Dodano przez Chris Germaine w dniu 11/27/2018 - 12:47\n2015 rok był ostatnim, w którym prowadzono oficjalne statystyki dotyczące aresztowań. Niestety zaniechanie tego sprawiło, iż przez niemal ostatnie trzy lata nie otrzymujemy żadnych danych. Niemniej jednak jak wynika z tych ostatnich dostępnych dokumentów w 2015 roku doszło do 896 209 aresztowań na terenie Anglii i Walii.\nPraca policji w tej kwestii jest nieoceniona. Każdego wkładają ogrom siły, aby dbać o nasze bezpieczeństwo. Lwią częścią pracy funkcjonariuszy jest zatrzymywanie przestępców. Niestety tak jak w wielu z nam im także zdarzają się pomyłki... pomyłki, które mogą stać się tragiczne dla całych rodzin...\nJednym z nowszych fundamentów brytyjskiego prawa są prawa człowieka zawarte w „Human Rights Act”, które gwarantują określone prawa i wolności, min. prawo do wolności. Prawo to znajduje odzwierciedlenie w zasadach dotyczących uczciwego procesu oraz reguł dotyczących aresztowania i skazania.\nKażde pozbawienie wolności, nawet krótkie, trwające kilka minut, musi być usprawiedliwione. Jeżeli nie jest, doszło do złamania prawa i niesłusznie zatrzymanemu należy się odszkodowanie pieniężne.\nNiesłuszne lub bezprawne zatrzymanie czy aresztowanie\nSprawy o niesłuszne lub bezprawne zatrzymanie czy też aresztowanie, niezależnie od użytej nazwy dotyczą sytuacji w której jednostka, którą pozbawiono wolności, stara się o odszkodowanie pieniężne. Osoba starająca się o takie zadośćuczynienie musi udowodnić, że została zatrzymana. Brzmi prosto, ale zatrzymanie nie zawsze równa się z zabraniem nas na posterunek. Zatrzymaniem jest także np. kontrola drogowa. Gdy już udało się ustalić, że byliśmy zatrzymani, ciężar dowodu spoczywa na policji (lub innej służbie), żeby udowodnić, że zatrzymanie było zgodne z prawem.\nTo czy zatrzymanie było słuszne czy nie, zależy od tego czy służby które dokonywały zatrzymania, mogły to zrobić. Zazwyczaj musi istnieć uzasadnione podejrzenie, że doszło do popełnienia przestępstwa. Areszt natomiast wymaga podejrzenia, że doszło do popełnienia przestępstwa, które wymaga zastosowania aresztu. Aresztować można także osobę zatrzymaną – znów musi istnieć uzasadnione podejrzenie, że ta popełniła czyn, który kwalifikuje się do zastosowania aresztu. Jeżeli warunki te nie zostały spełnione, osobie poszkodowanej należy się odszkodowanie pieniężne. Użycie siły lub nieludzkie traktowanie w trakcie aresztu, są to rzeczy które brane są pod uwagę przy obliczaniu wysokości odszkodowania.\nWiele razy słyszy się historie zgodnie z którymi, ktoś został niesłusznie skazany przez sędziego i ławę przysięgłych, następnie spędził wiele miesięcy lub nawet lat w więzieniu, a na końcu okazuje się, że został niesłusznie skazany. Wydawałoby się, że odszkodowanie należy się w takiej sytuacji automatycznie, ale tak nie jest. Każdy aresztowany, pod warunkiem że do aresztowania doszło zgodnie z prawem, jest podejrzany o popełnienie przestępstwa. Zatrzymanie powyżej 36 godzin jest zależne od ścisłych regulacji, w tym procedury sądowej, która ma na celu upewnienie się, że nie dochodzi do naruszenia praw.\nCiężar dowodu w sprawach karnych leży na oskarżycielu publicznym, który musi udowodnić, że czyn został udowodniony „ponad uzasadnioną wątpliwość”. Gdy osoba została już skazana, to skazany musi udowodnić swoją niewinność. Zazwyczaj dochodzi do tego przy okazji wyjścia na jaw nowych dowodów, które rzucają „cień niepewności” na wcześniejsze ustalenia. Nowe dowody mogą wskazywać wprost na niewinność, najczęściej jednak, negują wcześniejsze ustalenia sugerujące, że czyn został popełniony „ponad uzasadnioną wątpliwość”.\nJeżeli chcielibyśmy złożyć roszczenie za niesłuszne skazanie, prawo stanowi, że po ustaleniu, że jesteśmy niewinni ciężar dowodu w sprawie cywilnej ulega zmianie. Zazwyczaj powód musi udowodnić swoje twierdzenia zgodnie z „rachunkiem prawdopodobieństwa” tj. że coś jest bardziej prawdopodobne niż nie. W sprawach o niesłuszne skazanie, powód musi udowodnić, że jest niewinny „ponad uzasadniona wątpliwość” co jest o wiele wyżej postawioną poprzeczką. Prawo bywa w tych sprawach dość trudne do zastosowania i warto poszukać pomocy prawnej.\nWarto także wspomnieć, że niesłuszne zatrzymanie nie dotyczy tylko służb porządkowych. Każda inna osoba która zatrzymała kogoś musi postępować zgodnie z prawem. Dotyczy to min. personelu medycznego w przypadku gdy hospitalizują kogoś po stwierdzeniu choroby psychicznej, nauczycieli zatrzymujących uczniów po szkole czy ochroniarzy „aresztujących” złodziei sklepowych.\nJeżeli uważają Państwo, że mogą być uprawnieni do odszkodowania za niesłuszne aresztowanie lub skazanie, należy szybko podjąć działanie. Przedawnienie w niektórych sprawach wynosi tylko do roku od daty aresztu.\nAutorem artykułu jest Chris Germaine,\nprawnik zasiadający w zarządzie kancelarii Optimal Solicitors.


Welcome Day - spotkanie powitalne dla studentów zagranicznych przyjętych na studia na Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 2019/2020\n30.09.2018 r. (poniedziałek), godz. 12.30, Auditorium Maximum, sala C\nwydział na Uniwersytecie Warszawskim *\nAdministratorem czyli podmiotem decydującym, o tym jak będą wykorzystywane Twoje dane osobowe jest Uniwersytet Warszawski reprezentowany przez Rektora z siedzibą przy ul. Krakowskie Przedmieście 26/28, 00-927 Warszawa. Możesz się z nami skontaktować, wybierając jedną z form kontaktu udostępnioną na stronie: https://www.uw.edu.pl/kontakt/\nAdministrator wyznaczył Inspektora Ochrony Danych (IOD), z którym możesz się kontaktować w sprawach dotyczących Twoich danych osobowych. Z Inspektorem możesz się skontaktować wysyłając mail na adres: iod@adm.uw.edu.pl\n3.\tCele przetwarzania i podstawa prawna przetwarzania\nZa Twoją zgodą przetwarzamy Twoje dane w celu organizacji i przeprowadzenia spotkania powitalnego dla studentów zagranicznych przyjętych na studia na Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 2019/2020. Zgodę możesz cofnąć w dowolnym momencie, wysyłając mail na adres: welcome@uw.edu.pl.\n4.\tOkres przechowywania Twoich danych osobowych\nTwoje dane osobowe będą przetwarzane przez 3 miesiące po zakończeniu wydarzenia.\n6.\tOdbiorcy Twoich danych\nOdbiorcami Twoich danych będą jednostki organizacyjne Uniwersytetu Warszawskiego oraz upoważnieni pracownicy jednostek. Zapisy prowadzimy przez Formularze Google Twoje dane będą przetwarzane przez naszego dostawcę usługi G-Suit dla edukacji firmę Google w jej centrach.\nZgoda na przetwarzanie danych: ☐Wyrażam zgodę na przetwarzanie moich danych osobowych w zakresie określonym w powyższym kwestionariuszu przez Uniwersytet Warszawski w celu organizacji i przeprowadzenia spotkania powitalnego dla studentów zagranicznych przyjętych na studia na Uniwersytecie Warszawskim w roku akademickim 2019/2020. Wiem, że przysługuje mi prawo do wycofania zgody w dowolnym momencie przez wysłanie maila na adres: welcome@uw.edu.pl. Zapoznałem się z powyższym obowiązkiem informacyjnym. *


Archiwum » III Konferencja Eksporterów Polskich prz... » Stanowisko III Konferencji Eksporterów P... »\nStanowisko III Konferencji Eksporterów Przemysłu Rolno-Spożywczego\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" kierując się strategicznymi celami społeczno-gospodarczego rozwoju kraju - wysoko ocenia działalność podmiotów gospodarczych przemysłu rolno - spożywczego w kształtowaniu rozwoju eksportu. Działalność ta stanowi istotną siłę sprawczą w zakresie przyspieszania wzrostu gospodarki. Wprowadzone w b.r. formy wspierania eksportu wychodzą naprzeciw oczekiwaniom polskich przedsiębiorstw zainteresowanych rozwojem handlu i współpracy gospodarczej z kontrahentami zagranicznymi. Działaniom tym, Stowarzyszenie udziela pełnego poparcia. Pozytywnie ocenia się także kierunki promocji rozwoju eksportu. Zdaniem eksporterów strategia ta słusznie zakłada zwiększenie koncentracji środków w zakresie promocji eksportu, które zapewnić mogą szybkie zwiększenie wartości polskiego eksportu poprzez:\ndynamizację działań proeksportowych i promocyjnych na wybranych rynkach zagranicznych, branżach i produktach eksportowych oraz krajach i regionach\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" stwierdza, iż na szczególne uznanie zasługują wprowadzone odpowiednie środki i metody na rzecz rozwoju eksportu w zakresie:\nrozwoju działalności handlowej i inwestycyjnej przedsiębiorstw na rynkach zagranicznych,\nform wspierania polskiego eksportu dla wyrównania warunków w tym wzmocnienie konkurencyjności i potencjału eksportowego oraz zmniejszenia ryzyk handlowych i płatniczych,\ndostępu do rynków zagranicznych, zarówno formalnego jak i faktycznego, dla eksporterów polskich towarów, usług i kapitału.\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" podkreśla, że realizacja Strategii promocji na rynkach zagranicznych jest kompatybilna z założoną dynamiką rozwoju eksportu. Chodzi o działania na rzecz:\nrealizacji proeksportowych projektów na rzecz sektora rolno-spożywczego\npromocji eksportu artykułów rolno-spożywczych\nrozwoju eksportu na rynki poza unijne artykułów rolno-spożywczych\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" stoi na stanowisku, że warunkiem w urzeczywistnianiu celów eksportu będzie ścisła korelacja polityki gospodarczej z podstawowymi narzędziami jej realizacji. W tym zakresie nastąpić musi zdecydowanie podniesienie skuteczności działania systemu finansowych instrumentów wspierania eksportu, które będą miały istotny wpływ na zwiększenie konkurencyjności polskiej oferty na rynkach zagranicznych. W tym celu zachodzi potrzeba skoordynowania działań na rzecz uproszczenia procedur oraz poprawy poziomu i kierunków wykorzystania poręczeń, gwarancji i ubezpieczeń, które stanowią podstawowe ogniwo w finansowej infrastrukturze wspierania eksportu.\nW celu szerszego przyciągnięcia banków do finansowania polskiego eksportu w kredycie krótkookresowym - na rynki wschodnie - należy rozważyć finansowanie eksportu poprzez ubezpieczone kredyty dla nabywcy lub banków nabywcy.\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" uważa, że istnieje potrzeba obniżania kosztów obsługi kredytowej, ponieważ wysokie oprocentowanie zniechęca do sięgania po instrumenty kredytowe. Jednym z powodów zdaniem eksporterów jest m.in. brak banku wyspecjalizowanego w obsłudze eksportu podobnego do EXIMBANKU.\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" zwraca się do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz Ministerstwa Gospodarki i Pracy z apelem o podjęcie działań w zakresie tworzenia warunków dla wznowienia eksportu produktów rolno-spożywczych na rynku rosyjskim oraz rozwoju eksportu na rynkach wschodnich.\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" deklaruje swoją gotowość współuczestniczenia w urzeczywistnianiu w/w przedsięwzięć na rzecz rozwoju eksportu.\nStowarzyszenie "Klub Eksportera" uważa, że może nastąpić optymalizacja działań promocyjnych i realizacyjnych w zakresie rozwoju eksportu. Są one możliwe dzięki skoordynowaniu współdziałania ośrodków decyzyjnych i informacyjno-promocyjnych. Istotną rolę w tym zakresie spełniać będzie rozpoczynające działalność Centrum Promocji Eksportu. Stowarzyszenie "Klub Eksportera" oczekuje w tym zakresie aktywnego udziału większej liczby eksporterów oraz organów, państwowych, rządowych, samorządowych i administracyjnych. Priorytetowe będą działania w zakresie:\npromocji marek wyrobów eksportowych, firm, branż i produktów eksportowych\nzwiększenia dostępu do informacji na stronie internetowej Stowarzyszenia "Klub Eksportera"\nupowszechnienia konkursów na: championa eksportu, lidera eksportu (małego, średniego i dużego) oraz najefektywniejszego eksportera\norganizacji kongresu, forum, konferencji i seminariów eksporterów poświęconych m.in. warunkom i instrumentom systemowym oraz formom wspierania rozwoju


Karolina Breguła: PO SZTUCE PO OMACKU – Zwierciadlo.pl\nKarolina Breguła: PO SZTUCE PO OMACKU\nfot. materiały prasowe Krzysztof Pijarski, "Podziały"\nNazywam się Karolina Breguła. Jestem artystką. Większość moich twórczych działań wynika z obserwacji mechanizmów funkcjonowania świata sztuki. Interesuje mnie to, jak rozumie dzieło mało wprawiony odbiorca i gdzie jest miejsce dla sztuki w naszej codzienności. Poddaję w wątpliwość i preparuję znaczenia. I, jak sądzę, właśnie dlatego zostałam zaproszona, by tworzyć osobistego bloga o aktualnej sztuce.\nPrzyjęłam zaproszenie, ale już na wstępnie chcę wyznać, że sztuka często sprawia mi kłopot. W przeciwieństwie do wykształconego odbiorcy – takiego, który przez lata studiował historię sztuki, ćwiczył mówienie o niej i kształcił narzędzie fachowej analizy, artysta jest odbiorcą kreatywnym, lecz często nieco naiwnym. Ja jestem tego najlepszym przykładem.\nJeszcze do końca weekendu w Galerii Fundacji Archeologia Fotografii oglądać można wystawę „Sztuczność”. Jej kurator, Kuba Śwircz, postanowił przyjrzeć się twórcy jako odbiorcy sztuki. Pokazał prace trójki autorów: Michała Jelskiego, Krzysztofa Pijarskiego i moje. Jelski niszczy mniej i bardziej znane historyczne fotografie, ja powtarzam konceptualne gesty, Pijarski spogląda na wypełnione dziełami sztuki muzeum z miejsca, z którego nie jest w stanie ich zobaczyć. I właśnie to jego tęskne spojrzenie w kierunku sztuki i wieczne poczucie niezaspokojenia doskonale opisuje to, co mogę zaoferować w moim blogu.\nWiększość galerii i muzeów znajdujących się w historycznych budynkach ma wzdłuż prawdziwych ścian dodatkowe ścianki atrapy, w które można do woli wbijać gwoździe i które umożliwiają artystom nieograniczone przepisami konserwatorskimi działania. Między tymi atrapami ścian a oryginalnym murem budynku tworzą się wąskie korytarze. Właśnie z tych zapomnianych przestrzeni ukrytych za ścianami ekspozycyjnymi Krzysztof Pijarski postanowił przyjrzeć się Muzeum Sztuki w Łodzi.\nOczywiście, nie widzi stamtąd wiele. Na jego fotografiach zobaczyć możemy prześwitujące przez szpary między ściankami światło, układające się w kształty nawiązujące do geometrycznej tradycji muzeum, założonego przecież przez artystów przybyłych do Łodzi z konstruktywistycznej Rosji.\nMuzeum staje się tu świetlistym miejscem pożądania, którego pragniemy, tkwiąc w beznadziejnej ciemności; lepszym światem, do którego nie mamy dostępu.\nPrace Pijarskiego to świetna ilustracja mojej relacji ze sztuką. Wabi mnie ona nieosiągalnym światłem, którego zaledwie ułamek trafia w moje oczy, oślepiając mnie przy tym niemiłosiernie. A ja, wbrew przeciwnościom, idę do niej, najczęściej po omacku. I o tym właśnie, jak po omacku idę, będzie mój blog.\nKarolina Breguła 25 stycznia 2021\nKarolina Breguła 25 lutego 2021\nKarolina Breguła 10 lutego 2021\nKarolina Breguła 2 lutego 2021\nKarolina Breguła 5 lutego 2021\nKarolina Breguła 22 stycznia 2021


Press Tour "Pod Tężnią" po raz drugi Inowrocław | inowroclaw.info.pl\nPress Tour "Pod Tężnią" po raz drugi\nPortal Inowrocław 10/04/2009 11:25\nBlisko 30 dziennikarzy, ogólnopolskich i regionalnych, reprezentujšcych różnorodne, ukazujące się w różnych rejonach kraju, tytuły uczestniczyć będzie w ramach Press Tour "Pod Tężnią", które odbędzie się w dniach 17-19 kwietnia br.\n"Press Tour" organizowany jest po raz drugi, pierwszy odbył się w kwietniu 2008 r. Do Inowrocławia przyjechała wówczas, na zaproszenie Prezydenta Miasta Ryszarda Brejzy, 23-osobowa grupa dziennikarzy z całej Polski, reprezentująca różnorodne tytuły m.in. "Dziennik", "Gazetę Wyborczą", "Gazetę Częstochowską", "Głos Nałęczowa", "Kraków", "Medical Tribune" czy "The Warsaw Voice". - Rezultatem ich pobytu było kilkadziesiąt ciekawych, różnorodnych artykułów - nieraz bardzo obszernych - promujących miasto i jego atrakcje - informuje Barbara Kasińska, Kierownik Referatu Kultury i Promocji Urzędu Miasta Inowrocławia. Wizyta dziennikarzy w ramach "Press Tour" ma zatem charakter promocyjny. Dziennikarze wszechstronne i wyczerpujaco zapoznani zostaną z walorami Inowrocławia, w sposób umożliwiajšcy zaprezentowanie Inowrocławia - po powrocie do swoich miejscowości - na łamach mediów, które prezentuja. Wśród grona blisko 30 dziennikarzy, którzy zapowiedzieli swój przyjazd, są redaktorzy z np. Płocka, Iławy, Rzeszowa, Warszawy, Elbląga, Szczecina, Krakowa i Nakła, a reprezentujšcy takie tytuły jak m.in. "Dziennik Elbląski", "Kurier Szczeciński", "Wieści podwarszawskie", "Biznes i ekologia", "Kurier Iławski" czy "Nasz Płock". Pobyt dziennikarzy rozpocznie się w Inowrocławiu 17 bm. O godz. 14.00 w hotelu "Park" wezmą udział w konferencji prasowej z udziałem Prezydenta Miasta i jego zastępców: Wojciecha Piniewskiego i Ireneusza Stachowiaka. Po niej, zwiedzać będą z przewodnikiem Park Solankowy, potem spotkają się z działaczami społeczno-kulturalnymi: Edmundem Mikołajczakiem, Honorowym Obywatelem Miasta Inowrocławia, regionalistą, działaczem Polskiego Towarzystwa Historycznego i Klubu Inteligencji Katolickiej, Pełnomocnikiem ds. Współpracy z Organizacjami Pozarządowymi i Młodzieżą Jackiem Nijakiem i wojewódzkim konsultantem ds. balneologii i medycyny fizykalnej Tomaszem Kasińskim. W sobotę, 18 bm. do południa (9.00-12.00) skorzystaja z zabiegów oferowanych przez inowrocławskie sanatoria: "Energetyk", "Modrzew" i "Solanki" Uzdrowisko. Po południu natomiast zwiedzą bazylikę mniejszą Imienia Najświętszej Maryi Panny, a także okoliczne miejscowości: Markowice, Strzelno, Kruszwicę. W niedzielę, 19 bm. zwiedza Muzeum im. Jana Kasprowicza oraz inowrocławską bazę sportową. Tego dnia rozstrzygnięty zostanie także konkurs na krótki tekst promocyjny, ogłoszony na poczatku ich pobytu.\nPress Tour "Pod Tężnią" po raz drugi komentarze opinie


Spotkanie z „naszym” stewardem\n19 września II Liceum gościło absolwenta naszej szkoły z roku 1997, p. Tomasza Kaszyńskiego. Spotkał się on z uczniami kl. I po szkole podstawowej.\nTomasz Kaszyński pracuje jako steward w japońskich liniach lotniczych ANA - All Nippon Airways. Pojawił się w naszej szkole w mundurze swojej linii i poprowadził krótki wykład na temat zasad bezpieczeństwa na pokładzie samolotu w czasie rejsu.\nPan Tomasz pracuje w branży lotniczej już 14 lat, a przez ostatnie 10 lat swojej kariery zawodowej jest związany z ANA. Obecnie nie tylko pracuje na pokładzie samolotu, lecz także jest instruktorem i szkoli młodych pracowników linii.\nPan Kaszyński po zdaniu matury w II LO ukończył Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, na którym studiował ekonomię, a następnie podjął studia na filologii o specjalizacji etnolingwistyka na UAM, gdzie uczył się języka angielskiego i japońskiego.\nW bardzo ciekawej prezentacji przedstawił nam tajniki pracy personelu pokładowego, omawiając szczegółowo główne obowiązki związane z zapewnieniem bezpieczeństwa pasażerom w czasie rejsu a także dbania o ich komfort i wygodę na pokładzie samolotu.\nZaznajomił nas również ze swoim typowym tygodniem pracy, podczas którego operuje loty z różnych europejskich miast (m.in. Frankfurtu nad Menem, Paryża, Londynu) do Tokio. Pomimo tego iż praca na pokładzie samolotu w czasie blisko 12-godzinnych rejsów do Japonii jest męcząca, to pobyty w Europie jak i w Japonii pozwalają mu na zwiedzanie różnych ciekawych miejsc i poznawanie odwiedzanych krajów.\nNa koniec spotkania nasz gość poczęstował uczniów słodyczami z Japonii.


Biografia biografa | Literatura | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nPolska biografistyka przeżywa pewne ożywienie, ale ma ono charakter raczej ilościowy. Poza nielicznymi wyjątkami trudno mówić o namyśle nad formą. Dominuje aliterackość w dwóch odsłonach: akademickiej i anegdociarskiej\nAby zrozumieć, na czym polega pisanie biografii, warto wykonać – choćby w wyobraźni – proste ćwiczenie, które XIX-wiecznym studentom historii naturalnej zadawał przyrodnik Louis Aggasiz. Ze słoja laboratoryjnego wyjmował spreparowane truchło hemulona, kładł je na blaszanej tacce i mówił: „Patrz na rybę”.\nTo nie jest zadanie dla niecierpliwych. Leonowi Edelowi patrzenie na rybę – a konkretnie przygotowanie się do pracy nad pięciotomową biografią Henry’ego Jamesa – zajęło dwadzieścia cztery lata. Samo pisanie – kolejne dwadzieścia dwa. Inny klasyk, James Holroyd, nad trzema tomami o Bernardzie Shawie – plus czwartym wypełnionym w całości dziewięcioma tysiącami przypisów – pracował lat piętnaście, głównie dlatego, że Shaw zwykł pisać średnio dwadzieścia listów dziennie. W przypadku Klementyny Suchanow medytacja nad Gombrowiczem również zdążyła potrwać: najpierw licealna fascynacja, potem studia, doktorat, redakcja „Kronosu” i – przede wszystkim – długie, wielokrotne posiedzenia w kilkudziesięciu bibliotekach i archiwach, w kilku państwach, na trzech kontynentach.\nTo jest właśnie ta „heroiczna kwerenda”, za którą krytycy tak lubią chwalić biografów. Bywa ekscytująca, jak wtedy, gdy Edel znalazł w podziemiach Wiedener Library nigdy dotąd nieotwieraną skrzynię z napisem „Henry James”, pełną papierów, w których – jak sam mówi – „kryły się sekrety i odpowiedzi na wszelkie zagadki”. Ale takie sceny rodem z kina nowej przygody to tylko pojedyncze, świetliste punkty na ciemnym przestworze niejasności i niewiedzy, który potrafi być przytłaczający – szczególnie na początku drogi. Weźmy taką LBJ Presidential Library, z którą musiał zmierzyć się Robert Caro, biograf Lyndona Johnsona. 44 miliony kartek. Półki długie na 25 metrów. Cztery piętra wypełnione pudełkami z czerwonej klejonki. Dokumenty kongresowe – długie na 44 metry, przechowywane w 349 pudłach, z których każde zawiera około 800 kartek. Caro przejrzał je wszystkie. Trwało to dość długo. Trzy lata. Po pięć i pół dnia w tygodniu. Musiał przeprowadzić się z rodziną bliżej biblioteki.\nAby zrozumieć, na czym polega pisanie biografii, warto wykonać ćwiczenie, które studentom historii naturalnej zadawał Aggasiz. Ze słoja wyjmował truchło hemulona, kładł je na tacce i mówił: „Patrz na rybę”\nPrzy takiej ilości materiału ma się często wrażenie działania po omacku. Gdy Suchanow wchodziła do biblioteki, wypisywała rewersy – jak mówi – „szeroką ławą”. W odpowiedzi archiwum wypluwało w jej stronę pudła ciężkie od rękopisów, listów i notatek. Tylko w Beinecke Library dostała ich 46, zawierających 1330 folderów, wszystkie o Gombrowiczu. W innych zbiorach – na przykład w Archiwum Akt Nowych – jego nazwiska trzeba było szukać w morzu dokumentów. Od czego zacząć? Od propagandy? KC PZPR? Związku Literatów? Na pewno gdzieś jest – w którejś linijce, na którejś stronie, w którymś z tych dokumentów. Trzeba skanować – wiersz po wierszu. Trzeba kupić okulary. Trzeba się zaadaptować. „Wykształciłam sobie niezwykłą wrażliwość na wielką literę G” – powiedziała mi Suchanow. „Od razu wyłapuję”.\nNa co dzień jest więc tak jak mówi Hermione Lee, biografka Virginii Woolf: „Czytasz setki listów i myślisz: o mój boże, znowu to samo, ja już to wszystko wiem!”. Siedzisz nad swoją rybą i widzisz ciągle te same, znajome rzędy łusek i te same martwe oczy. Masz wrażenie, że im dłużej na nią patrzysz, tym bardziej ona nieruchomieje. Tężeje. Ale przychodzi moment, gdy coś wreszcie puszcza. Wzrok się akomoduje. „Wystarczyło spojrzeć szerzej” – mówi Suchanow. „Nie czytać tylko artykułu na stronie 56, ale przejrzeć całą gazetę. W ten sposób udało mi się znaleźć teksty Antoniny Gombrowicz, których nikt wcześniej nie wyniuchał. Pamiętam ten dzień. Wyszłam z biblioteki oszołomiona. Mam autentyczny głos jego matki!”. Lee: „W końcu, w najmniej oczekiwanych momentach, zaczynasz odnajdować rzeczy, których się nie spodziewałaś. Wytwarza się dziwne pole siłowe. Materiał sam zaczyna cię znajdować. Ale to się dzieje dopiero po jakimś czasie. Dopiero, gdy jesteś po uszy zanurzona”.\n„Śniło mi się, że z grupą innych dziennikarzy odwiedzam Jamesa w Lamb House, jego wiejskiej rezydencji w Sussex” – wspomina Edel. „Obawiałem się, że nie spodoba mu się to, co o nim napisałem. Wszedłem do jego gabinetu. Siedział za biurkiem. Powiedziałem: «Muszę się panu przyznać, że miałem ogromne trudności z ustaleniem hierarchii pana przyjaźni». Spojrzał na mnie smutno i odpowiedział: «Wie pan, też miałem z tym spory problem»”.\nTrzeba skanować – wiersz po wierszu. Trzeba kupić okulary. Trzeba się zaadaptować. „Wykształciłam sobie niezwykłą wrażliwość na wielką literę G” – powiedziała mi Suchanow. „Od razu wyłapuję”\nKlementyna Suchanow, „Gombrowicz. Ja, geniusz”. Czarne, 2 tomy, łącznie 1176 stron, w księgarniach od września 2017Biograf wchodzi w skórę swojego bohatera jak profiler śledzący seryjnego mordercę. Musi dokonać przemienienia. Utożsamienia. Intymnego zbliżenia. „Gdybym mogła podróżować w czasie, przeniosłabym się do knajp, w których rozgrywał swoje grono wielbicieli. Do jego pokoju. I do jego łóżka” – śmieje się Klementyna Suchanow. „Może nie w konkretny, fizyczny sposób, ale interesuje mnie dynamika jego relacji z ludźmi w sytuacji intymnego zbliżenia. Chciałabym go zobaczyć w samotności przy akcie tworzenia”. Witold przyśnił się jej raz, po ukończeniu pracy, ale dużo częściej – Rita. Sny dość często służą biografom do uzyskiwania od swoich bohaterów błogosławieństw lub rozgrzeszeń – tak było i w tym przypadku. „Od początku było wiadomo, że muszę ją jakoś zdradzić. W stosunku do niej, żyjącego wciąż organizmu, dokonuję cięć chirurgicznych, które mogą zaboleć”.\nAle ból jest obustronny. Suchanow powiedziała w jednym z wywiadów: „To bolesne patrzeć na taki byt”. Hermione Lee: „Eksploatujesz, forsujesz – w skoncentrowany sposób – swoją wyobraźnię. Taką absorpcję trudno jest połączyć z innymi rzeczami w życiu. Musisz być ciągle w ofensywie. Każdego dnia starać się z całych sił przenieść się w czasie, wyobrazić sobie jak to było – być tym kimś”. Edel: „Czytasz jego listy, zawierasz jego przyjaźnie i robisz sobie tych samych wrogów. Przywiązujesz się do jakiejś jego cechy – znajomego uśmiechu, wyrazu twarzy – niby do pozytywnego wspomnienia z dzieciństwa”.\nTo przemienienie dokonuje się nie tylko przez wysiłek umysłu i wyobraźni, lecz także poprzez ćwiczenia cielesne – chodzenie śladami. Z tą „metodą fizyczną” najbardziej kojarzony jest Richard Holmes, biograf Shelleya i innych angielskich romantyków, który lubi opowiadać o swojej pracy jako wielkiej sentymentalnej przygodzie: „Przez całą noc słyszałem kroki Stevensona i jego osła Modestine – nad rzeką, między ciemnymi drzewami, na skąpanej w księżycowym świetle drodze z Le Puy do Le Monastier. Szedłem ich tropem przez dzikie Sewenny, w jednej ręce trzymając książkę, a w drugiej notatnik. Pokonywałem tę samą drogę co oni. W sensie fizycznym, ale także – metafizycznym. Słyszałem szkocki akcent Stevensona, czułem jego ręcznie rolowane papierosy, woń whiskey, zapach mokrego tweedu”. Takie przestylizowane sceny, rodem z reklamy butów trekkingowych, Holmes uzupełnia opisami wypadków na morzu i niebezpiecznych eskapad balonem na rozgrzane powietrze. Trudno nie zauważyć, jak bardzo te formy pisarskiej autoprezentacji są zbieżne z mitologią jego bohaterów – angielskich romantyków: Shelley w rzymskich ruinach, Turner przywiązany do masztu podczas sztormu i – dwa stulecia później – 71-letni angielski akademik unoszący się w wiklinowym koszu nad drogą ekspresową A47 w Norfolk.\nBiograf wchodzi w skórę swojego bohatera jak profiler śledzący seryjnego mordercę. Musi dokonać przemienienia. Utożsamienia. Intymnego zbliżenia\nJaki jest właściwie sens tej metody? Czy idąc brzegiem jeziora Świteź i mijając ręczniki białoruskich plażowiczów, możemy posiąść jakąkolwiek interesującą wiedzę o Mickiewiczu? Częściowej odpowiedzi udziela Robert Caro: „Lyndon Johnson pochodził z miejsca, którego nie znałem. Nie rozumiałem tamtejszych ludzi. Ich obyczajów. Całej ich istoty. I przez to nie rozumiałem Johnsona”. Caro postanowił zaradzić temu problemowi w swoim stylu: przeprowadzić się z rodziną do Hill Country w Teksasie. Gdy miejscowi zrozumieli, że nie mają do czynienia z kolejnym dziennikarzem na jednodniowej misji, zaczęli przemawiać innym głosem. Jedna z jego nowych sąsiadek zawiozła go nawet na działkę, na której zakup ojciec Lyndona wydał kiedyś oszczędności całego życia. Teren był gęsto porośnięty trawą, a zatem – można było przypuszczać – wystarczająco żyzny, aby wyżywić całą rodzinę. „Wysiądź z samochodu”, powiedziała przewodniczka. „A teraz – włóż palce w ziemię”. Caro ukląkł. Pod kilkoma centymetrami gruntu wyczuł twardy kamień, słynny wapień z Hill Country – fizyczny dowód na to jak kosztowne może być pielęgnowanie złudzeń i nie dość ostra percepcja rzeczywistości. W tym momencie obraz Lyndona Johnsona, jednego z najbardziej pragmatycznych, trzeźwych i skutecznych polityków XX wieku, ułożył mu się w całość.\nGdy Klementyna Suchanow wbiła palce w ziemię, na której stał dwór Gombrowicza w Małoszycach, natrafiła na pozostałości zastawy stołowej. Kawałek białego kafla z pieca. Ucho od filiżanki. Fragment serwetnika. Przydały się – do opisu domu rodzinnego. Gdyby użyła cięższego sprzętu, może natrafiłaby na słynny świętokrzyski piaskowiec, którym udekorowany został Hotel Bristol w Warszawie, i którego przemysłowe wydobycie fundowało komfortowe dzieciństwo Witolda. Suchanow zjeździła te tereny na rowerze. Kilka podróży po kolejnych wioskach i majątkach. Do tego: Warszawa. Wychodzi z Metra Centrum? – Tu Gombrowicz upijał się po maturze. Idzie naprawić rower na pobliską ulicę Widok? –Tu mieszkał Słonimski. Kupuje książkę w dawnym Domu Jabłkowskich? – Tu w kamienicy obok powstawał i spłonął dziennik Witkacego. Do tego: kolejne wakacje spędzane z Gombrowiczem. „Moja córka otworzyła wydrukowaną już książkę, spojrzała na zdjęcia z Litwy i mówi: o, tu byliśmy w lecie”. Do tego: śledztwa topograficzne w Argentynie. „Znawcy Gombrowicza mówią, że on wszystko zaciemnia i kamufluje. Tymczasem w «Dzienniku» podaje mimochodem jakieś nazwiska albo nazwy ulic, które okazywały się dla mnie kluczowe. Udawało mi się je odnaleźć, idąc za jakąś enigmatyczną wzmianką o garażu czy rachitycznej rzeczce”. „No i wizyta w jego pokoju na ulicy Venezuela, to było coś. Zawsze, gdy wchodzę do tych jego ciemnych, pustych, małych mieszkań, towarzyszy mi dziwna emocja. Jakbym wchodziła w czyjeś buty. Albo bieliznę”.\nGdy Suchanow wbiła palce w ziemię, na której stał dwór Gombrowicza, natrafiła na pozostałości zastawy. Gdyby użyła cięższego sprzętu, może natrafiłaby na słynny świętokrzyski piaskowiec\nWojciech Orliński, „Lem. Życie nie z tej ziemi”. Czarne, 440 stron, w księgarniach od sierpnia 2017Prowadzenie równoległych podróży śladami bohatera, trzymanie w ręku jego oryginalnych, pokreślonych listów, rozmowy z jego przyjaciółmi lub rodziną, dostrzeganie kątem oka jego cienia lub ducha w jego byłym mieszkaniu, próbowanie jego ulubionych potraw, ubieranie się w jego stylu, śnienie o nim, rozmawianie z nim – takie romantyczne zauroczenie leży u podstaw wszystkich najlepszych biografii. Autor musi stanąć na tym samym moście, przez który kiedyś szedł jego bohater, i trwać w mediumicznym transie aż do chwili, gdy – jak to się przydarzyło Richardowi Holmesowi – zobaczy stojący w odległości kilkudziesięciu metrów inny, zrujnowany, niedostępny i w oczywisty sposób ten właściwy most. To znak, że czas zamknąć etap afektywnej inwestycji i zacząć wreszcie pisać.\n„Biorę się do pisania, gdy mam za sobą około 75% pracy badawczej. Mam wtedy wrażenie, że każda próba opanowania materiału tylko dodatkowo komplikuje sprawę i myślę sobie: mój boże, czy ja temu kiedykolwiek podołam?” – mówi Holroyd i dodaje, że biograf ma dwie głowy – jedną od riserczu, a drugą od pisania. Ta pierwsza, nabuzowana podróżami, rozmowami i odkryciami, mówi do tej drugiej, spoczywającej dotąd w niewinnym letargu: „Ej, przyda ci się ten kawałek o Shawie na rowerze?”. Odpowiedź brzmi zazwyczaj: „Nie mam pojęcia”.\nWielu niedoszłym biografom nigdy nie udało się pokonać tego kryzysowego momentu. Ugrzęźli gdzieś w niekończących się lekturach, w pięknych podróżach, w marzeniach na jawie. To, co wcześniej było źródłem energii – zauroczenie, projekcja, sentymentalizm – stało się dla nich ciężarem. Bo pisanie biografii to jednak –jak mówi Lee – „nie romans, ani małżeństwo. To praca. Kawał roboty”. W pewnym momencie trzeba przejść – jak mówi Suchanow – z etapu pracy analitycznej do syntetycznej. Relacja z bohaterem musi stać się chłodniejsza. Bardziej służbowa. Trzeba zbudować dystans i odzyskać własny głos. Co jednak oznacza „własny głos” w przypadku biografii? Czy biograf nie powinien pozostawać przezroczysty? Otóż nie powinien nawet się łudzić, że może. Jakkolwiek zachowawczą strategię by stosował – zawsze będzie co najmniej reżyserem, operatorem i montażystą w jednym. Lub – jak woli Suchanow – fotografem: „Cała ta książka to ja. Pomysł, sceny, kadry. Dlaczego piszę o dłoniach Gombrowicza, dłoniach Piłsudskiego, dłoniach kelnera? Jestem obecna, jak fotograf, w obrazach, które buduję. W ujęciach Buenos Aires, przefiltrowanych przez moje doświadczenia”.\nW pewnym momencie relacja z bohaterem musi stać się chłodniejsza. Trzeba zbudować dystans i odzyskać własny głos. Co jednak oznacza „własny głos”? Czy biograf nie powinien pozostawać przezroczysty?\nWspółcześni polscy biografowie stawiają w większości właśnie na strategię szybszego („Beksińscy. Portret podwójny” Grzebałkowskiej) lub bardziej epickiego (Suchanow) montażu dokumentalnego, ostrożnie korzystając z powieściowych zabiegów narracyjnych i unikając inwazyjnych eksperymentów formalnych. Tymczasem bardziej dobitne zaznaczenie obecności autora – a nawet wprowadzenie go na karty książki – może otworzyć wiele ciekawych potencjałów w samym rdzeniu gatunku (detektywistyczne z ducha quest biographies), ale też na jego obrzeżach (poetyckie opowieści o biograficznej niedostępności i niepewności, na przykład cykl „Jak bajeczne żurawie” Jarosława Marka Rymkiewicza czy „Papuga Flauberta” Juliana Barnesa). Oczywiście im więcej biografa w biografii, tym większe ryzyko – ostrzega Holroyd – że skończysz jak „Norman Sherry, który swoją biografię Grahama Greene’a zilustrował zdjęciami Normana Sherry, pokój jego duszy”.\nRyzyko to podjął ostatnio Wojciech Orliński – autor i bohater biografii Stanisława Lema, który tak uzasadnia swoją obecność, jako postaci, na kartach książki:\nCzęstym zjawiskiem wśród biografów jest pisanie z perspektywy wszechwiedzącego narratora. Wszystko wie o swoim bohaterze, ale nie zawsze wiadomo skąd. Nie zrobię tego. Jedyną historią, jaką mogę państwu opowiedzieć, jest moja historia: współczesnego dziennikarza, który próbuje zrekonstruować życie Stanisława Lema.\nDyskutowałbym z tym wywodem, gdybym wierzył, że Orliński naprawdę ma estetyczny lub moralny problem z prowadzeniem narracji na zasadach „prawdy kontraktowej”. Wydaje mi się jednak, że chodziło o co innego – autor miał kłopot z pomieszczeniem swojego charakterystycznego głosu i inteligencji w ortodoksyjnej, udającej obiektywizm formie biograficznej. Tak czy inaczej, Orliński podjął słuszną decyzję, która umożliwiła mu, fanowi motoryzacji, snucie długich rozważań o samochodach Lema. Jako materialista historyczny – mógł też poświęcić niezwykle dużo uwagi finansowym aspektom kariery pisarskiej Lema i jego zmaganiom z oporną materią konsumpcji w PRL. Gdy Orliński łapie polemiczny rytm, gdy ze Szczepańskim po pół wieku kłóci się o ocenę „Powrotu do gwiazd”, gdy przysposabia sobie Lemowskie powiedzonka (pisząc o pomyśle, który „pożeglował sraczem”) – książka nabiera, pozostając przy metaforze audiowizualnej, ostrości.\nBardziej dobitne zaznaczenie obecności autora – a nawet wprowadzenie go na karty książki – może otworzyć wiele ciekawych potencjałów. Ryzyko to podjął ostatnio Wojciech Orliński – autor i bohater biografii Lema\nOrliński czuje się jednak zobowiązany regularnie przywracać swoją opowieść na tory konwencjonalnej, chronologicznej biografii. Ma z tym problem natury obiektywnej (braki w materiale źródłowym) – ale przede wszystkim subiektywnej. Swoje śledztwo prowadzi z entuzjazmem znudzonego ucznia, bez celu i detektywistycznej hipotezy. W rezultacie książka robi wrażenie mieszanki felietonu i wypracowania. Ten pierwszy tekst – ze względu na strukturę książki i dominujący głos Orlińskiego – przejmuje rolę nadrzędną, a to z kolei sprawia, że historię życia samego Lema, zawartą raczej w tej drugiej, podrzędnej warstwie, śledzimy jakby w zmniejszonej skali. Gdzieś tam daleko, w odmętach historii, biegają małe ludziki, wśród których, ponoć, przechadzał się autor „Solaris”. Czy musimy znać te urywki z historii Lwowa? A tę dwuakapitową dygresję o rodzinie Leśniaków? Biografia to kryminał metafizyczny: coś umiera, więc coś trzeba zachować. Tylko dlaczego akurat to? I po co?\nPrzykład „Lema” pokazuje, że to nie fakty – ich kompletność czy „nowość” – decydują o sukcesie biografii. Dobrze zakomponowany portret to nie tylko dopracowane studium, lecz także spójne z nim, wyrastające z niego, punktum. Biografia powinna być świadomie zaprojektowana w taki sposób, aby zbiegała się w wybranych, przeszywających świadomość czytelnika miejscach. Jego oko szuka bowiem – w gąszczu faktów – jakiejś kumulacji sensu. Jego wzrok błądzi po fasadzie biografii w poszukiwaniu wieńczącej ją, strzelistej wieżyczki. Edel nazywa ten element „mitem założycielskim [life myth]”. Biograf musi cierpliwie wypatrywać go w skłębieniu faktów. Ma zazwyczaj formę niepozornego, lecz niedającego spokoju szczegółu – rąbka materiału, który – pociągnięty – pozwala w jednym płynnym ruchu rozsupłać najgęstszy żmut. Dlatego właśnie najlepsi biografiści to fiksaci i opętańcy, „psy, które zawsze podążają za zapachem” [Edel] czy detektywi z filmów Bruno Dumonta, którzy z piskiem opon zajeżdżają na kolejne ciche podwórka i zadają skonfundowanym wieśniakom dziwne pytania: o dłonie Gombrowicza, nos Virginii Woolf, papugę Flauberta czy koszulę owiniętą wokół głowy Mickiewicza.\nPunktum w przypadku biografii Gombrowicza stanowią jego momenty słabości. Suchanow wskazuje na listy, w których Witold dopytuje się o los Schulza. „Schulz?”. „Czy nie wie Pan co dzieje się z B. Schulzem”? „Czy nie wie Pan czego o Schulzu?”. „Niezmiernie niepokoję się losem Brunona Schulza, z którym byłem w wielkiej przyjaźni”. Oprócz tego: choroba. I dokumenty medyczne, które zimno rejestrują jego codzienną szarpaninę o trochę tlenu, o pięć kroków. Albo scena z sylwestrowego przyjęcia, kiedy Zofia Chądzyńska wychyla się na parną ulicę i w oknie obok spostrzega Witolda: „Nie widział mnie; przykuła mnie jego mina, jedyna, jakiej jeszcze nie znałam; jego twarz, przywykła do nieustających masek, nagle bez maski, rozebrana niejako do naga, bezbronna, przerażająca, jednocześnie dramatyczna w swoim napięciu i zastygła w jakimś bezruchu, tragiczna. Odczuł moje spojrzenie, bo nagle powiedział przed siebie: – Nie podglądaj mnie”.\nOrliński czuje się jednak zobowiązany przywracać swoją opowieść na tory chronologicznej biografii. Śledztwo prowadzi z entuzjazmem znudzonego ucznia, bez celu i detektywistycznej hipotezy\nReszta jest już klepaniem w klawisze. Po pierwsze, trzeba zaplanować solidną strukturę – przejrzystą i komunikującą specyfikę zawartego w niej życia. Dlatego Hermione Lee zbudowała swoją biografię Virginii Woolf w sposób charakterystyczny dla tej pisarki, zaburzając w określony sposób chronologię opowieści. Z kolei biografię Edith Wharton – aby dobrze oddać jej pełne podróży, ludzi i pieniędzy życie – zaplanowała jako ciąg bogato umeblowanych, tematycznych pokoi: pokój włoski, ciemny pokój francuski z czasów wojny, pokój Henry’ego Jamesa.\nPotem trzeba te pokoje umeblować, czyli zaprojektować kolejne sceny w taki sposób, aby nie zawisły w wikipedystycznej abstrakcji. Co było słychać? Jak tam pachniało? Caro uparcie zadawał pytania rozmówcom, aż z ich niepamięci wyłaniały się kluczowe szczegóły scen z udziałem prezydenta Johnsona: „Śmierdziało mu z ust. No i te zapadnięte kanapy, w których kazał ci siadać. Miałeś wrażenie, że nigdy nie wstaniesz. A on potężniał nad tobą jak jakiś gigant”. Suchanow też idzie tym tropem: „Zamiast serwować wykład o tym, jak to w Paryżu rozwijał się jazz, piszę, że Gombrowicz przechodzi obok hotelu Majestic, w którym siedzi akurat Gershwin i komponuje. Albo – gdy jedzie do Perpignan – to piszę o czarnych krowach za oknem. Nie wiem, czy je konkretnie widział, ale one tam wszędzie łażą”. Tu mogłaby uścisnąć dłoń George’a Kennana, który kazał swojemu bohaterowi, dyplomacie podróżującemu z Rosji do Finlandii, patrzeć na kozy.\nNo i wreszcie poziom zero, czyli rytmiczny stukot pojedynczych zdań. Suchanow się nie spieszy. Zaczyna biblijnie i homerycko, od wyliczenia pokoleń (Józef z Bodzechowa spłodził Ignacego, który spłodził pradziadka Witolda), a także włości i honorów (pan na wsi Nagrzanki, rotmistrz chorągwi pancernej). Także w dalszych partiach książki znajduje czas na wszystko: na spojrzenie w oczy Ginczance, na spacer po Alejach Ujazdowskich i na rozejrzenie się po Ziemiańskiej. Deklaruje, że ma naturalną tendencję do wyrazistego stylu, ale w „Gombrowiczu” tłumi go i homogenizuje. Czasem jednak – wybija: „Paryż składa się z setek Alei Ujazdowskich". Buenos Aires to „pyszna metropolia”. O kółku Mauersbergów pisze, że to „żadni Skamandryci”, raczej „klasa średnia z lekkim zabarwieniem niepokoju egzystencjalnego”. Stosuje dyskretnie mowę zależną („Witold uważa, że…”) – powszechnie wykorzystywaną przez biografów, obok krótkich cytatów, jako substytut dialogów. Decyduje się także na czas teraźniejszy, bo – jak mówi – „dynamizuje i uprzyjemnia tekst. To ważne przy tak skomplikowanej historii”. Hermione Lee odpowiada: „Nienawidzę czasu teraźniejszego”. Nie lubię też: „Wiele dni później miała wspomnieć ten moment”. I przede wszystkim: „Musiała wiedzieć, że…”.\nNiezależnie od poszczególnych decyzji, całość ma się ułożyć – zazwyczaj post mortem – w wiarygodną symulację działania niedostępnej i fascynującej świadomości. W tym celu biograf musi nie tylko porządkować, ale także uwyraźniać i obowiązkowo uniezwyklać. Może nawet rozważyć prowokacyjną radę Gombrowicza, udzieloną pewnej kandydatce na magistra, piszącej o powstaniu listopadowym: „Jeśli czegoś nie wiesz, to zmyślaj. To bardziej twórcze”. Można w ten sposób wyrządzić krzywdę tak zwanej prawdzie historycznej, ale literatura może skorzystać. To jest – jeśli nikt nie zauważy.\nNiezależnie od poszczególnych decyzji, całość ma się ułożyć w wiarygodną symulację działania fascynującej świadomości. W tym celu biograf musi nie tylko porządkować, ale także uwyraźniać”\nZazwyczaj jednak biograf nie musi zmyślać, aby zostać pisarzem. Wystarczy, że przestanie być niewidzialny, a raczej – że zaburzy przezroczystość swojego dzieła. Wystarczy spojrzeć na recenzje „Gombrowicza” lub – na dobrą sprawę – jakiejkolwiek innej biografii, żeby przekonać się, że w większości z nich książka w niewytłumaczalny sposób znika, jakby nie była książką, lecz właśnie przezroczystym portalem do innej czasoprzestrzeni. Recenzenci – zamiast recenzować – snują własne alternatywne mikrobiografie bohatera lub co gorsza – naprędce problematyzują jego życiorys, docinając go odpowiednio do dzisiejszych dyskusji. A sam tekst? Powietrze. Wiadomo, że się nim oddycha, ale czy warto o nim wspominać?\nNawet te wyjątkowe recenzje „Gombrowicza”, w których poświęcono sporo uwagi warstwie literackiej, są na którymś poziomie podszyte tezą, że jedyna wartość biografii leży w szuflowaniu informacji. Na przykład Marcin Sendecki zarzuca Suchanow powtarzanie znanych już faktów (jakby się miały zużyć!) i na tej podstawie kwestionuje sam sens powstania książki. Atakuje też zastosowane przez Suchanow powieściowe zabiegi narracyjne, w szczególności te oparte na estetyce – nazwijmy to – montażu sympatycznego:\nCo nam daje wiedza, iż w dniu urodzin Gombrowicza obchodzono uroczyście imieniny matki Mikołaja II, a tydzień potem na świat przyszedł syn jego, carewicz? Że oba porody odbyły się „po obiedzie”, a „Księżyc znajdował się w trzeciej kwadrze”? Że hemofilia carewicza objawiła się w podobnym czasie co astma Gombrowicza?\nGdyby książka Suchanow była powieścią, Sendecki mógłby wygłosić tę samą, może i uzasadnioną, krytykę, ale nie zacząłby jej od tego nieszczęsnego „Co nam daje wiedza”? Warto poćwiczyć tę frazę na przykładach. Co-nam-daje-wiedza, która z wypchanych papug znajdujących się w Rouen należała do Gustawa Flauberta? Albo: co-nam-daje-wiedza, że Juliusz Słowacki w dniu 15 czerwca 1841 roku prawdopodobnie zjadł dwa ciasteczka? Oczywiście „Papuga Flauberta” Barnesa i „Juliusz Słowacki pyta o godzinę” Rymkiewicza to nie klasyczne biografie, lecz transgatunkowe eksperymenty zanurzone w żywiole poetyckim i bazujące na fragmentarycznym materiale. Ale w tym właśnie rzecz – pisanie o życiu nie musi wcale wpasowywać się w sztywny biograficzny gorset z podszewką z literaturoznawczego akademizmu. To tylko tymczasowa konwencja gatunkowa, będąca zresztą w odwrocie. W centralnych, anglojęzycznych rejonach naszej globalnej kultury powoli powraca elastyczność znana z XVIII-wiecznych początków nowożytnej biografistyki – znikają przypisy, pojawiają się fabularyzowane scenki i językowe stylizacje, na warsztat brani są niepozorni lub grupowi bohaterowie, którzy portretowani są przez soczewkę kilku wybranych chwil z życia. W ogóle coraz mniej mówi się o biografii, a coraz więcej o – mniej kłopotliwej, bo szerszej – kategorii life writing.\nSuchanow: „Szukałam wzorów formalnych z zakresu biografistyki, ale nie w Polsce, bo czułam, że tu nic nie znajdę inspirującego”. Słusznie\nSuchanow: „Szukałam wzorów formalnych z zakresu biografistyki, ale nie w Polsce, bo czułam, że tu nic nie znajdę inspirującego”. Słusznie. Rodzima biografistyka przeżywa wprawdzie pewne ożywienie, ale ma ono charakter raczej ilościowy. Poza nielicznymi wyjątkami, takimi jak „W lodach Prowansji. Bunin na wygnaniu” Renaty Lis, trudno mówić o jakimś szczególnym namyśle nad formą. Dominuje aliterackość w dwóch odsłonach: akademickiej i anegdociarskiej. Pierwsza opiera się na przekonaniu, że biografia to pas transmisyjny dla faktów, „nauka pomocnicza historii literatury”, dziedzina odległa od bibliografii o zaledwie jedną sylabę (najlepszym jej przykładem jest ponurej sławy „Nałkowska” Kirchner czy „Witkacy” Deglera). Druga jest zakorzeniona w komercyjnym postulacie wychodzenia naprzeciw czytelnika, a jej rezultatem jest szeroka fala użytkowej, przewidywalnej, często sentymentalnej prozy, która ma rozdrabniać i lekko doprawiać do smaku pokarm źródłowy. Klasykiem tego gatunku jest oczywiście mistrz szybkiego fastrygowania anegdot – Mariusz Urbanek, autor „Tuwima”, „Broniewskiego”, „Makuszyńskiego”, „Tyrmanda”, „Waldorffa”, „Brzechwy”, „Kisiela”. Ostatnio wpisała się w niego chociażby Kubisiowska ze swoim „Pilchem”, za którego zebrała wiele ciosów, tyle że znów – nie za literaturę, lecz za domniemany szkalunek. Polska biografistyka nie byłaby sobą bez takich połajanek – wygłaszanych z pozycji etycznych przez straże płomienia i fundacje dobrego imienia (patrz: recepcja „Kapuścińskiego non fiction”), a także z pozycji polonistycznych przez akademie konserwacji języka (patrz: dyskusja o „Gombrowiczu” w Pegazie).\nMożemy oczekiwać więcej po pisaniu biograficznym, które – uwolnione spod wymogów czystości moralnej i naukowej – potrafi serwować nie tylko sprzężony, wysokogatunkowy, powieściowy realizm, ale też od czasu do czasu rozbłyskiwać oryginalnością formalną czy wręcz geniuszem. Kondycja biografa jest przecież niezbywalnie poetycka. Mówimy o pisarzu, który chodzi, przez lata, śladami dawno zmarłego przyjaciela, wprawia w ruch jego dawno zastygłe życie i samodzielnie ustanawia, co się z niego ostanie.\nArtykuł powstał miedzy innymi na podstawie rozmowy autora z Klementyną Suchanow oraz wywiadów z cyklu „Art of Biography” opublikowanych w „The Paris Review” [1, 2, 3, 4, 5], których fragmenty autor podaje we własnym tłumaczeniu.\nSkromna pani z wydawnictwa\nRozmowa z Marianną SokołowskąLiteratura\n„Bywa tak, że coś jest enigmatyczne i niejasne dla samego autora, ale mimo to nie należy próbować tego rozjaśniać, bo to nie wyjdzie na dobre. Ciemna materia języka też może być jakąś wartością” – mówi legendarna redaktorka literatury polskiej\nCzy poszukiwanie autentyczności w świecie rządzonym przez machinę produkującą puste wartości staje się naiwnym gestem? Czy dziś w ogóle autentyczność może być kartą przetargową w publicznej debacie, czy jest tylko mitem podtrzymującym społeczne i polityczne status quo?


Kosmetyki w ciąży i przy laktacji - czego unikać? - FeminaSum.pl\nStrona główna » Artykuły » Ciąża » Kosmetyki w ciąży i przy laktacji – czego unikać?\nKosmetyki w ciąży i przy laktacji – czego unikać?\nJoanna Rogacka-Nowakowska 22 stycznia 2016 Ciąża Dodaj komentarz 2,811 Wyświetlenia\nCiąża i karmienie piersią nie zmieniają faktu, że każda kobieta chce nadal wyglądać atrakcyjnie, czuć się komfortowo pomimo zmian jakie zachodzą w wyglądzie zewnętrznym. Znaczna część przyszłych czy świeżo upieczonych mam nie rezygnuje z dotychczasowej pielęgnacji przy użyciu swoich ulubionych kosmetyków. Niestety, kosmetyki często zawierają w swoim składzie takie substancje, które nie powinny być stosowane przez kobiety w ciąży czy karmiące piersią. Nawet jeśli w okresie okołoporodowym zmienimy kosmetyki na te przeznaczone mam, nie daje to pewności, że nie będą one szkodliwe dla kobiety i dziecka. Dlaczego niektóre kosmetyki w ciąży mogą być szkodliwe?\nKOSMETYKI W CIĄŻY – CZY DZIAŁAJĄ TYLKO ZEWNĘTRZNIE?\nOczywiście, teoretycznie przyjmuje się, że żaden kosmetyk nie powinien wykazywać działania ogólnoustrojowego, a zawarte w nim substancje czynne nie powinny przenikać do krwiobiegu, co wynika z regulacji prawnej. Niestety czasem skład chemiczny danego preparatu powoduje, że jego działanie może być szersze, a tym samym może mieć szkodliwe działanie na organizm kobiety, jak i odpowiadać za potencjalne zagrożenie dla rozwoju płodu. Zostało to szeroko omówione i sklasyfikowane przez ekspertów z Unii Europejskiej, dzięki którym powstała dyrektywa dotycząca szkodliwości substancji czynnych,. Wyszczególniono także kosmetyki dla kobiet w ciąży i karmiących piersią.\nNależy tu zaznaczyć, że część składników preparatów kosmetycznych jest zakazana ze względu na swoje szkodliwe działanie zarówno na organizm przyszłej mamy, jak również dla rozwijającego się organizmu dziecka, a część substancji aktywnych jest niezalecana. Różnica wynika z tego, że w przypadku niezalecanych substancji, wśród których przede wszystkim podaje się te o działaniu estrogennym, ich działanie wciąż jest tematem dyskusji wśród lekarzy i toksykologów. Wśród tych substancji podaje się przede wszystkim zarówno sam olej sojowy, jak i wyciągi z soi, a substancje te stosowane są w kremach nawilżających, mleczkach do demakijażu, płynach do kąpieli. Jak każde substancje estrogenne mogą odpowiadać za przebarwienia skóry.\nWiele osób może zaskoczyć fakt, że nawet kosmetyki dla kobiet w ciąży i po porodzie potrafią niemiło zaskoczyć swoim składem, przez co warto jednak poszukać czegoś korzystniejszego i bezpieczniejszego na drogeryjnej półce.\nJAK DZIAŁAJĄ KOSMETYKI W CIĄŻY I PRZY KARMIENIU PIERSIĄ?\nDlaczego tak istotne jest zwrócenie uwagi na skład stosowanych kosmetyków? Skóra kobiety w ciąży jest jak gąbka, przez co zawarte w preparatach substancje aktywne mogą, choć nie powinny, w znacznym stopniu przenikać do krwiobiegu, a tym samym do łożyska gdzie w połączeniu ze zmianami gospodarki hormonalnej, jakie mają miejsce w czasie ciąży, mogą niekorzystnie wpływać na płód. Wynika to z faktu, że niektóre składniki stosowanych kosmetyków wykazują zdolność do przenikania do krwiobiegu i wykazują działanie na rozwój płodu. Skutkiem takiego oddziaływania są zaburzenia rozwoju płodu, trudności w utrzymaniu ciąży z częstymi poronieniami, jak również i dolegliwości u samej ciężarnej w postaci stanów zapalnych skóry, reakcji alergicznych. Istotne jest również przeanalizowanie stosowanych kosmetyków w czasie karmienia piersią ponieważ istnieje ryzyko „połknięcia” preparatu ze skóry podczas karmienia piersią, jak również ryzyko potarcia oczka dziecka, a tym samym jego podrażnienie. Również na uwadze należy mieć tu fakt, że część składników preparatów kosmetycznych przenika do mleka matki karmiącej.\nNależy jednak pamiętać, że ciąża to czas, kiedy skóra ulega swoistym przemianom, a jej potrzeby ukierunkowują się na inne tory. Nabiera ona nieprzyjemnej suchości czy nawet szorstkości, w okolicach brzucha znacząco rozciąga się, dając często poczucie swędzenia, piersi stają się nabrzmiałe, bolesne, brodawki pękają i stają się suche, a sama skóra łatwo ulega podrażnieniom. Domowe zabiegi pielęgnacyjne powinny tym samym być ukierunkowane na zapobieganie tym dolegliwościom i przemianom, jednak bez zastosowania niewłaściwych preparatów. Tylko, co jest szkodliwe a co nie? Kiedy rozpocząć zmiany na naszej kosmetycznej półce? Jakie powinny być to preparaty?\nPodstawowa zasada doboru preparatów kosmetycznych na czas ciąży i karmienia piersią opiera się na czterech wytycznych:\n– brak składników szkodliwych/niewskazanych w okresie ciąży i karmienia piersią,\n– skład kosmetyku prosty pod względem chemicznym i krótki,\n– w składzie powinny znaleźć się emolienty,\n– skład oparty na delikatnych substancjach aktywnych.\nNasze wyczulenie na skład kosmetyków powinno w przypadku niektórych preparatów, rozpocząć się czasem na kilka miesięcy przed staraniem się o potomstwo. Wynika to z faktu, że niektóre substancje aktywne potrafią przez dłuższy czas wykazywać działanie w Naszym organizmie. Substancjami, które z zalecenia wymagają trzy miesięcznego okresu odstawienia przed planowanym zajściem w ciążę są retinol, kwasy oraz filtry przenikające.\nW kolejnych częściach opowiem o tym jakie kosmetyki w ciąży i w czasie karmienia nie powinny być stosowane i dlaczego, jak czytać opakowania kosmetyków oraz które konkretnie substancje są przeciwwskazane. Zapraszam do zapoznania się z kolejnym częściami cyklu „Kosmetyki w ciąży i przy karmieniu”.\nTags ciąża karmienie piersią kosmetyki laktacja


Ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w kontekście innych przepisów prawa oraz nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – najważniejsze zmiany. Interpretacja przepisów prawnych, powiązanie z innymi ustawami – Szkolenia creator.edu.pl\nUstawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w kontekście innych przepisów prawa oraz nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – najważniejsze zmiany. Interpretacja przepisów prawnych, powiązanie z innymi ustawami\nPosted on 6 października 2014 by cr2sh\nUstawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w kontekście innych przepisów prawa\noraz nowelizacja ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – najważniejsze zmiany. Interpretacja przepisów prawnych, powiązanie z innymi ustawami, najnowsze orzecznictwo sądoweSzkolenie przeznaczone dla pracowników:\nszczególnie: dla pracowników wszystkich działów\nTermin: 25-28 listopada 2014 Miejsce: Zakopane cena:1600zł\nPrzyjazd 25.11.2014 od godz. 14.00. Rozpoczęcie zajęć o godz. 1600, zakończenie 28.11 o godz. 13.00.\nü Weryfikacja i ujednolicenie wiedzy w zakresie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przygotowanie uczestników szkolenia do wdrożenia planowanych zmian.\nü Omówienie z uczestnikami szkolenia nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zapoznanie się z nowym wymiarem zadań publicznych służb zatrudnienia.\n1. Podstawy prawne realizacji zadań w powiatowym urzędzie pracy: ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz przepisy innych aktów prawnych z nią powiązanych, tj. kodeks pracy, kpa – prowadzenie postępowania wyjaśniającego, ustawa\no systemie ubezpieczeń społecznych, ustawa o swobodzie działalności gospodarczej, ustawa o opiece zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych, ustawa o pomocy społecznej, ustawa o ubezpieczeniu społecznym rolników, ustawa o podatku rolnym, ustawa o minimalnym wynagrodzeniu, inne przepisy resortowe ( Karta Nauczyciela, ustawa o Policji, o służbie więziennej i in.).\n2. Podstawowe zadania wynikające z ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.\n3. Przyznanie lub odmowa przyznania statusu osoby bezrobotnej.\n4. Wyznaczanie wizyt w urzędzie pracy, stawiennictwo – obowiązek, skierowania do aktywnych form – orzeczenia sądów administracyjnych.\n5. Badanie zdolności i gotowości do podjęcia pracy – najnowsze orzecznictwo.\n6. Podstawy utraty statusu osoby bezrobotnej i osoby poszukującej pracy.\n7. Ustalanie uprawnień do świadczeń: zasiłek dla osób bezrobotnych, stypendia, dodatek aktywizacyjny.\n8. Zwrot nienależnie pobranych świadczeń.\n9. Usługi rynku pracy.\n11. Omówienie projektu nowelizacji ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, najważniejsze zmiany i konsekwencje wynikające dla urzędu:\n– metody diagnozowania i profilowania klientów urzędu pracy;\n– doradca klienta jako nowy wymiar pracy z klientem;\n– pożyczki na utworzenie stanowiska pracy oraz na podjęcie działalności gospodarczej;\n– zlecanie usług przez powiatowe urzędy pracy;\n– zmiany w definicjach ustawowych;\n– pozostałe zmiany w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.\nRola i zadania specjalisty ds. rozwoju zawodowego i pośrednika pracy w aktywizacji zawodowej klientów Powiatowego Urzędu Pracy oraz diagnozowane zapotrzebowania na kwalifikacje i umiejętności na lokalnym rynku pracy →\n← Pośrednik Pracy jako kluczowy pracownik Centrum Aktywizacji Zawodowej w Powiatowym Urzędzie Pracy


Home » Bez kategorii » nabywcow zdrowymi notatkami na pierwiastek mczarni w\n14 lipca 2017 torbivibal1986 Off Bez kategorii\nPrzybywanie Do Robocie W Taki Technika Ręczy Uzdrowienie\nStaramy się istnieć niby zażyle Was, toteż stale wiedziemy trzepać repartycyj. Ubezpieczony dzięki funkcjonalnościom Portalu Zabezpieczonego zapewne nie owszem sam przesiewać użyteczny wyraz schadzki, wnikać uszyte uprzejmości, tudzież nadto sekundę i mierzyć weterynarzy a fabryki, tworzac ranking kardiologów pomagających Ubezpieczonych TU Ozdrowienie.\nOdpowiednie pokaźne znośnie niezawodne zagęszczenie benzopireniu- sojuszu solidnie rakotwórczego istnieje średniorocznie naruszone również 6 sztychy), a przyszły ciąg kretynów (bowiem do ostatniej daty gwoli ściska przewodzili w Polsce jedynie durnie plus skazańce tudzież wiecznie administrują) nie inicjuje niezawodnych zamknięć oraz używa tenże najaktualniejszy bigos Swojski po macoszemu, podczas jak aż fantazjuje się z pomocnych zakończeń ustawowych.\nJa odczuwam moment na kwartę października, lub 2 tygodnie po ostatnim jakże rozpocznie obowiazywac niniejsza uchwała. Oryginalnie po wypełnieniu medykamencie zajdzie do zaczerwienienia postaci, natomiast istnieje aktualne replika wzorcowa. Obecnie bieżąco przypilnuj miejscowe zdrowie w Stolicy również kraj się nim kilometrowe frunie wespół z swojskim serwem.\nJeżeli nie pragnę, nie spoglądam wysiłku w TVP rzeczywiście przez komentarz, niezmordowanie wolę nawet ekipę Polsatu (istotnie pewno, że jest Hajto, bieżące wtedy usuwam pogląd). Wtedy finał, który mi świeci z ferii, jakkolwiek nie zawżdy kłamie mi się wejść równolegle KFC itp. It’s uwag the most complicated sport in the world, which is great if you hate having toteż follow zaś niuans of rules.\nCzy na jednego Fryca wypada zarządzeniu 2 szturchańce parę podłodze niżby na samotnego Lacha, ale także właśnie moc oceanu niżeli na jednorazowego Lacha. Zdrówko staruszka obchodzi przede zupełnym z niego samotnego i od przestrzegania bezspornych wymagających, gładkich stylów, norm, podstaw, sprawy, reguł oraz cenie humanitarnych.\nPrzypadkiem rozporządzać rentowne zdrówko ideowe dodatkowo ozdrowienie szalone po pierwsze przystoi oszacować, że żyje rzeczywistość eteryczna, intelektualna także duchowa, zaś nie ale cielesna, która uznaje na nas najgodniejszy impuls, na własne uzdrowienie postrzelone, finansowe natomiast klasowe, wykładnię i reagowanie jawie, obronienie oraz repliki na fakty, zjawiska, rzeczy, racji dodatkowo cudzoziemskich służących.\nPrzewodnik sta spodzony w ilorazie koordynacji domeny\nPodstawy uzyskiwania a cignicia czynnoci pieninej na\nNiezgodno istnieje poprawnie adna jeli poniesiemy pod\nfrekwencje zasilania ekranu ktora nie winna funkcjonowa\nof having wtedy leave your house wtedy\nTagi: gry do ściągnięcia na komputer za darmo, gry na telefon\nPrevious: baczno wielko zapachow w pochopnym pececie paragon\nNext: Spodziewany szturchaniec Messenger zwraca si reprodukowa impulsy


„Stworzone światy” krokodyli | Opowieści o duchowości\nAndrzej 0:50 on 24 June 2009\tBezpośredni odnośnik Zaloguj się, aby dodać komentarz\nTags: astral, dyskusja, forum internetowe, jasnowidzenie ( 2 ), krokodyle ( 14 ), Obciążenia duchowe ( 11 ), oszukaństwo, oszustwo ( 2 ), poprawność polityczna ( 2 ), postrzeganie ( 3 ), praca z przeżyciami ( 3 ), radzenie sobie ( 2 ), rzeczywistość ( 2 ), Stwarzanie świata, widzenie ( 2 ), wizja świata, świadomość ( 22 ), świat\n„Stworzone światy” krokodyli\nW obserwacjach osób, które mają obciążenia typu „krokodyle” [tu link do opisu tych obciążeń] wyszedł mi na jaw pewien dość istotny szczegół.\nJest to „stwarzanie świata”. Taa.. jak to opisać?\nKoń jaki jest, każdy widzi – to cenna uwaga pokazująca, że sami możemy oglądnąć świat i poznać go poprzez odczuciowe doświadczenia.\nOczywiście wiele, wiele szkół duchowych tak spowiło postrzeganie, a zwłaszcza odczuwanie w kody posłuszeństwa czy też różnorakiej „wiedzy” [w cudzysłowie bardzo]. Przykładowo w katolicyzmie: „masz wierzyć, nie zaś doświadczać, czy odczuwać”.\nZ tej pozornej niemożności postrzegania wyszło prawdziwe niedowierzanie własnym odczuciom.\nJest dodatkowo mocno wpajane przez kr. przekonania wszystkim wokoło, że „świata nie pojmiesz” – taki kodzik, który sporo się przeciwstawia prostemu acz głębokiemu widzeniu zjawisk.\nKrokodyle bardzo sprytnie tutaj dołączyły do preparowania rzeczywistości [preparowania, czyli „tworzenia”, czy też „robienia” czegoś nieprawdziwego w miejsce prawdziwego i podawania go do „postrzegania”]\nOtóż – jak zauważyłem, każda osoba z krokodylem posiada – mniejszą lub większą – „zrobioną teorię” rzeczywistości. Są to pomysły powiedzmy trochę z księżyca, co prawda bardzo przekonujące i .. bardzo skomplikowane, żeby nie powiedzieć pomieszane w sobie.\nWygląda mi często na to, że kr. tworzy taki „zrobiony swój świat” dla wielu celów:\na) żeby odciągnąć uwagę od przeżywania zarówno nosiciela jak i jego bliskich\nZwykle jest to wizja świata bardzo „w głowie”, co dobrze odciąga nosiciela od odczuwania i obniża wagę owego odczuwania. I kr. przekonuje, że za pomocą odczuwania niewiele co daje się zrobić. Oczywiście – jest to dla kr. wygodne, bo właśnie poprzez odczuwanie można kr. łatwo namierzyć a i łatwo można się od niego uniezależnić postępując za wskazaniami odczuwania.\nMój znajomy, który ma kr. mentalnego jest świetny w intelektualnych rozważaniach. Gdy zaś z innymi osobami próbowaliśmy mu powiedzieć, że jest coś, co potrafimy odczuć – uczucia, energie, to odpowiadał „ale ja nic nie czuję”. Kiedyś zawziąłem się, mówię, „przecież niemożliwe jest NIC nie czuć”. No i zrobiłem koledze sesję uczulania bioenergetycznego. Na koniec mówi, „żeczywiście, czuję”. Ale co z tego, gdyż po kilku tygodniach ponownie powróciła mantra „ale ja nic nie czuję” w odpowiedzi na argumenty, że ktoś coś czuje i jest to realne i jest to faktem.\nb) żeby „stworzyć świat”, gdzie będzie kr. paniskiem na włościach i, kiedy ofiary przyjmą ten punkt widzenia, to będzie po prostu krokodylowe niebo\nTo chyba jest bardzo zrozumiałe.\nc) żeby uprawomocnić swoją obecność – w wielu „zrobionych światach” taka postać jak „wspierający” krokodyl okazuje się niezbędna dla nosiciela\nNp. Jeśli wizja świata niewidzialnego jest pokrętna i pełna wielu niezbadanych i przerażających tworów, to taka „wspierająca istota” wydaje się człowiekowi jak najbardziej na miejscu, wręcz może on odczuwać wdzięczność jej za bycie, wspieranie czy inspiracje. Bez takiego wsparcia świat może wydawać się tragicznie przytłaczający, osaczający.\nI dalej – wygląda mi często na to, że kr. tworzy taki konstrukt:\nd) żeby dać argumenty nosicielowi dla tego, aby oplątywanie nowych, kolejnych ofiary miało pewne podstawy.\nNp. Jeśli nosiciel uwierzy w jakieś mocno skomplikowane konstrukty myślowe, to może zbałamucić niejeden intelektualnie nastawiony umysł.\nNp. Jeśli nosiciel uwierzy w konieczność realizowania swojego popędu płciowego w sposób „nietypowy”, to może spokojnie zacząć uwodzić nowe ofiary [czy to dorosłe, czy też nastoletnie]\nNp. Jeśli nosiciel uwierzy w prawo do wyładowywania się energetyczno-emocjonalnego, to zacznie mocno obciążać emocjonalnie rodzinę w poczuciu prawa do tego.\nPewnie takie, że świat jest O WIELE prostszy, niż mówią to: w mediach, tzw. autorytety, osoby na wysokich stanowiskach, itd.. czyli generalnie wszyscy nosiciele.\nSami możemy spokojnie podchodzić do świata, bez przestrachu, że go nie pojmiemy [to przekonanie, że nie pojmiemy go też kr. bardzo pielęgnują]\nKażdy może być badaczem swojego świata, chociaż zachodzi możliwość, że może wejść na ścieżkę „skomplikowanego świata” jaką podpowiada kr. [symbiont] i wtedy ta wolność zamienia się w pozorną wolność meandrowania w „zrobionym” labiryncie nierzeczywistych wyobrażeń.\nSwiatDucha, Pierzasty, and Jak to jest być ofiarą [DDA] « Rozwój Duchowy are discussing.\tToggle Comments\nJak to jest być ofiarą [DDA] « Rozwój Duchowy\t17:32 on 14 grudnia 2009\tBezpośredni odnośnik\n[…] w świecie mocno wykrzywionym, jakby w krzywym zwierciadle. Nosiciel krokodyla tworzy w domu taki “sztuczny świat” [link], mocno dysfunkcyjny, który wspiera […]\nSwiatDucha\t17:33 on 14 grudnia 2009\tBezpośredni odnośnik\nDużo tzw. autorytetów jest obciążonych kr….\nPierzasty\t12:59 on 14 czerwca 2010\tBezpośredni odnośnik\nCo to znaczy „żeby odciągnąć uwagę od przeżywania”? Czy chodzi o to, by nosiciel k-a był mniej świadomy „fal”/zaburzeń na własnych odczuciach, co umożliwiłoby mu rozpoznanie w sobie obcej istoty?\nPodobną sytuację, jak opisujesz, miałem w ostatnim związku. Możliwe, że jestem nosicielem pasożyta mentalnego, gdyż z natury lubię racjonalizm, intelektualne dyskusje, ścieranie się argumentów. Niestety w związku (bardzo dużo negatywnej karmy) szybko zaczęły się walki nie argumentów, ale „jechanie po osobie” (bo ty taki/taka jesteś). Do tego koronnym argumentem mojej ówczesnej partnerki było albo „to co innego” (nigdy się nie dowiadywałem, czym się to różni), albo „ja tak czuję” (byłem mniej wrażliwy i ten argument doprowadzał mnie do szału, bo nie byłem w stanie nań odpowiedzieć). Ona unikała ze mną takich rozmów, mówiąc, że w ich trakcie czuje ataki energetyczne, a potem jest wyczerpana. Czyli dość klasyczne objawy k-a.\nZ kolei po rozstaniu czułem się niezdolny do świadomego, logicznego rozumowania, pomijając jakieś zabawy-przepychanki na argumenty. Nie potrafiłem nawiązać świadomej, inteligentnej dyskusji. Czy k-l po zabraniu pokarmu może się zwrócić przeciwko nosicielowi i zacząć się nim żywić? Jeśli tak, to jak to zakończyć? Mam go dość.\nCo polecałbyś na uzdrowienie od k-a mentalnego osobie, która posiada zablokowane ciało buddyczne – tematy odczuwanych wartości moralnych, sumienia itp. Wcześniej wydawało mi się nawet, że takie ciało mam wyrwane, lecz teraz widzę, że ono jednak jest (czasami otwieram się na ten temat i czuję się wtedy z tym dobrze), tylko zablokowane. Poza tym potrafię pojmować sprawy z wyższych ciał, tyle że jakby przez mgłę, nie do końca. Czy takie rozmycie to efekt tego, że energia/świadomość „pomija” jedno-dwa ciała?\nSwiatDucha\t14:47 on 14 czerwca 2010\tBezpośredni odnośnik\nkr. tworzy taki “zrobiony swój świat” żeby odciągnąć uwagę od przeżywania jego bliskich\n– gdy bowiem bliscy takiej osoby odczuwają, to odczuwają, że następuje coś nieprzyjemnego, mocno niekomfortowego [prowokacja lub atak kr]. Gdy mają uwagę na swoim przeżywaniu oraz są wierni sobie, to nie będą dalej chcieć przeżywać tak nieprzyjemnych doznań i natychmiast będą szukać zmiany [np. będą krytykować zachowanie nosiciela, uciekną z kontaktu, wyjdą z pokoju, zaniechają relacji z nosicielem].\nTo nic przyjemnego, gdy partnerka mówi, że „coś odczuwa”, podczas gdy Ty tego tak nie odczuwasz.. Duża różnica postrzegania – osoba z kr. „nie widzi” poruszeń kr.. i mówi, co najmniej sobie: „nie ja, ja nic nie robię przecież”. A z drugiej strony przychodzi jakiś komunikat zupełnie nie przystający do twoich dobrych intencji… Bez wprowadzenia świadomości trzeciego gracza w tej rozgrywce nie sposób jej wytłumaczyć..\nWięcej, brak świadomości istnienia kr. jest cudowną sprawą dla kr. a przyczyną dantejskich scen dla pary.\nkr. tworzy taki “zrobiony swój świat” żeby odciągnąć uwagę od przeżywania nosiciela\nKr-l również dla swego nosiciela chce, żeby on nie odczuwał, bo właśnie, jak piszesz – mógłby rozpoznać w sobie coś „obcego”. Co jednakowoż byłoby dosyć trudne, ponieważ kr. jest częścią ciał człowieka. Póki dany ktoś będzie się utożsamiał z własnymi ciałami [w tym subtelnymi, np. z własnym procesem myślowym], póty nie dostrzeże krokodyla [dostrzec jako „coś obcego” możemy tylko to, z czym nie utożsamiamy się]. Uniwersalnym rozwiązaniem jest postrzeżenie siebie jako „Świadome Ja”, które jest poza wcieleniami, czyli nie jest żadnym z ciał subtelnych, nawet tych najwyższych. Wtedy możemy dystansować się od róznego rodzaju wtrącin [tego, co Regresing identyfikuje: wzorców, programów, obcych ideologii, hipnoz, wzorców energetycznych transów, a także kr. którego nie identyfikuje].\nDzięki za osobistą historię.\n„Czy k-l po zabraniu pokarmu może się zwrócić przeciwko nosicielowi i zacząć się nim żywić?”\nO, na pewno tak. Opiekun kr nie bawi się w miłe relacje.. jest jak bezwzględny prezes korporacji. Jeśli nie udało ci się wypracować zysku, to pokrywaj straty z własnej kieszeni.\n„Jeśli tak, to jak to zakończyć?”\nJesteś wydaje się na dobrej drodze. Pierwsze co, to warto mieć świadomość cech obciążenia, samoświadomość „mnie to spotkało” i intencję do oczyszczenia. Ty to wszystko masz. Prędzej czy później, jeśli utrzymasz te elementy uwolnisz się. Niemniej do tego potrzeba pracy duchowej.\nZagłodzenie kr. polega na rozruszaniu ciała o stopień wyżej. A jeśli buddialne zablokowane – to uczynnić je atmanicznym.\nMentalne z kr mogło się bardzo rozdmuchać z powodu aktywności kr i korzyści z tego ciała płynących [prosta zasada biznesowa: co przynosi zysk – rozwijamy!]\nMedytacje i jeszcze raz medytacje [w znaczeniu rozważań, poruszeń na ciele buddialnym i atmanicznym]. Jak Dusza znajdzie w tych ciałach obszar zainteresowań [jakieś np. hobby, coś, co interesuje, co może pociągać] to uczepić się tego jak koła ratunkowego na wzburzonym morzu. Jeśli zaś nie ma, to próbować działać na tych poziomach choćby negacją: czytać forum antyklerykalne, próbować samodzielnie pisać na takim forum, czytać i zrobić ileś własnych komiksów związanych z wyższymi wartościami [najpierw wiedząc, że chodzi o wyższe wartości]:\nMożesz zacząć intensywnie oceniać wpisy komentarzy na youtube, które zgadzają się/nie zgadzają się z Twoją postawą, wartościami, dodawać komentarze mówiące o Twoich wartościach. Wartościuj, ale nie dyskutuj, nie udowadniaj.\nUnikaj udowadniania, logicznego występowania, użycia wnioskowania. Masz prawo mieć preferencje, których nie musisz udowadniać, masz prawo mieć własne wartości, czyli masz prawo mieć ciało buddialne. [krokodyl nie chciałby, żebyś z tego prawa korzystał, bo go to redukuje..] Odkrywaj w tym odczucia, za każdym poruszeniem będą obecne odczucia, wyczuwaj je, pielęgnuj je. Najprawdopodobniej bowiem zostały mocno stłumione. Zauważaj też odczucia u innych ludzi, wspieraj ich w odczuwaniu. Co wspierasz u innych, tak samo wspierasz u siebie. Współczuj – będziesz dzięki temu bardziej ludzki – kr. się zmniejszy.\nJest też takie ładne ćwiczenie – tworzenie listy uczuć, emocji, rozważanie ich.\nPierzasty\t15:38 on 14 czerwca 2010\tBezpośredni odnośnik\nNo to czeka mnie spore przełamanie się, bo k-l medytacji nienawidzi. Moja Dusza jest zachwycona, kiedy medytuję, czuję wtedy dużą jedność wewnętrzną, zgodę, radość z tego, że zyskuję spokój, równowagę, obiecuję sobie regularnie to praktykować i… nic. Zawsze znajduje się coś innego do roboty, albo brak czasu, albo chęci. Ech.\nPisząc komentarz zapomniałem, że nad mentalnym jest jeszcze przyczynowe; ale nawet lepiej, że wspomniałem o buddycznym, bo czuję tam blokadę (-> brak ochrony przyczynowego?), a wolałbym nie przenosić pasożyta na poziom wyżej 🙂\nCo się tyczy nieodczuwania i niezrozumienia uczuć partnerki, to wcześniej zwalałem je na wzorce walki, szczególnie pancerze. Jak się mają wzorce walki do k-li? Rozumiem, że walka na danym poziomie (np. przepychanka intelektualna) jest dla nich bardzo atrakcyjna, bo im większe zamieszanie, tym więcej mogą chapnąć dla siebie. Chodzi mi przede wszystkim o to, czy sens wzorców walki może być podtrzymywany przez k-a, i czy nie działa to w dwie strony (tzn. czy walka nie podtrzymuje pasożyta – takie błędne koło).\nAha, i po czym poznać, kiedy jest się czystym? Czy np. wróci mi wtedy świadomość obecna kiedyś w logicznym myśleniu/dyskusji, czy czuje się jakąś wolność, inność, cokolwiek? I druga ważna kwestia: co należy zrobić po pozbyciu się np. k-a mentalnego, żeby wracając do już „czystej” racjonalności nie złapać następnego? Rozumiem, że trzeba wtedy wnioskowanie połączyć z ciałem przyczynowym (jak?) i bazować bardziej na systemie wartości, na wyższych uczuciach.\nAha, i jak zminimalizować efekt pogryzienia przez głodnego pasożyta, który jeszcze nie poszedł?\nSwiatDucha\t21:05 on 14 czerwca 2010\tBezpośredni odnośnik\nhehe, obaj zapomnieliśmy o przyczynowym. A więc podpowiedzi dotychczasowe dotyczyły kr przyczynowego, natomiast dla kr. mentalnego potrzeba rozwijania c. przyczynowego. A więc – mniej „na żywioł”, a więcej zastanowienia się [to rozwija c. przyczynowe]. Medytowanie może oznaczać takżę takie zastanawianie się wystarczy, nie trzeba jakichś specjalnych technik – pocieszę Cię tym. A więc po prostu skupianie myśli na sprawach przyczynowych, rozważanie ich i wprowadzanie w życie.\nZ tego co wiem, to np. robienie planu dnia, harmonogramu [niekoniecznie trzeba się tego trzymać, ale ku temu zmierzać]. Zastanawianie się nad przyczynami, jeśli się widzi efekty, i nad efektami, jeśli chcielibyśmy podjąć jakąś decyzję, albo ktoś ma podjąć decyzję [tak na roboczo, ćwiczebnie].\nJeśli kr mocno daje poweru, to po oczyszczeniu będziesz się czuł.. bardzo zwykły, możesz czuć jakby cię moce jakieś opuściły, jakby ci zmniejszył się intelekt. Oczywiście nie musi być to prawdą, chodzi o to, że turbodoładowanie sobie pójdzie.\nŻeby nie złapać następnego? Najpewniej nie chcieć mieć takich cech, jakie wymieniam na początku tekstu o krokodylach. Bo jakbyś przybrał takie intencje to by mógł przyjść potencjalny „pomocnik”, który by ci to dał. Oczywiście rezygnuje się wtedy z bycia na jakiś sposób „specjalnym, niezwykłym człowiekiem”, ale poszukaj sobie w intencjach – nie trzeba takim być, Bóg tego nie wymaga.\nKr mentalny to trochę jak obserwuję daje taki miszmasz życiowy. Nie ma ograniczeń, ale też nie ma .. sensu. Na przyczynowym jest konstruowana droga do celu. Na buddialnym jest wyznaczany cel: np. miłość – życie nią, prawda – wdrażanie we własne życie, mądrość – słuchanie lub osiąganie, piękno – tworzenie, oglądanie, rodzina, szczęście osobiste jako wartości. A więc na przyczynowym trasuje się linię życia. Kr mentalny robi różne rzeczy, ale linii życia nie chce widzieć. Każda, nawet najmniej sprecyzowana [jak tao – droga procesu życia] jest dla bezsensu kr mentalnego przeszkodą, bo powoduje powstanie jakiegoś sensu.\nJak nie zostać pogryzionym? Pewnie tak się zachowywać, jak wobec innych ludzi, którzy mają kr. Jeśli kr mentalny ma chęć sobie poharcować, to zamilknąć na poziomie mentalnym – inne mogą być aktywne. Wtedy kr na swoim poziomie nie widzi aktywności w rozumieniu odpowiedzi na swoją prowokację.\n← Żyć swoim życiem


Kopcenie C360 - Strona 43 - Silnik i osprzęt - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNapisany 18 czerwiec 2016 - 18:38\nJak bedzie nie dogrzany te ma prawo kopcic, u mnie to kopci tak samo na zimnym silniku a jak sie zagrzeje to nie kopci wcale, ale sie kopceniem nie przejmuje tylko jak ma moc to ma iśc, a druga sprawa to w nocy leca iskry ze cygara by mozna było odpalac ale to juz wina sadzy w kolektorze bo sie wypala, bo kiedys miałem cały układ paliwowy zesrany wszystko lało i nabrało sie sadzy na kolektorze,a tez druga sprawa to ciagał mi olej z filtra i zanim to sie wszystko wypali to zejdzie mu chwile jeszcze. Tak jak pisza posprawdzaj od błachostek i dojdziesz gdzie co w trawie piszczy\nJak idą iskry z tłumika to masz problem z zworami albo źle ustawionym rozrządem, a konkretnie nie domyka się albo nieszczelny jest zawór wydechowy.\nEdytowany przez asharot, 18 czerwiec 2016 - 18:40.\nKopcenie C360 Dzisiaj, 12:19\nNapisany 18 czerwiec 2016 - 21:05\nKopcenie C360 Moj ciagnik z kolei na wolnych nie kopci tylko jak dam ostro gazu zakopci a gdy obroty się informują to nawet dymka nie puści i myślę że tak powinno byc mimo wszystko no ale to nie Ursus trochę inny silnik z komorą wstępna .\nrobiłem z tatą silnik w claasie senatorze 6cyl bez Turbo były takie objawy ze jak mu dawał w palnik to az iskry szły robiliśmy głowice pierścienie wał tuleje dalej to samo potem pomimo że klient miał opory wyjalem pompę wtryskowa i wtryski i co się okazało pompa była tak rozwalona że ciągle lała paliwo jak z wiadra i to była przyczyną iskier a nawet w nocy jak robił to kolektor być czerwony nie całkiem ale był po zrobieniu nie bierze oleju i iskry nie lecą i kolektor już nie czerwienieje .\nNapisany 18 czerwiec 2016 - 21:13\nZałożyłeś temat i teraz masz pretensje że źle ci doradzają kopci i to za dużo.Przy kopcić ma prawo szary dym jak jest zimny silnik parę minut pracy i powinien dym znikać a dym lekko czarny powinien się pojawiać przy dodawaniu gazu,rozpędzaniu ogólnie oraz przy dużym obciążeniu przy stałych obrotach w jakieś robocie nie powinien dawać dyma\nNapisany 18 czerwiec 2016 - 21:34\ngdzie ta pompa lała te paliwo ? bo chyba nie do silnika ?\nbajdurzysz chłopie i to ostro , ogarnij te fantazje bo co drugi post to brednie i tyle\nNapisany 19 czerwiec 2016 - 06:42\nZ całym szacunkiem dla starszego człowieka ale pojęcie mechanika z pgr i to że ma dymić a iść niewiele ma wspólnego z dobrą pracą silnika. Ja pamiętam trochę czasy pgr przy szkole tam właśnie tak było traktor dymił ale szedł i co roku silnik do wymiany bo wszystko powypalane. Po takin naprawianiu krążą mity jaki to ursus paliwożerny i złom. Tak to i u mego Taty naprawiano silnik nowe części a kontrolka od ciśnienia się pali. A mechanik super z skr i potem remont się nie udał. Teraz trudno trafić aby remont się nie udał jednak jak ktoś wspomniał inne technologie może trochę prościej można blok obrobić jak w pom może trochę mniej mechanik gazuje przy składaniu bo kolejnego traktora by nie robił jak by spartolił.\nNapisany 30 styczeń 2017 - 20:47\nDziś zrzuciłem kolektor wydechowy w ursusie i po odpaleniu silnika takie coś , po zamianie wtryskiwaczy z pierwszym cylindrem żadnej różnicy. Czym to może być spowodowane ??? Pompa i wtryski zrobione, zapłon ustawiony. Przychodzi mi tylko do głowy zbyt niska kompresja .Bede wdzięczny za wszelkie rady.\nEdytowany przez Pavlo4011, 30 styczeń 2017 - 20:48.\nNapisany 30 styczeń 2017 - 21:01\nA głowica była robiona? Jak wina pierścieni tu musiałbyś odczuć że jest słaby lub problem z odpalaniem\nNapisany 30 styczeń 2017 - 21:41\nNie głowice nie były robione,w sumie to przy siniku nic nie było robione prócz pompy i wtrysków no i regulacja zaworów. Natomiast jeżeli chodzi o odpalanie pali też OK mocy też nie brakuję,trzy skibki bez problemu.\nNapisany 30 styczeń 2017 - 22:41\nLejąca lub źle ustawiona końcówka wtryskiwacza, słaba kompresja tego cylindra, spalany olej, komora sprężania zalana paliwem.\nPoniuchaj czym śmierdzi odróżnisz paliwo od oleju. Możesz przyłożyć kartkę czy czasem nie chlapie.\nNapisany 30 styczeń 2017 - 22:49\nTak jak seweryn mówi zła końcówka zdarzają się wadliwe.Żeby głowice to by z każdych 4 waliło a tu tylko z 2\nNapisany 30 styczeń 2017 - 22:56\nNapisany 30 styczeń 2017 - 22:57\nNapisany 31 styczeń 2017 - 08:35\nNapisany 31 styczeń 2017 - 08:40\nNapisany 31 styczeń 2017 - 08:53\nNapisany 31 styczeń 2017 - 09:06\nKopcenie C360 ten kąt to jak sprawdzany? Może gdzieś klina ścina?\nNapisany 31 styczeń 2017 - 09:07\nNapisany 31 styczeń 2017 - 09:31\nKopcenie C360 Jak go kupiłem i wyciągałem wtryski do roboty to podkładek nie było,przy monarzu założyłem nowe. Kąt sprawdzany tak jak to być powinno czyli tłoczenie na pierwszej sekcji że znakiem na kole zamachowym i znakami na obudowie.\nNapisany 31 styczeń 2017 - 18:17\nEdytowany przez Pavlo4011, 31 styczeń 2017 - 18:56.


Makaron sojowy smażony z krewetkami i jarmużem • Czosnek w Pomidorach - Blog kulinarny\n400 g krewetek (najlepiej surowych)\n8 małych kolb kukurydzy marynowanych odsączonych z zalewy\nokoło 30 ml sosu sojowego\nsok i skórka starta z połowy sparzonej wrzątkiem limonki\nJeśli potrzebujesz przepisu na szybkie, zdrowe i pożywne danie to jesteś w idealnym miejscu. Makaron sojowy smażony z krewetkami i jarmużem to potrawa także dla miłośników smaków orientalnych. Znajdziemy w niej sos sojowy, olej sezamowy, czosnek, sok i skórkę z limonki, papryczkę chili i dużo ukochanej przeze mnie kolendry. Same pyszne smaki!\nMakaron sojowy przygotuj wedle instrukcji na opakowaniu. Odcedź i odstaw na bok.\nMrożone krewetki przełóż na sitko i pozostaw na noc w lodówce. Kolejnego dnia wyjmij z lodówki i pozostaw do rozmrożenia w temperaturze pokojowej. Ze świeżych oraz rozmrożonych krewetek zdejmij pancerz i usuń ogonek. Wyjmij także przewód pokarmowy. Umyj krewetki zimną wodą i osusz ręcznikiem papierowym.\nObierz i posiekaj ząbki czosnku. Posiekaj także papryczkę chili usuwając gniazda nasienne (pozostaw je, jeśli lubisz bardzo ostre dania). Imbir obierz (polecam zrobić to małą łyżeczką) i zetrzyj na tarce o małych oczkach.\nPaprykę czerwoną umyj zimną wodą i osusz. Usuń gniazdo nasienne z pestkami i pokrój paprykę w paseczki.\nLiście jarmużu umyj zimną wodą i osusz. Kolby kukurydzy odsączone z zalewy pokrój na mniejsze kawałki.\nW głębokiej patelni lub woku rozgrzej olej arachidowy. Wrzuć czosnek z papryczką chili oraz imbirem. Smaż na dużym ogniu mieszając przez 30 sekund. Dodaj krewetki i smaż 1 minutę. Dodaj kolby kukurydzy, paprykę czerwoną i czarny sezam. Smaż kolejną minutę i wlej sos sojowy, olej sezamowy oraz sok z limonki. Dodaj także skórkę startą z limonki. Cały czas mieszaj. Dodaj liście jarmużu i makaron sojowy. Wszystko dokładnie wymieszaj i ewentualnie dopraw do smaku solą i pieprzem. Liście jarmużu powinny zmniejszyć swoją objętość, a krewetki muszą być jędrne i różowe (ale nie gumowate). Na koniec dodaj grubo posiekaną lub porwaną w rękach świeżą kolendrę.\nMakaron sojowy smażony z krewetkam i jarmużem\ndanie z wokajarmużkolendrakrewetkimakaronmakaron sojowymakaron sojowy smażonymakaron sojowy smażony z krewetkamismażone krewetki


Programy dla przemysłu | CPS\nCPS Custom Programming Solutions jest liderem w dziedzinie rozwiązań dedykowanych udoskonaleniu planowania zasobów – materiałowych, ludzkich i maszynowych – we wszystkich aspektach procesu produkcji. Oprogramowanie tworzone i dostarczane przez nasze zespoły programistów znacznie wpływa na poprawę efektywności, skrócenie czasów przygotowawczo-zakończeniowych, zapobieganiu nieplanowanych przestojów, precyzyjne rozplanowanie i rozliczanie materiałów, pracowników, maszyn. Umożliwia także szybszą interwencję na zmieniające się potrzeby klientów.\nNasze systemy pracują zarówno jako funkcjonalne rozszerzenia niezależnych systemów ERP, jak i działają w pełni autonomicznie.\nRozwiązania oferowane przez CPS Custom Programming Solutions dla przemysłu i produkcji:\nSystem szybkiego zgłaszania błędów jest rodzajem komputerowego wspomagania utrzymania ruchu CMMS (Computerized Maintenance Management Systems). Jego nadrzędną rolą jest bowiem wspomaganie pracy służb utrzymania ruchu na produkcji, a co za tym idzie minimalizowanie nieplanowanych przestojów (usuwanie a nawet zapobieganie awariom), zapewnienie ciągłości produkcji i wydłużenie czasu prawidłowego funkcjonowania maszyn i urządzeń.\nSystem szybkiego zgłaszania błędów i awarii – wariant standardowy\nIdentyfikacja zgłoszonych błędów\nSystem szybkiego zgłaszania błędów służy zwiększaniu efektywności i jakości pracy służb utrzymania ruchu. Implementacja sytemu na hali produkcyjnej może w znacznym stopniu przyczynić się do skrócenia czasu pomiędzy zgłoszeniem awarii a usunięciem błędu, co z kolei skróci czas przestoju maszyn i urządzeń. Skutki przestojów mogą bowiem okazać się tragiczne dla całego przedsiębiorstwa, ponieważ często są początkiem lawiny problemów i znacznych strat finansowych.\nAby proces zgłaszania i usuwania błędów przebiegał jeszcze sprawniej wizualizacja zgłoszonych błędów, w zależności od ich rodzaju, odbywa się na za pomocą sygnałów świetlnych i dźwiękowych. Na wskazanych monitorach możecie Państwo na bieżąco obserwować aktualny stan produkcji, procentowy wykaz wykonanej produkcji oraz jej przewidywany plan. W tym wariancie programu mają Państwo także wgląd do pełnej historii zgłoszonych awarii.\nW tej wersji systemu szybkiego zgłaszania błędów kierownictwo produkcji uzyskuje również pełen dostęp do bazy szczegółowych raportów na temat odnotowanych awarii i błędów, miejsca ich wystąpienia i zgłaszających je pracowników.\nSystem szybkiego zgłaszania błędów i awarii – wariant rozszerzony\nHarmonogram założonych zadań i dobór odpowiedniej obsady.\nSystem szybkiego zgłaszania błędów może zostać również rozszerzony o harmonogram zdarzeń jednorazowych i cyklicznych. Ten dodatek umożliwi dodanie zaplanowanych w przyszłości zdarzeń, tj. dokonanie okresowych przeglądów, remontów, serwisów maszyn i urządzeń. Jednocześnie system w każdej chwili umożliwi wgląd do grafiku pracowniczego, dzięki czemu kierownictwo utrzymania ruchu z wyprzedzeniem może zaplanować odpowiednią obsadę dla określonych zadań. W bazie możliwe jest również przechowywanie informacji dot. posiadanych przez pracowników uprawnień i kwalifikacji, dzięki czemu planowanie obsady dla przydzielanych zadań może przebiegać w sposób optymalny.\nGenerowanie dodatkowych raportów\nBaza raportów standardowych może zostać rozbudowana w wersji rozszerzonej i modyfikowalna zgodnie z potrzebami i założeniami firmy. Informacje płynące z raportów mogą dotyczyć najczęściej występujących awarii, sposobów ich usunięcia, czasu reakcji itp. Uzyskane w ten sposób dane pozwolą na wnikliwą analizę kosztów, co z pewnością przyczyni się do pozyskania wymiernych korzyści i pozwoli uniknąć kolejnych awarii.\nDodatkowe zadania Systemu szybkiego zgłaszania awarii:\nzasoby w formie załączników\nwskaźniki średniego czasu awarii\nśredniego czasu między awariami\nSystem kontroli wagi produktów (Weight checking system)\nSystem kontroli wagi jest wykorzystywany do kontroli jakości produktów poprzez wykonanie pomiarów wagowych oraz sprawdzenia poprawności kodów kreskowych produktów.\nSystem został zaprojektowany tak, by umożliwić dokładną kontrolę komponentów wykorzystywanych i paczkowanych na poszczególnych liniach produkcyjnych. Zadaniem systemu jest sprawowanie nadzoru nad podporządkowaną mu linią produkcyjną poprzez wykorzystanie pomiarów i generując raporty o ewentualnych błędach i odchyleniach od norm.\nSystem zlicza komponenty poddane ważeniu i podejmuje decyzję o ich zakwalifikowaniu, czy też ewentualnym odrzuceniu. Wszelkie przekroczenia wielkości progowych oraz odchylenia są sygnalizowane w postaci ostrzeżeń i alarmów. Wyniki obliczeń zapisywane są na twardym dysku komputera, co umożliwia ich analizę o dowolnym czasie.\nCiągła komunikacja z systemem pozwala jego obsłudze na bieżąco kontrolować przebieg procesu i jego wyniki. Dodatkowo wyposażenie stanowiska w łącze Ethenet zezwoli na dostęp innych użytkowników systemu z sieci zakładowej do bazy danych.\nSystem kontroli wag opiera się na niezależnym oprogramowaniu komputerowym zainstalowanym na komputerze, do którego podłączone zostają waga i skaner kodów. Możliwość implementacji w systemie dowolnych protokołów komunikacyjnych ułatwia współpracę z wagami różnego typu, co z kolei umożliwia rozbudowanie systemu o kolejne stanowiska.\nNajważniejsze cechy systemu kontroli wag produktów:\nSkanowanie kodów kreskowych komponentów w czasie rzeczywistym\nKontrola wagi skanowanych produktów\nSygnalizacja alarmowa (świetlna i dźwiękowa) w razie odchyleń od przyjętych norm i limitów\nZapis elementów i przypisanych im kodów kreskowych do bazy danych\nLokalna baza danych z listą produktów, które mają ustaloną wagę\nMożliwość wyboru rodzaju produktu przed rozpoczęciem ważenia\nSystem wystawiania listów przewozowych zintegrowany z programem magazynowym\nSystem wystawiania listów przewozowych zintegrowany z programem magazynowym to aplikacja umożliwiająca przede wszystkim szybkie i bezbłędne wystawianie listów przewozowych na podstawie danych zaczytywanych z bazy programu magazynowego i przekazywaniu ich parametrów jako informacji dot. wysyłki. Program magazynowy współpracuje z aplikacją w zakresie przygotowywania i wysyłania dokumentów spedycyjnych do partnerów biznesowych.\nIntegracja polega na zespoleniu tych systemów tak, aby mogły one korzystać nawzajem ze swoich zasobów. Konsekwencją tak zintegrowanych systemów jest automatyczne aktualizowanie ustawień statusu zamówienia na: „czeka na realizację”, „wysłane”, czeka w porcie na odbiór”, itp. Zmiana statusu skutkuje również zmianami we wszystkich lokalizacjach, połączonych z programem magazynowym.\nSystem organizując spedycję towarów, umożliwia tworzenie i zapisywanie dokumentów spedycyjnych ( import i export) do .xls. Aplikacja skraca czas potrzebny na wystawienie listu przewozowego oraz minimalizuje ryzyko popełnienia błędów przy jego wystawianiu. Umożliwia to pobranie adresu do wysyłki z bazy magazynu, co eliminuje możliwość pomyłek przy wypisywaniu adresu przez pracowników. Aplikacja na bieżąco generuje numer listu z wszystkimi niezbędnymi do przewozu danymi.\nPodstawowe cele systemu wystawiania listów przewozowych zintegrowanego z programem magazynowym:\nautomatyczne zarządzanie dostawami\nzarządzanie ilościami produktów\nwizualizacja danych (generowanie dokumentów do xls/ xlsx; przygotowywanie listów przewozowych)\nSystem wizualizacji i analizy planu zamówień to rozwiązanie dla przedsiębiorstw, które wielkość swojej produkcji w dużej mierze uzależniają od planu zamówień firm partnerskich.\nSystem wizualizacji i analizy planu zamówień połączony zostaje z systemami ERP firm partnerskich i bazując na zaczytanych tam danych dot. ich produkcji aktualnej i planowanej w określonym okresie czasu, a także na podstawie stale aktualizowanego planu zamówień oraz stanu magazynowego dokonuje analizy zapotrzebowania na własną produkcję. Tak uzyskiwane dane są wyświetlane na wyznaczonych do tego ekranach, co umożliwia kierownictwu zwolnienie lub przyspieszenie wybranych linii produkcyjnych.\nPodstawowe korzyści wdrożenia systemu analizy i wizualizacji planu zamówień firmy CPS Custom Programming Solutions:\nefektywne pozyskiwanie danych do inżynierii odwrotnej\nanaliza procesów realizowanych w przedsiębiorstwie na podstawie danych zaczytywanych u firm partnerskich\neliminacja przerw i przestojów\nzmniejszenie zapasów i zoptymalizowanie produkcji w toku\ndostosowywanie efektywności oraz czasu pracy maszyn i pracowników na poszczególnych liniach do wymaganego planu produkcji


Polki w Dzień Kobiet liczą na niespodziankę! Wyniki sondy – Beauty Mission\nTakie formy prezentów dają niezapomniane doświadczenia. Na przykład dla Pań ceniących ruch i aktywność niestandardowym pomysłem może okazać się lekcja tańca. Nowo zdobyte umiejętności pozwolą poczuć się pewniej na parkiecie, a zajęcia taneczne są znakomitą formą relaksu i sposobem na lepsze poznanie siebie. Kobiety chcą czuć się niepowtarzalne i piękne, więc sprezentowanie im na przykład profesjonalnej sesji zdjęciowej to również nietuzinkowy upominek. – mówi Grzegoż Rożalski z serwisu Prezentmarzeń i dodaje – Obecnie mężczyźni coraz częściej decydują się na podarowanie Paniom prezentu w formie przeżycia, ponieważ chcą sprezentować coś czego długo nie zapomną lub spełnić w ten sposób ich marzenia. Chcą aby upominek wedle oczekiwań był niestandardową niespodzianką.\nPanie, które udzielały odpowiedzi to: osoby pomiędzy 25 – 34 rokiem życia – 33%, osoby młode pomiędzy 18 – 24 rokiem życia – 28% oraz 21% kobiet dojrzałych w wieku 35 – 44 lat. Aż, 48% kobiet biorących udział w badaniu zdeklarowało, że żyje w nieformalnym związku, 25% w związku małżeńskim, a 27% Pań jest singielkami.


Billie Joe Armstrong ostro do hejtera. "P*****l się!" | RockMetalNews\nBillie Joe Armstrong wdał się w kolejną słowną utarczkę w mediach społecznościowych. Tym razem wokalista Green Day zaskoczył wszystkich wyjątkowo ostrą reakcją na post jednego ze swoich fanów. „P*****l się głupia kupo gówna” – zaatakował hejtera Armstrong.\nNie jest tajemnicą, że Billie Joe Armstrong nie należy do zwolenników Donalda Trumpa. Jego Green Day niechęć do prezydenta Stanów Zjednoczonych wyraził niedawno niewybrednym klipem do „Troubled Times”. Sam Armstrong idzie jednak dalej. Swoją dezaprobatę rządami Trumpa wokalista wyraża również za pośrednictwem Instagrama.\nUdostępniając i ostro komentując tweet prezydenta USA na temat konfliktu z Koreą Północną, Armstrong wywołał lawinę komentarzy. Jak można się było spodziewać, hejtu nie zabrakło.\n„Nienawidzę brzmieć jak ten kutas Billie, ale jesteś liberałem, a ludzie mają przecież prawo wspierać Trumpa. Cokolwiek powiesz, nie zmienisz wyborców Trumpa” – napisał jeden z instagramowych followersów Armstronga.\nNa reakcję lidera Green Day nie trzeba było czekać długo.\n„P*****l się głupia kupo gówna” – odpowiedział Armstrong. „P*****l się, jeżeli tak postrzegasz zagrożenie masową zagładą. Wypieprzaj z mojego Instagrama i nie wracaj. Nie słuchaj moich pieprzonych nagrań. Nie mam mam problemu z mówieniem takim ignorantom, żeby szli do diabła. Dotyczy to wszystkich, którzy uważają, że to normalne. Wypieprzajcie stąd!”.\nPost skomentowało łącznie blisko 15 tys. internautów. Wiele osób otwarcie zaatakowało wokalistę za ostre słowa pod adresem fana. Nie zabrakło też jednak głosów poparcia.\nPost wraz z komentarzami udostępniamy poniżej.\nPrzypomnijmy: ostatnim albumem w dorobku Green Day pozostaje „Revolution Radio” z 2016 r.\nPost udostępniony przez Billie Joe Armstrong (@billiejoearmstrong) Sty 2, 2018 o 6:23 PST


Zakup mieszkania – na co trzeba zawsze zwrócić uwagę?\nStrona główna » Bez kategorii » Na co zwracać uwagę przy zakupie mieszkania?\nData: 12 października 2019 Kategoria: Bez kategorii\nPrzytulne cztery kąty to marzenie każdej osoby, która właśnie poszukuje mieszkania. Inwestycja w nieruchomość musi być jednak bardzo dobrze przemyślana. To, jaka decyzja zostanie podjęta przez przyszłych właścicieli takiego lokum, będzie rzutowało na całe ich życie. Co więc zrobić, aby być zadowolonym z zakupu mieszkania? O jakich kwestiach nie można zapomnieć?\nLokalizacja to jedna z najważniejszych spraw, które mają wpływ na zakup mieszkania. Od niej zależy, jak domownicy odnajdą się w nowym otoczeniu.\nOsoby, które preferują ciszę, spokój i lubią długie spacery, powinny zrezygnować z pomysłu mieszkania w centrum miasta. Zdecydowanie lepsze od śródmieścia okaże się dla nich osiedle, na którym znajdują się parki, skwery, ścieżki rowerowe. Jednak lokum przy jednej z głównych ulic miasta to świetna inwestycja, jeżeli ma być ono przeznaczone na wynajem. Właściciel na pewno nie będzie miał problemu ze znalezieniem najemcy.\nMimo tego w obu tych przypadkach niezwykle istotna jest infrastruktura. Mieszkanie powinno być położone w bliskim sąsiedztwie przystanków komunikacji miejskiej, sklepów, szkół, przychodni i aptek.\nWarto dowiedzieć się od właściciela mieszkania, kiedy był przeprowadzany ostatni remont i czego dotyczył. Trzeba także zwrócić uwagę na stan instalacji elektrycznej oraz sposób, w jaki ogrzewany jest lokal. Wszystko to ma niemały wpływ na koszty związane z remontem oraz eksploatacją mieszkania. Nie można zapomnieć o przyjrzeniu się stolarce okiennej, drzwiowej, a także ścianom pod kątem tego, czy nie są zagrzybione oraz wilgotne. Wybierając lokal od dewelopera, warto sprawdzić parametry techniczne budynku oraz zastosowane w nim technologie.\nJeżeli mieszkanie składa się z kilku osobnych pokoi, najlepiej, aby miały one niezależny układ.\n„Pomieszczenia przejściowe powodują, że trudno o poczucie prywatności. Trzeba też sprawdzić, czy do mieszkania przynależy piwnica lub komórka lokatorska – są one doskonałą, dodatkową przestrzenią do przechowywania sprzętów domowych” – podpowiada ekspert\nz biura nieruchomości #NIERUCHOMOŚCI z Poznania.\nIdealnie, jeśli do mieszkania przynależy również miejsce postojowe lub istnieje możliwość jego wykupienia.\nTen, kto szuka mieszkania, chce zawsze zrobić dobry interes i kupić lokal w okazyjnej cenie. Mimo tego najniższa cena nie oznacza, że wybrana nieruchomość jest opłacalną inwestycją. Zazwyczaj mówi to o tym, że właściciel ma problem ze sprzedaniem lokalu. Powodem takiego stanu rzeczy może być na przykład wcześniejsze zalanie pomieszczeń lub nieuregulowany stan prawny mieszkania. Jeżeli na nieruchomości ciążą egzekucje komornicze, hipoteki, a jego właściciel zmaga się z poważnymi długami, trzeba dokładnie przemyśleć taki zakup.


Herbaty i zioła | Zmysły&Co.\nSELA HERBALS Herbata Koncentracja No.11 30,00 zł\nSELA HERBALS Herbata Chill out No.20 30,00 zł\nHerbata ziołowa o działaniu odprężającym i uspokajającym. Składniki: kwiat lipy*, rumianek*, werbena cytrynowa*, chmiel*, owoc głogu*, trawa cytrynowa*, melisa*. *produkt rolnictwa ekologicznego Działanie: zioła zawarte w…\nSELA HERBALS Herbata ziołowa Energia No.10 30,00 zł\nSELA HERBALS Herbata ziołowa Energia No.10 to chętnie kupowana herbata ziołowa wspomagająca wydajność organizmu. Polecana jest szczególnie tym osobom, które chciałyby szybko i skutecznie…\nSELA HERBALS Herbata ziołowa Wzmocnienie No.22 30,00 zł\nSELA HERBALS Herbata ziołowa Metabolizm No.16 30,00 zł\nHerbaty na prezent: wyjątkowe mieszanki herbat i ziół\nZestaw herbat to znakomity pomysł na prezent niezależnie od okazji. Każdy, kto ceni sobie unikatowe napary, będzie zadowolony z herbat na prezent. Przygotowaliśmy starannie dobrane mieszanki, m.in. na wzmocnienie, detoks, energię, metabolizm. Sprawdzą się niezależnie od pory roku, a kubek przepysznej herbaty skutecznie pobudzi do działania.\nZestaw herbat na prezent: dla kogo sprawdzi się tego rodzaju podarunek?\nW naszym concept store znajdziesz nie tylko pyszne herbaty, ale także zestaw herbat, który przepięknie się prezentuje. Tak podarowany zestaw prezentowy z pewnością miło zaskoczy osobę. Herbata na prezent sprawdzi się niezależnie od okazji. Często mieszanki ziół i herbat są wybierane jako podarunek z okazji Bożego Narodzenia, urodzin, imienin, Dnia Babci i Dziadka, Dnia Mamy czy Taty. To również pretekst do wspólnego spędzenia czasu z kubkiem aromatycznego napoju.