydawały się nawet bardziej zadowolone ze zmiany statusu matrymonialnego Żywii, niż szanowny małżonek. Niestety, dziewczyna po porodzie wycofała się nieco i chociaż mieszkała po sąsiedzku z czerwonowłosą, ta nigdy jej prawie nie wiedziała. Ostatnio chyba wtedy, gdy cała wioska zebrała się pogratulować młodej mamie i obejrzeć pierworodnego. Tuliła wtedy do piersi oseska owiniętego w chustę, jednak nie widać było po niej dawnej radości. Wciąż wymęczona porodem – Szarogrzywówna słyszała wyraźnie, jak z każdą następną godziną dziewczyna krzyczała coraz głośniej i głośniej, wyrzekając na ból – wyglądała tak, jakby zamierzała zwinąć się w kłębek i odwrócić plecami do tych wszystkich miłych, ale ciekawskich ludzi. Kości wyraźnie rysowały się pod ziemistą skórą i za luźną, jeszcze niedopasowaną do nowej figury suknią, a jasne włosy wisiały w strąkach z powodu potu. Mimo to Żywia była bardzo miła i żarliwie prosiła Danikę, by odwiedziła ją kiedyś, gdyż czuje się samotna. Co było o tyle dziwne, że mieszkała w domu pełnym ludzi bliskich jej od dzieciństwa.\nRudowłosą wyrwał z rozmyślań ojciec, zapowiadając tajemniczo wizytę kogoś i prosząc, by ta sprzątnęła w domu. Radosław, człek raczej wycofany i uważany za zbyt towarzyskiego przez większość mieszkańców Żelazowic, nie miał zbyt szerokiego wachlarza znajomych. Mimo to jednak od czasu do czasu spraszał kogoś na kolację, by omówić interesy lub też… urządzał nieszkodliwą popijawę ze swym przyjacielem, który tak jak i on osiadł w Żelazowicach po wojnie. Danika nie wiedziała z początku, który ze scenariuszy tym razem się sprawdzi, ale nie dopytywała zbytnio, czekając na tajemniczego gościa. Posłusznie posprzątała w chacie, w której i tak panował porządek. Jako jednak porządna gospodyni wiedziała, że zawsze można bardziej zadbać o schludność chaty. Ułożyła bibeloty, które świadczyły o obecności kobiety – nieliczne babskie świecidełka, ozdoby do włosów, figurki i różne drobne prezenty, które ojciec wystrugał jej w drewnie lub kupił na targu we Wszechborach. Starła kurze, wypolerowała wszelkie szklane powierzchnie i schowała koszulę ojca, którą należało zacerować, a która dziwnym trafem zawsze zmieniała swe położenie, gdy Danika wreszcie znajdowała czas i zasiadała z igłą i nitką, gotowa do szycia. Ta sztuka odzieży – z pozoru prosta lniana koszula – opanowała sztukę teleportacji, w dodatku prawdopodobnie znalazła sposób na wniknięcie do umysłu rudowłosej, gdyż jak dotąd skutecznie unikała koniecznej reperacji, zmniejszając jednocześnie pulę zdatnych do nakładania „do ludzi” ubrań Radosława.\nWkrótce przybył sam Dziebor, człowiek, którego dziewczyna pieszczotliwie nazywała „wujkiem Dzieborą”. Może nie łączyły ich więzy krwi, ale mężczyzna była jej tak bliski, jakby rzeczywiście byli spokrewnieni. Dziewczyna jednak wiedziała, że nie ma co liczyć na spędzenie czasu na pogawędce ze starszym Jaksarczykiem, gdyż ten przyniósł w gości flaszkę. Oznaczało to, że razem z Radosławem zamierzają powspominać dawne czasy, skomentować obecne, a wszystko to z coraz większą dawką humoru i mniejszą dawką logiki, gdy butelka będzie się stopniowo opróżniać. Mimo to Danika chwilę posiedziała, póki obaj panowie myśleli jeszcze trzeźwo. Akurat gdy zaczęła dostrzegać pierwsze oznaki, że alkohol uderza im do głowy – mniejsza koordynacja ruchów podczas żywej gestykulacji kolegi z wojska ojca, nieco bardziej bełkotliwy głos, wypieki na twarzy – Oni zesłali prawdziwe zbawienie. Kakofonia dźwięków zwiastująca wizytę wędrownej trupy byłaby pretekstem do wyjścia, ale dziewczyna autentycznie zapragnęła zobaczyć występy artystów. A nawet tajemniczą syrenę, co do której istnienia jej ojciec wyraził wątpliwości. Rudowłosą nie zaprzątały jednak kwestie autentyczności prawdopodobnie głównego punktu programu wędrowców, po prostu pragnęła odmiany. Radosław machnął ręką i nalewając sobie kolejny kieliszek, odparł poważnym tonem, którego powagę nieco burzył fakt, iż lekko seplenił:\n– Idź zobacz, co się dzieje, jeśli tak to cię ciekawi. Tylko nie zostawaj do zmroku, nie wiadomo, co się może stać. Nie bierz pieniędzy, ci artyści to pewnie naciągacze i wyłudzacze, a może nawet złodzieje! –W ten oto sposób Danika dostała przyzwolenie by na własne oczy przekonać się, co też się dzieje na zewnątrz.\nGdy rudowłosa wyszła z chaty, w pełnej synchronizacji ze Strzeborą zamknęła drzwi. Od razu było widać, że blondynkę również zaciekawiły zapowiedzi. Ubrała się na tę okazję w swą najlepszą suknię, której głęboka czerwień niezbyt dobrze korespondowała z niezamężnym stanem. Szarooka jednak znudziła się jasnymi, pastelowymi sukienkami stosownymi dla panien i odkąd do jej domu wprowadziła się Żywia, zakładała jej stroje. Wyglądała w nich o wiele lepiej niż przyjaciółka, zresztą mężatka nie zdawała się mieć jej tego za złe. Odkąd musiała pełnić obowiązki żony i pani domu – świekra była w końcu starszą kobietą, nie mogła zajmować się wszelkimi gospodarskimi sprawami tak, jak jeszcze dziesięć lat temu – nie miała okazji, by się stroić, temu z sukien kupowanych jej przez kochającego męża korzystała właśnie młodsza siostra owego męża. Teraz właśnie Strzebora wystroiła się pięknie i niby to poprawiała brzeg sukni, byle tylko Danika dostrzegła ozdobny haft. Wesoło stwierdziła, że w końcu coś się dzieje, po czym skierowała się w stronę rynku, bo to właśnie stamtąd dobiegały nawoływania i gra instrumentów. Nie oglądała się za siebie, a mimo to trajkotała, domyślając się, że i rudowłosa idzie w tym samym kierunku, co ona:\n– Jakże się cieszę, że ktoś przyjechał. Pewnie występy będą słabe, bo żadni wielcy artyści nie przyjadą do Żelazowic, to nie jest dobre miejsce, bo i nie ma komu docenić, ale… Może będą jacyś przystojni mężczyźni? Siłacze, akrobaci, albo egzotyczni pomocnicy wróżki, ubrani tylko w spodnie? Popatrzyłabym na piękne męskie ciało, tutejsi chłopcy już mi się znudzili. Nic tylko pracują i pracują, wcale o siebie nie dbają, a od kobiety oczekują, że i będzie ładna, i że będzie im gotować. Niedoczekanie! Ja bym chciała wyjechać stąd daleko i nie wychodzić za nikogo za mąż. Zazdrościłam Żywii, mimo że wyszła za mojego brata, a tego nie ma co zazdrościć, ale nie mogłabym jak ona. Gotowanie, pranie, cerowanie, a teraz jeszcze dziecko…\nNa szczęście dalszy słowotok utonął w klangorze kołatek i innych instrumentów. Dziewczęta znalazły się na rynku, gdzie już utworzył się mały tłumek, złożony głównie z dzieci i młodych dorosłych. Stłoczyli się wszyscy dookoła trzech wozów, z zewnątrz pomalowanych w piękne, jaskrawe wzory. Na razie nie widać było artystów, natomiast na prowizorycznym podwyższeniu zbudowanym z beczki stał krępy staruszek o brodzie tak długiej, że dotykała ziemi, odziany w skrzący się od złota i drogich kamieni – bądź ich imitacji – płaszcz. Mówił on tubalnym tonem do zgromadzonej widowni, cały czas prosząc, by podeszli bliżej, mimo że omal nie deptali mu po brodzie:\n– Ależ proszę, nie bójcie się! Chodźcie, chodźcie! Żelazowice będą miały okazję zobaczyć dziwy, jakich świat nie widział! Chodźcie, chodźcie! Opowiem wam o programie, przedstawię artystów! No dalej, nie bójta się, piękni ludzie!\nIlość słów: 1544\nczw sie 30, 2018 9:22 am\nŚwiat wokół niej szedł do przodu, bez przerwy się rozwijał, a ona? Stała niemal cały czas w miejscu. Przynajmniej tak widziała swój obecny stan. Już nie chodziło o to, że przez dwadzieścia lat swojego życia w dalszym ciągu mieszkała w Żelazowicach i nawet nie miała okazji wybyć stąd, zwiedzić ten ogromny świat i go doświadczyć. W gruncie rzeczy chodziło o to, że sama stała w miejscu. Nie potrafiła wciąż zdecydować się, czego chce od życia, więc prościej było po prostu nie decydować. Przynajmniej chwilowo. Mądrzejsi od niej wiedzieli jednak, że taki stan rzeczy nie może trwać wiecznie. Prędzej czy później będzie musiała podjąć jakąś decyzję w związku ze swoją przyszłością. Między tymi rozmyślaniami znalazło się miejsce na wspomnienie Żywii, jej przyjaciółki od czasów dzieciństwa. Obie dzieliły swojej zamiłowanie do legend i do udawania, że są bohaterkami jednej z nich. Z tego duetu to jedynie Danika wciąż nie decydowała się na ustatkowanie z przystojnym jegomościem. Może uważała, że ma całe życie przed sobą i nigdzie jej się z tym nie spieszy, albo zwyczajnie obawiała się być "zakotwiczoną" już na stałe w jednym miejscu. Dopiero teraz zdała sobie sprawę, że nie widywała jej już często, przynajmniej odkąd jasnowłosej urodziło się dziecko. Sama pewno nie ma za dużo czasu, więc może to rudowłosa powinna wyjść z inicjatywą i odwiedzić przyjaciółkę, Momentalnie przypomniało jej się zaproszenie Żywii i Szarogrzywa skarciła się w myślach za to, że mogło jej to wylecieć z głowy. Obowiązkowo musi kiedyś do niej zajrzeć!\nPo tych wszystkich porządkach i doprowadzeniu domostwa do jako takiego cywilizowanego stanu, wujek Dziebora przyszedł w odwiedziny do niej oraz jej ojca, Radosława. Głównie do niego, o czym rzecz jasna świadczyła obecność butelki alkoholu, po którym zazwyczaj ludzie zatracali niektóre granice. Zachowywali się z tego powodu inaczej niż na trzeźwo. Byłoby kłamstwem powiedzieć, że Danika kompletnie stroniła od tego typu trunków, lecz akurat dzisiaj nie miała na nic takiego ochoty. Zresztą wiedziała, że to jej ojciec z wujkiem chcą się razem upić i porozmawiać. Nie była im do tego potrzebna.\nWybawieniem okazało się niespodziewane przybycie trupy artystów. Śpiewy, krzyki, różne atrakcje – to ją oczywiście zainteresowało, choć przede wszystkim chciała tego użyć właśnie jako pretekst do wyjścia i zostawienia tych dwóch dżentelmenów samych sobie. Czy rzekoma syrena odrobinę ją zaintrygowała? Cóż... była prawie pewna, że to raczej jakaś bujda. W końcu syrena... z najprawdziwszych starych opowiadań? Nie bez powodu ludzie mówili, że takie istoty są dawno wymarłe lub ktoś je wymyślił. Mimo tego może postanowi ją też zobaczyć i poczekać z ostateczną opinią do tego momentu. Ojciec rzecz jasna dał jej przyzwolenie do wyjścia, choć nie bez pewnych warunków. O ile wyjście bez pieniędzy niezbyt jej przeszkadzało, tak nakaz powrotu przed zmrokiem sprawiał wrażenie, jakby Radosław wciąż miał ją za nastolatkę. Będąc już odwrócona plecami do niego, przekręciła tylko oczami na znak zażenowania, ale wiedziała jednocześnie, że nie ma sensu się z nim kłócić. Tak czy siak, wyszłoby na jego. Poza tym... prawdopodobnie i tak upije się z wujkiem Dzieborą, więc nawet jeśli miałaby wrócić później to może nie zauważy.\nPo ogarnięciu się, wyszła na zewnątrz, zamykając za sobą drzwi. Jakby w jakiś rytm, z chaty niedaleko wyszła Strzebora. Widać nie tylko ona chciała bliżej przyjrzeć się wydarzeniu, które intrygowało większość tutejszej populacji. Wychodziła jednak sama, bez Żywii, co oznaczało jedno – prawdopodobnie siedzi w domu zajmując się synkiem, albo odpoczywa w trakcie jednej z tych chwil, kiedy maluch jest spokojny. Danika szybko zwróciła uwagę na suknię, którą szarooka zdecydowała się założyć na wyjście. Była śliczna i przez moment wyobraziła siebie w takim ubiorze. Czerwień, której było pełno, z pewnością pasowałaby do jej włosów. Czuła się trochę o to zazdrosna, ale nie należała do osób, które z tego powodu robiłyby kłopot. Strzebora słusznie uznała, że przyjaciółka ruszy za nią. Jakby nie spojrzeć to szły obecnie w tym samym kierunku, więc Danika postanowiła się dołączyć. Nie wymawiając przy tym ani słowa, wysłuchała uważnie tego, co blondynka chciała z siebie wyrzucić. Rozbawił ją odrobinę ten wywód. Pokazała to jednak tylko się uśmiechając.\n– Jest to przynajmniej jakaś odmiana od rutyny, tak. Mam więc rozumieć, że potencjalni przystojniacy w tej wędrownej grupie to jedyny powód, dla którego wyszłaś? – zapytała się szarookiej, choć oczywiście nie było takiej potrzeby. Z góry już znała odpowiedź na jej pytanie. Potrafiła jednocześnie zrozumieć niechęć przyjaciółki do ustatkowania się, wyjścia za mąż i rodzenia dzieci. Danika w sumie myślała, że może sama kiedyś... ale nie w najbliższej przyszłości. Te sprawy akurat nie zaprzątały jej myśli. Strzebora wspomniała kogoś, o kogo rudowłosa chciała w sumie zapytać – Jak tam się Żywia trzyma? Miałam ją odwiedzić, ale ostatnio nie było kiedy... – wyznała i było to w jej opinii lepsze wytłumaczenie niż "po prostu zapomniałam".\nW końcu doszły do tego całego zgiełku, nim ich rozmowa miała jakąkolwiek szanse wydłużyć się jeszcze bardziej. Dopiero teraz zauważyła, że cała grupa artystyczna składała się z trzech wozów, z których każdy z osobna był ozdobiony żywymi kolorami. Wzory, w które je ułożono, chwilowo zajęły większość uwagi Daniki, choć rzecz jasna starała się drugim uchem nasłuchiwać tego, co mogło się dziać obok niej. Samych wykonawców, wróżbitów czy tancerek jeszcze nie było widać. Dostrzegła, że cała uwaga zebranego tłumu skupiała się na mężczyźnie dość bogato ubranym, o długiej brodzie i stojącego na beczce, by każdy mógł go widzieć. Błękitnooka, jakby zaczarowana grupową hipnozą, podeszła bliżej razem z innymi ludźmi. Po to w końcu wyszła. Nie często coś takiego miało tu miejsce, więc warto było przynajmniej przekonać się, co mają do zaoferowania.\n– Słyszałaś w ogóle, że podobno mają najprawdziwszą syrenę? – zwróciła się do Strzebory, zakładając z góry, że stoi tuż obok. Ciekawiło ją przede wszystkim, czy ona w to w ogóle wierzy, albo czy ma jakąś opinię na ten temat. W oczekiwaniu na dalszy rozwój wydarzeń Danika założyła jedną ręką na drugą w okolicach klatki piersiowej.\nIlość słów: 1222\nczw wrz 06, 2018 4:16 pm\nSzarogrzywa wyszedłszy z domu, spotkała się ze swą dawną przyjaciółką, bratową Żywii, o której rudowłosa wcześniej myślała. Szarooka jednak nie była osobą, o której można było zapomnieć, w przeciwieństwie do mieszkającej w jej domostwie młodej mamy. Teraz nawet założyła suknię, która odważnym kolorem głębokiej czerwieni przykuwała uwagę i potrafiłaby wzbudzić zazdrość e niejednej pannie. Strzebora wyglądała w niej pięknie, jednak Danika nie mogła nie pomyśleć o tym, jak bardzo pasowałaby barwa do jej miedzianych włosów. Nie skomentowała jednak tego, słusznie uznając, że nie warto rozpoczynać tego tematu przy kochającej własny wygląd i własne przyjemności jasnowłosej. Teraz nawet przyjaciółka z dzieciństwa zdobyła się na długi wywód, który bez problemu dałoby się zamknąć w kilku słowach, a który dotyczył, rzecz jasna, jej samej i jej własnych oczekiwań co do artystów, a właściwie urody występujących mężczyzn. Gdy jednak Szarogrzywówna z delikatnym uśmiechem zapytał, czy to właśnie wizja spotkania przystojnych nieznajomych skłoniła dziewczynę do wyjścia z domu, ta prychnęła jak kotka i byłaby się zjeżyła, gdyby tylko miała taką możliwość.\n– Co coś ty! Nie jestem aż taka pusta – powiedziała oburzona, zaraz jednak przypomniała sobie, że Danika zna ją doskonale. Szarooka była istotką dość wyrachowaną, jeśli chodzi o jej kontakty z licznymi adoratorami, ale jednocześnie nie zamierzała nikogo krzywdzić. Była po prostu kolejną z wielu młodych dziewcząt, które lubowały się w rozrywkach typowych dla niezamężnych panien, w tym uwodzeniu mężczyzn. Uwielbiała być adorowana, ale żyła tylko dla komplementów. Jako dziecko to ona miewała najdziksze z nich wszystkich fantazje, snując fantastyczne fabuły starć z przerażającymi potworami. Niekiedy nawet Danika czuła się niejako w obowiązku temperować bogatą wyobraźnię towarzyszki zabaw, gdyż niektóre z wymyślonych przez nią historię były zbyt straszne dla innych bawiących się z nimi dzieci.– Wiesz, tutaj po prostu nic się nie dzieje. To samo robimy dzień w dzień, spotykamy tych samych ludzi, rozmawiamy na te same tematy… Powiem ci w sekrecie, że nawet towarzystwo Żywii mi obrzydło, zrobiła się strasznie nudna, jak wyszła za mąż. A już zwłaszcza teraz, jak nie robi nic, tylko siedzi nad garami i niańczy tego swojego bachora. Trzymać się trzyma dobrze, ale to już zupełnie inna osoba, nie wiem, czy się nie rozczarujesz wizytą. Nie można z nią porozmawiać od serca jak za dawnych czasów, zwierzyć się, poplotkować… To zupełnie normalne, że chcę odmiany, prawda? A czy jest lepsza odmiana niż przystojny siłacz czy bardzo giętki akrobata, który potrafi wyczyniać cuda z kobietą? Nikomu nic nie obiecywałam, jestem młoda i ładna, czemu mam nie korzystać?\nStrzebora zapytała wprost, jednak nie czekała długo na uczciwą odpowiedź Daniki. Już poszła dalej, przedzierając się między domami ku rynku, gdzie stały trzy kolorowe wozy. W otoczeniu prostych chat krytych gontem wyglądały, jakby przybyły tu z innego świata. Jaskrawe barwy aż mieniły się w oczach, fantastyczne wzory nie przypominały żadnego znanego rudowłosej z książek lub zdobionych sukien ornamentu. Na razie jeszcze nie widać było źródeł wrzawy i hałasu, gdyż wszyscy artyści, poza brodatym karłem, musieli siedzieć w owych wozach. Ognistowłosa jednak nie była rozczarowana i razem ze Strzeborą podeszła bliżej, jakby w hipnotycznym transie. Nim jednak wtopiły się w jedno z zebranym tłumkiem, zadała swej towarzyszce pytanie. Szarooka roześmiała się głośno, na co kilkoro znajomych rozejrzało się i przywitało z nimi skinieniami głów, nie chcąc przekrzykiwać niewidocznych na razie instrumentów.\n– Ano, słyszałam, ale nie daję temu wiary. Jestem już za duża, by wierzyć w bajki, chociaż gdyby mieli tu czarującego księcia, to może rozważyłabym ponowne uwierzenie w nie… – zażartowała jasnowłosa, jednocześnie puszczając oko do Nadmira. Wysoki młodzieniec był synem tutejszego drwala i dzięki temu, że pomagał ojcu przy pracy, dorobił się sylwetki, jaką dziewczęta takie jak Strzebora mogły doceniać. On sam jednak nie zwracał na nie zbytnio uwagi, zwykle po dniu ciężkiej fizycznej pracy spotykał się ze swymi znajomymi i popijał cienkie, młode piwo, jednocześnie żartując z podchodów co śmielszych młódek. Nadmir nigdy nie należał do grupki Daniki, wolał zawsze śmiać się z żywej fantazji biegających z drewnianym orężem dzieciaków. Czasem nawet, wykorzystując to, że był większy i silniejszy od większości z nich, brał udział w bójkach. Na szczęście nie ośmielił się nigdy podnieść ręki na dziewczynki, jednak i tak skutecznie utrudniał ich zabawę, psując podchody na śpiącego pod schodami domu sołtysa smoka lub bijąc się z chłopcami, którzy mieli być wsparciem dla oddziału walczącego z dzikimi plemionami, które założyły obóz na rynku…\nTymczasem brodaty człowieczek znów przemówił, zadowolony z tego, że ciekawski tłum zbliżył się tak bardzo, że równocześnie podeptał jego nadzwyczaj długą brodę.\n– Wspaniale, drodzy państwo! Widzę, że jesteście ciekawi, jakie dziwy przybyły do waszej wioski! Doskonale, nie zawiedziecie się, moi drodzy! Mamy nie tylko siłacza i akrobatę, ale też doskonałą wróżbitką, która nie tylko odkryje przed wami przyszłość, ale i powie, jak rozwiązać wasze problemy. Zastanawiacie się, czy założyć rodzinę? Nie wiecie, czy ukochana jest wierna albo czy ukochany młodzieniec nie zwodzi was? Chcielibyście wyruszyć, ale nie wiecie, czy warto opuszczać domowe pielesze? Marzycie o sławie i wielkich przygodach, ale boicie się niebezpieczeństw samotnego życia? Madame Doerr odkryje przed wami wszystkie tajemnice! – cisnący się tłumek młodzian mieszkających w Żelazowicach wydał z siebie pomruk zadowolenia. Zarówno mężczyźni, jak i kobiety ciekawiło, co też może powiedzieć im wróżbitka. Strzebora nawet wydała z siebie entuzjastyczny okrzyk, który omal nie pozbawił Daniki słuchu. Oczywiście okrzyk ten dotarł do uszu brodacza, który, najwyraźniej zadowolony z odezwu, ciągnął dalej: – Nie zapominajmy też o najprawdziwszym Dzikim Chłopcu, który wychował się z dala od cywilizacji i ludzi, a także naszych treserach dzikich zwierząt. Niedźwiedzie, tygrys i wielokolorowe ptaki to tylko jedna z wielu atrakcji naszej przewoźnej menażerii. Na pewno też chcielibyście zobaczyć przepiękną Syrenę, prawda?\nMężczyzna zakończył swój wywód. Kolejne zdania musiał wykrzykiwać, aby przebić się przez kolejne wyrazy zadowolenia. Gdy tylko w uszach rudowłosej przebrzmiało pytanie o chęć ujrzenia postaci z legend, nieznajomy dodał:\n– Te i inne rzeczy ujrzycie w naszym obozie, który rozbiliśmy za wioską. Każdy, kto chce obejrzeć atrakcje, ma wstęp wolny, jednak zastrzegamy sobie prawo do drobnej opłaty, jeśli chcecie skorzystać z oferowanych usług. Nie możemy przecież pozwolić, by nasi artyści dzielili się swymi talentami za darmo, prawda?\nGdy mężczyzna wspomniał o opłacie, entuzjazm niektórych osłabł. Każdy chętnie skorzystałby z proponowanych atrakcji, nikt jednak nie chciał wydawać zarobionych w pocie czoła miedziaków. Było to zrozumiałe, wszak w wiosce takiej jak ta nie da się łatwo wzbogacić, a pieniądze były potrzebne i dla tych, którzy chcieli założyć rodziny, i dla tych, którzy planowali dalekie wojaże. Niektórzy też przyjęli taki model postępowania od rodziców, którzy, pamiętając nędzę po wojnie z Pierwszymi – chociaż niekoniecznie samą wojnę – oszczędzali, ile się tylko dało. Radosław też nie szastał pieniędzmi, nie żałował jednak córce na rozrywki, o ile wiedział, że może sobie na nie pozwolić. Podobnie wychowywali też swą szarooką córkę rodzice towarzyszki płomiennowłosej. Strzebora zamruczała, że chętnie zapłaci, jeśli będzie za co. Dosłyszeć to musiał Nadmir, który przedostał się do dziewcząt przez tłum i teraz szepnął Danice wprost do ucha, nachylając się nad nią tak, że rudowłosa czuła typowy dla niego zapach – drewno i mydło, dzięki któremu odmywał się z potu po całym dniu fizycznej pracy:\n– Nie musisz mi płacić, a mogę opowiedzieć ci, co cię czeka w przyszłości. Nazmyślam lepiej niż ta altracheńska kurwa. Co ty na to?\nNim rudowłosa odpowiedziała, dostrzegła pełne bólu spojrzenie szarookiej. Towarzyszka nie pierwszy raz rzucała zalotne spojrzenia – i nie tylko spojrzenia – w stronę postawnego blondyna i każdy przejaw jego zainteresowania inną dziewczyną odbierała jako zdradę ze strony nieczułego na jej wdzięki syna drwala.\nsob wrz 08, 2018 4:40 pm\nDelikatny uśmiech, który gościł na ustach Daniki widocznie się poszerzył, kiedy tylko Strzebora z jawnym oburzeniem stwierdziła, że nie jest na tyle pusta, by przejść się i sprawdzić grupę artystów tylko z powodu potencjalnych przystojniaków, którzy mogli być jej częścią. Tak właściwie to ten uśmiech niemal zamienił się w cichy śmiech, lecz ognistowłosa szybko się przy tym powstrzymała. Spojrzała się w przeciwną stronę, przysłaniając usta ręką zaciśnięta w pięść. Trwało to może krótką chwilę, po której ponownie zerknęła na szarooką z opanowaniem. Dziewczyna oczywiście pytała tak żartobliwie, bo faktycznie znała swoją przyjaciółkę na tyle, by wiedzieć, że uczestniczyła w aktywnościach typowych dla dziewoi, które wciąż nie znalazły sobie swojej drugiej połówki na resztę życia. Danika obserwowała uważnie swoją rozmówczynię, która zdawała się pojmować intencje błękitnookiej. Nie miała w końcu nic złego namyśli swoją uwagą. W istocie, Strzebora w dzieciństwie miała nawet bardziej szalone fantazje od niej. Był taki jeden raz, kiedy próbowała namówić całą ich grupę do zejścia do takich jednych starych podziemi znajdujących się w lesie. Zazwyczaj panują tam ogromne ciemności i jasnowłosa wymyśliła sobie, by to ona tym razem była tą Złą, która polowałaby na resztę czy coś w tym rodzaju. Pewne szczegóły tej koncepcji zamazały się w pamięci Daniki, ponieważ ostatecznie nikt nie przystał na to. Wszyscy, poza Strzeborą, jednoznacznie stwierdzili, że było tam zbyt strasznie, no i do tego okropnie cuchnęło. Innymi słowy, nikt już pewno tego nie pamiętał za dobrze. Ze wspomnienia wyrwała ją sama szarooka, która wreszcie zabrała głos w tej ich dyskusji.\n– Chodzi o to, że w dniu, kiedy rodziła, Żywia mnie zaprosiła, żebym kiedyś do niej wpadła. Po prostu czuję się z tym okropnie, ponieważ ostatnio miała trochę na głowie i... cóż, mówiąc ci prawdę, zapomniałam najzwyczajniej w świecie. Chciałabym do niej przyjść, a z drugiej strony trochę się boję, że będzie na mnie zła. Wiesz... za to, że tak długo mi zajęło zebranie się do niej – stwierdziła dziewczyna, krocząc krok w krok obok swojej rozmówczyni i zastanawiając się trochę, czy Strzebora coś w tej kwestii powie. Może zachęci ją, by jednak odwiedziła Żywię? Spróbuje ją przekonać, że to zły pomysł? Może nic nie powie, uznając, że to nie jej sprawa?\n– Masz rację, nikogo sobie jeszcze nie znalazłaś, jesteś wolna! Powinnaś korzystać z tego, póki masz szansę, bo nigdy nie wiadomo, kiedy znajdzie się rycerz w lśniącej zbroi, który przykuje cię na stałe do domu! – dodała po chwili, śmiejąc się przy tym cichutko, gdyż tym razem nie wytrzymała. Sama szarooka przyznała, że ostatnie czego chce to skończyć jak Żywia, więc pewno oburzy się na samą wzmiankę o tym, że miałaby wyjść za mąż i zakotwiczyć się gdzieś na stałe. Inaczej sprawa wyglądała w przypadku Daniki. Podejrzewała, że pewno sprawiłaby swojemu ojcu radość, gdyby znalazła sobie jakiegoś chłopa i za niego wyszła. Z tym że rudowłosej niespecjalnie się do tego spieszyło. W sumie była nawet przekonana, iż nie jest jej to do szczęścia potrzebne.\nPóźniej, kiedy wreszcie doszły do miejsca, gdzie wokół trzech wozów zbierała się większość wsi, miały okazję przekonać się, co takiego ci artyści będą chcieli im pokazać. Oczywiście chwilowo nie było nic widać, poza jegomościem o długiej brodzie stojącym na jakimś podniesieniu. Rozejrzała się uważnie po zgromadzonych, rozpoznając w nich tutejszych mieszkańców. Skinęła głową w stronęparu osób, które ją rozpoznały i gestem głowy witały się z nią. Pozostali byli zbyt zajęci rozmowami między sobą lub skupianiem się na brodaczu, który czekał, aż reszta zbierze się nieco bliżej, by móc go wysłuchać. Po chwili rzuciła pytaniem w kierunku Strzebory o rzekomą syrenę i czy w nią wierzy. Jasnowłosa rzecz jasna wpierw odparła śmiechem, co zwróciło uwagę okolicznych ludzi, choć nie na długo. Przekręciła oczami na jej wzmiankę o czarującym księciu i zerknęła w stronę, gdzie szarooka mrugnęła, chcąc dojrzeć, do kogo to słała. Wtedy w tłumie dostrzegła Nadmira, na którego widok jej mina nieco się zmieniła. Uśmiech jakby zbladł i szybko przeniosła swoje spojrzenie na dobrze ubranego brodacza, by wielkolud nie spostrzegł, że się na niego gapiła. Niespecjalnie za nim przepadała, gdyż w dzieciństwie lubił im psuć zabawy. Nie można było powiedzieć, że byli jakimiś zaciekłymi wrogami, ale Szarogrzywa nie darzyła go sympatią. Na szczęście na co dzień nie spotykali się często, a i tak on nie zwracał na nią uwagi, co Danice odpowiadało.\nWreszcie przyszedł ten mocno wyczekiwany przez nią moment, kiedy jegomość kierujący trupą artystów przemówił do zebranego tłumu. Dziewczyna, jakby w transie razem z resztą widowni, przyglądała mu się uważnie i wsłuchiwała w każde jego słowo. Pomijając akrobatów czy siłaczy, najbardziej zaciekawiła ją wspomniana przez mężczyznę wróżbitka. W sumie sama nie wiedziała, czy w takie rzeczy wierzyć. Przepowiadanie przyszłości? Wydawało się to czymś niewiarygodnym, ale też z drugiej strony intrygującym. Gdyby Radosław tu był, to pewno prychnąłby z niedowierzaniem i wyrwałby się, nie chcąc marnować swojego czasu. Sama Danika wciąż pamiętała jego radę, która otrzymała przed wyjściem. Widownia była podekscytowana. Sama Strzebora wydała entuzjastyczny okrzyk, który uderzył rudowłosa w ucho, które było zwrócone w kierunku przyjaciółki. Entuzjazm także i u niej zaczynał się budować, gdyż bardzo chciała zobaczyć przynajmniej część z wyczynów tych artystów.\nRadość, która do tej pory promieniowała od niej, zanikła w momencie, gdy brodacz wspomniał o opłacie. Wprawdzie wstęp do obozu artystów był wolny, lecz trzeba było rzucić trochę grosza, by uczestniczyć w jednym ze spektakli. Nie tylko jej się ten fakt nie do końca spodobał.\n– Szkoda, bo zostawiłam wszystko u siebie – oznajmiła przyjaciółce, która z drugiej strony oznajmiła, że co nieco przy sobie ma i jest gotowa wydać swoje oszczędności, jeśli rzeczywiście będzie na co. Do dziewcząt niespodziewanie przedostał się wspomniany wcześniej syn drwala imieniem Nadmir, który przeciskając się między ludźmi, doszedł wpierw do Daniki, szepcząc jej coś do ucha. Jej początkowym odruchem było odsunięcie nieco głowy w przeciwną stronę, choć stała wciąż na tyle blisko, by słyszeć wszystko, co chłopak do niej mówił. Chciała już coś powiedzieć, lecz wtedy na moment zerknęła na Strzeborę. Płomiennowłosa znała ją na tyle dobrze, by poznać ten wyraz twarzy. Zawsze taki miała, kiedy ktoś, kto ją interesował, nie zwracał ku niej żadnej uwagi.\n– Czyżby? Pewno byłoby to baaardzo interesujące, ale wolę być niewtajemniczona – rzuciła w kierunku mężczyzna, odwracając się przy tym do niego przodem i odstępując dwa kroki do tyłu w kierunku Strzebory. Nawet jakby miała przy sobie trochę pieniędzy, to nie wiedziała, czy skorzystałaby z usług tej wróżbitki. W sumie... może ona by jej pomogła? Z drugiej zaś strony... co stało na przeszkodzie, by byle pijaczka zaczęła twierdzić, że przewiduje przyszłość z zupy i chce za to opłatę. Danika wiedziała jedno! Na pewno nie interesowało ją, co Nadmir miał do powiedzenia. Gdyby nawet sztuka wróżenia z fusów była czymś prawdziwym, to wątpiła, by syn drwala opanował ten dar. Czuła, że chciał się po prostu ponabijać, albo popisać.\nIlość słów: 1402\nsob wrz 15, 2018 10:40 pm\nJawne oburzenie Strzebory wywowałen żartobliwą uwagą jeszcze bardziej rozbawiło Danikę. Rudowłosa dobrze wiedziała, że jej obdarzona typowo jaksarską urodą towarzyszka nie bierze sobie do serca ich rozmowy, mimo to jednak zamiast wybuchnąć śmiechem, pozwoliła sobie tylko na delikatny uśmiech. Jak się można było spodziewać, dalsza rozmowa z szarooką również utrzymana była w lekkim tonie, a składała się głównie z wzmianek o tym, jak to dobrze móc zobaczyć coś nowego oraz że młodość ma swoje prawa. Obdarzona bujną i niekiedy przerażającą wyobraźnią młódka chętnie żartowała ze swą sąsiadką, gdy jednak ta wspomniała o Żywii, lekko się skrzywiła. A może tylko tak się Szarogrzywej wydawało?\n– Daj spokój, ona nie mogłaby być na kogokolwiek zła. Nawet wtedy, jak chcieliśmy obrzucić kamieniami dom kuternogi, bo był dla ciebie niemiły, to nas powstrzymywała, pamiętasz? – Odrzekła Strzebora po prostu, odpierając rozterki Daniki tym krótkim wspomnieniem dość dawnej sytuacji. Oczywiście jasnowłosa nie wspomniała, że pomysł obrzucenia lichej chatki kaleki urodził się w jej ślicznej główce, a wśród protestujących była też sama rudowłosa. Niemniej, miała rację – Żywia nigdy nie chowała urazy, co czyniło z niej osobę zarówno niezmiernie dobrą, co i niekiedy bezwolną i poddańczą. Jeśli zaś chodzi o wspomnienie, nie było ono dla ognistowłosej przyjemne z innego powodu. Przywoływało jedną z licznych nieprzychylnych uwag wypowiedzianych przez starszego, ogólnie szanowanego mieszkańca Żelazowic. Uwag pod adresem dziecka, które wszak nie było winne temu, że jego matka nie była Jaksarką. Z drugiej strony, wówczas wszyscy towarzysze zabaw Daniki stanęli za nią murem i okazali wsparcie, każdy tak, jak tylko umiał najlepiej. Strzebora i chłopcy postanowili wziąć odwet, a wycofana, cicha Żywia po prostu przytuliła do serca swą koleżankę, uznając, że ten gest i słowa pociechy są najlepszą oznaką sympatii, na jaką można się zdobyć w tym wypadku. Nim jednak ognistowłosa mogła się w pełni zanurzyć we wspomnieniach i wydobyć z pamięci wszystkie szczegóły, Strzebora dalej rozprawiała o tym, czy dobrym pomysłem jest odwiedzenie jej bratowej.\n– Nie bój się więc, tylko przychodź śmiało! Oczywiście najlepiej, by w domu wtedy ktoś był, bo mały może trochę marudzić i nie nacieszysz się Żywią, jak będzie niańczyć synka. Ale to przecież nie jest trudno zobaczyć, czy jest sama, w końcu jesteśmy sąsiadkami, droga Daniko. Na pewno dobrze wiesz, co się u nas dzieje? – Na początku jasnowłosa mówiła pokrzepiająco, jakby to ona, a nie żona jej brata miała być odwiedzana. Pytanie jednak zadała trochę ciszej i jakoś niepewnie.\nNie dane było Szarogrzywej zapytać się dziewczyny, czemu pytała ją o znajomość wypadków w sąsiedzkim domu, obie młódki były już na miejscu. Wysłuchały przemowy brodacza i dowiedziały się, że niestety najciekawsze rzeczy czekają je poza wioską. Niektórzy byli nieco rozczarowani, w tym Nadmir, który już wcześniej zasugerował, że równie dobrze wróży, co Waldgrosseńska wieszczka towarzysząca artystom. Nie ujrzał jeszcze kobiety na oczy, a już uznał, że jest zwykłą oszustką. Danika nie zaufała może w pełni w to, że Madame Doerr ma dar, ale daleka była od tak surowej oceny. Pewne było jedno – wolała już usłyszeć fałszywą wróżbę z ust niewiasty, która na pewno była w jakimś stopniu artystką, niż od raczej prostego i niezbyt obytego syna drwala. Chłopak nie wydawał się za bardzo zraniony odrzuceniem jego oferty, w przeciwieństwie do Strzebory, która wprost powiedziała, przekrzykując wrzwę tłumu:\n– Musisz znaleźć kogoś innego do wtajemniczania, Danika woli prawdziwe wróżbitki.\n– Ta Altrachenka pewno jest tak samo prawdziwą wróżbitką, co ja kapłanem – odparł blondyn. Młódka, zadowolona, że w końcu skupił na nią uwagę, odparowała słodko:\n– Czyżby? W takim razie nic się nie stanie, jeśli pójdziemy do ich obozu i wysłuchamy wróżb? Nie wiem, ile ona sobie liczy, ale może i zapłacę za was, niedowiarki.\nNa te słowa Nadmir chciał dalej dyskutować, jednak Strzebora syknęła, że nie jego opinię chce usłyszeć jako pierwszą. Młodzian, zamiast obrazić się na to, że kobieta go znieważa, uniósł dłonie w geście poddania i odwrócił w stronę Daniki. Teraz oboje czekali na odpowiedź rudowłosej.\nTymczasem brodacz raz jeszcze przypomniał, gdzie został rozbity obóz i bez żadnego problemu wskoczył na wóz stojący najbliżej podwyższenia, z którego przemawiał. Był to jaskrawożółty wóz pomalowany w granatowe, fioletowe i czerwone wzory, które z pozoru tworzyły bezładną mozaikę kolorów. I tak jak prawdziwa mozaika, gdy tylko przyjrzało się mu bliżej, okazywało się, że kształty układały się w ciąg obrazów przedstawiających jakąś historię. Nim jednak Danika rozszyfrowała ich sens, wozy ruszyły, a wtedy też ponownie rozległa się kakofonia dźwięków. Okazało się, że muzycy cały czas tkwili na dachach pojazdów i teraz się podnieśli, by – ryzykując utratę równowagi i usunięcie się na ziemię, gdzie zapewne zostaliby stratowani przez konie – móc znowu grać. Część młodych ruszyła za wozami. Byli to ludzie, którzy jako dzieci towarzyszyli rudowłosej w zabawie, jednak od jakiegoś czasu ta grupka zrobiła się mniej spójna. Niestety teraz tym, co ich łączyło, była jedynie chęć zobaczenia obozowiska artystów, a także młody wiek. Część z nich wciąż utrzymywała zażyłe stosunki z rudowłosą. Część natomiast jedynie utrzymywała kontakt, bardziej jednak z powodu tego, że w tak małej wiosce trudno jest kogokolwiek unikać i trudno mówić w ich przypadku o więzi tak silnej, jak w dzieciństwie.\nIlość słów: 1037


Sprzedam mieszkanie trzypokojowe: Rzeszów Drabinianka , ulica Graniczna, 60 m2, 365800 PLN, 3 pokoje - Domiporta.pl\nMieszkanie 59,96 m2, 3 pokoje Rzeszów, Drabinianka, Graniczna\n365 800 zł 6 100,73 zł/m2\n6 100,73 zł/m2 365 800 zł\nDo sprzedaży mieszkanie o pow. 59,96 m2 w inwestycji NOVA GRANICZNA położona na osiedlu Drabinianka. Inwestycja łączy w sobie nowoczesny design i wysoki standard wykończenia. Nova Graniczna położona jest w najatrakcyjniejszej i najpopularniejszej obecnie dzielnicy Rzeszowa. Łączy ze sobą wygodę życia w mieście z ciszą i spokojem. Nic więc dziwnego, że jest to inwestycja tak lubiana przez rodziny szukające swojej przestrzeni do życia. Pomieszczenia: Hol - 8,94 m 2 Pokój - 8,49 m 2 Pokój - 10,99 m 2 Łazienka - 4,36 m 2 Pokój - 17,1 m 2 Kuchnia - 8,15 m 2 WC - 1,93 m 2 Balkon - 8,71 m 2 Cena: 365800 zł Dodatkowo: miejsce postojowe w garażu podziemnym 25000zł oraz komórka lokatorska Płatność w 5 transzach po 20% w równych odstępach czasu. Ilość transz uzależniona od zaawansowania inwestycji. Termin ukończenia inwestycji: grudzień 2021r. Osoby, które się zdecydują na kupno mieszkania o standardzie deweloperskim mają szansę na samodzielne urządzenie i wykreowanie przestrzeni wg swoich preferencji. Otrzymują one mieszkanie z: - betonową wylewką, - oknami, - drzwiami wejściowymi antywłamaniowymi firmy Gierre, - tynkiem gipsowym na ścianach, - parapetami wew. i zew., - włącznikami, kontaktami, instalacjami, videodomofonem. itp. Zakup mieszkania zwolniony jest z opłaty podatku PCC w wysokości 2%. Pośrednik odpowiedzialny zawodowo za wykonanie umowy pośrednictwa: Marta Kobos (licencja nr: ) Oferta wysłana z systemu Galactica Virgo\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Drabinianka, Graniczna Powierzchnia: 59,96 m2 Cena: 365 800 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr NMK-MS-1473\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Mieszkanie Drabinianka, Graniczna Powierzchnia: 59,96 m2 Cena: 365 800 PLN Proszę o kontakt


Jaświłki, Noclegi w Jaświłkach od 20 zł: kwatery, apartamenty, pensjonaty, hotele, agroturystyka - Nocowanie.pl\nNoclegi w Jaświłkach\nAtrakcje turystyczne w Jaświłkach\nImprezy w Jaświłkach\nRestauracje w Jaświłkach\nRozkłady jazdy w Jaświłkach\nPogoda w Jaświłkach\nKamery internetowe w Jaświłkach\nZdjęcia w Jaświłkach\nPopularne w Jaświłkach\nSzukam noclegu Jaświłki\nTanie noclegi Jaświłki\nNoclegi w centrum Jaświłki\nOpinie noclegi Jaświłki\nRozkłady jazdy Jaświłki\nJaświłki - noclegi\n(29 noclegów w Jaświłkach)\nLista życzeń w Jaświłkach\nPozostałe oferty z Jaświłki\nNoclegi w okolicy Jaświłki:\nU nas pełno atrakcji: jazda konna w siodle, przejażdżki bryczką, kajaki, rowery, obozy dla dzieci.\nDolistowo Nowe pokaż na mapie 7 km od Jaświłki\nMamy do zaoferowania państwu wolno stojący domek drewniany (rok budowy 2011/2012). Dwie sypialnie, łazienka (góra, dół), salon z kominkiem (z dwuosobową kanapą do spania), kuchnia (pełne wyposażenie). Maksymalna ilość osób do zakwaterowani...\nJeśli szukasz noclegów nad Biebrzą, a jednocześnie noclegi w kwaterach agroturystycznych oferujących odpoczynek na wsi, gdzie panuje cisza i spokój, z dala od zgiełku i codzienności, skorzystaj z oferty naszej agrokwatery Nadbiebrzański Za...\nDolistowo Stare I pokaż na mapie 7 km od Jaświłki\nOferujemy naszym Gościom: 1 ) Cztery pokoje 2/3- i 3/4-osobowe z wygodnym wyposażeniem i dużą przestrzenią możliwość dostawienia dodatkowych łóżek dwa pokoje są z osobnymi łazienkami, pozostałe dwa mają jedną wspólną łazienkę oddzielną kuc...\nDolistowo Stare pokaż na mapie 8 km od Jaświłki\nSZANOWNI PAŃSTWO DOM JEST TYLKO DO PAŃSTWA DYSPOZYCJI - NIE WYNAJMUJEMY DOMU NA POKOJE Zapraszamy do nas NAD BIEBRZĘ do centrum Biebrzańskiego Parku Narodowego. Oddajemy do Państwa dyspozycji drewniany, CAŁOROCZNY domek z kominkiem położon...\nJaświły Biebrzański Park Narodowy pokaż na mapie 8 km od Jaświłki\n10 Rewelacyjny! (75 opinii)\nZapraszamy Państwa do naszego gospodarstwa agroturystycznego położonego w zacisznej otulinie BIEBRZAŃSKIEGO PARKU NARODOWEGO. Mamy do zaoferowania KOMFORTOWY DOMEK Z KOMINKIEM, TYLKO NA WYŁĄCZNOŚĆ TURYSTÓW ORAZ NOWY KLIMATYZOWANY APARTAMEN...\nWroceń pokaż na mapie 9 km od Jaświłki\nWielkim atutem Ośrodka Agroturystycznego "Dolina Biebrzy" jest jego atrakcyjne położenie. Siedlisko usytuowane jest w centralnej części Biebrzańskiego Parku Narodowego w małej i spokojnej wsi bezpośrednio nad Biebrzą. Jako jedyne...\nGoniądz pokaż na mapie 9 km od Jaświłki\nByłam, odpoczywałam, zapaliłam w kaflowym piecu- cudna sprawa! Korzystałam z uroków okolicy - pola, łąki, lasy no i ONA, BIEBRZA ! Do...\nDomek nieopodal Biebrzy (bez wlasciciela), cicha okolica. Trzy pokoje po dwa i trzy łóżka w pokojach. Kuchnia z pełnym wyposażeniem, klimatyczne wnętrze z piecem, 2 łazienki. Duże podwórko na nim piaskownica dla dzieci, altana, miejsce na...\nJatwieź Mała pokaż na mapie 10 km od Jaświłki\nSzanowni Państwo, LOKALIZACJA Chata Rybaka - to małe gospodarstwo agroturystyczne, odrestaurowany, parterowy, komfortowy dom do dyspozycji turystów ulokowany na pięknej, odnowionej posesji. Idealne miejsce do odpoczynku w ciszy, otoczeniu...\nDawidowizna pokaż na mapie 12 km od Jaświłki\nDOMEK JEST CAŁOROCZNY, OGRZEWANY Z KOMINKA - ZAPRASZAMY SERDECZNIE Istnieje możliwość wynajęcia całego domu lub konkretnej liczby miejsc: 4 pokoje trzy osobowe, dwie łazienki, w pełni wyposażona kuchnia, salon z jadalnią i TV CENNIK : 40 z...\nCena 35-40 zł od osoby za noc. Nasze Gospodarstwo agroturystyczne i ekologiczne znajduje się we wsi Dawidowizna - w centralnej części Biebrzańskiego Parku Narodowego. Przyjmujemy w nim Gości od 2001 roku. Malowniczy krajobraz naszej wsi, p...\nHornostaje Osada pokaż na mapie 12 km od Jaświłki\nDomek 10-osobowy w pobliżu Biebrzańskiego Parku Narodowego. Od 35 zł za osobę! Tel. 601-527-444\nGoniądz pokaż na mapie 14 km od Jaświłki\nDom usytuowany jest prawie w centrum Goniądza i Biebrzańskiego Parku Narodowego.Piękna okolica, około 150m do rzeki Biebrzy, gdzie można wypożyczyć kajaki. Posesja jest ogrodzona, można rozpalić ognisko i grilla, w pobliżu są piękne karczm...\nJagłowo pokaż na mapie 15 km od Jaświłki\nWYNAJEM TYLKO I WYŁĄCZNIE NA MINIMUM 3 DNI ! Dodatkowe informacje i ustalenia telefonicznie pod nr 605 607 878 oraz 607 330 872 Zapraszamy do kontaktu Siedlisko Jagłowo Dzika Biebrza, to dwa całoroczne budynki: odremontowany drewniany dom...\nNasz Domek „Jagłowo” położony jest w malowniczej miejscowości Jagłowo, nad rzeką Biebrza, w otulinie Biebrzańskiego Parku Narodowego, co stanowi wspaniałe miejsce, nie tylko do odpoczynku, ale jest też doskonałą bazą wypadową do zwiedzenia...\nGoniądz pokaż na mapie 16 km od Jaświłki\nRaj dla miłośników przyrody i traperskiej przygody, obserwatorów ptaków i miłośników "bezkrwawych", fotograficznych łowów. Biebrza zwana też "Polską Amazonią" bierze swój początek niedaleko granicy z Białorusią a kończy pod Wizną, gdzie wp...\nSuchowola pokaż na mapie 17 km od Jaświłki\nWodziłówka pokaż na mapie 19 km od Jaświłki\nCzarniewo pokaż na mapie 19 km od Jaświłki\nSIEDLISKO NAD BIEBRZĄ Siedlisko znajduje się we wsi Czarniewo /Gmina Sztabin/ w otulinie Biebrzańskiego Parku Narodowego. Jest znakomitą bazą wypadową dla przyrodników i wędkarzy ceniących podlaskie klimaty. Do Państwa dyspozycji oddajemy...\nKarczewo pokaż na mapie 24 km od Jaświłki\nWitamy w Gospodarstwie Agroturystycznym Biebrzańska Gościna! Nasze gospodarstwo jest miejscem dla każdego, kto potrzebuje na pewien czas znaleźć się w urokliwym zakątku pośród unikalnej, dzikiej przyrody. Dom położony jest w otulinie Biebr...\nSztabin pokaż na mapie 24 km od Jaświłki\nNasza chatka położona jest w malowniczej wsi Lebiedzin położonej w otulinie Biebrzańskiego Parku Narodowego na skraju Puszczy Augustowskiel. Na ogrodzonym terenie o pow. 6000 m 2, gdzie znajdują się: sad owocowy, sauna parowa dla 10 osób,...\nCiszewo pokaż na mapie 24 km od Jaświłki\nSzanowni Państwo! Mamy przyjemność zaproponować Państwu całoroczny wypoczynek w naszych gospodarstwach agroturystycznych położonych w Ciszewie oraz Czarnej Wsi - woj. Podlaskie. (agroturystyka Biebrza) Gospodarstwa umiejscowione są w obręb...\nTajno Podjeziorne pokaż na mapie 25 km od Jaświłki\nPensjonat Biebrzański oferuje: - działkę z dostępem do jeziora wraz z pomostem - duży plac zabaw dla dzieci ze zjeżdżalniami, ścianą do wspinaczki, wiszącym mostem, zjazdem na tyrolce, trampoliną - pokój gier i zabaw z zabawkami dla najmło...\nWoźnawieś pokaż na mapie 27 km od Jaświłki\nGospodarstwo położone jest w powiecie Grajewo,na terenie gminy Rajgród,nad jeziorem Dreństwo. Posiadamy własną plażę,łódki.Jest miejsce na ognisko,możliwość grillowania,dwie duże altany, ławki. Mamy własny zarybiony staw z możliwością wędk...\nCzarna Wieś Kościelna pokaż na mapie 29 km od Jaświłki\nRybniki pokaż na mapie 29 km od Jaświłki\n„Domek pod lasem” usytuowany jest na obrzeżach Krajobrazowej Puszczy Knyszyńskiej we wsi Rybniki oddalonej od Białegostoku około 10km. Jest to obszar Zielonych Płuc Polski z doskonałym mikroklimatem. Z jednej strony domek jest w bliskim ko...\nBargłów pokaż na mapie 29 km od Jaświłki\nGospodarstwo nasze położone jest we wsi Dreństwo nad jeziorem o tej samej nazwie. Leży ono w malowniczej otulinie Biebrzańskiego Parku Narodowego. Jest to idealne miejsce dla osób potrzebujących ciszy i spokoju w celu zregenerowania zdrowi...\nChomaszewo pokaż na mapie 29 km od Jaświłki\nAugustów pokaż na mapie 30 km od Jaświłki\nLista życzeń w Jaświłkach (0)


PARAOLIMPIJCZYCY W MAKOWIE PODHALAŃSKIM\npiątek, 17 listopad 2017 14:38\n„ Uwierz w siebie- pokaż, że potrafisz…” .\nPod jakże wymownym hasłem odbyło się 14 listopada 2017r. spotkanie uczniów ze Specjalnego Ośrodka Szkolno - Wychowawczego w Makowie Podhalańskim z szermierzami, wybitnymi sportowcami, paraolimpijczykami, wielokrotnymi medalistami Mistrzostw Świata i Europy: Arkadiuszem Jabłońskmi, Radosławem Stańczukiem i Maciejem Banaszkiem. Panowie są założycielami i członkami Fundacji Akademii Integracji z siedzibą w Warszawie.\nPanowie zaaprobowali zaproszenie SOSW i przyjechali podzielić się swoim doświadczeniem, przeżyciami, sukcesami i drodze do tych sukcesów.\nPodczas spotkania sportowcy opisując swoje doświadczenia nieśli przesłanie, że niepełnosprawność nie zna ograniczeń. Pokazywali jak można być aktywnym .Prelegenci, jako osoby niepełnosprawne ruchowo, dążą do zmiany postrzegania niepełnosprawnych. Nie chcą być traktowani jako „ biedniejsi, zależni od innych”. Pokazywali, że poprzez pracę, samodyscyplinę, posiadanie pasji można ciekawie żyć.\nUczniowie, biorąc udział w projekcie "Udowodnij że potrafisz" dowiedzieli się jak eliminować niebezpieczne sytuacje ze swojego życia, jak im zapobiegać oraz o tym, że warto mieć marzenia, swoje pasje, warto być ambitnym i samodzielnym na miarę swoich możliwości. Na koniec prezentacji dzieci i młodzież mieli okazję poznać szermierkę na wózkach i samodzielnie zawalczyć z najlepszymi zawodnikami w Polsce.\nSpotkanie odbyło się w gościnnych progach Zespołu Szkół im. Jana Kantego. Uczestniczyła w nim również młodzież placówki.\nPozostanie ono w pamięci wszystkich, którzy brali w nim udział.\nWięcej w tej kategorii: « Zieleń wróciła do Makowa Podhalańskiego Katastrofalne powietrze w Makowie - będą kontrole pieców »\nHomeWydarzeniaMaków PodhalańskiPARAOLIMPIJCZYCY W MAKOWIE PODHALAŃSKIM


Magda Piekarska z brązem mistrzostw świata! - Klub Sportowy AZS-AWF Warszawa\nMagda Piekarska z brązem mistrzostw świata!\nNasza wybitna szpadzistka Magdalena Piekarska w znaczący sposób przyczyniła się do zdobycia przez drużynę szpadzistek brązowego medalu szermierczych mistrzostw świata, które rozegrano w Lipsku.\nPolskie szpadzistki nawiązały w Lipsku do dobrych czasów tej broni i wywalczyły brązowy medal. Aż brązowy medal, bo gdyby spojrzeć z jakimi rywalkami przyszło im walczyć, mało kto dawałby im szansę na sukces. Drogę na podium dziewczyny Bartłomieja Języka rozpoczęły od meczu z Finkami. Wygrały gładko 45:18, choć walczyły z Barbarą Rutz bez srebrnej medalistki mistrzostw świata Ewy Nelip. Trener dał jej odpocząć, bo przeczuwał, że będzie bardzo potrzebna w następnych spotkaniach. Rzeczywiście, wczoraj była szpadzistka AZS AWF Warszawa była niezastąpiona. W każdym wychodziła na planszę jako ostatnia z Polek i pieczętowała zwycięstwo.\nW meczu z Ukrainą, 6 zespołem rankingu światowego nie tylko utrzymała przewagę trafienia wywalczoną przez Magdaleny Piekarskiej, ale dobiła Olenę Krywicką, wygrywając walkę 12:7 i zapewniają drużynie zwycięstwo 37:31 oraz awans do 1/8 finału. Tam na Polki czekała reprezentacja Rosji z mistrzynią świata Tatianą Gudkową i najlepszą szpadzistką rankingu Violettą Kołobową. W drugiej walce nasze zawodniczki objęły prowadzenie, ale ta przewaga nie gwarantowała im sukcesu. Po porażce Piekarskiej z Tatyaną Andrusziną 4:5 zmalała ona do dwóch trafień. I znów do akcji wkroczyła Nelip. Pokonała Kołobową 10:8, zapewniając drużynie wygraną 45:41.\nStawką kolejnego meczu był awans do finału. Niestety Polki nie dały rady Estonkom, przyszłym mistrzyniom świata, przegrywając 31:37.\nTo był tylko chwilowy kryzys Nelip i koleżanek. W meczu o brązowy medal pokonały Koreanki 33:28. Sukces nie przyszedł łatwo. Po piątej walce rywalki prowadziły 16:11. Jednak Piekarska i Renata Knapik-Miazga zmiejszyły ich przewagę do dwóch trafień. W ostatnim pojedynku meczu znów w głównej roli wystąpiła Nelip, która pokonała A Lam Shin 13:6. W ostatnich minutach walki Koreanka szaleńczo rzuciła się do odrabiania strat, ale to Polka trafiała raz za razem. Zwycięstwo 33:28 dało biało-czerwonym miejsce na podium mistrzostw.


Dostosowanie obniżonych stawek VAT do nowej matrycy VAT - Legalis Księgowość Kadry Biznes\nDostosowanie obniżonych stawek VAT do nowej matrycy VAT\nPrzygotowano projekt rozporządzenia Ministra Finansów zmieniającego rozporządzenie w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę VAT, oraz warunków stosowania stawek obniżonych. Celem zmian w rozporządzeniu jest dostosowanie stawek VAT do tzw. nowej matrycy stawek VAT. Rozporządzenie miało wejść w życie 1.4.2020 r., zostało przesunięte na 1.7.2020 r.\nZmiany mają dostosować przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 23.12.2013 r. w sprawie towarów i usług, dla których obniża się stawkę podatku od towarów i usług, oraz warunków stosowania stawek obniżonych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2350; dalej: WarObnVATR) do tzw. nowej matrycy stawek VAT wprowadzonej ustawą z 9.8.2019 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2019 r. poz. 1751). Ta ustawa zmieniająca reguluje krajowy system stawek obniżonych określony przepisami VATU w sposób kompleksowy – jej przepisy obejmują również przedmiotowe kwestie objęte dotychczas przepisami rozporządzenia. Na skutek powyższego niektóre regulacje rozporządzenia w zakresie stosowania stawek obniżonych są zbędne.\nWskutek zmian w treści ustawy z 11.3.2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 106 ze zm.; dalej: VATU) oraz zał. nr 3 i 10 do tej ustawy, towary i usługi wymienione w zmienianym rozporządzeniu w rozdziale 2 i 3, a także w załączniku do rozporządzenia (tj. towary i usługi opodatkowane stawkami preferencyjnymi VAT w wysokości 5% i 8%) zostały ujęte bezpośrednio w VATU oraz w zał. nr 3 i 10 do VATU.\nTowary i usługi wymienione w rozdziale 2 WarObnVATR oraz w załączniku do rozporządzenia (opodatkowane stawką VAT w wysokości 8%) zostały zasadniczo objęte regulacjami – art. 41 ust. 12 i 12f VATU (roboty konserwacyjne, usługi związane z wyżywieniem) oraz załącznika nr 3 do VATU (nawozy i pasze, produkty lecznicze, wyroby higieniczne, zwierzęta).\nOznacza to, że ww. grupy towarów i usług nadal objęte będą stawką VAT w wysokości 8%. Towary wymienione w rozdziale 3 WarObnVATR (opodatkowane stawką VAT w wysokości 5%) zostały odpowiednio uwzględnione w zał. nr 10 do VATU (produkty zawierające tłuszcze roślinne) co oznacza, że nadal będą opodatkowane z zastosowaniem tej stawki.\nNowa matryca stawek VAT stanowi efekt nowego podejścia do systemu stawek VAT, opartego przede wszystkim na: nowym sposobie identyfikowania towarów i usług na potrzeby VAT (odejście od stosowania PKWiU 2008 na rzecz Nomenklatury scalonej (CN) w zakresie towarów oraz na rzecz PKWiU 2015 w zakresie usług) oraz dążeniu do objęcia jedną (taką samą) stawką całych grup towarów i usług, z czym wiązały się w praktyce pewne zmiany zakresu stosowania stawek obniżonych w porównaniu do dotychczasowego systemu (na który składały się regulacje VATU oraz WarObnVATR) wynikające chociażby z innej budowy i systematyki CN i PKWiU.\nOdmienność klasyfikacji CN oraz PKWiU przejawia się m.in. w tym, że w poszczególnych grupowaniach stosowane jest częściowo (lub nawet całkowicie) odmienne nazewnictwo. Tym samym zmiany dokonywane w WarObnVATR nie polegają wyłącznie na prostym skopiowaniu przepisów z rozporządzenia do VATU, obszary (w zakresie stawek obniżonych) regulowane dotąd rozporządzeniem zostały uwzględnione w VATU w sposób dostosowany do logiki budowy nowej matrycy VAT.


09-06-2018, 21:59 #6\nW towarzystwie elfów, Morrytów i fanatycznego biczownika, na twarzy którego wypisane było szaleństwo, Dieter Dashauer z całą pewnością nie był najbardziej wyróżniającą się osobą w drużynie i prawdę mówiąc; bardzo mu to odpowiadało. Opanowany, małomówny, nieco wycofany, o smutnym, przywodzącym na myśl wilka spojrzeniu - w oczach zabobonnego pospólstwa sprawiał wrażenie najbardziej godnego zaufania spośród grupy przybyszy, choć nawet z nim było coś nie w porządku; coś co odbierało mu pospolitości. Byłego strzelca Armii Ostland otaczała bowiem dziwna aura, którą nie sposób było jednoznacznie opisać słowami, ale każdy kto przebywał wystarczająco długo w jego otoczeniu, wiedział, że patrzy na wrak człowieka; na człowieka, który widział rzeczy nieprzeznaczone dla śmiertelnych oczu - rzeczy, które wymykały się wszelkim racjonalnym wytłumaczeniom.\nCiężar tych okrutnych wydarzeń z przeszłości miał wypisany na pozbawionej emocji twarzy, którą zdobiły bojowe barwy, nadające mu groźnego, nieco dzikiego wyglądu. Podobnie jak znoszony i w wielu miejscach posiadający przetarcia oraz ubytki mundur, miały one dla niego symboliczną, wręcz sentymentalną wartość. Każdego dnia o świcie Dashauer malował twarz na nowo, rytualnie, zawsze w ten sam sposób. Trzy równe linie poprowadzone z góry na dół, przecinały czoło, oczy oraz nos, symbolizując w ten sposób zostawiane na ziemi ślady wilczych pazurów. Nie był to przypadkowy wybór, żaden abstrakcyjny krzyk mody, czy celowy zabieg, mający na celu wyróżnienie siebie na tle pozostałych. Wilk symbolizował bowiem oddział strzelców, którego Dashauer był dumnym reprezentantem, choć owa jednostka już dawno przestała istnieć; oficjalnie rozbita i wycięta w pień podczas obrony Wusterburga przed hordami powołanych do pozagrobowej służby umarłych. Wyjące Wilki były elitą Armii Ostland, złożoną z wybitnych strzelców, posiadających doświadczenie w walce partyzanckiej i w polowaniach na bestie, które po Burzy Chaosu znalazły schronienie w Lesie Cieni. Nie uchroniło to jednak oddziału przed sromotną klęską, do której doprowadziło szastające ludzkim życiem dowództwo sprzymierzonych armii.\nZ pogromu uciec udało się jedynie garstce żołnierzy i to jedynie dzięki niesamowitemu poświęceniu towarzyszy, którzy oddali swoje życie, aby umożliwić ucieczkę innym. Dashauer znalazł się w grupie ocalałych, choć formalnie wpisany był na listę poległych, a jego rodzinie wypłacone zostało nawet symboliczne odszkodowanie. Nie była to żadna próba wyłudzenia pieniędzy od zwierzchnictwa, czy ratowania własnej skóry, lecz pewien rodzaj zemsty. Garstka żołdaków, która przetrwała pogrom, obwiniała dowództwo za straty, które można było wtedy uniknąć, gdyby ktokolwiek przejmował się losem zwykłych żołnierzy. W ich oczach była to bezsensowna śmierć, która do niczego się nie przyczyniła poza podkopaniem wiary w funkcjonujące w Imperium struktury władzy. Nie mogąc pogodzić się z tym losem, niedobitki oddziału Wyjących Wilków, w imię pośmiertnej solidarności z poległymi towarzyszami, poprzysięgły nigdy nie wrócić do struktur imperialnej armii. Czuli bowiem, że tylko w ten sposób mogą uczcić pamięć bohaterskiego poświęcenia swoich kolegów i choć wiedzieli, że ten cichy protest nie uczyni żadnej szkody odpowiedzialnym za bezsensowną śmierć oficerom, to jednocześnie mieli świadomość, że nic więcej nie są w stanie zrobić. Nie chodziło bowiem tyle o wyrównanie rachunków, lecz o solidarność z tymi, którzy w obliczu porażki oddali swoje życie za nich…\nOd chwili opuszczenia szeregów armii, Dieter Dashauer nie miał zbyt wiele szczęścia w swoim życiu. Będąc jedynie cieniem dawnego siebie, nie miał perspektyw w żadnym pospolitym zawodzie, czy nawet jakichkolwiek szans na w miarę normalne życie. Trudnił się więc tym, do czego został wyszkolony, czyli zabijaniem. Nie był przy tym żadnym banitą, lecz łowcą nagród działającym na granicy prawa. Przemierzał Imperium w poszukiwaniu kontraktów, polując na głowy słynnych bandytów, czy też chwytał się najróżniejszych zleceń, do których potrzebni byli ludzie z jego umiejętnościami. W swoich podróżach widział wiele; dużo dobra i bezinteresowności, ale jeszcze więcej zła i cierpienia. Fach, którym się trudnił, nauczył go braku zaufania do drugiego człowieka, albowiem Dieter nie raz przejechał się na niegodziwej, ludzkiej naturze i podłości, która tym bardziej widoczna była im w większej biedzie i niedostatku ktoś żył. Szybko doszedł do wniosku, że największym wrogiem człowieka nie są enigmatyczne, mroczne potęgi z odległej północy, lecz jego własna, pokrętna natura.\nPodróże za zleceniami zaprowadziły Dashauera do Stirlandu, gdzie poznał pewnego szlachcica, oferującego bardzo satysfakcjonujące pieniądze za ubicie pewnego bandyty. Już sama oferowana suma powinna wymusić na byłym żołnierzu wzmożoną czujność, jednakże pracodawca zdobył jego zaufanie, udając przed nim bardzo otwartą i przyjazną osobę, jakich naprawdę niewiele wśród klasy wyższej. Dieter naiwnie myślał, że oto trafił się mu wyjątek, dlatego po dłuższej rozmowie bez głębszego namysłu przyjął zlecenie i od razu zabrał się za jego realizację. Dopadł wskazanego człowieka w jednej z karczm na mało zaludnionym pograniczu, zabijając go na oczach wszystkich i odcinając mu głowę, którą następnie wrzucił do wora jako niezbędny dowód. Przeszukując ciało, trafił jednak na pieczęć należącą do wpływowego rodu magnackiego, a w plecaku ofiary znalazł też kilka innych listów oraz dokumentów, sugerujących, że osoba, którą właśnie zabił była kimś bardzo ważnym, a nie pospolitym bandziorem, jak mu powiedziano. Dashauer zrozumiał wtedy, że został wmanipulowany w prowadzony na wysokim szczeblu konflikt. Naiwnie miał jeszcze cień nadziei, że była to jakaś pomyłka, którą wyjaśni jego zleceniodawca, jednakże po przybyciu do majątku szlachcica został napadnięty przez opłaconych przez niego gburów. Zatłukliby go na śmierć, a później zakopali w płytkim grobie, gdyby nie przechodzącą w pobliżu kapłanka Morra i jej rycerz z Czarnej Straży, których interwencja pokrzyżowała plany napastników i zmusiła ich do odwrotu.\nW ten sposób Dashauer trafił do kuriozalnej drużyny, będącą zbieraniną dziwadeł, fanatyków i awanturników, których jedynym spoiwem była Elsa oraz fakt, że w gronie łatwiej przetrwać. Dieter nie powiedział jednak nikomu, że naraził się potężnym ludziom i był przekonany, że wkrótce będzie ścigany listami gończymi w całym Stirlandzie. Wiedział, że to tylko kwestia czasu nim towarzysze się o popełnionej przez niego zbrodni, ale liczył na to, że będzie wtedy już daleko poza zasięgiem wymariu sprawiedliwości. Wystarczyło tylko przedostać się do niesławnej Sylvanii, tam bowiem nikt nie będzie go szukał.\nSiegfriedhof miało być dla Dashauera ostatnim przystankiem w podróży po Stirlandzie. Awanturnicy zatrzymali się w karczmie Uśmiech Morra i tam właśnie Dieter miał zamiar oznajmić wszystkim, że opuszcza ich szeregi. Zbierał się jednak na to zbyt długo, bowiem kiedy w końcu znalazł odwagę, aby pożegnać się ze swoimi towarzyszami, do karczmy wparował przerażony starzec, opowiadający o zbliżających się ożywieńcach.\nProsząc o pomoc, spoglądał właśnie na nich, co spotkało się z dość mieszaną reakcją awanturników. Paskudne wspomnienia bitwy pod Wusterburgiem nawiedziły ponownie byłego żołnierza, którego pierwszą myślą była paniczna chęć ucieczki z tego miejsca. Szybko się jednak skarcił w duchu, nazywając siebie tchórzem, który nie godzien jest dawniej ofiarowanego mu poświęcenia. Usłyszał wtedy słowa siedzącej obok kapłanki:\n- Obowiązkiem naszym jest chociażby sprawdzenie twych słów - mimo iż zwróciła się do starca, wciąż patrzyła na Haralda - Jednakże miej świadomość, że za łgarstwo zostaniesz przeklęty i potępiony. Nekromancja to nie powód do żartów. Morr na pewno się nie uśmiechnie - odniosła się do kiepskiej nazwy widniejącej na szyldzie, mając na ustach gorzki uśmieszek.\n- Nie wygląda jakby miał kłamać - odezwał się do niej Dieter, nie ruszając się ze swojego miejsca. Głos miał przy tym śmiertelnie poważny. - Potrafiłbym rozpoznać takie kłamstwo na kilometr. Na twarzy ma wypisane przerażenie, które wywołać może niewiele widoków, a ja, tak się zabawnie składa, wiem jakie emocje targają człowiekiem, kiedy spogląda na nieprzebrane hordy potępionych...\nPo tych słowach Dieter, odziany w znoszony mundur oddziału Wyjących Wilków, wstał od stołu i podniósł opartą o ścianę rusznicę oraz okrągłą tarczę, którą następnie zawiesił na plecach. Wciśnięty za pazuchą miał pistolet wielostrzałowy, będący niezwykle rzadko spotykanym w Imperium cudem inżynierii, a u boku wisiał miecz, noszący ślady częstego użytkowania. Z rusznicą trzymaną oburącz ruszył w stronę wyjścia z karczmy, zastanawiając się, czemu to właśnie im, a nie templariuszom z Zakonu Kruka mieszczanin powierzył ponurą wieść.


00166 005577 14865473 na godz. na dobę w sumie\nEmil ze Smalandii Wygląda jak aniołek, ale pozory mylą. Śpi w czapce i ze swoją ukochaną strzelbą. Woli zjeść choinkę zamiast fasolki szparagowej. Wkłada głowę do wazy z rosołem. Szczypie siostrę, gania kota. Psoci ile się da. Dorośli najchętniej wysłaliby go do Ameryki, byle się go pozbyć. Założę się, że już go lubicie. Przed Wami – Emil ze Smalandii. Książka ze Złotej Listy Fundacji Cała Polska Czyta Dzieciom. Tytuł oryginału: Emil i Lönneberga Pierwotny wydawca: Rabén & Sjögren Bokförlag AB, Sztokholm, Szwecja © Saltkråkan AB / Astrid Lindgren 1963 © for Polish edition by Jung-off-ska 2013 © for the Polish translation by Irena Szuch-Wyszomirska Wszelkie prawa zastrzeżone, kopiowanie, rozpowszechnianie, wypożyczanie, publiczne odtwarzanie zabronione. reżyseria: Rafał Sabara muzyka: Salvador z dali piosenki: Filip Kuncewicz projekt okładki i ilustracje: Piotr Socha wydawnictwo: Jung-Off-Ska Sp.K. nagrane w studio Audiorepublica zdjęcie E.Jungowskiej: Krzysztof Serafin Wiek: 4-6 lat\nKasper Drążewski, James Atkins, Paweł Tomczykowski-8%


Tanie pozycjonowanieSkrótowo o prawnikachNigdy nie wiadomo kiedy przydadzą się meble na wymiarLeak in your bathroom?Dom spokojnej starości. Co musisz wiedzieć?Ink&Toner cartridges, what about them?Nowość w cięciu wykładzin - GreencutPrzewozy, transfery i inne przejazdy trasówkamiSekrety Aby zobaczyć pokaz tańca WarszawaWater emergencyCo warto wiedzieć o mechanice samochodowej i warsztatachJaki wybrać płot, bramę lub furtkę?O praniu dywanówCzy ktoś może mi pomóc skorzystać z kolektorów słonecznych?A Ty jak zarządzasz swoją firmą? Tradycyjnie, czy nowocześnie?Co musisz wiedzieć o klimieCo ty wiesz o mechanice...Ekologia - o przydomowych oczyszczalniachMedieval city in Poland - about CracowCeny i jakość druku. Kilka słów o poligrafiiO kostce, budowie domu i wykończeniu ogroduDlaczego warto inwestować w artykuły drukowaneJak w 2021 szybciej zlecić outsourcing bhp? sourire sainO zespole Devica, krótko i na tematJak znaleźć dentystę w Cieszynie - odkrycie 2020!Dobry stomatolog ZabrzePraca w geodezji. Co i jak?Budowlane maszyny w skrócieGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?


Tanuki-Anime - Recenzja Najica Dengeki Sakusen\nRating: Nagość; Czas: Współczesność; Inne: Ecchi,\tSupermoce\nJak bardzo ecchi mogą być tajne agentki? Twórcy zapewne stworzyli Najica Dengeki Sakusen w celu uzyskania odpowiedzi na to pytanie.\nPamiętacie Agent Aika? Ci, którzy odpowiedzieli „tak”, mogą w tym miejscu darować sobie czytanie recenzji, mają już bowiem z grubsza obraz tego, czym jest Najica Dengeki Sakusen. Za obie te pozycje odpowiedzialni są Katsuhiko Nishijima i Studio Fantasia, którzy w obu umieścili z grubsza podobną zawartość.\nNajica Hiiragi jest uznaną specjalistką w CRI Cosmetics, dużej firmie kosmetycznej. Jednak niewielu pracowników CRI wie, że firma jest tak naprawdę przykrywką dla tajnej agencji wywiadowczej, której asem jest właśnie Najica. Pracująca zawsze sama Hiiragi potrafi wykonać każde powierzone jej zadanie, nikt spośród agentów nie może jej dorównać. Pewnego dnia dostaje jednak partnerkę. Nietypową. Nie dość, że wcześniej sama ją uratowała w ramach jednej z misji, to na dodatek jej nowa towarzyszka okazuje się nie być człowiekiem.\nLila, tak bowiem ma na imię, jest Humarittem. Wyprodukowana za pomocą biotechnologii niewinnie wyglądająca dziewczyna posiada nadludzkie zdolności bojowe i jest całkiem posłuszna swojej nowej pani. Początkowo Najica chłodno przyjmuje nową towarzyszkę, ale z czasem obie zaczyna łączyć szczera przyjaźń. Humaritty w teorii pozbawione są wolnej woli, mają bowiem być w pełni posłuszne swoim władcom. Szybko jednak okazuje się, że potrafią one przejawiać pewne oznaki osobowości i emocji. Z powodów, które do samego końca anime nie zostają zbyt precyzyjnie wyjaśnione, duża ilość Humarittów wpadła w niepowołane ręce i większość misji naszego duetu polegać będzie między innymi na odzyskaniu tego rodzaju groźnej istoty.\nFabuła jest, delikatnie mówiąc, niezachwycająca. Jak już pisałem, nie wiemy, jak Humaritty zaczęły wpadać w ręce rewolucjonistów, terrorystów, zbrodniarzy i tym podobnych indywiduów na całym świecie. Podobnie blade pojęcie mamy o tym, czym w ogóle jest agencja, w której pracują nasze bohaterki. Same Humaritty przedstawiono nieźle. Różnią się między sobą, a najlepiej poznamy naturalnie Lilę. Przejawia ona osobowość w dość subtelny sposób, przez większość czasu zachowuje się automatycznie jak robot, można prawie uwierzyć, że nie ma żadnej świadomości. Właśnie te małe, subtelne przejawy czegoś więcej tworzą ciekawy obraz postaci, której osobowość formuje się powoli pod wpływem partnerki. Najica natomiast jest bardzo hollywoodzką w typie agentką. Niepokonana, zawsze panuje nad sytuacją, potrafi wydostać się z każdych kłopotów i nikt nie może sprostać jej w walce. Taka „pani idealna”, podziwiana przez wszystkich wkoło.\nTak jak w przypadku przytoczonego Agent Aika, tak i tutaj co najmniej połowa ujęć kamery pozwala nam zobaczyć bieliznę wszelakich damskich postaci pojawiających się na ekranie. Nie chcę skłamać, ale o ile dobrze pamiętam, to ani razu w całej serii nie pojawiła się kobieta, która nosiłaby coś innego niż mini lub krótka sukienka. Miłośnicy ecchi naoglądają się więc do woli swoich ulubionych ujęć. Ja miałem tego dość już po kilku minutach pierwszego odcinka, choć sam jestem facetem, co daje dobry obraz nasilenia tego motywu.\nSłaba i naiwna jest akcja. Nasze bohaterki a to tratują wszystkich przeciwników bez problemu, a to nagle zawieszają się na innych, gdy trzeba trochę przedłużyć misję. Nieskładne to strasznie. Na dodatek dość mocno uproszczone, przez większość czasu starcia wyglądają banalnie i niezbyt logicznie, bohaterowie potrafią sami sobie komplikować życie niezrozumiałymi decyzjami. Dobrze za to przedstawiony jest motyw rozwijających się relacji między Lilą a Najiką. Oglądamy go dość jednostronnie, Lila zdaje się cały czas traktować partnerkę jednakowo. Nastawienie Najiki za to zmienia się stopniowo, ale wyraźnie. Niestety, całość okraszona jest iście kretyńskim i przedramatyzowanym zakończeniem, które wyjątkowo skutecznie niszczy to dobre wrażenie.\nW ramach wykonywanych zadań nasz duet jeździ po całym świecie. Choć przewijają się nazwy istniejących miast czy państw, to sama akcja umiejscowiona jest w wymyślonych krajach. Z wiadomych powodów niemal wszyscy „źli” mają obstawę złożoną ze skąpo ubranych panienek, które różnorodnością strojów mogą zadowolić niemal wszystkich fetyszystów.\nTechnicznie niczego wielkiego tutaj nie uświadczymy. Kreska jest średnia. To w zasadzie wszystko, co mogę o niej powiedzieć, nie wyróżnia się pod żadnym względem, ani pozytywnie, ani negatywnie. Muzyka jest diablo monotonna, ale nieźle pasuje do akcji. O openingu i endingu mogę powiedzieć to samo, co o kresce.\nNajica Dengeki Sakusen jest skierowane do fanów serii ecchi i nie udaje niczego więcej. Jako że fani takowych w pierwszej kolejności patrzą na nasilenie swoich ulubionych motywów, ich wymogi zapewne seria spełni. Wątpię jednak, aby anime to mogło zaciekawić ludzi zwracających uwagę na inne elementy.\nCostly, 23 maja 2009\nNoriyasu Yamauchi, Ryou Tanaka\nKatsuhiko Takayama, Ken'ichi Kanemaki, Mayori Sekijima, Takeshi Mori