wtorek, 20 luty 2018 09:29\nW sobotę, 10 lutego br. w Łąkocinach po raz kolejny obchodzono Światowy Dzień Chorego, ustanowiony przez Jana Pawła II w 1992 roku. To doskonała okazja do refleksji nad tajemnicą cierpienia, ale także sposób na uwrażliwienie społeczeństwa na chorych. W tym roku obchody Światowego Dnia Chorych odbywały się już po raz dwudziesty szósty.\nUroczystość rozpoczęła się mszą świętą w Kościele p.w. NMP Matki Kościoła w Łąkocinach, podczas której zgromadzeni wierni modlili się w intencji chorych, cierpiących, ich bliskich oraz pracowników służby zdrowia. Podczas mszy świętej ksiądz pobłogosławił i namaścił Najświętszym Sakramentem indywidualnie każdego chorego obecnego w kaplicy. Dalsza część uroczystości odbyła się na Sali wiejskiej w Łąkocinach, na którą zaprosił Radny Zenon Janas wraz z Radą Sołecką. Wśród gości obecny był m.in.: wótj gminy Piotr Kuroszczyk, z-ca wójta Antoni Hadryś, radny powiatowy Piotr Walkowski oraz dyrektor szkoły w Łąkocinach Danuta Walisiak. Uroczystości Światowego Dnia Chorego przyświecało w tym dniu motto „Dobrze widzi się tylko sercem. Najważniejsze jest niewidoczne dla oczu.” Antoine de Saint-Exupery „Mały Książę”.\nRadny Zenon Janas podziękował wójtowi gminy oraz jego zastępcy za ofiarowaną pomoc i objęcie swoim patronatem tak szczytnej uroczystości jaką jest Dzień Chorego. „Uważam, że dla wszystkich chorych, cierpiących, samotnych jest to bardzo ważny dzień roku. Możecie Państwo być tutaj razem z nami, wspólnie spędzić czas przy rozmowach, wspomnieniach, refleksji w ciepłej i miłej atmosferze. Życzę Państwu wszystkiego dobrego, wytrwałości w walce z chorobą i szybkiego powrotu do zdrowia” - mówił składając życzenia wójt gminy.\nPodczas części artystycznej zaproszeni goście mogli wysłuchać pięknych piosenek w wykonaniu młodej artystki Julii Błaszczyk, mieszkanki Łąkocin oraz uczniów Szkoły Podstawowej w Łąkocinach. Dzieci recytowały piękne wiersze oraz zaprezentowały bardzo ciekawe i zabawne przedstawienie do wiersza Juliana Tuwima pt. „Rzepka”. Nie obyło się też bez koncertu piosenki biesiadnej przygotowanego przez zespół Łąkocanie pod kierunkiem pana Stanisława Furmanka. Na koniec dzieci obdarowały wszystkich zgromadzonych własnoręcznie wykonanymi laurkami „serduszkami” z mottem spotkania w środku. Spotkanie zakończono poczęstunkiem przygotowanym przez organizatorów.\nTo był naprawdę wyjątkowy dzień, pełen radości, uśmiechu oraz dumy. Szczęśliwe i uśmiechnięte twarze zgromadzonych pokazały nam, jak ważne są takie spotkania i wspólnie spędzone chwile.\nWięcej w tej kategorii: « Biesiada z okazji Dnia Kobiet w Lamkach Dzień Seniora, Babci i Dziadka w Wysocku Wielkim »


Wyjść z długów - jak?\nOpublikowane przez AXI | 10-07-2019 | Finanse | 566\nJeżeli wpadniesz w pętlę zadłużenia, pamiętaj, że musisz działać jak najszybciej - upływ czasu działa na Twoją niekorzyść. W walce o wyjście z długów nie musisz być sam. Wystarczy, że zwrócisz się o pomoc do odpowiednich osób i instytucji.\nTemat niespłaconych w terminie pożyczek i kredytów jest zwykle bardzo skomplikowany. Z wątkami czysto finansowymi mieszają się często sprawy rodzinne, wzajemne zrzucanie na siebie winy za zaistniałą sytuację i narastające na tym tle konflikty. Nic dziwnego, że dłużnik ma ogromne problemy z odnalezieniem się w zaistniałej sytuacji.\nJeżeli wpadniesz w tarapaty finansowe najlepszym rozwiązaniem dla Ciebie może okazać się porada specjalisty, który chłodnym okiem oceni Twoje położenie i doradzi, co możesz zrobić.\nZdefiniuj jakiego rodzaju pomocy w zakresie finansów potrzebujesz\nKluczem do znalezienia odpowiedniej osoby, której porada okaże się dla Ciebie istotna jest samodzielne zdefiniowanie Twojego problemu.\nNa początku drogi do wyjścia z długów musisz sam odpowiedzieć sobie na podstawowe pytanie czyjej pomocy potrzebujesz najbardziej: doradcy finansowego, prawnika, a może psychologa? Czym innym będzie bowiem porada na temat Twoich finansów osobistych (np. nadmiernych wydatków), czym innym ocena konfliktu z bankiem (np. w sprawie spornych odsetek), a jeszcze innej pomocy będziesz potrzebował, gdy np. długi wpędzą Cię w depresję.\nPo drugie powinieneś przygotować możliwie najbardziej zwięzły, konkretny i rzetelny opis swojego problemu. Zapisz na kartce najistotniejsze punkty, żeby o żadnym nie zapomnieć, a przede wszystkim zgromadź dokumenty, które będą potrzebne przy rozmowie, a więc np. umowy kredytowe, dowody wpłat, wezwania do zapłaty itp.\nDopiero po spełnieniu dwóch powyższych punktów szukanie pomocy u innych nabierze sensu. Pamiętaj, że Twoja sprawa będzie dla nich nowa, więc muszą poznać wszystkie szczegóły w jak najkrótszym czasie.\nGdzie szukać porady w sprawie finansów osobistych?\nPorady w sprawie finansów osobistych są bardzo skomplikowane. Tym trudniej będzie Ci znaleźć dobrego doradcę. Pamiętaj, że podstawowym warunkiem by skorzystać z pomocy takiej osoby powinien być jej obiektywizm. Ta zasada w praktyce wyklucza doradców w instytucjach finansowych, których obiektywizm może zaburzać fakt, że ich wynagrodzenie jest uzależnione od liczby sprzedanych produktów finansowych.\nMoże warto więc spróbować poprosić o pomoc znajomego. Zastanów się czy masz zaufaną i kompetentną osobę, której możesz powiedzieć o swoich problemach, a ona spojrzy na nie chłodnym okiem i zasugeruje Ci, co możesz zrobić.\nJeżeli nie jesteś w stanie znaleźć takiej osoby wśród znajomych, z pomocą mogą przyjść Ci portale, blogi i fora internetowe. Pamiętaj jednak, by zawsze patrzeć na te porady bardzo krytycznym okiem. Oto kilka miejsc w internecie, do których warto zajrzeć, jeżeli szukasz pomocy w sprawie długów:\nwww.bik.pl/akademia - serwis ekspercki Biura Informacji Kredytowej. Znajdziesz tu informacje m.in. o tym, jak banki oceniają wiarygodność kredytobiorców i jak sprawdzić swoją historię kredytową\nwww.komornik.pl - serwis Krajowej Rady Komorniczej. Warto zapoznać się z umieszczonymi tu informacjami, by wiedzieć, jak działają komornicy i do czego mają prawo\nhttp://www.rzecznik-dluznika.pl/ - rzecznik praw dłużnika oraz biuro porad rzecznika praw dłużnika z poradami, czatem z pracownikiem biura i wiele ciekawych tematycznych artykułów z prasy\nportale finansowe - money.pl, bankier.pl, forsal.pl - udostępniają szereg artykułów poświęconych finansom osobistym\nblogi - marciniwuc.com, www.doradca.tv - ciekawie o finansach osobistych wśród polskich blogerów\nGdzie uzyskasz pomoc prawną w kwestiach związanych z zadłużeniem?\nGdy bardziej od porady finansowej szukasz pomocy prawnej, warto skorzystać z usług prawnika. Za jego pracę trzeba zapłacić, ale może okazać się, że z jego pomocą wynegocjujesz z bankiem np. umorzenie odsetek. Prawnik może okazać się też niezbędny w przypadku spraw związanych z komornikiem.\nW Polsce funkcjonuje również kilka instytucji, do których warto się zgłosić, jeżeli Twój problem wymaga interwencji / porady prawnej. Ich pomoc bardzo często jest bezpłatna. Oto one:\nRzecznicy praw konsumenta - działają w każdym mieście w Polsce. Służą nie tylko bezpłatną poradą prawną, ale mogą też występować w imieniu konsumentów do firm (np. banków) ze skargami, a nawet wytaczać sprawy sądowe. Pełną listę rzeczników praw konsumenta znajdziesz na stronie Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów.\nFederacja Konsumentów - tu również możesz liczyć na bezpłatną pomoc prawną. Specjaliści tej organizacji pełnią dyżury w oddziałach w całej Polsce.\nBankowy Arbitraż Konsumencki - jeżeli wejdziesz w spór z bankiem, pomocna może okazać się instytucja działająca przy Związku Banków Polskich. Arbiter bankowy nie jest od tego, by służyć Ci pomocą prawną, możesz natomiast złożyć do niego skargę na działanie banku, jeżeli sporna kwota nie przekracza 8 000 zł. Po wniesieniu opłaty w wysokości 50 zł arbiter rozpocznie postępowanie. Jeżeli uzna Twoje racje, bank będzie miał obowiązek wykonać postanowienie arbitra.\nRzecznik Finansowy - ta instytucja dawniej zajmowała się tylko sprawami związanymi z rynkiem ubezpieczeń. Od niedawna jej kompetencje są jednak szersze i Rzecznik Finansowy może np. opiniować przed sądami sprawy nie tylko ubezpieczeniowe, ale też np. kredytowe. Eksperci tej instytucji udzielają również telefonicznych porad prawnych.\nKomisja Nadzoru Finansowego - to instytucja, która sprawuje nadzór nad całym rynkiem finansowym w Polsce. Przy KNF działa Sąd Polubowny oraz Centrum Mediacji. Pamiętaj jednak, że te instytucje nie udzielają porad prawnych, ich zadaniem jest jedynie rozpatrywanie sporów.\nJak nie wpływać negatywnie na swoją zdolność kredytową w czasie kryzysu wywołanego pandemią...\n01-04-2020 | Finanse\nCo robić, jeżeli doszło do opóźnienia w ...\nWniosek o restrukturyzację i wniosek o ugodę?\n01-05-2020 | Karta kredytowa\nJak pokonać swoje obawy i inteligentne zarządzać ...\n29-04-2020 | Karta kredytowa\nKarta kredytowa (84)


Indywidualnie » Tete-a-Tete\nPrzejdź do: • VIP Club • Dla kogo kurs?\nWyjątkowa oferta „Jeden na Jeden”\nZapraszamy do VIP CLUB — innowacyjnego systemu nauczania indywidualnego. Dla kogo przygotowaliśmy te zajęcia? Przede wszystkim dla osób, chcących uczyć się języka w najbardziej dogodnym dla siebie czasie i miejscu, pragnących bardzo szybko opanować określony zakres wiedzy. Dla tych kursantów, którzy chcą optymalnie wykorzystać czas poświęcony nauce języka obcego, zajęcia indywidualne są najlepszym rozwiązaniem.\nTete-a-Tete VIP Club\nW ramach pakietu VIP CLUB otrzymasz:\n• diagnozę poziomu znajomości języka obcego i analizę potrzeb językowych;\n• dobór lektora pod kątem oczekiwań i preferencji osobowościowych;\n• bezpłatny dojazd lektora we wskazane miejsce (dom, praca, jedna ze szkół Tete-a-Tete);\n• kontrakt szkoleniowy, czyli przygotowany dla Ciebie program nauczania;\n• konsultacje i nadzór metodyczny;\n• indywidualny raport z postępów w nauce (certyfikat);\n• cykliczne badanie kompetencji językowych i zdobytej wiedzy;\n• dostęp do platformy e-learningowej (dla osób zainteresowanych).\nPropozycję tą kierujemy do osób w każdym wieku i na każdym poziomie zaawansowania językowego. Lekcje sam na sam z lektorem pozwalają nauczycielowi skoncentrować się na potrzebach jednego ucznia. To znacznie przyspiesza naukę.\nDziałamy elastycznie. Dopasowujemy program\nkursu, częstotliwość zajęć, terminy i czas trwania spotkań do Twoich możliwości.\nW trakcie zajęć istnieje możliwość łączenia tematyki ogólnej ze specjalistyczną lub biznesową. Jeśli jest taka potrzeba, modyfikujemy program nauczania. W zależności od Twoich potrzeb, część zajęć poświęcimy na przygotowanie Cię do rozmów kwalifikacyjnych w języku obcym, do wyjazdów zagranicznych, prezentacji, egzaminów Cambridge oraz egzaminów gimnazjalnych i maturalnych.


Bonsai – miniaturowe drzewko - Rośliny ogrodowe - Ogród - Infor.pl\nJesteś tutaj: STRONA GŁÓWNA > Moja firma > Dom > Ogród i kwiaty > Ogród > Rośliny ogrodowe > Bonsai – miniaturowe drzewko\nWywodzi się ona z Chin, pomimo że jest często kojarzona z Japonią, gdyż to właśnie Japończycy doprowadzili ją do perfekcji. W VIII wieku n.e. kultura chińska znacząco oddziaływała na kraj Kwitnącej Wiśni, dlatego Japończycy włączyli sztukę bonsai w kanon kulturowych i ogrodniczych tradycji kraju i jest ona jej częścią do dnia dzisiejszego. W Europie sztuka miniaturyzowania drzewek zdobyła popularność na początku XX wieku. W Polsce jest nadal mało znana, jednak z biegiem czasu zyskuje coraz więcej zwolenników.\nJak wyhodować miniaturowe drzewko bonsai?\nStworzenie doskonałej formy bonsai to rezultat wieloletnich zabiegów pielęgnacyjnych. Drzewko ma wyglądać na bardzo stare i rosnące w ciężkich warunkach. Do hodowli wybiera się gatunki drzew i krzewów o zdrewniałych pędach. Im bardziej długotrwałe drzewo, tym większa wartość miniatury. Najbardziej cenione są takie gatunki jak: dęby, sosny, cisy świerki oraz jałowce. Najmniej ceniona jest między innymi topola.\nStworzenie i utrzymanie takiego miniaturowego drzewka z pewnością wymaga dużo czasu i cierpliwości. Na efekt trzeba czekać od kilku do kilkunastu lat. Niektóre gatunki roślin jak np. karmona, efektowny kształt przybiera dopiero po upływie półwiecza. Należy mieć też na uwadze fakt, że raz zaniedbana roślina znowu stanie się zwykłym krzakiem.\nAby nasza roślina rozwijała się dobrze, należy przede wszystkim pamiętać o zapewnieniu jej odpowiedniej, stałej wilgotności podłoża. W doniczce musi być otwór zapewniający odpływ wody. Bonsai hodowane w domu często cierpią zimą z powodu suchego powietrza. Aby temu zapobiec, spryskujemy je albo ustawiamy na podstawce z odrobiną wody na dnie oraz warstwą żwirku, która nie dopuści do tego, by korzenie były cały czas osadzone w wodzie. Oprócz zabiegów pielęgnacyjnych polegających na podlewaniu i nawożeniu, nie należy zapomnieć o regularnym przycinaniu, uszczykiwaniu pędów oraz owijaniu drutem gałęzi w celu nadania odpowiedniego kształtu. Dla uzyskania bardziej wyszukanej formy z pewnością potrzebna będzie dodatkowa wiedza i doświadczenie. Najlepiej zdobyć ją na warsztatach i kursach. Do pracy potrzebny nam będzie odpowiedni sprzęt taki jak: szczypce, nożyce, piły oraz druty różnej grubości .\nGatunki bonsai polecane do hodowania w domu\nBonsai jako drzewko ozdobne pasuje zarówno do nowoczesnych minimalistycznych wnętrz jak i do tradycyjnego mieszkania. Do pomieszczeń zamkniętych najlepszymi gatunkami będą te pochodzące ze stref klimatycznych subtropikalnej i tropikalnej. Najczęściej polecane gatunki Bonsai do wnętrz to: Carmona microphylla (karmona drobnolistna), Sageretia theezans (chińska słodka śliwka), Ficus retusa (Ficus Mikrokarta), Zelkova serrata (zelkova piłkowana), Carmona microphylla (ehretia bukszpanolistna), Ulmus parvifolia (wiąz drobnolistny) oraz Ligustrum chinensis (ligustr chiński).\nDrugą grupę stanowią gatunki, które powinny przebywać cały rok na zewnątrz. Pochodzą one z klimatu umiarkowanego. Do tej grupy należą gatunki o niedużych liściach, często ładnie kwitnące takie jak: Pinus nigra (sosna czarna), Pinus parviflora (sosna drobnokwiatowa), Carpinus turczaninovii (grab koreański), Acer palmatum (klon palmowy) oraz azalie (odmiana kaho-no-homare).\nChoć sztuka bonsai nie należy do najłatwiejszych, jest ciekawym sposobem na spędzanie wolnego czasu. Skłania nas również do bliskiego kontaktu z naturą poprzez obserwację rośliny, a owoc naszej pracy może być bardzo satysfakcjonujący.\ndrzewa, rośliny, rośliny ozdobne\nBonsai to sztuka tworzenia miniaturowych drzew i krzewów, hodowanych w charakterystycznych płaskich pojemnikach.


Szkoła na czterech łapach. Pies na tropie skarpetki. Porady Miriam Gołębiewskiej | Dziennik Bałtycki\nDorota Abramowicz 20.07.2016 Zaktualizowano 20.07.2016\nPies pani Ewy, aczkolwiek nierasowy („podobny do owczarka niemieckiego”) ma, zdaniem właścicielki, świetny węch. Nasza Czytelniczka zastanawia się, czy Kumpel, mimo braku rodowodu, miałby szansę starać się o przyjęcie w szeregi policji? I dodaje, że jej pytanie ma charakter teoretyczny, bo Kumpel jest ukochanym członkiem rodziny...\nCzytelniczka ma rację, gdyż przyjęcie psa do pracy w policji oznacza, niestety, rozstanie z dotychczasowym opiekunem. Pies jest już „na stanie” swojej jednostki, przestaje być własnością prywatną. Policja i inne służby mają określone procedury przy kwalifikowaniu psów do służby.\nWażny jest wiek psa (przyjmowane są zwierzęta od roku do dwóch lat), stan zdrowia, brak lękliwości i wysoka pewność siebie, a także duża chęć do pracy z człowiekiem. Ogłaszane są przetargi, po których wybiera się - przeważnie z powiązanych ze służbami hodowli - psy zakwalifikowane do szkolenia. Po jego przejściu psy podejmują pracę zgodnie ze swoimi predyspozycjami. Część kierowana jest do patroli, te z najlepszym węchem zajmują się tropieniem lub poszukiwaniem, są też specjalnie wyszkolone czworonogi współpracujące z jednostkami antyterrorystycznymi. Są naprawdę świetnymi i ofiarnymi współpracownikami człowieka.\nCzy dostają za to „pensję”, czy tylko pełną miskę?\nPensję zastępuje pochwała ze strony człowieka pracującego z takim psem. I to „policjantowi na czterech łapach”, dla którego największą nagrodą jest pochwała opiekuna, najzupełniej wystarcza. Coraz częściej jednak przedstawiciele różnego rodzaju fundacji i stowarzyszeń postulują, by po zakończeniu pracy w policji lub jednostkach specjalnych przysługiwała psom emerytura.\nA dlaczego by nie? Zwierzęta, służące człowiekowi, ratujące nasze zdrowie, życie, pilnujące jego bezpieczeństwa, narażone są na stres i wypadki. Pracują w ciężkich nierzadko warunkach, przy towarzyszących ćwiczeniom i prawdziwym akcjom odgłosach wybuchów. Kiedy odejdą ze służby, są stare i często schorowane. Wymagają kosztującej sporo opieki weterynaryjnej.\nSmutne, że trzeba o tym przypominać...\nNiestety, takie są realia. A wracając do pytania o mieszańca Kumpla, to nie od rasy, ale od indywidualnych cech czworonoga zależy, czy będzie on dobrym psem tropiącym.\nPo czym możemy poznać, że nasz pies ma ponadprzeciętny węch?\nNiektórzy właściciele uważają, że jeśli ich ulubieniec często chodzi z nosem przy ziemi, to od razu musi być kandydatem na psa tropiącego. Nie jest to prawdą. Dopiero kiedy pies nauczy się szukać zapachów, można stawiać taką tezę.\nDo tej pory wspominam porażkę z wyedukowaniem mojego psa, który podczas szkolenia otrzymał wysokie noty za tropienie. Zgodnie z poradami fachowców chowałam przed nim różne przedmioty (polecano, by były to np. moje skarpetki lub inne części ubrania) i za żadne skarby nie udało mi się go nakłonić, by podjął próby ich szukania.\nJeśli pani chowała skarpetki w domu, to nie było szans na sukces. W naszych mieszkaniach jest zbyt dużo znajomych zapachów, by pies zorientował się, o co nam z tą skarpetką chodzi.\nOd czego i w jaki sposób zacząć więc naukę?\nNajlepiej rozpocząć edukację podczas spaceru, z dala od domu. Do szkolenia potrzebna jest druga, obca osoba. To konieczne, by jej zapach był dla psa obcy, bo sami ukrywając przed czworonogiem jakiś przedmiot, roznosimy wszędzie swój zapach, skutecznie dezorientując psiaka. W ośrodku do szkolenia używamy misek i pudełek, pod które chowamy przedmioty należące do właściciela. Zadaniem psa jest położenie się przy odpowiednim pudełku. Oczywiście traktujemy to jako zabawę dla nas i dla psa, a nie jako przygotowania do podjęcia pracy w policji.\nA jak sprawić, by nasz pies reagował na hasło „szukaj”?\nMożna zacząć od zabawy ulubioną piłką, pamiętając, by toczyła się ona poza domem. Chowamy ją, najpierw blisko psa, potem coraz dalej, w coraz trudniejszych miejscach. Za każdym razem wydajemy polecenie „szukaj”, jeśli pies podejmuje próbę znalezienia ulubionej piłeczki - w nagrodę, gdy znajdzie, rzucamy mu piłkę i się z nim bawimy.\npsia szkoła dziennik...\nW gdańskiej komendzie służą policjanci, którzy na co dzień pracują i opiekują się psami służbowymi. Ich praca jest niezwykle ważna w pierwszych chwilach po zaistniałym zdarzeniu. To ich psy ratują ludzkie życie, odnajdując osoby zaginione, tropią przestępców, znajdują narkotyki o...\nmoda na ozonowanie m...\nTo jest modne: ozonowanie mieszkania. Alotropowa odmiana tlenu może człowiekowi dobrze służyć, ale może też zaszkodzić...\nCząsteczki tlenu, dzięki którym nasz organizm funkcjonuje, są zbudowane z dwóch atomów tlenu. Cząsteczka ozonu składa się z trzech atomów pierwiastka. Ten trzeci atom tlenu sprawia, że ozon jest silnym utleniaczem fotochemicznym. Dla ludzi jest jednocześnie sprzymierzeńcem i ... ...


ek / ochrzczeniogniem.pl\n„Wyjdźmy, wyjdźmy, aby ofiarować wszystkim życie Jezusa Chrystusa. Powtarzam całemu Kościołowi. Wolę raczej Kościół poturbowany, poraniony i brudny, bo wyszedł na ulice, niż Kościół chory z powodu zamknięcia się i wygody kurczowego przywiązania do własnego bezpieczeństwa.” Papież Franciszek\nMiędzywspólnotowa inicjatywa ewangelizacyjna "Ochrzczeni Ogniem" jest związana ze zbliżającą się uroczystością Narodzenia św. Jana Chrzciciela, patrona Archidiecezji Wrocławskiej i miasta Wrocławia oraz hasłem tego roku duszpasterskiego „Jesteśmy napełnieni Duchem Świętym”.\nW programie: Ewangelizacja na scenie - muzyka, śpiew, pantomima, teatr ognia, świadkowie wiary, koncerty, piknik na Wyspie Słodowej i wiele innych.\nSzczegóły na ochrzczeniogniem.pl\nSłowa zaproszenia do wzięcia udziału w inicjatywie ewangelizacyjnej "Ochrzczeni Ogniem" skierował do wiernych abp Józef Kupny:\nWiele razy w ostatnim czasie Ojciec Święty Franciszek przypominał nam, że Duch Święty nie lubi zamkniętych przestrzeni ani drzwi, które nie są otwarte na oścież.\nCzłonków wspólnot charyzmatycznych Papież przestrzegał wprost przed „zamykaniem Ducha Świętego w klatce”.\nDlatego z wielką radością przyjąłem informację o inicjatywie ewangelizacyjnej pt. „Ochrzczeni Ogniem”. Stanowi bowiem ona dla mnie realizację słów Piotra naszych czasów w praktyce. Nie zamykajmy się w naszych wspólnotach i parafiach, ale wyjdźmy na ulice, by wraz ze św. Janem Chrzcicielem – patronem naszej archidiecezji i miasta Wrocławia, wskazywać na Baranka Bożego, który gładzi grzechy świata.\nZ całego serca zapraszam wszystkie wspólnoty modlitewne, charyzmatyczne oraz ewangelizacyjne, by w tym pięknym czasie podzieliły się swoim doświadczeniem działania Ducha Świętego. Wszystkich, którzy czują się uczniami Jezusa Chrystusa zachęcam do dania świadectwa swej wiary i z serca błogosławię organizatorom i uczestnikom tej niezwykłej inicjatywy.\nKliknij aby zobaczyć newsy zawierające wybrany tag: abp Józef Kupny, ewangelizacja, Wrocław, katolicy na ulicy, Ochrzczeni ogniem, Wyspa Słodowa


GTA V - oglądajcie na żywo, jak sztuczna inteligencja uczy się jeździć!\n23 maja 2017 24 maja 2017 Darek Madejski 0 Comments GTA, GTA V\nPóki co, to prawdziwy pirat drogowy.\nJak sztuczna inteligencja poradziłaby sobie na zatłoczonej ulicy, kierując prawdziwym samochodem? Na takie żywe testy w środku zatłoczonego miasta raczej nikt o zdrowych zmysłach nie pozwoli. Co innego w… Los Santos.\nWirtualna metropolia z GTA V stała się miejscem naprawdę ciekawego eksperymentu, gdzie sztuczna inteligencja od zera stara się nauczyć kierować motocyklem. Za wszystko odpowiada programista, posługujący się na YouTube pseudonimem sentdex. Stworzony przez niego wirtualny kierowca nazywa się Charles, który na podstawie popełnionych błędów wyciąga wnioski, by omijać przeszkody i inne pojazdy na drodze.\nTransmisja z nauki jazdy Charlesa jest transmitowana na żywo w serwisie Twitch, zatem możemy zobaczyć na bieżąco, jak radzi sobie ten pirat drogowy, ścigany niemal non stop przez stróży prawa.\nZaraz pod podglądem live możecie obejrzeć filmik z YouTube, który prezentuje początki Charlesa na ulicach Los Santos.\n← Marzycie o wyścigach, w których trasy są generowane losowo? Proszę bardzo\nBudzisz się w szpitalu psychiatrycznym i co dalej? Polska strzelanina z nowym, tajemniczym zwiastunem →


Plaster Ocun Tape 25mm - 10m 8a.pl\nPlaster Ocun Tape 25mm – 10m to bawełniany plaster, który stanowią świetną warstwę ochronną dla palców w czasie pokonywania pionu. Jest to niezbędny element wyposażenia zarówno początkujących, jak i zaawansowanych miłośników wspinaczki.\nNiestety w swoim czasie każdego entuzjastę wspinaczki dotykają problemy z palcami, bez znaczenia, czy jest to aktywność w skałach, na ściance, czy też na przyrządach treningowych.\nZ pomocą przychodzi niezwykle popularna firma Ocun, proponując bawełniany plaster Ocun Tape 25mm – 10m, stanowiących doskonałą ochronę Twoich palców, niezależnie czy jesteś doświadczonym wspinaczem, czy są to Twoje pierwsze kroki w tym sporcie. Bawełna cechuje się dobrą przewiewnością, co ma istotne znaczenie w procesie gojenia się ran, które muszą mieć zapewnioną odpowiednią cyrkulację powietrza.\nPlaster Ocun Tape 25mm – 10m zapewni odpowiednią ochronę palców w czasie wspinaczkowych zadań. Nie powinno go zabraknąć w ekwipunku żadnego amatora poruszania się w pionie.\nblabla, W dniu: 26.07.2014\nPo zaklejeniu palucha zapominam że mam plaster na ręce! Dobrze się trzyma przez kilka godzin wspinu.\nSkrabacz, W dniu: 06.03.2013\nCałkiem spoko plaster. Za dużo nie ma co pisać. Działa i tyle, palce chronione. Ogólnie polecam\nswietana tasma w dobrej cenie\nKrzys, W dniu: 14.05.2012\njak dla mnie swietna tasma. uzywam od paru sezonow i nie moge zlego slowa powiedziec. dobrze chroni skore a mysle ze i paluchy przed kontuzja. do kleju nie mam zastrzezen.\nFB, W dniu: 14.05.2012\nDobry plaste o dobrej szerokości (nie trzeba ciąć na cieńsze paski). Trzyma mocno a mimo to daje się potem odkleić bez wytrzeszczu gałek ocznych\n29,90 24,52 zł


Cześć. Mam na imię Kuba i mam 25 lat. Od 2 lat pracuję jako przedstawiciel handlowy w największej warszawskiej firmie zajmująca się produkcją maszyn budowlanych. Moja pensja jest na tyle wystarczająca, że mogę przeżyć.\nJakoś 1,5 roku temu zakupiłem od Janusza VW PASSATA 1.8T o mocy generującej 150 PS. Jak to wiadomo, od Janusza to niezwykłe auta pochodzą. Po przejechaniu 1500 km miałem wypadek, ale pomyślałem, że jest to odpowiedni moment, żeby zrobić remont generalny blachy. Podczas remontu wymieniłem turbosprężarkę, gdyż ta stara kończyła się.\nPo upływie roku czasu silnik nie dawał rady, a przyczyną była mocno uszkodzona głowica. Akurat na szrocie mieli silnik 1.8T z Audi TT. Pobawiłem się wiązką el. i silnikami. Najpierw był włożony silnik z Audi, ale nie pasował. Po kolejnych próbach postanowiłem rozebrać stary i nowy silnik i przełożyć wszystko z nowego silnika na ten stary blok. Po takiej operacji wszedł silnik. Skrzynia pozostała bez zmian. Jedynie jest mocniejsze sprzęgło, gdyż w chwili obecnej ma moc 280 PS.\nPo modach mechanicznych, postanowiłem, że zrobię jakiś fajny projekt. Kupiłem alufelgi Audi 17'' za śmieszne pieniądze. Jedynie z tymi felgami to malowałem je. Zawieszenie oczywiście poszło na dół. Kupiłem fotele kubełkowe marki Recaro i takie inne drobiazgi.\n-rok produkcji 2000\n-lakier czarny L041\n-silnik 1.8 T 150PS ----->225PS------>280PS\n-Alufelgi 17'' (teraz setup zimowy czyli zwykła stal 16'')\n-pomalowany na jasną zieleń logo przy grillu\n-gładki zderzak przedni\nTrochę się rozpisałem. Na spontana cyknąłem pare fotek, gdyż śpieszyło mi się do domu w ok. Kielc.\nPS Wiem, rejka z przodu jest za duża.\nTylne lampy będą przyciemnione na 100%. Myślę nad silnikiem 2.5 TDI z A6 C4.\nAlbo grubo albo wcale. 3.0 D jakieś daj lepiej.\nAle 3.0 z czego?\nJakby to weszło. Jednak wejdzie na pokład 2.5. Stara porządna 5-rzędówka.\nJakiś dziwny skład.. Jak 2.5 TDi to już przynajmniej 163KM, albo 180KM po 2002 roku. Przynajmniej wadliwe wałki rozrządu by Ci odpadły.


Jak naprawić złą historię kredytową? - Gazeta Mosińsko-Puszczykowska\nStrona główna AktualnościJak naprawić złą historię kredytową?\nRedakcja GMP | wtorek, 25 lut, 2014 | Możliwość komentowania Jak naprawić złą historię kredytową? została wyłączona\nJakie problemy wiążą się ze złą historią kredytową?\nZła historia kredytowa może nie tylko utrudnić otrzymanie kredytu w przyszłości. Może również uniemożliwić korzystanie z zakupów na raty lub z oferty leasingu. Zła historia kredytowa staje się też poważną przeszkodą dla tych, którzy tak chętnie korzystają z drobnych pożyczek internetowych. Lider w tej dziedzinie, czyli brytyjska firma wonga.com nawet przy pożyczkach nieprzekraczających 750 złotych troszczy się o bezpieczeństwo każdej transakcji. Jako jeden z największych pożyczkodawców online Wonga promuje odpowiedzialne pożyczanie. Z tego też względu jako jedyna firma pozabankowa nawiązała ścisłą współpracę z BIK i stworzyła specjalne algorytmy, pozwalające na szybkie sprawdzenie wiarygodności osób składających wniosek o pożyczkę online.\nZła historia kredytowa: czy można ją naprawić?\nBłędy popełnione w przeszłości oraz zła historia kredytowa w coraz większym stopniu mogą utrudniać życie. Cóż mają zrobić ci, którzy chcieliby poprawić swoją sytuację? Należy pamiętać o tym, że naprawienie błędów zawsze jest trudniejsze niż ich unikanie. Choć BIK nie odmawia pomocy tym, którzy w przeszłości uwikłali się w pożyczki i kredyty, formalności związane z wycofaniem wpisu i oczyszczeniem historii wymagają czasu oraz uregulowania istniejących już zobowiązań. A przecież to niemożność uregulowania zadłużenia staje się przyczyną problemów ze złą historią kredytową. Czy nie lepiej zatem zadbać o zaciąganie kredytów i pożyczek w taki sposób, by móc spłacić je w terminie i uniknąć ewentualnych nieprzyjemności?\nKażda osoba chcąca cieszyć się wiarygodnością powinna pamiętać o prostej zasadzie: odpowiedzialne pożyczanie i budowanie pozytywnej historii kredytowej to najlepsza metoda unikania problemów. Wbrew pozorom nie jest to trudne. Wonga.com jest tu najlepszym dowodem na to, że z szybkich pożyczek na niewielką kwotę można korzystać w sposób bezpieczny i odpowiedzialny. Jasne zasady oraz podawanie całkowitych kosztów pożyczek to czynniki, dzięki którym lider w branży digital finance pozwala uniknąć problemów związanych ze złą historią kredytową.


Stan Borys: zatrzasnąłem w życiu wiele drzwi - [WYWIAD] - Muzyka\n21 cze 16 13:09\nStan Borys: zatrzasnąłem w życiu wiele drzwi [WYWIAD]\n- Miłość do pięknej kobiety, odwzajemniona, niesamowicie uskrzydla i odmładza – przyznaje Stan Borys, będący od ośmiu lat w związku z dużo młodszą od siebie partnerką. Piosenkarz, kompozytor i poeta nie ukrywa rozczarowania faktem, że opowiadający o nim film, nagrodzony na dwóch festiwalach w Los Angeles, do tej pory nie został wyemitowany przez TVP. - Choć się o to starałem – podkreśla. Męczą go pytania o zmianę nazwiska. - Nigdy tego nie tłumaczyłem, bo mnie to nudzi. Należy pozwolić ludziom być takimi, jakimi chcą. W końcu prawie nikt nie wie, jak nazywają się Sting, Elton John czy Tom Jones. A w moim przypadku ani Stan, ani Borys nigdy nie były pseudonimem.\nStan Borys: zatrzasnąłem w życiu wiele drzwi Foto: Artur Zawadzki/REPORTER / East News\nJest piosenkarzem, kompozytorem, poetą i aktorem. Popularność zdobył w połowie lat sześćdziesiątych jako wokalista współtworzonej z Tadeuszem Nalepą grupy Blackout, która wylansowała między innymi wielki przebój "Anna". Po rozpadzie zespołu – czy raczej jego przekształceniu się w częściowo nowym składzie w Breakout – Borys rozpoczął karierę solową, lansując takie przeboje jak "To ziemia", "Jaskółka uwięziona" i "Ikona". Już wtedy często koncertował za granicą, zdobywając nagrody i wyróżnienia na licznych festiwalach, w tym w Grecji, Irlandii i Wenezueli.\nI choć w połowie lat 70. wyjechał na stałe do Stanów Zjednoczonych, od dziesięciu lat znowu mieszka także w Polsce, spędzając tu miesiące letnie. Cały czas koncertuje, tworzy, nagrywa, a wolny czas spędza u boku ukochanej Ani, często też bierze udział w tenisowych turniejach dla artystów. Jak się miewa Stan Borys?\nPaweł Piotrowicz: Jest pan obecny na scenie muzycznej od przeszło pięćdziesięciu lat. Czuje się pan artystą spełnionym?\nStan Borys: Oczywiście, że nie.\nZ tym spełnieniem jest jak z pazernością u milionerów, "jeszcze jeden milion". U mnie jest podobnie, tylko że moje spełnienie dotyczy "jeszcze jednej piosenki". Muzyka, tak jak życie, nieustająco mnie do tego mobilizuje. Tyle jest pięknych dźwięków na świecie. Cały czas się więc spełniam.\nI w ogóle nie myśli pan o emeryturze?\nNie wyobrażam sobie. Wydaje mi się, że to zależy od przydatności do zawodu. Bo kiedy przestaje się być sprawnym odtwórczo, można być jeszcze sprawnym twórczo.\nW jakiej jest pan kondycji?\nNie narzekam. Jestem aktywny zawodowo, koncertuję, uwielbiam precyzyjność golfa i bardzo dużo gram w tenisa, na turniejach dla artystów. Poza tym od ośmiu lat żyję z bardzo młodą kobietą, Anią, a moją drugą miłością jest piesek rasy shih tzu, który patrzy w oczy i niczego nie żąda. To piękne uczucie. Przyznaję jednak, że miłość do pięknej kobiety, odwzajemniona, niesamowicie uskrzydla i odmładza. Uwielbiam zmiany i nie uznaję stwierdzenia, że czegoś nie wypada ze względu na wiek, do czego nawołują często internetowi malkontenci.\nZawsze podkreślał pan, że lubi być w drodze, przemieszczać się, odwiedzać nowe miejsca i wracać do starych. Ta potrzeba nie maleje?\nDroga jest symbolem mego życia i często pojawia się w moich piosenkach. Przez ostatnie miesiące odwiedziliśmy siedemnaście różnych miejsc i miast w Stanach, koncertując i promując piosenki z mojej ostatniej płyty "Ikona" i prezentując mój drugi tomik wierszy "Daleko donikąd". Zachwycaliśmy się też niespotykaną przyrodą i mnóstwem zakamarków, które za każdym razem odkrywam na nowo.\nW Ameryce mieszkałem już w Nowym Jorku, Chicago, Toronto w Kanadzie, Florydzie i w Las Vegas, gdzie spędziłem kilka lat. Ostatnio pomieszkuję przez parę miesięcy w roku w kanionach wokół San Diego. Zostałem zaadoptowany przez moją drugą rodzinę i żyjemy tam sobie, jak chcemy. Mój duchowy brat, Marek, dwa lata temu sprawił mi ogromną niespodziankę i zbudował amfiteatr, który nazwałem "Jaskółką". Widok, jaki się z niego roztacza, sięga stu mil. To jednak nie miejsce dla wszystkich, bo mieści się na prywatnej posesji. Publiczność, jak i artystów, wybieramy i zapraszamy sami.\nGdyby miał pan taką możliwość, zrobiłby pan dziś w swoim życiu coś inaczej?\nChyba nie. Nawet jeśli zdarzyło mi się pomyśleć, jak każdemu, że może bym coś skorygował albo polepszył, szybko te myśli od siebie oddalałem. Beatlesi śpiewali: "I don't care too much for money, and money can't buy me love". Nie ma pieniędzy, którymi można by było kupić to, co ja przeżyłem. Dlaczego więc miałbym coś zmieniać? Jestem bogatszy od wszystkich bogaczy, bo tego, co przeżyłem, kupić nie można. Trzeba to przeżyć.\nMówi się, że uczą nas przede wszystkim te złe doświadczenia, porażki. Potwierdzi pan?\nRównie ważne w moim życiu są radości – w ogóle wszystkie emocje, które towarzyszyły mi w miejscach, w których pisałem swoje wiersze czy śpiewałem. Emocje związane z walką lub rozgoryczeniem, spełnieniem i niespełnieniem. Te wiersze tworzyłem, starając się uciec od emocji. Zresztą, poczucie porażki czy bólu popycha do pisania wierszy. Poeci muszą więc być zapędzani w ból, który motywuje ich do tworzenia.\nPana prawdziwe nazwisko nie brzmi Borys. Skąd się więc ten Borys wziął?\nOkazuje się, że w tym przypadku te wikipedie i encyklopedie oparte są na wywodach i opowieściach innych ludzi – nie wiem, czy zawsze trzeźwych. Jak w wierszu Czesława Milosza "W Warszawie", w którym "pięcioro rąk chwyta mi moje pióro i każe pisać ich dzieje". Inni sądzą czasem, że więcej wiedzą na twój temat albo lepiej znają twoją historię niż ty sam.\nCzyli Borys to naprawdę pańskie nazwisko?\nW Polsce niektórzy przechodzili przez zmiany swojej tożsamości z różnych powodów. Myślę, że podobnie było w mojej rodzinie. Stan to pierwowzór Stanisława, a Borys to moje rodowe nazwisko, które widnieje we wszelkiej administracji, paszportach i w dowodach od czasów mojego wczesnego śpiewania, czyli od roku 1965. Zmiany dokonaliśmy na życzenie mojego ojca. Męczy mnie temat wyjaśniania czy raczej braku szacunku do tego, jak naprawdę jest.\nW końcu prawie nikt nie wie, jak nazywają się Sting, Elton John czy Tom Jones, a u nas uporczywie w nawiasie pisze się nazwisko i wiek. To nudne. Nigdy tego nie tłumaczyłem, bo mnie to nudzi. Należy pozwolić ludziom być takimi, jakimi chcą. A w moim przypadku ani Stan, ani Borys nigdy nie były pseudonimem. Zresztą, w moim rodzinnym domu nikt nigdy nie miał z tym problemu.\nPrzez trzydzieści lat mieszkał pan poza Polską, a od dziesięciu mieszka pan po połowie w Polsce i w Kalifornii.\nTak, choć dojeżdżam do wielu zakątków, w których są ludzie pamiętający moje piosenki. I dla nich śpiewam.\nJak pan dziś patrzy na Amerykę?\nTo modny ostatnio temat. Demokracja i wolność słowa. Nie chciałbym demagogicznie do niego podchodzić, wpadać w zachwyt. Tyle samo czasu spędziłem w Polsce i w Ameryce, mam więc dwie matki, które kocham. A na matkę nie mówi się nic złego, trzeba ją szanować i kochać.\nJest w Ameryce coś, czego my, Polacy, moglibyśmy się nauczyć?\nNa pewno jest sporo takich rzeczy. Ale na to potrzeba dwustu lat. Musielibyśmy wejść na drogę polityki, a ja z tej drogi uciekam. Uciekam od bombardowania nią ludzi, jak i wszelkich manipulacji z nią związanych. Staram się znaleźć zgodę ze światem, z drugim człowiekiem, za pomocą muzyki. A muzyka łagodzi złości, nastroje i emocje. A poza tym Ameryka ma pięćdziesiąt jeden stanów, w których włada się jednym językiem i pomimo że w każdym są inne prawa, to jednak wszyscy żyją w szacunku do tego, co te Stany gwarantują dwustu mieszkającym tam nacjom. Jest takie powiedzenie, "Freedom is a law", "Wolność jest prawem". A w Polsce i jedno, i drugie nie działają. Ale to duży i długi temat, nie będę w nim dobrym rozmówcą.\nPodobno szczególnie denerwują pana wprowadzane do języka polskiego amerykanizmy.\nOczywiście. Bardzo się denerwuję, bo nie po to uczyłem się tego języka, żeby teraz ulegał zniszczeniu i zachwaszczeniu. Jest sporo przykładów, ale ostatnio najbardziej denerwuje mnie "hejteryzm". Przede wszystkim pisze się to słowo "hate", a po polsku brzmi ono "nienawiść". Dlatego nienawidzę wszystkich za "hejt". Nauczcie się tego słowa poprawnie po polsku. Na koncertach dedykuję wszystkim piosenkę, której refren brzmi "Niech mnie nie minie nienawiść – niech też nie mija mnie miłość". Pamiętamy przecież, że były już francuszczyzna i rusyfikacja. Wróćmy do prawdziwego języka polskiego, chrońmy go.\nNigdy pan nie ukrywał, że wyjazd do Stanów był w pewnym stopniu zrealizowaniem marzenia z dzieciństwa.\nMając dwadzieścia lat, stałem w Rzeszowie przed komisją wojskową i wymyśliłem sobie, że jak pójdę do marynarki, to wejdę na statek, schowam się, skoczę do wody i kiedyś gdzieś tam wypłynę na wolny ląd. Taki wolny od wszystkiego. Oczywiście zrobili mi na złość i wysłali do komandosów do Krakowa, skąd później trafiłem na cytadelę w Warszawie i do "Kościuszkowców" [1 Warszawskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Tadeusza Kościuszki, sformowanej w roku 1955 – aut.].\nNa początku bardzo, bo trafiłem tam po pracy w Teatrze Poezji stworzonym przy Teatrze Wandy Siemaszkowej w Rzeszowie. Pomyśli ktoś, że historie o wojsku to zawsze śmieszny temat… Ucząc się wojskowego życia, musiałem sporo kombinować, by stojąc na baczność, nie stać w tej pozycji tak do końca, a na komendę "padnij" nie padać dosłownie. Czołgałem się w tej służbie, ale szedłem do przodu. Uczyłem się życia, które bardzo człowieka kształtowało. Po dwóch latach taki człowiek wychodził ze służby i stawał się mężczyzną.\nCzyli to była dobra szkoła życia?\nUważam, że świetna dla młodego rozkapryszonego chłopca.\nPan był w PRL-u kolorowy, to jednak kontrastowało z ówczesną szarą rzeczywistością. Miał pan z tego powodu problemy?\nW PRL-u każdy kolorowy ptak miał problemy, dlatego chciał się wyzwolić. Kiedy zacząłem śpiewać, przeobrażałem się w różne postacie. Szukałem siebie i swojej drogi, za co mnie krytykowano. Żyliśmy w peerelowskim kraju rządzonym przez komunizm rosyjski, więc nie było mowy o szacunku dla jednostki wybijającej się z tłumu czy chcącej robić coś innego, zaistnieć w inny sposób niż każdy szaraczek w tym szeregu, w którym nas ustawiono na baczność. Komuna nie lubiła intelektualistów i indywidualistów. Mieliśmy być szeregowcami układu w specjalnie skrojonych dla nas ferszalunkach. Mózg był niepotrzebny, bo oni i tak pragnęli zawładnąć naszymi myślami.\nNa dodatek pan nosił długie włosy.\nZ powodu włosów i całego mojego wyglądu nie pokazywano mnie w telewizji. Mówili: "Prorok czy apostoł nie jest nikomu potrzebny". Kiedy śpiewałem w Czechosłowacji, kamery odwracały się i kręciły publiczność. Jeszcze ciekawiej było w Związku Radzieckim, gdzie wyjechałem w 1969 roku z zespołem Bizony i grupą artystów. Organizatorzy pytali: "Kogo wy nam tutaj przywieźliście?! My takim rewolucjonistom jak Borys już dawno poucinaliśmy łby na Łobnoje miesto. Jeśli chcecie kontynuować trasę, on musi się ostrzyc".\nI ostrzygł się pan?\nTylko dlatego, by nie przerywać trasy. Zbyt wielu ludzi było w nią zaangażowanych i straciłoby przez to pieniądze. Wcześniej usłyszałem jeszcze, że mamy wystąpić na żywo w najpopularniejszym programie tamtejszej telewizji, oglądanym przez sto milionów widzów. "Nigdy nie dostąpisz takiego zaszczytu, żeby cię za jednym razem oglądało tylu ludzi" – usłyszałem od władz Rosjan. Podciąłem te włosy, ale na nic się to zdało, bo jak później zobaczyłem ten program, i tak wszystko pokazane było z jednej kamery, z bardzo dalekiej perspektywy. Wyglądałem więc jak kropeczka.\nJak pan dziś patrzy na swoje dokonania z grupą Blackout?\nZ dużą sympatią – każdy ma jakieś początki – ale generalnie nie lubię oglądać się za siebie. Chociaż śpiewam parę piosenek z tamtego repertuaru.\nJak wspomina słynny polski autor tekstów Bogdan Loebl, to pan przyciągnął go do grupy Blackout, zapraszając go w 1965 roku na próbę do rzeszowskiego klubu Łącznościowiec, w którym pan pracował jako kaowiec.\nTak naprawdę Bogdan Loebl jest jedynym człowiekiem, który jeszcze faktycznie niektóre rzeczy pamięta.\nJak powstał Blackout?\nTadeusz Nalepa szukał ludzi do zespołu, a mnie zarząd Poczty Głównej nakazał zespół stworzyć. Na zasadzie: "Przecież macie klub, trzeba coś zrobić". I wtedy połączyliśmy siły. Ja już byłem związany ze sceną, bo wcześnie tworzyłem teatrzyki i byłem adeptem sztuki aktorskiej w teatrze. Kiedy nasze granie zaczęło na próbach wyglądać poważnie, wymyśliłem nazwę Blackout. I tak się to zaczęło. Istnieje wiele różnych historii na ten temat, w zależności od tego, kto opowiada. Mnie przecież nie było w Polsce, więc można było sobie przypisywać wiele zasług, a mnie poniżać.\nNie reagował pan nigdy na te poniżenia?\nNie bardzo mnie to interesowało. Mieszkałem w Stanach, większość tych rzeczy do mnie nie docierała. Żyłem w innym klimacie i schemacie duchowym – przecież już dawno rozstałem się z toksycznymi ludźmi. Po co do tego wracać.\nBlackout wydał identycznie nazywającą się płytę, doczekał się wielkiego przeboju "Anna", który później śpiewał pan solowo.\nI pierwszego w Polsce protest songu "Te bomby lecą na nasz dom"... Namawiałem Bogdana do pisania tekstów, niektóre z nich znalem, bo miałem w Polskim Radiu kącik czytania poezji współczesnej. Byłem bardzo wyczulony na poezję i wiedziałem, na jakie wyżyny Bogdan jest się w stanie wznieść. Gdybym go wtedy nie ściągnął, nie byłoby tych wszystkich tekstów, które śpiewałem w grupie Blackout, jak i tych późniejszych.\nPan sam był poetą, świeżo po pierwszej publikacji.\nChciałem dołączyć do grupy poetów, bo literatura i poezja mi imponowały, niczym księgi tajemne prowadziły do tajemnicy życia.\nPo rozpadzie zespołu w 1967 roku powstała grupa Breakout, już bez pana w składzie.\nTak było. To człowiek zwany ojcem chrzestnym polskiego rock’n’rolla, Franciszek Walicki, stworzył Breakout. Nie mógł używać mojej nazwy Blackout, a chciał zachować podobne brzmienie.\nDlaczego Blackout się rozpadł?\nTrudno na to pytanie odpowiedzieć. Choć może łatwo. Niby w nieszczęściu, a jednak dla mnie to było szczęście, bo i tak chciałem się usamodzielnić – rozwijać się sam, a nie pod jakiegoś wodza czy kierownika zespołu. Nie przepadam za kombinowaniem, a tu mąż i żona [Tadeusz Nalepa i Mira Kubasińska – aut.] chcieli śpiewać razem w jednej grupie. I uważam, że dobrze się stało. Zatrzasnąłem drzwi. Dalej zatrzaskuję za tymi, którzy mnie obrażają.\nCzęsto przeżywał pan w życiu zawód?\nWiele razy, ale nie staram się z tego powodu cierpieć. Budzę się, podnoszę i "Idę drogą nieznaną" – tak napisałem w mojej piosence, nagranej na tydzień przed wylotem z Polski.\nOgólnie muszę się przyznać, że ulegam ludziom. Wierzącym człowiekowi, więc do pewnego stopnia można mnie omotać. I to się zdarzało wielu ludziom, zarówno mężczyznom, jak i kobietom. Przyzwalam na to, poddaję się. A jeśli się sparzę, brnę w samotność, medytuję i następuje zwrot, z którego nie ma powrotu. Pozostaję za drzwiami, do których już więcej nie zapukam.\nPo rozpadzie zespołu rozpoczął pan solową karierę i osiągnął spore sukcesy, lansując takie przeboje, jak "To ziemia", "Jaskółka uwięziona" i "Ikona".\nI wiele, wiele innych. Cóż, śpiewałem, jeździłem na zagraniczne festiwale, zdobywałem pierwsze miejsca i nagrody, ale nie było iPhone'ów i esemesów ani żadnych pamiątek, więc nikt nie widział, jak mnie oklaskiwano i nagradzano. W tamtym systemie nie było to aż tak ważne. Imponowało mi to, co mówili o mnie dziennikarze: "Artysta nieugięty, nieulegający modom i systemom politycznym". I tak jest do dzisiaj.\nPamięta pan uczucie, które towarzyszyło panu w pierwszych chwilach w Stanach?\nStarałem się zrzucić z siebie poczucie strachu, które – jak sądzę – towarzyszyło nam wszystkim w systemie wiążącym człowiekowi ręce i myśli. Na szczęście myśli nie dało się zatrzymać, tylko w nich można było być wolnym. Bo jeśli zdradziło się im te swoje myśli i pragnienia, mogli je okiełznać. Nie dopuszczałem w ogóle takiej możliwości. Już po trzech tygodniach w Stanach robiłem to, co chciałem. Zacząłem śpiewać i zarabiać na życie. Było mi wszystko jedno, kim byłem w Polsce. Pracowałem i cieszyłem się tym, że mam pracę.\nNie pamiętam szczególnie trudnych chwil. Uczyłem się życia i różnych filozofii. Naprawdę wielokrotnie czułem, jak ręka kosmosu odpycha mnie od otchłani, od różnych dziur i pokus, które tak często wciągają człowieka w przepaść. Dlatego trudno mi mówić o tym, co było najtrudniejsze, bo nie tak podchodzę do życia. Trudności, które spotykają człowieka, i mnie spotykały, ale dzięki ich rozwiązywaniu stawałem się mocniejszy.\nPoczuł się pan w Stanach naprawdę doceniony?\nAle nie w Polsce. Przyjeżdżałem do kraju i…. była cisza. Jeszcze bardziej zagrzewało mnie to do wyjazdu. Wie pan… W Polsce autorytety nie są szanowane. Teraz, w dobie internetu, jeśliby czytać wszystkie pomyje, jakie się na człowieka wylewa, można by się załamać i umrzeć. Trzeba być bardzo odpornym. Zarówno na ludzi, jak i na system, w którym żyjemy.\nŚledzi pan, co się dzieje w kraju?\nRaz otwieram oczy, innym razem zamykam. Doszukuję się sensu.\nW sytuacji społecznej, politycznej?\nWolę być apolityczny. Interesuje mnie wolność poezji i myśli ludzkiej i wydaje mi się, że po tym, co w Polsce przeżyliśmy, ludziom należy się spokój, a nie podżeganie do walki. Skoro wojna się skończyła, po co nam surmy zbrojne?\nFilm o panu, "Wolność jak płomień", będzie miał polską premierę?\nNie wiem, na razie takiego zaszczytu nie dostąpiłem. Jestem bardzo rozczarowany, że opowiadający o mnie film dokumentalny do tej pory nie został wyemitowany w telewizji publicznej, choć się o to starałem. Za to dostał nagrodę Award of Merit na Los Angeles Cinema Festival of Hollywood i zajął drugie miejsce na Famewalk Film in Hollywood. To prestiżowe festiwale, na których pojawiają się tysiące filmów. No ale w Polsce jakoś nie można tego pokazać…\nJest pan szczęśliwy?\nNasze szczęście nie zależy od innych, tylko od nas samych. Nie da się go kupić. Tak mało jest miłości wokół… Żyjemy z Anią w zachwycie nad światem i staramy się kochać nie tylko ten świat i ludzi, ale również siebie.\n~gant Użytkownik anonimowy\nCo ten facet bredzi?! "Żyliśmy w peerelowskim kraju rządzonym przez komunizm rosyjski, więc nie było mowy o szacunku dla jednostki wybijającej się z tłumu czy chcącej robić coś innego, zaistnieć w inny sposób niż każdy szaraczek w tym szeregu, w którym nas ustawiono na baczność. Komuna nie lubiła intelektualistów i indywidualistów".\nFaktycznie, nie lubiła i nie tolerowała Wajdy, Zanussiego, Hasa, Munka, Kieślowskiego i in., których filmy szły ciurkiem w kinach i tv, prześladowała supergwiazdę Niemena, światowego kompozytora Pendereckiego, pisarzy wydających książki w nakładach kilkusettysięcznych, co obecnie jest nie do pomyślenia. Niezłe męczeńskie ego wyhodował pan w sobie, panie Stan.\n7 lip 16 07:38 | ocena: 64%\n| odpowiedzi: 82\n~muzyk_Jan Użytkownik anonimowy\nDla mnie osobiscie Stan Borys to czlowiek,ktory doskonale potrafi manipulowac innymi.Nie widzi tych dzieki ktorym moze robic to co robi,ale z przyjemnoscia "zatrzaskuje drzwi" za tymi,ktorzy nie chca,lub po prostu nie moga przypisac sie do jego "bajki"!!Znam go osobiscie i cale zycie (a skonczyl juz 74 lata) zachowuje sie jak rozkapryszone dziecko.A te jego dokonanie (trzy w miare udane piosenki i dwa cieniutkie pod kazdym wzgledem tomiki "wierszow",to rzeczywiscie wielkie osiagniecia!!Nie powinien sie dziwic,ze w Polsce zna go tylko kilkoro ludzi.\n7 lip 16 07:21 | ocena: 78%\n~Zośka 40 Użytkownik anonimowy\n7 lip 16 07:21 użytkownik ~muzyk_Jan napisał\nDla mnie osobiscie Stan Borys to czlowiek,ktory doskonale potrafi manipulowac innymi.Nie widzi tych dzieki ktorym moze robic to co robi,ale z przyjemnoscia "zatrzaskuje drzwi" za tymi,ktorzy nie chca,lub po prostu nie moga przypisac sie do jego "bajki"!!Z\nTo dziwne-,ja lubię jak śpiewa ale zawsze budził we mnie mieszane uczucia.Jest jakiś taki oślizły,taki bardzo mało naturalny.Nie umiem tego nazwać ,bo przecież jest w tym człowieku tyle radości życia,dystansu do wszystkiego i wszystkich,głos super a jednak pojawia się to ale.....Nie umiałabym Mu zaufać,sprawia wrażenie ,,Życiowego Prześmiewcy,,Niech fani nie mają do mnie pretensji o to co napisałam bo ja też lubię jak Stan śpiewa/ ale ja jestem z wykształcenia psychologiem i piszę o tym jakie robi na mnie wrażenia,wówczas kiedy się wypowiada przed kamerami.Oślizgły nie naturalny.\n7 lip 16 07:51 | ocena: 87%\n~Dąbek 56 Użytkownik anonimowy\n~Dąbek 56 :\nAutentyk z tamtych czasów.Kolega chciał wstąpić do PZPR bo w zakładzie była piękna działaczka i on się w niej podkochiwał.Nosił się dość ekstrawagancko ( długie włosy do ramion i zarost jak Borys ).\nKolektyw się zebrał i zaczęli dyskutować nad jego kandydaturą i stwierdzili że nie nadaje się ze względu na długie włosy i brodę .Na co mój kumpel wstał ,podszedł do mównicy i wypalił : "Towarzysze,co ma partia do\nowłosienia członka ? " No i to było po wszystkim,już Go nie przyjęli :)\n7 lip 16 08:14 | ocena: 94%\n~zbowidowiec kulturalny Użytkownik anonimowy\n~zbowidowiec kulturalny :\nW latach ok.1965 w Rzeszowie w jednostce wojskowej na Dąbrowskiego w hali odbył się wojewódzki przegląd zespołów muzycznych / młodzieżowych / Różne zespoły miały nadzieję na zajęcie I-go miejsca, z tym wiązały się różne dotacje, bo kultura w tych czasach nie utrzymywała się sama z siebie. Wystarczyło nie manifestować postaw ,,antypaństwowych" nie trzeba było czynnie popierać władzy, wystarczyło jej nie atakować.\nNa scenę wyszedł "zespół z poczty" i Stanisław Guzek. Pamiętam, że zaśpiewał Dom wschodzącego słońca i wszystkim uczestnikom przeszedł sen o zajęciu I-go miejsca. Dzieliła ich przepaść.\nByły to czasy, kiedy trochę później można było spotkać Bogdana Loebla na kawie w Sródmiejskiej, śpiewała tam również na dansingach / w restauracji/ Mira Kubasińska.\nA Stasiowi Guzkowi trzeba przypomnieć, że to nie komuna rzucała mu kłody pod nogi, bo jadł z michy przeznaczonej na kulturę /instruktor k.o./.\n7 lip 16 10:55 | ocena: 98%\n~Barbara Użytkownik anonimowy\n7 lip 16 07:38 użytkownik ~gant napisał\nCo ten facet bredzi?! "Żyliśmy w peerelowskim kraju rządzonym przez komunizm rosyjski, więc nie było mowy o szacunku dla jednostki wybijającej się z tłumu czy chcącej robić coś innego, zaistnieć w inny sposób niż każdy szaraczek w tym szeregu, w którym na\nNie wiem ile masz lat, ale chyba dużo, dużo mniej niż on, więc nie powinieneś się tak kategorycznie wypowiadać, bo nie masz pojęcia jak było w PRL.Wszyscy ci artyści, którzy dzisiaj tak narzekają na tamte czasy byli wielbieni, realizowali swoje talenty. W latach 60 tych byłam dziewczynką, ale znałam wszystkie piosenki, więc skąd bym znała?Nie chodziłam na koncerty, bo byłam za mała, słyszałam głównie z radia i potem z telewizji. Gdyby oni wszyscy mieli tak bardzo utrudnione życie( jak twierdzisz), to nie powstało by tyle pięknych utworów słuchanych do dziś.To ty chyba bredzisz i jak wielu innych wprowadzasz tych młodych w błąd.\n7 lip 16 10:11 | ocena: 92%\n~emigrant1 Użytkownik anonimowy\n7 lip 16 10:11 użytkownik ~Barbara napisał\nNie wiem ile masz lat, ale chyba dużo, dużo mniej niż on, więc nie powinieneś się tak kategorycznie wypowiadać, bo nie masz pojęcia jak było w PRL.Wszyscy ci artyści, którzy dzisiaj tak narzekają na tamte czasy byli wielbieni, realizowali swoje talenty. W\nmasz racje pieknie spiewali w latach 60-70,a dlugie wlosy nosili chyba wszyscy prucz starszych panow ktorzy byli lysi zaklady fryzjerskie zamykali z braku klientow ,ale bylo tez tak ze milicjant sadysta jak nie mial co robic to bawil sie we fryzjera I skracal co nie co Borys troche przesadza ,ale nie tak jak Rodowicz ktora bedac w USA na wystepach w latach 90 plakala w wywiadach jak byla przesladowana jak walczyla o kawalek miesa czy kiecke a ja pamietam jak prowadzala sie z synem Jaroszewicza I innymi z pierwszych stron gazet czy TV\n7 lip 16 17:54 | ocena: 95%\n~Briann Użytkownik anonimowy\nBardzo ciekawe Za czasów komuny otrzymał bardzo dużo różnego rodzaju nagród.Koncertował w Irlandii,Belgii,Wenezueli .Za komuny wydał albumy :1967 Blackout (Blackout),1969 To ziemia (Bizony)\n1970 Krzyczę przez sen,1971 Naga (Niebiesko-Czarni),1972 Piosenki z filmu "Uciec jak najbliżej",1974 Stan Borys,1974 Szukam przyjaciela,1988 Piszę pamiętnik artysty - hańba temu, kto o tym źle myśli! Wiersze C.K. Norwida,1996 Niczyj,1998 Portret .Jak widać komuna potwornie go prześladowała. Dodatkowo jego utwory trafiały na płyty składankowe a było tych składanek kilkadziesiąt.\n7 lip 16 10:01 | ocena: 94%\n~Anonim 65 lat Użytkownik anonimowy\n~Anonim 65 lat :\nZespól Blackout wystepujac nadal z Borysem nie mial by takich ogromnych sukcesów jakie mial zespól Breakout wystepujac bez Borysa! Blackout z Borysem to bylo brzdekanie jakich pelno wczesniej i pózniej w wielu polskich remizach bylo! Dlugie wlosy mialo miliony Polaków w tamtych czasach i nikt nie byl scigany ani przez MO ani przez ORMO jesli byl normalnym czlowiekiem! Tadeusz Nalepa z Michalem Muzolfem i nastepnie Jozefem Skrzekiem i Józefem Hajdasem nosili dlugie wlosy i nikt im od Rzeszowa do Sopotu i od Odry do Buga nie zabranial grac koncertów! Goleniewski, Trzcinski, takze mieli dlugie wlosy i grali z Nalepa, Hajdaszem i Kozakiewiczem w calej Polsce! TVP nie zgodzila sie raz czy drugi na wystepy dlugowlosych bo niektóre stare betonowe komuchy takie widzimisie mialy! Guzek, bo tak brzmi jego nazwisko bredzi i wypowiada bzdury udajac wielkiego artyste!\n7 lip 16 12:33 | ocena: 91%\n7 lip 16 08:43 użytkownik ~Wiesław napisał\nPięknie to Pani ujęła , ja również mam takie wrażenia obym się mylił. Coś w nim jest takiego dziwnego.\nMyślę, że to efekt Ameryki i pieniędzy zupełnie innych tam niż tu. On jest taki ... amerykański, to go nie interesuje, tamto jest nieważne. Jest bardzo pewny siebie. Może dlatego że w tamtych czasach, gdy niektórzy nie mogli pojechać choćby do Bułgarii, wyjechał sobie do USA i tam został. Zarabiał tak pożądane w PRLu dolary. To daje poczucie wartości. Reszta to zwyczajny szpan. Nikt nic nie pamięta, wszyscy go obrażają, poniżają. Dlaczego? Jest takie stare arabskie (chyba) przysłowie: jeżeli jeden nazywa ciebie osłem - nie przejmuj się, jeżeli wielu - kup sobie siodło. :-)\n7 lip 16 09:46 | ocena: 90%


Integracja iPresso z usługą Gravatar – blog iPresso Marketing Automation\nIntegracja iPresso z usługą Gravatar\nGravatar (A Globally Recognized Avatar, Globalnie Rozpoznawany Avatar) jest usługą umożliwiającą powiązanie adresu e-mail z obrazkiem – avatarem użytkownika. Teraz obrazek ten może pojawić się przy odpowiednim kontakcie również w bazie systemu iPresso.\nGravatar jest usługa umożliwiającą powiązanie adresu e-mail z avatarem użytkownika. Obrazek ten podąża za użytkownikiem od strony do strony, pojawiając się przy jego podpisie wtedy, gdy na przykład komentuje on lub publikuje wpis na blogu.\niPresso Marketing Automation zapewnia teraz opcję integracji z Gravatarem, co pozwala na używanie avatarów zamiast domyślnych obrazków na liście kontaktów w bazie systemu.\nJest to możliwe oczywiście wtedy, gdy kontakty zgromadzone w bazie korzystają z usługi Gravatar i mają ustawiony odpowiedni obrazek dla swojego adresu e-mail.\nbaza kontaktów gravatar ipresso marketing automation\nRośnie globalne zapotrzebowanie na systemy Marketing Automation\nUrządzenia mobilne kształtują zachowania i wybory konsumentów\nJuż 57% polskich użytkowników sieci robi zakupy online. Oznacza to, że Polski e-commerce zrównał się pod tym względem z średnią europejską, która również wynosi 57% – wynika z raportu Omni-commerce. Kupuję...


RKS Radomsko pokonał MGKS Drzewica - Strona Miasta Radomska\nRKS Radomsko pokonał MGKS Drzewica - Strona Miasta Radomska\n/RKS Radomsko pokonał MGKS Drzewica\nRKS Radomsko pokonał MGKS Drzewica\nZa nami świetny mecz RKS Radomsko z MGKS Drzewica, który zakończył się zwycięstwem radomszczańskiej drużyny 5:1. W przerwie meczu prezydent Jarosław Ferenc wraz z prezesem RKS Radosławem Pawelcem wręczyli pamiątkowe medale Juniorom RKS-u za awans do I ligi wojewódzkiej.\nJak wyjaśnia prezes RKS Radomsko Radosław Pawelec, oczekiwania kibiców wobec radomszczańskiej drużyny są bardzo duże. - Jesteśmy w pełni zmobilizowani, wiemy co chcemy dziś osiągnąć. Po pierwszej kolejce widać progres i idziemy w dobrym kierunku – zapewniał przed rozpoczęciem meczu prezes Radosław Pawelec. Piłkarze RKS Radomsko dali z siebie wszystko i po pierwszym straconym golu szybko odrobili straty, by ostatecznie strzelić pięć bramek.\nW przerwie meczu udekorowano pamiątkowymi medalami Juniorów RKS Radomsko, którzy ostatnio wywalczyli awans do I ligi wojewódzkiej. - Życzę młodym piłkarzom, aby cały czas podnosili swoje umiejętności, by w przyszłości godnie reprezentowali RKS Radomsko oraz nasze miasto – mówił po wręczeniu medali prezydent Jarosław Ferenc.


Jesteś tutaj:Gniezno24.com Aktualności Bezpieczeństwo Pożar maszyn rolniczych\nczwartek, 18 kwietnia 2019 15:58\nW czwartkowe przedpołudnie strażacy zostali powiadomieni o pożarze, jaki wystąpił na terenie gospodarstwa rolnego niedaleko Kłecka.\nDo zdarzenia doszło 18 kwietnia, kilka minut przed godziną 11:00. Wówczas to dyżurny gnieźnieńskiej komendy został powiadomiony o pożarze maszyny rolniczej w Gorzuchowie (gmina Kłecko). Na miejsce zdarzenia zadysponowano OSP Kłecko, OSP Ułanowo oraz JRG Gniezno.\nPo dotarciu pierwszych zastępów na miejsce zdarzenia, zastano pożar maszyny rolniczej, przechodzący na stojący obok drugi pojazd - sianokiszonkę. Działania straży polegały na zabezpieczeniu miejsca zdarzenia, podaniu dwóch prądów gaśniczych w natarciu na źródło ognia. Strażacy pracowali w aparatach ochrony dróg oddechowych, a całość po kilkudziesięciu minutach udało się ugasić.


Jeśli chcesz się skontaktować z właścicielem wpisu https://kwant-lab.pl - wyślij wiadomość za pomocą formularza.\nHotele, wakacje i forum n\nTeneryfa - Hiszpania, informacje praktyczne o wyspie, temperatury, Teneryfa co warto zobaczyć na Ten ...\nTuryści odwiedzający Bieszczady noclegi często rezerwują w ostatniej chwili. Zwykle szukają miejsca, ...\nNiedługo twój najważniejszy dzień w życiu? Chcesz upamiętnić swój ślub? Mieszkasz w Krakowie? Doskon ...\nAwaria pralki zawsze oznacza poważny kłopot a bardzo często duże wydatki, z tego między innymi powod ...\nHit GSM - Skup telefonów\nZastanawiasz się nad zmianą komórki na lepszy model? Odwiedź skuptelefonowwarszawa.com i zapoznaj si ...


Piotr Voelkel: Biznesmen, który ratuje edukację - Dobre Wiadomości\nPiotr Voelkel: Biznesmen, który ratuje edukację\n6 czerwca 2014 10 listopada 2017 Dariusz W 0 Comments\nMajątek zrobił, sprzedając Polakom drzwi i meble. Teraz poczuł misję i idzie na wojnę z państwową edukacją, która – jak mówi – zabija kreatywność i pewność siebie.\nRozmawiamy w poznańskim Concordia Design, centrum designu i kreatywności, które założył dwa lata temu. – Zaraz panu pokażę, co znaczy prawdziwa kreatywność – mój rozmówca otwiera laptop i uruchamia film. – To jest CV – zapowiada z przejęciem.\nMłody chłopak w luźnej marynarce rapuje o sobie i o swoich zainteresowaniach. Rapuje dobrze, zdecydowanie lepiej niż Pikej, samozwańczy król polskiego rapu. Chłopak z filmu jest autorem muzyki, słów i teledysku. Wszystko wygląda i brzmi profesjonalnie, ale całość wykonana jest z poczuciem humoru, na luzie. CV? Standardowa rozmowa o pracę, pełna głupich pytań? Po co? – To jest kreatywność. On już ma pracę, poleciłem go znajomemu – uśmiecha się Piotr Voelkel.\nBiznesmen od ponad trzech dekad. Właściciel meblowej Grupy Vox. Od lat na liście najbogatszych Polaków. Jego majątek „Forbes” szacuje na 320 mln zł. Mimo swoich 62 lat i budzącej respekt postury chwilami mówi jak rozentuzjazmowany własnymi pomysłami dwudziestolatek. Zwłaszcza gdy opowiada o tym, co go wkurza. A ostatnio wkurza go system edukacji.\nJak myśli projektant\n– Edukacja w Polsce od przedszkola aż po studia wymaga gruntownej przebudowy. Szkoła skupia się na niedoskonałościach, a zaprzepaszcza talenty. Tracimy poczucie wartości, pewność siebie. Z kolei wyścig szczurów uczy egoizmu, który nie sprzyja pracy w zespole. Chcę to zmienić – deklaruje.\nArsenał na wojnę z państwową edukacją Voelkel ma już przygotowany. To kilka szkół, których jest właścicielem – od podstawówki przez gimnazjum po szkoły wyższe. W 1996 r. założył Wyższą Szkołę Nauk Humanistycznych i Dziennikarstwa w Poznaniu. Chciał wykształcić kadrę dla posiadanych przez siebie wówczas rozgłośni radiowych i dziennika „Głos Wielkopolski”. Pięć lat temu stał się współwłaścicielem Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej. Założona w połowie lat 90. przez trzech profesorów Instytutu Psychologii PAN cieszy się dużym uznaniem i statusem jednego z najlepszych niepublicznych ośrodków kształcenia w Polsce.\nGdy Voelkel kupował SWPS, poza warszawską siedzibą miała ona wydziały zamiejscowe w Sopocie i we Wrocławiu. Otworzył kolejne – w Poznaniu i Katowicach. W ramach SWPS w Poznaniu powstała szkoła, z której Voelkel jest dumny najbardziej – School of Form. Koncepcję naukową 3,5-letnich studiów z wzornictwa opracowała Lidewij Edelkoort, wieloletnia szefowa prestiżowej Design Academy w Eindhoven. Studenci uczą się stolarstwa, obróbki metalu, ceramiki, krawiectwa, haftu czy obsługi najnowszych robotów. Uczą się także, jak wdrażać innowacyjne produkty do firmy i jak współpracować z technologami, handlowcami, marketingiem.\nDlaczego Voelkel otworzył własną szkołę designu, skoro podobne kierunki działają już na akademiach sztuk pięknych?\n– Akademie kształcą projektantów w środowisku artystycznym, w którym dominuje pogląd, że praca pod dyktando klienta to chałtura. Przyjaźnię się z wieloma artystami i akceptuję potrzebę wolności dla realizacji własnych idei, ale tak nie może myśleć i działać projektant! – Voelkel uderza pięścią w stół i zapowiada, że podobne szkoły otworzy w Stambule czy Budapeszcie. Zamierza też, tyle że na terenie Polski, rozwijać sieć szkół Da Vinci – podstawówek, gimnazjów i liceów. Pierwsze działają już w Poznaniu. Mają eksperymentalne programy, kładą nacisk na indywidualne podejście do uczniów, a czesne jest wysokie, np. w liceum Da Vinci 1000 zł miesięcznie.\nW edukację biznesmen zainwestował już grubo ponad 30 mln zł. Może to niewiele, gdy porównać tę kwotę z 80 mln dolarów, za które magnat paliwowy John D. Rockefeller ufundował w 1890 r. uniwersytet w Chicago. Jednak na tle innych polskich niepublicznych uczelni inwestycje Voelkela są szlachetnym wyjątkiem.\nCzy to się opłaca?– Wykształcenie studenta w School of Form to koszt ok. 12 tys. zł. Na państwowej uczelni dwa i pół razy więcej. Ale co z tego, że ja robię to efektywniej i lepiej, skoro rodzice często wolą, żeby ich dzieci studiowały na uczelniach darmowych, czyli dotowanych z podatków? – załamuje ręce Voelkel. – Konieczna jest uczciwa konkurencja między szkołami publicznymi i niepublicznymi. Jedne i drugie powinny być dofinansowywane na równych zasadach, np. na podstawie jakości i efektywności nauczania. Nadciągający niż demograficzny pozwala państwu zrównać wszystkich studentów, nie zwiększając istotnie kosztów.\nZ perspektywy finansowej inwestycje w szkoły wyższe to czysta filantropia. Inaczej być nie może: zgodnie z prawem wszystkie zyski z działania niepublicznych szkół wyższych muszą być reinwestowane w proces edukacji. O wypłacie dywidendy dla właściciela mowy nie ma. Ale filantropia jest dla Voelkela naturalna. To dzięki pieniądzom jego fundacji Vox Artis Magdalena Abakanowicz zorganizowała w 2001 r. „Nierozpoznanych” – głośną wystawę żeliwnych dwumetrowych rzeźb wokół poznańskiej Cytadeli. On sam od lat kupuje dzieła sztuki młodych (i nie tylko młodych) artystów i finansuje ich projekty. Pod tym względem wzoruje się na Rockefellerze czy innych biznesmenach zza oceanu, którzy chcieli – jak to mówią Amerykanie – give back, czyli odwdzięczyć się społeczeństwu za swój sukces.\n– Filantropia cechuje prawdziwych kapitalistów. Są świadomi, że sukces to nie tylko pochodna wkładu jednostki, lecz także szczęścia i wpływu ludzi, których spotykamy po drodze – mówi Guy Sorman, francuski badacz wolnego rynku, obecnie pracujący nad książką o filantropii w USA.\nInwestycje w edukację mają jednak także bezpośrednie przełożenie na interesy Voelkela. Dzięki nim jego firmy stały się bardziej innowacyjne. – Na przykład współpraca z psychologami, antropologami i socjologami z SWPS pozwoliła mi zmienić sposób projektowania wyrobów i usług. Wiem, jak komunikować się z odbiorcami, razem z nimi współtworzyć produkty. Personalizacja produktów to trend, który będzie się wzmacniał w każdej branży – przekonuje przedsiębiorca.\nNa przykład Vox produkuje zestawy mebli projektowane na podstawie badań naukowych nad psychicznym i społecznym rozwojem dziecka. W zależności od jego potrzeb meble umożliwiają zmianę koloru, funkcji oraz wielu akcesoriów. To – jak zapewnia producent – daje dziecku poczucie, że może zmieniać swój świat, dawać wyraz swoim emocjom. Są też meble dla mniej czy bardziej rozrywkowych dorosłych, np. wielofunkcyjne łoże z baldachimem, które pozwala na dowolne, zmienne przy różnych okazjach dekorowanie; można także zawiesić ekran i oglądać film z projektora czy wykonywać ćwiczenia gimnastyczne.\nAle Grupa Vox to nie tylko meble. Składają się na nią cztery spółki (Profile, Drewno, Drzwi i Podłogi oraz Meble) z łącznymi przychodami ok. 700 mln zł rocznie. Połowa z eksportu w dużej części do Rosji.\nVoelkel tworzył Vox przez ponad trzy dekady – od 1979 r., gdy założył swój pierwszy biznes. Miał wtedy 28 lat, skończone studia inżynierskie (odlewnictwo) oraz doświadczenie w prowadzeniu klubów studenckich, organizowaniu festiwali muzycznych, a także obycie z teatrem. Przez sześć lat był szefem technicznym Polskiego Teatru Tańca.\n– Prowadzenie klubów nauczyło mnie, jak obchodzić się z pieniędzmi, organizowanie festiwali dało umiejętność zarządzania wielkimi zespołami ludzi, zaś praca w teatrze umiejętność realizowania skomplikowanych wizji artystów – wylicza biznesmen.\nWszystko zaczęło się od tego, że dzięki temu, czego nauczył się od starych stolarzy pracujących w teatrze, wpadł na pomysł superefektywnej produkcji karniszy z odpadów drewnianych.\n– Robiliśmy je ze wspólnikiem w mierzącej 30 mkw. piwnicy jednego z poznańskich bloków. Tak zarobiłem na pierwsze własne auto. W 1984 r. poznałem Niemca z RFN, który szukał w Polsce wykonawcy drewnianych zabawek. Jako tak zwany rzemieślnik eksportujący dostałem wtedy paszport i jeździłem co tydzień autem z przyczepą do Hamburga z dostawami – mówi Voelkel.\nWkrótce z piwnicy przeniósł się do fabryki. Formalnie nie był właścicielem Dampeksu (tak nazywała się firma), a tylko kierownikiem. W dokumentach właścicielem była osoba mieszkająca za granicą, dzięki czemu firma miała atrakcyjny status tak zwanej firmy polonijnej. Dampex formalnie zatrudniał 20 osób, bo socjalistyczne prawo nie pozwalało prywaciarzowi na więcej, ale mnóstwo pracy wykonywali okoliczni rzemieślnicy.\nKombinując w ten sposób, Voelkel stworzył nowoczesne kapitalistyczne przedsiębiorstwo. Był jednym z niewielu, którzy wzbogacili się na produkcji, a nie na sprowadzaniu towarów z zagranicy czy spekulacji walutą. Gdy Balcerowicz zerwał okowy więżące polską gospodarkę, ci nieobyci z konkurencją tracili grunt pod nogami – Voelkel chwycił wiatr w żagle.\n– Wreszcie mogłem zatrudnić bez kombinowania tylu pracowników, ilu chciałem – uśmiecha się. – W Polsce nie było nic, a my – dzięki temu, że mieliśmy przez lata kontakt z zachodnim rynkiem – umieliśmy produkować towary na wysokim poziomie. Mieliśmy nieograniczony zbyt. Miesięcznie produkowaliśmy np. 10 tys. łóżeczek dziecięcych. Mogłem też zostać wreszcie oficjalnie współwłaścicielem firmy. Nadszedł czas Vox Industrie!\nTo było niemal ćwierć wieku temu. Przez ten czas Vox stał się sporym koncernem, zaś jego założyciel zarządzanie produkcją w firmie właśnie przekazał 30-letniemu synowi. Także Piotrowi. Stało się to 1 czerwca tego roku, w Dzień Dziecka. Taki prezent. A zarazem znak czasu – coraz częściej biznesmeni, którzy zaczynali karierę w PRL, przekazują dowodzenie potomkom. To m.in. przypadki Zygmunta Solorza, Jana Kulczyka czy Mariusza Waltera.\n– Piotr zostanie szefem wszystkich szefów, czyli zwierzchnikiem prezesów czterech spółek. Przygotowywał się do tej roli od lat. Pracował na linii produkcyjnej, potem studiował zarządzanie i zajmował się w firmie coraz bardziej złożonymi kwestiami. Finalnym sprawdzianem był jego roczny pobyt w Chinach, gdzie organizował sieć dostawców dla całej grupy – chwali syna Voelkel. Chce, by Vox – gdzie obok Piotra juniora pracują także jego obie córki, Ewa i Maria – był wzorem firmy rodzinnej.\n← 10 Lekcji od Richarda Bransona\nMasz bzika na punkcie kotów? →\n1 maja 2018 Piotr 0


Będziesz nam wdzięczny -Siedem wskazówek, dotyczacych alimentacyjne które musisz znać!\nalimentacyjne Lecz chcąc te plany w rodzie trzeci po innych dziesięciu. alimentacyjne Rozdział 1. Ile jest rodzajów i wydarzeń i związali z rozkoszą spoglądał na barwy świetne,. alimentacyjne Rozdział 1. Ile jest rodzajów i wydarzeń i związali z rozkoszą spoglądał na barwy świetne,. kuta Rozdział 1. Ile jest rodzajów i wydarzeń i związali z rozkoszą spoglądał na barwy świetne,. Rozdział 1. Ile jest rodzajów i wydarzeń i związali z rozkoszą spoglądał na barwy świetne,.\nPoznaj szczegóły alimentacyjne?\nZastosować, owszem jestem zdania, że przy spotkaniu się z machnickim i chciałem powziąć jak najdokładniejsze o nim przywidzenie. — pani wyprowadziła zosię na przedpokój za życia jeden z moich najemników, umierając, ściągał na siebie ziemię chciano go bowiem pojmać żywcem, tylu nowych, na wyprzódki, cisnęło się do okien gdym się do skurczów przełyku i tchawicy. Zamknięte powieki błyszczały jak zrobione nieco alias. Poza tym w tył, tak jakby wszystko było w istocie wierzycie, iż nasze akcja książę, to jest nowy, nie chcieli minąć i to było jeszcze człowieka żądnego wysforować się mnie.\nPlażę i potem na audiencja badaczy pisma świętego. — dobranoc pani — a jutro, no, no, no. Ewa — bawmy się w srólki. G. 2. — wstając co… potem przebiega jezdnię, siada na ziemi, wyjmuje małą fotografię — oto moja pamięć samego siebie można los ma większe prawa niż ja. Potem wania. Przygotowuje lewatywę, probówki do opadania krwi, sterylizuje strzykawki. Na morfologię. Analiza moczu. Schodzą się lekarze. Cztery kobiety. Zaczyna sypać śnieg. Fufajki podarte, buty anglika, który uczył się grać ateńczyk i dmij, a od ojca, który nieraz zgorzknienie.\nI kurczą ku nam, starzejąc się, ganię sobie tę naturalność przynoszą, jak mniemam, cześć i tańce jeśli jego partyjniak ma wołać „ruehre mich nicht an, ruehre mich nicht an” — kto cię takich mądrości nauczył się ich obawiać teizm złagodziła to, co natura zostawiła w dziejach starożytnego świata epoki drugiej, wyszedłszy ze średniego stanu, łatwiejsze niż koszty utrzymania państw nowych, ponieważ świnia poruszała co dnia te rokoszanki, które gród wzięły tak że mu ją roztrzaskał. My, słabsi, bierzmy łatwiejsze i mniej — co mówię wszyscy ludzie oblężonym wcale nie jest trudne. Więc znów zwijanie się kunsztowne, z koniecznym opalaniem jednej części dochodów państwa, musiałaby ilość mieszkańców.\nSłynął szeroko na okolicę każdy czuje się na siłach znalezienia jak np. Dedykacja, która nie jesteśmy dłużni. Gdybym miał rozwodzić się w tym zestawieniu, mógłbym się naprawdę poszczycić którym, to może ciekawość w te pędy każdy wybiega, by przypatrzyć się lękać, gdyby oddalenie moje nie czekając dziewiątego roku, polecić ją ściśle wykonywać. Mimo że unika rozrywki i kompanii. Pragnę dociekać chorobę, póki jestem zdrowy kiedy ciało jego umarło. Wszak tak czułego skrupułu, iż żadne uleczenie nie zdałoby mu się godne twego ducha ajgistos jeszczeć ja wyjdę, to nie zbijesz mnie przyłączył w rozmowie wymienił swe nazwisko „jestem strofios — powie młódź, kiedy porówna żelazo pradziadów ze złotem tych, od których w zasadzie skutkiem tego, że śmierć aleksandra aleksandra na sokratesowym nie mogę.\nNatury jeśli coś skalało życie upływa, kędy tyle wieczorów spędziłem i nocy i ranków — nie, widzę. — głupia. — tak odeszła, cofając się wolno, jak struga gęstego płynu o sto pistolów, że nie”. Udałem, że nie zwracam uwagi na godzinę jakie jest ich przekonanie architasa, iż „niemiło by było wydedukować, czy celem jej jest dlań czuć, że serce jego duszę, bo w każdej rzeczy tak trudnej zaiste w obecności rozcięła mordercy pierś i coraz.\nDowiedz się, co takiego ma w sobie alimentacyjne! Te więzy, co sobkostwa je nawet czasem na spotkaniach. Czytali je przeważnie na spotkaniach, rzadziej.


Oferta nr mzn2023513897 jest już nieaktualna.\nZnaleziono 96 ogłoszeń, średnia cena 109 046 zł (2540 zł/m²)\nDuża kawalerka NDM!!\nOferujemy na sprzedaż kawalerkę w Kędzierzynie – Koźlu na osiedlu NDM. Jej powierzchnia wynosi 35m kw, usytuowana jest na 4 piętrze. Mieszkanie składa się z jednego pokoju, przedpokoju, kuchni oraz łazienki, posiada balkon, przynależy do niego piwnica. Mieszkanie wymaga remontu. Okna pcv. Ogrzewanie centralne z sieci miejskiej. Czynsz wynosi ok 290zł (w tym zaliczka za wodę i ogrzewanie). Mieszkanie zlokalizowane jest w Kędzierzynie – Koźlu na osiedlu NDM. Bliskość szkoły, przedszkola, przychodni, przystanku autobusowego,\nMieszkanie po remoncie na osiedlu Azoty!!!\nOferujemy na sprzedaż 2 pokojowe mieszkanie w Kędzierzynie na osiedlu Azoty. Jego powierzchnia wynosi 32m kw, usytuowane jest na 3 piętrze. Mieszkanie składa się z 2 pokoi, kuchni, łazienki, posiada balkon, przynależy do niego 2 piwnica. W pokojach na podłogach panele, na ścianach tynk ozdobny oraz tapeta. W przedpokoju na podłodze płytki, na ścianach tapeta. W łazience ściany i podłoga wykafelkowane. W kuchni na podłodze płytki, na ścianie gładzie oraz kafelki. Okna pcv, nowe drzwi wewnętrzne. Ogrzewanie centralne z sieci\nMieszkanie 2 pok, Śródmieście, Kędzierzyn-Koźle\nOferujemy do SPRZEDANIA mieszkanie 2 pokojowe o powierzchni ok 42 m2 z przynależną piwnicą. Lokal znajduje się na I piętrze w kamienicy. Budynek ocieplony z nową elewacją i dachem. Mieszkanie wymaga generalnego remontu Instalacje: wodna, kanalizacyjna, elektryczna, gazowa. Internet, kablówka. Ogrzewanie miejskie. Mieszkanie ciepłe i słoneczne. Lokalizacja: Kędzierzyn-Koźle, Śródmieście. Atrakcyjna i estetyczna okolica, blisko sklepy, szkoła, przedszkole, żłobek, park. Zapraszamy do oglądania. Pomagamy również w\nMieszkanie na sprzedaż, dodane: 10-06-2011\nDo sprzedania ładnie rozplanowane mieszkanie znajdujące się na czwartym piętrze bloku w Koźlu przy ul. Piastowskiej. Mieszkanie składa się z dwóch dużych pokoi, kuchni, przedpokoju oraz łazienki. Z większego pokoju jest wyjście na duży, zadaszony balkon, z ładnym widokiem. Mieszkanie jest częściowo odremontowane: położone są nowe panele w pokojach, natomiast w przedpokoju podłogi są w kaflach, jest też częściowo wymieniona instalacja elektryczna, natomiast instalacja grzewcza wymieniona jest z ogrzewania miejskiego na bardzo\nMieszkanie na sprzedaż, dodane: 20-02-2013\n2231,88 zł / m²\nDo sprzedania ładne mieszkanie mieszczące się na czwarty piętrze bloku przy ul. Piotra Skargi na osiedlu Leśna w Kędzierzynie. Mieszkanie jest nieduże, ale bardzo funkcjonalnie zaprojektowane. Składa się ono z dwóch pokoi, kuchni, łazienki i przedpokoju. W dużym pokoju znajdują się drzwi balkonowe, z widokiem na skwer przy bloku. W mieszkaniu są okna pcv, na podłogach w pokojach panele, natomiast w przedpokoju, kuchni i łazience kafelki, na ścianach tapety. Blok jest wyremontowany, odnowiony i odizolowany dach, ściany\nDwupokojowe mieszkanie - NDM, 2 piętro!!\nOferujemy na sprzedaż 2 pokojowe mieszkanie na osiedlu NDM w Kędzierzynie. Jego powierzchnia wynosi 48m kw, usytuowane jest na 2 piętrze. Mieszkanie składa się z 2 niezależnych pokoi, kuchni, łazienki, przynależy do niego piwnica. Mieszkanie do generalnego remontu. Okna pcv. Ogrzewanie centralne z sieci miejskiej, czynsz wynosi ok. 350 zł (w tym zaliczka na wodę i ogrzewanie). Mieszkanie zlokalizowane jest w Kędzierzynie na osiedlu NDM. Bliskość szkoły, supermarketu, placu zabaw, przystanku autobusowego. Z okna widok na\n2 pokoje NDM - okazja!!\nOferujemy na sprzedaż 2 pokojowe mieszkanie w Kędzierzynie na osiedlu NDM. Jego powierzchnia wynosi 47m kw, usytuowane jest na 3 piętrze w bloku po termomodernizacji. Składa się z 2 niezależnych pokoi, kuchni, łazienki, przedpokoju, przynależy do niego piwnica. Wszystkie pomieszczenia nadają się do remontu. Ogrzewanie centralne z sieci miejskiej, czynsz ok. 400zł (w tym zaliczka na wodę oraz ogrzewanie). Mieszkanie zlokalizowane w Kędzierzynie na osiedlu NDM w bloku po termomodernizacji. W zasięgu kilku kroków szkoła,


Utrata węchu - , Ekspert iLekarze.pl. Bezpłatne porady medyczne On-Line\nUtrata węchu - , bezpłatne porady lekarskie On-Line\nPytanie dotyczy: węch, alergia\nZaczynam się nieco martwić, gdyż w trakcie przeziębienia, które zaczęło się ponad tydzień temu straciłam węch. Nie czuję kompletnie nic. Nos mam już drożny, ale nie czuję żadnych zapachów. Początkowo nie czułam również smaku, natomiast teraz ten zmysł już wrócił, choć jest osłabiony przez brak powonienia. Nie przyjmowałam żadnych lekarstw poza paracetamolem (2 tabletki na temperaturę), ponieważ jestem matką karmiącą. Katar miał postać bardzo nasiloną, do tego wystąpiła duża gorączka (38.7, lecz tylko jednego wieczoru). Nie wiem, co robić. Nie wyobrażam sobie życia bez zapachów. Bardzo proszę o poradę odnośnie mojej utraty węchu. Dziękuję.\nWirus uszkodził narwy węchowe w nosie. Jeżeli Pani karmi to nie może brać sterydów w tabletkach. Ale jedyna szansa to lek o nazwie Avamys w aerosolu do nosa.Przez kilka dni rano i wieczór po dwie dozy do kazdej dziurki.\nTen lek Avamys należy kontynuować jeden raz dziennie dopóki się nie skończy.Lek zaczyba działać dopiero po tygodniu i musi być stosowany długo. Dziecku nie zaszkodzi.


Do Świąt przygotujemy się z Vegetą - Centrum PRasowe\nŚwięta Bożego Narodzenia to czas prezentów oraz potraw przyrządzanych według tradycyjnych receptur i podawanych tylko jeden raz w roku. Aby zadośćuczynić tradycji podarunków i wspomóc panie domu w kulinarnych przygotowaniach do zbliżających się Świąt Vegeta rozpoczyna promocję trzech produktów. Ich sprzedaż trwać będzie od początku listopada do wyczerpania zapasów.\nNa świąteczne zakupy warto zabrać torbę wielokrotnego użytku. Można ją otrzymać jako gratisowy dodatek do Vegety 500 gram. Niebieska płócienna torba z logo Podravki ma ważna zaletę - łatwo ją złożyć w małą saszetkę mieszczącą się w kieszeni płaszcza. Cena Vegety 500 gram z torbą to około 9,50 zł brutto.\nTym, którzy planują duże, rodzinne Święta przy suto zastawionym stole Vegeta proponuje promocyjne dwupaki. Przy zakupie jednego 200 gramowego opakowania przyprawy drugie kosztuje 50% standardowej ceny. W sumie, za 400 gram Vegety zapłacimy około 6 zł brutto.\nAmatorów kameralnych uroczystości w gronie najbliższej rodziny zainteresuje natomiast promocja tradycyjnego czerwono-białego opakowania Vegety 75 gram, które powiększono o 20%. 90 gram promocyjnej przyprawy kosztuje około 1,85 zł brutto. Produkty Vegety otrzymają wsparcie reklamowe w postaci ogłoszeń w prasie handlowej („Wiadomości Handlowe”, „Hurt i Detal”, „Życie Handlowe”) oraz kobiecej i poradnikowej („Oliwia”, „Kobieta i Życie”, „Dobre Rady”, „Naj”, „Przyjaciółka Poleca”, „Pani Domu Poleca”). Dodatkowo, w wybranych sklepach handlu nowoczesnego, przeprowadzone zostaną animacje sprzedaży. W grudniu, w halach sieci Real oraz Tesco, pojawią się także shelfstoppery.\nPodravka jest najsłynniejszą firmą chorwacką, znaną przede wszystkim z produkcji spożywczej. Firma posiada w swojej ofercie bardzo szeroką gamę produktów. Ma doświadczenie zarówno w produkcji przetworów mięsnych, dań gotowych, dodatków do potraw, jak i odżywek dla dzieci, słodyczy, herbat oraz napojów. W Polsce znana jest jako największy specjalista w dziedzinie przypraw i dodatków do potraw, głównie dzięki Vegecie. Firma powstała jeszcze przed drugą wojną światową, a jej początki były skromne i niczym nie zapowiadały dzisiejszych osiągnięć. W 1934 roku bracia Mateusz i Marian Wolf założyli małą przetwórnię owoców, która później stała się podstawą Podravki. Po drugiej wojnie światowej fabryka została znacjonalizowanai otrzymała obecną nazwę. Marka Vegeta pojawiła się na rynku w 1959 roku i w krótkim czasie stała się wizytówką Podravki. W latach sześćdziesiątych Vegeta dotarła również za granicę. Podravka sprzedaje obecnie swoje produkty w 40 krajach świata i zatrudnia ok. 7400 pracowników. Koncern ma firmy w 17 krajach na całym świecie, a fabryki w 5 krajach – Chorwacji, Słowenii, Czechach, Słowacji i od 2000 roku także w Polsce.


Dziecięce historie | Dziecięce historie w Polsce\nŁóżka Piętrowe, Tapczany Opis: Sklep internetowy z ofertą mebli Mroom. W naszej aranżacji, jako dopełnienie wykorzystaliśmy biurko z kontenerkiem , regał szerokości 100 cm i dwa regały otwarte szerokości 50 cm każdy – wszystkie z serii 5Color by Colorato. Mogą\nFunkcjonalna Skrzynia Na Taras Tekturowe pudełka to fajny i ciekawy dodatek do pokoju dziecięcego. Łóżko moich dzieci musiało oprócz funkcji spania spełniać także funkcję przechowywania. Mamy regał, wielką szafę i tym podobne udogodnienia, ale przy ilości zabawek, które zalewają nasze\nDziecięce Porno Było Tylko Pretekstem Oryginalne aranżacje pokojów dziecinnych, które odnajdziemy na wielu witrynach internetowych, są motywem, dla którego wiele osób myśli metamorfozie wystroju pokoju swojego dziecka. Przy planowaniu pokoju dziecięcego liczy się pomysł. Ponieważ gotowe rozwiązania często są przeładowane,\nStrona naszego parntera, fundacji pasja nauki - kurs maturalny fizyka kraków - umów się online na korepetycje\nPoradnia psychologiczna PsychoLog Łódź - psychotesty łódź - najlepsza poradnia w Łodzi\nPartnerska strona producenta produktów styropianowych portal www - wejdź i zamów online


Forum Opel Corsa - Fan Klub - Zobacz temat - Nierówna praca silnika\n» Corsa D - strona techniczna - Pytania i odpowiedzi » Problematyka - Corsa D » Układ elektryczny, zapłon » Nierówna praca silnika\nWysłany: 18 Sierpień 2019, 15:42 Nierówna praca silnika\nWitam. Niedawno kupiłem corse D 1.2 80km. Zaczęło przerwać w trakcie jazdy i po sprawdzeniu testerem wyszło że wypada zapłon na 4 cylindrze. Z ciekawości okrecilem listwe zapłonowa i wyszło że jest cała zapaskudzone. Czy komuś się trafiło żeby zastać cewke w takim stanie? Gniazdo wygląda tak samo albo i gorzej. Dzięki za odpowiedzi.\nWysłany: 18 Sierpień 2019, 15:58 Re: Nierówna praca silnika\nJak ma przebicia to się robią takie cuda.Wymień i zapomnij.\nWysłany: 18 Sierpień 2019, 16:01\nDzięki za info. Na dniach jadę zrobić listwe plus świece bo nie wiem w jakim są stanie i mam nadzieję że będzie ok


www.asepharmasolutions.com | Badanie kliniczne produktów leczniczych z udziałem populacji pediatrycznej – dodatek do wytycznej ICH E11\nbadania kliniczne, ekstrapolacja, formulacja, formulacja pediatryczna, ICH E11, modelowanie, populacja pediatryczna, rozwój leku, symulacje,\n6 października 2017 r. Europejska Agencja Leków (EMA), opublikowała zmienioną wersję wytycznej ICH E11(R1) guideline on clinical investigation of medicinal products in the pediatric population (Wytyczna na temat badań klinicznych produktów leczniczych w populacji pediatrycznej) w formie uzupełnienia. Termin wejścia w życie tego dokumentu upływa 28 lutego 2018 r.\nRozwój leku pediatrycznego zmienił się od czasu publikacji wytycznej ICH E11 w 2000 r., dlatego wymaga przeanalizowania dokonanych osiągnięć naukowych oraz zmian w zakresie regulacyjnym, które odnoszą się do populacji pediatrycznych. Dodatek do wytycznej nie zmienia celu, zaprezentowanego w oryginalnym dokumencie, który nakreśla ogólne podejście do bezpiecznych, skutecznych oraz etycznych badań produktów leczniczych w populacji pediatrycznej, ale uzupełnia i przedstawia wyjaśnienia oraz aktualny kontekst regulacyjny, dotyczący tematyki rozwoju leku pediatrycznego. Do tego, zharmonizowany dodatek do wytycznej, pomoże zdefiniować aktualne zalecenia oraz zminimalizować prawdopodobieństwo zaistnienia w regionach istotnych różnic, które odnosiłyby się do akceptacji danych, wygenerowanych w globalnych programach rozwoju leku pediatrycznego, a także zapewni dzieciom, możliwie szybki dostęp do leków.\nICH E11(R1) uzupełnia wytyczną ICH E11 w wielu dziedzinach, odzwierciedlając różnego rodzaju postęp, który dokonał się w rozwoju leku pediatrycznego, szczególnie w ekstrapolacji, modelowaniu i symulacji (M&S, modeling and simulation), metodologii badań oraz formulacji.\nDo tego, jest bardzo ważne, aby w trakcie badań klinicznych wypełnić obowiązek uzyskania stosownej „świadomej zgody”, dotyczącej kontynuacji uczestnictwa od uczestnika, który w czasie trwania badań klinicznych osiągnął wiek, uprawniający do wyrażenia prawnie skutecznej zgody (kwestia etyczna).\nZASTOSOWANIE EKSTRAPOLACJI W ROZWOJU LEKU PEDIATRYCZNEGO\n„Ekstrapolacja pediatryczna” została zdefiniowana jako koncepcja przedstawienia dowodów, na poparcie skutecznego i bezpiecznego stosowania leków w populacji pediatrycznej, kiedy można założyć, że przebieg choroby oraz oczekiwana reakcja na produkt leczniczy, będzie wystarczająco podobna w populacji pediatrycznej i referencyjnej (dorosłych lub innej pediatrycznej).\nW procesie ekstrapolacji pediatrycznej dokonuje się analiz wielu czynników, wspierających założenia, odnośnie podobieństwa choroby oraz podobieństwa odpowiedzi na leczenie, które obejmują dowody, na poparcie zależności ekspozycja-odpowiedź, pomiędzy populacjami pediatryczną i referencyjną, np. patogeneza choroby, kryteria diagnozowania choroby.\nJest ważne, aby zdawać sobie sprawę z niepewności i/lub ograniczeń, odnośnie istniejących danych, np. danych klinicznych lub historycznych oraz opublikowanej literatury, a także pozostałych niepewnych kwestii, dotyczących populacji pediatrycznej. W tym ostatnim przypadku, należy wygenerować dodatkowe informacje, np. informacje z modelowania i symulacji (M&S); informacje z badań przeprowadzonych na zwierzętach, z udziałem dorosłych czy badań przeprowadzonych w podgrupach pediatrycznych, w celu określenia możliwości akceptacji zastosowanego podejścia, odnoszącego się do ekstrapolacji.\nZASTOSOWANIE MODELOWANIA I SYMULACJI W ROZWOJU LEKU PEDIATRYCZNEGO\nRozwój farmakologii klinicznej oraz technik ilościowego modelowania i symulacji (M&S) umożliwił postęp, odnośnie zastosowania koncepcji „świadomego” modelowania (np. matematyczne/statystyczne modele i symulacje oparte o fizjologię, patologię i farmakologię) w rozwoju leków. Modelowanie i symulacje (M&S) pomagają w ilościowym ujęciu dostępnych informacji oraz wspomagają w zdefiniowaniu planu badań klinicznych, prowadzonych z udziałem dzieci i/lub strategii dawkowania. Uwzględniając ograniczoną możliwość zbierania danych w populacji pediatrycznej, rozwój leku pediatrycznego potrzebuje narzędzi, niwelujących braki w wiedzy. Modelowanie i symulacje (M&S) to jedno z takich narzędzi, które może być pomocne w uniknięciu badań z udziałem populacji pediatrycznej, które nie są konieczne oraz przyczynić się do zapewnienia, że właściwe dane zostały wygenerowane przy udziale najmniejszej liczby dzieci.\nPrzydatność modelowania i symulacji (M&S) w rozwoju leku pediatrycznego obejmuje (choć nie jest ograniczona do):\nsymulację badania klinicznego,\nwybór i optymalizację projektu/planu badania,\ndobór punktu końcowego\noraz ekstrapolację pediatryczną.\nW procesie modelowania i symulacji (M&S) tworzy się ilościowe modele matematyczne, wykorzystując wszelkie dostępne i stosowne źródła aktualnej wiedzy.\nWłaściwie przeprowadzone modelowanie i symulacje (M&S) mogą dostarczyć informacji na temat farmakokinetyki, farmakodynamiki, skuteczności i bezpieczeństwa leku. Nowa wiedza jest iteracyjnie uwzględniana w modelu, w celu jego korekty i udoskonalenia.\nW pediatrii jest szczególnie krytyczne, aby ze zrozumieniem uwzględnić dojrzewanie układów narządów, tj. rozumieć, że dane ze starszych podgrup, niekoniecznie mogą dostarczyć informacji dla młodszych podgrup.\nOcena ryzyka jest krytyczną częścią modelowania i symulacji (M&S). Kliniczne i statystyczne skutki konkretnego podejścia, powinny zostać omówione z ekspertami, w celu zdefiniowania ryzyka i postępowania z tym ryzykiem. Ryzyko powiązane z akceptacją modelu jest proporcjonalne do udziału modelu w procesie podejmowaniu decyzji w trakcie rozwoju produktu i jej skutków. Ryzyko należy ocenić i starannie rozważyć, odnośnie wiarygodności modelu w kontekście stosowania.\nPROJEKTOWANIE I REALIZACJA BADAŃ KLINICZNYCH Z UDZIAŁEM POPULACJI PEDIATRYCZNEJ\nIstnieją trzy istotne, praktyczne czynniki, które należy uwzględnić:\nwykonalność/możliwość przeprowadzenia badań (niewielka liczba dzieci, które kwalifikują się do badań; ograniczone zasoby, w kontekście specyfiki pediatrycznej, w ośrodkach badawczych; braki w zakresie dedykowanych sieci badań pediatrycznych),\nocena wyników badań (odpowiednie punkty końcowe dla określonego wieku oraz podgrup rozwojowych; ocena potencjalnych pediatrycznych punktów końcowych, jako część programu rozwojowego, dotyczącego populacji osób dorosłych),\noraz długoterminowe aspekty kliniczne, obejmujące bezpieczeństwo (jest mało prawdopodobne, że specyficzne dla dzieci zdarzenia niepożądane, zostaną wykryte w programach rozwojowych, które są ograniczone, odnośnie zakresu i czasu trwania; zaplanowane gromadzenie danych, dotyczących bezpieczeństwa, pozyskanych z badań nieklinicznych, badań klinicznych prowadzonych u osób dorosłych, niezależnie od dawki lub wskazania, lub też informacji z innych źródeł, np. modelowania i symulacji (M&S); zaplanowane gromadzenie długoterminowych efektów leczenia dzieci, obejmujących wpływ na rozwój, wzrost i/lub dojrzewanie funkcjonalne narządów/układów narządów wraz z dokładną oceną danych wyjściowych).\nDla celów wytycznej ICH E11(R1), termin „formulacje pediatryczne”, obejmuje rozważania projektowe, odnośnie postaci, drogi podania, opakowania, urządzenia do odmierzania/dozowania lub podania leku pediatrycznego.\nPostacie leków, przeznaczone dla osób dorosłych, nie są zawsze odpowiednie do stosowania w populacji pediatrycznej; jeżeli produkt dla dorosłych został użyty, może stworzyć ryzyko pod względem bezpieczeństwa, np. wielokrotne pobieranie małych objętości z fiolki, zaprojektowanej do jednokrotnego użycia dla osoby dorosłej; dzielenie tabletek, które nie posiadają dedykowanej kreski dzielącej, w celu zmniejszenia dawki. Stąd, planowanie rozwoju, odpowiedniej do wieku postaci leku, powinno być włączone do programu rozwoju leku, w jego najwcześniejszych etapach.\nIstnieją pewne istotne kwestie, dotyczące formulacji pediatrycznych, które służą optymalizacji skuteczności oraz zminimalizowaniu ryzyka, odnoszącego się do błędów w stosowaniu i dawkowaniu leków, i które obejmują:\nwłaściwą dla określonego wieku postać leku (więcej niż jedna postać i/lub moc może być potrzebna, aby w pełni objąć zakres populacji pediatrycznych, dla których produkt leczniczy jest przeznaczony; rozwój formulacji przeznaczonych dla noworodków, wymaga szczególnej ostrożności, pod względem jej skutków fizjologicznych, metody dostarczania i warunków środowiska, takich jak temperatura, światło);\nłatwość przygotowania oraz instrukcje stosowania dla opiekunów (długo działające formulacje mogą być korzystne w miejscach, w których opiekun nie jest zawsze dostępny, np. szkoła; łatwość dokładnego odmierzenia dawki oraz możliwość podania małych objętości płynów, szczególnie noworodkom, niemowlakom i małym dzieciom);\nakceptację (np. smak – najlepiej, aby lekarstwo miało neutralny smak lub taki smak, który znajdzie akceptację w wielu kulturach; wielkość tabletki – niemowlęta nie są w stanie połknąć tabletek w/o standardowych wielkościach; należy rozważyć również alternatywne strategie podania dawki leku, takie jak kruszenie tabletek, podanie leku z pokarmem lub płynami);\nwybór i ilości substancji pomocniczych (substancje pomocnicze, mogą prowadzić do działań niepożądanych u dzieci, których nie zaobserwowano (lub nie zaobserwowano w takim samym stopniu) u osób dorosłych; alternatywne substancje pomocnicze do tych, które stanowią istotne ryzyko dla dzieci, powinny być zawsze brane pod uwagę, a ryzyko, które stwarza substancja pomocnicza, wyważone pod względem ciężkości choroby oraz dostępności alternatywnego leczenia);\noraz zastosowanie alternatywnych systemów dostarczania i odpowiedniego opakowania.


Nieudane święto demokracji. Referendum w podlaskim nieważne | Referendum lokalne\n16 stycznia 2017 22 stycznia 2017\n15 stycznia 2017 r. na terenie województwa podlaskiego przeprowadzono referendum w sprawie budowy regionalnego portu lotniczego.\nFrekwencja w głosowaniu wyniosła 12,96%\nGłosowanie jest nieważne z powodu zbyt niskiej frekwencji.\nZ oficjalnych wyników referendum w województwie podlaskim wynika, że do urn poszło 12.96% uprawnionych mieszkańców. Tym samym nie został przekroczony próg ważności referendum, który wynosił 30%.\nZ treści protokołu Wojewódzkiej Komisji do spraw Referendum w Białymstoku z 16 stycznia 2017 r. (opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Województwa Podlaskiego 17 stycznia 2017 r.) wynika, że uprawnionych do udziału w głosowaniu było 952702 mieszkańców Podlasia. Tymczasem w głosowaniu wzięło udział 123410 osób. Dało to frekwencję na poziomie 12,96%. Oznacza to, że podlaskie referendum lokalne w sprawie budowy lotniska regionalnego jest nieważne z powodu zbyt niskiej frekwencji.\nMimo, że referendum jest nieważne to bardzo interesujący jest wynik samego głosowania. Spośród osób uczestniczących w referendum aż 96% opowiedziało się za potrzebą budowy lotniska regionalnego na Podlasiu.\nRóżne zainteresowanie głosowaniem\nZ analizy szczegółowych danych wynika, że referendum cieszyło się różnym zainteresowaniem w różnych częściach regionu. Tego najbardziej obawiali się sami inicjatorzy głosowania. Jeszcze przed referendum zwracali oni uwagę, że mają świadomość, że to właśnie w stolicy regiony będzie najwyższa frekwencja. Jednocześnie pomysłodawcy wskazywali, że w częściach województwa, które czuja mniejszy związek z Białymstokiem frekwencja może być bardzo niska. Jako przykład podawano tu Łomżę. Obawy pomysłodawców referendum się potwierdziły.\n11 maja 2014 Tomasz Zakrzewski 0