Anasarka: przyczyny, leczenie i definicja - Embolizm\nGromadzenie się płynów może wystąpić w każdej chorobie lub stanie, który zmienia białka organizmu, zaburza równowagę płynów lub powoduje nieprawidłowości w naczyniach krwionośnych lub układzie limfatycznym.\nCzęsto obecność anasarca jest oznaką poważnego uszkodzenia narządu lub choroby.\nWarto zrozumieć, że anasarka nie jest sama w sobie chorobą. Zamiast tego jest objawem lub wynikiem choroby..\nAnasarca różni się od typowego obrzęku. Niemal każdy odczuwa obrzęk w określonym czasie, który może być spowodowany różnymi przyczynami, takimi jak uraz, odwodnienie lub drobne skutki uboczne leków.\nW wielu przypadkach obrzęk lub obrzęk może dotyczyć tylko określonej części ciała, takiej jak stopy, dłonie lub nogi.\nAle w przypadku anasarca guz atakuje całe ciało i jest uważany za ciężki. Na przykład obrzęk jest często tak silny, że utrudnia poruszanie się..\nWażne jest, aby dowiedzieć się, jaki jest powód, dla którego anasarka dokładnie go leczy. Na przykład, jeśli choroba nerek powoduje anasarca, konieczne jest leczenie w celu poprawy funkcji nerek..\nPonadto lekarze często przepisują leki w celu leczenia ciężkiego obrzęku..\nLekarze często przepisują tak zwane diuretyki. Diuretyki pomagają nerkom wydalać więcej soli z moczem, co prowadzi do większej ilości płynów podczas oddawania moczu.\nDwa główne rodzaje diuretyków przepisywanych dla Anasarca to diuretyki oszczędzające potas i diuretyki pętlowe. Diuretyki przyjmuje się doustnie lub dożylnie (IV). Wybór leku moczopędnego, dawki i sposobu podania zależy od ciężkości guza i choroby podstawowej powodującej anazarca.\nAlbumina to białko wytwarzane przez organizm, które jest niezbędne dla wielu ważnych funkcji, w tym dla płynu równoważącego. Przy złym odżywianiu i niektórych poważnych chorobach poziom albuminy może być zbyt niski. W takim przypadku płyn z krwiobiegu jest wypychany do tkanki, powodując obrzęk. W niektórych przypadkach zastąpienie albuminy może pomóc rozwiązać ten problem..\nTwój lekarz może zalecić dodatkowe zabiegi domowe, aby przyspieszyć powrót do zdrowia. Kontrolowanie spożycia płynów i soli jest ważne, aby zapobiec pogorszeniu obrzęku. Sól może sprzyjać zatrzymywaniu płynów, więc osoby z ciężkim obrzękiem powinny zmniejszyć spożycie soli..\nAnasarka może się rozwijać z różnych powodów. Niektóre stany, które mogą prowadzić do anasarca, są powszechne, podczas gdy inne są uważane za rzadkie.\nNajczęstsze przyczyny anasarki są następujące:\nNadużywanie płynów dożylnych: płyny dożylne są często podawane w szpitalu w celu leczenia kilku schorzeń, takich jak wstrząs, odwodnienie i infekcja. Ale jeśli organizm nie może przystosować się do danych płynów, może to prowadzić do silnego obrzęku..\nChoroba nerek: gdy czynność nerek jest upośledzona, płyn nie jest wystarczająco usuwany z organizmu, co może powodować anasarca.\nMarskość wątroby: marskość wątroby może wystąpić z powodu niewydolności wątroby. Choroby wątroby mogą powodować zmiany w hormonach, które wpływają na regulację płynów w organizmie. Jeśli wątroba nie działa tak wydajnie, jak powinna, może to doprowadzić do przedostania się płynu do tkanek..\nNiedożywienie: Niedożywienie, zwłaszcza niedobór białka w diecie, może prowadzić do gromadzenia się płynów w tkankach. W skrajnych przypadkach może to prowadzić do anasarca..\nSłaba czynność serca: Gdy mięsień sercowy nie działa prawidłowo, wpływa to na to, jak dobrze serce pompuje krew w całym organizmie. Jeśli serce nie pracuje wydajnie, może to prowadzić do gromadzenia się płynu w tkankach..\nReakcja alergiczna: Obrzęk ciała może wynikać z reakcji alergicznej. W ciężkich reakcjach może rozwinąć się Anasarca..\nzespół przesiąkania naczyń włosowatych\nSyndrom wycieku naczyń włosowatych występuje, gdy białka i płyny wyciekają z naczyń krwionośnych do tkanek ciała. Przyczyna tego jest niejasna, ale uważa się, że jest to związane ze stanem zapalnym i uszkodzeniem naczyń krwionośnych. Wykazano, że występuje to w przypadku niektórych leków i toksyn..\nW jednym przykładzie zespół przesiąkania włośniczek może rozwinąć się w wyniku przyjmowania pewnych leków przeciwnowotworowych, takich jak gemcytabina. Inny przypadek zgłoszony po ugryzieniu przez węża.\nEfekt uboczny leczenia farmakologicznego\nRóżne leki mogą prowadzić do anasarca. Najczęstszymi rodzajami leków, które mogą powodować obrzęki, są steroidy i leki uciskowe, takie jak amlodypina. Jak wskazano w tym raporcie, odstawienie leku często łagodzi objawy anazarca.\nGłównym objawem anasarki jest obrzęk ciała. Obrzęk jest oczywisty, a skóra może wyglądać na błyszczącą i rozciągniętą. Czasami obrzęk jest tak silny, że trudno jest się poruszać..\nObrzęk może stać się tak silny, że płyn wycieknie bezpośrednio ze skóry. Nazywa się to obrzękiem płaczu..\nMoże również rozwinąć się obrzęk jamek. Obrzęk wżerowy pojawia się, gdy nacisk jest na obrzęk skóry, a wgłębienie lub wgniecenie pozostaje po zwolnieniu nacisku.\nObrzęk często powoduje dodatkowe objawy, w tym:\nproblemy z chodzeniem, jeśli nogi są spuchnięte.\nramiona do podnoszenia\nZagrażające życiu powikłanie anasarca może również wystąpić, jeśli w płucach gromadzi się płyn. Płyn w płucach nazywany jest obrzękiem płuc i może szybko stać się nagłym przypadkiem. Objawami obrzęku płuc są ból w klatce piersiowej, duszność, duszność i kaszel.\nJak diagnozuje się anasarkę?\nZazwyczaj lekarz może zdiagnozować anasarca po badaniu fizykalnym, a jeśli obrzęk jest ciężki, lekarz może go natychmiast rozpoznać. Jednak ustalenie podstawowej przyczyny anasarca wymaga dalszych testów..\nBadanie krwi jest często pierwszym krokiem do postawienia diagnozy anasarca. Krew jest badana w celu sprawdzenia funkcjonowania narządów, w tym serca, płuc, wątroby i nerek.\nLekarz prowadzi również dokumentację medyczną, aby ustalić, czy podstawowe schorzenia powodują zatrzymanie płynów. Lekarz może również zalecić inne testy diagnostyczne, takie jak echokardiogram, prześwietlenie klatki piersiowej i test wysiłkowy w celu oceny czynności serca i płuc.\nAnasarca często jest wynikiem poważnego uszkodzenia narządu lub choroby. Może to wpłynąć na zdolność osoby do wykonywania codziennych czynności i znacznie obniżyć jakość jej życia. Ale przy odpowiednim leczeniu obrzęk często można zmniejszyć. Chociaż leki mogą pomóc w leczeniu tego stanu, anasarca może powrócić, jeśli nie można usunąć przyczyny.\nPerspektywy dla osób z anasarca często zależą od definicji przyczyny. W wielu przypadkach do czasu rozwoju anasarca stan podstawowy był w stanie krytycznym..\nLeczenie chorób serca, płuc, nerek i wątroby we wczesnych stadiach jest w wielu przypadkach najlepszą szansą na zapobieganie i kontrolowanie anazarca..\nAnasarka: rodzaje, przyczyny, objawy, leczenie i rokowanie\nW leczeniu przewlekłej niewydolności serca należy przede wszystkim ocenić możliwość wpływania na jej przyczynę. W niektórych przypadkach skuteczny efekt etiologiczny (na przykład chirurgiczna korekta choroby serca, rewaskularyzacja mięśnia sercowego w IHD) może znacznie zmniejszyć nasilenie objawów przewlekłej niewydolności serca. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca wyróżnia się nielekowe i lekowe metody leczenia przewlekłej niewydolności serca. Należy zaznaczyć, że oba zabiegi muszą się uzupełniać..\n/ H-Adrenomimetyki (lek dobutamina), inhibitory fosfodiesterazy (lek amrinon) są zwykle przepisywane przez 1-2 tygodnie w końcowym stadium niewydolności serca lub przy gwałtownym pogorszeniu stanu pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.\nLeczenie niewydolności serca lekami przeciwzakrzepowymi\nPacjenci z przewlekłą niewydolnością serca są narażeni na wysokie ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Możliwe jako PE z powodu zakrzepicy żylnej i zakrzepicy z zatorami naczyń krążenia ogólnoustrojowego, spowodowanej zakrzepicą wewnątrzsercową lub migotaniem przedsionków. W przypadku migotania przedsionków i zakrzepicy w wywiadzie zaleca się receptę na leczenie antykoagulantów pośrednich u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca.\nLeki przeciwarytmiczne stosowane w niewydolności serca\nW przypadku wskazań do powołania leków przeciwarytmicznych (migotanie przedsionków, tachykardia komorowa) zaleca się stosowanie amiodaronu w leczeniu przewlekłej niewydolności serca w dawce 100-200 mg / dobę. Lek ten ma minimalne ujemne działanie inotropowe, podczas gdy większość innych leków z tej klasy zmniejsza frakcję wyrzutową lewej komory. Ponadto same leki przeciwarytmiczne mogą wywoływać zaburzenia rytmu (efekt proarytmiczny). Należy pamiętać, że w połączeniu z glikozydami nasercowymi dawkę tych ostatnich należy zmniejszyć o połowę w leczeniu przewlekłej niewydolności serca..\nLecząc przewlekłą niewydolność serca należy pamiętać o interakcjach lekowych i możliwym negatywnym wpływie niektórych leków na przebieg przewlekłej niewydolności serca. Należy unikać następujących leków:\nNLPZ - powodują zahamowanie syntezy, w tym wazodylatację Pg oraz zatrzymanie jonów sodu i wody.\nLeki przeciwarytmiczne klasy I - mają działanie proarytmiczne.\nPowolne blokery kanału wapniowego (werapamil, diltiazem, dihydropirydyny pierwszej generacji) zmniejszają kurczliwość mięśnia sercowego w leczeniu przewlekłej niewydolności serca.\nTrójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne stymulują ektopową czynność serca.\nGlukokortykoidy (hamują powstawanie wazodylatacyjnych PG i zatrzymują jony sodu i wodę).\nLeczenie nielekowe obejmuje ograniczenie spożycia soli kuchennej do 5-6 g / dzień, płynów do 1-1,5 l / dzień oraz optymalizację aktywności fizycznej. W leczeniu przewlekłej niewydolności serca możliwa jest umiarkowana aktywność fizyczna (chodzenie przynajmniej 20-30 minut 3-5 razy w tygodniu). Całkowity odpoczynek fizyczny należy obserwować, gdy stan się pogarsza (w spoczynku zmniejsza się tętno i zmniejsza się praca serca). Objętość środków nielekowych różni się w zależności od ciężkości niewydolności serca.\nWraz z rozwojem przewlekłej niewydolności serca na tle choroby niedokrwiennej serca konieczne jest rozważenie kwestii terminowej rewaskularyzacji mięśnia sercowego w celu leczenia. W przypadku przewlekłej niewydolności serca na tle bradyarytmii wskazany jest rozrusznik serca. Częste napady częstoskurczu komorowego są uważane za wskazanie do implantacji kardiowertera-defibrylatora. Ostatecznością w leczeniu opornej niewydolności serca jest przeszczep serca. Pięcioletnie przeżycie z przeszczepem serca na czas wynosi 70%.\nPrognozy dotyczące leczenia przewlekłej niewydolności serca\nOgólnie rzecz biorąc, trzyletni wskaźnik przeżycia pacjentów z przewlekłą skurczową niewydolnością serca wynosi 50%. Śmiertelność z powodu przewlekłej skurczowej niewydolności serca wynosi 19% rocznie. Poniżej przedstawiono czynniki, które korelują ze złym rokowaniem u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca..\nZmniejszona frakcja wyrzutowa lewej komory poniżej 25%.\nNiemożność wspięcia się na piętro i poruszania się w normalnym tempie przez ponad 3 minuty.\nSpadek zawartości jonów sodu w osoczu krwi poniżej 133 meq / l.\nSpadek stężenia jonów potasu w osoczu krwi poniżej 3 meq / l.\nZwiększony poziom noradrenaliny we krwi.\nCzęste przedwczesne pobudzenia komorowe z codziennym monitorowaniem EKG.\nRyzyko nagłej śmierci sercowej u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca jest 5-krotnie większe niż w populacji ogólnej. Większość pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca umiera nagle, głównie z powodu migotania komór. Zapobiegawcze podawanie leków przeciwarytmicznych nie zapobiega temu powikłaniu..\nNa stacjonarnym etapie leczenia często dochodzi do dekompensacji przewlekłej niewydolności serca (CHF). Opiera się nie tylko na naturalnych przyczynach i współistniejącej patologii. Jeżeli pacjent w szpitalnym etapie leczenia z ciężką CHF nie trafia na oddział kardiologii, bardzo często nie otrzymuje właściwej terapii. Dzieje się to szczególnie często na oddziałach chirurgicznych. Nie przepisują leków, które pacjent otrzymał przed przyjęciem do szpitala, przepisują „standardową” terapię infuzyjną itp. To raczej reguła dla szpitali publicznych w naszym kraju.\nPrzewlekła niewydolność serca (CHF) jest następstwem różnych chorób etiologicznych układu sercowo-naczyniowego, które charakteryzują się niezdolnością serca do zaspokojenia potrzeb metabolicznych organizmu, niedostatecznym ukrwieniem narządów i zastojem żylnym. W dwóch na trzy przypadki etiologicznymi przyczynami rozwoju CHF są nadciśnienie tętnicze i choroba wieńcowa..\nWiększość pacjentów trafia do szpitala z już postawioną diagnozą. Rozpoznanie CHF może być bardzo trudne u pacjentów z otyłością, zaburzeniami świadomości, przewlekłymi patologiami płuc.\nW przypadku CHF odnotowuje się zatrzymywanie płynów i przeciążenie objętościowe. Zatory w płucach prowadzą do ortopnea - duszności, która nasila się w pozycji leżącej, zwykle występuje przy ciężkiej dysfunkcji lewej komory. W przypadku cięższej niewydolności serca osoba ma nocne ataki astmy sercowej i oddychanie Cheyne-Stokesa. Wilgotny świszczący oddech w płucach wskazuje na kardiogenny obrzęk płuc. Obrzęk żył szyi w pozycji półsiedzącej jest specyficzną oznaką wzrostu ciśnienia rozkurczowego w prawej komorze.\nKtórzy pacjenci odczuwają bicie serca, mogą być bardzo źle tolerowani. Z powodu tachy lub bradyarytmii może dojść do omdlenia i nagłej śmierci. Otyłość i nadciśnienie tętnicze często towarzyszą rozkurczowej niewydolności serca i mogą prowadzić do jej dekompensacji. Może również wystąpić powiększenie brzucha z powodu obrzęku i wodobrzusza. Rozmiar wątroby może być większy niż normalnie z powodu stagnacji w niej. U pacjentów obłożnie obrzęk krzyżowy często przeważa nad obrzękiem nóg..\nBardzo interesujące dane można uzyskać poprzez badanie palpacyjne obrzęku w okolicy kostek i stóp. W większości przypadków CHF charakteryzuje się wilgotną skórą, w przeciwieństwie do obrzęku o innej etiologii. Ciepła i wilgotna skóra sugeruje wystarczający ukrwienie narządów i stosunkowo korzystne rokowanie. Zimna i wilgotna skóra sugeruje radykalne zmniejszenie rzutu serca i wyraźną dysfunkcję narządów.\nLekarze powinni pamiętać, że prawie wszystkie objawy, w tym „klasyczna triada” - duszność, obrzęk kończyn dolnych i wilgotny świszczący oddech w płucach, a także objawy takie jak zmęczenie i kołatanie serca, można zaobserwować również w innych chorobach lub „znużeniu” ze względu na prowadzone leczenie, dlatego w trakcie diagnozy można nie zwracać na nie uwagi. Na podstawie samych badań klinicznych nie można przewidzieć skuteczności jakiejkolwiek terapii. Dlatego w każdym przypadku wstępna diagnoza CHF musi być potwierdzona obiektywnymi metodami, a przede wszystkim takimi, które pozwalają ocenić stan serca..\nOpcje przewlekłej niewydolności serca\nZgodnie z panującym mechanizmem naruszenia cyklu serca wyróżnia się kilka wariantów CHF:\nSkurczowa niewydolność serca (CHF) jest spowodowana upośledzoną kurczliwością lewej komory. Miarą kurczliwości jest frakcja wyrzutowa lewej komory. Wraz ze spadkiem frakcji wyrzutowej poniżej 50% (w tempie 50-70%) mówią o CCH.\nJeżeli frakcja wyrzutowa lewej komory przekracza 40%, lekarze mówią o stosunkowo zachowanej funkcji skurczowej lewej komory.\nRozkurczowa niewydolność serca (SDH) - gdy występują kliniczne objawy niewydolności serca, ale frakcja wyrzutowa lewej komory jest prawidłowa (50 do 70%). W Rosji odsetek pacjentów z SDS wynosi ponad 50%. Uważa się, że rozkurczowa niewydolność serca występuje wtedy, gdy zwiększa się opór na napełnianie komór, a ciśnienie w lewym przedsionku jest niezbędne do utrzymania prawidłowego rzutu serca. Ściśle mówiąc, tylko inwazyjne metody diagnostyczne, w tym cewnikowanie lewej komory serca, mogą wiarygodnie oddzielić patologię relaksacji i patologię biernych elastycznych właściwości jej.\nMówią o tym, jeśli pacjent ma znaczny zastój w krążeniu ogólnoustrojowym i nie ma oznak zastoju żylnego w płucach. W tym przypadku frakcja wyrzutowa lewej komory nie cierpi.\nDo usystematyzowania nasilenia objawów CHF najczęściej stosuje się klasyfikację New York Heart Association (NYHA). Istnieją 4 klasy funkcjonalne (FC) pacjentów:\nI FC Jest choroba serca, ale nie ogranicza to aktywności fizycznej człowieka. Umiarkowana aktywność fizyczna nie prowadzi do silnego zmęczenia, kołatania serca, duszności i dusznicy bolesnej;\nII FC Choroba serca prowadzi do łagodnego ograniczenia aktywności fizycznej. W spoczynku nie obserwuje się żadnych objawów. Normalna aktywność fizyczna powoduje zmęczenie, kołatanie serca, duszność lub dusznicę bolesną;\nFC III Choroba serca skutkuje znacznym ograniczeniem aktywności fizycznej. W spoczynku nie obserwuje się żadnych objawów. Aktywność mniejsza niż zwykle powoduje kołatanie serca, zmęczenie, duszność lub dusznicę bolesną;\nIV FC Choroba serca powoduje poważne ograniczenie jakiejkolwiek aktywności fizycznej. Klinika niewydolności serca i dusznicy bolesnej pojawia się w spoczynku. Objawy nasilają się przy każdej aktywności..\nŚmiertelność chorych na CHF III-IV FC sięga 30% w ciągu roku.\nPełna morfologia krwi (z określeniem poziomu hemoglobiny, liczby leukocytów i płytek krwi);\nElektrolity krwi (Na +, K +, Mg +);\nHormony natriuretyczne. Przy niskim stężeniu hormonów natriuretycznych u nieleczonych pacjentów wartość predykcyjna wyniku ujemnego jest bardzo wysoka, co pozwala wykluczyć niewydolność serca jako przyczynę istniejących objawów. Wysoki poziom hormonów natriuretycznych, który utrzymuje się pomimo odpowiedniego leczenia, wskazuje na złe rokowanie.\nEchokardiografia jest podstawową metodą potwierdzenia rozpoznania niewydolności serca i / lub dysfunkcji serca, a w przypadku podejrzenia HF należy natychmiast skierować na echokardiografię.\nJeśli podejrzewasz CHF, lekarze powinni skupić się na kardiomegalii i zastoju żylnym płuc. Kardiomegalia wskazuje na udział serca w patologicznym procesie. Obecność zastoju żylnego i jego dynamika można wykorzystać do scharakteryzowania ciężkości choroby i służyć jako obiektywne kryterium skuteczności terapii..\nObjawy CHF II klasy\nKiedy komory narządu serca są rozciągnięte i osłabione, serce nie jest w stanie w pełni skurczyć się i przepuścić krwi przez krwiobieg. W rezultacie gromadzi się w dużym kręgu hemodynamiki. Kiedy nagromadzona krew zderza się z naturalnym przepływem krwi, „przelewa się”, powracając do naczyń płucnych.\nJeśli podobna sytuacja wystąpi przy małym kręgu hemodynamiki, rozwija się obrzęk i duszność. Coraz mniej krwi wpływa do narządu serca, co powoduje szybsze bicie serca. Głównymi cechami charakterystycznymi CHF są duszność, kołatanie serca (tachykardia) i obrzęk..\nJeden z pierwszych i najczęstszych objawów CHF. W pierwszym stadium niewydolności serca ataki duszności są ledwo zauważalne, praktycznie nigdy się nie zdarzają, a oddychanie staje się częstsze tylko przy silnym wysiłku fizycznym. Z biegiem czasu rozwój patologii, duszność dociera do pacjenta nawet w stanie całkowitego odpoczynku.\nWielu pacjentów musi nawet spać w pozycji półsiedzącej - astma sercowa jest szczególnie widoczna w nocy, kiedy serce trudniej radzi sobie ze stresem. Pojawia się napadowy kaszel hakerski.\nWażny. Duszność jest specyficznym wskaźnikiem rozpoznania CHF według rodzaju. Duszność świadczy o funkcjonalnym potencjale pacjenta i służy jako podstawa do klasyfikacji choroby..\nDuszność występuje z powodu problemów z przepływem krwi przez układ naczyniowy narządów płucnych (w naczyniach rozwija się zastój żylny). Prowadzi to do rozwoju suchego, kaszlu i obrzęku płuc. W ciężkich sytuacjach zespół kaszlu i duszność łączą się w ciężki atak uduszenia, który wskazuje na przejście CHF do ostrej fazy.\nNa początkowych etapach rozwoju CHF przyspieszenie akcji serca rozwija się tylko przy silnym przeciążeniu. Wraz z rozwojem patologii tachykardia objawia się stale i wzrasta nawet przy niewielkich wysiłkach fizycznych.\nWażny. CHF charakteryzuje się „rytmem galopu”, czyli podczas słuchania tętna bicie serca jest wyraźne i szybkie.\nPodczas odpoczynku w nocy tętno wzrasta ze 120 uderzeń / minutę. To tętno uniemożliwia pacjentowi normalny sen i odpoczynek. W przypadku stopnia 2 CHF puls wraca do normy 10-12 minut po wysiłku fizycznym. Wraz z postępem choroby wydłużają się ramy czasowe.\nJednym z najjaśniejszych i najbardziej zauważalnych objawów CHF jest pojawienie się obrzęku obwodowego. Pojawienie się obrzęku może wskazywać na stopień rozwoju patologii:\nPoczątek choroby. Obrzęk rozwija się głównie na kończynach dolnych, w okolicy kostki. Opuchlizna zwiększa się wieczorem, a do rana całkowicie zanika.\nCHF od 2 stopni. Opuchlizna obejmuje dolną część nogi i uda, rozprzestrzeniając się na inne części ciała. U pacjentów obłożnie obrzęk koncentruje się w okolicy krzyżowej. Wieczorem występuje silna dynamika objawu, rano pozostaje manifestacja patologii.\nCHF z ostatnich etapów. Ciężkie obrzęki w okolicy lędźwiowej i ud. Możliwy rozwój wodobrzusza (obrzęk brzucha).\nWideo - niewydolność serca\nOprócz naruszeń tachykardii, obrzęków i duszności u pacjentów z CHF istnieje wiele innych objawów. Możliwość ich manifestacji zależy od stanu organizmu pacjenta. Mogą wystąpić następujące objawy:\nniebieski czubek nosa, warg i palców;\nbolesne bóle o tępym charakterze w okolicy prawego podżebrza;\nhydrothorax (opuchlizna klatki piersiowej: nagromadzenie płynu w jamach opłucnowych);\nproblemy skórne (przebarwienia, zmiany troficzne, wrzody, gojące się rany);\nnaruszenie wątroby (powiększenie narządu, jego zgrubienie, zażółcenie naskórka i tkanek śluzowych).\nInnym głównym objawem wczesnej fazy CHF jest wyraźne osłabienie mięśni i wysokie zmęczenie. Ten objaw rozwija się z powodu niewystarczającego dopływu krwi do mięśni..\nPodczas pierwszej wizyty u pacjenta lekarz przeprowadza wstępne badanie: słuchanie serca i pomiar pulsu. Ważnym czynnikiem w rozpoznaniu CHF jest wywiad z pacjentem na temat istniejących chorób, trwających terapii i przyjmowania leków.\nU osób starszych wiele stanów i chorób może naśladować CHF z podobnymi objawami:\nduszność - częste występowanie w niewydolności serca, często towarzyszy patologii płuc, przechodząc ze skurczem oskrzeli;\nobrzęk nóg prowokuje przyjęcie amlodypiny (lek obniżający ciśnienie krwi), obrzęk znika po odstawieniu leku;\nobjawy niewyrównanej marskości wątroby są podobne do objawów CHF: zażółcenie skóry, obrzęk, nieprawidłowe funkcjonowanie narządu.\nPrawdopodobieństwo rozpoznania CHF wzrasta, jeśli ludzie mają reumatyzm, dusznicę bolesną, regularny wzrost ciśnienia krwi, wady serca i zawał mięśnia sercowego w wywiadzie.\nAby ustalić dokładny werdykt, pacjentom przypisuje się szereg badań pomocniczych:\nanaliza biochemiczna surowicy krwi;\nbadanie moczu i oznaczanie diurezy dziennie.\nPodczas diagnozowania CHF szczególnie ważne jest zbadanie pracy mięśnia sercowego. Kardiolog wystawia skierowanie na następujące badania instrumentalne:\nEKG (elektrokardiografia). Metody analizy i rejestracji graficznej pól elektrycznych powstających podczas czynności serca. W miarę możliwości kardiolog przeprowadza również rozszerzone badanie metodą EKG:\nMonitorowanie holterowskie, w którym pacjent w ciągu dnia nosi przyklejony do ciała kardiorejestrator, praca mięśnia sercowego odbywa się w sposób ciągły;\nfonokardiografia w celu dokładniejszego określenia szmerów i dźwięków serca.\nEchoCG (USG serca). Skuteczna metoda diagnozowania czynności serca, która nie ma przeciwwskazań. Ta metoda ma bardzo dokładną zawartość informacyjną i jest uważana za wiodącą metodę diagnozowania patologii serca..\nZabieg jest bezbolesny i trwa tylko 10-15 minut. Badanie pacjenta przeprowadza się w pozycji leżącej na plecach przy użyciu sprzętu ultradźwiękowego o wysokiej częstotliwości.\nCT (tomografia komputerowa). Bezpieczna metoda badania mięśnia sercowego jest szczególnie ważna we wczesnych stadiach CHF. CT serca wykrywa patologie we wczesnych stadiach rozwoju. Pacjent przechodzi badanie okolicy serca przez 20-25 minut. Rezultatem jest trójwymiarowy obraz narządu serca w różnych płaszczyznach i przekrojach.\nPonadto kardiolodzy mogą wykonywać tomografię komputerową z użyciem kontrastu - angiografię wieńcową.\nMRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego). Jedna z najdokładniejszych metod określania jakości mięśnia sercowego i analizy stanu tkanek mięśnia sercowego. W wyniku badania lekarz otrzymuje wiarygodne wyniki dotyczące objętości serca, wielkości ścian narządu i innych wartości..\nWażny. MRI jest najdroższą metodą badania. Diagnozę taką stosuje się, jeśli przeprowadzone badania nie dały dokładnego obrazu lub pacjent ma przeciwwskazania do innych metod badawczych..\nStopień CHF na wczesnych etapach pomaga określić i przeprowadzić testy warunków skrajnych. Najprościej jest dla osób starszych - zachęca się je do chodzenia szybkim tempem przez 5-6 minut. Następnie kardiolog mierzy puls, ciśnienie krwi i inne parametry czynności serca.\nŚrodki terapeutyczne dla CHF mają na celu usunięcie nadmiaru płynu z organizmu, normalizację pracy mięśnia sercowego i stabilizację ciśnienia krwi. Leki podaje się jednocześnie z dietą ograniczającą spożycie płynów i soli oraz umiarkowaną aktywność fizyczną.\nW leczeniu CHF przepisywane są następujące leki:\nInhibitory ACE. Grupa leków tych leków znacznie zmniejsza ryzyko nieoczekiwanej śmierci z powodu zatrzymania oddechu, spowalnia objawy CSH i łagodzi nieprzyjemne objawy. Efekt terapeutyczny pojawia się po 2-3 dniach.\nInhibitory ACE obejmują: Benazepril, Kaptopril, Zofenopril, Cilazapril, Enalapril, Lisinopril, Perindopril, Quinapril, Ramipril, Spirapril, Trandolapril i Fosinopril.\nGlikozydy nasercowe. Leki z tej grupy mają na celu poprawę pracy mięśnia sercowego, stabilizację hemodynamiki i zmniejszenie obciążenia mięśnia sercowego. Glikozydy spowalniają puls i przywracają czynność nerek, ze średnim działaniem moczopędnym.\nDo tej grupy leków należą: Digoxin, Novodigal, Lanatozide, Dilakor, Korglikon, Cordigit, Tsedigalan, Strofantin, Digitoxin.\nLeki przeciwarytmiczne. Leki z tej kategorii obniżają puls i ciśnienie krwi, zapobiegając występowaniu arytmii. Znacząco zmniejszają również prawdopodobieństwo wystąpienia (nagłej) śmierci sercowej u osób z CHF..\nLeki przeciwarytmiczne obejmują amiodaron, chinidynę, lidokainę, dizopiramid, meksyletynę, flekainid, etacyzynę, esmolol, iwabradynę, adenozynę, pananginę, atenolol, prokainamid.\nDiuretyki Leki zmniejszające obciążenie mięśnia sercowego i łagodzące obrzęki. Są to Triamteren, Lasix, Diuver, Veroshpiron i Diakarb.\nAntykoagulanty. Środki przeciwzakrzepowe, które rozrzedzają krew. Do tej grupy leków zaliczamy: warfarynę, heparynę, nadroparynę, rewiparynę, tinzaparynę, parnaparynę, enoksaparynę, akenokumarol, deltaparynę, neodikumarynę.\nW przypadku CHF stopnia 2, oprócz leczenia farmakologicznego, pacjentowi poddaje się terapię uzdrowiskową, regularne spacery i terapię witaminową. Sukces w leczeniu CHF w dużej mierze zależy od udziału w procesie samego pacjenta, jego stosunku do własnego zdrowia oraz ścisłej realizacji wszystkich zaleceń lekarza.\nNiewydolność serca to dezorganizacja budowy i dysfunkcja serca, której skutkiem jest niezadowalające zaopatrzenie tkanek organizmu w O2 przy zachowaniu wypełnienia komór serca. Jednocześnie dla zadowalającego natlenienia tkanek konieczne jest zwiększenie ciśnienia w jamach narządu..\nJakie choroby występuje AHF??\nNiewydolność serca może być ostra lub przewlekła. Ostra niedostępność serca jest naruszeniem zdolności mięśnia sercowego do kurczenia się, spadkiem wskaźników objętości serca, co wyraża się w rażących zjawiskach patologicznych, w tym wstrząsie kardiogennym, pojawieniu się płynu w jamie płucnej, zespole DIC.\nOstra postać obejmuje takie objawy, jak duszność o charakterze sercowym z powodu błyskawicznego początku stagnacji w płucach aż do rozwoju wstrząsu sercowego (gwałtowny spadek ciśnienia krwi, skąpomocz itp.), Głównie spowodowany ostrym uszkodzeniem włókien mięśniowych serca (w większości przypadków jest to ostry zespół wieńcowy).\nMoże również wystąpić z powodu nadmiernego podawania płynów pozajelitowych.\nPrzede wszystkim jest to ostry zawał mięśnia sercowego. Mogą również powodować ostre infekcyjno-zapalne i zwyrodnieniowe choroby serca. Może wystąpić w związku z powikłanym przełomem nadciśnieniowym, zatorowością płucną, przewlekłą astmą, rozedmą płuc. Lub z powodu przeciążenia objętościowego (wzrost ciężaru właściwego bcc). Innym ważnym powodem są zmiany hemokinetyczne wewnątrz mięśnia sercowego, pęknięcie przegrody międzykomorowej lub początek niewydolności aorty, dwupłatkowej lub trójdzielnej (zawał międzyprzegrodowy, pęknięcie lub odwarstwienie mięśni sutkowych, perforacja guzków zastawki w infekcyjnym zapaleniu wsierdzia, uraz). Wraz ze wzrostem stresu (stres sportowy lub psychiczny, zwiększony przepływ krwi podczas testu ortostatycznego). Zastąpienie mięśnia sercowego u pacjentów z przetrwałą zastoinową niewydolnością serca.\nWśród populacji częściej rozpoznaje się przewlekłą niewydolność serca. Ta forma charakteryzuje się występowaniem zaostrzeń. W okresie zaostrzenia nasilenie wszystkich objawów wzrasta.\nPonadto w literaturze krajowej występuje również skurczowy i rozkurczowy wariant postaci choroby..\nPatologicznym związkiem niewydolności serca jest kurczliwa niewydolność serca (dla wariantu skurczowego).\nKlasyfikacja kliniczna HF\n1 Pierwszy stopień (początek choroby). Niewydolność serca I stopnia charakteryzuje się obecnością utrzymującego się uczucia duszności, przerw w pracy serca tylko przy niewielkiej aktywności fizycznej. Wcześniej takie objawy, jak jest poprawne, pacjenci nie zauważają.\n2 Drugi stopień charakteryzuje się ciężkimi zaburzeniami krążenia (zastój w przepływie krwi płucnej) przy niskim obciążeniu, epizodami spoczynku. CH 2 dzieli się na dwa okresy: A i B. Ponieważ „A” charakteryzuje się niewydolnością oddechową i przerwami w sercu z umiarkowanym wysiłkiem fizycznym, co objawia się suchym kaszlem, prawdopodobnie z krwią, objawami zastoju płynów w płucach, kołataniem serca itp. W krążeniu ogólnoustrojowym następuje początkowa stagnacja. Na tym etapie zdolność do pracy jest już znacznie zmniejszona i powoduje niepełnosprawność. Na etapie B pacjent ma już trudności z oddychaniem w całkowitym spoczynku. Czynność serca jest znacznie upośledzona, pojawia się sinica. Znaczne przekrwienie płuc. Niemal bez przerwy towarzyszy pacjentowi suchy kaszel. Obrzęk jest znaczny i gęsty aż do anasarca. Pacjenci stają się całkowicie niepełnosprawni. W przypadku takich chorób serca zalecana jest niepełnosprawność..\n3 Trzeci stopień to ostatni etap choroby. Występują nieodwracalne zmiany w narządach i tkankach, poważne zmiany metabolizmu, kacheksja. Na tym etapie do powyższych objawów dołączają silny ból w okolicy serca, nieodwracalne zmiany o charakterze sklerotycznym. Rozwój marskości wątroby, stwardnienie płucne jest możliwe. Na tym etapie leczenie nie jest skuteczne. Przy takich chorobach serca jednoznacznie dają niepełnosprawność.\nW praktyce klinicznej niewydolność serca obejmuje następujące objawy:\nObrzęk, głównie kończyn dolnych (często wokół kostek) i okolicy okołoczodołowej.\nZmęczenie, osłabienie. W zaawansowanych przypadkach ciężko jest nawet wykonywać lekką pracę fizyczną (sprzątanie domu, mycie naczyń, spacery itp.).\nNocne ataki astmy serca.\nNocny kaszel kaszel.\nŚwiszczący oddech (gwizd).\nPrzyrost lub utrata masy ciała (w skomplikowanych przypadkach).\nUczucie „pełności” w żołądku.\nZaburzenia nerwowe, w tym: depresja, apatia, wahania nastroju i labilność.\nUczucie bicia serca.\nWymuszona pozycja w łóżku pacjenta.\nRozpoznanie niewydolności serca to złożony problem w praktyce lekarskiej. Zwłaszcza na wczesnych etapach. Ponieważ objawy i oznaki nie są całkowicie specyficzne. Mogą objawiać się w każdym stanie zatrzymania płynów w organizmie..\nNajbardziej wiarygodne objawy choroby obejmują:\nWidoczny obrzęk z pulsującymi żyłami na szyi.\nPodczas „słuchania” (osłuchiwania) lekarz może stwierdzić obecność delikatnego świszczącego oddechu i trzeszczenia, co wskazuje na obecność „wody” w płucach. Możliwe jest również wykrycie tzw. „Rytmu galopu” i szmerów skurczowych powyżej strefy projekcji serca.\nKiedy „stukanie” (perkusja) ujawnia przesunięcie wielkości serca na bok, które jest spowodowane długim procesem patologicznym w mięśniu sercowym.\nLekarz może zwrócić uwagę na obecność wielu obrzęków na obwodzie (obrzęki w okolicy lędźwiowej, nóg, narządów płciowych).\nCzęsto w tej grupie pacjentów stwierdza się wzrost częstości skurczów mięśnia sercowego..\nPodczas sondowania pulsu określa się naruszenie jego rytmu i kompletności.\nOddychanie u pacjentów jest częste i płytkie.\nWodobrzusze, a nawet anasarca (całkowity obrzęk ciała, w tym narządy i ubytki).\nAby uzyskać bardziej szczegółową diagnozę patologii, stosuje się jasny algorytm badawczy:\nBadanie echokardiograficzne pomaga ocenić wielkość mięśnia sercowego, zmiany w jamach, stan zastawek narządowych oraz parametry czynnościowe komór.\nElektrokardiografia pozwala określić rytm, jakość systemu.\nBiochemiczne badanie krwi. Obowiązkowe oznaczenie składu elektrolitów (Na, K, Ca), stosunku poziomów mocznika we krwi i moczu pacjenta, ferrytyny, transferyny, żelaza i funkcji wiązania żelaza. Ważne jest, aby określić jakość wątroby i nerek, w tym celu określamy poziom bilirubiny i obliczamy GFR na podstawie poziomu kreatyniny.\nKonieczna jest również ocena funkcji tarczycy. Aby to zrobić, określamy poziom hormonów tarczycy we krwi. Jest to szczególnie ważne przy przepisywaniu pacjentowi leków moczopędnych, leków przeciwzakrzepowych..\nOgólne kliniczne badanie krwi. Aby wykluczyć anemię i stan zapalny.\nJedną z niezbędnych technik diagnostycznych jest oznaczenie poziomu hormonu natriuretycznego we krwi..\nRentgen klatki piersiowej może dostarczyć odpowiedzi na wiele ważnych pytań, które mogą pomóc w wykluczeniu zastoinowej choroby płuc. Skuteczność leczenia można ocenić również na podstawie poprawy obrazu rentgenowskiego.\nW trudnych przypadkach stosuje się dodatkowe techniki:\nObrazowanie metodą rezonansu magnetycznego pozwala na ocenę struktury i funkcji. Istnieje wiele przeciwwskazań do wykonania MRI, które zawsze należy brać pod uwagę. Ta metoda jest najdokładniejsza do oceny objętości, masy i kurczliwości komór serca. MRI jest również alternatywą, gdy jakość echokardiogramu jest słaba. Jego wartość polega również na tym, że służy do diagnozowania naciekających lub zakaźnych chorób serca.\nEmisja CT pojedynczego fotonu pomaga ocenić żywotność mięśnia sercowego.\nKoronarografia. Może służyć do określenia, czy pacjent ma chorobę wieńcową. Używany tylko w przypadku poważnych wskazań.\nEchokardiografia przezprzełykowa jest zalecana, gdy nie można przeprowadzić standardowego EKG (przyczyną może być otyłość, choroby tkanki płucnej, pacjenci poddawani wentylacji mechanicznej)\nPozytonowa tomografia emisyjna ujawnia niedokrwienie narządu\nDo nieinwazyjnej diagnostyki stosuje się tomografię komputerową.\nPodczas przeszczepiania narządu lub jego części można zastosować cewnikowanie skrawków mięśnia sercowego.\nBiopsja tkanki serca\nHolter jest wskazany w przypadku patologii prawdopodobnie związanych z problemami z rytmem i układem przewodzenia. Podczas prowadzenia monitorowany jest rytm, poprawność i częstotliwość komór.\nIstnieją również specjalne testy wykorzystujące aktywność fizyczną..\nLeczenie AHF to złożony algorytm działania. Przede wszystkim upewniamy się, że nie ma silnych zaburzeń rytmu. Jeśli pacjent ma ostry zespół wieńcowy, to nagłe przywrócenie krążenia w naczyniach wieńcowych da nam efekt podczas leczenia. Można to osiągnąć za pomocą specjalistycznej trombolizy ogólnoustrojowej. Jego realizacja jest możliwa już na przedszpitalnym etapie udzielania pomocy pacjentowi.\nWażne jest, aby zapewnić pacjentowi dostęp do wzbogaconego i nawilżonego O2. Wprowadzamy go przez cewnik nosowy. Szybkość wtrysku nie więcej niż 8 mililitrów na minutę.\nPonadto algorytm dobierany jest zgodnie z lokalizacją problemu. W leczeniu ostrej niewydolności wariantu prawej komory korygowane są stany patologiczne, które do tego doprowadziły. W większości przypadków jest to PE, astma stanowa itp. Sam stan nie wymaga leczenia. Tylko powód, który spowodował ten stan, został usunięty.\nZ połączoną AHF (czyli z uszkodzeniem zarówno prawej, jak i lewej komory) działa zgodnie z powyższym algorytmem.\nJeśli dodatkowo zdiagnozowano u pacjenta wstrząs o charakterze kardiogennym, wówczas leczenie lekami inotropowymi jest koniecznie uzupełnione.\nBardziej złożonym zagadnieniem jest postępowanie w ostrej niewydolności lewej komory.\nPrzede wszystkim pacjentowi przepisuje się leki zawierające nitro. W praktyce jest to nitrogliceryna pod językiem w dawce pół miligrama. Pacjentowi należy zapewnić podwyższoną pozycję wezgłowia. Ale jeśli w płucach jest płyn, musisz opuścić nogi. Techniki te są bardzo skuteczne w przypadku niskiego ciśnienia krwi..\n„Złotym standardem” w ostrej niewydolności serca jest diuretyk, taki jak furosemid. W związku z rozszerzeniem żył kilka minut po wstrzyknięciu leku następuje rozładowanie układu sercowo-naczyniowego, które jest wzmacniane przez wymuszone działanie moczopędne leku. Stosuje się pozajelitowo, w rozcieńczeniu, w dawce około dwudziestu miligramów. W przypadku przekrwienia klatki piersiowej dawkę zwiększa się do 3 gramów.\nJeśli pacjent ma ciężki wymuszony oddech, wyraźne pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, przepisuje się narkotyczne środki znieczulające, w tym morfinę (odciąża serce, zmniejsza kurczliwość mięśni oddechowych, hamuje ośrodek oddechowy, a także zmniejsza pobudzenie psychiczne. Stosuje się w dawkach około pięciu miligram (wstępnie rozpuszczony w roztworze izotonicznym). Ale ten lek ma wiele przeciwwskazań: naruszenie rytmu oddychania, już istniejąca depresja ośrodka oddechowego, niedrożność dróg oddechowych, serce "byka", obrzęk mózgu, zatrucie.\nZastój w krążeniu płucnym przy normalnym ciśnieniu krwi zostaje zatrzymany przez ponowne wprowadzenie leków azotanowych. W takim przypadku wskaźniki ciśnienia krwi są koniecznie monitorowane. W przypadku tego stopnia niewydolności serca konieczne jest również podawanie leków przeciwzakrzepowych..\nWarto zauważyć, że wraz z nasilającymi się objawami obrzęku płuc, wyznaczenie terapii glikokortykosteroidami.\nNależy pamiętać, że jednym z najcenniejszych działań w leczeniu tego schorzenia jest odpowiednie uśmierzenie bólu..\nPodczas leczenia CHF szukają:\nZapobieganie rozwojowi objawowej przewlekłej niewydolności serca.\nSpowolnienie postępu choroby poprzez ochronę serca i innych narządów (GM, nerki, układ naczyniowy).\nZmniejszenie częstotliwości przyjmowania pacjentów do szpitala.\nPoprawa danych prognostycznych.\nJeśli występują objawy choroby, są one eliminowane różnymi metodami. Metody ułatwiające to:\nWłaściwie dawkowana aktywność fizyczna.\nKorzystne środowisko emocjonalne dla rehabilitacji psychologicznej.\nZabiegi operacyjne według ścisłych wskazań.\nObecny pogląd na profilaktykę niewydolności serca implikuje zmniejszenie wpływu na życie pacjenta kombinacji czynników, takich jak:\nNaruszenie spektrum lipidów krwi.\nWarto pamiętać, że serce jest rodzajem „silnika” życia, którego zatrzymanie jest śmiertelne dla organizmu. Łatwiej jest zapobiec jego „awarii” niż później ponownie uruchomić.\nAHF może być pierwszą manifestacją choroby, tj. nowy stan kliniczny lub pogorszenie stanu u pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca. Często stan ten występuje z niedokrwieniem mięśnia sercowego, zaburzeniami rytmu, uszkodzeniami aparatu zastawkowego, zaburzeniem równowagi neuroendokrynnej, prowadzącym do gwałtownego wzrostu całkowitego oporu obwodowego.\nW kardiologii istnieje 6 najczęstszych przyczyn AHF.\nPomimo ponad dwóch stuleci badań nad przewlekłą niewydolnością serca, nie ma jednej definicji CHF.\nPrzez cały XX wiek. zmieniono teorie patofizjologiczne uzasadniające pojawienie się i rozwój przewlekłej niewydolności serca. W latach pięćdziesiątych XX wieku przeważyła teoria „słabego mięśnia sercowego” - teoria mechaniczna, która kierowała wysiłkami terapeutów w celu zwiększenia czynności kurczliwej serca za pomocą głównego leku tamtych czasów - glikozydu nasercowego..\nNastępnie teorię tę zastąpiono teorią sercowo-naczyniową, która wyjaśniała pojawienie się obrzęku zaangażowaniem nerek w proces, do leczenia dodano diuretyki..\nTeoria sercowo-naczyniowa została zastąpiona modelem sercowo-naczyniowym rozwoju przewlekłej niewydolności serca, w którym oprócz obniżonej czynności kurczliwej serca, zajęcia nerek, istotne miejsce zajmuje zmiana napięcia naczyń obwodowych (obciążenie następcze), który do schematów leczenia dołączał leki rozszerzające naczynia obwodowe.\nWspółczesna teoria rozwoju przewlekłej niewydolności serca - neurohumoralnej - sugeruje główną rolę zwiększonej aktywności neurohormonów: reniny, angiotensyny II, aldosteronu, endoteliny, norepinefryny. Korekta zwiększonej aktywności tych hormonów inhibitorami ACE, ARA, β-blokerami, spironolaktonami dała najlepsze efekty w redukcji śmiertelności z powodu przewlekłej niewydolności serca.\nZałożenie, że przewlekła niewydolność serca jest niezależną formą nozologiczną - stanowisko niespójne.\nBezspornie uzgodnione stanowiska obejmują:\nobowiązkowe objawy charakterystyczne dla CHF;\nPrzyczyną wyjaśniającą rozwój tych objawów, niewystarczającą perfuzję tkanek w spoczynku lub podczas wysiłku fizycznego, jest uszkodzenie mięśnia sercowego i zaburzenie równowagi układu zwężającego naczynia krwionośne i układu neurohumoralnego rozszerzającego naczynia.\nCzęstotliwość. Przewlekła niewydolność serca dotyka 2% populacji.\nWedług klasyfikacji New York Heart Association istnieją cztery klasy funkcjonalne.\nFC I charakteryzuje się dobrą tolerancją wysiłku. Klinicznym objawem przewlekłej niewydolności serca może być patologia serca, której towarzyszy przerost mięśnia sercowego lub poszerzenie serca.\nFC II obejmuje pacjentów z chorobami serca, co powoduje niewielkie ograniczenie aktywności fizycznej.\nFC III - chorobie serca towarzyszy znaczne ograniczenie aktywności fizycznej.\nFC IV rozpoznaje się w patologii serca, która powoduje objawy przewlekłej niewydolności serca w spoczynku i ich znaczny wzrost podczas wysiłku. Pacjenci nie są w stanie wykonywać żadnej aktywności fizycznej bez dyskomfortu.\nZgodnie z klasyfikacją N.D. Strazhesko i V.Kh. Wasilenko rozróżnia trzy etapy przewlekłej niewydolności serca.\nEtap I (początkowy) - utajona przewlekła niewydolność serca. Dominują subiektywne odczucia (duszność i kołatanie serca), które pojawiają się przy zwiększonym wysiłku fizycznym (szybkie chodzenie, wchodzenie po schodach); może wystąpić umiarkowany obrzęk (obrzęk) dolnej jednej trzeciej nogi i stóp, który pojawia się pod koniec dnia i ustępuje rano.\nEtap II - ciężka długotrwała przewlekła niewydolność serca. Na tym etapie wyróżnia się 2 okresy.\nW okresie IIA (początkowym) przewlekłą niewydolność serca dzieli się na dwa typy:\nnaruszenie hemodynamiki, głównie w typie lewej komory - występują kołatanie serca i duszność przy umiarkowanym wysiłku fizycznym, ataki astmy (astma sercowa), w tym w nocy, objawy przerostu lewej komory (wyjątkiem jest zwężenie mitralne); u pacjentów zwykle rozpoznaje się zespół uszkodzenia mięśnia sercowego, choroby serca lub nadciśnienia;\nnaruszenie hemodynamiki, głównie typu prawokomorowego - kołatanie serca i duszność przy umiarkowanym wysiłku fizycznym, obrzęk żył szyjnych, przerost i rozszerzenie prawej komory, powiększenie wątroby i obrzęk kończyn dolnych; z reguły pacjenci wykazują objawy przewlekłego obturacyjnego zapalenia oskrzeli powikłanego rozedmą płuc i pneumosklerozą.\nOkres IIB (końcowy), występuje pozycja wymuszona (ortopnea), ciężka akrocyjanoza, rozległy obrzęk tkanki podskórnej (anasarca), obrzęk jam (wodobrzusze, wysięk opłucnowy, hydropericardium), obrzęk żył szyjnych, utrzymujący się tachykardia, oznaki powiększenia komory lewej i prawej komory „Serce bydlęce”), przekrwienie płuc (kaszel, tępe rzężenia), powiększenie wątroby, zmniejszona ilość oddawanego moczu.\nStadium III (dystroficzne) objawia się głębokimi zaburzeniami metabolicznymi i nieodwracalnymi zmianami morfologicznymi w narządach i tkankach. Typowe objawy to kacheksja, zmiany troficzne w skórze i błonach śluzowych (owrzodzenie, wypadanie włosów i zębów), pneumoskleroza z upośledzoną funkcją oddechową, uporczywy skąpomocz, zwłóknienie lub marskość wątroby z upośledzoną czynnością wątroby i opornym wodobrzuszem, obniżone onkotyczne ciśnienie krwi (hipoalbuminemia).\nGłównymi przyczynami HF są:\nRozwój przewlekłej niewydolności serca prowadzi do: choroby niedokrwiennej serca, nadciśnienia, nabytych wad serca, kardiomiopatii i zapalenia mięśnia sercowego, przewlekłego zatrucia alkoholem, wrodzonych wad serca, infekcyjnego zapalenia wsierdzia, chorób tarczycy.\n1. Uszkodzenie samego mięśnia sercowego (niewydolność skurczowa).\nZapalenie mięśnia sercowego, toksyczno-alergiczne zmiany mięśnia sercowego.\nUszkodzenie mięśnia sercowego z powodu upośledzonego ukrwienia (IHD).\nUszkodzenie mięśnia sercowego w rozlanych chorobach tkanki łącznej.\nDystrofia mięśnia sercowego różnego pochodzenia (awitaminoza, choroby endokrynologiczne).\n2. Hemodynamiczne przeciążenie mięśnia sercowego.\nPrzeciążenie ciśnieniowe (skurczowe): nadciśnienie tętnicze. Nadciśnienie płucne. Zwężenia ujścia aorty i tętnicy płucnej, otwarcie zastawki trójdzielnej.\nPrzeciążenie objętościowe (rozkurczowe): Niewydolność zastawek mitralnej i aortalnej. Boczniki tętniczo-żylne. Połączone przeciążenie (objętość i ciśnienie), na przykład ze złożonymi wadami serca.\n3. Naruszenie rozkurczowego napełniania komór (głównie niewydolność rozkurczowa).\nDuży wysięk w worku osierdziowym.\n4. Stany z wysokim rzutem serca (zwiększona potrzeba przepływu krwi).\nMechanizm rozwoju zespołu przewlekłej niewydolności serca\nPolega na przemianach biochemicznych prowadzących do zakłócenia przemiany energii chemicznej w pracę mechaniczną. Zmiany te prowadzą do zmniejszenia siły i szybkości skurczów mięśnia sercowego. W celu utrzymania ukrwienia na odpowiednim poziomie połączone są mechanizmy kompensacyjne.\nAktywacja układu współczulno-nadnerczowego (SAS). W wyniku aktywacji SAS wzrasta uwalnianie katecholamin (adrenaliny i norepinefryny), co prowadzi do tachykardii i skurczu naczyń (skurcz naczyń). Zwężenie naczyń poprawia ukrwienie tkanek i jest na tym etapie mechanizmem kompensacyjnym.\nAktywacja RAAS (układu renina-angiotensyna-aldosteron). Niedokrwienie nerek w wyniku zmniejszenia ukrwienia pobudza produkcję reniny, która z kolei aktywuje powstawanie angiotensynogenu i jego przemianę najpierw w angiotensynę I, a następnie w angiotensynę II. Angiotensyna II, będąc silnym środkiem zwężającym naczynia krwionośne, zaostrza już istniejący skurcz mikrokrążenia i zwiększa opór obwodowy. Zwiększa się produkcja aldosteronu, którego produkcję stymuluje angiotensyna II. Nadmierne wydzielanie aldosteronu sprzyja zatrzymywaniu sodu i wody, co doprowadzi do wzrostu BCC i zwiększenia przepływu krwi do serca (zwiększone obciążenie wstępne). Retencja sodu i wody przyczyni się do rozwoju obrzęku.\nZwiększa się produkcja hormonu antydiuretycznego (ADH). Doprowadzi to do wzrostu BCC (ze względu na zwiększone wchłanianie zwrotne wody w nerkach) i przyczyni się do dalszego zwężenia naczyń.\nWzrost BCC i poziom żylnego powrotu krwi do serca doprowadzą do przerostu mięśnia sercowego (z powodu zwiększonej pracy serca). Na początku jest to pozytywny moment, ponieważ przerośnięty mięsień może wykonać dużo pracy. Ale później w przerośniętym mięśniu rozwijają się procesy dystroficzne i sklerotyczne z powodu niedożywienia mięśnia sercowego (mięsień wzrósł, ale układ krążenia pozostaje taki sam), a jego kurczliwość spada. Występuje nadmierne rozciągnięcie włókien mięśnia sercowego - „przebudowa mięśnia sercowego”. Zmiany w mięśniu sercowym powodują, że skurcze serca są mniej doskonałe, a część krwi po skurczu pozostaje w komorach serca, powstaje dylatacja.\nProdukcja czynników rozszerzających naczynia jest upośledzona. Najpierw następuje ich aktywacja, która jest mechanizmem kompensacyjnym, a następnie staje się niewystarczająca i ponownie zaczynają dominować mechanizmy zwężające naczynia..\nZakłócone jest wydzielanie hormonu natriuretycznego, co ogranicza retencję sodu i wody, zmniejsza aktywność RAAS. Jednak wkrótce jego wydzielanie się wyczerpuje, a pozytywny efekt ostatecznie się kończy..\nW powstawaniu dysfunkcji serca i zespołu HF aktywacja cząsteczek cytokininy ma obecnie pewne znaczenie..\nObjawy i oznaki zespołu przewlekłej niewydolności serca\nKlinicznymi objawami przewlekłej niewydolności serca są duszność, osłabienie, kołatanie serca, zmęczenie, a następnie akrocyjanoza itp..\nKomplikacje. Naruszenie rytmu serca (najczęściej trzepotanie przedsionków), obrzęk płuc, zastoinowe zapalenie płuc, choroba zakrzepowo-zatorowa krążenia dużego i płucnego, zastoinowa marskość wątroby, nagła śmierć.\nDiagnostyka. Na podstawie obrazu klinicznego z uwzględnieniem napadowej duszności nocnej, obrzęku żył szyjnych, świszczącego oddechu, kardiomegalii, rytmu galopu, obrzęku kostek, duszności wysiłkowej, powiększenia wątroby.\nKryteria Framingham dla rozpoznania niewydolności serca są podzielone na główne i drugorzędne cechy..\nzwiększona pulsacja żył szyjnych, rozszerzone żyły szyjne;\ntrzeszczenie na polach płucnych;\nkardiomegalia na prześwietleniu klatki piersiowej;\nrytm galopu (III dźwięk serca);\nobrzęk obu kostek;\nduszność podczas normalnego wysiłku;\ntachykardia (tętno powyżej 120 uderzeń / min);\nspadek pojemności życiowej o 1/3.\nAby rozpoznać niewydolność serca, należy zidentyfikować dwa główne i dwa pomniejsze objawy. Małe kryteria są akceptowane do rozważenia tylko wtedy, gdy nie są związane z innymi stanami klinicznymi..\nPrzewlekła niewydolność serca jest tradycyjnie podzielona na lewą komorę, prawą komorę i dwukomorę. Podział ten jest bardzo warunkowy, ponieważ w większości przypadków funkcja lewej i prawej części serca jest jednocześnie zaburzona i tylko na początku jest to głównie lewa lub prawa komora.\nPrzewlekła niewydolność serca lewej komory\nJest to zespół objawów związanych z przewlekłym zastojem krwi w krążeniu płucnym na skutek osłabienia funkcji skurczowej lewej komory.\nDolegliwości: kołatanie serca, duszność, kaszel, krwioplucie, ataki astmy (częściej w nocy).\nBadanie: akrocyjanoza (może być bladość ze zmianami aorty lub rumieniec sinicy ze zwężeniem zastawki mitralnej), pozycja ortopnea.\nSerce - tachykardia i osłuchowe objawy choroby podstawowej.\nPłuca - ciężki oddech, delikatne bulgoczące (stojące) rzężenia w dolnych obszarach, rozproszone suche rzęsy.\nPerkusja: rozszerzenie lewej granicy serca (ze zwężeniem zastawki dwudzielnej - w górę iw prawo).\nJest to zespół objawów związanych z przewlekłym wstecznym zastojem krwi w żyłach wielkiego kręgu na skutek osłabienia prawej komory. Rozwój niewydolności prawej komory następuje przy wysokim ciśnieniu w tętnicy płucnej, dlatego opór naczyniowy płucny przewyższa kurczliwość prawej komory.\nDolegliwości: ból, uczucie ciężkości, obrzęk. Duszność, zmniejszona ilość moczu.\nBadanie: akrocyjanoza (może być rozlana sinica), obrzęk żył szyjnych, pulsacja w nadbrzuszu, obrzęk nóg, wodobrzusze.\nBadanie dotykowe: powiększona wątroba, częsty, mały puls.\nUderzenie: powiększenie granic serca po prawej stronie, zwiększenie wielkości wątroby według Kurlova, znalezienie wolnego płynu w jamie brzusznej.\nOsłuchiwanie: tachykardia, akcent II tonu nad tętnicą płucną, osłuchowe objawy charakterystyczne dla choroby podstawowej.\nPrzewlekła dwukomorowa niewydolność serca\nJest to całkowita niewydolność serca z zastojem żylnym w płucach i dużych układach krążenia z powodu zmniejszenia kurczliwości obu komór..\nRozwój przewlekłej niewydolności dwukomorowej jest spowodowany rozproszonym procesem patologicznym, który dotyczy obu części serca lub przejściem niewydolności lewej lub prawej komory do dwukomorowej w wyniku postępu procesu patologicznego.\nW skład diagnostycznego zestawu badań laboratoryjnych wchodzą: hematologiczne i biochemiczne badania krwi, w tym peptyd natriuretyczny, białko i frakcje białkowe krwi, elektrolity krwi, transaminazy, cholesterol, kreatynina, glukoza. Jeśli to konieczne, możesz określić białko C-reaktywne, hormon tyretropowy, mocznik. Ogólna analiza moczu.\nWykonuje się elektrokardiografię, fonokardiografię, echokardiografię, Rg-grafię serca i płuc.\nHolter EKG, badanie dopplerowskie, scyntygrafia radioizotopowa, angiografia wieńcowa, tomografia komputerowa, biopsja mięśnia sercowego.\nEtapy wyszukiwania diagnostycznego\nNa pierwszym etapie konieczne jest ustalenie obecności oznak niewydolności serca. Konieczne jest ustalenie kolejności pojawiania się jej najbardziej typowych objawów: duszności, ataków astmy, obrzęków kostek, powiększenie wątroby i przyjęcie rodzaju niewydolności serca.\nDrugim etapem procesu diagnostycznego może być uwzględnienie danych anamnestycznych i badania przedmiotowego, które pozwolą na postawienie wstępnej diagnozy.\nOprócz rozpoznania objawów niewydolności serca i ustalenia przyczyny jej wystąpienia, niezbędna jest również ocena stopnia i nasilenia istniejących objawów, co pozwoli na ocenę stopnia zaawansowania przewlekłej niewydolności serca.


Dlaczego warto grać w szachy? - Rezydencja Senioralna "Słowik"\nSzachy ostatnimi czasy przeżywają swój renesans. Dzięki uniwersalności tej gry, partię mogą rozgrywać jednocześnie dwie o osoby w różnym wieku. Należą do strategicznych gier planszowych, dlatego wymagają taktycznego myślenia. Dlaczego gra w klasyczne szachy jest warta zainteresowania?\nSzachy powstały w północno-zachodnich Indiach w okresie Imperium Guptów. Wówczas popularność zdobywała Czaturanga – gra, która swoje korzenie czerpie z systemu wojsk, w którego skład wchodziła piechota, kawaleria, słonie bojowe i rydwany. Figury były rozmieszczone po czterech stronach planszy i odpowiadały rodzajowi wojsk. Popularność zyskała za sprawą kupców, którzy zabierali grę na wyprawy handlowe – tak dotarła do Persji, gdzie przeszła ewolucję w szatrandż. Wówczas zmieniły się nazwy bierek, a ich ustawienie i ruchy przypominały współczesny układ na szachownicy. To właśnie od perskiego zwrotu „shāh māt” (w tłumaczeniu: „król jest bezradny”) pochodzi określenie szach-mat oznaczające pokonanie króla i wygranie partii.\nSzachy do Europy przywędrowały wraz z arabską ekspansją. Wprowadzono zmiany (królowa mogła poruszać się o dowolną liczbę pól czy wprowadzenie roszady), które zwiększyły dynamikę gry, a szachy zyskały swoją współczesną formę. Otrzymały miano królewskiej gry, dlatego że w średniowieczu to właśnie władcy najchętniej po nią sięgali.\nKorzyści wynikające z regularnego grania\nGłównym powodem, dla którego warto grać w szachy, jest fakt, że trzeba przy nich wykorzystywać strategiczne myślenie. Rozgrywka świetnie rozwija funkcje poznawcze mózgu, które odpowiedzialne są za uwagę, pamięć oraz percepcję. W wieku senioralnym funkcje te mogą być zaburzone. Szachy uczą logicznego myślenia, pomagając w pobudzaniu wyobraźni przestrzennej, która odpowiada za zdolność do tworzenia w głowie układu konkretnych elementów. Każda partia to trening umysłu, planowania i cierpliwości. Dużą zaletą gry w szachy jest to, że wyjątkowo dobrze rozwija ona koncentrację, która wraz z wiekiem spada. Świetnie wzmacniają też więzy międzyludzkie i pomagają nawiązać nowe znajomości. Szachy pozytywnie wpływają na rozwój funkcji motorycznych u osób z niepełnosprawnościami czy po udarze. To dobra forma rehabilitacji zarówno ruchowej, jak i możliwość poprawy funkcji poznawczych.\nSzachy, które nie bez powodu nazywane są „królewską grą”, są zajęciem dla ludzi w każdym wieku. W Rezydencji Senioralnej „Słowik” wspieramy seniorów-szachistów udostępniając im niezbędne bierki. Badania potwierdziły, że szachy zmniejszają szansę zachorowania na demencję i inne problemy z pamięcią. Poprawia się zdolność do szybkiego rozpoznawania wzorców wizualnych. Im większy trening umysłu wykona senior tym lepiej będzie funkcjonowała pamięć, percepcja i logiczne myślenie. Dom Spokojnej Starości Dolnośląskie „Słowik” wspiera szachistów-seniorów, na każdym etapie ich zaawansowania. Dzięki mobilności gry, podopieczni mogą cieszyć się z rozgrywki zarówno w zaciszu swojego pokoju, jak i na świeżym powietrzu.\nSzachy – zdrowa rywalizacja\nGra w szachy z reguły jest dedykowana dwóm osobom. Na rynku można znaleźć szachownice nawet dla trzech lub czterech graczy. Zdrowa rywalizacja pełni funkcję motywacyjną – napędza do działania. Uczy cieszyć się nie tylko ze swoich osiągnięć, ale także sukcesów innych – dzięki temu przegrany tak naprawdę nie przegrywa nigdy, gdyż zdobywa cenne doświadczenie oraz istotną wiedzę do wykorzystania w przyszłości.\nW naszej Rezydencji Senioralnej „Słowik” seniorzy mają szansę poznania szachowego świata od środka i sprawdzenia się w tej królewskiej rywalizacji. To także doskonała terapia, pozwalająca utrzymać umysł seniorów kondycji. Dom Spokojnej Starości Dolnośląskie to świetne miejsce do poznania innych osób, czynnie grających w szachy i wymianie doświadczeń.


10 CELEBRYTEK, które założyły te same sukienki | NAOBCASACH.pl - Serwis Wysoce Kobiecy\n10 CELEBRYTEK, które założyły te same sukienki\nChyba każda kobieta nie chciałaby wystąpić w tej samej kreacji, co druga kobieta, która akurat jest na tym samym balu. Tak jest również w świecie celebrytów. Te kobiety całkowicie przypadkiem założyły na siebie te same kreacje. Która lepiej wygląda?\n10. Fergie vs. Jane Fonda\n© eastnews © KCS / eastnews.ru\nKOLEJNI CELEBRYCI >>>\nTagi celebryci, moda, news, top, ubrania


Grandhotel Lienz - Lienz, Austria - Zdjęcia, Opinie, Rezerwacja\nAustria, Lienz - Fanny-Wibmer-Pedit-Straße 2 9.3 440\nDoskonale zaopatrzona piwnica z winem oferuje wybór win z różnych zakątków świata.\nDzieci w każdym wieku są mile widziane. Maksymalnie dwoje dzieci do lat 3 – pobyt bezpłatny, jeżeli śpią na obecnych łóżkach. Maksymalnie dwoje dzieci do lat 3 – pobyt bezpłatny, na łóżeczkach niemowlęcych. Maksymalnie dwoje dzieci od lat 3 do 7 – opłata w wysokości 40 EUR za dobę, jeżeli śpią na obecnych łóżkach. Maksymalnie dwoje dzieci od lat 3 do 7 – opłata w wysokości 30 EUR za dobę, na dodatkowych łóżkach. Maksymalnie dwoje dzieci od lat 7 do 13 – opłata w wysokości 85 EUR za dobę, jeżeli śpią na obecnych łóżkach. Maksymalnie dwoje dzieci od lat 7 do 13 – opłata w wysokości 75 EUR za dobę, na dodatkowych łóżkach. Maksymalnie dwoje dzieci starsze lub dorośli – opłata w wysokości 100 EUR za dobę, na dodatkowych łóżkach. Maksymalna liczba dodatkowych łóżek w pokoju to 2. Maksymalna liczba liczba Gości w pokoju to 4. Maksymalna liczba łóżeczek niemowlęcych w pokoju to 2.\nOrangerie: nieczynne od nd 01 LIS 2020 do śr 09 GRU 2020\nOrangerie: nieczynne od pon 05 KWI 2021 do czw 29 KWI 2021\nObsługa w Grandhotel Lienz komunikuje się w 3 językach: hiszpański, angielski, niemiecki\nApartament królewski z balkonem oraz widokiem na rzekę i góry\nApartament typu Suite 2 osoby 78 m2 1 sypialnia\nTe bardzo duże apartamenty dysponują balkonem z widokiem na Dolomity i rzekę Isel. Obejmują one sypialnię, oddzielny salon oraz 2 łazienki i wyposażone są w 2 telewizory z płaskim ekranem oraz zestaw do przygotowywania kawy i herbaty. Po przyjeździe w apartamencie na Gości czeka 1 butelka wody mineralnej oraz świeże owoce.\nW tym dużym apartamencie typu suite znajduje się sejf, minibar, telewizor z płaskim ekranem, łazienka z wanną i prysznicem oraz przestronna część dzienna i sypialna.\nTen jasny apartament typu suite usytuowany jest od strony południowej. Z okien roztacza się malowniczy widok na rzekę Isel. Apartament obejmuje salon połączony z sypialnią oraz łazienkę z wanną, toaletą i prysznicem. Ponadto do dyspozycji Gości jest sejf, minibar i telewizor z płaskim ekranem.\nPokój z francuskim balkonem i widokiem na góry\nTen pokój dwuosobowy z widokiem na okolicę obejmuje część wypoczynkową i saunę.\n508.42 - 2787.38 PLN Sprawdź cenę i dostępność\nJaki jest koszt pobytu w Grandhotel Lienz?\nCzy obiekt Grandhotel Lienz ma dobre opinie?\nTak! Średnia ocena odwiedzających to miejsce wynosi 9.3 na 10.0. To bardzo dobry wynik! Ocena ta jest wynikiem 440 opinii gości, którzy realnie odwiedzili to miejsce.\nJakie możliwości zakwaterowania oferuje Grandhotel Lienz?\nObiekt oferuje możliwość zameldowania w 76 pokojach. Do dyspozycji gości dostępne są m.in.: Apartament typu Suite, Pokój Dwuosobowy.\nCzy Grandhotel Lienz oferuje udogodnienia dla narciarzy i miłośników sportów zimowych?\nObiekt Grandhotel Lienz jest przyjazny dla najmłodszych. Z myślą o dzieciach, oraz do ich dyspozycji przygotowane zostały m.in.: posiłki dla dzieci, książki, DVD i muzyka dla dzieci.\nWybieram się samochodem do Grandhotel Lienz. Jakie znajdę na miejscu opcje parkingu?\nW obiekcie Grandhotel Lienz znajdziesz takie warianty pozostawienia samochodu: parking, parking na miejscu, prywatny parking. Niektóre z opcji mogą być dodatkowo płatne. Więcej szczegółów na temat parkowana znajdziesz w sekcji "Parking" na tej stronie.


Definicja problemu - co to jest, znaczenie i pojęcie - Chcę wiedzieć wszystko - 2022\nGreckie słowo problēmatikós przyszedł do późnej łaciny jako problematĭcus, który z kolei przybył w naszym języku jako problematyczne . Jako przymiotnik termin odnosi się do czego generuje kłopoty lub powoduje niedogodności .\nNa przykład: „Relacje, które miałem z Mirtą, były dość problematyczne od samego początku”, „Jacinto jest niespokojnym młodym mężczyzną, zawsze walczy ze swoimi kolegami z drużyny”, „Prawda jest taka, że miałem problematyczne doświadczenia z tą firmą”.\nJak rzeczownik tymczasem idea problemu dotyczy zestaw komplikacji, które są częścią określonego problemu . Koncepcja pozwala obejmują wyzwania, konflikty i trudności .\nThe problemy społeczne , w tych ramach są problemy, które wpływają na społeczeństwo i które wymagają rozwiązania poprawiającego jakość życia jego członków. Chodzi o sytuacje, które zagrażają rozwojowi i dobrobytowi społeczności lub jej części .\nThe przemoc ze względu na płeć To przykład problemów społecznych. Ten rodzaj przemocy dotyka kobiety i ma wiele konsekwencji: najpoważniejsza jest śmierć spowodowana działaniem mężczyzn. Będąc kwestią publiczną, rozwiązanie problemów społecznych leży w gestii Stan .\nPomysł problem środowiskowy z drugiej strony jest szczególnie związany z problemami, które zagrażają środowisko . Wylesianie, emisja gazów cieplarnianych i zanieczyszczenie oceanów to jedne z najpoważniejszych problemów środowiskowych ze względu na ich skutki i oddziaływanie na dużą skalę.


Rozmowa z Andrzejem Marią Kućmierczykiem.\nJak się zostaje w polskich warunkach (w Krakowie) kolekcjonerem malarstwa?\n– Bywa, że zwykły inżynier elektryk jest akurat sąsiadem uznanego malarza i jeśli otrzyma od niego piękny obraz za usługi elektryczne czy na ślub córki, to nieraz (z czasem) wejdzie w posiadanie kilku kolejnych płócien, coś dokupi w Desie i ma początek kolekcji. Często historyk sztuki w związku z wykonywaniem zawodu i kontaktami profesjonalnymi zaczyna gromadzić obrazy, coś tam wymieni, coś sprzeda, ale też zakupi i to jest prosta droga do zostania kolekcjonerem. Nierzadko, bardzo majętni ludzie ze świata sportu, estrady czy biznesu lokują w dzieła sztuki, a dużo później pomału zbierają informacje o swoich dziełach lub zatrudniają znawców tematu. Część dobrze prosperujących lekarzy i adwokatów, mając nadwyżki gotówki, zamienia je na obrazy. Zdarza się, że otrzymują obrazy zamiast "honorarium" i zwykle jest to dla nich bardzo korzystne, bo przecież pacjent szykujący się do operacji nie przyniesie ordynatorowi chirurgii jakiejś grafiki, tylko pobiegnie do Desy i zakupi W. Weissa lub j. Fedkowicza. Wreszcie ludzie z żyłką zbieracza zaczynają od widokówek czy porcelany, by przejść do gromadzenia grafiki i obrazów. Ostatnia grupa (do której i ja się zaliczam) to miłośnicy malarstwa, ludzie kochający sztuki piękne. Bez względu na zawód są przygotowani merytorycznie z historii sztuki i studiują permanentnie, stale zgłębiając swoją wiedzę. Odbywają pielgrzymki do Ermitażu, Luwru, Prado i innych wielkich pinakotek. Poszukują kolekcji malarskich w muzeach za granicą, ale również w Radomiu, Nowym Sączu czy Słupsku. Byłem przez lata takim pielgrzymem do wszystkich możliwych miejsc, a równocześnie budowałem swój księgozbiór albumów, katalogów wystawowych, książek z zakresu historii sztuki, biografii i autobiografii, słowników artystów, wydawnictw encyklopedycznych etc.\nDlaczego malarstwo? Mógł pan zostać uznanym filatelistą czy numizmatykiem...\n– Rodzice, oficerowie AK (tato w stopniu podpułkownika, mama a podporucznika), wychowali mnie w atmosferze patriotycznej w ogóle, a w sentymencie i szacunku do ruchu oporu w szczególności. Pokazywali mi obrazy w Muzeum Narodowym: "Bitwę pod Grunwaldem", "Kościuszkę pod Racławicami", "Hołd Pruski", "Bitwę pod Samosierrą", "Pułaskiego pod Savannah". Przyzna pan, że trudno. byłoby zastąpić te wrażenia, pokazując 10-Iatkowi monety czy znaczki. W tym czasie zapoznali mnie z Jerzym Potrzebowskim, który malował "Bitwę pod Monte Cassino" (jakieś 2,5 m. wysokości i 4 szerokości), to także było dla mnie przeżyciem. Potrzebowski sam był w partyzantce i malował świetne batalistyki, sceny rodzajowe z życia oddziałów leśnych, także stadniny końskie, krakowskie dorożki. Był bardzo sprawny technicznie i płodny, ale dopiero po jakimś czasie - jako licealista - zacząłem klasyfikować go jako epigona. Poszukiwałem wtedy piękna malarskiego w pracach niefiguratywnych W.Taranczewskiego, A. Marczyńskiego, j. Sterna, j. Tchórzewskiego, S.Wałacha, H. Wójcika, T.lakomskiego, W. Damasiewicza, M. Maliny, S,.Wójtowicza, S. Brzozowskiego. Przyznam, że miała na mnie wpływ (nawet bardziej pośrednio niż bezpośrednio) osobą ciotecznego dziadka, absolwenta ASP w Krakowie z 1914, a w I. 60. jednego z wybitniejszych londyńskich kolekcjonerów malarstwa, gen. dyw. Józefa Kordiana Zamorskiego, serdecznego przyjaciela marszałka Rydza-Śmigłego (też absolwenta krakowskiej ASP).\nCzy w Krakowie, mieście kultury, jest dość galerii reprezentujących odpowiednio wysoki poziom?\n– W Krakowie funkcjonuje aktualnie ok. 80 galerii sztuki. A doliczając te przy kilku domach kultury, mini - galerie w kilku hotelach oraz antykwariaty z reprezentacją dawnej sztuki użytkowej, ilość galerii przekracza setkę. Większość z nich, niestety, jest na poziomie niezadowalającym. Brakuje tak interesujących jak dawna Galeria Spółdzielni "Plastyka" przy PI. Szczepańskim, Galeria "Inny Świat" przy ul. Floriańskiej czy Galeria ASP przy ul. Brackiej. Te trzy placówki realizowały ambitne plany wystawiennicze w ciekawej formule. Cała ich działalność merytoryczną (komeryjną pomijam) to prawdziwie "dobra robota". Galerie "padły" z uwagi na to, że nie mogły zarobić na ogromne czynsze, które w ścisłym centrum rosły w l. 90. na parterach kamienic prywatnych w postępie geometrycznym. Kilkanaście dzisiejszych galerii zasługuje na wzmiankę. "Pod Złotym Lewkiem" Danuty Fróg-Góreckiej (najstarsza prywatna, 18 lat działalności), "Podbrzezie” Krzyśka Jeżowskiego, "Gołogórski Gallery" Mariana Gologórskiego i "Space" Basi Sliwy-Zambrzyckiej są prowadzone przez absolwentów krakowskiej ASP z sercem i znawstwem, bez ambicji kreowania nowatorów czy artykułowania syntez. Ma takie ambicje "Zderzak" Marty Tarabuły, "Galeria Grafiki" Jana Fejkla, "Galeria malarstwa" Jacka Stawskiego, "Galeria Malarstwa" Dominika Rostworowskiego, "Galeria Sztuki Współczesnej" Teresy i Andrzeja Starmachów (największa, ok. 600 m2, choć zaczynali skromnie w małej piwniczce) i "Artemis" Janiny Górki-Czarneckiej. Niestety tylko Marta Tarabuła w malarstwie (plus instalacje i pokazy wideo oraz quasi-happeningowe), zaś Jan Fejkiel w grafice (grafika krakowska reprezentuje bardzo wysoki poziom artystyczny, nie popełnię herezji, jeśli powiem, że wyższy niż malarstwo krakowskie) realizują swoje zamierzenia kulturo-twórcze i popularyzatorskie. Celowy ferment, podnoszenie temperatury dyskusji o sztuce, konkursy i przemyślane wystawy powodują, że te dwie galerie są prawie wzorcowe. Oby więcej takich. A.Starmach i j.Górka-Czarnecka zaczynali od przepracowania wielu lat w "Desie" krakowskiej. Musiało nastąpić "skażenie komercyjne", czy inaczej mówiąc dominacja podejścia handlowego nad pasją, i tak już pozostało. Choć nie można odmówić tym galeriom pełnego profesjonalizmu. Warto wymienić mało znaną, a naprawdę dobrą Galerię "GIL" na Politechnice Krakowskiej, prowadzoną od lat przez duet Balewicz-Skąpska. Wystawiali tam: Ludomir Ślędziński, Krystyna Wróblewska, Leszek Sobocki, Zbylut Grzywacz, Stefan Dousa.\nJak, w pańskiej ocenie, wygląda polityka kulturalna władz Krakowa?\n– Główny urzędnik gminy to prezydent Krakowa Andrzej Gołaś, a on nie ma żadnej polityki kulturalnej. Przez dwa i pół roku udawało się przerzucić działania w dziedzinie kultury na Dyrekcję Festiwalu Kraków 2000, ale oni też nic po sobie nie zostawili w wymiarze materialnym (np. gmachu Opery i Operetki czy choćby skromnego obiektu w rodzaju kina "Kijów", nic). Pan Andrzej Gołaś skupił się na sprawach infrastruktury komunikacyjnej (drogi, mosty, linie tramwajowe), więc cała działalność inwestycyjna gminy sprowadza się wyłącznie do tych kwestii. Nie mogę wykluczyć, że budżetu Krakowanie stać na nic więcej, ale powinna się wtedy wypowiedzieć Rada Miasta i jasno uzgodnić ze społecznością Krakowa, czego sobie wszyscy życzymy. Wszak żyjemy w społeczeństwie obywatelskim, nieprawdaż?\nA jaka jest rola dużych instytucji publicznych?\n– Jeśli oceniać Muzeum Narodowe, to trzeba przyznać, że Pani Dyrektor Zofia Gołubiew z zespołem robi rzeczy najświetniejsze i prawie najwyższej próby. Wystawy rocznicowe, przeglądowe i retrospektywy, wystawy poszczególnych mistrzów malarstwa czy nurtów w sztukach wizualnych, a także poszerzanie galerii sztuki współczesnej, to są praktycznie za każdym razem wydarzenia kulturalne. Brawo! Tak trzymać! jeśli zrecenzować krótko pracę Muzeum Historycznego, to ocena wypadnie również pozytywnie. Wystawiennictwo Pana Dyrektora Andrzeja Szczygła i jego zespołu jest komplementarne w stosunku do pracy Muzeum Narodowego. Oferta jest interesująca i zaangażowana, nierzadko (jak w Pałacu Krzysztoforskim czy Kamienicy Hipolitów) bywa nowatorska. Trzecią placówką wartą omówienia jest Pałac Sztuki, obiekt Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych. Towarzystwo ma z górą półtora wieku tradycji: 150 lat temu prezesem TPSP był Władysław książę Sanguszko, 100 lat temu Edward hrabia Raczyński, a prawie 50 lat temu rozpoczęła się prezesura prof. Karola Estreichera. Dzisiaj inżynier elektryk Zbigniew Witek, nazywający sam siebie XIV Prezesem TPSP, uczynił z Pałacu Sztuki prywatny folwark. Opisuje w internecie i na rozdawanych "po mieście" ulotkach wybór odrodzonych władz TPSP, zmierzających do "osuszenia bagna przeszłości". Wykorzystał moment, i po śmierci Ignacego Trybowskiego, w sytuacji pewnego bałaganu w r. 1996, objął funkcję, którą winien pełnić erudyta i osobowość na miarę wielkich poprzedników. Gdyby mu zależało na losie i wizerunku TPSP w nowym stuleciu, zrzekłby się tej niepowtarzalnej funkcji na rzecz laureata Oscara Andrzeja Wajdy lub rektora ASP (po zakończeniu kadencjO, a pracowałby dalej w drugiej linii frontu. Prezes wystawia "w nagrodę" (za cenę bezwarunkowego posłuszeństwa), ewentualnie na rzecz hojnych sponsorów, wreszcie z powodów osobistych - nie jest to zaplanowana systemowo i spójna merytorycznie działalność wystawiennicza. jakież sale wspaniałe ma Pałac Sztuki: tam się powinny dziać wielkie rzeczy, to powinny być wydarzenia na skalę europejską. Pałac powinien stale wystawiać największych żyjących polskich i europejskich malarzy, grafików i rzeźbiarzy. Wnętrza Pałacu powinny gościć wybitne kolekcje, np. Barbary Johnson-Piaseckiej. Pałac ma obowiązek przypominania twórczości najwybitniejszych malarzy polskich, np. L. Wyczółkowskiego. W. Podkowińskiego, J. Chełmońskiego.\nCzy nie stawia pan środowisku wygórowanych wymagań?\n– Każdy ma swój szczebel niekompetencji. Dobry nauczyciel może być złym kierownikiem szkoły, a bardzo dobry pracownik merytoryczny galerii nie musi być dobrym dyrektorem. jeśli nie jestem w stanie wypełnić misji, nie biorę fotela, nie przyjmuję awansu. Tyle. Powiedzmy, że mam doktorat czy habilitację z polonistyki, czy wobec tego przyjmę ofiarowaną mi posadę prezesa zarządu banku? Tylko jeśli jestem "chory na władzę" i zdeterminowany do wykorzystywania wszelkich okazji dla swego interesu, bo przecież mogę sobie dobrać bardzo kompetentnych zastępców. Ale czy takie podejście jest normalne?\nZmieńmy temat. Jakie ceny osiągają obrazy olejne malarzy polskich (krakowskich), żyjących oraz tych, których twórczość przeszłą już do historii malarstwa?\n– Nie jest tak, że obrazy dawne są na pewno droższe od malowanych dzisiaj. O wysokie ceny malarzy "młodopolskich" i niektórych z XIX w. nie ma się kto upomnieć i kupi je pan przykładowo za 1500 czy 2S00 zł. Natomiast malarz żyjący (osobiście lub z żoną) dyktuje panu 5000 czy 10 000 zł, bo chce pojechać na wakacje na Teneryfę lub musi sobie kupić auto, itd. Załóżmy, że nie dzielimy rynku sztuki na galeryjny i aukcyjny oraz abstrahujemy od zagranicznego (głównie polonijnego) rynku na polską sztukę. Obraz można kupić już za kilkaset złotych (i współczesny, i antykwaryczny), ale trzeba twardo negocjować lub kupić kilka płócien, ewentualnie trafić na właściciela niezorientowanego i potrzebującego gotówki. Najwyższa cena, jaką zapłacono za obraz żyjącego malarza, to sto tysięcy złotych; za obraz z XIX w. -dwa miliony. Te rekordy padły w 2000 r. Większość obrazów żyjących malarzy nie przekracza ceny 10-15 tys. zł. Natomiast dzieła artystów historycznych sięgają stu do kilkuset tysięcy zł. I tak, ok. pół miliona zł osiągnęli T. Makowski i L. Wyczółkowski, W. Slewiński 0,63 mln zł, A. Wierusz-Kowalski 0,71 mln z , j. Brandt 0,72 mln zł, M. Gottlieb 0,76 mln zł, P. Michałwoski 0,78 mln zł, W. Czahórski 1,15 mln zł, J. Matejko 1,25 mln zł, O. Boznańska 1,25 mln zł, S. Wyspiański ok. 1,5 mln zl. "Polonia" J. Malczewskiego z kolekcji W. Fibaka sprzedana została za 1,6 mln zł. Zaś za "Opuszczenie Cypru przez Caterinę Cornano, królową Cypru" H. Siemiradzkiego zapłacono 10.12.2000 ponad 2 mln zł (dzieło "żyje" też pod drugim tytułem "Rozbitek"). jeśli chodzi o tworzących aktualnie artystów, to kilkudziesięciotysięczne ceny osiągają tylko: M. Abakanowicz, I. Mitoraj, W. Siudmak, Z. Beksiński, R. Opałka, j. Nowosielski i j. Duda-Gracz (ale oczywiście tylko za najlepsze prace).\nPo co układa się rankingi artystów, skoro jakości sztuki nie można zmierzyć?\n– Nie zgadzam się z tym. Jest odwrotnie: im mniej jasnych i czytelnych kryteriów, tym bardziej przydatne są listy rankingowe. Innym "drogowskazem" po rynku sztuki współczesnej (a więc tej nie zweryfikowanej przez czas) są nagrody, np. im. Jana Cybisa, im. Witolda Wojtkiewicza. W sztukach pięknych panuje ogromny relatywizm i przeciętny odbiorca poddany jest "szumowi informacyjnemu", a co gorsza często próbuje się nim manipulować. Galerie oraz periodyki plastyczne prowadzą marketing i reklamę różnych prądów artystycznych i różnych autorów, często zaprzeczają sobie nawzajem, czasem nie wchodzą sobie w paradę, dzieląc się pewnymi segmentami rynku. Marszandzi, wystawiennicy, krytycy, czasem sami autorzy, kreują "geniuszy malarskich", "wizjonerów", "artystów wytyczających nowe szlaki", przypisując te pojęcia do konkretnych nazwisk z przekonaniem, że to oni mają rację; częściej - ponieważ dyktuje im to interes własny. Listy rankingowe pokazują, że artysta jest chętnie kupowany, i to za kwoty z czterema zerami, dokumentują też popularność: wystawia się go w całej Polsce, w Europie, a także w USA oraz Japonii. Fakt, że jest laureatem prestiżowych nagród, informuje klienta o docenieniu twórcy przez kręgi opiniotwórcze. Klient może się też kierować (ale obowiązuje tu zasada ograniczonego zaufania) gustem i podpowiedzią dobrych galerii oraz opinią znawców przedmiotu (przy czym nierzadko bywa tak, że profesjonalny ekspert jest słabiej zorientowany i bardziej zrutynizowany aniżeli uznany kolekcjoner-pasjonat). Moim zdaniem, przeciętny odbiorca sztuki współczesnej powinien zdać się z czasem na własny gust, "mieć nosa" i kupić obrazek autora o nieznanym nazwisku. Ileż jest frajdy, jak się okaże, iż bardzo dobrze zainwestował. jest bez znaczenia czy malarz jest Dziekanem Wydziału Malarstwa jakieś uczelni artystycznej. Niemcy dla przykładu, jeśli przeczytają w notce biograficznej, że autor jest profesorem ASP, nierzadko rezygnują z zakupu jego obrazu, wychodząc z założenia, że "jeśli twórca nie może się utrzymać ze sprzedaży swej sztuki i musi mieć posadę, to znaczy, że ta sztuka jest słaba".\nOd 30 lat buduje pan, przebudowuje i jakościowo poprawia własną kolekcję malarstwa. Jak w pana przypadku wygląda kształtowanie "polityki zakupów"?\n– Zbieram dla celów dokumentacyjnych wszystkie listy rankingowe, listy nagrodzonych, listy laureatów międzynarodowych konkursów oraz zestawienia nazwisk artystów z encyklopedii (powszechnych i specjalistycznych), po czym konstruuję własne spisy. Nie kupię, nawet za średnie ceny, akwarel M. Abakanowicz, pasteli S. Eidregeviciusa czy płócien R. Opałki i A. Fałata, pomimo że w rankingach zajmują bardzo wysokie lokaty w pierwszej dziesiątce. Natomiast kupię obrazy J. Joniaka, J. Tarasina, R. Banaszewskiego, J. Waltosia, S. Fijałkowskiego, S. Gierowskiego, S. Karpowicza, F. Szyszki, T. Dominika, j. Sroki, F. Starowieyskiego, W. Siudmaka, Z. Beksińskiego, j. Sienickiego, Ł. Korolkiewicza, E. Maśluszczaka. Poza tym kupię obrazy J. Nowosielskiego (ale na pewno nie serigrafie) i S. Rodzińskiego (ale wyłącznie pejzaże "amerykańskie" lub "z Nawojowej"). Warto sobiew tym miejscu przypomnieć, że Eugeniusz Waniek ma 95 lat, Carlotta Bologna 92 lata, Jan Swiderski 88 lat, a to są dobrzy, interesujący malarze: ciekawie byłoby się z nimi spotkać i coś zakupić bezpośrednio od autorów. No i wreszcie: R. Olbiński, B. Korczowski, K. Oraczewski, L. Tarasewicz - są dwa razy młodsi od profesora Swiderski ego, ich twórczości czas nie zweryfikował w żadnym razie, ale popatrzcie na ich prace! Ja te prace kupuję.


Bez tajemnic - szczegóły serialu HBO - FDB\nBez tajemnic - szczegóły serialu HBO 0\nHBO prezentuje pierwszy polski serial HBO pt. Bez tajemnic. Premiera została zaplanowana na jesień tego roku.\nSerial produkcji HBO reżyserują Jacek Borcuch i Anna Kazejak. W roli głównej występuje Jerzy Radziwiłowicz. Obok niego zobaczymy Krystynę Jandę, Małgorzatę Belę, Łukasza Simlata, Marcina Dorocińskiego, Ilonę Ostrowską, Annę Radwan i Aleksandrę Kusio. Autorem zdjęć jest Michał Englert. Producentem wykonawczym jest Telemark.\nBez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic Bez tajemnic\nDługa i przynudnawa ta nota prasowa.\nMiałem przyjemność oglądać kilka odcinków w wersji niefinalnej i z dość czystym sumieniem mogę napisać że o ile wszystko pójdzie tak ładnie jak się zapowiada to będzie to jeden z najlepszych polskich seriali. No, może nie tak do końca Polskich bo jest robiony na licencji. W każdym razie warto zwrócić uwagę na tą produkcję.


Hierarchia kościelna wywrócona do góry nogami! – gloria.tv\n13 Jul 10, 2017\n"Ty jesteś Piotr, Opoka i na tej Opoce zbuduję Mój Kościół"\nCzytałem kiedyś, że masoneria postawiła sobie m.in. taki cel, by pozmieniać nieco w praktyce zależności istniejące hierarchii władzy kościelnej. I tak ponoć masoni postanowili, że doprowadzi się do zwiększenia władzy poszczególnych episkopatów. Oczywiście, póki co, konferencje episkopatów miały zawsze bardzo wysoką władzę - trzecią (na drugim miejscu jest kolegium kardynalskie - np. w czasie Soboru) po każdorazowym następcy Opoki. Jednak pod jednym warunkiem: że decyzje - ustawy władz partykularnych (właściwie wszystkich władz Kościoła) winny być czynione w jedności z Papieżem. Taki szczegół..., który w ciągu ostatniego półwiecza stopniowo jakoś umykał. Jako pierwszym umknął episkopatom krajów zachodniej Europy, które wymyśliły sobie (było to bezpośrednio po Soborze Watykańskim II), że wprowadzą komunię na rękę, a żeby nie męczyć kapłanów - wprowadzą świeckich szafarzy i całą masę innych liturgicznych nowinek, które można z powodzeniem zamknąć w słowie: "profanacje". Oczywiście święci Papieże - Jan XXIII i Paweł VI nie wydali żadnych zezwoleń na tego typu praktyki (późniejsi ani wcześniejsi też). Owszem, Paweł VI reagował na te nadużycia (a właściwie schizmę) czynione przez owe episkopaty próbując nie sprzeciwiać się wprost tylko je ograniczać, mając nadzieję, że zwykły zdrowy rozsądek położy temu tamę. Daleki jestem od krytyki posunięć jakiegokolwiek prawdziwego Papieża (zresztą taka krytyka jest grzechem) i pragnę się sprzeciwić tym, którzy uważają, że ów Papież postąpił niesłusznie, za łagodnie... Nawet, jeśli po ludzku może nam się tak wydawać, to nie mamy pojęcia, co by było, gdyby Papież stanowczo wziął "za mordę" nieposłusznych biskupów. Duch Święty, który działa poprzez każdego prawowitego Papieża wie, co robi. Kto wie, czy nie istniałaby już dziś w pełni rozwinięta schizma podobna do luterańskiej?! A może uznano by za świętych męczenników, nowoczesnych i "godnych podziwu" świeckich szafarzy Komunii św., którzy są uciskani przez "staroświeckiego" Papieża?! Może doszłoby do takich absurdów. Kto wie, czy dziś nie byłoby już normą, że w czasie Komunii św. wszyscy kapłani siedzą w eleganckich fotelach, a wyperfumowane panienki znieważają Najświętszy Sakrament???!!!\nWracając do tematu to ta niezależność władzy biskupio-kardynalskiej od Papieża to był tylko jeden z postulatów kościelnej masonerii. Postanowiono też w przebiegły sposób podnieść rangę zwykłych proboszczów. Owoc tego ostatniego pomysłu zaczyna być widoczny dopiero dziś. Bo tak naprawdę, to proboszczowie nie są bardziej niezależni w sensie władzy. Tylko poplątało się to, komu są posłuszni. Otóż nie Papieżowi (piszę o częstych sytuacjach, co nie znaczy, że tak jest zawsze) tylko biskupom lub co gorsza zwykłym kurialnym gryzipiórkom. Jak to - czyżbym krytykował ślub posłuszeństwa?! Nie, ale trzeba czujności - bo jeśli biskup sprzeciwia się w tej czy innej materii prawdziwemu Papieżowi, czy po prostu Nauce Kościoła czy Ewangelii i namawia do współpracy w takiej ciemnej sprawie swoich podległych mu kapłanów, to w tych sprawach powinni oni się nie posłuchać. To nie biskupi czy kardynałowie wszyscy razem wzięci są Opoką Kościoła. Opoka jest jedna - Piotr i nikt więcej. Każdy, kto sprzeciwia się Opoce, choćby to był proboszcz, biskup czy setka kardynałów na raz, to wszyscy rozbiją się o Skałę - a za nimi zginą rozbici ci, którzy za nimi pójdą jak owce na rzeź.\nNo dobrze, ale jak rozeznać, kiedy posłuszeństwo jest Nieposłuszeństwem? Chociażby mamy Ewangelię, mnóstwo świętych encyklik Jana Pawła II, niewiele, ale nasączonych intensywnie Prawdą dokumentów napisanych przez Benedykta XVI, mamy Katechizm Kościoła Katolickiego, Prawo Kanoniczne. Powinno wystarczyć, ale to jeszcze za mało. Jeśli nie będziecie się modlić, szczególnie na Różańcu i Koronką do Bożego Miłosierdzia to ciężka sprawa..... Prawdziwa wojna toczy się w sferze ducha i szatan jak lew ryczący krąży, a tu siła wiedzy i umysłu jest niewystarczająca - potrzeba modlitwy - dużo modlitwy! I pokory!\nRafał_Ovile - tytuł artykułu zaczepia tylko problem herezji tkwiącej w nazbyt wielu umysłach katolików. W rozwinięciu próbowaliśmy przykładami naświetlić problem - to tylko wstępne przedstawienie tej herezji. Przydałoby się, by ktoś mądrzejszy opisał to dokładnie (wyjdzie pewnie format małej książki) i warto by to zrobić, bo szczególnie ta herezja jest niebezpieczna, trzęsie ona bowiem …More\nRafał_Ovile - tytuł artykułu zaczepia tylko problem herezji tkwiącej w nazbyt wielu umysłach katolików. W rozwinięciu próbowaliśmy przykładami naświetlić problem - to tylko wstępne przedstawienie tej herezji. Przydałoby się, by ktoś mądrzejszy opisał to dokładnie (wyjdzie pewnie format małej książki) i warto by to zrobić, bo szczególnie ta herezja jest niebezpieczna, trzęsie ona bowiem fundamentami Kościoła. W tym momencie dziejów wystarczy, że jakiś hierarcha powie, że od dziś wolno zabijać (np. niepełnosprawnych umysłowo) to ogół katolików zarażonych tytułową herezją zgodzi się z owym hierarchą! Gdyby ktoś mi to powiedział 5 lat temu uznałbym to za absurd science fiction, ale w obliczu tego, co widać gołym okiem w Kościele, niestety trzeba się z tym liczyć. Ostatnie zdanie artykułu wskazuje na coś, co jest najpewniejszą bronią w walce z tą zarazą.\nKarnet do nieba\nNie do góry nogami, tylko do góry protestantami.\nprzeciwherezjom czy teza tej luźnej refleksji to tytuł, a ostateczne stanowisko to ostatnie zdanie?\n151.2K Jul 8\n966 Jun 16\n1956 Oct 6, 2019\n544 Jun 9, 2019\n616 Feb 11, 2019\n971 Apr 23, 2017\n489 Dec 4, 2016\n804 Nov 27, 2016


Ronald Lasecki: Brazylia wobec kryzysu w Wenezueli. Perspektywa strategiczna – Xportal.pl\nRonald Lasecki: Brazylia wobec kryzysu w Wenezueli. Perspektywa strategiczna\n5 kwietnia 2019 16:48\nW układzie globalnym wpływ na brazylijską koncepcję bezpieczeństwa miała także zakończona niepowodzeniem Buenos Aires wojna argentyńsko-brytyjska o wyzwolenie Malwinów (1982), w której Waszyngton, wbrew Traktatowi z Rio (1947) o zbiorowej obronie państw zachodniej hemisfery, zawierającej podobne zobowiązania Karcie Organizacji Państw Amerykańskich (1948), a także własnej doktrynie polityki zagranicznej wyartykułowanej jeszcze w tzw. „doktrynie Monroe’ego” (1823), jednoznacznie poparł stronę brytyjską. Konflikt o Malwiny skompromitował międzyamerykański system bezpieczeństwa i USA jako protektora zachodniej hemisfery. Państwa regionu zaczęły coraz częściej postrzegać Waszyngton wyłącznie jako uciążliwego hegemona i poszukiwać alternatywnych podstaw dla swego bezpieczeństwa. Znalazło to odzwierciedlenie również w programowych dokumentach polityki bezpieczeństwa Brazylii: „Białej Księdze” (1996) i dekrecie prezydenckim nr 5.484 (2005).\nŻródłem najpoważniejszych transgranicznych zagrożeń dla bezpieczeństwa regionalnego jest obecnie Kolumbia. Od zamordowania w kwietniu 1948 r. Jorge Eliécera Gaitána, prezydenckiego kandydata Partii Liberalnej, oraz wywołanych tym zamieszek w Bogocie (bogotazo), datuje się okres pełzającej wojny domowej nazywany La Violencia. W 1964 r. powstały Rewolucyjne Siły Zbrojne Kolumbii (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia, FARC), w 1965 r. – armia Wyzwolenia Narodowego (Ejército de Liberación Nacional, ELN), w 1967 r. – ortodoksyjnie marksistowska (hodżystowska) Ludowa Armia Wyzwolenia (Ejército Popular de Liberación, EPL). Grupy te rozwinęły pełzający konflikt zbrojny do postaci regulanej wojny domowej, w której uczestniczyły też wspierane przez USA prawicowe milicje zbrojne od 1997 r. zrzeszone w Zjednoczonych Siłach Samoobrony Kolumbii (Autodefensas Unidas de Colombia, AUC). Od lat ’80 rozpoczęto trudny proces pokojowy, w wyniku którego w lipcu 2003 r. osiągnięto porozumienie o demobilizacji AUC, zaś w listopadzie 2016 r. podpisano układ pokojowy z FARC. Walkę do dziś kontynuują jednak tzw. “dysydenci” z FARC, do tego zaś ELN, EPL i zwalczający grupy lewicowe handlarze narkotyków z dawnej AUC, używający obecnie nazwy Los Urabeños.\nCo najmniej od połowy lat ’60 jednym z najważniejszych problemów identyfikowanych przez oficerów i planistów Brazylijskich Sił Zbrojnych (Forças Armadas Brasileiras, FAB) jest więc zabezpieczenie efektywniej kontroli państwa nad jego peryferiami, oraz efektywnej kontroli granic państwowych. Wiąże się to z definiowaniem bezpieczeństwa jako wielowymiarowego i przeciwdziałaniem transgranicznym i niemilitarnym “zagrożeniom nowego typu” (handel narkotykami i przestępczość zorganizowana, wywrotowe ruchy polityczne i terroryzm, “bezpieczeństwo ludzkie” czyli ochrona osób i grup społecznych przed przemocą rodzącą się w wyniku napięć i konfliktów o charakterze niepaństwowym, klęski żywiołowe), Ameryce Łacińskiej znanym już jednak w latach Zimnej Wojny.\nPrzykładem identyfikacji przez Brazylię problemu związanego z kontrolą granicy jest kwestia tzw. “obszaru trójgranicznego”(Tríplice Fronteira) położonego pomiędzy brazylijskim miastem Foz do Iguaçu, argentyńskim Puerto Iguazú, a paragwajskim Ciudad del Este, który określa się mianem “szarej strefy”. W latach ’70 duże różnice w cenach towarów pochodzących z trzech państw oraz słaba kontrola graniczna doprowadziły do przekształcenia tego obszaru w ośrodek wymiany handlowej i przemytu, oraz do szybkiego wzrostu jego gospodarki. W późniejszym okresie region ten stał się centrum piractwa materiałów audiowizualnych oraz wyrobów markowych jak urządzenia elektroniczne, zegarki, programy komputerowe, zabawki, perfumy, tekstylia, obuwie, papierosy. Rozwinął się również przemyt kradzionych samochodów, nielegalny handel bronią, handel narkotykami (kokaina, heroina), pranie brudnych pieniędzy.\nProbierzem statusu mocarstwa światowego są w optyce brazylijskiej (i światowej) posiadanie własnej broni jądrowej i środków jej przenoszenia, posiadanie własnych okrętów podwodnych o napędzuie atomowym, własnego programu wzbogacania uranu, a także własnego programu kosmicznego. Zwolennikiem intensyfikacji wysiłków w tych wszystkich kwestiach były FAB i ESG, hamować ambicje Brazylii starały się zaś USA. Już schyłkowy okres rządów wojskowych – prezydentury Ernesto Geisela (1974-1979) i João Figueiredo (1979-1985) przyniosły rozczarowanie ideą barganha leal. Waszyngton wykorzystał co prawda Brasilię do trzymania pod kontrolą całego regionu (słynne słowa Henry’ego Kissingera, że Ameryka Łacińska będzie taka, jaka będzie Brazylia), ale nie dawał nic w zamian, efektywnie paraliżując brazylijskie projekty mocarstwowe.\nhttps://www.rp.pl/Polityka/190229492-USA-nie-moga-najechac-Wenezueli-z-terytorium-Brazylii.html (02.03.2019); https://www.aljazeera.com/news/2019/01/venezuela-crisis-latest-updates-190123205835912.html (02.03.2019).\n8 kwietnia 2019 o 11:10 · Odpowiedz\nNo cóż, widocznie w Ameryce Łacińskiej nastanie nowa zimna wojna.\nPrzewiduję powstanie stałej bazy rosyjskiej w Wenezueli w wzmacnianie rosyjskiej obecności wojskowej w tym kraju, pomoc rosyjską we wzmocnieniu wenezuelskiego potencjału wojskowego, pomoc Rosji i Chin w wydostaniu się Wenezueli z kryzysu gospodarczego i zacieśnienie gospodarczych relacji między tymi krajami, co zabezpieczy przyszłość bezpieczeństwa Wenezueli.\nZa to w Kolumbii USA będą miały interes w poczynieniu analogicznych kroków, czyli w celu przeciwdziałania wpływom rosyjskim będą wzmacniać swoją obecność wojskową i założą stałą bazę, będzie to działało na zasadzie obustronnej korzyści – Amerykanie będą mieli swoją strefę wpływów w Kolumbii (lub ją po prostu wzmocnią), w zamian za co pomogą militarnie Kolumbii w zniszczeniu uzbrojonych karteli narkotykowych i lewicowych partyzantek i wojna w Kolumbii dobiegnie końca, zadadzą cios międzynarodowemu handlu narokotykami. Ewentualnie będą również dozbrajać wojsko kolumbijskie w celu wzmocnienia potencjału wojskowego sojusznika, co do gospodarki to mogą ożywić gospodarkę Kolumbii za cenę uzależnienia gospodarczego Kolumbii od USA.\nA Brazylia pewnie będzie miała własne ambicje mocarstwowe i podejmie środki w celu realizacji tych ambicji, a potencjał ma, pytanie tylko czy obecny prezydent ma taki polot, by zrealizować te ambicje. Władza w mocarstwowej Brazylii jako czwartym biegunie (piątym jeśli uwzględni się Indie po USA Rosji i Chinach) będzie oparta o wpływ armii.


Dobre wyposażenie kuchni Gdynia - wswietochlowicach.com\nNasz sklep posiada bardzo szeroką ofertę towarów do wyposażenia kuchni. Zapewniamy artykuły takich firm jak Curver, Ambition, Browin jak również wielu innych. Zapewniamy bardzo konkurencyjne ceny i pomoc zatrudnionych w naszej firmie pracowników. Da się u nas kupić między innymi takie towary jak deski do krojenia, patelnie, garnki, pojemniki do przechowywania żywności oraz sporo innych produktów. Gwarantujemy, że wszelkie sprzedawane przez nas produkty są bardzo wysokiej jakości i w związku z tym możemy zagwarantować, że każdy będzie z nich w pełni zadowolony.\nData dodania: 21 maj 2020, 18:09:06\nNumer ogłoszenia: #293015


Klub A+A. Ambrose i Andrew Vysotsky: O zaczarowanych tytułach i zwodniczej sile autorytetów\nTramwaj jest czerwony, a dżdżownica skręca w lewo.\nIdiotyczne? Bo ja to napisałem? A może dlatego, że zdanie jest bez sensu i logiki – część A, przed przecinkiem, to jedno stwierdzenie, a część B, po przecinku, to drugie i nijak ma się jedno do drugiego. Łączenie ich w jedną całość jest humorem zeszytów – karygodnym błędem stylistycznym i logicznym. Każdy to widzi. Co się jednak stanie, gdy tekst zbudowany na tej samej zasadzie spłodzi doktor filozofii i inżynier chemik w jednym? Krytyk takiej wypowiedzi otrzymuje miano idioty, które ma służyć jednocześnie za obronę powieściopisarza, dowód jego kunsztu i miernoty recenzenta oraz świadectwo, że wszystko jest w porządku. Pozwolę więc sobie rozłożyć cytat z powieści zbudowany na tej samej zasadzie na czynniki pierwsze.\nstr. 92 Na morzu masę najpotężniejszego kadłuba brało na siebie prawo Archimedesa, a energia maszyn parowych służyła przede wszystkim nadaniu ruchu postępowego. Na lądzie natomiast lwia część mocy pędni musiała zostać zużyta na pokonanie siły tarcia.\nPrzełóżmy z ichniego na nasze :\nNa morzu masę najpotężniejszego kadłuba brało na siebie prawo Archimedesa, a energia maszyn parowych służyła przede wszystkim nadaniu ruchu postępowego (czyli pokonanie oporów ruchu). Na lądzie natomiast lwia część mocy pędni musiała zostać zużyta na pokonanie siły tarcia (czyli pokonanie oporów ruchu). Mądre? Pojmujecie o co autorowi chodziło? Bo mnie to przerasta.\nNiech naszą częścią A będzie równowaga sił w pionie, a częścią B równowaga sił w poziomie. W pierwszym zdaniu mamy połączone, podobnie bez sensu jak w moim przykładzie, siły pionowe A z poziomymi B, które nie mają niczego wspólnego jedne z drugimi. W drugim zdaniu, żeby jeszcze bardziej wypaczyć obraz sytuacji, w ogóle sił pionowych A zabrakło. Humor zeszytów. A jak to jest z tymi siłami naprawdę?\nW spoczynku siły pionowe muszą się równoważyć, gdyż inaczej ciało albo się uniesie, albo też zapadnie lub utonie. Dotyczy to i pojazdów lądowych, i jednostek pływających, i powietrznych. Wbrew dr Lewandowskiemu nie ma tu żadnej różnicy między lądem a morzem. Na morzu okręt zanurza się na tyle, by siła wyporu (prawo Archimedesa) zrównała się z jego ciężarem. Jeśli ciężar wypartej wody jest mniejszy niż ciężar okrętu, to zmienia się on w łódź podwodną (tonie). Podobnie jest na lądzie. Jeśli siła wywierana przez podłoże na pojazd (skierowana do góry) nie jest w stanie zrównoważyć ciężaru pojazdu, to się on w nim zapadnie (najczęściej w błocie lub piasku). Pojazd lądowy niczym się więc w spoczynku nie różni od statku. By wszystko grało, siły w pionie muszą się równoważyć. W ruchu jest tak samo, jeśli chodzi o małe prędkości. Przy dużych jest ciekawiej, ale do tego wrócimy później, żeby nie zaciemniać.\nSkoro pojazd jest zrównoważony w pionie, należy przyłożyć doń niezrównoważoną siłę w poziomie, by zaczął się poruszać w pożądanej płaszczyźnie. Można to zrobić na różne sposoby i chodzi tu o to, by pokonać opory ruchu (między innymi tarcie). No właśnie, to tarcie. Pojazdy napędzane żaglem, śmigłem, rotorem lub odrzutem, mogłyby się od biedy bez niego obyć, ale z drugiej strony gdyby nie ono, koło i gąsienice jako elementy napędowe by nie działały. Gdyby nie tarcie i inne opory ruchu, nie można by żeglować pod wiatr, hamować, skręcać ani napędzać pojazdy przy pomocy kół, gąsienic lub płaszczyzn oporu (wspomnijcie na jazdę po gołoledzi, a wtedy jednak jakieś tarcie jest, tylko mniejsze niż zwykle). Widać więc, że pojazd lądowy, co do zasady, niczym nie różni się w rozkładzie sił od wodnego – siły pionowe w równowadze i niezrównoważona siła w poziomie, by nadać ruch. Oczywiście wraz ze wzrostem prędkości opory wzrosną aż dorównają sile napędzającej i pojazd dalej już nie przyspieszy. Jak jest na lądzie każdy wie, a przynajmniej każdemu się wydaje. A czy na wodzie jest lepiej? Jeśli myślicie, że opory na wodzie są mniejsze, to pociągnijcie za sznurek przywiązany do leżącej na dnie saperki (albo nawet dziecięcej łopatki). Nagle „wyskoczy” na powierzchnię i zacznie się po niej się ślizgać. Opory w wodzie bowiem są tak duże, że często przyłożona siła nie pozwala poruszać się w wodzie, ale jest wystarczająca, by wbrew prawu Archimedesa umożliwić pływanie po wodzie przedmiotowi, który pływać nie powinien (w spoczynku tonie).\nJak więc to jest – gdzie jest potrzebna większa moc do poruszania się – na wodzie, czy na lądzie? Ano wszystko zależy. Od trybu poruszania w wodzie (różny stopień zanurzenia, ewentualnie ślizg), od przedziału prędkości, kształtu i wielu innych czynników.\nDają do myślenia data pobicia bariery dźwięku – samolot dokonał tego już w 1947 (choć część mocy silnika szła na uniesienie go w powietrze), pojazd lądowy dokonał tego dopiero w 1997, a na wodzie... Na razie lipa, mimo tego, że niby na wodzie tak łatwo się poruszać.\nKażdy zresztą może sam przeprowadzić eksperyment – zmierzyć smartfonem swoją prędkość biegnąc na lądzie, a potem modlić się do Archimedesa, żeby mu pomógł w pływaniu.\nNajlepsze jednak porównanie to takie, żeby i silnik był ten sam, i koncepcja podobna. Idealne do tego są pojazdy napędzane żaglem:\nrekord prędkości pod żaglem po wodzie – 109,7 km/h*,\nrekord prędkości pod żaglem po lądzie (konkretnie po lodzie) 214 km/h,\nna lądzie na na kółeczkach tylko kilka kilometrów mniej niż po lodzie\nArchimedes nie pomógł? Przecież wg dr Lewandowskiego na wodzie miało być o niebo łatwiej.\nWidać więc, że sprawa nie jest prosta i nie ma jednoznacznej odpowiedzi na to, gdzie łatwiej się poruszać, na lądzie, w powietrzu czy na wodzie (wiadomo, że pod wodą najtrudniej). Wszystko bowiem zależy od wielu czynników.\nNo i wracamy do cytatu. Dalej wierzycie, że doktorat z filozofii i tytuł inżyniera gwarantują napisanie logicznej, poprawnej stylistycznie i sensownej dwuzdaniowej wypowiedzi? Moim zdaniem lektura, jeśli już nie ma „bawiąc uczyć lub ucząc bawić”, to niech przynajmniej czytelnikom w głowach nie miesza. I niech im nie podnosi emocji tak, by ludzi mających inne o niej zdanie od razu wyzywać od idiotów.\n*Dane z rekordów szybko się dezaktualizują, więc w chwili, gdy to czytasz, mogą być już nowsze osiągnięcia.