Ruszył strona internetowa Telewizji EWTN Polska – SATinfo24.pl\nRuszył strona internetowa Telewizji EWTN Polska\n12 czerwca 2018 Grzegorz Stapiński\tBrak komentarzy\tTelewizja EWTN\nTelewizja EWTN uruchomiła stronę internetową, przypomnijmy, że planowany start kanału EWTN Polska jest jeszcze w 2018 roku.\nStrona internetowa Telewizji EWTN Polska: http://ewtn.pl/\nNie potraﬁę wskazać głównego inicjatora tego pomysłu, ale z wiarą przyznaję, że bez Ducha Świętego byłoby to niemożliwe. Kluczowym wydarzeniem w powstaniu EWTN Polska była wizyta przedstawicieli Fundacji Vide et Crede im. św. Jana Pawła II, na czele z bpem Andrze- jem Siemieniewskim, w głównej siedzibie EWTN w Irondale w Alabamie jesienią 2017 roku. Od niej właśnie wszystko się zaczęło.\nCzy ta telewizja jest skierowana tylko do katoli- ków? Jaka będzie jej oferta programowa?\nChociaż EWTN określa siebie jako Global Catholic Network, to jednak odbiorcami jej przekazu nie są tylko wierni Kościoła Katolic- kiego. Katolikos (z greckiego) oznacza otwarty, powszechny, czyli dla wszystkich – i taki jest Kościół, a co za tym idzie – EWTN.\nNa początku funkcjonowania EWTN Polska bardzo dużo programów i ﬁlmów będzie zaczerpniętych z oryginalnej ramówki amery- kańskiej. Oczywiście przetłumaczonych na język polski. Program EWTN skonstruowany jest w taki sposób, aby przede wszystkim pobudzać do zadawania pytań i na nie odpo- wiadać. Pytań o Boga, o życie teraz i potem, pytań o człowieka i jego przeznaczenie, pytań o Kościół i drogę do niego i bez niego, pytań, które każdy nosi w sercu, ale nie wie jak i komu je zadać. Mam też ogromną nadzieję, że budując własne studio EWTN Polska, sami będziemy niedługo produkować większość programów i ﬁlmów – chociaż na pewno pozostaniemy w stałej współpracy z naszymi zagranicznymi przyjaciółmi, ubogacając się nawzajem.\nFunkcjonowanie każdej telewizji wiąże się z ogromnym nakładem ﬁnansowym. Jak ta kwestia zostanie rozwiązana w przypadku polskiego oddziału?\nMatka Angelica powiedziała kiedyś takie słowa: „Bycie bez grosza stanowi tajemnicę sukcesu EWTN. Będąc bez grosza, potrzebuje- my pomocy. Potrzebując pomocy, zwracamy się do Boga. Nasze przesłanie, które każdego wieczora transmitujemy na całą Amerykę, mówi o miłości Boga, na którym możemy absolutnie polegać”. Dlatego właśnie EWTN działa bez reklam i dotacji ze środków rządo- wych. W kwestii ﬁnansów twórcy tej stacji telewizyjnej muszą dosłownie uczyć się „chodzenia po wodzie” i tak się dzieje już od 38 lat. Jesteśmy przekonani, że to się uda także w polskiej edycji EWTN. Kluczem są ludzie, którzy chociaż w najmniejszym stopniu zapra- gną wesprzeć to nasze wspólne dzieło.\nJak więc możemy pomóc?\nNajprostszą zasadą jest zasada 3xP Pomódl się, Poleć nas, Podziel się. To znaczy…\nEwangelizacja w TV to także walka duchowa, bez Twojej modlitwy będziemy słabsi.\nEwangelizacja w TV to przede wszystkim głoszenie Dobrej Nowiny.\nBez Twojego głosu i Twoich pomysłów nie dotrzemy tam, gdzie Ty możesz to zrobić.\nEwangelizacja w TV to również praca ludzi i zaangażowanie niezbędnych środków materialnych.\nBez Twojego daru serca nie będziemy w stanie realizować projektów.\nRozmawiała: Ewa Przyjazna, Fundacja Vide et Crede im. św. Jana Pawła II\nKsiądz Piotr Wiśniowski jest dyrektorem generalnym oddziału EWTN Polska. Telewizja EWTN to największa na świecie sieć katolickiej telewizji, założona przez klaryskę – Matkę Angelicę. Od października tę telewizję będzie można oglądać w polskiej wersji językowej.\n← 4. sezon „Imperium powraca” 17 czerwca na FOX\nRusza nabór na Domo+ →\nNowa odsłona autopromocji EWTN Polska (wideo)


Pan Szumowski jako Żeleźniak\nBył taki, wstydliwie zapominany incydent dziejach świata: zduszenie przez ruskiego chama kiełkującej rosyjskiej demokracji. 25 listopada 1917 r. (już po tzw rewolucji październikowej) odbyły się w Rosji wolne i demokratyczne wybory parlamentarne.\nMimo czasu wojny i zamieszek frekwencja była wysoka; głosowało 44,4 mln uprawnionych, ponad 50%. Najwięcej głosów zdobyli eserowcy (40%), bolszewicy uzyskali 23%. W Konstytuancie rząd pana Lenina liczyć mógł na 155 głosów, na 410 posłów. Demokracja jednak nie mogła wydrzeć władzy z rąk Lenina. 18 stycznia 1918 r. już w czasie pierwszego dnia obrad doszło do unicestwienia parlamentu. W nocy przyszedł matros Żeleźniak, powiedział, że warta jest zmęczona i kazał posłom się wynosić. Opornych pogoniono bagnetami i kolbami, do protestujących na ulicach otwarto ogień z karabinów maszynowych.\nTen incydent zdecydował, że Rosja nie przeszła podobnej ewolucji jak inne europejskie państwa, nie stała się demokracją na wzór niemiecki, brytyjski, francuski. Jest dziś Rosją Putina, odrobinę tylko lepszą od Rosji Lenina, Stalina, Breżniewa. Pijany matros zakończył marzenie o normalnej Rosji.\nHistoria, w drodze powtarzalności, kpi sobie sama z siebie. Dziś rolę półanalfabety Żeleźniaka odgrywa profesor kardiologii, rycerz Zakonu Kawalerów Maltańskich, wzorcowy lekarz-katolik, Łukasz Szumowski. Żeleźniaka możemy tłumaczyć głupotą, nie wiedział, niebożątko, co czyni... Szumowski ma wiedzę i inteligencję, być może brak mu tylko wyobraźni, by dostrzec, że na polecenie politycznych macherów stał się matrosem rozpędzającym polską demokrację.\nStawiane dziś pytania, czy w maju odbędą się wybory Prezydenta RP jest bezprzedmiotowe. Technicznie jest to możliwe, rządząca władza może się wysilić, przeprowadzić takie czy inne głosowanie, wrzucić do jakiś skrzynek i potem policzyć głosy oddane na pana Dudę i innych figurantów... w PRL byle sekretarz ze swoim szwagrem nie takie rzeczy wyczyniali. Tylko dla każdego, kto potrafi ze zrozumieniem czytać Konstytucję Rzeczpospolitej Polski, takie głosowanie jest g...o warte:\nTo Nie Są Wolne i Demokratyczne, Powszechne, Równe, Tajne i Bezpośrednie Wybory Głowy Państwa.\nI to nie dlatego, że głosowanie naraża zdrowie lub życie obywateli. Wybory nie mogą być Wolne i Demokratyczne, skoro zwykłym Rozporządzeniem Ministra Zdrowia pana Łukasza Szumowskiego, zawieszono wynikające z Konstytucji podstawowe swobody obywatelskie, tworzące warunki przeprowadzenia prawdziwie wolnych wyborów. Nie można uznać za wolne wyborców w których ograniczone zostały bierne i czynne prawa uczestników. Ograniczone zostały możliwości zbierania podpisów pod listami poparcia, uniemożliwiono prowadzenia kampanii wyborczej w formie wieców, otwartych spotkań, otwartych dyskusji, powszechnej agitacji; nie dopuszczono w żadnej formie kandydujących do agitacji poprzez publiczne media. To tak, jakby przeprowadzić Mistrzostwa Świata w Piłce Nożnej przy zakazie spotykania się drużyn na boiskach.\nCzy można aktem niższego rzędu, rozporządzeniem Ministra, zawiesić ustawy i Konstytucje ? Okazuje się, że przy odpowiednim połączeniu propagandy z szerzeniem strachu, taki numer u nas przechodzi gładko. Pamiętajmy tu o jednym: ekipa Lenina i ekipa Kaczyńskiego napędzana jest podobnym celem: za wszelką cenę – prawem lub lewem – zdobyć i utrzymać władzę. Jeśli mamy za sobą większość to dobrze, jeśli nie – zawsze można wysłać Żeleźniaka by wrogą nam demokrację pogonił.\nDoświadczenie z ostatnich pięciu lat odziera ze złudzeń: rządzą nami kłamcy, złodzieje i żule. Nie możemy od nich oczekiwać nawet prawdziwych informacji o zasięgu pandemii, ani tym bardziej o skutkach wprowadzanych nakazów i zakazów. Ekipa Lenina zcementowana była strachem; wiedzieli, że za łotrostwa bolszewickie czeka ich śmierć na szubienicy. Strach cementuje także ekipę Kaczyńskiego, strach maskowany okazywaną arogancją i pogardą dla obywateli; Oni wiedzą, że po utracie władzy czeka ich rozliczenie za popełniane przestępstwa, kradzieże, kłamstwa. I to nie będzie odwet lecz przywrócenie Prawa i Sprawiedliwości.\nTen strach zagonił Ich w ślepą uliczkę. Ucieczka przed odpowiedzialnością spowodowała, że Rada Ministrów nie zdecydowała się na wprowadzenie stanu nadzwyczajnego. Ten stan, metodą cwanego krętacza, wprowadzono rozporządzeniem ministra, czyniąc z Szumowskiego Żeleźniaka. Teraz być może nawet część polityków tzw. Zjed-Praw-a widzi konieczność przesunięcia wyborów prezydenckich, lecz nie ma jak tego zrobić.\nZ determinacją godną Kuby Rozpruwacza politycy Zjed-Praw-a doprowadzą do głosowania 10 lub 17 maja... I co dalej? Dalej będzie lawina protestów wyborczych wskazujących na naruszenia: od niemożliwości zbierania podpisów, przez niemożliwość prowadzenia kampanii, po naruszenie zasad liczenia głosów (obsada komisji obwodowych, dopuszczenie do liczenia mężów zaufania itd.). Protesty nie mogą trafić do kosza, rozpatrzeć je musi Sąd Najwyższy i on wydaje ostateczne orzeczenie o prawomocności wyborów. Oczywiście, nasi chytrzy a cwani, krętacze z Zjed-Praw-a i tu mają koncept na miarę Zagłoby.\nWszak 30 kwietnia kończy się kadencja dotychczasowej Prezes Sądu Najwyższego; mamy „swoją” Izbę Dyscyplinarną, mamy zmianę ustawy dającą dowolność Prezydentowi Dudzie w kreowaniu nowego Prezesa SN; zrobimy więc z tym Sądem to samo co z Trybunałem Konstytucyjnym... Można i tak; dzięki Szumowskiemu zawieszona została możliwość przeprowadzenia zgromadzenia sędziów SN, a tym samym formalne wyłonienie kandydatów na nowego Prezesa. W czasie paniki koronowirusowej nikt nie zwraca uwagi na wyrok Trybunału Europejskiego de facto zawieszający Izbę Dyscyplinarną. W teorii zrobić można wszystko, tylko czy nielegalnie i nieprawidłowo wybrany Prezes SN będzie władny zalegalizować nielegalne i nieprawidłowe wybory Prezydenta RP. Nie ośmieszajmy własnego państwa...\nA zresztą... może śmiech to jedyne lekarstwo. 6 sierpnia 2020 r kończy się kadencja pana Dudy. Wszystko wskazuje na to, że nie będzie wtedy nowego, legalnie, w drodze wolnych i demokratycznych wyborów, obranego Prezydenta RP. Pan Duda może się spakować i wracać do Krakowa; może też siedzieć w Pałacu dalej jako „dziki lokator” oczekując eksmisji. Marszałek Sejmu powinna nie później niż 20 sierpnia (14 dni po opróżnieniu urzędu) ogłosić nowe wybory. Jeśli tego nie zrobi i nie przyjmie na siebie pełnienia obowiązków Prezydenta RP; Polska jako państwo stanie się tworem upadłym. Uchwalone przez Sejm prawo, bez podpisu Prezydenta, nie jest prawem; umowy zagraniczne nie zaakceptowane przez Prezydenta przestaną być uważane za ważne, Minister Finansów może mieć problemy z zaciąganiem pożyczek, wojsko nie będzie miało dowództwa itd. Będzie coś w stylu Wenezueli, gdzie też jest jakiś samozwańczy, nieuznawany przez nikogo prezydent, rządzący z pomocą uzbrojonej bandy.\nŻeleźniak mógł i zlikwidował rosyjską demokrację. Szumowski może i bezwiednie próbuje to robić. Ale w centrum Europy, w XXI w., w otoczeniu państw demokratycznych, nie ma miejsca na orientalną, postsarmacką, awanturkę-dyktaturkę. Wielbiciele Lenina, spoceni w pogoni za władzą, uzależnieni od niej, cała ta żulia Zjed-Praw-a powinna sama sobie zrobić kwarantannę - bo inaczej zrobią krzywdę Polsce.


Produkcja JASSM-ER dla Polski? - MILMAG\nHome / Defence & Space / Uzbrojenie / Produkcja JASSM-ER dla Polski?\nDepartament Obrony USA zlecił spółce Lockheed Martin produkcję kolejnych partii pocisków manewrujących JASSM-ER, w tym dla nieujawnionego odbiorcy zagranicznego.\nNa początku kwietnia Air Force Life Cycle Management Center, w imieniu Departamentu Obrony USA, podpisało umowę o wartości 818 210 722 USD (3,47 mld zł) na produkcję kolejnych dwóch partii pocisków manewrujących AGM-158B JASSM-ER (Joint Air-to-Surface Standoff Missile-Extended Range), w tym dla nieujawnionego odbiorcy zagranicznego.\nPolska zamówiła 40 lotniczych pocisków manewrujących AGM-158A JASSM o zasięgu 370 km w grudniu 2014 oraz 70 pocisków AGM-158B JASSM-ER o zasięgu ponad 926 km w grudniu 2016. Pociski JASMM zostały już prawdopodobnie przekazane, natomiast dostawy JASSM-ER notują opóźnienie / Zdjęcie: Krzysztof Nanuś, 31. Baza Lotnictwa Taktycznego\nW ramach 17. serii produkcyjnej zostanie wyprodukowanych 360 AGM-158B JASSM-ER dla amerykańskich Sił Powietrznych (US Air Force, USAF) oraz 40 kolejnych dla odbiorcy zagranicznego w ramach procedury FMS (Foreign Military Sales). Z kolei w ramach 18. serii produkcyjnej kolejnych 390 pocisków dla USAF. Łącznie umowa przewiduje produkcję 790 pocisków w zakładach Lockheed Martin w Orlando na Florydzie z terminem do 31 października 2024. Większość środków, tj. 767 485 823 USD (3,25 mld zł) pochodzi z budżetu federalnego NDAA z 2018, a pozostałe 50 724 899 mln USD (215,05 mln zł) z funduszu FMS (JASSM-XR o jeszcze większym zasięgu, 2018-09-13).\nPrawdopodobnie 40 pocisków trafi do Polski, która jako jedyna, poza USAF, zdecydowała się za zakup łącznie 70 AGM-157B JASSM-ER o wydłużonym do co najmniej 926 km zasięgu. Pociski, wraz z pakietem szkoleniowym, logistycznym i integracją z samolotami F-16C/D Block 52+ zostały zamówione pod koniec grudnia 2016 za równowartość 940 mln zł. Jednak co ciekawe, 40 z nich miało zostać wyprodukowanych do 2021 w ramach 15. serii produkcyjnej, a reszta później, co wówczas oznaczało roczne opóźnienie, w porównaniu z deklaracjami Ministerstwa Obrony Narodowej. Zlecenie na 40 pocisków w ramach 17. serii (a nie 15.) oznaczałoby kolejne opóźnienie dostaw.\nWarto przypomnieć, że 13 sierpnia 2019 Lockheed Martin otrzymał zamówienie o wartościi 99 mln USD (419,72 mln zł) na wsparcie logistyczne pocisków JASSM, użytkowanych przez wojska lotnicze Australii, Finlandii i Polski. W przypadku Polski jest to 40 pocisków AGM-158A o zasięgu 370 km, zamówionych za 250 mln USD (1,06 mld zł) i dostarczonych prawdopodobnie do końca 2019. W roku fiskalnym 2020 USAF planują zintegrowanie wariantu JASSM-ER ze swoimi F-16, co oznacza że integracja z polskimi samolotami odbędzie się szybciej (Wsparcie dla polskich JASSM, 2019-08-15).\nPociski z rodziny JASSM jak dotąd dwukrotnie wykorzystano bojowo. W kwietniu 2018 amerykańskie bombowce B-1B Lancer wystrzeliły 18 z nich na cele w Syrii, a 27 października 2019 nieujawniona liczba pocisków została wykorzystana do zniszczenia siedziby przywódcy Państwa Islamskiego Abu Bakr al-Baghdadiego w tym kraju, w rejonie granicy z Turcją.


Zamęt Nocy. Problemy z "ex" (recenzja) - Książki - POLTERGEIST\n» Recenzje » Zamęt Nocy\nMercy Thomson, zmieniająca się w kojota niepokorna żona alfy wilkołaczego stada, stawiała już czoła wampirom, niespokojnym duchom, krwiożerczym nieludziom i podstępnym fae. Jednakże to nic w porównaniu z tym, co Patricia Briggs przygotowała dla niej tym razem. Zobaczcie, jak bohaterka poradzi sobie z Christy, byłą żoną Adama i zagrożeniem, które przybyło za nią do Tri-Cities.\nKażdy wilk alfa ma silnie rozwinięty instynkt opiekuńczy, który roztacza się nie tylko na wszystkich członków stada, ale także osoby z nim związane. Dlatego też kiedy była żona prosi go o pomoc i ochronę przed nieobliczalnym nowym kochankiem, Adam nie może odmówić. Christy wprowadza się do jego domu i bardzo szybko się w nim zadomawia wprowadzając własne zwyczaje. Gra na uczuciach członków stada, manipuluje otoczeniem i podważa pozycję Mercy prezentując jednocześnie wszystkim twarz biednej skrzywdzonej kobietki. Sytuację protagonistki komplikuje fakt, iż jej konkurentka faktycznie ma pełne prawo do współczucia, gdyż jej nowy facet okazał się agresywnym szaleńcem, który nie tylko ją pobił, ale też nie cofnął się przed spaleniem całego apartamentowca, by się na niej odegrać. Aby uniknąć irytującego towarzystwa, Mercedes pogrąża się w pracy, próbując ustalić, kim naprawdę jest Juan Flores, tajemniczy damski bokser. Nieoczekiwanie sytuacja się komplikuje, gdyż pojawia się potężny nieczłowiek, żądający zwrotu magicznego kostura, zaś w mieście dochodzi do serii krwawych morderstw, w których ślady wskazują, iż ich sprawcą może być wilkołak lub inne stworzenie w podobny sposób polujące na ludzi. Stado musi współpracować z policją aby jak najszybciej wyjaśnić zagadkę seryjnego mordercy, mogącego zniszczyć wszystko, co Adam zbudował w Tri-Cities, zaś Mercy nie tylko musi uporać się z coraz większym chaosem w życiu osobistym, ale też znaleźć sposób na przyciągnięcie uwagi nieuchwytnego Kojota będącego w posiadaniu kostura.\nPodobnie jak w przypadku kilku wcześniejszych tomów, duża część Zamętu nocy skupia się na życiu prywatnym protagonistki i jej relacjach z otoczeniem. Akcja rozwija się dość powoli, zaś autorka dużo miejsca poświęca opisom kolejnych pomysłów Christy i ich wpływu na coraz bardziej nieszczęśliwą i wkurzoną Mercy. Wiele wilków nadal nie zaakceptowało nowej żony Adama, zaś jego ex, mimo że jest tylko człowiekiem, darzona jest sympatią i postrzegana jako lepsza kandydatka na partnerkę alfy, niż przyciągający kłopoty kojot. Pierwsza część książki to typowa realizacja schematu, gdy "ta trzecia" zaczyna mieszać i wbijać kliny między główną bohaterkę i jej wybranka. Nie jest to nic specjalnie poruszającego ani zaskakującego, ale jako punkt wyjścia dla dalszej opowieści posłużyło całkiem sprawnie, bowiem dalej jest o wiele ciekawiej. Całkiem interesująco prezentują się kolejne etapy śledztwa dotyczącego amanta Christy, zaś poszukiwania Kojota doprowadzą do kilku intrygujących (i obiecujących na przyszłość) odkryć dotyczących rodziny protagonistki. Sceny makabrycznych morderstw są poruszające i momentami aż nazbyt plastycznie ukazane, zaś próby ustalenia tożsamości seryjnego zabójcy i ujęcia go, podczas lektury z pewnością wywołają wypieki na niejednej twarzy. Na plus należy zaliczyć też różnego typu starcia, począwszy od słownych, poprzez typowe bijatyki tak w ludzkiej jak i w zwierzęcej formie, bowiem są nie tylko zaskakujące, ale też zostały tak umiejętnie umiejscowione, iż ożywiają tempo akcji i wprowadzają ją na zupełnie nowe tory. Wszystkie elementy fabuły są wyważone i świetnie się ze sobą zazębiają, tworząc spójną i logiczną całość.\nProtagoniści tym razem nie oferują czytelnikowi żadnych gwałtownych przeżyć, bowiem Patricia Briggs nie przesadzała z dramatyzowaniem i pojawienie się Christy w ich życiu nie wywołało aż takiej burzy, jak mogłoby się wydawać (i jak kilkakrotnie wyobrażała sobie nasza niestrudzona pani mechanik). Nie można tego jednak powiedzieć o stadzie, w którym ex Adama spowodowała nie lada zamieszanie. Kilka scenek z udziałem Honey, Mary Jo czy Darryla i Auriele rzuca całkiem nowe światło na niektóre relacje interpersonalne i w udany sposób pogłębia portrety tych postaci.\nTakże kreacja świata przedstawionego wzbogaciła się o kilka nowych szczegółów, dotyczą one jednak głównie nowych typów potworów i sposób walki z nimi. Wszystko mieści się w znanych czytelnikowi ramach i stanowi kolejny detal wpisujący się w wykreowane przez autorkę uniwersum, dlatego nie można tu mówić o żadnych rewelacjach.\nZamęt nocy to dość udana kontynuacja wielotomowej serii, w której z każdą kolejną częścią coraz trudniej będzie wymyślić coś nowego. Autorka wywiązała się z zadania korzystając co prawda z utartych schematów, jednakże potraktowała je jako punkt wyjścia dla kilku oryginalnych pomysłów, co nie powinno rozczarować żadnego fana cyklu\nTagi: Zamęt nocy | Mercedes Thompson | Patricia Briggs


W roku duszpastersko-katechetycznym 2016/2017, przeżywanym pod hasłem: „Idźcie i głoście”, podczas Diecezjalnego Dnia Bierzmowanych pragniemy rozważyć skutki i owoce zjednoczenia z Chrystusem wypływające ze chrztu świętego, wskazując na dwa słowa klucze: „świadectwo” i „misja” oraz symbol „olej – namaszczenie”. Każdy ochrzczony jest zobowiązany do świadczenia o Bogu w swoim życiu.\nDiecezjalny Dzień Bierzmowanych dla młodzieży gimnazjalnej, zgodnie ze wskazaniami roku duszpasterskiego, ma ukazać także dwie osoby: Matkę Bożą Fatimską i św. Brata Alberta Chmielowskiego. Ufam, że ten dzień stanie się okazją do przybliżenia Maryi z objawień w Fatimie i św. Brata Alberta oraz wzmocni wyznanie wiary młodych gimnazjalistów w duchu jedności z Kościołem powszechnym i Ojcem Świętym Franciszkiem.\nDzień Bierzmowanych w Diecezji Radomskiej odbędzie się 22 kwietnia 2017 r. w ośmiu sanktuariach naszej diecezji: Błotnica, Czarna, Kałków, Skarżysko/Ostra Brama, Skrzyńsko, Studzianna, Wielka Wola – Paradyż, Wysokie Koło.\nZapraszam młodzież gimnazjalną już bierzmowaną oraz przygotowującą się do sakramentu bierzmowania na spotkanie w sanktuarium.\nWięcej: Wydział Katechetyczny Diecezji Radomskiej Msze Św. - gdzie, kiedy?


Diet-Food Proteina z serwatki + kakao 500 g Bio w Bee.pl\n> Zdrowa żywność > Superfoods > Pozostałe > Proteina z serwatki + kakao\nProdukt ten to Bogate źródło białka - podstawowego budulca mięśni. Pomaga w utrzymaniu zdrowych kości. Zawiera cenna dla zdrowia aminokwasy. Jest to idealny sposób na przekąskę w ciągu dnia lub po wysiłku fizycznym, bez zbędnych węglowodanów, cukru i nadmiernego tłuszczu. Poleacala osobom, które...\nCena za kg : 199.98zł\nDo organicznego białka serwatkowego dodaliśmy organiczne, surowe kakao, której jest źródłem składników mineralnych i witamin. Słodkiego smaku dodaje bezkaloryczna, naturalna stevia.\nSkładniki: organiczny koncentrat proteiny z serwatki z ekologicznego mleka, organiczne surowe kakao 28%, stevia, sól\nWartość energetyczna/ energy 1598 kJ/ 382 kcal\ntłuszcz/ fat 7,6g\nw tym nasycone/ of which saturated 4,3g\nwęglowodany/ carbohydrates 19,8g\nw tym cukry cukier/of which sugar 3g\nbiałko/ protein 62g,\nsól/ salt 0,4g\nSposób przygotowania: Wymieszaj 2 łyżki (40g) produktu z 250 ml wody w shakerze lub zblenduj by uzyskać proteinowy koktajl. Można dodać owoce by uzyskać smoothie.\nSzczegóły - Diet-Food Proteina z serwatki + kakao 500 g Bio


Od niepełnosprawnego kościotrupa do... +20 kg - Forum KFD.pl\nOd niepełnosprawnego kościotrupa do... +20 kg\nRozpoczęte przez Phillie, sie 11 2013 10:28 ( 20 odpowiedzi na ten temat )\nStaż [mies.]: ok.6\nCześć. Jestem chory na celiakie, co czyni mnie wobec prawa niepełnosprawnym w stopniu lekkim ( orzeczenie). Zdiagnozowany zostałem w Lutym 2013 roku, dziś mamy sierpień. Zacząłem ćwiczyć, byleby się zmienić. Pierw, miałem zwykłą sztangę z 40 kg i hantelki 5kg, za ławeczke służyły stare sanki - nie przeszkadzało mi to. Od czerwca mam już bardziej profejsonalny sprzęt, tj. normalna ławka z paroma kątami, trzy sztangi, 140kg obciażenia, hantelki, gumy, skakanki i takie tam.\nZ 26 cm w bicepsie doskoczyłem do 34.5. Zjadłem troche gainera, ale musiałem uważać, żeby nie miał glutenu. Śmigałem po sklepach, wypytywałem się, przeszukiwałem angielskie strony. Jeżeli ktoś jest chory na celiakie i potrzebuje pomocy, to piszcie w tym temacie.\nChce powiedzieć jeszcze, że to dopiero jakieś 3 miesiące porządnego treningu, bo wcześniej to była porażka.\nNie wyglądam jeszcze super, ale mam ponad 186 cm. Wcześniej ważyłem ok. 60kg, teraz 79.5.\nHgK7ft6l.jpg 38,22K 35 pobrań\nZakładać dziennik treningowy?\ntrening niepełnosprawnego - uda , Auto do 25 000 zł | sedan diesel +2000r , brak treningów +20 dni , Storm + Gainer | przewidywana kwota na cykl +200 , 20 tescia testop 100mg pro media +20 deci dexxa 250\nNapisany 11 sierpień 2013 - 10:32\n71930_162135993818704_1257524_n.jpg 42,32K 16 pobrań blue jeans.png 117,62K 16 pobrań\nNapisany 11 sierpień 2013 - 10:42\nOd lutego tyle przytyłeś? Dziwnie szybko.\nNapisany 11 sierpień 2013 - 10:49\nSylwetka jako tako bardzo słaba .Ale sam ważyłem na start 45 kg i każdy kg( nie ważne czy woda czy tłuszcz) dla mnie się liczył.Przemiana sama w sobie dość spoko teraz wyglądasz jak przeciętny nastolatek.\nOd lutego, tak. W tydzień ok. 1kg.\nSzark - spokojnie, jeszcze przyjdzie na to czas. Po prostu będe co jakiś czas wrzucał zdjęcia, żeby mieć porównanie. Ale jak już pisałem, poważnie ćwiczę od 3 miesięcy.\nNapisany 11 sierpień 2013 - 11:52\nDobrze jest, zaczynałem od jeszcze niższej wagi ;p Dziennik zakładaj, większa motywacja jest\nNapisany 11 sierpień 2013 - 20:18\nwidze koleka "po fachu" zdr\nNapisany 14 luty 2014 - 08:28\nSiema! Doszła mi jeszcze niedoczynność tarczycy, no cóż... W każdym razie przedstawię troche progressu w kilku fotkach. To tak w ogóle przed treningiem, wtedy ćwiczyliśmy z kumplami na starych sankach i mieliśmy jedną sztangę, ale to nie przeszkadzało nam by ćwiczyć.\nOd marca idę na Muay Thai i zacznę robić redukcje, bo po półrocznej masówce strasznie zalało mi brzuch.\nzaczynasz wygladac jak czlowiek :)\nNapisany 03 kwiecień 2014 - 19:46\nCześć chłopaki! Troche mnie zalało ostatnio, postanowilem zrobić sobie redukcję. Z 86kg na razię zeszłem do 79kg - oto fotki.\nNapisany 03 kwiecień 2014 - 20:13\nMusisz pogrzebać w diecie bo za bardzo cię zalewa a mięcha niewiele.\ndaj foty w pozach kulturystycznych to będzie co oceniać.\nPolecę jeszcze 4 tyg redukcje. Jak myślicie, zakładać dziennik treningowy? Skoryguje mnie ktoś tam czy coś?\nNapisany 28 kwiecień 2014 - 20:10\nco do tego .... ile kcal dziennie jadles? i zrobiles to w 6 mies ?\nNapisany 28 kwiecień 2014 - 20:13\nCholerka wiesz co, no zalewało mnie bo miałem wysokie anty-TPO bo mam niedoczynność tarczycy, a jakoś może ta dieta nie była taka zła. Szczerze mówiąc wpierdzielałem dosyć dużo, może z 400g węgli, nie wiem, ale zdarzało się zjeść np 1 tabliczke czekolady dziennie haha :D Diety nie miałem ułożonej tylko jadłem tak intuicyjnie.\nNapisany 28 kwiecień 2014 - 20:16\ni ten progres ze zdjec na gorze to zdjecia na dole zrobiles w 4 mies tak ?\nBo aktualnie wygladam jak ty na gornym zdj i wiesz.. kazda porada dobra :)\nNapisany 28 kwiecień 2014 - 20:20\nZ tamtych jak byłem chudziutki do tego gdzie jestem największy w koszulce na ramiączkach to około 5-6 miesięcy chyba, a redukcja już trwa ponad miesiąc i tydzień gdzieś.\nNapisany 29 kwiecień 2014 - 23:29\nŁadnie to zaczyna wyglądać. Ja startowałem z 57kg ;p.


Mocny gest Putina wobec Cerkwi – zdelegalizował Świadków Jehowy – Kresy24.pl – Wschodnia Gazeta Codzienna\nMocny gest Putina wobec Cerkwi – zdelegalizował Świadków Jehowy\n21 Kwi 2017 Rosja 15 comments\nRosyjski Sąd Najwyższy uznał Świadków Jehowy za organizację ekstremistyczną i zakazał jej działalności na terytorium Rosji. Zlikwidowane zostanie niemal 400 oddziałów regionalnych, ich majątki podlegają konfiskacji, – informują rosyjskie agencje.\n“Zlikwidować organizację religijną “Świadkowie Jehowy w Rosji”. Całe mienie zlikwidowanej organizacji, pozostałe po zaspokojeniu roszczeń wierzycieli przekazać na rzecz skarbu państwa Federacji Rosyjskiej”, – brzmi werdykt Sądu Najwyższego.\nWładze wprowadziły też zakaz rozpowszechniania wydawanych przez Świadków Jehowy publikacji i wpisały je na listę zakazanych tekstów ekstremistycznych.\nW komentarzach, które pojawiły się po decyzji SN nie brakuje opinii, że Putin chciał w ten sposób przypodobać się Cerkwi prawosławnej, która zwalcza innowierców. Pokazuje też, że szeroko rozumiani “obcy” nie są w Rosji mile widziani.\nRosyjskie Ministerstwo Sprawiedliwości już wcześniej złożyło wniosek o rozwiązanie organizacji i domagało się zamknięcia głównej siedziby świadków Jehowy, która znajdowała się w pobliżu Petersburga. Władze przekonywały, że świadkowie Jehowy „niszczą rodzinę, sprzyjają nienawiści i zagrażają życiu, a informacje, które sami o sobie przekazują, nie są prawdziwe”.\n“Świadkowie Jehowy, podobnie jak wszystkie inne grupy religijne, muszą mieć możliwość pokojowego korzystania z wolności zebrania bez ingerencji, zagwarantowanej przez Konstytucję Federacji Rosyjskiej, oraz międzynarodowych zobowiązań Rosji i międzynarodowych standardów praw człowieka” – czytamy w oświadczeniu Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.\n– Wczorajsza decyzja Sądu Najwyższego Federacji Rosyjskiej o zakazie działalności Świadków Jehowy w Rosji z powodu “ekstremizmu “może umożliwić wszczęcie ścigania karnego przeciwko Świadkom Jehowy – pisze unijną służba dyplomatyczna.\nTagi: Cerkiew prawosławna ekstremizm GRU Petersburg prawo Putin sąd Sąd Najwyższy zakaz\n21 kwietnia 2017 o 18:30 Odpowiedz ↓\n21 kwietnia 2017 o 21:33 Odpowiedz ↓\nZa to ty akurat nie jesteś dobry bęcwale.\n23 kwietnia 2017 o 10:08\nJehowici ciągną ludzi do piekła, każdy kto im to utrudnia w jakiś sposób ratuje “zagubione owieczki”. Bardzo nie lubię putlera, ale to mi się podoba.\nPorozmawiaj z ludźmi których dopadła ta sekta, może wtedy zmienisz zdanie.\n24 kwietnia 2017 o 12:26 Odpowiedz ↓\nMoskiewskie szowinistyczne świnie ! Hitler oskarżał żydów o wszystkie nieszczęścia putler świadków Jechowy ,upadek tego tworu jakim jest RF jest naprawde bliski głupota sięga tam zenitu ! korupcia złodziejstwo kłamstwo to norma w tym kraju .\nhitler oskarżał również Polaków, Żydzi nie byli wyjątkowi, choć szczególni.\nŻydów zginęło podobno ok 6mln a tymczasem\n– Polaków też 6mln\n– Ukraińców ok 16 mln ( Głodomor+ II WŚ )\n– Białorusinów ok 2-3mln\nTak więc wskutek wspólnego działania DWU MORDERCÓW Stalina z Kaganowiczem,Kalinninem, Berią ( też ….żydo-komuchy ) i Hitlera z NAZI-SSynami zza Odry ( co to za tajemniczy niemiecki lud morderców tam mieszka ?? )\nSłowian na terenach dawnej Rzeczypospolitey zginęło ok 4 razy więcej niż Zydów z całej Europy.\nPolecam “Skrwawione Ziemie” T.Snydera, który i tak zaniżył liczbę ofiar.\nCCCP, który napadł na II Rzeczpospolitą i spowodował Holokaust na Słowianach do spółki z germańskimi hitlerowcami potem straty ukraińskie i białoruskie przypisał sobie – jakoby\n“zginęło 20 mln ludzi radzieckich”\n21 kwietnia 2017 o 22:47 Odpowiedz ↓\nnie można panu P. odmówić pewnej konsekwencji. W Trzeciej Rzeszy też zabroniono działalności świadków Jehowy.\n22 kwietnia 2017 o 02:21 Odpowiedz ↓\nNo to tawariszcz Putin dołączył do tawariszcza Stalina. Co wcale mnie nie dziwi. Obaj to bezwzględni komuniści. Stalin skazał tysiące Świadków na Sybir i być może to samo spotka Świadków teraz. Najłatwiej bić tych o których wiadomo że nie oddadzą. A w Polsce i na Zachodzie cicho – około 170 tyś ludzi może pójść siedzieć a tu nic. Misiewicz ważniejszym tematem?\n22 kwietnia 2017 o 14:46 Odpowiedz ↓\nWiara prawdziwa obroni się sama. Jak powiedział Gamaliel”Jeśli ta działalność jest od ludzi to sama legnie, a jeśli od Boga – to uważaj ,bo może się okazać że walczysz z Bogiem.”\nRosja jest mocno ateistyczna. A żeby uzyskać coś od jednych trzeba zaoferować coś w zamian ,czyli, lizusostwo.\nWiele ludzi siedzi w więzieniach za inność.\n23 kwietnia 2017 o 21:46 Odpowiedz ↓\n“Wielu ludzi siedzi w więzieniach za inność”. Ale przynajmniej za inność do nich nie strzelają.\n23 kwietnia 2017 o 11:20 Odpowiedz ↓\nIslamu jakoś nie zdelegalizował, bo potrzebuje ich terrorystów.\n23 kwietnia 2017 o 11:25 Odpowiedz ↓\nBardzo dobrze poniewaz jest to chora instytucja.\n23 kwietnia 2017 o 20:45 Odpowiedz ↓\n23 kwietnia 2017 o 21:48 Odpowiedz ↓\nNie, jedynie wyznawcy fałszywych proroków. Sekta.\n23 kwietnia 2017 o 20:27 Odpowiedz ↓\nZ jednej strony nie przepadam za nimi bo są zwyczajnie upierdliwi. Na dodatek ich “prawdy objawione” wyraźnie pokazują, że nie są żadnym Kościołem przez duże “K”. Klasyczną sektą też nie są więc informacja mnie bulwersuje bo z tyłu głowy mam taki oto wiersz:\nMartin Niemöller, 1892-1984 niemiecki pastor luterański; wiersz napisany w obozie w Dachau w 1942 r.\n24 kwietnia 2017 o 21:46 Odpowiedz ↓\nTylko człowiek nienawistny może cieszyć się z takiej informacji. dając tym samym świadectwo o sobie. W ten sposób chcenie udowadniać “lepszość” swojej religii sami się poniżając? A gdzie głosiciele Jezusa mają jego słowa? Jezus powiedział, że przymuszony pacierz panu Bogu niemiły”. Co z wami? Kto wie kiedy wezmą się za inne religie? Komunizm jest ateistyczny a to silna tendencja w Rosji, pomimo innych szat i czasów, komunistyczne upiory dalej tam krążą. Kto popiera Putina w tym co zrobił sam na siebie podpisuje wyrok.


Jak zamówić znacznik czasu? / Informacje / elektroniczny podpis Szafir - KIR\nWypełnienie i złożenie zamówienia\nPobranie znacznika czasu\nW standardowej umowie na świadczenie usług zaufania są zawarte zapisy dotyczące znakowania czasem. Oznacza to, że jeżeli klient podpisał wcześniej taką umowę i jest ona nadal ważna, nie ma potrzeby zawierania nowej. Jeżeli jednak nie korzystał wcześniej z usług zaufania KIR, należy podpisać nową umowę.\nWarunki świadczenia usług zaufania\nW formularzu zamówienia należy wskazać osoby, które będą mogły korzystać ze znaczników czasu oraz wybrać model korzystania z usługi.\nAby pobrać znacznik czasu, należy posłużyć się aplikacją Szafir lub komponentami programistycznymi Szafir SDK, które pozwalają na automatyczne uzyskiwanie znaczników czasu dla podpisu elektronicznego pod danym dokumentem.\nUdostępnianie usługi znakowania czasem odbywa się za pośrednictwem protokołu HTTP. Osoba upoważniona do pobierania znaczników wysyła na określony adres www podpisane żądanie o wydanie znacznika czasu, które jest weryfikowane przez serwery dostępowe usługi znakowania czasem. W przypadku pozytywnej weryfikacji podpisu pod żądaniem generowany jest znacznik czasu.\nFaktury VAT z tytułu świadczenia usług znakowania czasem w naliczaniu standardowym wystawiane są raz na kwartał – po zakończeniu kwartału. Natomiast w przypadku opłat abonamentowych wystawiane są zgodnie z okresem wynikającym z abonamentu, czyli na początku tego okresu. Po zakończeniu okresu abonamentu naliczane są opłaty za dodatkowe znaczniki, które ewentualnie zostały wydane po wyczerpaniu limitu z abonamentu. Faktury za dodatkowe znaczniki wystawiane są w ciągu 7 dni po dokonaniu naliczenia. Opłaty za dodatkowe znaczniki mogą zostać również doliczone do faktury za kolejny abonament. Termin płatności wynosi 14 dni od dnia wystawienia faktury VAT.


Zadaj pytanie lub zgłoś chęć zaszczepienia przeciw COVID-19 - NZOZ Przychodnia Łomżyńska w Bydgoszczy Zadaj pytanie lub zgłoś chęć zaszczepienia przeciw COVID-19 - NZOZ Przychodnia Łomżyńska w Bydgoszczy\nZadaj pytanie lub zgłoś chęć zaszczepienia przeciw COVID-19\nNZOZ Przychodnia Łomżyńska w Bydgoszczy > Zadaj pytanie lub zgłoś chęć zaszczepienia przeciw COVID-19\nAby uzyskać poradę lekarską przez Internet należy każdą wiadomość podpisać imieniem i nazwiskiem oraz podać datę urodzenia. Jest to niezbędne lekarzowi, by mógł zidentyfikować nadawcę jako Pacjenta Przychodni Łomżyńska i po zapoznaniu się z jego Historią Zdrowia i Choroby, udzielić kompetentnej odpowiedzi. Porady online udzielamy wyłącznie naszym Pacjentom. Dokładamy wszelkich starań aby każdy pacjent otrzymał odpowiedź do końca bieżącego tygodnia. Odpowiedzi nie udzielamy w dni wolne.\nW przypadku pilnych zachorowań, należy skontaktować się telefonicznie z Rejestracją Przychodni w celu ustalenia terminu wizyty u lekarza!!!\nBEZPIECZEŃSTWO!!! Pamiętaj o bezpieczeństwie swoich danych!!!- korzystaj z szyfrowanej strony przychodni, jeżeli korzystasz z poczty e-mail chroń swój login i hasło, nikomu ich nie udostępniaj, pamiętaj o każdorazowym wylogowaniu się z poczty po zakończeniu pracy, unikaj przesyłania danych wrażliwych jeśli jest to możliwe, załączniki i zdjęcia przesyłaj bez wizerunku twarzy.\nSzyfrowanie plików: Pliki zawierające dane wrażliwe (np. dane medyczne, wyniki badań) przesyłane przez Przychodnię mogą być zaszyfrowane przy pomocy darmowego programu 7-zip.\nPrzed otwarciem pliku należy pobrać i zainstalować bezpłatny program 7-zip.\nPoniżej link do pobrania programu 7-zip.\nPobrany i zapisany na komputerze plik otwieramy za pomocą tego programu. Hasło do otwarcia pliku wysyłane jest w formie SMS, odrębnego maila lub stanowi je kod dołączony do ostatniego skierowania na badania laboratoryjne o czym informujemy w treści.\nProsimy skorzystać z poniższego formularza celem zadawania pytań.\nW czyim imieniu zadają Państwo pytanie? w swoim imieniu w imieniu dziecka\nTwoja data urodzenia (wymagane)\nZapoznałem/am się z Regulaminem i wyrażam zgodę na przesłanie odpowiedzi na podany adres e-mail.


Podsumowanie tygodnia 1/2021, a w nim m.in. o kolejnym nowym promie Stena Line, który dotarł właśnie do Europy - PROMYSKAT\nW naszym cotygodniowym przeglądzie w telegraficznym skrócie informujemy o najważniejszych wydarzeniach minionych dni; o sprawach, którymi żyje lub wkrótce będzie żyła branża promowa. W tym tygodniu m.in. o kolejnym nowoczesnym promie serii E-Flexer, który w pierwszych dniach stycznia dotarł do Belfastu i już wkrótce rozpocznie obsługę połączeń na Morzu Irlandzkim.\nŹródła: DFDS, Fjord Line, France Bleu, Stena Line, Finnlines, Grimaldi Group


Tanuki-Czytelnia - Zerowa Maria i puste pudełko tom 1 - recenzja książki\nIlustracje: Tetsuo (415)\nObiekty spełniające życzenia to temat wielu dzieł literackich, zarówno tych dla najmłodszych czytelników, jak i dla starszych. Poruszany był wielokrotnie, ale nowych dzieł podejmujących ten wątek nie brakuje. Jedną z prób odświeżenia tego motywu jest Zerowa Maria i puste pudełko, czyli light novel autorstwa Eijiego Mikage.\nCzy wzięlibyście od nieznajomego pudełko, które ma moc spełnienia każdego życzenia? Czy myślicie, że takie życzenie zostanie po prostu spełnione? A może pociągnie za sobą całą lawinę zmian w otaczającej was rzeczywistości? Większość nastolatków pewnie bez chwili zastanowienia wypowiedziałaby życzenie. A co, jeśli jakiś niuans doprowadziłby do powstania zamkniętego świata, który trwa tylko 24 godziny?\nJest 2 marca. Do klasy 1-F dołącza nowa uczennica, Aya Otonashi. Przedstawiając się, wypowiada do jednego z uczniów, Kazukiego Hoshino, całkowicie niezrozumiałe dla niego słowa: „Jestem tutaj, aby cię złamać”. Nic nie sugeruje, że to był żart. Nikt też nie wie, dlaczego dziewczyna zna jego imię, skoro dopiero co dołączyła do klasy. Ona jednak tę scenę widziała już wiele razy. Bardzo wiele razy. Wyjaśnienie przychodzi szybko - po ranku 3 marca nie nastąpi już kolejny dzień. Nie nastąpi nawet południe. Po jednym z wydarzeń tego poranka historia jest powtarzana, a uczniowie klasy 1-F tracą wspomnienia. Zachowuje je wyłącznie Aya, która w tej 24-godzinnej „Klasie Powtórzeń” spędziła już wiele lat.\nKsiążka koncentruje się na koszmarze wiecznego życia, jaki przyszło przeżywać bohaterce. Mimo wielu powtórzeń, ciągle nie potrafi odnaleźć posiadacza pudełka i przerwać pętli czasowej. Chociaż zna na pamięć zachowanie kolegów z klasy, chociaż dysponuje ogromną wiedzą, prawdziwemu właścicielowi zawsze udaje się umknąć jej uwadze, lub też postawić na swoim i doprowadzić do kolejnego powtórzenia. Czasem traci już nadzieję, ale z rozpaczy potrafi ją wyrwać Hoshino, który czymś ją zaskakuje. I tak setki, a później tysiące razy. Czy uda im się w końcu uciec przed tym, co nieuchronne? Kto jest posiadaczem nieszczęsnego pudełka? Czy za całą sprawą kryje się coś więcej? Żeby poznać odpowiedź, trzeba przeczytać pierwszy tom Zerowej Marii i pustego pudełka.\nJednym z najpoważniejszych problemów tego tytułu jest bardzo niewielkie wykorzystanie postaci pobocznych. Oprócz krótkiego opisu, niczego się o nich nie dowiadujemy i nie odgrywają praktycznie żadnej roli w fabule. Najciekawszy z nich wydaje się Daiya Oumine, utleniony blondyn, który mimo efekciarskiego wyglądu i dość cynicznego charakteru jest podobno niezwykle inteligentny, chociaż nie miał okazji tego zaprezentować. Poznajemy jeszcze Kokone Kirino, pogodną koleżankę Daiyi, a także Haruakiego Usui, cichego przyjaciela Kazukiego. Jako że mamy do czynienia z japońską historię umieszczoną w realiach szkolnych, nie zabrakło również miłości głównego bohatera, czyli Kasumi Mogi, o której nie dowiadujemy się niemalże niczego poza jej wyglądem zewnętrznym.\nNajwiększym grzechem tej powieści, która w założeniu miała być kryminałem pełnym zagadek i tajemnic, jest wyjątkowa płytkość fabuły. Sam zamysł nie był zły, chociaż nie powiem, że oryginalny. Użyte schematy i sztuczki widziałem w wielu innych tytułach, chociaż to nie musiało oznaczać porażki. Niestety, tutaj zabrakło umiejętności stworzenia klimatu, dobrych pomysłów i zaciekawienia widza akcją. Zamiast tego dostajemy kolejne powtórzenia zagadki, które naprawdę niewiele ukrywają, ale i niewiele odkrywają. Całość jest łatwa do przewidzenia, a prezentacja wyjaśnień wypadła po prostu nieciekawie. Mówiąc krótko, doskwiera tu nie tylko brak wyobraźni autora, ale także brak dostatecznych umiejętności pisarskich. Warto pamiętać, że to dopiero pierwszy tom, który powinien zachęcić czytelnika do sięgnięcia po kolejne tomy, a zamiast tego budzi mocny sceptycyzm co do kontynuacji i sensu jej poznawania.\nWydanie jest na przyzwoitym poziomie, ale są elementy do których można się przyczepić. Pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy są ślady palców zostające na obwolucie, która na dodatek jest zbyt śliska, przez co zsuwa się z okładki. Trzeba jednak przyznać, że zamieszczona na niej grafika jest dobra, kolory żywe, a obraz wyraźny. Okładka pod obwolutą zawiera jedynie prosty motyw graficzny, tytuł i autorów historii oraz ilustracji. Sama książka nie jest szczególnie bogata w ilustracje, ale siedem kolorowych stron, przedstawiających bohaterów i wybrane sceny, jest naprawdę na najwyższym poziomie. Mimo niewielkiej ilości detali, rysunki prezentują się bardzo dobrze. Nie można przyczepić się również do czcionki, tekst jest czytelny, nie męczy oczu. Zastosowany papier nie budzi zastrzeżeń.\nNajwiększym problemem przekładu jest tytuł książki, który brzmi po prostu tak niesamowicie głupio, że aż zniechęca do sięgnięcia po nią. Wiem, oryginał nie jest łatwy do dosłownego przełożenia, ale chyba lepiej byłoby odejść od niego, niż decydować się na Zerową Marię i puste pudełko. W języku polskim słowo „zero” zestawione z osobą ma z reguły znaczenie mocno pejoratywne, co w tym przypadku nie ma powiązania ani z charakterem, ani z rolą bohaterki. Samo określenie pudełka „pustym” również nie oddaje w pełni jego natury. Natomiast poza tym tłumaczenie książki jest dobre, płynne, nie brzmi zbyt sztywno ani nie zawiera prób upiększania stylu na siłę. Rozmowy i przemyślenia brzmią naturalnie, pasują do wieku postaci i charakteru poszczególnych scen. Korekta również spisała się nieźle, zauważyłem jedynie brak spacji po kropce i ze dwie literówki.\nZerowa Maria i puste pudełko na razie jest najwyżej przeciętnym przedstawicielem gatunku light novel. Historia nie zachwyca, momentami rozczarowuje, choć nie jest też odpychająca czy trudna do przeczytania. Może się sprawdzić jako niezły zamiennik dla przeciętnej mangi czy anime. Czy warto? Moim zdaniem każdy musi odpowiedzieć sobie na to pytanie sam, ponieważ podejście do tego typu powieści zależy nie tylko od preferencji, ale także od oczytania i wymagań względem książki. Na pewno może przypaść do gustu tej części odbiorców, którzy mają niewielki dorobek czytelniczy i niewielkie wymagania względem literatury.\nSlova : 2016-03-18 22:34:15\nWieczornykac : 2016-03-09 22:08:45\nAż specjalnie zrobiłem konto.\nWiem, że tanuki to zbiór gimbo-tekstów, ale Marie to ty szanuj...\nAż specjalnie zrobiłem konto. Wiem, że tanuki to zbiór gimbo-tekstów, ale Marie to ty szanuj...


Neuroshima Hex! 3.0 czy 2.5? Oto jest pytanie! - część I – GamesFanatic.pl\nHome / Katalog gier / Gry dla graczy / Neuroshima Hex! 3.0 czy 2.5? Oto jest pytanie! – część I\nPosted by: Tomek Janiszewski in Gry dla graczy, Katalog gier, Recenzje 16 grudnia 2013\t0\nJeśli kiedykolwiek graliście w Neuroshimę Hex!, chcielibyście w nią zagrać, albo myślicie o kupnie tej gry, lecz zastanawiacie się którą wersję wybrać – Neuroshimę Hex! 3.0 czy wersję 2.5, zapraszam do mojej recenzji.\nNeuroshima Hex! to gra taktyczna osadzona w uniwersum znanej polskiej gry RPG Neuroshima, opowiadającej historię ogarniętych postapokaliptycznym chaosem Stanów Zjednoczonych Ameryki. Nie trzeba jednak tego świata znać, aby z gry w NH! (pozwolicie, że będę tak skracać) czerpać sporo frajdy.\nW podstawce NH 3.0 – bo to na niej się dziś przede wszystkim skupię – znajdziemy cztery odmienne armie. Każda z nich ma własne, specyficzne cechy, z pomocą których (o ile zostaną dobrze wykorzystane) mogą szybko i bezwzględnie przechylić szalę zwycięstwa na swoją stronę. Nasza w tym głowa, aby kontrolowana przez nas armia, pokonawszy opór wrażych jednostek, zadała jak najwięcej obrażeń sztabowi przeciwnika, jednocześnie chroniąc swój własny sztab.\nJak wygląda rozgrywka? Ano dość prosto. W moim otoczeniu trafiła się póki co jedna tylko osoba, która miała problem ze zrozumieniem zasad.\nKażda z armii składa się z 35 sześciobocznych żetonów (tak, stąd hex w nazwie ;), które odpowiednio wykładane na planszę (także mającą wiele wspólnego z sześciobokami) będą decydować o naszej glorii lub porażce. Żetony dzielimy na cztery kategorie: sztab, wojownicy, moduły oraz żetony natychmiastowe.\nZnaczniki sztabów, obrażeń i sieci. Od lewej: sieć, obrażenia, znacznik Molocha, znacznik Borgo, znacznik Hegemonii i znacznik Posterunku. U góry żetony z wersji 3.0, u dołu z wersji 2.5.\nSztaby to najważniejsze żetony, o których demolkę i ochronę będziemy walczyć z niemilcami. Każdy żeton sztabu zaczyna grę z 20 Punktami Żywotności i sukcesywnie je traci (lub nie traci, jak ktoś dobrze gra albo ma szczęście), a jak ilość PŻ spadnie do zera, to zarówno sztab jak i wszystkie żetony danej armii są ściągane z planszy, a gracz kontrolujący ją zostaje wyszydzony (co prawda nie ma tego w instrukcji, ale gdy ja przegrywam to tak się właśnie dzieje). Naturalnie nie w każdej rozgrywce pokonamy wrogi sztab do tzw. „jaja”, dlatego też przebiegli autorzy wymyślili, że jeśli żaden sztab nie ginie, wygrywa gracz z większą liczbą PŻ. Sztaby to jednostki dość specyficzne, bo o ile same są dość słabe i z natury rzeczy atakują jako ostatnie (posiadają inicjatywę 0), to rekompensują ten fakt tym, że wszystkim jednostkom wyłożonym w bezpośrednim sąsiedztwie dają rozmaite bonusy, które z wypasionego żetonu wojownika są w stanie zrobić megawypasiony żeton wojownika.\nSztaby podstawowych armii w Neuroshima Hex!. Od lewej: Posterunek, Moloch, Hegemonia i Borgo.\nŻetony wojowników zadają Punkty Obrażeń wrogim jednostkom, modułom i sztabom. Ewentualnie moga je również „sieciować”, czyli blokować wrogie żetony za pomocą jedno- lub wielokierunkowych sieci. Wojownicy atakują na dwa sposoby: wręcz lub z dystansu. Ataki wręcz wymuszają ustawienie atakującego w bezpośrednim sąsiedztwie atakowanego, podczas gdy ataki dystansowe pozwalają strzelać ponad pustymi polami oraz własnymi i sojuszniczymi jednostkami. Ataki mogą mieć różne kierunki oraz siłę, co wyjaśnię bardziej szczegółowo przy opisie żetonów. Do tego znajdziemy także jednostki, które potrafią zarówno strzelać, jak i atakować wręcz lub atakować wręcz i sieciować. Wojownicy, jako jednostki aktywnie atakujące, mają różne fazy inicjatywy (od 1 do 3), co jest dość istotne, bo nic nam po potężnym, zadającym 3 PO sieciarzu armii Borgo z inicjatywą 1, jeśli zostanie zdjęty przez chuderlawego, zadającego 1 PO Gangera o inicjatywie 3 z armii Hegemonii.\nŻetony wojowników (w rzędach 1 i 3 żetony z edycji 3.0, w rzędach 2 i 4 żetony z 2.5)\nKolejną kategorią żetonów są tzw. moduły, czyli jednostki dające bonusy wskazywanym przez nie jednostkom (w tym sztabowi). Wśród modułów możemy wyróżnić Medyków (przejmują obrażenia zadane przez wroga), Zwiadowców (zwiększają inicjatywę jednostek), Oficerów (zwiększają liczbę zadawanych obrażeń), Kwatermistrza (zamienia strzał na atak wręcz i odwrotnie), Matkę (pozwala na wykonanie ataku w kolejnej fazie inicjatywy), a także inne, łączące cechy powyższych lub nawet pozwalające sabotować działania wroga. Do tych ostatnich zaliczyć można Dywersanta (obniża inicjatywę połączonych wrogich jednostek) lub Skopera (przejmuje wrogie moduły i wykorzystuje we własnych celach).\nŻetony modułów (w rzędach 1 i 3 żetony z edycji 3.0, w rzędach 2 i 4 z edycji 2.5).\nOstatnią z podstawowych kategorii żetonów są żetony natychmiastowe, których działanie pozwala nam na zadawanie obrażeń jednostkom wroga poza bitwą, odpychanie wrogich jednostek, przemieszczanie własnych, a nawet natychmiastowe wywołanie bitwy, jeśli widzimy, że sytuacja na planszy działa na naszą korzyść.\nŻetony natychmiastowe (w górnym rzędzie żetony z edycji 3.0, w dolnym z 2.5)\nRozgrywka w wariancie dwuosobowym, po kilku rozegranych partiach i opanowaniu zasad, powinna zmieścić się w 30 minutach. W wariantach na więcej osób czas rozgrywki rośnie w tempie mniej więcej 15-20 minut na gracza. Wariant dwuosobowy polecam szczególnie osobom początkującym – przeładowanie planszy różnokolorowymi żetonami może nieco zmniejszyć czytelność i utrudnić przyswojenie zasad.\nNa samym początku rozgrywki gracze umieszczają swoje sztaby na planszy w taki sposób, aby jak najlepiej wykorzystać dawane przez nie bonusy. Po umieszczeniu sztabów przechodzimy do taktycznego etapu gry, czyli dociągania żetonów i umieszczania ich na planszy. Spośród 35 zakrytych żetonów naszej armii kolejno będziemy dobierać do 3 żetonów na ręce. Spośród nich jeden musimy odrucić, a pozostałe można zagrać na planszę, zostawić na kolejną rundę lub również odrzucić.\nPo zapełnieniu planszy żetonami lub po zagraniu odpowiedniego żetonu natychmiastowego rozgrywa się bitwa, w której następuje rozpatrzenie sytuacji na planszy. Poczynając od jednostek z najwyższą fazą inicjatywy a kończąc na tych z najniższą armie zadają sobie obrażenia wynikające z oznaczeń na żetonach. Po każdej fazie inicjatywy żetony, którym skończyły się PŻ, są ściągane z planszy, a kolejna faza rozpoczyna się bez ich udziału. Po rozpatrzeniu fazy inicjatywy o numerze 0 następuje przejście do etapu taktycznego, który rozpoczyna się od następnego gracza. W sytuacji, gdy któryś z graczy pociągnie swój ostatni żeton ze stosu, wszyscy następujący po nim gracze dobierają do 3 żetonów i po ich rozpatrzeniu (z wyjątkiem żetonu bitwy, który na tym etapie nie może już być zagrany) toczą Ostatnią Bitwę, po której wyłaniany jest zwycięzca.\nJak wcześniej wspominałem grę wygrywa ten, kto będzie mieć najmniej zniszczony sztab. W przypadku remisu po Ostatniej Bitwie rozgrywa się jeszcze jedną turę według normalnych zasad i rozgrywa dodatkową bitwę. Jeśli po tej dodatkowej bitwie nadal nie da się wyłonić zwycięzcy, to gra kończy się remisem.\nPancerz wspomagany to jednostka Posterunku atakująca w dwóch kierunkach w dwóch fazach inicjatywy (2 i 3) atakiem wręcz o mocy 2 i atakiem dystansowym o mocy 1.\nDodatkowo jednostka posiada zdolność ruchu w każdej turze.\nUniwersalny żołnierz z armii Hegemonii atakuje w fazie inicjatywy 3 jednym atakiem łączonym (wręcz i na dystans).\nModuł „Mózg” zwiększający siłę ciosu i strzału o 1 trzem połączonym jednostkom\nMedyk armii Borgo, przejmujący obrażenia jednej z trzech połączonych jednostek.\nDla większej od dwóch liczby graczy przewidziano dodatkowe tryby rozgrywki, które zdecydowanie mogą urozmaicić zabawę z NH! Tryby można porównać do znanych z gier komputerowych trybów Deathmatch i Team Deathmatch, czyli Każdy na każdego oraz Tryb Drużynowy. Do tego możemy doliczyć modyfikacje tego pierwszego, nazwaną Gra wieloosobowa na punkty.\nTryb Każdy na każdego to klasyczna rozgrywka dla 3 lub większej liczby osób, w której stosowane są normalne zasady z wariantu dwuosobowego, a wszystkie armie grają przeciw sobie. Tryb Drużynowy to bardziej zaawansowana opcja, w której gra się w drużynach po dwie osoby. W takim wariancie jednostki sojusznicze nie zadają sobie obrażeń, nie sieciują się i generalnie traktuje się je jak własne – można nad nimi strzelać oraz wspomagać je modułami. Ciekawostką jest fakt, że w tym trybie jest wyjątek w postaci armii Molocha, która nadal zadaje obrażenia sojuszniczym jednostkom, może je sieciować i odpychać, ale jej moduły dają bonusy sojusznikom, natomiast sojusznicy Molocha nie mogą go atakować, a jedynie sieciować i odpychać w celu zminimalizowania obrażeń. Wariant ten może być także użyty w grze dla 3 graczy, przy czym jedna osoba gra wtedy albo dwiema armiami naraz, albo jako pojedynczy gracz, kontrolując jedną armię, której sztab ma 20 PŻ przeciwko dwóm armiom tworzącym sojusz, których sztaby mają po 13 PŻ.\nGra w wariancie drużynowym jest szybka i ostra. Zawarte sojusze pozwalają na pełniejsze wykorzystanie możliwości jednostek i sprawniejsze osiągnięcie celu, jakim jest zniszczenie wrogiego sztabu. Grupowe zwycięstwo potrafi ucieszyć i dać satysfakcję z pokonania wrażych armii. Współczuję jedynie temu, kto gra z Molochem w teamie, bo obrywa najbardziej ze wszystkich i musi się mocno nakombinować. Swoją drogą grający Molochem też musi się nakombinować, żeby zadać jak najmniej obrażeń sojusznikowi. Ciężko to opisać – musicie zagrać sami i przekonać się, jak to smakuje.\nTryb Gra wieloosobowa na punkty to modyfikacja trybu Każdy na każdego, polegająca na tym, że każdy gracz kładzie znacznik armii na polu 0 licznika punktów i z każdym obrażeniem, zadanym jakiemukolwiek wrogiemu sztabowi zdobywa Punkty Zwycięstwa. Sztaby w tym wariancie mają nieograniczoną wytrzymałość, a wygrywa gracz, który jako pierwszy zdobędzie 20 punktów. Przyznam szczerze, że w tym trybie bawiłem się doskonale, a i nie wiem, czy nie był on ciekawszy od standardowego trybu Każdy na każdego. Zdecydowanie polecam.\nRuch – żeton natychmiastowy pozwalający wykonać ruch polegający na obrocie dowolnej jednostki na planszy, przesunięciu jej o 1 pole lub przesunięciu i obróceniu na raz. Ruch działa zarówno na wojowników, jak i na moduły i sztaby.\nSieciarz armii Hegemonia bez fazy inicjatywy (działa przez cały czas). Sieciarze łapią wrogie jednostki w sieci, uniemożliwiając im wykonywanie jakichkolwiek akcji, w tym ruchów i ataku, a w przypadku modułów i sztabów wstrzymują przydzielanie bonusów z nich wynikających.\nBloker z armii Molocha, którego główne działanie polega na ochronie przed atakami dystansowymi (na jednostce widoczny jest pancerz na górnej ściance). Jednostka posiada dwa dodatkowe PŻ, dzięki czemu aby się jej pozbyć trzeba jej zadać 3 obrażenia.\nOdepchnięcie – żeton natychmiastowy pozwalający odepchnąć wrogą jednostkę na pole oddalone o 1.\nArmie występujące w świecie Neuroshimy to zdecydowanie najciekawszy element tej gry. W podstawce znajdziemy 4 armie: ociężałego, acz potężnego Molocha (kolor czerwony), szybkie i niebezpieczne mutanty Borgo (kolor niebieski), anarchistyczną, przebiegłą Hegemonię (kolor żółty) oraz dynamiczny Posterunek, ostatni bastion ludzkości (kolor zielony).\nKażda z nich charakteryzuje się innymi mocnymi i słabymi stronami. I tak na przykład Posterunek swoją siłę pokłada w dużej ruchliwości, a także możliwości sabotowania przeciwnika. Moloch jest bardzo wytrzymały i ma wielu strzelców, którzy mogą jednocześnie bronić własny sztab i atakować przeciwny. Hegemonia ma największą liczbę sieciarzy, czyli jednostek blokujących wojowników, moduły a nawet sztaby przeciwnika, skutecznie krzyżując mu szyki. Natomiast Borgo ma wiele jednostek z wysoką inicjatywą, dodatkowo niejednokrotnie zwiększana przez sztab, dzięki czemu często może zaatakować pierwszy i pozbyć się wrogich żetonów z planszy.\nW następnej części recenzji przejdę do tego, co wielu z Was pewnie interesuje, czyli do różnic pomiędzy wersjami NH! 2.5 oraz NH! 3.0, a tych jest sporo, szczególnie pod kątem grafiki oraz zawartości pudełka…\nMichał Oracz Neuroshima Hex Portal recenzja\t2013-12-16\nPrevious: Glastonbury. Na brodę Merlina! O tym, co jest w kotle się nie zapomina!


Fragment promocyjny 28.07.2021 13:59\n- Królowa nigdy nie udzieliła i nigdy nie udzieli żadnego wywiadu, jej poglądy i opinie na temat większości spraw pozostają w znacznej mierze niewiadomą, a kobieta, którą – jak nam się wydaje – znamy, to w moim przekonaniu zasadniczo projekcja naszych własnych uczuć i przekonań. Nie chcę, żeby mnie źle zrozumiano: królowa i jej rodzina są dla mnie tematem fascynującym, ale żadne kwerendy, żadne badania nie pozwolą mi ich poznać; a skoro nie mogę ich poznać i zrozumieć, myślę, że lepiej zachować pewien dystans - tłumaczy autorka. Robson wyjaśnia, że chciała napisać o okresie historii, w którym "trudno o większy kontrast: z jednej strony zmęczenie, przygnębienie i nędza powojennych lat, z drugiej – pełen blasku i przepychu spektakl królewskiego ślubu".\nJennifer Robson "Suknia. Opowieść o królewskim ślubie", tłum. Katarzyna Makaruk, Wydawnictwo Literackie - fragment:\nFason sukni był znajomy, przy kilku bardzo podobnych kreacjach Ann pracowała w ciągu ostatnich lat. Dekolt w kształcie serca, długie dopasowane ramiona, spódnica rozszerzająca się u dołu. Tym, co wyróżniało ten projekt – Ann spostrzegła to od razu – był haft.\nSpódnicę zdobiły girlandy kwiatów i roślin, rząd za rzędem, te same motywy pojawiały się też na gorsecie i biegły przez całą długość trenu. Wzór był idealnie symetryczny, a mimo to nie sprawiał wrażenia sztywnego ani pretensjonalnego.\n– Śliczna – powiedziała cicho Ann.\n– Dziękuję, panno Hughes. Muszę przyznać, że z propozycji, które przedłożyłem Jej Wysokości i księżniczce Elżbiecie, tę lubię najbardziej. Pierwotną inspiracją była Wiosna Botticellego. Może ją pani widziała?\nTo nie był odpowiedni czas ani miejsce, żeby przyznawać się do braków w wykształceniu, dlatego Ann po prostu pokiwała głową.\n– W każdym razie – ciągnął pan Hartnell – to najważniejsze motywy. Róże Yorków w kilku rozmiarach, ogóreczniki, kłosy pszenicy, kwiaty jaśminu i liście kolcorośli. Myślę, że jedna próbka z większą różą, druga z kiścią mniejszych, a do tego po jednej z pozostałymi roślinami wystarczy. Wprawdzie to motywy, które pojawiają się na trenie, ale uważam, że nie ma co się martwić dodatkowymi wzorami na sukni. Przynajmniej na razie.\n– Jak myślicie? – spytała panna Duley. – Wystarczą wam dwa, trzy dni?\n– Tak sądzę – odparła Ann. – A czym będą zdobione? Pan Hartnell wspomniał o perłach.\n– Tak. Śliczne okrągłe perełki wzdłuż krawędzi aplikacji, większe w środku części motywów, a do tego kryształy, koraliki i tym podobne.\n– Wszystko dokładnie przejrzę z panną Hughes i panną Dassin – obiecała panna Duley. – Proponuję, żebyśmy najpierw wybrały się do magazynu i zobaczyły, jaki spód panna Louie będzie miała na stanie.\nPan Hartnell pokiwał głową.\n– Tak, naturalnie. Niech panie poproszą o dobry sztywny kawałek satyny duchesse na aplikacje, byle niezbyt biały. A na spód jedwabny tiul. Jeśli się nie uda, może być gazar. Ale nic za bardzo kryjącego.\n– Dobrze, proszę pana – odparła panna Duley. Następnie zwróciła się do Ann i Miriam z nietypową dla siebie surową miną. – Na pewno zdajecie sobie sprawę, jak wielkie zainteresowanie budzi to zamówienie. Księżniczce Elżbiecie bardzo zależy, żeby żadne szczegóły dotyczące jej sukni nie przedostały się do prasy, i wiem, że pan Hartnell byłby bardzo zawiedziony, gdyby ktoś nadużył jego zaufania.\nAnn zerknęła na pana Hartnella. Wraz z pojawieniem się przykrego tematu jego radość przygasła.\n– Informacje na ten temat znajdą się dziś wieczorem w prasie i wasze rodziny albo przyjaciele mogą się zacząć dopytywać – powiedział. – To absurdalne, że w ogóle o tym wspominam. Przecież pracowałyście przy tylu ważnych zamówieniach. Naprawdę mam nadzieję…\nCałe jego szczęście prysło, sprawiał wrażenie tak skrępowanego, że Ann krajało się serce. Taki dobry człowiek.\n– Dobrze pana rozumiem, naprawdę, i wcale nie mam za złe, że pan o to prosi – zapewniła. – Nie pisnę nikomu ani słowa. Obiecuję.\n– I ja też – dodała Miriam.\n– Dziękuję. Cóż, w takim razie chyba powinienem panie zostawić. Czy potrzebuje pani czegoś jeszcze, panno Duley?\n– W tej chwili nie. Dam znać, jeśli będziemy miały jakieś pytania.\nOdprowadziła pana Hartnella do drzwi, a potem, zabrawszy po drodze Ethel i Ruthie, wróciła do dziewcząt.\nSuknia. Opowieść o królewskim ślubie mat. prasowe Wydawnictwa LIterackiego\n– Ann i Miriam będą mi pomagały przez kilka dni, dlatego chciałabym, żebyście zajęły się tym gorsetem. Wiem, że pracujecie nad zamówieniem dla amerykańskiego domu towarowego, ale ono może zaczekać. Miriam pokaże wam, co i jak.\nEthel i Ruthie wymamrotały, że oczywiście, a choć spoglądały z zaciekawieniem, nie powiedziały ani słowa. Ann na ich miejscu postąpiłaby tak samo. To było jasne, że ona i Miriam zostały wybrane do zrobienia próbek. W końcu pan Hartnell zawsze je przygotowywał w przypadku naprawdę ważnych zleceń, a to z pewnością było najważniejsze od lat.\n– Ann, pozwolisz ze mną?\nKrólową magazynu była panna Louie, która pracowała z panem Hartnellem od początku jego kariery i zawsze wiedziała, co jest na stanie, choćby był to ostatni skrawek koronki z Honiton. Cieszyła się powszechnym szacunkiem, a wśród młodszego personelu budziła niemały lęk, bo broniła swojego królestwa z zaciętością lwicy.\n– Mam nadzieję, że panna Louie jest dziś w dobrym humorze – powiedziała Ann, gdy szybkim krokiem zmierzały do magazynu. – Pamięta pani, jak w zeszłym tygodniu Ethel wróciła z pustymi rękami?\n– Sama była sobie winna. Z naszą panną L. trzeba się umieć obchodzić, mówiłam wam o tym, dziewczęta, nieraz. Trzeba prosić, a nie się domagać. Trzeba zapytać, jak się miewa. Podziękować za poświęcony czas. Jestem pewna, że Ethel wpadła jak po ogień i nawet nie powiedziała dzień dobry. Niemądra dziewczyna. Panna Louie pracuje tu dłużej niż ktokolwiek oprócz pana H. Ma prawo prowadzić magazyn, jak jej się podoba, a jeśli to oznacza, że trzeba poświęcić kilka minut, żeby ją skomplementować, niech i tak będzie.\nPo drugiej stronie drzwi do magazynu znajdowała się szeroka drewniana lada, za którą Ann dostrzegła biegnące wzdłuż ścian rzędy półek zawalone setkami bel materiałów. Pośrodku pomieszczenia stał olbrzymi stół z miarkami przytwierdzonymi do krawędzi, choć Ann była gotowa się założyć, i to o całkiem sporą sumę, że panna Louie nie spojrzała na nie od lat.\nSzła teraz ku nim szybkim krokiem, zgrabna i profesjonalna w swoim białym fartuchu, z bezlitośnie ściągniętymi do tyłu czarnymi włosami.\n– Dzień dobry, panno Duley – powiedziała, oczy błyszczały jej z podniecenia. – Cudowna wiadomość, prawda?\n– Cudowna – zgodziła się panna Duley. – Pan Hartnell właśnie u nas był, żeby poinformować dziewczęta, i prosił, żebyśmy przygotowały próbki dla Ich Królewskich Mości. Z pewnością pani pierwszej pokazał swój projekt. I co pani sądzi?\n– Idealny. Po prostu idealny. W sam raz dla księżniczki.\n– To prawda. Prosił, żebyśmy zrobiły pół tuzina próbek z najważniejszymi motywami, ale z tego, co zrozumiałam, satyna z Lullingstone jest jeszcze niegotowa. Czy mogłybyśmy skorzystać z pani pomocy? Oczywiście jeśli to nie kłopot. Wiem, że zwykle ma tu pani urwanie głowy.\n– A jakże! Choć tym razem trafiłyście idealnie. Tak się składa, że mam kawałek ślicznej satyny duchesse, grubszej, ale całkiem poręcznej. Powiedziałabym, że do waszego zadania nada się wręcz znakomicie. Co pan Hartnell mówił na temat koloru? Śnieżnobiały? Czy coś stonowanego?\n– Coś stonowanego. Żeby uzyskać kontrast. Jeśli chodzi o spód, to zastanawiałam się nad naprawdę cienkim jedwabnym tiulem. Pomyślałam, że przygotujemy próbki trenu. Dzięki temu efekt będzie lepszy, nie sądzi pani?\n– Tak, słusznie. Ile wam trzeba?\n– Powiedzmy półtora jarda? I jard satyny? Jeśli nie proszę o zbyt wiele.\n– Ależ skąd. Zaraz przyniosę.\nGdy ledwie minutę czy dwie później panna Louie wróciła, podeszła najpierw do lady, żeby panna Duley mogła się przyjrzeć tkaninom.\n– I co pani myśli? Nadadzą się? – spytała magazynierka, sprawnie rozwijając bele.\n– Właśnie to miałam na myśli. Co my byśmy bez pani zrobiły, panno Louie?\n– Podejrzewam, że świetnie byście sobie poradziły. Ale to miłe z pani strony.\nZaniosła bele do stołu, rozwinęła tkaninę wzdłuż krawędzi, błyskawicznie wydobyła z przepastnych kieszeni lśniące nożyce i odcięła kawałek satyny, a potem tiulu z precyzją godną chirurga. Złożywszy oba kupony w zgrabne kwadraty, podeszła do lady i podała je Ann.\nPo ostatniej już turze podziękowań i serdecznych życzeń Ann i panna Duley wróciły do pracowni. Ethel i Ruthie pracowały przy staniku sukni panny młodej z towarzystwa, natomiast Miriam, która nie potrafiła się obijać, zgromadziła nowe igły, szpulki bawełnianych i jedwabnych nici, ramy i listwy boczne do pustego krosna.\n– Bardzo dobrze, Miriam – powiedziała z aprobatą panna Duley. – Rozepnij, proszę, ten tiul. Ma pięćdziesiąt cztery cale szerokości, więc wystarczy miejsca na trzy próbki i jeszcze sporo zostanie na wykończenie krawędzi. Myślę, że na długość damy trzydzieści sześć cali. Ann, zacznij od wycinania aplikacji. Kiedy już wszystkie rozłożysz, daj mi znać, żebym mogła je obejrzeć.\nAnn wzięła pół tuzina arkuszy peluru z pudła stojącego na stole pod ścianą i podeszła do okna w drugim końcu pracowni. Przyłożyła szkic największej róży Yorków do szyby, przykryła go pelurem i starannie odrysowała płatki.\nPowtórzyła to samo ze wszystkimi motywami oprócz jaśminu i kłosów pszenicy, które miały zostać po prostu wyhaftowane. Wycięła po kolei wzory i ułożyła na szkicu. Bojąc się, że przeciąg je porozrzuca, obciążyła wykroje garścią guzików ze słoja, w którym trzymały różne drobiazgi.\nPodeszła do jednego ze stołów, starannie go wytarła i gdy miała pewność, że jest czysty jak łza, rozłożyła na nim satynę. Gdyby materiał był mniej delikatny albo jaśniejszy, naniosłaby wszystkie wzory metodą nakłuć i przepróchy – najpierw zaznaczyłaby krawędzie igłą, a następnie roztarła wzdłuż odrobinę sproszkowanego grafitu. Satyna jednak miała tak gęsty splot, że wystarczą same ślady po igle.\nRozłożyła pierwszy wzór, wzięła odpowiednią igłę, tępy koniec wbiła w korek, żeby łatwiej ją było trzymać, i zaczęła obrysowywać krawędzie płatków. Wybrała najlepsze nożyczki, ale i tak wycięła tylko jeden wzór i postanowiła trochę poeksperymentować, zanim zabierze się do następnych.\nTak jak w większości wypadków, również i z tą satyną piekielnie trudno się pracowało, była bowiem równocześnie śliska i dość sztywna. Nie reagowała zbyt dobrze na nacisk palców i nie można jej było sfastrygować tak, żeby nie pozostał ślad. Ann będzie musiała podwinąć krawędzie i mieć nadzieję, że za bardzo się nie postrzępią.\nUstaliwszy to, wróciła do tkaniny i wycięła pozostałe płatki róży, duże i małe, potem ogóreczniki i przypominające serca liście kolcorośli; za każdym razem gotowy motyw umieszczała na odpowiednim szkicu. Gdy skończyła, miała ponad dwa tuziny wycinków, które za pomocą niewidocznego ściegu należało nanieść na rozpięty na ramie tiul. Dopiero potem mogło się rozpocząć właściwe wyszywanie.\nSpojrzała na zegar, było niemal wpół do pierwszej. Przepracowała całą przerwę śniadaniową.\nPanna Duley spostrzegła, że Ann przerwała pracę, i podeszła do stolika.\n– Tak mi przykro, moja droga. Nie zauważyłam, że nie zeszłyście z Miriam na drugie śniadanie, zorientowałam się, dopiero kiedy dziewczęta wracały. Możecie teraz w ramach rekompensaty wydłużyć sobie przerwę obiadową o kwadrans.\n– Nic się nie stało. Gdybym potrzebowała herbaty, na pewno bym zauważyła. – Ann wskazała satynowe skrawki. – Co pani myśli? Przy wycinaniu uwzględniłam osnowę.\n– Dobra robota. Jak je przyszyjesz, zajmiemy się koralikami. Miriam, mówiłam właśnie Ann, że możecie sobie zrekompensować brak drugiego śniadania, wydłużając przerwę na obiad.\n– Nic mi nie przeszkadzało. Praca szła dobrze.\n– W takim razie idźcie już na obiad i nie spieszcie się z powrotem – zakomenderowała panna Duley z uśmiechem.\n<<Reklama>> Ebook "Suknia" dostępny jest w Publio.pl >>\nSuknia. Opowieść o królewskim ślubie - okładka Wydawnictwo Literackie


Mitsubishi Galant – bydle z Japonii | Benzyna w żyłach\nOpublikowano 10/06/2014 Autor: sebamozdzen\nWitam serdecznie! Dzisiaj kolejne auto, które marzyło mi się w latach dzieciństwa. Miałem przyjemność się nawet takim przejechać. Muskularne auto z Japonii, brzmi dziwnie, bo raczej ten kraj kojarzy nam się z autami niższych segmentów, albo z mega fajnymi coupe. A tu limuzyna, a więc dowiedzmy się czegoś więcej o tym niesamowitym samochodzie.\nOczywiście mówimy dzisiaj o tym najbardziej wyrazistym ze wszystkich generacji Galantów, czyli o VIII. Spoglądając na niego szybko można się domyślić, skąd się wziął ten tytuł notki. Auto wypuszczone na rynek w 1996 roku, a rok później zdobyło tytuł – japońskiego auta roku. W dodatku muszę stwierdzić, że to jeden z najładniejszych sedanów jaki powstał w historii motoryzacji. Spójrzcie na te linię, na przód i światła, które zdradzają co on do nas mówi – oooj nie zadzieraj ze mną. Jak to bywa z Japońcami z lat 90 – są bezawaryjne i nie inaczej jest z tym. Owszem zdarzały się problemy ciężkie i powtarzające się w wielu modelach jak na przykład psujący się synchronizator skrzyni biegów, ale to nie zmienia faktu, że silnik dociera się przy 200 tysiącach, a zawieszenie to konstrukcja, którą można cały dzień jeździć po belgijskiej drodze.\nCo do tyłu – mamy wielki, może mało praktyczny kufer, ale za to jak pięknie wkomponowany w całość. I nie wyobrażam sobie tego auta bez alufelg, to auto musi je mieć. A dlaczego? Wyobrażacie sobie na przykład Hardkorowego Koksa w dajmy na to w crocsach? Wyglądałoby to idiotycznie! I tak właśnie wygląda Galant bez alufelg. To po prostu nie pasuje! Wersja na zdjęciu obok ma taki delikatny spoiler i dobrze! Niech wiedzą, że nie jestem zawalidrogą. A nie jest, oj uwierzcie mi. Jechałem wersją z silnikiem 2.0 163KM i ma kopyto, choć nie jest lekki, to ta moc daje popalić. Wszystko buzuje, w dodatku Galant przy wyższych obrotach z tym silnikiem brzmi znakomicie. Słabsza wersja 2.0 – 136KM, to w prawdzie tylko 30KM różnicy, ale w przypadku Galanta strasznie to czuć. Nie żebym mówił, że jest słaby, ale brakuje mu do tej doskonałości jaką osiąga wersja mocniejsza.\nJest też doładowane 2.0 GDi o mocy 145KM, ale i tak lepiej poszukać 2.5 Jest też wersja diesel, ale nie wiem jakim trzeba być ignorantem motoryzacyjnej stylistyki, żeby kupić takie piękne auto z silnikiem traktora pod maską. Cóż za nietakt! Co do serwisowania tego samochodu, trzeba się liczyć z tym, że będzie droższy niż taka Vectra, ale auto też dużo rzadziej się psuje, w dodatku nadwozie, które jest bardzo wytrzymałe i korozja w przypadku Galanta ma miejsce sporadycznie, gdzieś na tylnych nadkolach, a to akurat wyczyn w przypadku aut z lat 90. Takie cudo w dobrym stanie można nabyć za około 7-8 tysięcy złotych! A coś powiedzmy mniej zadbanego, gdzie na pewno trzeba pogrzebać i liczyć się z niedoskonałościami to 4 tysiące nam wystarczy. Ale co dostajemy w zamian! Kawał pięknego, wdzięcznego samochodu, który pali jak smok. No właśnie jeśli chodzi o wady Galanta to flagową jest wysokie spalanie. 9 litrów to takie minimum, a jak się postarasz to weźmie Ci 14-15 litrów, a to już terytorium amerykańskich maszyn. Auto fakt zalet ma nawet więcej niż tu wymieniłem, bo chociażby sam komfort jazdy, czy przestronność wnętrza.\nPomyślmy co dostaniemy za tą samą kasę? Vectrę B na przykład i jakoś nie widzę tego, że ktoś przejedzie się Galantem i powie – niee, wolę Vectrę. Jeśli tak zrobi to tylko przez to nieszczęsne spalanie. Zawsze coś za coś. W dodatku w modelach za 7-8 tysięcy sam standard będzie wyższy, bo mamy klimatronik, w niektórych modelach automatyczną skrzynię, jeśli ktoś lubi czy skórę jak na zdjęciu, ale to już trzeba by wyłożyć kasę taką jak za Vectrę, ale C. Nieważne i tak będzie lepsze! Producenci takich aut mogliby się uczyć na Galancie, bo na przykład jeśli w zawieszeniu coś pada to jakiś łącznik stabilizatora, czy pękają osłony gumowe, ale sprężyny zawieszenie, wahacze – te podzespoły w wielu modelach do teraz jeżdżą oryginalne. Nie wierzycie? Znajdźcie w pobliżu swojego miejsca zamieszkania Galanta i sprawdźcie, a potem napiszcie tutaj!\nJest to test więc muszę wspomnieć o tym, że była wersja kombi, ale wyglądała źle, dlatego uwagi jej nie poświęcamy. Samo prowadzenie Galanta jest bajecznie proste, a mi osobiście te gabaryty bardziej pomagają. Jest wersja z napędem na przód lub na wszystkie 4 koła – to auto naprawdę ma ambicje atakować Subaru Legacy, nie śmiejcie się! No i teraz wyzwanie – spróbujcie sobie wyobrazić sytuacje, że stoicie w nocy, na pustej drodze, naprzeciwko niego, on ma zapalony swój sześciocylindrowy silnik, wszystkie światła biją Wam po oczach – zdobędziecie się na odwagę żeby mu powiedzieć – jesteś nudny, brzydki i powolny? Sam bym Was zastrzelił, to świetny samochód, wart każdej złotówki, którą kosztuje. I szczerze? To chyba ostatnia taka wspaniała limuzyna z Japonii. Później było już tylko źle, niestety. Na dzisiaj to tyle, pozdrawiam!\nKategorie: Testy\t| Tagi: Galant limuzyna Mitsubishi Segment D testy\n15/07/2014 o 13:25 napisał:\nBłędów, oj błędów sporo…\nNie 2.0 o mocy 166 KM, tylko 2.5 – to „V6″ o mocy 163, pojemność ma 2.5, silnik 2.0 ma tak jak później napisano 136… Do tego silnik GDi ma pojemność 2.4 (dokładnie 2351) i moc 150 KM/146 KM (zależnie czy przed czy po lifcie w 2001).\nWersja z napędem na 4 koło to Legnum, bestia ma moc 280 KM, ale kupić takiego… nie dość że ceny szalone to auta praktycznie niedostępne (to taka wersja jak Evo dla Lancera).\nCo do korozji, niestety nie jest to drobnostka jak pisze Autor – źre nadkola tylne i kielichy – i to bardzo mocno, to właśnie największy problem Galanta.\nMożna się zgodzić że (nie licząc Legnum) to właśnie wersja 2.5 jest najlepsza tylko… w stosunku do 2.0 i 2.4 kosztuje jakieś 150% (ten sam rocznik w podobnym stanie), a o ile 2.0 może troszkę słabe, to 150 KM w GDi daje radę (o ile ktoś nie chce lpg, bo do GDi nie montuje się).\n15/07/2014 o 13:53 napisał:\nNapisałem o mocy 163, a chciałem 136, za szybko piszę i tak wyszło, dzięki za przydatne informacje, mam nadzieje, że sprawdzone!\n26/09/2014 o 15:49 napisał:\nMam rok to auto, silnik 2,0 i faktycznie jest pewien niedosyt w mocy. Auto kultowe, mozna się w nim zakochać i pakować w niego kasę jak Naomi Camppel. Skazą jest dla mnie w takim aucie z przodem jak w Maserati drewniana konsola (łatwo mozna zamienic), automatyczna skrzynia (ja nie mam :), trzeba konserwować bo korozja dokucza, zegarek nawala (latwo naprawic). Poza tym silnik nie do zaje…., no i !!! Ja mam pełne ogrzewanie postojowe, wydech ulter, kierownica momo, super audio, zawieszenie KONI. Bida temu kto nie daj Boże mi wiedzie w to autko made in Japan a nie UK.\n03/08/2017 o 09:54 napisał:\nKto pisal te brednie? Vectra b masz za 4 tys z 2.5 ze skora i klima. Części tańsze niż do galanta i pali mniej. Wygląd bardziej dostojny ale to kto komu co bardziej sie podoba. Osiągam nieco lepsza vectra. A psuć tez sie psuje mniej niż galant. Wiec te porownanie do vectry mocno nie udane. I jeszcze jedno brzmienie v6 w vectrze jest ładniejsze niż w galancie. Żeby nie bylo mi galant bardzo sie podoba ale kupila mnie vectra i jestem bardzo zadowolony\n27/12/2017 o 09:38 napisał:\nNo kombiak nie jest brzydki – ba to nawet jedno z ładniejszych kombi na rynku.


Zestaw młynków do pieprzu i soli 18 cm\n» Zestaw młynków do pieprzu i soli 18 cm\nZestaw młynków i pieprzu i soli wykonane z akrylu o wysokości: 18 cm.\nKażdy młynek ma inny specjalny mechanizm mielący. Nie używaj młynków solnych do mielenia pieprzu i pieprzu w młynkach do soli, jego wilgoć może powodować korozję mechanizmu. Wykonane z najwyższej jakości tworzywa sztucznego.\nPROFESJONALNY SPRZĘT KUCHENNY I BARMAŃSKI UŻYWANY PRZEZ ZAWODOWCÓW TERAZ MOŻE BYĆ DOSTĘPNY TAKŻE W TWOIM DOMU!!! Produkty cechuj wysoka jakość co ma istotny wpływ na znacznie dłuższą żywotność i odporność na uszkodzenia.


Bajeczka o niesfornym niedźwiadku - Dziecko - Polki.pl\nBył piękny, słoneczny dzień. Niestety, na niebie powoli zaczynały się zbierać ciemne chmury. Wojtuś wraz ze swoją mamusią, tatusiem i siostrzyczką wybierali się na spacer do lasu. – Zaraz, zaraz! Nie tak prędko! Nie zapomnijcie o rękawiczkach i czapkach! – przypomniała mama. – Przecież mamy październik. – Mi jest ciepło! Nie chcę rękawiczek! – powiedział Wojtuś i wybiegł z domu.\n/ 27.07.2011 12:59\nBył piękny, słoneczny dzień. Niestety, na niebie powoli zaczynały się zbierać ciemne chmury. Wojtuś wraz ze swoją mamusią, tatusiem i siostrzyczką wybierali się na spacer do lasu. Kiedy wszyscy byli już gotowi do wyjścia, tato zawołał:\n– No to idziemy, drużyno!\n– Zaraz, zaraz! Nie tak prędko! Nie zapomnijcie o rękawiczkach i czapkach! – przypomniała mama. – Przecież mamy październik.\n– Mi jest ciepło! Nie chcę rękawiczek! – powiedział Wojtuś i wybiegł z domu.\nPo dziesięciu minutach cała rodzina dotarła na skraj lasu. Dzieci rozbiegły się wesoło po lesie. Zbierały szyszki, patyki, budowały małe szałasy. – To dla jeży! – wołały. Obejrzały mrowisko, pomachały wiewiórce.\n– Pobawmy się w berka! – zaproponowała dziewczynka. I już po chwili brat z siostrą i ich rodzice wesoło biegali wśród drzew.\n– Mamusiu, zimno mi w ręce – skarżył się Wojtuś. Było mu troszkę wstyd, że nie posłuchał mamy w domu.\n– Chodź kochanie. Przypominasz mi niesfornego niedźwiadka – powiedziała mama, wyjmując z kieszeni swego płaszcza rękawice synka.\n– Opowiedz nam o tym misiu! – prosiły dzieci.\n– Dobrze, ale powoli wracajmy do domu, bo robi się zimno. W drodze do domu mama zaczęła swą opowieść.\nPolecamy też: Zabawy dla dziecka u lekarza\nDaleko w górach, wśród drzew i strumyków, żyła rodzina niedźwiadków. Jak wiadomo, wszystkie niedźwiedzie jesienią szykują się do snu zimowego. Dlatego mama niedźwiedzica zabrała małego misia w góry. Kiedy dotarli do strumienia, powiedziała do swego synka.\n– Najedz się ryb. Niedługo położymy się spać. Na całą zimę.\n– Nie chcę iść spać! – zawołał niedźwiadek. – Chcę zobaczyć śnieg!\n– Ale misie zimą śpią, a nie chodzą po śniegu – tłumaczyła mama. –Chodźmy na polanę. Najemy się jagód.\nNiestety, na polanie mały niedźwiadek znów nie chciał nic jeść.\n– Dlaczego muszę jeść je teraz?! Zjem, gdy spadnie śnieg! – złościł się miś.\n– Wtedy nie będzie już ani jagód, ani grzybów, a woda w strumyku na pewno zamarznie – tłumaczyła mama.\nPrzez cały dzień niedźwiadek wciąż mówił „nie” i ani myślał przygotowywać się do zimy. Ale zima szybko nadeszła. Zwierzęta ułożyły się na swoim legowisku i zasnęły. Wszystkie? Niestety, jeden mały niesforny miś nie zasnął. Gdy tylko usłyszał chrapanie swojej mamy, po cichutku wymknął się z jaskini. Jakie było zdziwienie niedźwiadka, gdy zobaczył świat cały pokryty śnieżnym puchem! Radości jego nie było końca. Tarzał się po śniegu i porykiwał radośnie! Trwało to kilka dni. Z każdym dniem miś stawał się coraz bardziej głodny, ale nigdzie nie mógł znaleźć ani jagód, ani grzybów, ani ryb. Głodny i zmęczony postanowił wrócić do pieczary. Położył się blisko swojej mamusi i mocno wtulił w jej ciepłe futerko. Na próżno próbował zasnąć. W jego małym brzuszku tak głośno burczało z głodu, że mama niedźwiedzica obudziła się ze swego zimowego snu.\n– Jestem bardzo głodny, mamo... – zamruczał cicho niedźwiadek.\nMama małego misia przytuliła go czule i szepnęła, podając mu jagody, suszoną rybę i grzybka. – Proszę, mój niesforny synku. Zjedz i połóż się już spać. Wiosną obudzą cię śpiew ptaków i promienie słońca.\n– Mamo – szepnął Wojtuś, gdy skończyła się opowieść – dziękuję za rękawice. Teraz będzie mi ciepło aż do... domu – uśmiechnął się.\nZabawy dla dziecka w podróży\nĆwiczenia logopedyczne – misie i zające


Strona główna » CCTV » Bezpiecznik 20mm 0,100A Moje konto\nBezpiecznik 20mm 0,100A\nNumer katalogowy 0870\nJednostka miary 100szt\n» Informuj mnie o aktualizacjach Bezpiecznik 20mm 0,100A\nPrzewód Głośnikowy MasterSound jest wykonany z najwyższej jakości materiałów. Przeznaczony do systemów audio, bądź może służyć również jako tradycyjny kabel niskonapięciowy.Przewodnik: CCA Przekrój: 2x4mm\nOpaska 100/3.0 (czarna) Ceny dostępne\nOpaska czarnadługość : 100mmszerokość : 3mm\nBezpiecznik 20mm 2,5A Ceny dostępne\nGniazdo bezpiecznika 20mm z przewodem zatrzaskowe Ceny dostępne\nGniazdo bezpiecznika 30mm z przewodem skręcane Ceny dostępne\nZłącze 12-torowe 10mm Ceny dostępne\nDane zasilacza:Napięcie wyjściowe 12V DCPrąd wyjściowy: max. 2,0AMoc wyjściowa: max. 24WNapięcie wejściowe: 240V ACŻywotność: min. 35 000 hwtyk DC 2.1/5.5Długość przewodu zasilającego: 40 [cm] Ilość pin: 2Długość przewodu DC: ...\nDane zasilacza:Napięcie wyjściowe 12V DCPrąd wyjściowy: max. 5,0AMoc wyjściowa: max. 60WNapięcie wejściowe: 240V ACŻywotność: min. 35 000 hwtyk DC 2.1/5.5Liczba pin: 2Długość przewodu zasilającego: 120 [cm] Długość przewodu DC: ...\nInformuj mnie o aktualizacjach Bezpiecznik 20mm 0,100A\n19 kwiecień 2019 5445351 wywołań od 22 grudzień 2010


Darmowy serwis streamingowy Refna już dostępny. Co w | Esquire.pl\nDarmowy serwis streamingowy Refna już dostępny. Co w nim znajdziesz?\nZgodnie z zapowiedzią, na byNWR.com znajdziemy kino zapomniane, ale warte odświeżenia. Na początek – kino eksploatacji.\nbynwr nicholas winding refn\nNicholas Winding Refn, duński reżyser, znany przede wszystkim z filmów „Drive” i „Neon Demon”, zapowiadał powstanie autorskiej platformy streamingowej z zapomnianymi, kultowymi filmami na luty. Po kilku miesiącach opóźnień otrzymujemy wreszcie darmowy serwis byNWR.com, gdzie znajdziemy pierwszy segment filmów z osobliwej kolekcji reżysera (zawierającej m.in. filmy reżyserów-amatorów czy dzieła wyświetlane jedynie w lokalnych kinach samochodowych), zatytułowany „Regional Renegades”.\nCome on a journey through swamps, stripclubs and soul, through punk rock and country music, through wild women and...\nOpublikowany przez BYNWR Poniedziałek, 30 lipca 2018\n(Nie)znany dziennikarz i zapomniane kino\nObejmuje on trzy filmy – „The Nest of The Cuckoo Birds”, “Hot Thrills and Warm Chills” i “Shanty Tramp”. Każdy blok filmów będzie miał swojego kuratora – w przypadku „Regional Renegades” jest to Jimmy McDonough, znany (choć tajemniczy i rzadko wypowiadający się dla mediów) dziennikarz i biograf m.in. Neila Younga czy Russa Meyera. Wszystkie filmy w tym bloku pochodzą z lat 60. i można je zakwalifikować do „kina eksploatacji”. Stanowią więc logiczną kontynuację współpracy zapoczątkowanej przy okazji książki „The Act of Seeing”, będącej opowieścią Refna o plakatach (z kolekcji McDonougha) do filmów tego gatunku.\nbyNWR – nadchodzące filmy\nKolejne tytuły pojawią się w serwisie w nadchodzących miesiącach. Drugi segment, „Missing Links”, będzie nadzorowany przez redakcję niezależnego magazynu filmowego Little White Lies i będzie zawierał m.in. „Night Tide” (premiera już we wrześniu) Curtisa Harringtona, film, który – jak przyznał Refn w wywiadzie dla New York Timesa – dał początek całej kolekcji. Kolejne premiery w październiku i listopadzie, a więcej dowiecie się bezpośrednio na stronie byNWR.


Kaliszanin Piotr Goździewicz w kadrze Polski na Puchar Europy w rzutach / Wydarzenia sportowe w Kaliszu i regionie / Kategorie tematyczne faktykaliskie.pl / Fakty Kaliskie\nW najbliższy weekend w chorwackim Splicie rozegrana zostanie 21. edycja lekkoatletycznego Pucharu Europy w rzutach. W reprezentacji Polski na te zmagania znalazł się kaliszanin Piotr Goździewicz.\nDla zawodnika AZS AWF Warszawa, ale nadal trenującego pod okiem Marcina Małeckiego z UKS 12 Kalisz, to nie lada wyróżnienie, bo na liście powołanych znalazły się takie lekkoatletyczne gwiazdy, jak Anita Włodarczyk czy Paweł Fajdek. W sumie kadra Polski na 21. Puchar Europy w rzutach liczy 22 osoby. W chorwackim Splicie kaliszanin będzie reprezentował biało-czerwone barwy w konkursie pchnięcia kulą w kategorii do lat 23, który zaplanowano na niedzielę.\n– Dla Piotra będzie to pierwszy start w sezonie letnim. Co prawda mieliśmy już wystartować w miniony weekend, ale pogoda pokrzyżowała te plany. Nie chcieliśmy ryzykować zdrowiem rywalizując w deszczu i chłodzie – podkreśla trener Małecki.\nSzkoleniowiec dodaje, że przygotowania do sezonu były w tym roku wyjątkowo utrudnione. – Nie tylko z uwagi na pandemię, ale też zamykanie obiektów sportowych oraz, niestety, moją chorobę, która przytrafiła się akurat w okresie, w którym mieliśmy szlifować technikę rzutową. To sprawiło, że pierwotne plany trzeba było zmodyfikować. Straciliśmy trochę czasu, praktycznie miesiąc, ale teraz próbujemy to nadrobić, wykorzystując każdą chwilę na dodatkowe treningi – oznajmia Marcin Małecki, który mimo trudności liczy na dobre otwarcie sezonu letniego w wykonaniu swojego podopiecznego i zebranie przez niego cennych doświadczeń z dużej międzynarodowej imprezy.\nTymczasem pozostali miotacze UKS 12 Kalisz także mieli rozpocząć letnie starty w pierwszych dniach maja. Zawody w Poznaniu, do których się szykowali, zostały jednak odwołane. Nowy termin wyznaczony został na najbliższy weekend.


Łukasz Kamiński prezesem IPN | Z wątpliwościami, prawie jednomyślnie - strona 1 - Polityka.pl\nŁukasz Kamiński prezesem IPN\nZ wątpliwościami, prawie jednomyślnie\nWskazany przez Radę IPN kandydat na prezesa dr Łukasz Kamiński uzyskał poparcie Sejmu prawie jednomyślne. Jeśli nie liczyć klubu SLD, który nie wziął udziału w głosowaniu, demonstrując w ten sposób, że tego instytutu w ogóle nie chce.\nTaka demonstracja nie miała jednak żadnego znaczenia i prawie nie została zauważona wobec poparcia kandydata przez wszystkie pozostałe ugrupowania. Czy więc kandydat jest aż tak dobry (czeka go jeszcze głosowanie w Senacie), czy też ranga IPN tak bardzo zmalała? Kandydatura Kamińskiego budziła kontrowersje bardziej niż umiarkowane - jak na stanowisko tak kiedyś politycznie istotne, a w trakcie rządów Janusza Kurtyki bezwzględnie politycznie wykorzystywane.\nNawet wypowiedzi kandydata - z których się potem wycofywał - że Lech Wałęsa to Bolek, czy stwierdzenia w rodzaju, że wydałby książkę Gontarczyka i Cenckiewicza o Wałęsie, a nie wydałby „Złotych żniw” Grossa, nie wywołały szerszej dyskusji. Sejm zaś postąpił konsekwentnie, skoro zmienił ustawę i dał Radzie IPN prawo przeprowadzenia konkursu. To znaczy, że jej wybór uszanował, zapewne także nie chcąc przedłużać stanu tymczasowego, który trwa od śmierci Kurtyki.\nKandydat wprawdzie budził wątpliwości, ale nie aż takie, aby przewracać całą zbudowaną wcześniej konstrukcję. Tym bardziej, że jego działalność w czasie, kiedy lustracja wygasa i nie jest już nieodłącznym elementem politycznych rozgrywek, budzi coraz mniej emocji. Publikacje mało kto czyta (poza kręgiem historyków), a kandydat złożył kilka obietnic – jak jednakowe traktowanie wszystkich historyków (co może oznaczać poszerzenie kręgu autorów) i większy pluralizm publikacji.\nObiecał również stopniowe wygaszanie śledztw historycznych, które przez lata były ważnym elementem tak zwanej polityki historycznej, służącej ideowo budowie IV RP. W tej akurat sprawie przydałyby się deklaracje bardziej jednoznaczne i szybkie decyzje. Chociażby przekazanie całego pionu prokuratorskiego do prokuratury normalnej, gdyż liczba zatrudnionych w tym pionie prokuratorów - prowadzących na przykład kolejne ekshumacje, aby dowieść, że gen. Sikorski nie zginął w katastrofie gibraltarskiej - jest imponująca. Z kolei brak czyjegokolwiek nadzoru nad tym pionem (nie ma go prokurator generalny, a w praktyce nawet szef IPN) prowadzi po prostu do patologii.\nZlikwidowanie IPN nie jest obecnie możliwe. Jak wiadomo instytucję łatwiej zbudować niż ją zlikwidować, chociaż zapewne rozparcelowanie tego giganta i przekazanie akt do archiwów państwowych, a pieniędzy na badania naukowe instytucjom naukowym, byłoby bardziej celowe, tańsze, a naukowo bardziej efektywne. Łukasz Kamiński dostał więc szansę pokazania, że IPN nie musi być miejscem, gdzie tworzy się konflikty, forsuje jedną opcję ideową, wnosi zamęt w życie publiczne.\nPrzedstawiano go jako człowieka, który jako pierwszy prezes nie musi przechodzić lustracji, bo posiadł przywilej późnego urodzenia. To nie musi być akurat zaleta, bowiem dojrzałość i roztropność, jakiej nabywa się z wiekiem i doświadczeniem, akurat w IPN mogą być bardzo przydatne. Dostał jednak - trochę na kredyt - szansę, by pokazać, że IPN pod jego kierownictwem może stać się instytucją bez ideologicznego zacietrzewienia i chęci uczestniczenia w bieżących politycznych grach. Tak naprawdę był to bowiem wybór bez wyboru.\nCoraz bliżej wyboru władz IPN\nDługo trzeba było czekać na wyłonienie przez tzw. Kolegium Elektorów kandydatów do Rady Instytutu...


Człowiek, który obłaskawił Śmierć | Marcin Rusnak\n← Pożegnanie gigantów…\nPremiera: Cztery →\nCzłowiek, który obłaskawił Śmierć\nOpublikowano Marzec 12, 2015 by Marcin Rusnak\nTo będzie krótki, osobisty wpis. Bo mi smutno i tęskno. Tęskno za człowiekiem, który potrafił układać litery w słowa, te słowa natomiast w zdania, a zdania w pewien zamknięty przekaz – przekaz mądry, cwany, czasem nieco gorzki, ale zawsze diablo zabawny. Tęskno mi za facetem, który swoją wizją fantastyki i podejściem do literatury pokazał środkowy palec wszystkim krytykom i innym pseudointelektualistom, którzy na dźwięk słowa „magia” zatykają nos, jakby się znaleźli w publicznym szalecie. Tęskno wreszcie ze gościem, który miał w sobie na tyle jaj i wewnętrznego dobra, że zamiast zamknąć się w skorupie rozgoryczenia czy zobojętnienia, poświęcił znakomitą część ostatnich lat swojego życia, żeby choć troszeczkę zmienić świat.\nPewnie niektórzy popukają się w głowę i powiedzą pod nosem: „Koleś, wyluzuj, przecież tak naprawdę nie znałeś człowieka”.\nNie znałem sir Terry’ego Pratchetta. Przeczytałem niemal wszystkie jego książki, obejrzałem jego filmy dokumentalne, wysłuchałem jego wykładów, czytałem wywiady z nim i mniej lub bardziej naukowe pozycje na jego temat. A jednak, to prawda, nie znałem go. Nie osobiście.\nA mimo wszystko był ze mną przez szmat mojego życia. Pierwszą jego książkę przeczytałem, mając dziesięć albo jedenaście lat. Zrozumiałem z niej pewnie nie więcej niż połowę, ale podobała mi się jak cholera. Pratchett dostarczał mi rozrywki w latach szkolnych i intelektualnej pożywki na studiach. Był moim przewodnikiem po kulturze wysokiej i niskiej: z nim pierwszym odkrywałem (często nie będąc tego świadomym) Szekspira i Howarda, filozofię i teologię, fizykę i metafizykę. To on nauczył mnie, czym są parodia czy intertekstualność; pokazał, jak przypisy mogą być pięknym i twórczym narzędziem, a dialog zapisany drukowanymi literami – symbolem. Pisałem o nim – między innymi – mój doktorat; o jego książkach dyskutowałem z rodziną, przyjaciółmi, studentami, uczniami. Był płaszczyzną porozumienia, sposobem na przełamanie lodów, drugim chyba tylko po Sapkowskim symbolem fantastyki dla mojego pokolenia. Ile imprez przesiedziałem na kieliszkiem czy kuflem, przerzucając się cytatami ze Świata Dysku?\nPamiętam szczególnie jedną konkretną sytuację. Miałem dwanaście albo trzynaście lat i pojechałem na kolonię w czeskie Sudety. Na wyjeździe podpadłem opiekunowi na tyle, że chrzest kolonijny przeszedłem dwukrotnie (w tym względzie akurat nie okazałem się jedyny: gość, którego wówczas spotkałem, a który z biegiem lat stał się moim najlepszym przyjacielem, podpadł jeszcze bardziej i zaliczył chyba z siedem rundek, przy czym ostatnie trzy na własne życzenie). Był początek lipca, wokół rosło mnóstwo dorodnych, młodych pokrzyw, którymi starsi koloniści smagali nas z prawdziwym uwielbieniem. W efekcie po drugim podejściu prawie cały byłem w bąblach wielkości dojrzałych grochów. Spuchłem potwornie, swędziało tak okrutnie, że niemal się poryczałem. Nie miałem leków przeciwbólowych, środków antyhistaminowych, żelu Fenistil, ani podobnych cudów. Pozostawało przeczekać… I przeczekałem. Z pomocą Blasku fantastycznego, który miałem wtedy z sobą. Zmusiłem się do lektury, starając się zająć czymś myśli… i po kilkunastu stronach zapomniałem o bólu. Zapomniałem o wszystkim, szczerze powiedziawszy – dopiero któryś ze współlokatorów kilka godzin później trącił mnie w ramię i wezwał na kolację.\nPowtórzę: nie znałem sir Terry’ego Pratchetta. Ale gówno mnie to obchodzi. Niektórych ludzi widzę co dnia, a nie znaczą dla mnie setnej części tego, co ten autor. Dlatego tęsknię za facetem i smutno mi, że odszedł.\nA co mi tam, popławię się dzisiaj w żalu i nostalgii. Czasem trzeba. Wieczorem zaś wzniosę toast za Terry’ego Pratchetta, za człowieka, który – w literaturze i w życiu – obłaskawił Śmierć.\nTen wpis został opublikowany w kategorii Fantastyka, Różne i oznaczony tagami terry pratchett, świat dysku. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.


Zobacz więcej w odniesieniu do Foxwing lub OZTENT na naszej stronie. Będziesz chciał pozostać w domu z zimnem i deszczem. Ośrodek Spring Lake RV Resort znajduje się w Crossville, w odległości 6,4 km od I-40.\nJest wielu z was, którzy mogą wyjechać na wakacje, ale zdajecie sobie sprawę, że będziecie mądrzy, aby znaleźć miejsce na pobyt i jak się masz, aby dostać się do niego. Co by było, gdybyśmy wspomnieli, że musimy umieć odpowiednio się nimi zająć? W tym momencie coś może zrobić, jestem w stanie wybrać samochód kempingowy.\nZ falującymi wzgórzami i bujnymi ogrodami, jeśli w ogóle można się znaleźć podczas wakacji w Santo Tomas, twoje otoczenie w zasadzie czeka na odkrycie. Wybór transportu jest twój, gdzie zarówno twoje stopy, jak i koń są realnymi możliwościami.\nKabiny Kuźnia Pigeon to rozwiązanie Twoich zmartwień. Składa się z szeregu kabin. Wynajem kabin Kabiny dla gołębi kuźnia są czymś, czego szukałeś kilka razy, a jednocześnie mniej kosztowne. kabiny z zakwaterowaniem dla zwierząt domowych. Możesz uciec od zmartwień pozostawiając rodzinnego zwierzaka. Te kabiny zapewniają wiele udogodnień dla tych zwierząt. Może udoskonalić je na stoliku do pięknych gór, gdzie mogą biegać i możesz doświadczyć czynnika dotyczącego powierzchni. Możesz bawić się z futrzanym przyjacielem w górskich wyborach. Spokojna atmosfera tego miejsca sprawia, że szczeniak czuje się bardzo dobrze.\nJak już mówiłem wcześniej, można nawet cieszyć się płytami Blu-Ray 3D w rozdzielczości Full HD 1080p, co zapewnia najlepszą dostępną jakość filmów. Gdy zaczniesz cieszyć się dyskami Blu-ray w tym systemie, nie będziesz chciał kupować zwykłego DVD.\nA może miesiąca na arkuszu kalkulacyjnym lub kartce papieru, przygotuj wszystkie swoje wydatki w kategoriach. Używaj ogólnych kategorii, takich jak wyżywienie, jedzenie, rozrywka. Po zakończeniu wielu znaleźć dobre miejsce na rozmowę ze swoim partnerem (jeśli się zdarzy, że jest żonaty). Iść na spacer. Usiądź na patio. Przytul się na wygodnym fotelu. Następnie zastanowić się nad papierem – czy pozwalasz mu kciuk w górę czy kciuk w dół? Czy chcesz, aby twoje wydatki były nieograniczone, ponieważ tak jest? Jeśli nadszedł czas na korektę, którą właśnie wprowadziłeś na listę największych decyzji, które musisz podjąć, aby uwolnić się od długów. Zanim będzie można łatwo powiedzieć swoim dolarom, od czego zacząć, będziesz potrzebował wiedzieć, gdzie został postawiony.\nJak już mówiłem, każdy ma swój ulubiony zespół. Dlaczego nie pokazać, że się troszczysz i patrzysz na tę płytę, na którą umierają! Jest to nie tylko łatwy dar, ale także stosunkowo niedrogi. Płyta CD może różnić się od 15 dolarów do 25 dolarów. Tylko od tego, kim jest ten gitarowy zespół rockowy, jest wiek płyty, dokładnie tam, gdzie go kupujesz. Dobrym miejscem do szukania alternatywnej muzyki są Magic Mart, Walmart, Rockabillia i Hottopic.\nI w końcu dotarłeś do miejsca, które zarezerwowałeś. Sam jej widok przytłacza cię uznaniem. To zwykły zwykły pobyt w Cotswolds Accommodation. To naprawdę jest wyjątkowe doświadczenie, a otrzymanie tego przywileju jest również tym, co poczujecie, ale czymś, na co po prostu zasługujecie.\n← „Bezpłatne oferty katalogu świątecznego Spraw, że zakupy będą łatwe, przyjemne”\t„Wskazówki dotyczące zdrowego domowego i wakacyjnego jedzenia” →